Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Οκτ 2014

Οι δήμαρχοι της αντιπολίτευσης δεν επιτρέπουν στους επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης να κάνουν ελέγχους για παράτυπες προσλήψεις στο Δημόσιο με πλαστά δικαιολογητικά. Ο υπουργός Εσωτερικών διαφωνεί με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και συμφωνεί με την περιφερειάρχη του Σύριζα. Οι συνδικαλιστές απεργούν και κάνουν καταλήψεις στα δημαρχεία εναντίον των ελέγχων και της αξιολόγησης. Όλη η Ελλάδα σε τρεις γραμμές.
Οι εξελίξεις ήταν προδιαγεγραμμένες. Την επομένη των ευρωεκλογών, ο πρωθυπουργός εμφάνισε ως κυβέρνηση τον γαλάζιο Σύριζα για να αντιπαρατεθεί στον ροζ ο οποίος είχε νικήσει στις εκλογές. Ο ανασχηματισμός σήμανε το τέλος των όποιων λιγοστών προσπαθειών και αυτής της κυβέρνησης να ακολουθήσει το πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Όλα όσα επακολούθησαν, success story, ραντεβού με την τρόικα στο Παρίσι, δανεισμοί από τις αγορές, προαναγγελία του τέλους των μνημονίων, βιασύνη για επιστροφή στις επιλεκτικές αυξήσεις (ενστόλων, δικαστών) και στις επιλεκτικές μειώσεις φόρων (αγροτών) είχαν ένα μόνο στόχο: Τις επόμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν.
Οι εκλογές δεν γίνονται επειδή δεν θα αθροιστεί η απαραίτητη πλειοψηφία για Πρόεδρο. Αλλά επειδή και αυτή η κυβέρνηση, όπως οι προηγούμενες, δεν μπορεί να προχωρήσει στις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Μία-μία εγκαταλείπει και πετάει το μπαλάκι στην επόμενη. Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια νύχτα κρύα, ξαφνικά ο Σύριζα συνειδητοποιεί πως ό,τι ευχόταν μπορεί και να πραγματοποιηθεί. Αν δεν ήταν τόσο δύσκολη η κατάσταση θα ήταν διασκεδαστικό να τους βλέπεις να τρέχουν ο ένας στο Κόμο, ο άλλος στον Ντράγκι, ο τρίτος στο ΔΝΤ. Εκείνος ο έρμος ο Δραγασάκης έχει γίνει Μπαμπινιώτης, κάθε βδομάδα εφευρίσκει ένα νέο όρο, αυτή την εβδομάδα ο Σύριζα θα κάνει «απόσυρση χρέους». Είναι πια αργά. Το πρόβλημα που καταστρέφει κόμματα τώρα φτάνει στον Σύριζα.
Είμαστε καταδικασμένοι ως χώρα να επαναλαμβάνουμε συνεχώς 5 χρόνια τον εαυτό μας. Να εφευρίσκουμε «ισοδύναμα», δηλαδή κι άλλους φόρους, για να μην προχωρήσουμε στις αλλαγές που θα κάνουν βιώσιμη την οικονομία. Να αδημονούμε για να δανειστούμε ξανά με υψηλά επιτόκια από τις αγορές, όπως κάναμε πάντα, αρκεί να απαλλαγούμε από τους ενοχλητικούς που μιλάνε για αναγκαστικές αλλαγές ώστε να πάρει μπρος η οικονομία. Είδατε κανέναν από όλους αυτούς που εξεγείρονται εναντίον του χρέους προς τα ευρωπαϊκά κράτη, να λέει τίποτα για το καινούργιο χρέος που προσθέτουμε με επιτόκια τριπλάσια; 5 χρόνια, μια προσπάθεια κοινή, να διατηρηθεί ο κρατισμός, το πελατειακό κράτος, ο παρασιτισμός.
Γιατί οι προσπάθειες όλων αποτυγχάνουν; Είναι η πραγματικότητα, ηλίθιε. Το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί και δεν θέλει να διαβάσει την πραγματικότητα. Ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει, έχει πάρει επικίνδυνη τροχιά. Ότι οι σαρωτικές αλλαγές στη νέα οικονομία κάνουν την προσαρμογή ζήτημα ζωής και θανάτου, ότι οι ταχύτητες έχουν αλλάξει. Όλη η Ευρώπη έχει πρόβλημα, η Ελλάδα, ο πιο αδύναμος κρίκος με δομές της δεκαετίας του ’70, δεν κινδυνεύει απλώς να φτωχύνει, αλλά να αλλάξει κατηγορία, να χαθεί.
Το πολιτικό σύστημα πίστευε ότι μπορεί να διαχειριστεί τη χρεοκοπία, τη κρίση, τα μνημόνια, όπως έκανε πάντα. Κάθε δεκαετία το χρέος απειλούσε να μας πνίξει. Και κάθε μέσα της δεκαετίας οι κυβερνήσεις εφάρμοζαν προγράμματα σταθερότητας, μάζευαν την κατάσταση έστω στο παραπέντε. Εκτός από τη λαίλαπα των χρόνων 2004-2009, όταν η κυβέρνηση έκανε ανάποδο τιμόνι, εκτίναξε τα ελλείμματα και τα χρέη και εκτροχίασε τη χώρα. Πίστευαν ότι με μια σκληρή πολιτική λιτότητας, με φόρους, με οριζόντιες μειώσεις, για άλλη μια φορά θα ξεπερνούσαν το πρόβλημα και θα συνέχιζαν ανενόχλητοι στο ίδιο παρασιτικό σύστημα. Για κάθε διαρθρωτική αλλαγή στην οικονομία, για αποκρατικοποιήσεις, για μείωση των δομών της κρατικής γραφειοκρατίας, είχαν έτοιμο ένα «ισοδύναμο», άλλον ένα φόρο. Με συνέπεια, 7ο χρόνο ύφεσης. Οι άλλες χώρες περνάνε ξανά στην ανάπτυξη, οι μισθοί ανεβαίνουν, η οικονομία παίρνει πάλι μπρος, εκτός από την Ελλάδα.
Έκαναν λάθος εκτίμηση, και επειδή έκαναν λάθος, η πολιτική τους ήταν δομημένη πάνω στο λαϊκισμό της καταγγελίας του αντιπάλου και των Ευρωπαίων. Πίστευαν ότι η αντίπαλη κυβέρνηση θα πάρει τα σκληρά μέτρα, θα μειώσει τα ελλείμματα, αυτοί θα είναι οι «φίλοι του λαού» που καταγγέλλουν τους «ανάλγητους» και, μόλις ισορροπήσει το πράγμα, θα ’ρθουν εκείνοι στην εξουσία να ξαναρχίσουν απ’ την αρχή. Ένας ένας βλέπουν τώρα ότι οι ελπίδες ήταν φρούδες. Κανείς δεν θα γλιτώσει από την πραγματικότητα, κανείς δεν θα κάνει το μάγκα πουλώντας φύκια στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Γιατί το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι το χρέος, ούτε τα μνημόνια φυσικά και η Ευρώπη. Το πρόβλημά μας είναι η οικονομία που δεν είναι βιώσιμη. 5 χρόνια παρακολουθούμε επικοινωνιακά παιχνίδια, στήνονται πόλεμοι, ηρωικές μάχες, σκισίματα, διαγραφές, επαναδιαπραγματεύσεις, αποσύρσεις. Μόλις τελειώσουν τα δελτία των 8, τα προβλήματα είναι πάντα εδώ.
Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει σ’ αυτή τη χώρα που αλλάζει κάθε χρόνο το φόρο ακίνητης περιουσίας και κάθε μήνα τον τροποποιεί. Κανείς δεν πρόκειται να επενδύσει στη χώρα που τα δικαστήρια καθορίζουν το ωράριο λειτουργίας των μαγαζιών.
Μετά από όλη αυτή τη κρίση και την καταστροφή, το κόστος του κράτους είναι ακόμα 83 δις. Το φανερό κόστος, γιατί το κρυφό που καμουφλάρεται με τη λεηλασία των ΕΣΠΑ και των προγραμμάτων ανεργίας για να πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν μπορεί αυτή η οικονομία να αντέξει το κόστος αυτού του κράτους. Και οι άλλοι θέλουν να το κάνουν μεγαλύτερο. Όσες αποφάσεις κι αν βγάλει η δικαιοσύνη για τους μισθούς της, τόσο άδικος και υψηλός θα γίνεται ο ΕΝΦΙΑ, τόσο οι φόροι θα μένουν απλήρωτοι και οι πολίτες θα απειλούνται με κατάσχεση καταθέσεων. Μέχρι να εκμηδενιστούν οι καταθέσεις τελείως.
Δεν είναι βιώσιμη μια οικονομία που οι συνταξιούχοι είναι όσοι σχεδόν και αυτοί που δουλεύουν, που όσοι είναι εκτός παραγωγής είναι περισσότεροι από όσους εργάζονται. Και συνεχίζουν να βγαίνουν 100άδες χιλιάδες κάθε χρόνο στη σύνταξη. 57,8 έτη έχει φτάσει ο μέσος όρος εξόδου στη σύνταξη, συνεχώς κατεβαίνει όταν σε όλο τον άλλο κόσμο ανεβαίνει. Αυτό το κράτος δεν είναι βιώσιμο. Αυτή η οικονομία θα αλλάξει ή θα καταστραφεί.
Τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα δεν μπόρεσαν να την αλλάξουν και τώρα φτάνει η σειρά του επόμενου, το οποίο είναι και το λιγότερο προετοιμασμένο για να το επιτύχει. Το πρόβλημα με τον Σύριζα δεν είναι τι θα κάνει με τους Ευρωπαίους, θα εφεύρει μερικές «αποσύρσεις χρέους» ακόμα και θα κάνει τη «ρεαλιστική στροφή» που όλοι διαβλέπουν. Το πρόβλημα είναι πως ολόκληρη η ύπαρξη και μεγέθυνσή του είναι στηριγμένη ακριβώς σ’ αυτό που πρέπει να αλλάξει: τον κρατισμό. Η πρόσκρουση στην πραγματικότητα θα είναι σφοδρότερη απ’ ό,τι των ανταγωνιστών του.
Στους κόλπους του παλιού πολιτικού συστήματος ωριμάζουν τον τελευταίο καιρό πιο κυνικές σκέψεις. Ο καθένας θεωρεί ότι πλήρωσε ό,τι μπορούσε να πληρώσει για να ξεπληρώσει το χρέος του σ’ αυτή την κρίση. Ας πληρώσουν και οι άλλοι. Σταματάνε την προσπάθεια, σηκώνουν τα χέρια, κι εμείς «φίλοι του λαού» είμαστε. Και κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η κοινωνία δεν πρόκειται να ωριμάσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα, πριν περάσουμε τον Γολγοθά, πριν καταρρεύσει κάθε ψεύτικη ελπίδα, κάθε λαϊκισμός, κάθε δημαγωγία. Αυτές οι σκέψεις ενέχουν ένα είδος ιστορικής δικαιοσύνης, δεν αντιλέγω. Μόνο που η ζωή δεν είναι δραματικό μυθιστόρημα, που το τελειώνεις και αρχίζεις ένα άλλο. Η ζωή είναι μία, αυτή, και δεν θα ζήσουμε άλλη. Και όσοι με ψέματα και μισές αλήθειες τυχοδιωκτικά οδηγούν τα πράγματα σε δραματικό φινάλε, δεν θα αθωωθούν από την ιστορία. Ένοχος δεν είναι μόνο ο τελευταίος παραλήπτης της κρίσης.
ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Σταύρου Λυγερού 

Δεκατρία χρόνια μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και την έναρξη της εκστρατείας του προέδρου Μπους για την αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η δυτική στρατιωτική επέμβαση ειδικά στο Ιράκ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Η περιοχή όχι μόνο δεν έκανε βήματα προς τον εκδυτικισμό, όπως πίστευαν οι νεοσυντηρητικοί, αλλά και μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε μαύρη τρύπα.


Τα βίντεο με τους τελετουργικούς αποκεφαλισμούς δυτικών από τους ισλαμιστές μαχητές του Ιερού Πολέμου (τζιχαντιστές) έφεραν σε πρώτο πλάνο μία εφιαλτική πραγματικότητα που μέχρι τότε η Δύση σχεδόν έκανε πως δεν βλέπει. Και είναι ακριβώς η ανοχή των ΗΠΑ και της Ευρώπης που επέτρεψε σε μία οργάνωση να θέσει υπό τον έλεγχό της ένα μεγάλο τμήμα του Ιράκ και της Συρίας.
Το έναυσμα το έδωσε η σουνιτική ένοπλη εξέγερση εναντίον του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Επιδιώκοντας την ανατροπή του, η Δύση επανέλαβε το λάθος που είχε στο παρελθόν διαπράξει στο Αφγανιστάν. Για να ανατρέψει το τότε φιλοσοβιετικό καθεστώς είχε χρηματοδοτήσει, εκπαιδεύσει και εξοπλίσει τους Ταλιμπάν και τους φανατικούς ισλαμιστές μαχητές που στη συνέχεια συγκρότησαν την Αλ Κάιντα. Το φίδι που έτρεφε στον κόρφο της γύρισε και την δάγκωσε.

Για να μη φανεί ότι βοηθάει φανατικούς ισλαμιστές, η Δύση βάφτισε το κρέας ψάρι. Εμφανιζόταν να βοηθάει τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, ενώ ήταν κοινό μυστικό ότι η μεγάλη πλειονότητα των μαχητών του εντός Συρίας ήταν τζιχαντιστές, μέλη του τοπικού κλάδου της Αλ Κάιντα, της οργάνωσης Αλ Νάσρα. Με την ανοχή των ΗΠΑ, οι σουνιτικές οργανώσεις τζιχαντιστών χρηματοδοτούνταν και εξοπλίζονταν από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ και υποστηρίζονταν ποικιλοτρόπως από τη νεοοθωμανική Τουρκία. Το επιβεβαιώνουν εκθέσεις και του Στέητ Ντηπάρτμεντ και του βρετανικού Φόρεϊν Όφις.

Τα χρήματα και τα όπλα που επισήμως προορίζονταν για τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, κατά κανόνα κατέληγαν σε οργανώσεις τζιχαντιστών. Έχει δημοσιευθεί φωτογραφία (Μάιος 2013) που δείχνει τον γερουσιαστή Μακ Κέιν (πρώην υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ) να συνομιλεί με ηγετικά στελέχη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, μεταξύ των οποίων είναι και ηγέτης του Χαλιφάτου!

Οι Αμερικανοί επιδίωξαν την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ κυρίως για να εκριζώσουν το μοναδικό ρωσικό έρεισμα στη Μεσόγειο. Οι Ισραηλινοί το επιδιώκουν για να κόψουν τον διάδρομο που συνδέει το Ιράν με τη σιιτική Χεζμπολά του Λιβάνου μέσω των σιιτών του Ιράκ και της Συρίας του Άσαντ. Πιστεύουν ότι μόνο έτσι μπορούν να αποδυναμώσουν τη Χεζμπολά, τη μόνη ένοπλη οργάνωση που κατάφερε να αναχαιτίσει τον ισραηλινό στρατό (2006). Οι νεοοθωμανοί του Ερντογάν το επιδιώκουν για να εντάξουν στη σφαίρα επιρροής τους την μετά-Άσαντ Συρία. Τέλος, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα άλλα εμιράτα του Κόλπου το επιδιώκουν για να δημιουργήσουν μία σουνιτική Συρία και κατ’ αυτό τον τρόπο να περιορίσουν την επιρροή της Τεχεράνης.

Παρά τις προσδοκίες όλων των παραπάνω για γρήγορη ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, αυτό αντέχει παρότι έχει χάσει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της επικράτειας. Η Συρία είναι απίθανο να ξαναγίνει ενιαίο κράτος. Όχι μόνο λόγω των ερειπίων που έχουν συσσωρευθεί, αλλά και επειδή από τις πολεμικές συγκρούσεις έχουν προκύψει νέες οντότητες.

Μία από αυτές είναι το περιβόητο Χαλιφάτο. Ιδρυτής και ηγέτης του Χαλιφάτου είναι ο πολέμαρχος Αλ Μαγκντάντι από τη Σαμάρα του Ιράκ. Ο Αλ Μπαγκντάντι είχε συλληφθεί από τους Αμερικανούς το 2004 και έχει φυλακισθεί. Το 2010 κατάφερε να ηγηθεί του κλάδου της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, αφού τέσσερα χρόνια πριν είχε σκοτωθεί ο ιστορικός αρχηγός Αλ Ζαρκάουι.

Η οργάνωση του Αλ Μπαγκντάντι στρατεύθηκε στον πόλεμο εναντίον του καθεστώτος Άσαντ και διακρίθηκε για τις ακραίες μεθόδους της και για την προσέλκυση τζιχαντιστών από άλλες χώρες. Η ανάπτυξή της στη Συρία την έφερε σε ανταγωνισμό με το συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα, την οργάνωση Αλ Νάσρα. Ο ανταγωνισμός αυτός υποχρέωσε τον διάδοχο του Μπιν Λάντεν στην ηγεσία της Αλ Κάιντα Αλ Ζαουάχρι να παρέμβει και να ζητήσει από τον Αλ Μπαγκντάντι να περιορίσει τη δράση του στο Ιράκ. Αυτός διαφώνησε, με αποτέλεσμα να αποκηρυχθεί και οι δρόμοι τους να χωρίσουν.

Σε αντίθεση με την Αλ Κάιντα, η οποία λειτουργεί ως ένα σχεδόν παγκόσμιο τρομοκρατικό δίκτυο, το Χαλιφάτο εξαρχής επιδιώκει να θέσει υπό τον έλεγχό του τις σουνιτικές περιοχές και να δημιουργήσει υβρίδια κρατικών δομών, αδιαφορώντας για τα υφιστάμενα σύνορα. Κατάφερε, μάλιστα, να καταλάβει σουνιτικές πόλεις στην κεντροβόρεια Συρία, όπως την Αλ Ράκα.

Έχοντας αποκτήσει πολεμική πείρα, σύγχρονο δυτικό οπλισμό, γρήγορα οχήματα μεταφοράς και αρκετά χρήματα η οργάνωση του Αλ Μπαγκντάντι στράφηκε και προς τις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ. Εκμεταλλευόμενος αφενός την εχθρότητα του σουνιτικού πληθυσμού προς τη σιιτική κυβέρνηση της Βαγδάτης, αφετέρου το χαμηλό ηθικό και τη στατικότητα των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων, το Χαλιφάτο συγκέντρωνε τις δυνάμεις του στον εκάστοτε στόχο, ώστε τα πλήγματα να είναι συντριπτικά. Έτσι, κατέλαβε τη Φαλούτζα (Ιανουάριος 2014) και άλλες πόλεις του δυτικού και κεντρικού Ιράκ, αποκομίζοντας χρήματα και σύγχρονο οπλισμό. Έτσι κατέλαβε και τη σουνιτική Μοσούλη, τη δεύτερη σε μέγεθος πόλη του Ιράκ.

Η κατάληψη της Μοσούλης ήταν ένα ποιοτικό άλμα σε πολλά επίπεδα για την οργάνωση του Αλ Μπαγκντάτι. Απέκτησε τον σύγχρονο αμερικανικό οπλισμό του ιρακινού σώματος στρατού που έδρευε στη Μοσούλη. Έβαλε στο χέρι τα αποθέματα του παραρτήματος της κεντρικής τράπεζας του Ιράκ (δηνάρια αξίας περίπου 450 εκατ δολαρίων) και έθεσε υπό τον έλεγχό του τις πετρελαιοπηγές της περιοχής. Το Χαλιφάτο απέκτησε υπόσταση και τεράστιο κύρος στους απανταχού φανατικούς ισλαμιστές. Χιλιάδες νέοι σουνίτες έσπευσαν να ενταχθούν στις γραμμές του. Η CIA υπολογίζει ότι το Χαλιφάτο διαθέτει 31.000 έμπειρους μαχητές, εκ των οποίων οι 12.000 προέρχονται από 74 χώρες.

Με τη στρατιωτική αυτή δύναμη, ο Αλ Μπαγκντάτι, που αυτοαναγορεύθηκε σε χαλίφη Ιμπραχίμ, πιέζει στρατιωτικά και το κουρδικό κρατίδιο στο βόρειο Ιράκ και την ίδια τη Βαγδάτη. Μετά την κατάληψη της Μοσούλης, το Χαλιφάτο μπορεί να αυτοχρηματοδοτείται. Μόνο από το λαθρεμπόριο πετρελαίου που διεξάγεται μέσω Τουρκίας και δευτερευόντως μέσω Λιβάνου (κατά δήλωση και του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κέρι), υπολογίζεται ότι εισπράττει περίπου τρία εκατ. δολάρια ημερησίως. Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθούν τα έσοδα από τον κεφαλικό φόρο, από λύτρα και από την πώληση αρχαιοτήτων.

Στις περιοχές που ελέγχει, το Χαλιφάτο έχει επιβάλει τον ισλαμικό νόμο (σαρία) και έχει αλλάξει το πρόγραμμα εκπαίδευσης των μαθητών. Στις σουνιτικές περιοχές έχει οργανώσει ένα υβρίδιο κοινωνικού κράτους, ενώ σε περιοχές που υπάρχουν χριστιανικές, σιιτικές και κουρδικές κοινότητες ασκεί πολιτική εθνικής κάθαρσης.

Για να εδραιώσει τη φήμη του και να σπείρει τον φόβο στη δυτική κοινή γνώμη, ο Αλ Μπαγκντάτι χρησιμοποιεί και το επικοινωνιακό όπλο των τελετουργικών αποκεφαλισμών. Η πρακτική του αυτή, όμως, πιθανόν να μετατραπεί σε μπούμεραγκ. Το σοκ της δυτικής κοινής γνώμης υποχρέωσε ήδη και την Ουάσιγκτον και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να εγκαταλείψουν τη μέχρι τότε παθητική στάση τους.

Η ανοχή τους δεν προερχόταν μόνο από την απροθυμία του Ομπάμα να εμπλέξει και πάλι τις ΗΠΑ στο ναρκοπέδιο της Μέσης Ανατολής. Προκύπτει και από το γεγονός ότι δεν έχουν παραιτηθεί από την πρόθεσή τους να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ και να απομονώσουν το Ιράν. Γι’ αυτό και εμμέσως ευνοούσαν την κατάρρευση των συνόρων και τη δημιουργία μίας σουνιτικής κρατικής οντότητας στην ανατολική Συρία και στο δυτικό Ιράκ. Δεν επιθυμούν, βεβαίως, την οντότητα αυτή να την ελέγχουν οι τζιχαντιντές του Αλ Μπαγκντάντι. Οι μετριοπαθείς εξόριστοι αντικαθεστωτικοί Σύροι, όμως, έχουν αμελητέα παρουσία στα πεδία των μαχών εντός της Συρίας, ενώ χωρίς επιρροή είναι και οι μετριοπαθείς σουνίτες στο Ιράκ.

Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, η Ουάσιγκτον αναγκάσθηκε να αλλάξει προτεραιότητες και να αναζητήσει τοπικές συμμαχίες. Δεν έχει παραιτηθεί, όμως, από τον στόχο της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, παρότι αυτή μπορεί να ολοκληρώσει το χάος και να συμπαρασύρει τον Λίβανο. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ και αδυνατούν να επιβάλλουν μία νέα βιώσιμη τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή, αλλά και υπηρετούν αντιφατικούς στόχους. Αυτός είναι και ο λόγος που ενώ επιδιώκουν να αποδυναμώσουν το Χαλιφάτο είναι αμφίβολο εάν είναι αποφασισμένες να το εξαλείψουν.

Με το κοινό ανακοινωθέν της Τζέντα οι ΗΟΑ ουσιαστικά υποχρέωσαν τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα του Κόλπου να συμμετάσχουν έστω και συμβολικά στη συμμαχία των προθύμων εναντίον του Χαλιφάτου. Εκτός αυτού, όμως, άλλαξαν τη ρητορική τους έναντι της Τεχεράνης. Επίσης, πίεσαν τον Ερντογάν να σταματήσει να υποστηρίζει εμμέσως πλην σαφώς τους τζιχαντιστές. Ο μέχρι πρότινος Αμερικανός πρεσβευτής στη Άγκυρα Ρικιαρντόνε το δήλωσε δημοσίως. Παρότι, όμως, θεωρούν την Τουρκία περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά μέρος της λύσης, συνεχίζουν να την θεωρούν κομβικό κράτος για την πολιτική τους.

Ας σημειωθεί ότι η Άγκυρα δεν έχει χαρακτηρίσει το Χαλιφάτο τρομοκρατική οργάνωση και παρά τις πιέσεις αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διεθνή συμμαχία εναντίον του. Η δικαιολογία της νεοοθωμανικής κυβέρνησης ήταν ότι οι τζιχαντιστές κρατούσαν 49 Τούρκους ομήρους. Όπως αποδείχθηκε, όμως, η απελευθέρωσή τους ήταν όχι μόνο εξαρχής δεδομένη, αλλά και μεθοδεύθηκε κατά τρόπο που να αποτελέσει ένα πολιτικό δώρο του Χαλιφάτου προς τον Ερντογάν.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ δυτικών, αλλά και τουρκικών ΜΜΕ, στο τουρκικό έδαφος λειτουργούν άτυπα κέντρα στρατολόγησης τζιχαντιστών (στο Χατζή Μπαϊράμ της Άγκυρας και στο Φατίχ της Πόλης), βάσεις επιμελητείας (στη συνοριακή ζώνη) και νοσοκομείο για την περίθαλψη τραυματιών τζιχαντιστών (στο Σαχίνμπεη του νομού Γκαζιαντέπ). Είναι κοινό μυστικό, άλλωστε, πως οι φανατικοί ισλαμιστές που έρχονται από το εξωτερικό για να πολεμήσουν εισέρχονται στη Συρία κατά κανόνα από την Τουρκία.

Η ποικιλότροπη τουρκική υποστήριξη δεν οφείλεται μόνο στο νεοοθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό των Ερντογάν και Νταβούτογλου. Έχει και έναν ειδικότερο στόχο: τη στρατιωτική συντριβή της κουρδικής κρατικής οντότητας στη βόρειο Συρία, η οποία ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό πολιτικά από το ΡΚΚ. Η Άγκυρα έχει ζητήσει από το Χαλιφάτο να κάνει τη βρώμικη δουλειά.

Αυτός είναι ο λόγος που οι τζιχαντιστές εδώ και ενάμιση χρόνο πολιορκούν και πραγματοποιούν συνεχείς επιθέσεις εναντίον του στρατηγικής σημασίας κουρδικού θύλακου Κομπανί. Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, μετέφεραν τανκς και βαρύ αμερικανικό οπλισμό σ’ αυτό το μέτωπο για να κάμψουν την αντίσταση των Κούρδων. Είναι αξιοσημείωτο ότι πάνω από 150.000 άμαχοι έχουν εγκαταλείψει τα κουρδικά χωριά που έπεσαν στα χέρια των τζιχαντιστών για να γλυτώσουν το κεφάλι τους.

Οι Κούρδοι της Συρίας, αλλά και το ΡΚΚ έχει κηρύξει πανστρατιά για να αναχαιτίσει τους τζιχαντιστές. Εάν το Κομπανί πέσει στα χέρια τους, θα αποκλεισθεί και θα πέσει στα χέρια τους και ο δυτικότερος θύλακος. Αυτό σημαίνει ότι θα μείνει μόνο ο ανατολικός θύλακος του Καμισλί, ο οποίος για να επιβιώσει θα προσαρτηθεί το κουρδικό κρατίδιο του Μπαρζανί (βόρειο Ιράκ). Αυτό ακριβώς επιδιώκει η Άγκυρα. Η πρόταση δημιουργίας μίας ζώνης για τους πρόσφυγες εντός της συριακής επικράτειας έχει στόχο να διαλύσει την κουρδική οντότητα στο βόρειο Ιράκ και να θέσει υπό τον έλεγχό του τουρκικού στρατού τις παραμεθόριες κουρδικές περιοχές.

Προφανώς, οι δυτικές αεροπορικές επιθέσεις δεν μπορούν από μόνες τους να συντρίψουν το Χαλιφάτο, αλλά οπωσδήποτε το αποδυναμώνουν. Κι αυτό έχει σημασία για τις δυνάμεις που αντιμετωπίζουν τους τζιχαντιστές επί του εδάφους. Πρωτίστως για τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και για τον στρατό του Άσαντ. Εάν, μάλιστα, ο Μπαρζανί παραδώσει και στους ομοεθνείς του της Συρίας μέρος του οπλισμού που αποφάσισε να του δώσει η Δύση, τότε ενδεχομένως η κατάσταση στο στρατιωτικό επίπεδο να αλλάξει.

Οι επιτυχίες του Αλ Μπαγκντάντι πιθανότατα να έχουν και μία άλλη παρενέργεια. Ο ηγέτης της Αλ Κάιντα βλέπει την πρωτοκαθεδρία του στη συνείδηση των απανταχού φανατικών ισλαμιστών να απειλείται. Για να μην υπερκερασθεί από το Χαλιφάτο εκτιμάται ότι θα επιχειρήσει να κερδίσει τις εντυπώσεις με τρομοκρατικές ενέργειες μεγάλης κλίμακας εναντίον στόχων στη Δύση. Η νέα γενιά τζιχαντιστών που προέρχεται από τις ΗΠΑ και από την Ευρώπη διευρύνει πολύ τις επιχειρησιακές δυνατότητες του ισλαμικού τρομοκρατικού δικτύου.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ψήφο εμπιστοσύνης θα ζητήσει από τη Βουλή η κυβέρνηση την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου, όπως αποφασίστηκε στη συνάντηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο στο Μέγαρο Μαξίμου.

Σημειώνεται ότι στις 6 Οκτωβρίου κατατίθεται το προσχέδιο του προϋπολογισμού.

Παράλληλα, επιχειρώντας να κλείσει τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι διαδικασίες για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας θα κινηθούν το Φεβρουάριο του 2015, ένα μήνα προν από τη λήξη της θητείας του Κάρολου Παπούλια.

Σύμφωνα με δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου Σοφίας Βούλτεψη:

«1. Η διαδικασία εκλογής του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας θα κινηθεί όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και την συνταγματική πρακτική ένα μήνα πριν την λήξη της θητείας του απερχομένου Προέδρου, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2015 και

»2. Μετά την έναρξη της νέας Συνόδου της Βουλής η κυβέρνηση θα ζητήσει αμέσως την επιβεβαίωση της εμπιστοσύνης της Βουλής προς αυτήν σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος».
Για την ιστορία ο ΓΑΠ έπεσε τρείς μέρες μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που είχε πάρει…

Τι προβλέπει το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής

Το άρθρο 84 του Συντάγματος και το άρθρο 141 του Κανονισμού της Βουλής προσδιορίζουν τη διαδικασία υποβολής πρότασης εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση, της συζήτησης αυτής και της ψήφισής της.

Σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος, η κυβέρνηση μπορεί οποτεδήποτε να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Η συζήτηση για την πρόταση εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας αρχίζει δύο ημέρες μετά από την υποβολή της σχετικής πρότασης και δεν μπορεί να παραταθεί πέρα από τρεις ημέρες από την έναρξή της.

Η ψηφοφορία για την πρόταση εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας διεξάγεται αμέσως μόλις τελειώσει η συζήτηση, μπορεί όμως να αναβληθεί για 48 ώρες, αν το ζητήσει η κυβέρνηση.

Πρόταση εμπιστοσύνης δεν μπορεί να γίνει δεκτή, αν δεν εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών, η οποία όμως δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερη από τα δύο πέμπτα του όλου αριθμού των βουλευτών.

Σύμφωνα με το άρθρο 141 του Κανονισμού, η Κυβέρνηση μπορεί οποτεδήποτε να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής με γραπτή ή προφορική δήλωση του πρωθυπουργού στη Βουλή. Στην περίπτωση αυτήν η πρόταση εμπιστοσύνης εγγράφεται σε ειδική ημερήσια διάταξη. Η συζήτηση αρχίζει μετά δύο ημέρες από την υποβολή της και τερματίζεται με ψηφοφορία, το αργότερο έως τα μεσάνυχτα της τρίτης ημέρας από την έναρξη της.

Η ψηφοφορία για την πρόταση εμπιστοσύνης είναι πάντοτε ονομαστική και κατά τη διάρκεια αυτής ψηφίζουν και οι υπουργοί και υφυπουργοί, αν είναι μέλη της Βουλής.

Την προσεχή Δευτέρα 6 Οκτωβρίου αρχίζει η Γ΄ Σύνοδος της ΙΕ Περιόδου της Βουλής. Σύμφωνα με όσα ορίζει ο Κανονισμός της Βουλής, την πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου, ο υπουργός Οικονομικών καταθέτει το προσχέδιο του νέου προϋπολογισμού. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό λειτουργίας της Βουλής, στις 11 το πρωί της Δευτέρας θα γίνει η καθιερωμένη τελετή Αγιασμού από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, για την έναρξη της νέας Συνόδου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δεν έχουν σχέση με τη μουσουλμανική πίστη οι ενέργειες του Ισλαμικού Στρατού

Τις «εγκληματικές και βάρβαρες, ανείπωτης βαναυσότητας και βίας πράξεις» της τρομοκρατικής Οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος» καταδικάζουν, με κοινή δήλωσή τους, ο μουφτής Κομοτηνής Μέτσο Τζεμαλή, ο μουφτής Ξάνθης Μεχμέτ Εμίν Σινίκογλου και ο τοποτηρητής μουφτείας Διδυμοτείχου Μεχμέτ Σερίφ Δαμάδογλου, τονίζοντας ότι οι ενέργειες αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσουλμανική πίστη.

Χαρακτηρίζουν, δε, την οργάνωση «τρομοκρατική» και καλούν τη Διεθνή Κοινότητα να προβεί σε έρευνα για τον καθορισμό των ευθυνών όσων τη στηρίζουν αλλά και για την εξακρίβωση της προέλευσης των πόρων της.

«Αυτή η οργάνωση, δηλώνουμε με έμφαση και σαφήνεια, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με το Ισλάμ του οποίου σφετερίζεται με πλήρη ασέβεια την ονομασία του, ούτε με το Χαλιφάτο που επαγγέλλεται ότι δήθεν επιδιώκει να επανιδρύσει» δηλώνουν οι τρεις μουφτήδες.

Τονίζουν επίσης ότι «οι εγκληματικές και βάρβαρες, ανείπωτης βαναυσότητας και βίας πράξεις» του Ισλαμικού Κράτους βρίσκονται σε απόλυτη αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές της μουσουλμανικής πίστης και ότι «αυτή η τρομοκρατική οργάνωση είναι πέρα για πέρα αντίθετη προς το Ισλάμ και τις παραδόσεις του».

Σε άλλο σημείο, χαιρετίζουν την υπεύθυνη στάση χριστιανών πνευματικών ηγετών, οι οποίοι καταγγέλλουν τις βιαιοπραγίες που διαπράττονται εναντίον των Χριστιανών του Ιράκ και της Συρίας, ενώ ταυτόχρονα «αρνούνται να εκμεταλλευτούν αυτή την τραγωδία», αναγνωρίζοντας ότι «οι Μουσουλμάνοι είναι και οι ίδιοι θύματα αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης».

Καλούν, δε, όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος «να εκδηλώσουν σήμερα, περισσότερο από ποτέ, την ενότητά τους ενάντια στην τρομοκρατία και τη βαρβαρότητα» και τους νέους μουσουλμάνους κάθε χώρας «να κλείσουν τα αυτιά και τα μάτια και να μην επιτρέψουν να παρασυρθούν να πολεμήσουν στο πλευρό των τρομοκρατών» καθώς «εφόσον δεχτούν να συστρατευθούν με τους τρομοκράτες θα είναι ένοχοι απέναντι στον Αλλάχ και στην Ανθρωπότητα».

Τέλος, απευθύνουν έκκληση στους μουσουλμάνους της Ελλάδας να προσφέρουν την αγάπη και τη συνδρομή τους στα θύματα των διωγμών από το Ιράκ και τη Συρία που έχουν βρει καταφύγιο στη χώρα μας.

Στον αντίποδα, η μέχρι τώρα σιωπή των ψευτομουφτήδων (εντεταλμένων οργάνων της Τουρκίας στην Ελληνική Θράκη), είναι χαρακτηριστική της αμηχανίας τους ή μήπως της δύσκολης θέσης τους, αφού κατά καιρούς έχουν "φιλοξενήσει" στη Θράκη μουλάδες Πακιστανούς και Αφγανούς για να διδάξουν το... Κοράνι (προφανώς θεωρούσαν εαυτούς ανίικανους να το κάνουν αυτό και έκαναν "εισαγωγές ειδικών")...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 



Συναγερμός στο Μαξίμου! 

Μετά την περίπτωση Τζιτζικώστα ένας ακομη βουλευτής έσπευσε να δηλώσει πως πως αν τα πράγματα δυσκολέψουν και οδηγηθούμε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας «είναι προφανές ότι το ζήτημα του Πρωθυπουργού θα ξεκινούσε από μηδενική βάση».

Φεύγει η γη κάτω από τα πόδια του Πρωθυπουρού, οποίος τελεί υπό καθεστώς ασφυκτικών πιέσεων τα τελευταία 24ωρα. Από τη μια έχει να αντιμετωπίσει την τρόικα και τις απαιτήσεις της, και από την άλλη ένα ζοφερό ενδοκυβερνητικό κλίμα που διανθίζεται καθημερινά είτε με επεισόδια (τύπου Χαρδούβελη- Λαζαρίδη) είτε με φημολογία περί παραίτησης υπουργών (όπως της κυβερνητικής εκπροσώπου).

Στο μέγαρο Μαξίμου επικρατεί νευρικότητα μετά την νέα δήλωση πολιτικού στελέχους – και μάλιστα βουλευτού της Νέας Δημοκρατίας – που τον καλεί επί της ουσίας να παραιτηθεί.

Ο «καραμανλικός» Γιώργος Βλάχος, έσπευσε να δηλώσει πως πως αν τα πράγματα δυσκολέψουν και οδηγηθούμε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας «είναι προφανές ότι το ζήτημα του Πρωθυπουργού θα ξεκινούσε από μηδενική βάση».

Μια δήλωση που άναψε… φωτιές στο πρωθυπουργικό περιβάλλον καθώς είναι η δεύτερη μέσα σε λίγα 24ωρα. Υπενθυμίζεται ότι και ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, ζήτησε την παραίτηση Σαμαρά και τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας, προκαλώντας την αντίδραση του γραμματέα της ΝΔ Ανδρέα Παπαμιμίκου, ο οποίος του ζήτησε να «αφήσει τις τσάμπα μαγκιές».

Δεν είναι λίγοι όσοι ψιθυρίζουν ότι «είμαστε ενώπιον συντονισμένων κινήσεων».
Ο Πρωθυπουργός έχει πάντως στο συρτάρι του τις κλασικές εισηγήσεις περί ριζικού ανασχηματισμού – με αφορμή την επιβεβλημένη αντικατάσταση Αβραμόπουλου στο υπουργείο Άμυνας – σε μια ύστατη προσπάθεια να ανατρέψει το κλίμα τάζοντας εδώ και εκεί βραχύβια υπουργεία.

Αλλά και πιο… τολμηρές, που του ζητούν να πάει σε πρόωρες εκλογές μέσα στο χειμώνα για να αποφύγει τις συνέπειες ενός μπλακ άουτ στο θέμα της τρόικας και της διευθέτησης του ελληνικού χρέους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δεν πιστεύουν στα αυτιά τους οι Γάλλοι πολίτες και ετοιμάζονται για τον πιο βαρύ χειμώνα στην πρόσφατη ιστορία τους: το δημόσιο χρέος της χώρας έφτασε τα 2.023,7 δις ευρώ και βρίσκεται στο 95,1% του ΑΕΠ.

Τα μεγέθη πάγωσαν τη Γαλλία αφού για πρώτη φορά το δημόσιο χρέος της χώρας ξεπερνάει τα 2 τρις ευρώ. Το χρέος αυξήθηκε κατά 28,7 δις ευρώ το δεύτερο τρίμηνο του 2014 και εκπροσωπεί το 95,1% του ΑΕΠ.

Τα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά σε όλους τους τομείς: Το χρέος στα ασφαλιστικά ταμεία ανέρχεται στα 212,4 δις ευρώ στα τέλη Ιουνίου, στους ΟΤΑ ανέρχεται στα 179 δις ευρώ, και στους διάφορους κρατικούς οργανισμούς ανέρχεται στα 20,1 δις ευρώ.

Τα μεγέθη έγιναν γνωστά ενώ η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταθέσει τον προϋπολογισμό για το 2015 στο υπουργικό συμβούλιο. Ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μισέλ Σαπέν εξήγησε στο Reuters ότι «η πολιτική της κυβέρνησης στοχεύει στο να σταματήσει την αύξηση του χρέους με την εξυγίανση των δημοσίων κονδυλίων και την εξοικονόμηση αφενός και με στρατηγική ανάπτυξης αφετέρου με το Σύμφωνο Αληλλεγγύης».

Ας σημειωθεί, βέβαια, ότι το δημόσιο χρέος της Γαλλίας δεν είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας και της Ιταλίας είναι μεγαλύτερα ενώ η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα στο ΑΕΠ, σημειώνουν τα γαλλικά ΜΜΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Πρωτοφανής πρόκληση - δώρο στον τουρκικό εθνικισμό από τον Mr Jumbo

Ο Mr Jumbo έχει αποδείξει περίτρανα το πόσο…νοιάζεται για τη χώρα του. Η μόνο κατ΄ευφημισμόν ελληνική επιχείρηση πληρώνει μισθούς πείνας σε εκατοντάδες εργαζόμενους, αναγνωρίζει τα Σκόπια ως «Μακεδονία», ενώ ο «επιτυχημένος» επιχειρηματίας μεταφέρει τα τεράστια κέρδη σε offshore εταιρείες και χτίζει πισίνες 700 τ.μ. Όμως η τελευταία ενέργεια του κ. Βακάκη ξεπερνά κάθε όριο, καθώς πλέον πρόκειται για ζήτημα εθνικής σημασίας.

Σύμφωνα με καταγγελία της Πρωτοβουλίας Πολιτών «ΘΡΑΚΗ», το κατάστημα της επιχείρησης στον Ιάσμο της Ροδόπης χρησιμοποιεί σε όλες τις πινακίδες (και στις από μεγαφώνου ανακοινώσεις), παράλληλα με την ελληνική και την τουρκική γλώσσα.

Όπως αναφέρεται στην καταγγελία, «η αποσταθεροποιητική «πρωτοβουλία» μιας εταιρείας αυτής της κλίμακας (εισηγμένης στο Ελληνικό Χρηματιστήριο), δυναμιτίζει την ειρηνική συνύπαρξη των σύνοικων πληθυσμών, πυροδοτεί τοπικές εντάσεις και θίγει βάναυσα την ευαισθησία του ακριτικού μας λαού, ο οποίος υποφέρει από την αδιάκοπη, ισχυρή και χωρίς προσχήματα προσπάθεια του τουρκικού εθνικισμού να υπονομεύσει την εθνική κυριαρχία».

Το θέμα όπως ήταν αναμενόμενο έχει πάρει διαστάσεις στην τοπική κοινωνία, ενώ έφτασε και στη Βουλή με ερώτηση που κατέθεσε σήμερα ο βουλευτής Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Κουίκ, ο οποίος δήλωσε εξοργισμένος από τη χρήση της τουρκικής γλώσσας, τονίζοντας ότι δεν τον εντυπωσιάζει «η βροντερή σιωπή των αρμοδίων κυβερνητικών και αυτοδιοικητικών αρχών και άλλων φορέων».

Παράλληλα κατήγγειλε το Προξενείο της Κομοτηνής και «τα αφεντικά του στην Άγκυρα, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να εκτουρκίσουν μέσω της γλώσσας τη Θράκη μας».

Αναλυτικά το κείμενο της ερώτησης:

ΤΕΡΕΝΣ – ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΙΚ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ
ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ:
ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ KAI ANTAΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΝΙΚΟ ΔΕΝΔΙΑ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΡΓΥΡΗ ΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟ
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΑΤΗ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ
ΘΕΜΑ: ΤΟΥΡΚΟΓΛΩΣΣΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΕ ΜΕΓΑΛΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ
κ. κ. Υπουργοί,
Σας παραθέτω κείμενο διαμαρτυρίας που έχει αναρτηθεί σε πολλά δημοσιογραφικά ιστιολόγια και blogs, για ένα θέμα που έχει προκαλέσει και σωρεία δημοσιευμάτων στον Αθηναϊκό και περιφερειακό Τύπο.
Αφορά στην ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ και προκλητική ενέργεια της ανάρτησης τουρκόγλωσσων πινακίδων σε μεγαλοκατάστημα της Θράκης, που σηματοδοτεί ότι ο επιχειρηματίας αποδέχεται, ότι η ισοδύναμη γλώσσα της περιοχής, μαζί με τα Ελληνικά, είναι η τουρκική.

Γεγονός που φαντάζομαι, ότι θα έχει κάνει άκρως… ευτυχισμένο τον Πρόξενο της Κομοτηνής και τα αφεντικά του στην Άγκυρα, που πασχίζουν με κάθε τρόπο να εκτουρκίσουν μέσω της γλώσσας τη Θράκη μας.
Το κείμενο της διαμαρτυρίας – καταγγελίας, συνοδεύεται και από πολύ ενδεικτικές φωτογραφίες, τις οποίες εύκολα μπορούν να βρούνε στο διαδίκτυο τα Γραφεία Τύπου των Υπουργείων σας, γράφοντας στο Google «Jumbo Θράκη Ίασμος». Και έχει ως εξής:

Τα… δώρα του Jumbo στον τουρκικό εθνικισμό!
Καταγγέλλουμε με αγανάκτηση, την προκλητική ενέργεια της εταιρείας Jumbo, να χρησιμοποιήσει στο νέο κατάστημά της στον Ίασμο του νομού Ροδόπης, σε όλες τις πινακίδες (και στις από μεγαφώνου ανακοινώσεις), παράλληλα με την ελληνική και την τουρκική γλώσσα.
Η αποσταθεροποιητική «πρωτοβουλία» μιας εταιρείας αυτής της κλίμακας (εισηγμένης στο Ελληνικό Χρηματιστήριο), δυναμιτίζει την ειρηνική συνύπαρξη των σύνοικων πληθυσμών, πυροδοτεί τοπικές εντάσεις και θίγει βάναυσα την ευαισθησία του ακριτικού μας λαού, ο οποίος υποφέρει από την αδιάκοπη, ισχυρή και χωρίς προσχήματα προσπάθεια του τουρκικού εθνικισμού να υπονομεύσει την εθνική κυριαρχία.

Είναι αντιληπτό στον κοινό νου ότι, το θέμα δεν συνδέεται με τις γλωσσικές μας προτιμήσεις, αλλά με τις συνέπειες που παράγουν οι πρωτοβουλίες μιας εταιρείας, οι οποίες εκφεύγουν κατά πολύ του στενού επιχειρηματικού πλαισίου και πλήττουν με οδυνηρό τρόπο τη Θράκη.

Με ποιο δικαίωμα μια κερδοσκοπική εταιρεία αυτής της κλίμακας, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που επηρεάζουν και την εξωτερική πολιτική της χώρας;

Η διγλωσσία αναδείχθηκε, εσχάτως, σε κεντρικό στόχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής με προφανή επιδίωξη – μεταξύ άλλων – την αφομοίωση και στρατηγική εργαλειοποίηση των μη τουρκόφωνων εθνοτικών ομάδων που συναπαρτίζουν τις μουσουλμανικές μειονότητες της περιοχής (Πομάκοι, Ρομά).

Σε μια τέτοια συγκυρία η εταιρία Jumbo με απόλυτη άγνοια των τοπικών ακανθωδών δεδομένων και στηριγμένη σε εσφαλμένες εκτιμήσεις, γίνεται μέρος του προβλήματος και ταυτόχρονα αρωγός της Τουρκίας, απλώνοντας το χαλί στον επεκτατισμό της.

Οι πανηγυρισμοί – δια του Τύπου – φασιστικών μειονοτικών στοιχείων, αλλά ακόμη και στελεχών του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής για τις δίγλωσσες πινακίδες, επιβεβαιώνουν απολύτως τις θέσεις μας. Οι εγχώριοι πυρήνες του τουρκικού εθνικισμού, εκτιμούν (ορθώς) ότι με την ενέργειά της η Jumbo ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την καθιέρωση της διγλωσσίας στον ιδιωτικό τομέα, στον οποίο προφανώς θα θελήσουν να βαδίσουν και άλλες μεγάλες εταιρείες, μόνο και μόνο για το (αμφιλεγόμενο) κέρδος.

Καμία κατασκευασμένη δικαιολογία δεν είναι ανεκτή. Μόνο εάν η Jumbo διέθετε κατάστημα σε συνοριακό σταθμό της χώρας (όπως π.χ. τα Duty Free), θα είχε ενδεχομένως επιχειρηματικό νόημα μία τέτοια επιλεκτική δίγλωσση πρωτοβουλία.
Όμως, την αρχή αυτή δεν την εφάρμοσε ούτε η ίδια η Jumbo στο κατάστημα που λειτούργησε στο μεθοριακό σταθμό του Προμαχώνα (ελληνο-βουλγαρικά σύνορα) μέχρι τις αρχές του 2013 (όπου δεν υπήρχαν βουλγαρικές πινακίδες), ούτε και στη Ρόδο, την οποία επισκέπτονται κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες τούρκοι πολίτες.
Γιατί στην Κύπρο δεν έβαλε και τουρκικές πινακίδες (παρά μόνο ρωσικές και αγγλικές), όπου επισήμως η τουρκική γλώσσα είναι αναγνωρισμένη από την Κυπριακή Δημοκρατία;
Μήπως οι χριστιανοί της Θράκης θεωρούνται αρκετά μαλθακοί για να δεχθούν χωρίς αντίδραση μια τέτοια πρόκληση;

Και φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να το πράξει σε βάθος 120 χιλιομέτρων από τα ευαίσθητα εθνικά μας σύνορα και όταν μάλιστα στο ενδιάμεσο μεσολαβεί άλλο κατάστημα, αυτό της Αλεξανδρουπόλεως, σε απόσταση μόλις 40 χλμ από τα σύνορα, όπου οι πινακίδες είναι μόνο στα ελληνικά. Πολύ δε περισσότερο, όταν η πρωτοβουλία εκδηλώνεται γεωγραφικά στην καρδιά της ελληνικής Θράκης και ειδικότερα στην πρωτεύουσα ενός εξαιρετικά εύθραυστου εθνικά δήμου (Ιάσμου), ο οποίος στις τελευταίες αυτoδιοικητικές εκλογές κατέστη το μήλο της έριδος για τον τουρκικό εθνικισμό. (Τελικά, η Τουρκία πέτυχε να «εγκαταστήσει» στον Ίασμο έναν καθοδηγούμενο τουρκόφωνο μειονοτικό δήμαρχο).

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπήρξε κάποιου είδους σιωπηρή συμφωνία/αντάλλαγμα της Jumbo με το δήμο Ιάσμου, από τον οποίο πήρε με πολυετή μίσθωση, το χώρο των εγκαταστάσεών της.

Ποτέ, κανείς έλληνας μουσουλμάνος πολίτης και σε κανένα πολυκατάστημα της Θράκης, δεν είχε πρόβλημα στις συναλλαγές του λόγω της ελληνικής γλώσσας, την οποία άλλωστε διδάσκονται άπαντες σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Πέραν των άλλων, η πρωτοφανής αυτή ενέργεια υποτιμά απροκάλυπτα την πολυδάπανη εκπαιδευτική πολιτική της Ελλάδας για ισότιμη παροχή εκπαιδευτικών ευκαιριών σε όλους τους πολίτες της χώρας.

Η λογική της αμοιβαιότητας που επικαλείται η Jumbo, ότι δηλαδή και στην Τουρκία οι εταιρείες έχουν σημάνσεις στα ελληνικά, είναι γελοία και ψευδής. Καμία μεγάλη τουρκική εταιρεία εισηγμένη στο τουρκικό χρηματιστήριο δεν θα διενοείτο να τοποθετήσει σε όλο το εύρος ενός μεγάλου καταστήματος δίγλωσσες πινακίδες, δηλαδή στα τουρκικά και στα ελληνικά. Πολύ δε περισσότερο να έχει από μεγαφώνων ανακοινώσεις και στην ελληνική γλώσσα. Το μόνο που υπάρχει και άπαντες οι τουρίστες γνωρίζουν, είναι πρόχειρες και ενίοτε ακαλαίσθητες και ανορθόγραφες περιστασιακές πινακίδες, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπουν σε καθιέρωση διγλωσσίας, αλλά σε διαφημιστικά τρικ των κεμπάπ ντονέρ.

Εάν η Jumbo, ορέγεται καταναλωτές εκ Τουρκίας, θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ουδείς εχέφρων τούρκος πολίτης πρόκειται να διανύσει 120 χλμ και μάλιστα να παρακάμψει κατάστημα που λειτουργεί στα 40 χλμ από τα σύνορα, για να έρθει στο Jumbo του Ιάσμου. Αλλά, ακόμη και αν αυτό συμβεί, θα αφορά σε καταναλωτές τουλάχιστον μέσου μορφωτικού επιπέδου, οι οποίοι μπορούν να αντιληφθούν πινακίδες στα αγγλικά, όπως γίνεται σε όλα τα πολυκαταστήματα της Ευρώπης.

Οι μόνες αναγνωρισμένες δίγλωσσες επιγραφές στην Ελλάδα είναι στα ελληνικά και στα αγγλικά. Το ίδιο γίνεται απ΄ άκρου εις άκρον στον πλανήτη. Η εταιρείαJumbo οφείλει να συμμορφωθεί με αυτή την παγκόσμια αρχή και να αντικαταστήσει ΑΜΕΣΩΣ τις απαράδεκτες πινακίδες. Οι Θρακιώτες επιθυμούν να αντιμετωπίζονται ισότιμα με τους υπόλοιπους κατοίκους της Ελλάδας. Ό, τι πινακίδες βλέπει ο πολίτης στα Jumbo της Αθήνας ή της Πελοποννήσου, τις ίδιες επιθυμεί να αντικρίζει και στα Jumbo της ελληνικής Θράκης. Ο εμπνευστής της διγλωσσίας, η οποία δοκιμάζει την αισθητική και τις ευαισθησίες μας, θα πρέπει να λογοδοτήσει στους μετόχους της εταιρείας, αλλά και στο λαό της Θράκης.

Καλούμε προσωπικά τον πρόεδρο της Jumbo κ. Aπ. Βακάκη, το Διοικητικό Συμβούλιο, καθώς και όλους τους μετόχους, να αποσύρουν τις υπονομευτικές της εθνικής μας κυριαρχίας πινακίδες.

Στην αντίθετη περίπτωση, καλούμε τα Υπουργεία Ανάπτυξης, Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Εξωτερικών να παρέμβουν άμεσα, για να σταματήσει αυτή η άθλια πρόκληση. Τυχόν παράτασή της, θα εξοργίσει ακόμη περισσότερο τους Θρακιώτες και τους ανατολικο-Μακεδόνες, οι οποίοι θα χρησιμοποιήσουν κάθε νόμιμο μέσο, ώστε να διαπιστώσει η εταιρεία ότι τα κέρδη που οραματίστηκε από την αθλιότητα αυτή, θα υστερήσουν κατά πολύ από τη μεγάλη ΗΘΙΚΗ ζημία που θα υποστεί.

Τέλος, ΚΑΛΟΥΜΕ όλες τις καταναλωτικές οργανώσεις στις πόλεις όπου λειτουργούν Jumbo (σε Ελλάδα και Κύπρο), τους πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους της Θράκης και της ανατολικής Μακεδονίας, τους θρακικούς συλλόγους και τις ομοσπονδίες της εσωτερικής διασποράς, τα τοπικά και πανελλήνια ΜΜΕ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τους βουλευτές της Θράκης, τους δημάρχους, τον νεοεκλεγέντα Περιφερειάρχη Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης κ. Γ. Παυλίδη, τα επαγγελματικά επιμελητήρια και τους Μητροπολίτες να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να δράσουν καταλλήλως, ώστε να σταματήσει ΑΜΕΣΩΣ η πρόκληση.

Παρακαλούμε όποιοι συμφωνούν με τις θέσεις που αναπτύσσουμε στο κείμενό μας, να συvυπογράψουν συμπληρώνοντας την ειδική φόρμα στο πάνω μέρος του ιστολογίου ή στέλνοντας e-mail στο protpolthraki@gmail.com γράφοντας όνομα, επώνυμο, πόλη και την λέξη “Υπογράφω”.

Κατόπιν τούτου σας ερωτώ κ. κ. Υπουργοί:
1. Σε μία περιοχή, την Θράκη, όπου το Προξενείο και οι πράκτορες του, πράττουν τα πάντα για να «απλώσουν» και επιβάλλουν την τουρκική γλώσσα, το θεωρείτε αθώο και ακίνδυνο αυτό που συμβαίνει με τις δίγλωσσες πινακίδες στο συγκεκριμένο πολυκατάστημα; Και μάλιστα για πρώτη φορά στην ιστορία μας; Και μήπως το επόμενο βήμα θα είναι να αναγράφονται οι τιμές, εκτός από ευρώ και σε… τουρκικές λίρες;
2. Υπήρξε, μέχρι τώρα, παρέμβαση είτε των αρμοδίων κυβερνητικών υπηρεσιών είτε των αρμοδίων αυτοδιοικητικών υπηρεσιών και κυρίως της ΑΜ-Θ Περιφέρειας; Και αν ναι, ποιές είναι αυτές οι παρεμβάσεις;
3. Σκοπεύετε να πάρετε μέτρα, ώστε να μην έχουμε επανάληψη αυτού του φαινομένου, που δεν προάγει καθόλου τα εθνικά μας συμφέροντα;

Ζητώ να μου κατατεθούν:
i. Tα όποια έγγραφα, που υπεγράφησαν μεταξύ του Δήμου Iάσμου και της επιχείρησης JUMBO και πιο συγκεκριμένα οτιδήποτε αφορά σε μίσθωση ή παραχώρηση του οικοπέδου, όπου κτίστηκε η επιχείρηση, εάν ισχύει ότι είναι δημoτική έκταση.
ii. Τις αποφάσεις του Δήμου Iάσμου ή όποιας άλλης αυτοδιοικητικής αρχής για την άδεια λειτουργίας του συγκεκριμένου πολυκαταστήματος.
iii. Την άδεια ανέγερσης της Πολεοδομίας
iv. Τα τυχόν έγγραφα που αντηλλάγησαν μεταξύ ΑΜ-Θ αυτοδιοικητικών υπηρεσιών όποιου επιπέδου με αρμόδιες υπηρεσίες της κυβέρνησης και έγγραφα που αντηλλάγησαν μεταξύ είτε αυτοδιοικητικών Υπηρεσιών είτε Κυβερνητικών Υπηρεσιών, που σχετίζονται με το συγκεκριμένο κατάστημα JUMBO στον Ίασμο. Εάν τυχόν υπάρχουν έγγραφα που έχουν χαρακτηρισθεί απόρρητα, παρακαλώ να λάβω γνώση του περιεχομένου, διαβάζοντάς τα στην Υπηρεσία όπου υπάρχουν κατατιθέμενα – αρχειοθετημένα.

Ο ερωτών Βουλευτής
Τέρενς – Νικόλαος Κουίκ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τρεις εκδοχές για τον Αντώνη Σαμαρά, που καταρρέει ελπίζοντας...

Άρχισε η εκλογολογία. Κανείς δεν γνωρίζει τι θετικό μπορεί να προκύψει από όλο αυτό για τη χώρα. Ο «πρωθυπουργός» ψάχνει εναγωνίως για στηρίγματα είτε με δηλώσεις της Μέρκελ, είτε μέσα από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, στο οποίο όμως έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει εχθρότητα έως και αποδοκιμασία, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνα τα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης που δείχνουν την έξοδο στον Αντώνη Σαμαρά.

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Γεγονός είναι πως η χώρα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στα τεράστια οικονομικά, αλλά και στα (ανυπέρβλητα, όπως όλα δείχνουν) πολιτικά της προβλήματα, ενώ η φτωχοποίηση των πολιτών αυξάνεται πλέον με γεωμετρικούς ρυθμούς.
Έτσι, μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο σκιαγραφείται ολοένα και πιο έντονα το σκηνικό της απόλυτης καταστροφής, και με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας να μεταφράζεται σε σημείο «ξεκαθαρίσματος» για την συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, τα αδιέξοδα τείνουν να γίνονται φρικώδη για το Μέγαρο Μαξίμου και κυρίως τον «πρωθυπουργό», που έχει κατορθώσει να συγκεντρώσει χαρακτηρισμούς που ίσως δεν απέχουν καθόλου από την έννοια του όρου «προδοσία»…

Τι θα κάνει, λοιπόν, ο Αντώνης Σαμαράς, έχοντας μπροστά του το ανυπέρβλητο εμπόδιο της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας; Θα συνεχίσει την αναζήτηση πρόθυμων (μη κυβερνητικών) βουλευτών που θα δεχθούν να ψηφίσουν κάποιον (οποιονδήποτε) για Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή, θα επιλέξει μεταξύ της πρόωρης καθόδου σε εκλογές (γνωρίζοντας πως θα αντιμετωπίσει μία οικτρή ήττα που θα τον στείλει οριστικά και αμετάκλητα στο σπίτι του, για να συνεχίσει τις συζητήσεις του με τον Θεό) ή θα επιλέξει να ξεπεράσει τα όρια και να οδηγήσει την χώρα σε πολιτειακή ανωμαλία, μέσα από διαδικασίες που δεν προβλέπονται από το υπάρχον Σύνταγμα;

Αφού ξεκαθαρίσουμε πως το Σύνταγμα της χώρας δεν προβλέπει παράταση της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά δεν προβλέπει, επίσης, και κενό στην Προεδρία της Δημοκρατίας (δηλαδή δεν είναι δυνατόν να αποχωρήσει ο Κάρολος Παπούλιας από την θέση του Προέδρου και να μην αντικατασταθεί άμεσα), γίνεται απολύτως κατανοητό πως τα χρονικά περιθώρια στενεύουν αφόρητα για τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος δεν είναι σε θέση να εκλέξει Πρόεδρο (έστω και έναν περιπτερά) κι έτσι είναι υποχρεωμένος να προχωρήσει στην εκλογή του νέου Προέδρου από την Ελληνική Βουλή και να αντιμετωπίσει την πτώση της κυβέρνησής του.
Η τελευταία προθεσμία για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είναι στις αρχές του Δεκεμβρίου τρέχοντος έτους, αφού οι προβλεπόμενες μετέπειτα διαδικασίες απαιτούν την παρέλευση τουλάχιστον ενός τριμήνου για την επαναφορά στην ό,ποια «ομαλή» πολιτική λειτουργία της χώρας (σχετικό άρθρο του Μανώλη Κοττάκη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 256), με άγνωστη κυβέρνηση ή κυβερνητική σύσταση, που πιθανότατα δεν θα μπορεί να διαχειρισθεί την πολιτειακή ανωμαλία που θα εξελίσσεται, παρά μόνο εάν συμφωνηθεί μεταξύ δύο ισχυρών κομμάτων (π.χ. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ή ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ) μία αμφίβολης διάρκειας συγκυβέρνηση, η οποία με τη σειρά της δεν προβλέπεται να αντέξει για περισσότερο από 6 μήνες.
Η περίπτωση συγκυβέρνησης ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται η πλέον πιθανή, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευθεί πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί ποτέ με το ΠΑΣΟΚ… Πόσο θα μπορέσει να αντέξει μία τέτοια κυβέρνηση, με τόσο διαφορετικά «υλικά»; Φυσιολογικά ούτε έναν μήνα, αλλά με επιτηδευμένες χρονοτριβές και με ενδιάμεση καλοκαιρινή περίοδο, είναι βέβαιο πως θα οδηγηθεί διάλυση και επανάληψη εκλογών τον Οκτώβριο του 2015.
Στο σενάριο αυτό, ο Σαμαράς είτε καταστρέφεται πολιτικά εάν δεν συμμετέχει σε συγκυβέρνηση με το ΣΥΡΙΖΑ, είτε παρατείνει την προσωπική του αγωνία παίρνοντας τη σημερινή θέση του Ευαγ. Βενιζέλου και προσπαθεί να επιβιώσει πολιτικά, με οποιοδήποτε κόστος για τον ίδιο αλλά και την χώρα.

Το φυσιολογικό σενάριο, που μπορεί να ακολουθήσει ο Αντώνης Σαμαράς, σε μία ύστατη προσπάθειά του να αποχωρήσει ησύχως και χωρίς να δημιουργήσει περαιτέρω προβλήματα στην χώρα (και δη στο πολίτευμά της), είναι να προκηρύξει εκλογές για το Νοέμβριο του 2014. Μάλιστα, εάν οι εκλογές (οι οποίες δεν πρόκειται να αναδείξουν αυτοδύναμη κυβέρνηση) απέχουν 2 έως 3 εβδομάδες από την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από το Κοινοβούλιο, ενδεχομένως να επιτρέψουν και συζητήσεις και συμφωνίες μεταξύ πολιτικών αρχηγών, με αποτέλεσμα την ομαλή ψήφιση και εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πόσο εύκολο είναι, όμως, για τον σημερινό «πρωθυπουργό» να επιλέξει πρόωρες εκλογές, γνωρίζοντας πως θέτει εαυτόν πρόωρα σε πολιτική αυτοκτονία, οριστική απόσυρση και περαιτέρω λήθη και χλεύη από τον ελληνικό λαό;
Η απάντηση είναι πως εάν ο Αντώνης Σαμαράς επιθυμεί μία έντιμη αποχώρηση από την εξουσία (και την πολιτική σκηνή), θα προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές. Η μέχρι στιγμής ανάδειξη των στοιχείων της προσωπικότητάς του, όμως, βεβαιώνει πως θα επιχειρήσει το… αδιανόητο. Δηλαδή, θα προσπαθήσει να αποφύγει όχι μόνο τις πρόωρες εκλογές, αλλά και την έγκαιρη ψηφοφορία της Βουλής για ανάδειξη του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έτσι, θα κερδίσει ο ίδιος πολιτικό χρόνο διαχείρισης των υπαρχουσών δεσμεύσεών του προς την τρόικα, θα δημιουργήσει ταυτόχρονα ένα τεχνητό σκηνικό σύγκρουσης με το ΔΝΤ (ενδεχομένως και με το Βερολίνο) για να εισπράξει θετικές εντυπώσεις από τους πολίτες, και θα αφήσει τον χρόνο να εξελιχθεί άμα της αποχώρησης του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου και θα αναγκαστεί να προκηρύξει… εκλογές, έχοντας ήδη, όμως, δημιουργήσει πολιτειακό ζήτημα, είτε μέσω της κενής θέσης στην Προεδρία, είτε μέσω της παράτασης παραμονής στην Προεδρία από τον Κάρολο Παπούλια.

Φυσικά, μία τέτοια πολιτειακή ανωμαλία δεν μπορεί να «καθίσει» εάν δεν στηριχτεί απόλυτα από τα ΜΜΕ, των οποίων την στήριξη στον απόλυτο βαθμό είχε εξασφαλίσει έως σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς. Με δεδομένη την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, αλλά και την σιωπηλή αποδοχή του Αλέξη Τσίπρα από ΗΠΑ και Γερμανία, τίθεται επ’ αμφιβόλω εάν ο σημερινός «πρωθυπουργός» θα κατορθώσει να σταθεί (και να υποστηριχτεί) επαρκώς από τα (με μεγάλα τραπεζικά χρέη) ελληνικά ΜΜΕ. Η δημιουργία, έτσι, ενός απόλυτου πολιτικού χάους μέσα στην άνοιξη του 2014 θα λειτουργήσει ως πυροκροτητής ισχυρών πολιτικών εκρήξεων, μετασχηματισμών, μεταλλάξεων και συμμαχιών, που θα στοχεύσουν σε επαναληπτικές εκλογές μέσα στο φθινόπωρο του 2015, για να γίνει το τελικό πολιτικό «ξεκαθάρισμα»… Αυτό ακριβώς τα χάος θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν κάποιοι από τους σημερινούς «πρωταγωνιστές» της κυβέρνησης, για να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη, να ξεχαστούν ή και να διαφύγουν ασφαλώς στο εξωτερικό (έχει συμβεί ήδη μία φορά με τα μεγάλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ)…

Η χώρα, όμως θα έχει πληρώσει πανάκριβα την πολιτική σκοπιμότητα, έναντι του εθνικού οφέλους. Και οι ζημίες για την Ελλάδα ενδέχεται να είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο μπορούν σήμερα να προϋπολογιστούν, αφού οι υπάρχουσες γεωπολιτικές κινήσεις και ανακατατάξεις, θα λειτουργήσουν κατά πάσα πιθανότητα εις βάρος του συνόλου των Ελληνικών εθνικών συμφερόντων και κυριαρχικών δικαιωμάτων…

Δυστυχώς, ή ευτυχώς, η μη κυβέρνηση Σαμαρά, αναμένεται να πέσει με πάταγο και να συμπαρασύρει στην καταστροφή της ό,τι απέμεινε μέχρι σήμερα από τη χώρα… Και οι ευθύνες σε μία τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι μόνο του σημερινού «πρωθυπουργού», αλλά του συνόλου του πολιτικού συστήματος, το οποίο και επιτρέπει την συνεχή, κατά σύστημα και –από ότι όλα δείχνουν- σχεδιαζόμενη διάλυση όλης της χώρας. Εάν δεν κατορθώσουν οι πολιτικοί αρχηγοί της σημερινής αντιπολίτευσης (κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής) να ομονοήσουν και να σχηματίσουν ισχυρούς πολιτικούς χώρους, ακόμη και με αλλαγές προσώπων που «δεν τραβάνε», τότε θα συνεπωμιστούν τις ευθύνες του πρωθυπουργού που επέλεξε να κυβερνήσει τη χώρα «πεσμένος στα τέσσερα»…

Η Ελλάδα σήμερα έχει ανάγκη από σοβαρούς και υπεύθυνους πολιτικούς που θα την βοηθήσουν να βγει από το τέλμα της υπερχρέωσης και της κακομοιριάς και να μπορέσει να σταθεί αξιοπρεπώς στον μεταβαλλόμενο κόσμο. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει ανάγκη από κάποια κυβέρνηση που άλλα υπόσχεται και άλλα πράττει. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς απατεώνες, επειδή βρίσκεται στο κομβικό σημείο όχι της επιβίωσης, αλλά της συνέχειας της ύπαρξής της ως χώρα...
Η κρισιμότητα της χρονικής συγκυρίας απαιτεί μεγάλες πολιτικές αποφάσεις αλλά και προσωπικές υποχωρήσεις. Το διακύβευμα είναι η ίδια η χώρα και η θέση της στο παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι για τα επόμενα 100 χρόνια. Ποιος, πως και εάν θα υπάρξει κάποιος ή κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί που θα αποφασίσουν να θέσουν εαυτόν ή εαυτούς στην υπηρεσία της πατρίδας, θα το παρακολουθήσουμε το επόμενο θερμότατο (πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά) διάστημα, στο οποίο αναμένεται να αναδειχθούν νέες προσωπικότητες και νέες πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν να σπρώξουν την χώρα προς τα εμπρός "καθαρίζοντας" το σημερινό ανίκανο, ελληνόφωνο και -για πολλούς- διεφθαρμένο πολιτικό τοπίο…

Πηγή GrCitizen

ΥΓ: Το μεγάλο διακύβευμα για τη χώρα είναι εθνικό και όχι οικονομικό, όπως εντέχνως μέχρι σήμερα έχει εμφανισθεί από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους, οι οποίοι επιδιώκουν την μεγάλη αυταπάτη των πολιτών. Η εθνική συνοχή και η γεωγραφική ακεραιότητα της χώρας αποτελούν την απόλυτη Συνταγματική υποχρέωση της εκάστοτε κυβέρνησης, που όμως σχεδόν κανείς πολιτικό χώρος δεν επιθυμεί σήμερα να συζητά. Το γιατί και από ποιούς συμβαίνει αυτό, πρέπει να μας προβληματίσει όλους...
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί, πως δεν προοιωνίζεται τίποτε καλό για την χώρα, για όσο διάστημα, οιο ψηφοφόροι, τα μέλη, τα στελέχη και οι ηγεσίες των κομμάτων θεωρούν και προτάσσουν ως πρώτιστο μέλημά τους το συμφέρον του κόμματος αντί των συμφερόντων της χώρας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Ωραία τα παραμύθια σου, παππού. Σε σένα μιλάω, το παιδί της Κατοχής.
Σε σένα ντε, που μεγάλωσες χωρίς παπούτσι, όπως διηγήσε στα καφενεία και στο εγγόνι σου όταν το έχεις αγκαλιά.
Εσύ, που είδες το πατρικό σου ως παιδί να γίνεται στάχτη από τις γερμανικές οβίδες και σε σένα που μεγάλωσες ως τελευταίος της γενιάς σου όταν οι ξιφολόγχες έσκιζαν την κοιλιά της μάνας σου.
Σε σένα που ανάμεσα στα συντρίμμια της πόλης σου από τους βομβαρδισμούς κρυβόσουν κάτω από την φούστα της μάνας σου για να προφυλαχτείς.

Τελικά, ρε παππού, είναι αληθινά τα όσα έζησες ή φούμαρα πουλάς χρόνια τώρα;
Πώς είναι δυνατόν εσύ να έχεις περάσει όλα αυτά και στην τελευταία ευθεία της ζωής σου να σκιάζεσαι από χαρτιά και νόμους στεκόμενος στην ουρά ενός νέου συσσιτίου με το χαράτσι στο χέρι για να σου δοθεί απλόχερα από τον τρομοκράτη μία μερίδα παραπάνω τρόμος;

Κάτι πάει στραβά, παππού, με αυτά που διηγήσε ότι έκανες και με τις πράξεις που βλέπουμε να κάνεις τώρα μπροστά στα μάτια μας. Από τις 5 τα ξημερώματα στέκεσαι στα ταμεία των εφοριών, της ΔΕΗ, των τραπεζών κρατώντας στο χέρι σου λογαριασμούς από το δικό σου σπίτι και από το σπίτι των παιδιών σου, που έχουν να δουν μεροκάματο χρόνια.
Αλήθεια, ρε παππού, σκέφτηκες έστω και μία φορά ότι αντί να στηρίξεις την επόμενη γενιά να γυρίσει ανάποδα το τραπέζι των καταστροφικών διαπραγματεύσεων, εσύ συντηρείς την κατάσταση με το να πληρώνεις με την σύνταξή σου;

Πώς είναι δυνατόν να έχεις δει τους δικούς σου γονείς να χτίζουν μέσα στα συντρίμμια το ίδιο τους το σπίτι και να αφήνεις τον κάθε λίγδα χαρτογιακά να σε απειλεί με ειδοποίηση προ κατάσχεσης;
Τι έχεις να χάσεις, παππού;
Την μίζερη σύνταξη των 650 ευρώ που την κόβεις στα δέκα κομμάτια έχοντας πρώτα πληρώσει τους φόρους απέναντι σε ένα κράτος που ούτε για την μάνα σου έκλαψε, ούτε για τον πατέρα σου που εκτελέστηκε, ούτε για τα μεροκάματα του τρόμου που έκανες ξυπνώντας από τις 3 το βράδυ στημένος και πάλι σε μια ουρά περιμένοντας το λεωφορείο να σε πάει στην οικοδομή ή στο εργοστάσιο;
Τι έγινε, ρε παππού, η λεβεντιά σου;
Συρρικνώθηκε μένοντας άγρυπνος ολόκληρες νύχτες σκεπτόμενος πώς θα αντιμετωπίσεις το καθίκι του δημοσίου που με μια σφραγίδα σε περιμένει να σε πετάξει έξω από το σπίτι σου;
Το σπίτι σου, παππού, εκείνο που σου στέρησε ταξίδια στον κόσμο, γλέντια που πόθησες, όνειρα που τα έβαλες στο μπαουλοντίβανο βάζοντας πάνω του, χρόνια πριν, να κοιμηθεί ο μεγάλος γιος της οικογένειας λόγω στενότητας χώρου.

Τι διάολο δίδαξες τα παιδιά σου, ρε παππού, που αντί να τρομάζουν μην πάθει κάτι η υγεία σου και σε χάσουν, τρέμουν μην πεθάνεις και χαθεί η σύνταξη που τα συντηρεί;
Πώς κατάφερες να βάζουν την αξιοπρέπεια και την λεβεντιά κάτω από το συνολικό ποσό της σύνταξής σου;
Πώς κατάφερες, ρε παππού, εσύ που περπατούσες 5 ώρες για να βρεις μία ασπιρίνη, να κάθεσαι στο φαρμακείο σε μια άλλη ουρά βαζοντας την βέρα σου ενέχυρο για ένα κουτί χάπια πιέσεως.
Πώς κατεβάζεις το κεφάλι σαν να είσαι ο τιμωρημένος μιας χώρας -που μην ξεχνάς- εσύ την έχτισες από την μια άκρη της Ελλάδας μέχρι την άλλη.

Πού είσαι ρε παππού, που με περηφάνια έμπαινες στα καράβια να σε πάνε στην εξορία ή στα τρένα που σε στοίβαζαν για να υπηρετήσεις την πατρίδα στον Έβρο, στην Νέα Σάντα, στο Νευροκόπι και στην Λήμνο καταχείμωνο;
Πού είναι εκείνο το βλέμμα που όταν έμπαινες στο σπίτι χωρίς μεροκάματο και ψωμί έφθανε να χορτάσει όλη η οικογένεια για μια εβδομάδα;

Πώς ανέχεσαι να ξεφτιλίζεσαι σε τηλεοπτικά παράθυρα ως «κακομοίρα μάζα» κουνώντας στα τρεμάμενα, σακατεμένα χέρια σου ληξιπρόθεσμους λογαριασμούς;
Από ποιον ζητάς την δικαιοσύνη, παππού, από την τηλεοπτική δικτατορία που σε θυμάται κάνοντάς σε θέαμα όταν λιποθυμάς στην εφορία, όταν πεθαίνεις στην ουρά του ΙΚΑ, όταν καταγράφουν την απόγνωσή σου σε βρώμικα ράντζα νοσοκομείων μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα εκλογικά προγνωστικά των ψηφισμένων εκτελεστών σου;

Το δικό μας εφιαλτικό παραμύθι παππού, θα έχει διάρκεια όσο εσύ θα κάνεις πίσω για την γαμημένη συνταξούλα σου, για την δήθεν κάλυψη της φαρμακευτική σου αγωγής, για τις δήθεν δωρεάν εξετάσεις σου, για τον στημένο επικήδειο που ετοιμάζουν τα παιδιά σου εφόσον ακόμη θεωρείς ότι σε αγαπάνε επειδή ζεις και όχι επειδή εσύ τα ζεις.

Δεν σου άξιζε αυτό το τέλος παππού.
Δεν σου άξιζε...

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Οι ΗΠΑ θα ήθελαν ο πόλεμος κατά των τζιχαντιστών της ISIS αλλά και των άλλων οργανώσεων τύπου Αλ Κάιντα να είναι ένας εμφύλιος μετριοπαθών και εξτρεμιστών σουνιτών. Σε περιφερειακό επίπεδο έστω και προσχηματικό το πέτυχαν με τη Συμμαχία Σαουδικής Αραβίας, Μπαχρέιν, Κατάρ, Ιορδανίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, που τώρα στο πλευρό της Ουάσιγκτον βομβαρδίζουν τους τζιχαντιστές που στήριξαν για πάνω από τρία χρόνια!

Ομως οι ΗΠΑ θα ήθελαν αυξημένο ρόλο για μετριοπαθείς Σουνίτες στην κυβέρνηση της Βαγδάτης, αλλά και ενισχυμένο ρόλο για μετριοπαθείς αντιπάλους του Ασαντ στη Συρία. Πρόκειται προφανώς για ένα ζητούμενο που βρίσκεται μεταξύ ευχής και φαντασίωσης και το οποίο απλώς σώζει τα προσχήματα για μια υπερδύναμη που πριν από ένα χρόνο ετοιμαζόταν να πλήξει με βομβαρδισμούς το μπααθικό καθεστώς του Ασαντ στη Δαμασκό και τώρα βομβαρδίζει τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους του!

Είτε το θέλουν στις ΗΠΑ είτε όχι, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί κατά Αράβων μουσουλμάνων, έστω και εξτρεμιστών Σουνιτών, εξυπηρετούν πολιτικά τους Τζιχαντιστές, καθώς ξυπνούν στη συλλογική μνήμη του σουνιτικού πληθυσμού τις τραυματικές ιστορικές μνήμες όχι μόνον των Σταυροφοριών, αλλά και της προδοσίας των μειονοτήτων Αλαουιτών, Σιιτών και Χριστιανών της περιοχής, που συνεργάσθηκαν εδώ και αιώνες πρώτα με τους Σταυροφόρους, στη συνέχεια με την Περσία και από τον 19ο αιώνα και μετά με τη Γαλλία.

Στη συλλογική μνήμη των Σουνιτών εχθρός τους είναι και η Βρετανία, που όχι μόνον δεν τίμησε τις υποσχέσεις του Λόρενς της Αραβίας για Αραβικό Βασίλειο μοιράζοντας τη Μέση Ανατολή με τη Γαλλία, αλλά επέτρεψε στο Σιωνιστικό Κίνημα μετά το 1918 να δημιουργήσει εθνική εβραϊκή εστία στην Παλαιστίνη.

Οσο διαρκούν οι βομβαρδισμοί, χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις, η ISIS, πρώτον, δεν μπορεί να ηττηθεί αλλά αντίθετα απειλεί την ίδια τη Βαγδάτη και, δεύτερον, διευρύνει την επιρροή της ακόμη και στους μετριοπαθείς Σουνίτες, όπου δεν ταυτίζονται με τις αγριότητές της.

Τα παραπάνω τα γνωρίζει η κυβέρνηση του Ιράκ και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο έχει θέσει βέτο σε ενδεχόμενη χερσαία εμπλοκή των ΗΠΑ στη χώρα, ενώ στη Συρία όσοι μετριοπαθείς αντικαθεστωτικοί έχουν απομείνει, στην ουσία βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα ή να προσεγγίσουν τους εξτρεμιστές ή να διαπραγματευθούν την παράδοσή τους στις κυβερνητικές δυνάμεις του Ασαντ.

Ετσι διαμορφώνεται ένα σκηνικό που θυμίζει το πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα, όταν το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Συρίας και του Ιράκ βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Σιιτικής Περσίας, με τον Σουλτάνο Σελίμ τον Πρώτο και την Οθωμανική Αυτοκρατορία να μην είναι μόνον κατακτητές της Μέσης Ανατολής αλλά και απελευθερωτές των Σουνιτών.

Η εκμηδένιση των μετριοπαθών Σουνιτών σε Συρία -Ιράκ αφήνει ένα κενό που δεν θέλουν -καθώς φοβούνται παρενέργειες εσωτερικής καθεστωτικής αποσταθεροποίησης- να το καλύψουν η Σαουδική Αραβία, τα άλλα τρία κράτη του Κόλπου και η Ιορδανία, αλλά και δεν μπορούν, καθώς οι στρατιωτικές τους δυνάμεις είναι κυρίως πραιτοριανοί των τοπικών μοναρχών.

Ετσι στην Άγκυρα ο Ερντογάν -που θαυμάζει τον Σουλτάνο Σελίμ και έχει δώσει το όνομά του στην τρίτη υπό κατασκευή γέφυρα του Βοσπόρου- κάποια στιγμή θα επέμβει στη σύγκρουση με χερσαίες δυνάμεις. Μόνο ζητούμενο είναι αν θα έχει προηγηθεί παρασκηνιακή διαβούλευση με την Ουάσιγκτον, ώστε το όλο εγχείρημα να παρουσιασθεί ως προσχώρηση της Τουρκίας στη Συμμαχία Προθύμων ή αν θα επιλέξει ένα περιτύλιγμα μιας επιχείρησης, με στόχο την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων της χώρας του και της διαχείρισης της ανθρωπιστικής καταστροφής των προσφύγων.

Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι από την αντίδραση των Κούρδων εντός ή εκτός Τουρκίας μέχρι την ανεξαρτήτως θρησκευτικής ταυτότητας αφύπνιση του αραβικού εθνικισμού, που μετά τους νέους Σταυροφόρους θα δει να επανέρχεται ο μέχρι το 1918 κατακτητής.

Πριμ στην Τζιχάντ
Οσο διαρκούν οι βομβαρδισμοί, χωρίς χερσαίες επιχειρήσεις, η ISIS, πρώτον, δεν μπορεί να ηττηθεί αλλά αντίθετα απειλεί την ίδια τη Βαγδάτη και, δεύτερον, διευρύνει την επιρροή της ακόμη και στους μετριοπαθείς Σουνίτες, όπου δεν ταυτίζονται με τις αγριότητές της.

Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Με τα spreads στις 522 μονάδες θα πάτε σε «διακοπή της χρηματοδότησης» κύριοι Σαμαρά, Βενιζέλε και Χαρδούβελη;

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Εiναι απίστευτο για πόσο άσχετους περνάνε τους Έλληνες πολίτες οι κυβερνώντες.
Η προπαγάνδα με την «επιστροφή στις αγορές» και τη «διακοπή της χρηματοδότησης από την τρόϊκα», που αναπαράγεται μάλιστα από ορισμένες σοβαρές εφημερίδες και ραδιοσταθμούς, θυμίζει έντονα το γνωστό ανέκδοτο με τον Τοτό.

Προχθές (25/9) τα ελληνικά spreads ήταν στις 522 μονάδες, ενώ στην Πορτογαλία στις 215, στην Ισπανία στις 114 και στην Ιταλία στις 136. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία μπορούν να δανειστούν από το διεθνές τραπεζικό σύστημα, ενώ η Ελλάδα όχι.

Με αυτά τα επίπεδα spreads, η Ελλάδα απλά δεν μπορεί να δανειστεί. Ή, αν δανειστεί, θα αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση και στάση πληρωμών σε λίγους μήνες, με όλες τις δραματικές συνέπειες. Αλλά, προφανώς, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου υπολογίζει ότι τότε θα κάνει αιώνιες διακοπές εκτός εξουσίας, οπότε μπορεί τώρα να λέει ό,τι θέλει.

Το δήθεν success story της κυβέρνησης απευθύνεται αφ’ ενός προς το εσωτερικό μέτωπο, για να δημιουργήσει ψεύτικο κλίμα τεχνητής αισιοδοξίας. Αφ’ ετέρου προς τα έξω, στους «εταίρους», για να πείσει ότι το μνημονιακό πρόγραμμα πέτυχε, ώστε να συνεχιστεί η χρηματοδότηση με άλλη φόρμουλα, χωρίς τους επαχθείς όρους των πρώτων μνημονίων.

Αλλά στο μεν εσωτερικό οι πολίτες βλέπουν τα οθωμανικού τύπου χαράτσια να καταστρέφουν τις οικονομίες τους, το εισόδημά τους και το βιοτικό τους επίπεδο. Ενώ οι «κουτόφραγκοι» (που δεν είναι καθόλου κουτόφραγκοι) φυσικά και δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις για τα πραγματικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας. Και αν μας δώσουν ξανά βοήθεια (ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τα τοκοχρεωλύσια), θα το κάνουν με ακόμα σκληρότερους όρους. Που δεν αντέχει πλέον ούτε η ίδια η μνημονιακή κυβερνητική πλειοψηφία.

Επιστρέφουμε στα spreads. Τώρα μεν είναι ήδη μεγάλα, φανταστείτε πόσο θα αυξηθούν αν τον Νοέμβριο η τρόϊκα στηλώσει τα πόδια της και ζητήσει άμεσα μαζικές απολύσεις, ανατροπή του εργασιακού και του ασφαλιστικού καθεστώτος. Θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα, η κυβέρνηση που ήδη οριακά ελέγχει την Βουλή θα αδυνατεί να πείσει τους βουλευτές της να αυτοκτονήσουν πολιτικά, το ΠΑΣΟΚ θα ζητήσει αποχώρηση από την κυβέρνηση, ο Σαμαράς θα απειλεί με εκλογές και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Οπότε τα spreads θα κινηθούν με αστρονομικη ταχύτητα προς τα ύψη.

Αλλά και το άλλο κυβερνητικό παραμύθι, των επενδύσεων, είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ποιός σοβαρός επενδυτής θα επενδύσει σε μία χώρα με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά της Ελλάδας; Που η μνημονιακή συγκυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να καταπολεμήσει; Άλλωστε η απροθυμία των εγχώριων και ξένων επενδυτών φαίνεται και από το Χρηματιστήριο, που ήταν προχθές στις 1120 μονάδες. Κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως επενδυτικό ενδιαφέρον, από την Ελλάδα ή το εξωτερικό.

Το πρόγραμμα χρηματοδότησης τελειώνει χωρίς να έχει γίνει καμία σοβαρή αναδιάρθρωση του κράτους και παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας, χωρίς πραγματικό (πραγματικό λέμε) πρωτογενές πλεόνασμα, χωρίς βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου, χωρίς περικοπή δαπανών (με συγχωρείτε κύριε υπουργέ των Οικονομικών αλλά οι περικοπές δαπανών στον ιδιωτικό τομέα δεν αφορούν το κράτος, οι δε μισθοί των 300.000 αποχωρησάντων δημοσίων υπαλλήλων απλώς αντικαταστάθηκαν από τις συντάξεις τους).

Η κυβέρνηση βλέπει τον όλεθρο στον οποίο οδηγεί η ανικανότητά της να κάνει τις αναγκαίες ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις. Βαφτίζει το χρηματοδοτικό κενό που θα προκύψει «εκούσια διακοπή του προγράμματος χρηματοδότησης» και το ξορκίζει προαναγγέλλοντας «επιστροφή στις αγορές». Μάλλον θα βρει κάποια αφορμή για να αποχωρήσει από την εξουσία, μετά το ναυάγιο της συνάντησης του Σαμαρά με την Μέρκελ. Και θα αφήσει τον επόμενο να διαχειρισθεί το χάος.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Κυκλοφορεί ήδη σε όλη την Ελλάδα το 10ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, με πλούσια ύλη και άποψη για τα πράγματα.

Στο τεύχος δημοσιεύεται τεκμηριωμένη, αντίθετη προς τα συνήθως δημοσιευόμενα στον τύπο, ανάλυση της οικονομικής και πολιτικής επικαιρότητας από τον Κωνσταντίνο Κόλμερ («Το Πρωτογενές Έλλειμμα και η Περικοπή των Συντάξεων»).

Επίσης δημοσιεύονται αναλύσεις για τα εθνικά ζητήματα [Θεοφάνης Μαλκίδης: «Ελληνική Θράκη»], την πολιτική επικαιρότητα [Χρήστος Χαλαζιάς: «Πολιτικά σφάλματα δημιουργούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις»], την γεωργία [Πάνος Παναγόπουλος: «Η μη ανταγωνιστική γεωργία μας αποτελεί εθνικό πρόβλημα»], την φορολογία [Μάνος Κρανίδης: «Σαράντα φόροι και τέλη στα ακίνητα!»] κ.ά.

Στο τεύχος συμπεριλαμβάνεται βαρυσήμαντο άρθρο του Γιάννη Μαρίνου, με τίτλο «Η δραματοποιημένη επανάληψη μιας προηγηθείσας τραγωδίας».

Σε μία εκ βαθέων συνέντευξή του, ο συγγραφέας και εκδότης Γιώργος Καραμπελιάς αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ιδεολογικής του διαδρομής και της πολιτικής του δράσης, από τα φοιτητικά του χρόνια στο Παρίσι μέχρι τους σημερινούς αγώνες του για την διαμόρφωση μίας ολοκληρωμένης θεωρίας για τον Ελληνισμό.

Το κεντρικό αφιέρωμα του τεύχους αφορά το Κυπριακό ζήτημα και έχει τίτλο «Κύπρος, 1974-2014: 40 χρόνια αισχύνης». Γράφουν κατά σειρά οι Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης («To χρυσοπράσινο φύλλο και ο πειρασμός του ανέξοδου Ελλαδίτικου ριζοσπαστισμού»), ο Δ. Πολίτης («Η Κύπρος δεν κείται μακράν»), ο Μελέτης Μελετόπουλος («Μία άγνωστη προσπάθεια αποτροπής του Αττίλα»), ο Παύλος Καρούσος («Ανοίγει ο φάκελος της αποστολής ‘ΝΙΚΗ’»), ο Κωνσταντίνος Κόλμερ («Η νέα τραγωδία της Κύπρου»), ο ανταποκριτής της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ στην Λευκωσία Κώστας Παπασταύρου («Το Κυπριακό στην μέγγενη του πάρε-δώσε!»), ο Θαλής Καραγιαννόπουλος («Σκέψεις μετά από μία επίσκεψη»). Στο αφιέρωμα δημοσιεύεται το χρονικό του Αττίλα και προβάλλεται η άποψη ότι η μη λύση είναι καλύτερη από την ‘λύση’ που μεθοδεύεται.

Στον Φάκελλο Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας, που έχει θέμα «Η επιχείρηση αναβίωσης του Χαλιφάτου», παραθέτουν τις απόψεις τους οι Α. Δ. Παπαγιαννίδης («Πόσο απέχει το Ιράκ (και η Ουκρανία) από τα Βαλκάνια;»), ο Γιάννης Χατζόπουλος («Ιρανικά διλήμματα στην Μεσοποταμία») ο Γιώργος Φοίνικας («Επικίνδυνη συγκυρία για την ελληνική εξωτερική πολιτική»), ο Σωτήρης Δημόπουλος («Ρωσικά στοιχήματα στην Εγγύς Ανατολή») και ο Χρήστος Ζιώγας («Η Σαουδική Αραβία παράγων σταθερότητας και αστάθειας»).

Στα πολιτιστικά, ξεχωρίζουν οι κριτικές θεάτρου του Γιάννη Δρακόπουλου και κινηματογράφου του Κωνσταντίνου Μπλάθρα. Τέλος, η Βιβλιοκριτική «Edmund Burke, Στοχασμοί για την Επανάσταση στην Γαλλία» του Σπύρου Κουτρούλη και το Σταυρόλεξο του Νίκου Λιναρδάτου.

Το τεύχος διατίθεται κεντρικά στις Εκδόσεις Παπαζήση (Νικηταρά 2 και Εμμ. Μπενάκη), κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και στα κέντρα τύπου και αποστέλλεται κατ’ οίκον στους συνδρομητές (για συνδρομή 6980-149044).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δεσμεύθηκε ότι οι ΗΠΑ θα βομβαρδίσουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ, αλλά ξεκαθάρισε ότι αποκλείει το ενδεχόμενο «μπότες στο έδαφος» («boots on the ground»), δηλαδή τις χερσαίες επιχειρήσεις αμερικανών στρατιωτών στις περιοχές όπου δρουν οι ένοπλοι σουνίτες ισλαμιστές.   

Η έκφραση «μπότες στο έδαφος» αποτελεί μεταφορά για τη χρησιμοποίηση χερσαίων δυνάμεων σε ξένο έδαφος. Πρόκειται για μια δημοφιλή έκφραση στις ειδήσεις διεθνώς. Από πού προέρχεται, όμως; Το βρετανικό δίκτυο BBC δίνει την απάντηση στο ερώτημα.

Αιώνες τώρα, πεζικάριοι έχουν πολεμήσει φορώντας μπότες μέσα στη λάσπη και την άμμο. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου, ο όρος «μπότα» στη Βρετανία και τις ΗΠΑ ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με το στρατιώτη, αφού ακόμα και η παρουσίαση στο στρατό γινόταν σε «κατασκηνώσεις μποτών» («boot camps»), όπως ονομάζονταν τα κέντρα εκπαίδευσης. Ωστόσο το «μπότες στο έδαφος» αποτελεί μια σχετικά πρόσφατη διατύπωση.

Το 1980 διατυπώθηκε για πρώτη φορά  

Ενας Βρετανός στρατιωτικός και συγγραφέας, ειδικός σε ζητήματα αντικατασκοπείας, ο σερ Ρόμπερτ Τόμπσον (1916 - 1992) χρησιμοποίησε το 1966 μια παραπλήσια έκφραση, τα «Πόδια στο έδαφος» («Feet on the Ground») στο κεφάλαιο 15 ενός βιβλίο του που περιέγραφε τις εμπειρίες του στη Μάλαγα και το Βιετνάμ. Ωστόσο, δεν ήταν το ίδιο.

Η ακριβής έκφραση διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1980 από έναν Αμερικανό στρατηγό, τον 88χρονο και απόστρατο σήμερα Βόλνεϊ Γουόρνερ. Την «πατρότητα» της διάσημης έκφρασης του απέδωσε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γουίλιαμ Σαφάιρ, πρώην συνεργάτης της εφημερίδας New York Times, ο οποίος ερεύνησε το θέμα το 2008 με τη βοήθεια ενός στρατιωτικού ιστορικού. Η έρευνα ανέτρεξε σε παλαιότερες πηγές και εντόπισε για πρώτη φορά την έκφραση «μπότες στο έδαφος» σε ρεπορτάζ του Christian Science Monitor την περίοδο της ιρανικής κρίσης το 1979-1981. Ο στρατηγός Γουόρνερ που την χρησιμοποίησε ήταν βετεράνος των πολέμων της Κορέας και του Βιετνάμ, ενώ την εποχή εκείνη υπηρετούσε ως επικεφαλής των Δυνάμεων Ετοιμότητας του αμερικανικού στρατού ( United States Readiness Command - USCINCRED), μονάδας που είχε ως αποστολή την άμεση επέμβαση σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη.  

Η λέξη «μπότα» είναι μία συνεκδοχή, δηλαδή ένα μέρος του λόγου όπου το «ειδικό» αντιπροσωπεύει το «γενικό», εν προκειμένω τους ένστολους του στρατού ξηράς.

Ενώ στα αγγλικά, η φράση αυτή είναι πολύ συνηθισμένη, στη μετάφραση συναντάμε προβλήματα. «Δεν χρησιμοποιείται καθόλου στην αραβική γλώσσα, καθώς υπάρχει πρόβλημα με τις μπότες. Γενικά τα παπούτσια στον μουσουλμανικό κόσμο ανασύρουν αρνητικούς συνειρμούς», λέει ο Μοχάμεντ Γέχια από το αραβόφωνη υπηρεσία του BBC. «Οι μπότες συμβολίζουν κάτι ταπεινωτικό και βρώμικο», εξηγεί.

«Σιδερένιες κλωτσιές» στα κινέζικα

Στα κινέζικα, παραπλήσια έκφραση είναι οι «σιδερένιες κλωτσιές», δηλαδή στρατοί που εισβάλλουν σε ξένο έδαφος «με όλο το ιππικό και το πεζικό να περιφέρεται παντού», σύμφωνα με τον Χόουαρντ Ζιάνγκ, συνεργάτη της κινεζόφωνης υπηρεσίας του BBC.

Μάλιστα, τη πρώτη φορά που ο Ζιάνγκ συνάντησε τη συγκεκριμένη φράση, ήταν σε κείμενο που περιέγραφε εισβολή Βρετανών σε κινεζικό έδαφος. Ωστόσο, έχει χρησιμοποιηθεί και για τους Αμερικανούς όταν τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν τις «σιδερένιες κλωτσιές» τους στη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο ο Ανδρέας Μπανούτσος
Αναλυτής Διεθνών Σχέσεων με ειδικότητα σε θέματα ασφαλείας

Σε συνέχεια προηγούμενων άρθρων μας και παρεμβάσεων για τη κατάρριψη της πτήσης ΜΗ17 των Μαλαισιανών αερογραμμών (17/07/2014) που εκτελούσε το δρομολόγιο Άμστερνταμ-Κουάλα Λουμπούρ θα αναφερθούμε σε μια νέα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, εκτενή και τεκμηριωμένη έκθεση του Ρώσου μηχανικού Ivan A. Andrievskii, Α’ Αντιπροέδρου της Ένωσης Ρώσων Μηχανικών του Δημοσίου Τομέα.

Σύμφωνα με την έκθεση του Ρώσου μηχανικού επιβεβαιώνεται και η αρχική εκτίμηση του RIMSE ότι το πολιτικό αεροσκάφος της πτήση ΜΗ17 κατερρίφθη κατά πάσα πιθανότητα από πυρά πολεμικού αεροσκάφους της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Πιο συγκεκριμένα η έκθεση μεταξύ άλλων αναφέρει ότι « ένα πολεμικό αεροσκάφος αγνώστου ταυτότητας τύπου Su-25 ή MiG-29 ( κατά πάσα πιθανότητα Ουκρανικού γιατί δεν αναφέρθηκε από τις Ουκρανικές αρχές παραβίαση του εναέριου χώρου της Ουκρανίας από Ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος) το οποίο βρισκόταν νωρίτερα σε χαμηλότερο ύψος, ανέβηκε υψηλότερα με μεγάλη ταχύτητα και βρέθηκε μπροστά από το επιβατικό αεροσκάφος ανοίγοντας πυρ κατά του θαλάμου ελέγχου (cockpit) χρησιμοποιώντας πυροβόλα όπλα 30mm ή και μικρότερου διαμετρήματος. Ως αποτέλεσμα ο θάλαμος ελέγχου υπέστη σοβαρή βλάβη προκαλώντας αποσυμπίεση που με τη σειρά της προκάλεσε τον ακαριαίο θάνατο των πιλότων.

Επειδή ωστόσο ούτε οι μηχανές, ούτε το υδραυλικό σύστημα, ούτε άλλα σημαντικά μέρη του αεροσκάφους δεν βγήκαν εκτός λειτουργίας το Boeing 777 της πτήσης ΜΗ17 των Μαλαισιανών αερογραμμών συνέχισε την οριζόντια πορεία του με τον αυτόματο πιλότο σε λειτουργία, χάνοντας ίσως βαθμιαία ύψος.

Στη συνέχεια ο πιλότος του αγνώστου ταυτότητος πολεμικού αεροσκάφους ύστερα από ελιγμό βρέθηκε στο πίσω μέρος του επιβατικού αεροσκάφους και αφού το στοχοποίησε εξαπέλυσε έναν ή πολλαπλούς πυραύλους R-60 ή R-73 με συνέπεια την αποσυμπίεση στο εσωτερικό του πολιτικού αεροσκάφους, την αχρήστευση του συστήματος ελέγχου της πτήσης και την απενεργοποίηση του αυτόματου πιλότου.

Το Boeing 777 σταμάτησε την οριζόντια πορεία του και άρχισε τη περιδίνηση. Οι δημιουργημένες δυνάμεις επιτάχυνσης της βαρύτητας (g-forces) προκάλεσαν μηχανική βλάβη του επιβατικού αεροσκάφους σε μεγάλο ύψος. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα της πτήσης, το αεροπλάνο διαλύθηκε στον αέρα και αυτό είναι δυνατό κυρίως στο ενδεχόμενο κάθετης πτώσης από ύψος 10 χλμ και στη περίπτωση μόνο που ξεπερνιέται το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο της επιτάχυνσης της βαρύτητας. Η διάλυση του αεροσκάφους έλαβε χώρα σε μεγάλο ύψος γεγονός που εξηγεί και το πώς τα συντρίμμια του αεροσκάφους βρέθηκαν σε μία έκταση μεγαλύτερη των 15 τετραγωνικών χλμ. Στις 17/07/2014 οι ένοπλες δυνάμεις των αυτονομιστών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ δεν διέθεταν πολεμικά αεροσκάφη τύπου Su-25 ή MiG-29 που να μπορούσαν να χτυπήσουν ένα στόχο παρόμοιο με το Boeing 777».

Σε κάθε περίπτωση συνεχίζει ο συντάκτης της έκθεσης για να λάμψει η αλήθεια απαιτείται η αντικειμενική και αμερόληπτη έρευνα όλων των συνθηκών που οδήγησαν στη κατάρριψη του Μαλαισιανού Boeing 777. Αυτή δεν είναι απλά μια λογική διαπίστωση του Ρώσου ειδικού αλλά και η απαίτηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. που με ομόφωνη απόφαση του τον περασμένο Ιούλιο τάχθηκε υπέρ της διεξαγωγής μιας « πλήρους, διεξοδικής και ανεξάρτητης διεθνούς έρευνας για το συμβάν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες της πολιτικής αεροπορίας».

Κάθε καθυστέρηση και παρέκκλιση από την ολοκλήρωση της διεξαγωγής μιας τέτοιας συνεκτικής και αντικειμενικής έρευνας με τη συμμετοχή κοινά αποδεκτών διεθνών οργανισμών δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην αλήθεια για τις ακριβείς συνθήκες που σημειώθηκε η ανθρώπινη αυτή τραγωδία με θύματα 298 ανυποψίαστους πολίτες.

Η διεθνής κοινότητα οφείλει να επιδιώξει, όχι μόνο για τους συγγενείς των θυμάτων αλλά και για τη διασφάλιση της διεθνούς ειρήνης και σταθερότητας, την τάχιστη ολοκλήρωση των ερευνών και την έκδοση πορίσματος που να καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας τους υπεύθυνους για τη διάπραξη αυτού φοβερού εγκλήματος πολέμου.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου