Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Μαρ 2011


Ποιοί λόγοι ανάγκασαν τον Σαμαρά να δεχτεί την συνάντηση με τον Παπανδρέου;
Οι εξελίξεις στην παρούσα πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας είναι ραγδαίες. Η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να κρύψει την αποτυχία των επιλογών της, αλλά ούτε φυσικά μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να απολογηθεί στον Ελληνικό λαό για τις ερχόμενες εξελίξεις σε θέματα που άπτονται άμεσου εθνικού ενδιαφέροντος. Μάλιστα, η «είδηση» πως η κυβέρνηση απέστειλε μήνυμα στο ΔΝΤ στο οποίο ανέφερε πως «η Ελληνική κυβέρνηση κατέστησε σαφές πως η πτώχευση δεν αποτελεί επιλογή», μόνο ως κακό προμήνυμα εξελίξεων για την Ελλάδα μπορεί να εκληφθεί, αφού εισάγεται πλέον ο όρος «πτώχευση» στο λεξιλόγιο των (δια)κυβερνώντων τη χώρα…
Η κλήση που έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου για συνάντηση με τους πολιτικούς αρχηγούς δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός του ΔΝΤ κάνει κάτι τέτοιο.
Η ανησυχία, όμως, γύρω από τους λόγους αυτής της προς συνάντηση κλήσης έγινε απολύτως ορατή, περισσότερο από ποτέ, τη στιγμή που ο πρόεδρος και αρχηγός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς αποδέχθηκε να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό.
  • Για ποιόν λόγο άλλαξε την αρχική του αρνητική στάση ο κύριος Σαμαράς;
  • Τι του διεμήνυσε το Μέγαρο Μαξίμου και δέχτηκε να συναντηθεί με τον ασθμαίνοντα Γιώργο Παπανδρέου;
Οι λόγοι που προβάλουν, ως αιτιολογικό αυτής της συνάντησης – ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών, είναι απολύτως σαφείς και άκρως ανησυχητικοί:
  1. Ανακοίνωση για πολιτική συνεργασία, λόγω αδυναμίας αντιμετώπισης μίας κοινωνικής εξέγερσης που θα ισοπεδώσει το υπάρχον πολιτικό σύστημα
  2. Αδυναμία συνέχισης λειτουργίας της παρούσας κυβέρνησης και ανακοίνωση - συμφωνία για την διενέργεια εκλογών
  3. Ανακοίνωση κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, αφού είναι γνωστό στους παροικούντες των τραπεζικών θεμάτων πως παρά τα τεράστια οικονομικά στηρίγματα της κυβέρνησης, οι τραπεζίτες διατηρούν μία «εικονική πραγματικότητα», που δεν μπορεί πλέον να αποκρυφθεί
  4. Ανακοίνωση – παραδοχή της πλήρους οικονομικής αποτυχίας των κυβερνητικών επιλογών και έκκληση για από κοινού αντιμετώπιση (ενιαίο πολιτικό μέτωπο) στην Συνάντηση Κορυφής που θα γίνει αυτόν τον μήνα στην Ευρώπη
  5. Ανακοίνωση για Ελληνική στήριξη σε στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Λιβύη, με ό,τι αποτέλεσμα μπορεί να σημαίνει αυτό για την Ελλάδα και τις σχέσεις της με τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο
  6. Ανακοίνωση – ενημέρωση για πιθανά συμφωνηθέντα στα γεωπολιτικά και εν γένει Ελληνοτουρκικά θέματα, με κύριο θέμα την συνδιαχείριση του Αιγαίου και την μη ανακήρυξη της ΑΟΖ νότια του Καστελόριζου
Ποιός από αυτούς τους λόγους μπορεί να έχει αναγκάσει τον Αντώνη Σαμαρά να αποδεχθεί (ενώ υπενθυμίζουμε πως αρχικά είχε αρνηθεί) συνάντηση με κάποιον ο οποίος –κατά το έλασσον- αποπειράται να διαμοιρασθεί τις απολύτως προσωπικές του ευθύνες;
Προσωπικά
Εκφράζω προσωπικές απορίες και επιφυλάσσομαι έντονα ακόμη και για τα όσα θα κοινοποιηθούν προς όλους εμάς τους πολίτες, το βράδυ της Τρίτης, στα δελτία των οκτώ. Πολύ περισσότερο, δε, φοβάμαι πως η Τετάρτη θα αποτελέσει ημέρα έναρξης μίας νέας Σταύρωσης της χώρας και των πολιτών της…

Κωνσταντίνος

Η αγορά έχει πεθάνει. Πάει και τέλειωσε. Η ελληνική αγορά έχει πεθάνει.

Τώρα να αρχίσουν να ρίχνουν χρήμα με δημόσιες επενδύσεις, αναπτυξιακούς νόμους και προγράμματα, η αγορά θέλει ενάμισυ χρόνο ίσως και παραπάνω να ξαναπάρει μπρος. Πάει το μηχάνημα. Σκούριασε.

Είναι ένα παλιό κόλπο. Βασίζεται στην παρατήρηση που είχαν κάνει οι χρυσοχόοι, οι πρόγονοι των σημερινών τραπεζιτών, λίγο μετά τον μεσαίωνα. Πως δηλαδή αν σταματήσει η πίστωση σε μια κοινωνία, ενώ φυσικά οι αποπληρωμές των δανείων συνεχίζονται κανονικά και αναγκαστικά, τότε σύντομα η οικονομία στραγγίζει από χρήμα.

Μέσα στην ασφυξία που δημιουργείται απαξιώνονται ολόκληροι τομείς της οικονομίας, κατρακυλούν διάφορες αξίες, οι επιχειρήσεις χρεοκοπούν και κλείνουν. Και τότε εμφανίζονται πάλι οι τραπεζίτες, ή όποιους άλλους βάλουν μπροστά, και αγοράζουν περιουσίες επί περιουσιών, για ένα κομμάτι ψωμί. Και έτσι βάζουν στο χέρι των πλούτο των εθνών μαζικά σε τέτοιες περιόδους κρίσης. Μιας κρίσης που συνήθως οι ίδιες οι τράπεζες προκαλούν. Φυσικά εννοείται ότι και σε κανονικές περιόδους δεν παύουν ποτέ να έχουν υπερκέρδη.

Οι τράπεζες είναι το φοβερώτερο όπλο εξόντωσης των οικονομιών και των κοινωνιών. Ποτέ δεν δούλεψαν υπέρ της κοινωνίας ή υπέρ ενός έθνους ή λαού. Και φυσικά όλες οι τράπεζες ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ. Και μάλιστα ΚΑΤΕΧΟΥΝ και το κράτος, το οποίο τρέχει και τις διασώζει. Αυτές μόνες. Από όλες τις επιχειρήσεις. Ενώ είναι οι ΜΟΝΕΣ επιχειρήσεις που δεν παράγουν απολύτως τίποτε. Και που το “έργο” τους θα μπορούσε κάλλιστα να το αναλάβει ένας δημόσιος φορέας, με άλλα κίνητρα και άλλες κατευθύνσεις.

Γενικά η λειτουργία των τραπεζών είναι καλυμμένη με ένα μυστήριο για τον μέσο άνθρωπο, όπως και αυτή η λειτουργία του χρήματος.

Αυτή είναι η ωραία κοινωνία που ζούμε. Φιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη και σοσιαλιστική. ΠΑΝΤΑ κοινοβουλευτική. Ακόμη και στον πρώην “υπαρκτό” (λέμε τώρα). Πάντα το μακρύ χέρι των τραπεζιτών στην οικονομία και την κοινωνία.

Και όταν και τα κόμματα χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους στις τράπεζες, τι χαΐρι να περιμένουμε;

Θραξ ο Αναρμόδιος





Σήμερα η Ελλάδα αποχαιρέτησε άλλα δύο από τα παιδιά της. Δύο νέους που έπεσαν στον βωμό του πολέμου κατά του εγκλήματος. Και ήταν χιλιάδες εκείνοι οι Έλληνες που προσέτρεξαν στον ύστατο αποχαιρετισμό. Κάποιοι ψιθύριζαν «καλή αντάμωση». Κι ενώ τα πρόσωπα των νεκρών ήταν απαθή, στα πρόσωπα των ζωντανών που σκούπιζαν τα μάτια τους, έβλεπες τον πόνο και την οργή να συνταιριάζονται, να συνομιλούν και να υπόσχονται: «Δεν φύγατε άδικα, δεν θα σας ξεχάσουμε και ας μην σας γνωρίσαμε ποτέ».
Ξαφνικά, ο κόσμος άρχισε να μουρμουρίζει δυνατά. Άρχισαν φωνές, βρισιές και η ατμόσφαιρα έγινε πολύ θερμή. Η ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας δεχόταν τις «ευχές» για το έργο που δεν έκανε… Ξέχειλη η οργή έβγαινε από τα στόματα των παρευρισκομένων πολιτών αλλά και αστυνομικών. Κατάρες και βρισιές, μαζί, για εκείνους τους ανώτατους αξιωματικούς που δεν είναι ικανοί να προστατεύσουν τους υφισταμένους τους, για εκείνους τους λακέδες των κομμάτων που δέχονται αδιαμαρτύρητα διαταγές από την κυβέρνηση. Πολύς ο πόνος, μα μεγαλύτερος ο θυμός… Βλέπετε, οι «υπεύθυνοι», οι «γλίτσες», όπως μου είπε ένας αστυνομικός που βρισκόταν δίπλα μου, ποτέ δεν ευθύνονται για όλα εκείνα που δεν έχουν κάνει, παρά μόνο για εκείνα που τους διατάσσουν να κάνουν, ακόμη και εναντίον των πολιτών…
Μία παρέα αστυνομικών από απόσταση παρακολουθούσε και αποχαιρετούσε εκείνους που, ποιος ξέρει, σε λίγες ώρες μπορεί και να τους συναντήσουν. Άλλωστε, αυτά τα παιδιά ξέρουν πως κανείς δεν τα υπολογίζει… Ούτε ακόμη κι εκείνοι που τα στέλνουν καθημερινά στον θάνατο…
Πλησίασα και άρχισα να μιλάω με έναν άνδρα της ομάδας ΔΙ.ΑΣ., ο οποίος έσφιγγε την γροθιά του που έμοιαζε πως ήταν ικανή να σκοτώσει οποιονδήποτε από τους στυγνούς δολοφόνους, έμεινα έκθαμβος όταν τον άκουσα να λέει:
«Πονάμε, αλλά προσπαθούμε να αντέξουμε, να σταθούμε στα πόδια μας και να συνεχίσουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Με όλα όσα μας στερούν, με αυτά τα λίγα που μας δίνουν, ακόμη και με τα κορμιά μας, προσπαθούμε να σταθούμε απέναντι στο έγκλημα. Πριν από αυτούς τους συναδέλφους μας, που κηδέψαμε σήμερα, είχαμε αποχαιρετήσει και άλλους… και άλλους. Ξέρουμε πως κάποια μέρα μπορεί να έρθετε όλοι εσείς για να αποχαιρετήσετε εμάς.
Οι σφαίρες των δολοφόνων είναι απλώς το τελικό μέσο με το οποίο μας αντιμετωπίζουν. Ποιοι; Μα, πρώτη η ηγεσία μας κι έπειτα οι πολιτικοί μας προϊστάμενοι, η κυβέρνηση.
Αν νομίζετε ότι μας χτυπούν μόνο σφαίρες, κάνετε λάθος. Καθημερινά, μας εξοντώνουν ηθικά. Δεν είναι ότι μας απογυμνώνουν απέναντι στους εγκληματίες. Πολύ συχνά μας απογυμνώνουν ηθικά, όταν μας δίνουν εντολές να στεκόμαστε απέναντι σε πολίτες και να τους χτυπάμε. Πιστέψτε μας, είναι πολύ χειρότερο να σου στερούν την ηθική σου ύπαρξη, από το να σου στερούν το δικαίωμα να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου… Γιατί, χωρίς ηθική υπόσταση δεν διαφέρουμε από τους εγκληματίες».
Τον χτύπησα στον ώμο, τον κοίταξα στα μάτια. Δεν ήξερα τι να πω… Μπορεί αύριο να συναντηθούμε σε κάποια πορεία διαμαρτυρίας των πολιτών. Το ξέρω ότι θα είναι απέναντί μου… Αλλά, από σήμερα, αυτός ο άνθρωπος, αυτοί οι αστυνομικοί, ξέρουν πολύ καλά ότι εγώ, ο απλός πολίτης, είμαι μαζί τους…

Αναγνώστης
Η νεότερη ιστορίας της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από την πάλη ανάμεσα σε δύο τάσεις:
Η μία έχει ρίζες στην γαιοκτησία, στον παλαιοελλαδίτικο κοταμπασισμό: είναι η αναζήτηση της προσόδου, η οποία στην παραδοσιακή κοινωνία προερχόταν αποκλειστικά από την γη, κατόπιν έλαβε την μορφή δανείων, ξένης βοήθειας, εισροών από τη ναυτιλία και την μετανάστευση.
Η άλλη τάση ανάγεται στην διασπορά, στις Ελληνικές κοινότητες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, της Θεσσαλονίκης, της Αλεξάνδρειας, της Τεργέστης. Αναζητεί πλούτο και επιτυχία στο εμπόριο και, γενικότερα, στις αστικές δραστηριότητες.
Καθώς αναπτύχθηκε το νεοελληνικό κράτος, οι δύο τάσεις συναντήθηκαν στην νεοσύστατη ελίτ. Το προσοδοθηρικό τμήμα, καθ’ ότι πλέον ντόπιο, διέθετε εξαρχής πολιτικό πλεονέκτημα, αν και υποχρεωνόταν να μοιράζεται την εξουσία με το παραγωγικό, ιδιαιτέρως όταν η πολιτική του κατέληγε σε αδιέξοδο.
Η υπερδιόγκωση του κράτους, εν σχέσει με την ιδιωτική οικονομία αντανακλά την πολιτική ανισότητα ανάμεσα στις δύο εθνικές τάσεις. Το Κράτος, αρμόδιο να απορροφά και να διανέμει την έξωθεν πρόσοδο, έγινε φρούριο της προσοδοθηρίας, η Διασπορά λειτούργησε ως καταφύγιο για τις ασφυκτιώσες ή διωκόμενες δημιουργικές δυνάμεις. Η δυναμική Ελληνική παρουσία στο εξωτερικό και η υπανάπτυκτη Ελλάδα αντιπροσωπεύουν τις δύο φαινομενικά αντιφατικές, ουσία συμπληρωματικές όψεις του Ελληνισμού.
Μετά από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, οι δύο τάσεις ισορρόπησαν επί μία περίπου τριακονταετία, οπότε έγιναν κάποια βήματα ανάπτυξης. Από το 1981 επανέκαμψε η ιδεολογία της προσοδοθηρίας. Η ένταξη στην Κοινή Αγορά, αντί να ενισχύσει την παραγωγική πτέρυγα, όπως ευελπιστούσαν οι υποστηρικτές της, έδωσε πρόσθετες δυνατότητες για άντληση προσόδων. Έτσι εξηγείται η μετεκλογική φιλοευρωπαϊκή στροφή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, διαστρέφοντας την ευρωπαϊκή λογική, τροφοδότησε τα προσοδοθηρικά κυκλώματα με πόρους που προορίζονταν για την ενίσχυση της παραγωγικότητας. Το πνεύμα του κοτζαμπασισμού θριάμβευσε, εις βάρος των Κουτόφραγκων – και της Ελλάδας.
Με τις συνέπειες αυτής της πολιτικής προφανείς, υπάρχουν σήμερα ελπίδες για αλλαγή; Μήπως το αδιέξοδο οδηγεί σε ριζικές αναθεωρήσεις, ώστε να αξιοποιηθούν τα τεράστια γεω-οικονομικά και γεω-πολιτισμικά πλεονεκτήματα της χώρας; Οι καλόπιστοι υποστηρικτές του Μνημονίου κινδυνεύουν να διαψευσθούν, όπως διαψεύσθηκαν οι προσδοκίες από την είσοδο στην Ευρώπη.
Η προσοδοθηρική παράταξη έχει εμπεδώσει την εξουσία της. Ελίσσεται, αλλά δεν παραιτείται. Διαθέτει ισχύ σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα παρουσία στο κυβερνών κόμμα το οποίο, αντί να προωθήσει τις απαιτούμενες ριζικές μεταρρυθμίσεις, αναζητεί νέες πηγές προσόδων. Η κυβέρνηση δοκιμάζει τις αντοχές τω ν Ευρωπαίων στην προσπάθειά της να επιβιώσει όπως-όπως, με αυξανόμενο δανεισμό. Διαπραγματεύεται με όποια διεθνή δύναμη μοιάζει διατεθειμένη να την χρηματοδοτήσει, χωρίς ηθικές ή γεωπολιτικές αναστολές. Συνεχίζει, δηλαδή, μνα προεξοφλεί το μέλλον της χώρας για να αποτρέψει την κατάρρευση του παρασιτισμού. Πόσο μπορεί να συνεχίσει την τακτική αυτή, πριν από την χρεοκοπία;
Όπως οι εκφυλισμένοι γόνοι πλουσίων οικογενειών, η Ελλάδα διαθέτει ακόμη τρόπους να κατολισθαίνει: άφθονη και διεθνώς περιζήτητη γη προς πώληση. Η διάθεση των ακινήτων του Δημοσίου δεν είναι, βέβαια, απορριπτέα αφ’ εαυτής. Το αποτέλεσμα κρίνεται από το πώς θα χρησιμοποιηθούν οι προκύπτοντες πόροι. Εφόσον αποφασίζουν οι προσοδοθήρες κάτοχοι της κρατικής εξουσίας, η νέα πηγή προσόδου θα επιδιώξει να διασφαλίσει την παράταση του παρασιτισμού. Οι μεταρρυθμίσεις θα παραπεμφθούν ad calendas graecas.
Δεδομένου ότι το κυρίαρχο κατεστημένο είναι ανίκανο να οργανώσει την πώληση της γης, ενδέχεται να ζητηθεί τεχνοκρατική αρωγή από εκπροσώπους της παραγωγικής παράταξης, έναντι υποσχέσεων για ουσιαστικές αλλαγές. Όταν θα έχουν επιτελέσει το έργο τους, θα βρεθούν εκτός πολιτικού νυμφώνος. Εφόσον, εξάλλου, αρχίσει να αντλείται έγγειος ιδιοκτησία από το εξωτερικό, η ιδιωτική γη θα ακολουθήσει την δημόσια. Η γη θα ξαναγίνει κυρίαρχη πηγή προσόδου, παράγων αδράνειας, όπως στην εποχή των τσιφλικάδων.
Σε μακροπρόθεσμη προοπτική, η ιδιοκτησία της γης θα έχει περιέλθει σε ξένους, το δημογραφικό περίσσευμα των γειτονικών ηπείρων θα έχουν καταλάβει την Ελληνική αγορά εργασίας, οι δημιουργικοί Έλληνες θα έχουν καταφύγει στην Διασπορά. Θα έχει κλείσει ο κύκλος τον οποίο άνοιξε η Επανάσταση του 1821.
  • Εντυπωσιακά τα αποτελέσματα της Ισλανδικής οικονομίας, από την στιγμή που σταμάτησαν να πειθαρχούν στο ΔΝΤ και στις εντολές των "δανείων δυνάμεων"...
Με δημοσίευμά τους, οι Financial Times, αντιμετωπίζουν το σοβαρό ενδεχόμενο άρνησης πληρωμής χρέους από την Ισλανδία. Και όλα τα "σημάδια" δείχνουν πως οι Ισλανδοί πολίτες είναι αποφασισμένοι να οδηγήσουν τη χώρα σε δημοψήφισμα προκειμένου να δηλώσουν την άρνησή τους στις τοκογλυφικές διαθέσεις του ΔΝΤ.
Μάλιστα, όχι απλώς προβλέπεται δημοψήφισμα, αλλά και κατάρρευση της υπάρχουσας κυβέρνησης, η οποία δεν μπορεί να διαχειρισθεί επαρκώς κατά τα συμφέροντα των Ισλανδών πολιτών, ζητήματα οικονομικού ενδιαφέροντος...

Τι γράφουν οι Financial Times
«Οταν ο ισλανδικός λαός αρνήθηκε να πληρώσει για τα λάθη των τραπεζιτών του, ο ουρανός δεν έπεσε στο κεφάλι των Ισλανδών. Αν κάνουν το ίδιο πάλι, τότε και άλλοι μπορεί να πάρουν κάποιες ιδέες» έγραψαν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου.
Ο κίνδυνος να δημιουργήσουν «σχολή» με το παράδειγμά τους οι ανυπότακτοι Ισλανδοί είναι όντως υπαρκτός.
Οταν πειθαρχούσαν στο ΔΝΤ και τις αγορές, το ΑΕΠ της χώρας έπεσε το 2009 κατά 7%, ο πληθωρισμός έφτασε μέχρι 19% και η κορώνα υποτιμήθηκε μέχρι 58%.
Μετά το πρώτο «Οχι» ο πληθωρισμός έπεσε στο 1,8%, η κορώνα κοντεύει να φτάσει την αξία της πριν από την κρίση, το ΑΕΠ μειώθηκε μόνο 3% πέρυσι και φέτος αναμένεται να αυξηθεί κατά 3%, ενώ τα CDS μειώθηκαν κατά 80%!

Φόβος δημιουργίας "σχολής δεν πληρώνω"
Οι φόβοι που νιώθουν οι "αγορές" δεν εστιάζονται στην συμπεριφορά αυτή καθεαυτή της Ισλανδίας, αλλά στην περίπτωση που η συγκεκριμένη συμπεριφορά γίνει "φαινόμενο" προς αντιγραφή από άλλες χώρες.
Όπως φαίνεται, η αποδοχή χρέους εις βάρος εθνικών συμφερόντων αποτελεί ουσιαστική (και μη καταρριπτέα διεθνώς) αιτιολόγηση άρνησης πληρωμής. Το γιατί στην περίπτωση της Ελλάδας δεν γίνεται δημοψήφισμα, το γιατί δεν υπάρχει άρνηση πληρωμής αφού αυτόματα καταστρέφεται το ίδιο το κράτος (οικονομικός και κοινωνικός ιστός) αλλά και εκτίθεται σε πλείστους όσους εθνικούς κινδύνους απώλειας μέρους (ή όλου) της εθνικής κυριαρχίας, σίγουρα θα αποτελέσει τμήμα σημαντικής έρευνας στο σύντομο μέλλον. Εάν, μάλιστα, συνυπολογιστεί πως στην Ελλάδα σχεδόν σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αποδέχεται μέρος ή το όλο του περίφημου μνημονίου, τη στιγμή που υπάρχουν και άλλοι τρόποι αντιμετώπισης, τότε η Ελληνική Δικαιοσύνη του αύριο μάλλον θα έχει πολύ δουλειά... αν φυσικά προλάβει και δεν υπάρξουν λιντσαρίσματα από οργισμένους πολίτες...

Κωνσταντίνος
Πολύ σημαντικά όσα δήλωσε προχτές σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Νέα» ο υπουργός Εσωτερικών. Ο κ. Ραγκούσης, κοινωνός του φινετσάτου παραβολικού λόγου τον οποίο έχει αναγάγει σε επιστήμη το ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να επισημάνει το μέγεθος του προβλήματος, φιλοδώρησε το έθνος με την ακόλουθη πληροφορία: «Το χρέος - είπε - είναι πνευμονία, δεν είναι κρυολόγημα».

Η διάγνωση είναι πολύ σοβαρή.

Αφενός διότι γίνεται από τον αποκαλούμενο και «πρωθυπουργεύοντα εσωτερικού». Αφετέρου διότι θυμίζει εκείνα τα ωραία του «δόκτορα» Ντομινικ Στρος - Καν, ο οποίος προσφάτως μας είχε μαλώσει να παίρνουμε ανελλιπώς τα «φάρμακα» που μας χορηγεί ο «γιατρός», δηλαδή το ΔΝΤ.

Δεδομένης της κρισιμότητας που αποπνέουν οι παραπάνω τοποθετήσεις των θεραπόντων ιατρών, ας δούμε τώρα πώς εξελίσσεται η πορεία του «ασθενούς»:

α) Τα περίφημα σπρεντ δανεισμού του ελληνικού δημοσίου, στα τέλη του 2009, ήταν κάτω από τις 250 μονάδες βάσης.

Ενα χρόνο αργότερα, στα τέλη του 2010 - και μετά από εφτά μήνες εφαρμογής του μνημονίου - τα σπρεντ είχαν εκτιναχθεί στις 1.000 μονάδες. Χτες μόλις τα σπρεντ κινούντο στις 900 μονάδες βάσης.

Με άλλα λόγια οι «σωτήρες» του λαού και του τόπου πέτυχαν έναν πραγματικό άθλο: Από τον καιρό που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας και από τη στιγμή που έφεραν την τρόικα για να συνδράμει το έργο τους, κατάφεραν και... τετραπλασίασαν τα τοκογλυφικά με τα οποία γδέρνουν την Ελλάδα οι περιβόητες «αγορές».

Πρόκειται για τις ίδιες «αγορές» τον «κατευνασμό» των οποίων έχει αναλάβει το ΠΑΣΟΚ εφαρμόζοντας το μείγμα της γνωστής «σοσιαλιστικής» άμα τε και «πατριωτικής» συνταγής: Μείωση μισθών και συντάξεων, επιβολή εξοντωτικών φόρων, ξεπούλημα (συγνώμη: «αξιοποίηση») της δημόσιας περιουσίας κ.ο.κ.

β) Το δημόσιο χρέος, ένεκα του οποίου υποτίθεται ότι οι Ελληνες υφίστανται τις «αναγκαίες» θυσίες, μετά τις αναθεωρήσεις και τις κόντρα αναθεωρήσεις, στα τέλη του 2009 «έκλεισε» - με τη βούλα της ΕΕ - στα 298 δισ. ευρώ. Ητοι 126,8% του ΑΕΠ.

Ενα χρόνο αργότερα, στα τέλη του 2010 - και μετά από δύο διαδοχικές «επικαιροποιήσεις» του μνημονίου - το δημόσιο χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε στα 340 δισ. ευρώ. Ητοι 150% του ΑΕΠ.

Πρόκειται για δεύτερο κατά σειρά άθλο, ακόμα μεγαλύτερο και από τον προηγούμενο: Η κυβέρνηση, η οποία όσα πράττει και διαπράττει τα δικαιολογεί στο όνομα της μείωσης του χρέους, κατόρθωσε μέσα σε ένα χρόνο και διόγκωσε περαιτέρω το χρέος. Είναι το ίδιο αυτό χρέος από το οποίο πασχίζει, υποτίθεται, να μας απαλλάξει!

Θα συνιστούσε σουρεαλισμό, αν δεν επρόκειτο για έγκλημα και αγριανθρωπισμό. Οι κύριοι που έχουν αναλάβει τη «θεραπεία» μας είναι αδίστακτοι: Την ώρα ακριβώς που έχουν ανοίξει «ντέλα» τις πόρτες και τα παράθυρα κατευθύνοντας όλους τους ανέμους πάνω στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, κάνουν κηρύγματα και ποζάρουν σαν «ειδικοί» στην αντιμετώπιση της «πνευμονίας»!

Το συμπέρασμα είναι μάλλον πρόδηλο: Το μόνο αληθινό που υπάρχει πάνω τους είναι το «Αληθινό θράσος» τους. Διαθέτουν τόσο και τέτοιο «αληθινό θράσος», που μπροστά του ωχριά ακόμα και εκείνο της ομότιτλης ταινίας που αυτόν τον καιρό προβάλλεται στους κινηματογράφους.

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρεκί"

Στρατιωτικά αεροσκάφη βομβάρδισαν σήμερα το αεροδρόμιο της πόλης Μπρέγκα στην ανατολική Λιβύη, τον έλεγχο της οποίας έχουν οι αντικαθεστωτικοί, και μια θέση των αντικαθεστωτικών στη γειτονική πόλη Ατζνταμπίγια, σύμφωνα με αξιωματικό των δυνάμεων κατά του συνταγματάρχη Καντάφι και άλλες πηγές.

"Πριν από περίπου δύο ώρες στρατιωτικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον τομέα που βρίσκεται μεταξύ της πετρελαϊκής εταιρίας και της κατοικημένης ζώνης", ανέφερε ο Φάταχ αλ Μογράμπι, ο εκπρόσωπος του νοσοκομείου της Μπρέγκα. "Απ' ό,τι γνωρίζω δεν υπάρχουν θύματα", τόνισε. Και άλλα πρόσωπα στο νοσοκομείο έκαναν λόγο για αεροπορική επιδρομή.

Άλλος αυτόπτης μάρτυρας, ο Μοχάμεντ Σίμπλι, κάτοικος της Μπρέγκα είπε: "Άκουσα το αεροσκάφος, ύστερα την έκρηξη, και μετά είδα τον κρατήρα", ενώ τόνισε ότι η βόμβα έπεσε κοντά στην πανεπιστημιακή σχολή Μηχανικών Πετρελαίου που απέχει περίπου δύο χλμ. από τον τερματικό σταθμό μεταφόρτωσης πετρελαίου.

Ο Μογράμπι είπε ότι 12 άνθρωποι σκοτώθηκαν χθες Τετάρτη στις σφοδρές συγκρούσεις που ξέσπασαν στην πόλη μεταξύ των αντικαθεστωτικών και των πιστών στον Καντάφι δυνάμεων. Οι δυνάμεις αυτές είχαν την υποστήριξη της πολεμικής αεροπορίας και του βαρέος πυροβολικού.

Ανάμεσα στους νεκρούς είναι εννέα αντικαθεστωτικοί και τρεις πολεμιστές πιστοί στον Καντάφι."Όσον αφορά τα τρία αυτά πρόσωπα, το ένα έφερε ταυτότητα του Νίγηρα και τα άλλα ήταν μαύροι Αφρικανοί που όμως δεν έφεραν χαρτιά ταυτότητας", πρόσθεσε ο εκπρόσωπος του νοσοκομείου.

Σύμφωνα με τους αντικαθεστωτικούς, πολλοί άνδρες των πιστών στον Καντάφι δυνάμεων βρίσκονται σήμερα στην περιοχή Ρας Λανούφ, ενώ οι δικές τους δυνάμεις είναι στη Μπρέγκα και στην αλ-Ουγκάιλα.

Δυνάμεις των αντικαθεστωτικών κατευθύνονται από το πρωί στην πόλη Μπρέγκα για να ενισχύσουν τις θέσεις τους πριν από μια ενδεχόμενη επίθεση των πιστών στον Καντάφι δυνάμεων, μια ημέρα μετά την αεροπορική και χερσαία επίθεση την οποία απέκρουσαν.

Σύμφωνα με τον Μαχμούντ αλ Φάχρι, μέλος των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, τα προάστια της Μπρέγκα αποτέλεσαν το στόχο νέων αεροπορικών επιθέσεων χθες το βράδυ.

«Βρισκόμαστε στη μέση του τούνελ. Κοιτώντας πίσω, αν και έχουμε κάνει πολλά, βλέπουμε μόνο ένα ένα αχνό φως. Αχνό φως βλέπουμε αν κοιτάξουμε και μπροστά, πράγμα που σημαίνει ότι επιβάλλεται να κάνουμε ακόμη περισσότερα». Με αυτά τα λόγια την περασμένη Τετάρτη ο Γ. Παπακωνσταντίνου περιέγραψε στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ το αδιέξοδο της πολιτικής που έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση.

Για το πως η κυβέρνηση οδήγησε τη χώρα (και τον εαυτό της) στη «μέση του πουθενά», θα το γράψει η ιστορία, η οποία ωστόσο, θα λάβει υπόψη της την εξήγηση που έδωσε πέρυσι τέτοια εποχή, ένα από τα μεγαλύτερα λαμόγια των αγορών. Τον Φλεβάρη του 2010, όταν τα επιτόκια του ελληνικού δανεισμού είχαν εκτοξευτεί στη στρατόσφαιρα, ο Αμιτ Σαρκάρ επικεφαλής ενός μεγάλου αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου (Μarian) έκανε μια δήλωση αποκαλυπτική του τρόπου με τον οποίο μας αντιμετωπίζουν οι… αγορές: «η δουλειά μας, είχε πει ο μεγαλοεπενδυτής (κερδοσκόπος ή τοκογλύφος αν προτιμάτε) , είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους Έλληνες πολίτες. Δεν υπάρχει εξ άλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευθείς τον μαλάκα».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η κυβέρνηση παρέδωσε τη χώρα δια συμβολαίου (μνημόνιο) στους πιστωτές και ακολούθησε κατά γράμμα τις οδηγίες τους. Ο ελληνικός λαός έχει νιώσει στο πετσί του την πολιτική του μνημονίου. Φαίνεται, ωστόσο, ότι φτάνει η ώρα κατά την οποία και η κυβέρνηση θα πληρώσει το τίμημα των επιλογών της.

Στο γερμανικό άρμα

Στο Ποντίκι που κυκλοφορεί σήμερα υπάρχει αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για το πως έχει παγιδευτεί η χώρα στη γερμανική αγκάλη:

«Οι Γερμανοί όμως φαίνεται πως θεωρούν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ως «χθεσινά νέα» που θα βοηθούσε την χώρα εάν το έπραττε μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2010, όταν διαφαινόταν ότι τα μνημονιακά μέτρα δεν θα έπιαναν τόπο. Ωστόσο, η υπεραισιοδοξία του οικονομικού επιτελείου και η επιμονή ότι «θα πιάσουμε τους στόχους» ,μπλόκαραν οποιαδήποτε διαδικασία. Τώρα, σύμφωνα με πληροφορίες του «Π», η καγκελαρία ετοιμάζει νέο χουνέρι στην Ελλάδα. Ποιο είναι αυτό; Κάτι που μέχρι τώρα θεωρείτο αδιανόητο: Προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη». Πως επιχειρεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση το αδιέξοδό της; Οι πρόωρες εκλογές είναι μια επιλογή...

Πράγματι, πολλά ακούγονται το τελευταίο διάστημα για την πιθανότητα πρόωρων εκλογών, ειδικά αν μετά τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. την 25η Μαρτίου τα πράγματα δεν πάνε καλά για τους στόχους που έχει θέσει η κυβέρνηση. Ενδιαφέρον επίσης έχει ότι το ίδιο σενάριο (των πρόωρων εκλογών)... αναπτύσσεται και με την ακριβώς αντίθετη πιθανότητα. Δηλαδή, αν ο Παπανδρέου επιστρέψει την 25η Μαρτίου νικητής και τροπαιούχος, θα προσφύγει στις κάλπες για να εξαργυρώσει τα κέρδη και να ανανεώσει την θητεία του.

Ωστόσο – και στις δυο περιπτώσεις – μας διαφεύγει κάτι: Η χώρα, εδώ και έναν χρόνο, κυβερνάται υπό τους όρους ενός συμβολαίου (μνημονίου) το οποίο καθορίζει με εξαντλητικές λεπτομέρειες την οικονομική - δημοσιονομική πολιτική της. Πρόκειται για την πολιτική που «κινεζοποιεί» τις εργασιακές σχέσεις, απορυθμίζει την οικονομία και υποτιμά τις αξίες προκειμένου να ξεπουληθεί φτηνά ό,τι έχει αξία.

Το μνημόνιο πέτυχε «διάνα»

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η πολιτική του μνημονίου έχει αποτύχει, επειδή δεν δημιουργεί προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση. Στόχος του μνημονίου όμως ήταν η έξοδος από την κρίση ή η αρπαγή των περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας, με τη μέθοδο της εγγυοδοσίας για τους δανεισμούς του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος; Καθώς οι επιτηρητές μόνο αφελείς δεν είναι, μπορούμε βάσιμα να υποστηρίξουμε ότι ο στόχος της συνολικής (οικονομικής, πολιτικής) υποθήκευσης της χώρας, που είχε θέσει το μνημόνιο, έχει πετύχει απόλυτα.

Προφανώς αυτή η επιτυχία φέρνει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την κυβέρνηση Παπανδρέου, η οποία μπορεί να λειτούργησε εξαιρετικά για να προασπίσει τα συμφέροντα των πιστωτών (τοκογλύφων), ωστόσο δεν έχει άλλες δυνατότητες εξαπάτησης του λαού.

Υπ’ αυτήν την έννοια αποτελεί αυτοκτονικό ρίσκο η επιλογή της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες για τον Γιώργο Παπανδρέου. Εκτός αν αποδεχτεί πως η μέχρι τώρα πολιτική του ήταν λάθος και οδηγηθεί σε σταυροφορία για την αναθεώρηση των όρων του μνημονίου. Όμως, και σε αυτήν την περίπτωση, ο ίδιος και οι στενοί του συνεργάτες είναι χαμένοι. Από χέρι...





Η εκ μέρους του υπουργού των Εσωτερικών χθεσινή ανακοίνωση περί περικοπής κατά 20% της κρατικής χρηματοδότησης προς τα κόμματα, αποσκοπεί χωρίς αμφιβολία στην ικανοποίηση του κοινού αισθήματος και επομένως μόνο προπαγανδιστική αξία έχει.

Η ουσία βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, αλλού. Στο γεγονός ότι τα κόμματά μας είναι εντελώς χρεοκοπημένα, έχουν δανειστεί τα μαλλιά της κεφαλής τους, δανείζονται κάθε φορά βάζοντας ως εγγύηση την επόμενη κρατική χρηματοδότηση, οι κατά καιρούς – όχι, βέβαια, τώρα, καθώς θα τους έπαιρνε ο κόσμος με τις πέτρες – οικονομικές εξορμήσεις τους αποδίδουν ελάχιστα, δεν έχει λειτουργήσει καμιά πομπώδης εξαγγελία περί διαφάνειας, κουπονιών και πιστωτικών καρτών.

Φυσιολογικό είναι να διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν κόμματα που ουδέποτε κατάφεραν να βάλουν σε τάξη τα του οίκου τους, να κατεβαίνουν κάθε φορά στις εκλογές με την υπόσχεση ότι θα νοικοκυρέψουν τη χώρα.

Επομένως, η συζήτηση περί περικοπής της κρατικής χρηματοδότησης προς αυτά μοιάζει πάρα πολύ με την συζήτηση περί περιορισμού του αριθμού των βουλευτών. Πρόκειται για την ίδια λογική: Αφού τα κόμματα αποδείχθηκαν άχρηστα, γιατί να τα πληρώνουμε; Αφού οι βουλευτές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την καταστροφή, τι να τους κάνουμε τόσους πολλούς.

Στην πραγματικότητα, η λογική αυτή της περικοπής δεν συμβάλλει στην ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας της πολιτικής μας ζωής και του πολιτικού μας προσωπικού.

Αν τα κόμματα δεν αλλάξουν σε επίπεδο δομής και λειτουργίας, αν δεν πάψουν να είναι σπάταλοι γραφειοκρατικοί οργανισμοί, τότε και τα λιγότερα χρήματα χαμένα πάνε.

Αν το επίπεδο του πολιτικού μας προσωπικού δεν βελτιωθεί, τότε και τα λιγότερα χρήματα που θα πηγαίνουν σε μικρότερο αριθμό βουλευτών, πάλι χαμένα θα πηγαίνουν.

Θα χρησιμοποιούνται απλώς για να συντηρείται η εικόνα μιας κοινοβουλευτικής λειτουργίας, ένα είδος βιτρίνας, που όμως δεν θα έχει βάθος και, όπως αποδεικνύει η σημερινή άθλια κατάσταση, θα αποδεικνύεται περισσότερο βλαβερή, παρά ωφέλιμη.

Όχι τυχαία, όλες οι έρευνες, ελληνικές και διεθνείς, αποτυπώνουν μια απαξιωτική άποψη του λαού για τα κόμματα, που βρίσκονται μονίμως στον πάτο της εμπιστοσύνης.

Θα αλλάξει αυτή η εικόνα αν οι πολίτες πληροφορηθούν πως πληρώνουν λιγότερα χρήματα από πριν για κάτι που αποστρέφονται; Τι θα πουν δηλαδή; Εντάξει, είναι όλοι τους άχρηστοι, αλλά τουλάχιστον μας κοστίζουν λιγότερο;

Θα πάψει ο κόσμος να πιστεύει ότι τα κόμματα τα πήραν από την Ζήμενς; Θα πάψουν να πιστεύουν ότι το 2% από τις μίζες πήγαινε στα κόμματα; Θα πάψουν, όπως έχει προκύψει και από έρευνα της Διεθνούς Διαφάνειας, να φέρνουν τα κόμματα πρώτα στην γενική κατάταξη που ακούει στο όνομα «χειρότερες εστίες διαφθοράς στη χώρα»;

Αυτό είναι το θέμα; Ή να αποκτήσουμε επιτέλους κόμματα και πολιτικούς χρήσιμους για το Κοινό Καλό;

Φυσικά, αυτό είναι εντελώς ουτοπικό. Διότι εξακολουθεί να ισχύει αυτό που πριν από 150 χρόνια είχε γράψει ο Εμμανουήλ Ροΐδης, για τα κόμματα: «Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουν άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ής πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου. Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως κόμμα ήθελεν είναι ο ακόλουθος: Ομάς ανθρώπων ειδότων να αναγιγνώσκωσι και να ανορθογράφωσιν οίτινες ενούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι να αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν του πρωθυπουργού ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι. Ο ελληνικός λαός αναλίσκει τον χρόνο του εις αγόνους συζητήσεις περί κομμάτων και κομματαρχών και άπαν το χρήμα του δαπανά εις συντήρησιν κοπαδίου κομματικών κηφήνων, χάριν των οποίων στέργει την πενίαν, την κακοπραγίαν, την ασημότητα και τους εμπαιγμούς του κόσμου όλου. Οι ημέτεροι φατριάρχαι, προς σχηματισμόν ή ενίσχυσιν κόμματος, στρατολογούν εκ τριόδων μισθοφόρους, τους πληρώνουν δια δημοσίων χρημάτων, ήτοι δια θέσεων περιττών. Των τοιούτων μισθοφόρων επί τοσούτων επολλαπλασιάσθη, προϊόντος του χρόνου, ο αριθμός και το θράσος, ώστε κατέστησαν σήμερον η μόνη αξιόμαχος δύναμις της Ελλάδος, προς της οποίας (…) και κυβέρνησης και Βουλή και ολόκληρον το έθνος κύπτουν γόνυ μετά τρόμου».

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά, διαπιστώνουμε ότι δεν έχει αλλάξει τίποτε. Το είδαμε και στις καταθέσεις των Χριστοφοράκου και Κουτσενρόιτερ, ενώπιον της γερμανικής Δικαιοσύνης. Ο τελευταίος είχε πει, επικαλούμενος την μαρτυρία του Χριστοφοράκου, ότι «συνηθίζεται στην Ελλάδα η χρηματοδότηση των κομμάτων να γίνεται κυρίως μέσω μεγάλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στη χώρα» και πως «το σύστημα στην Ελλάδα έτσι λειτουργεί».

Τον Ιανουάριο του 2008 και ενώ μόλις πριν από ένα μήνα είχε παραιτηθεί – αποπεμφθεί ο Χριστοφοράκος από την Ζήμενς, μέσα στη Βουλή όλοι διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους υπέρ της καθαρότητας των κομμάτων τους. «Τα οικονομικά των κομμάτων διέπονται από νόμους και είναι διαφανή», έλεγε ο Θ. Ρουσόπουλος. «Οι οικονομικοί πόροι του ΠΑΣΟΚ ήταν και είναι φανεροί, γι’ αυτό και το Κίνημα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα», δήλωνε ο Γ. Ραγκούσης.

Μετά ήλθαν οι ομολογίες αυτών που στριμώχτηκαν, αλλά και πάλι απάντηση για το πού πήγαν τα χρήματα δεν έχουμε λάβει.

Αυτό, κ. Ραγκούση, δεν θεραπεύεται με επικοινωνιακά τρυκ περί περικοπών στην χρηματοδότηση. Εκτός και αν απλώς γίνεται επειδή έχουν περικοπεί τα πάντα. Απαλλαγή πάντως και αθώωση δεν επιτυγχάνεται. Η άφεση αμαρτιών έρχεται μετά την Ομολογία και την Κάθαρση.

Και επιτέλους, πρέπει να δοθεί κάποια απάντηση στην γλαφυρή περιγραφή Χριστοφοράκου, όπως αυτή προκύπτει από τις έξι απολογίες του στην Εισαγγελία του Μονάχου, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2009, που δεν θα κουραστώ να δημοσιεύω ξανά και ξανά:

«Η συμφωνία για το 2% με τη μητρική δεν ήταν στον αέρα, υπήρχε και αντισυμβαλλόμενος, και συγκεκριμένα τα ίδια τα κόμματα. Για τα οποία άλλωστε, σε τελική ανάλυση, προορίζονταν τα χρήματα. Στην Ελλάδα έτσι γίνεται, δέχεσαι συχνά τηλεφωνήματα από το κόμμα και σε παρακαλούν να τους δώσεις οικονομική ενίσχυση».

«Στην Ελλάδα κατά το παρελθόν η χρηματοδότηση των κομμάτων λειτουργούσε ως εξής: Οι χορηγίες στο κόμμα αποτελούν μέρος της χρηματοδότησης των κομμάτων. Από κάποιον Πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχάνων είχε γίνει σχετική επισήμανση στον Τύπο. Τώρα κάθε άτομο μπορεί να κάνει χορηγίες σε κάθε κόμμα μόνο μέχρι 15.000 ε τον χρόνο».

«Θέλω να σας εξηγήσω πώς λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια το λεγόμενο σύστημα άσκησης επιρροής σε σχέση με τις χορηγίες στα κόμματα στην Ελλάδα: Όπως ίσως γνωρίζετε, ο κρατικός μηχανισμός ξεκινώντας από τα υπουργεία και φθάνοντας μέχρι τις απλές υπηρεσίες, είναι διογκωμένος και γεμάτος υπεράριθμους υπαλλήλους. Στον μηχανισμό αυτό γίνονται διπλές τοποθετήσεις, όταν γίνεται αλλαγή της κυβέρνησης, ενώ δεν είναι δυνατόν να απολυθούν οι προηγούμενοι υπάλληλοι, επειδή έχουν μονιμότητα. Παράλληλα, η νέα κυβέρνηση δεν έχει εμπιστοσύνη στους «παλιούς» αυτούς υπαλλήλους. Έτσι τοποθετεί δικούς της «ανθρώπους εμπιστοσύνης» οι οποίοι αποκτούν και αυτοί με τη σειρά τους την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου. Πριν από τις εκλογές, το κόμμα που κυβερνάει γεμίζει όλες τις κενές θέσεις με δικούς του ανθρώπους. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζει τις ψήφους τους. Από την άλλη πλευρά κάνει τις προσλήψεις για την περίπτωση που χάσει τις εκλογές. Ώστε να δυσκολέψει τη ζωή της κυβέρνησης που θα τη διαδεχτεί. Η νέα κυβέρνηση, όμως, βρίσκει ξανά διάφορους τρόπους κάνοντας… ειδικές προσλήψεις. Έτσι λοιπόν δεν είναι εύκολο για κάποιον ξένο (και η Ζήμενς ήταν ξένη, παρότι δραστηριοποιείται στη χώρα) να κατανοήσει τις σχέσεις εξουσίας που υπάρχουν εντός της δομής των υπηρεσιών – αρχών. Όταν πρόκειται να ασκηθεί επιρροή για τη λήψη κάποιας επιθυμητής απόφασης ή όταν κάποιος θέλει να αμυνθεί εναντίον κάποιας άλλης, το πιο απλό θα ήταν να γνωρίζει ποιο είναι το πρόσωπο που αποφασίζει. Αυτό όμως δεν είναι ευκρινές απ’ έξω. Για τον λόγο αυτό και πριν ο Pribilla και οι διευθυντές ON/ICN αποφασίσουν για το 2%, είχαμε δώσει στους εξωτερικούς συμβούλους (δηλαδή εταιρίες PR, Consultants, επιχειρηματίες και πολιτικούς στην Ελλάδα) την οδηγία να μην προβαίνουν σε επιμέρους πληρωμές για έργα και να προτιμούν καλύτερα μια γενική λύση, η οποία συνίστατο στο να βρεθεί το «κεφάλι» και επομένως να πληρωθεί ο φορέας λήψης της απόφασης στη χώρα».

«Τα κόμματα διέθεταν τον σχετικό μηχανισμό και γνώριζαν πού και ποιος μοχλός θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί. Πρόκειται επομένως για «υποχρέωση» του κόμματος. Το κόμμα ξέρει πώς ασκείται η επιρροή. Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Οι υπάλληλοι γνωρίζουν ακριβώς τι απόφαση πρέπει να πάρουν, όταν τους τηλεφωνήσουν πολιτικοί του κόμματος και υπουργοί. Αν δεν συμπεριφερθούν όπως θέλουν οι πολιτικοί, η καριέρα τους γρήγορα οδηγείται σε αδιέξοδο. Αν, αντίθετα, συμπεριφερθούν έτσι όπως είναι επιθυμητό, τότε έχουν γρήγορη επαγγελματική ανέλιξη, παίρνουν καλύτερες θέσεις και μισθούς και ενδεχομένως εξασφαλίζουν και ανέσεις, όπως ένα μεγάλο υπηρεσιακό αυτοκίνητο. Ο καθένας που έχει εξελιχθεί στο σύστημα αυτό, γνωρίζει πώς πρέπει να συμπεριφερθεί. Αυτό ισχύει από τον πιο απλό υπάλληλο μέχρι τα πιο υψηλά επίπεδα. Γι’ αυτό πληρώνονται τα χρήματα στα κόμματα».

Υ.Γ.1. Χθες βράδυ, στο «Floral» στα Εξάρχεια, ο εκδοτικός οίκος «Εμπειρία – Εκδοτική» παρουσίασε το βιβλίο του Γεράσιμου Καρέλου «Η φθινοπωρινή μελαγχολία των ονείρων». Μυθιστόρημα είναι, αλλά η πικρή γεύση βγήκε. Ο συγγραφέας, πολιτικός επιστήμονας και μαραθωνοδρόμος, είχε εργαστεί στην Ολυμπιακή ως επιμελητής πτήσεων. Όπως ήταν αναμενόμενο, βρέθηκαν εκεί πολλοί παλαιοί συνάδελφοί του και από διαφορετικά κόμματα. Κάποιοι από αυτούς πήραν το μικρόφωνο για να πουν δυο λόγια για τον συνάδελφό τους. Και τι θυμήθηκαν, νομίζετε; Πώς τους έβαζαν στο ψυγείο ανάλογα με το ποιο κόμμα ήταν στην εξουσία! «Όταν το κόμμα μου βρέθηκε στην εξουσία, μου έδωσε μια υψηλή θέση και έβαλε τον Γεράσιμο στο ψυγείο. Δεν το άντεχα αυτό και έκανα παράσταση για να αξιοποιηθεί ως αναπληρωτής μου». «Όταν το δικό του κόμμα ήλθε στην εξουσία, του έδωσαν αξίωμα και εμένα με έθεσαν σε διαθεσιμότητα. Δεν το άντεξε και απείλησε να παραιτηθεί αν δεν με αξιοποιούσαν».

Υ.Γ.2 Ναι, ναι, αυτά τα κόμματα που χρωστάνε σε όσους μιλάνε όλες τις γλώσσες της Βαβέλ είχαν το θράσος να συμπεριφέρονται έτσι, ως ιδιοκτήτες της χώρας. Και με τέτοιες ανεύθυνες και άθλιες πρακτικές μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια. Γι’ αυτό σας λέω, κ. Ραγκούση. Η περικοπή της κρατικής χρηματοδότησης δεν είναι η πρέπουσα τιμωρία…
  • Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου
Προσπάθησε να αποφύγει το «πικρό ποτήρι» της «παραίτησης» η Γαλλίδα Υπουργός Εξωτερικών κ Michelle Alliot-Marie μετά την πίεση που δέχτηκε από τα ΜΜΕ που αποκάλυψαν ότι έκανε Χριστουγεννιάτικες διακοπές στην Τυνησία όταν ξεκίνησαν οι ταραχές, ότι είχε πολύ στενές (κατά τα ΜΜΕ ίσως και επικερδείς) σχέσεις με τον εκδιωχθέντα Πρόεδρο της Τυνησίας Ben Ali…
Τελικά «παραιτήθηκε» (το σωστό θα ήταν…καρατομήθηκε) χάνοντας και τον τίτλο του «Ντοκτορά» ο Γερμανός Υπουργός Άμυνας κάτω από την πίεση των ΜΜΕ για την λογοκλοπή στην διδακτορική διατριβή που είχε καταθέσει στο Πανεπιστήμιο του Bayreuth!
Να μην ξεχάσουμε, φυσικά, και τον πρώην Πρόεδρο της Γερμανικής Δημοκρατίας κ Horst Kοehler ο οποίος είχε παραιτηθεί πέρυσι το καλοκαίρι κάτω από την πίεση των ΜΜΕ για «κάποια ατυχή σχόλιά του» αναφορικά με την εμπλοκή Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων στο Αφγανιστάν…
Και φυσικά δεν μπορούμε να λησμονήσουμε εύκολα την περυσινή παραίτηση του David Laws Υφυπουργό Oικονομικών του τότε νεοεκλεγέντα στην Πρωθυπουργία της Βρετανίας k David Cameron όταν τα ΜΜΕ έκαναν την αποκάλυψη ότι πλήρωνε από Δημόσιο χρήμα «ενοίκιο» για τον ερωτικό του σύντροφο…
Και πριν φύγουμε από την Αγγλία να θυμηθούμε και την παραίτηση του αντίστοιχου του δικού μας κ Πεταλωτή, υπεύθυνου τύπου του Πρωθυπουργού k Cameron, του δημοσιογράφου κ Andy Coulson για τον οποίο τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι είχε ανάμιξη σε σκάνδαλο υποκλοπών όταν ήταν ενεργός δημοσιογράφος στην εφημερίδα του!
Για τους 4 Υπουργούς του κ Berlusconi που παραιτήθηκαν ομαδικώς αλλά ΔΕΝ κατάφεραν να καταφέρουν το επιθυμητό «πλήγμα» στον «Καβαλιέρε» δεν θα κάνω σχόλιο καθότι στην δική τους περίπτωση η «ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ» δεν ήταν το ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ σχετικών πιέσεων αλλά η ίδια η πίεση για δημιουργία άλλων επιθυμητών….αποτελεσμάτων που…δεν τελεσφόρησε…
Και πριν κλείσω με τις «παραιτήσεις-καρατομήσεις» να θυμηθώ μαζί σας μετά την ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ από τα blogs ότι ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών κ Δημήτρης Δρούτσας (με Υπουργό τον κ Παπανδρέου) ΔΕΝ διέθετε διδακτορικό του Πανεπιστήμιο Βιέννης και ΔΕΝ είχε υπηρετήσει ως καθηγητής του ιδρύματος παρά τα όσα, όπως γράφτηκε, είχε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα του αυτά διαγράφηκαν και ο κ Δρούτσας έγινε…Υπουργός!
Μένοντας στα δικά μας, εγχώρια, θυμάμαι τα πρωτοσέλιδα και τις ατέρμονες συζητήσεις για τον τέως «Στρατηγό» της Κυβέρνησης Σημίτη τον κ Τσουκάτο αναφορικά με το ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ της SIEMENS, όπως θυμάμαι και την κατάθεση του τέως Υπουργού του κ Βερελή και πώς να ξεχάσω ΟΛΕΣ τις ραδιοτηλεοπτικές συζητήσεις και τα πρωτοσέλιδα για τα περιουσιακά στοιχεία του κάποτε παντοδύναμου συνεργάτη του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου τον κ Άκη Τσοχατζόπουλο αφού ακόμη και τώρα συζητήσεις και πρωτοσέλιδα συνεχίζουν…
Φυσικά όπως γνωρίζουμε όλοι, και μαζί μας και τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ, και οι τρεις πασίγνωστοι πολιτικοί άνδρες και πάλαι ποτέ κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζούνε ανάμεσά μας και είναι…μια χαρά!
Και για να διατηρήσω τις ισορροπίες ( θα μιμηθώ τα κορυφαία στελέχη ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε ραδιοτηλεοπτικές «κοκορομαχίες») όπου η «γαλάζια» ομοβροντία είναι του τύπου «εσείς που φάγατε 10 κατηγορείτε εμάς που φάγαμε τέσσερα» και η πράσινη απαντητική ομοβροντία είναι του τύπου «εσείς μας λέγατε για έλλειμμα της τάξης του 6% και 7% και τελικά ήταν 13%!»…
Τελειώνοντας φυσικά οι «κοκορομαχίες» επιστρέφουν ΟΛΟΙ στις γυαλιστερές MERCEDES με τους οδηγούς και τις αστυνομικές φρουρές στην Ελλάδα της «τρόικα» όπου ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ οι περικοπές συντάξεων, μισθών και αγοραστικής δύναμης ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ κατά 100 οι Βουλευτικές έδρες, κατά 100 οι MERCEDES και κατά 1,000 άτομα το προσωπικό υποστήριξης των Εθνοπατέρων και Εθνομητέρων μας…

Ενώ ο μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτζ ανακοίνωνε ότι συντόμως θα γίνει νέος γύρος συνομιλιών για το θέμα του ονόματος της ΦΥΡΟΜ, στη γειτονική μας χώρα τα πάντα φαίνονται περιπεπλεγμένα και ταραγμένα. Το κράτος των Σκοπίων έχει καταφέρει να έχει τεταμένες σχέσεις με όλες τις χώρες της περιοχής, ενώ οι εσωτερικές συγκρούσεις εγκυμονούν απρόβλεπτους κινδύνους. Θυμίζω ότι έχει ανακοινωθεί για τον Απρίλιο απογραφή πληθυσμού, η οποία κινδυνεύει να αναβληθεί λόγω εκλογών.

Τα εσωτερικά μέτωπα είναι δύο. Το πολιτικό ρήγμα μεταξύ του κυβερνώντος ΒΜΡΟ και της Σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης και το εθνοτικό μεταξύ Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και Αλβανών. Φέτος συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας της Αχρίδας, με την οποία οι Αλβανοί (30% του πληθυσμού) σταμάτησαν την ένοπλη εξέγερσή τους. Έκτοτε έχουν ανακηρύξει στις δυτικές επαρχίες ένα κράτος εν κράτει, την ημιαυτόνομη Δημοκρατία της Ιλλυρίδας, στην οποία κυματίζει μόνο η αλβανική σημαία και δεν τολμά να εισέλθει Σλάβος αστυνομικός. Οι Αλβανοί μετέχουν πάντα με ένα από τα τρία κόμματά τους σε συγκυβέρνηση με ένα από τα σλαβικά κόμματα, αλλά αυτό δεν τους αρκεί. Ζητούν πλήρη ισότητα στη Βουλή, στην κυβέρνηση, στη γλώσσα, στην εκπαίδευση και αλλού. Το παράδειγμα των ομοεθνών τους του Κοσσόβου, που αναγνωρίσθηκαν ως ανεξάρτητο κράτος από πολλές χώρες, τους ελκύει όλο και περισσότερο. Αν οι Σλάβοι δεν κάνουν κι άλλες υποχωρήσεις δεν αποκλείεται οι αλβανικές επαρχίες να αποσχισθούν και να ενωθούν με το Κόσσοβο στο πλαίσιο της Μεγάλης ή -όπως τώρα λέγεται –Φυσικής Αλβανίας.

Οι συγκρούσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Χριστιανών Σλάβων και των Μουσουλμάνων Αλβανών ξεσπούν με διάφορες αφορμές. Άλλοτε σε μικτά σχολεία όπου οι μεν δεν δέχονται να κάνουν μάθημα μαζί με τους δε. Και άλλοτε με αφορμή μνημεία και ναούς. Στα μέσα Φεβρουαρίου η κυβέρνηση του Νίκολας Γκρούεφσκι προσπάθησε να κτίσει μία Ορθόδοξη Εκκλησία μέσα στο παλιό κάστρο των Σκοπίων. Οι Αλβανοί αντέδρασαν με δυναμικό τρόπο για να μη φαίνεται στο ιστορικότερο σημείο της πόλεως η επικράτηση των Ορθοδόξων επί των Μουσουλμάνων. Τα επεισόδια ήσαν αιματηρά.

Πέραν του μετώπου με τους Αλβανούς εντός και εκτός ΦΥΡΟΜ οι αρχές των Σκοπίων έχουν προβλήματα με πολλές άλλες χώρες. Η Τουρκία συγκεκριμένα δια στόματος του ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου διαμαρτυρήθηκε για την κατασκευή της εκκλησίας που προαναφέραμε με τη δικαιολογία ότι το κάστρο είναι Οθωμανικό μνημείο και «η Τουρκία ενδιαφέρεται για τη διαφύλαξη της Οθωμανικής κληρονομιάς σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο»!

Με τη Σερβία τα προβλήματα είναι κυρίως εκκλησιαστικά. Η κρατική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας» αποσχίσθηκε αντικανονικά το 1967 από το Σερβικό Πατριαρχείο και θεωρείται σχισματική από όλους τους Ορθοδόξους. Η Σερβική Εκκλησία έχει εκλέξει ως νόμιμο Αρχιεπίσκοπο για το ένα εκατομμύριο Ορθοδόξων της ΦΥΡΟΜ τον ελληνομαθή Ιωάννη ως Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος και Σκοπίων. Οι αρχές της χώρας δεν τον αναγνωρίζουν και κατά καιρούς τον φυλακίζουν ή τον εκδιώκουν με ανυπόστατες κατηγορίες.

Με τη Βουλγαρία παραμένει ανοικτό το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας. Το 1991 η Βουλγαρία αναγνώρισε κράτος «Μακεδονίας», αλλά όχι γλώσσας και εθνότητα. Η Σόφια επισήμως θεωρεί ότι οι λεγόμενοι «Μακεδόνες» είναι Βούλγαροι και τους κατηγορεί για κλοπή συμβόλων και ιστορικών προσωπικοτήτων. Προ έτους ο τότε Υπουργός Αποδήμων Βουλγάρων Ντιμιτρόφ είχε μιλήσει για ανύπαρκτο μακεδονικό έθνος, ενώ προ ενός μηνός δεκάδες Βούλγαροι διανοούμενοι κατηγόρησαν γραπτώς τα Σκόπια ότι κλέβουν την ιστορία και τα εθνικά σύμβολα του Βουλγαρικού λαού.

Με τη Ρουμανία προέκυψε πρόβλημα μόλις προ ολίγων ημερών. Κατά την επίσκεψη του Σκοπιανού ΥΠΕΞ Αντόνιο Μιλόσοσκι στο Βουκουρέστι ο Ρουμάνος ομόλογός του Τεοντόρ Μπακόνσκι τού ζήτησε να καταγραφούν στην απογραφή ως Ρουμάνοι οι Βλάχοι της ΦΥΡΟΜ, των οποίων τον αριθμό ανέβασε σε 150000. Πρόκειται για τους Βλαχόφωνους Έλληνες ή Ελληνόβλαχους, οι οποίοι αποτελούν τη συνέχεια ιστορικών ελληνικών κοινοτήτων στη νότια ζώνη της ΦΥΡΟΜ και στη Βόρειο Ήπειρο. Η Ρουμανία μοιράζει εκατοντάδες υποτροφίες κάθε χρόνο στους Βλάχους των Σκοπίων και προωθεί τη δημιουργία μειονότητας. Η Δημοκρατική Ένωση των Βλάχων του Νίκολα Μπάμποσκι αντιθέτως υποστηρίζει τις στενότερες σχέσεις των Βλάχων με την Ελλάδα και τους υπολογίζει σε 60000.

Ενόψει και της απογραφής των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη ΦΥΡΟΜ, είτε γίνει τον Απρίλιο είτε αργότερα λόγω εκλογών, καλό θα ήταν να ασχοληθεί και η ελληνική κυβέρνηση σοβαρότερα με την αναζήτηση και καταγραφή της ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια. Άλλοι βλαχόφωνοι, άλλοι ελληνόφωνοι, πάντως είναι πολλοί και καταπιεσμένοι επί δεκαετίες. Ο Κίρο Γκλιγκόροφ, τότε Πρόεδρος της ΦΥΡΟΜ, είχε παραδεχθεί το 1993 σε τσεχική εφημερίδα ότι υπάρχουν 100000 Έλληνες στο κράτος του. Αντί να ασχολούμαστε με αυτούς ανεχόμαστε τα Σκόπια να μιλούν για ανύπαρκτες μειονότητες στη Βόρειο Ελλάδα.

Επανερχόμενοι στα ανοικτά μέτωπα των Σκοπίων καταλήγουμε στην Ελλάδα. Από τη στιγμή που η υποχωρητική γραμμή μας και η οικονομική μας διπλωματία απλώς αποθράσυναν τους σκοπιανούς, απορώ γιατί εμμένουμε στη σύνθετη ονομασία. Είναι καιρός να επανέλθουμε στην παλιά κόκκινη γραμμή του 1992. Ουδεμία χρήση του όρου Μακεδονία είτε ως συνθέτου είτε ως παραγώγου. Όταν η ΦΥΡΟΜ έχει ανοικτά εξωτερικά και εσωτερικά μέτωπα εμείς πρέπει να πιέζουμε, όχι να υποχωρούμε. Η Ιστορία της Μακεδονίας το απαιτεί.

  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΕΧΕΙ τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά του ο κ. Χατζηνικολάου. Δεν ισχύει το αντίθετο για τον κ. Τράγκα, ωστόσο, εκείνη η φτιαχτή… μαγκιά τού αφαιρεί πόντους και είναι, ώρες-ώρες, ανυπόφορος. Φιλοξενούσαν στο κανάλι τους αστυνομικό και το αίμα των τραγικών παιδιών δεν είχε ακόμα πήξει.
ΠΕΣ ο ένας, ύφος ο άλλος, «επιθετικοί» και οι δυο τους και ο διάλογος καλά κρατούσε. Για την ΕΛ.ΑΣ, τις ελλείψεις και τις παραλείψεις της, για σφαίρες και γιλέκα και ό,τι άλλο δεν μας απασχόλησε πριν γίνει το κακό. Του αστυνομικού ο λόγος ήταν απλός, κατανοητός και τίμιος. Οι άλλοι δυο τον «βομβάρδιζαν», τον κάλυπταν, τον… στρίμωχναν, ωστόσο, η κουβέντα προχωρούσε. Και πότε οι ερωτήσεις κόβονται ξαφνικά-μαχαίρι; Πότε; Σε ποια φάση και στιγμή; Όταν ο συνομιλητής το πάει αλλού. Στους αποσπασμένους αστυνομικούς για «αλλότρια». Για τη φύλαξη «προσωπικοτήτων», «φιρμών», ιδιωτών και, φυσικά, και δημοσιογράφων(!).
ΟΙ δυο τους (κ. κ. Χατζηνικολάου και Τράγκας) καμώνονται πως δεν το πρόσεξαν. Δεν το «άκουσαν». Ο πρώτος μένει για λίγο σιωπηλός(!) και ο δεύτερος ανέκφραστος. Και οι δυο τους αγωνίζονται να ξεστρατίσουν την κουβέντα, να «καταστρέψουν» τον λόγο του συνομιλητή τους, για να σηκώσουμε κι εμείς (τηλεθεατές) το βλέμμα και τη σκέψη μας απ’ το θέμα που (τους) «καίει». Ο πρώτος μένει αποσβολωμένος για να το γυρίσει στις… βενζίνες των περιπολικών, ο άλλος σιωπά με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό(;!) και οι λίγο πριν λαλίστατοι γίνονται αφωνότεροι ιχθύος.
ΔΕΝ μιλάμε για τη φύλαξη βουλευτών, τέως και νυν υπουργών, πρωθυπουργών και ανωτάτων δικαστικών. Μιλάμε για ιδιώτες, που το «έχειν» και το «κατέχειν» τούς εντάσσει στις προσωπικότητες που πρέπει(;!) να φρουρούνται «δημοσία δαπάνη» και είναι φοβερό. Τι άλλο; Εξοργιστικό και απείρως… ελληνικό. Μιλάμε και για την αβελτηρία «ιθυνόντων» της ΕΛ.ΑΣ με τις επιλογές και τις πρωτοβουλίες τους. Και, βέβαια, για έναν (πενόμενο) λαό που πληρώνει βάρδιες και διπλοβάρδιες αστυνομικών (ενίοτε σε ρόλο «φιλιππινέζας» και συνοδού του αφεντικού για τα… μπουζούκια). Για τον φορολογούμενο που τον θέλουν αγωνιώντα για τη ζωή «προσωπικοτήτων», αφύλαχτο, ταπεινωμένο και εξευτελισμένο.
ΕΝΑ μικρό απόσπασμα απ’ τη λίστα είναι αρκετό, μιας και «εξ όνυχος τον λέοντα γιγνώσκεις». Είναι παλιά (2009), ωστόσο, η ΕΛ.ΑΣ, η Κυβέρνηση και φυσικά ο Τύπος (άρα και οι δημοσιογράφοι-φίρμες) οφείλουν να μας δώσουν την καινούρια, τη σημερινή.

Μερικά ονόματα φυλασσομένων, και σε παρένθεση ο αριθμός των αστυνομικών που μας… χρέωσαν:

Βαρδινογιάννης Γ.(3), Βαρδινογιάννης Β. (6), Βαρδινογιάννης Παύλος (2), Γκαργκάνας (2), Κόκκινος Βας. (1), Κυριακού Μίνωας (2), Κωστόπουλος Γ. (6), Λιάνη Δήμ. (3), Λοβέρδος Δ. (2), Λυκουρέζος Αλ.(2), Μπακογιάννη Ντόρα (8), Μπόμπολας Γ. (2), Μπόμπολας Φ. (2), Νικολαίδης Ντέμης (5), Παλαιοκρασάς Γ. (1) Τσοτσορός (1), Φασούλας Π. (2), Χριστοφοράκος (2).

Ποιοι άλλοι;
Αναστασιάδης Θ. (1), Ευαγγελάτος Νίκος (2), Καρατζαφέρης Σπ. (1), Λιάγκας Γιώργος (2), Ψυχάρης Στ. (6), Παναγιωταρέα Άννα (2), Παναγιωτόπουλος Π. (2), Πρετεντέρης Γ. (1), Ρίζος Δ. (2), Ρωμαίος Γ. (2), Στάη Έλλη (1), Συρίγος Φίλιππος (1).

Και… βέβαια:
Χατζηνικολάου Ν. (2), Τράγκας (2).

Βέβαιη θεωρούν πλέον την αδυναμία της χώρας να επανέλθει στις αγορές οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης. Και δεν κρύβουν, ότι μόνο ένα… μυστικό περιμένουν στις 25 Μαρτίου να μάθουν για να συμπληρώσουν το ελληνικό «παζλ»: αυτό που τους ενδιαφέρει, όπως και κάθε κάτοχο ελληνικών ομολόγων, είναι αν το νέο δάνειο που υποχρεωτικά θα πρέπει να πάρει η χώρα από το μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας το 2013 θα συνοδευθεί και από ένα «κούρεμα» των ιδιωτών πιστωτών.

Η χθεσινή ανακοίνωση της S&P, η οποία επιφυλάχθηκε να αποφασίσει μετά τις 25 Μαρτίου αν θα τοποθετήσει τα ελληνικά ομόλογα δυο-τρεις βαθμίδες κάτω από το “junk” είναι απολύτως χαρακτηριστική του αδιεξόδου στο οποίο έχει οδηγήσει την κυβέρνηση το «σχέδιο διάσωσης» του περασμένου Μαϊου, που εφαρμόζεται με όλο και περισσότερες δόσεις ακραίων δημοσιονομικών μέτρων, καθώς πολύ απλά… οι αριθμοί του μνημονίου δεν βγαίνουν:

  • Με ένα δημόσιο χρέος, που ακόμη και το υπουργείο Οικονομικών παραδέχεται ότι θα φθάσει το 153% του ΑΕΠ στο τέλος του τρέχοντος έτους, η S&P θεωρεί βέβαιο, ότι η χώρα θα γίνει ο πρώτος «πελάτης» του μόνιμου Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), ο οποίος παίρνει το 2013 τη σκυτάλη από τον προσωρινό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF). Η Ελλάδα δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα επιστροφής στις αγορές μετά τη λήξη του μνημονίου και θα χρειασθεί να παραμείνει ίσως και για αρκετά χρόνια «πελάτης» των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στήριξης.
  • Η S&P ορθά δείχνει να μην ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις αποφάσεις που θα ληφθούν στις 25 Μαρτίου, σε σχέση με το χρόνο εξυπηρέτησης του δανείου των 110 δις. ευρώ και με το επιτόκιο δανεισμού, που είναι πολύ πιθανό να μειωθεί. Ούτε ενδιαφέρεται για το αν θα διατηρήσει η χώρα τις ελπίδες της για ένα νέο δάνειο από το EFSF, προκειμένου να αποσύρει από την αγορά ομόλογα. Στην καλύτερη περίπτωση, όλα αυτά τα μέτρα θα είναι επαρκή για να «κρατήσουν ζωντανή» την Ελλάδα ως τη λήξη του μνημονίου, στα μέσα του 2013, αλλά δεν επαρκούν για να λύσουν οριστικά το πρόβλημα της βιώσιμης εξυπηρέτησης του χρέους.
  • Έτσι, αυτό που ενδιαφέρει την S&P, για να καταλήξει στη βαθμολογία των ελληνικών ομολόγων, είναι αν στις 25 Μαρτίου θα οριστικοποιηθούν οι αποφάσεις των Ευρωπαίων (ήδη υπάρχει κατ’ αρχήν συμφωνία από τα τέλη του 2010) για το καθεστώς ελεγχόμενων χρεοκοπιών, που θα τεθεί (;) σε ισχύ το 2013.
  • Ουσιαστικά, δηλαδή, το μόνο ερώτημα που τίθεται για την Ελλάδα είναι αν θα αποφασισθεί οριστικά, ότι όσες χώρες λαμβάνουν βοήθεια από τον ESM θα περνούν πρώτα από αυστηρό έλεγχο φερεγγυότητας. Και, αν κρίνεται, όπως είναι βέβαιο ότι θα κριθεί για την Ελλάδα, ότι βρίσκονται σε αδυναμία να εξυπηρετήσουν το χρέος τους μακροπρόθεσμα, θα προηγείται ένα… γερό «κούρεμα» πιστωτών του ιδιωτικού τομέα, πριν εγκριθεί ένα νέο δάνειο.
  • Η σχετική γερμανική πρόταση, που για τις αγορές αποτελεί «κόκκινη σημαία», έχει μια σαφή λογική: οι ισχυρές χώρες-πιστωτές των αδύναμων οικονομιών δεν θέλουν να δίνουν δάνεια σε αφερέγγυες χώρες. Αρνούνται, δηλαδή, να δανείσουν την Ελλάδα, αν εκ των προτέρων φαίνεται πολύ δύσκολο να πάρουν πίσω τα κεφάλαιά τους. Σε αυτό το επιχείρημα φαίνεται ότι επιμένει η Άνγκελα Μέρκελ και υπάρχει πολύ σοβαρό ενδεχόμενο στις 25 Μαρτίου να ληφθεί οριστικά η απόφαση για την καθιέρωση του μηχανισμού ελεγχόμενων χρεοκοπιών. Για αυτό το πραγματικά κρίσιμο θέμα, όμως, στην Ελλάδα ελάχιστη συζήτηση γίνεται, ενώ αφιερώνονται ώρες τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού χρόνου και ποταμοί μελανιού σε λιγότερο ουσιαστικά ζητήματα, όπως η επιμήκυνση του δανείου των 110 δις. ευρώ.

Σε περίπτωση που αποφασισθεί τελικά στις 25 Μαρτίου να «στηθεί» το 2013 ο μηχανισμός των ελεγχόμενων χρεοκοπιών, τον οποίο οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης αντιμετωπίζουν σαν σοβαρή απειλή, όλα δείχνουν ότι θα υπάρξει μια παράδοξη συνέπεια: οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας θα κλιμακώσουν την πίεση τους, ώστε η ελεγχόμενη χρεοκοπία να μην καθυστερήσει μέχρι το 2013, αλλά να αποφασισθεί το συντομότερο δυνατό.

Και αυτό γιατί, όσο περνά ο καιρός, τόσο λιγοστεύουν τα ελληνικά ομόλογα που διακρατούνται από ιδιώτες πιστωτές. Όσοι μείνουν με τον… μουτζούρη μετά το 2013 θα πρέπει να υποστούν πολύ μεγάλο «κούρεμα» των απαιτήσεών τους, αφού το ΔΝΤ και τα κράτη της ευρωζώνης (επίσημοι πιστωτές) θεωρείται βέβαιο ότι θα προστατευθούν από το «κούρεμα» και θα μεγιστοποιηθεί το βάρος για τους ιδιώτες.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η S&P «φωτίζει» μια πολύ σημαντική πλευρά του ελληνικού «δράματος» της 25ης Μαρτίου, στην οποία ελάχιστες αναφορές έχουν γίνει από την ελληνική κυβέρνηση: αν τελικά περάσουν οι γερμανικές προτάσεις για τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες, αμέσως οι οίκοι αξιολόγησης θα κατεβάσουν τη βαθμολογία των ελληνικών ομολόγων σε κατηγορίες που δεν πλησιάζουν ούτε ακραίοι τζογαδόροι των αγορών. Με αυτό τον τρόπο, θα επιδιώξουν να επιταχύνουν το αναπόφευκτο «κούρεμα» πιστωτών, ώστε να έλθει πολύ πριν από τη λήξη του μνημονίου, το καλοκαίρι του 2013. Η αναδιάρθρωση χρέους, λοιπόν, μπορεί τελικά να βρίσκεται πολύ πιο κοντά από όσο φαντάζονται οι περισσότεροι πολίτες στην Ελλάδα…

Η βρετανική υπηρεσία SAS είναι πιθανό να κληθεί για να διασφαλίσει ότι οι ως και δέκα τόνοι αερίου της «μουστάρδας» και αερίου σαρίν που πιστεύεται ότι βρίσκονται σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες στη Λιβύη δεν θα χρησιμοποιηθούν, όπως αποκαλύπτουν αμερικανικές πηγές.
Μονάδες των βρετανικών ειδικών δυνάμεων πιστεύεται ότι βρίσκονται εδώ και δέκα ημέρες στη Λιβύη και έχουν ήδη διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην διάσωση εκατοντάδων εργαζομένων στις εταιρίες πετρελαίου.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον αυξάνει συνεχώς την πίεση που ασκεί στον ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, ζητώντας του να παραιτηθεί και προειδοποιώντας τον ότι θα αρχίσει να διαπραγματεύεται με τις ομάδες της αντιπολίτευσης.

Σε μια ένδειξη ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης ίσως κριθεί απαραίτητη, αποκαλύφθηκε ότι οι Βρετανοί εξετάζουν το ενδεχόμενο να μεταφέρουν μαχητικά αεροσκάφη τύπου Typhoon σε στρατιωτική τους βάση στην Κύπρο.

Όμως παρά το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερες κυβερνήσεις τάσσονται εναντίον μιας στρατιωτικής επέμβασης στη Λιβύη, η διεθνής κοινότητα εκφράζει ιδιαίτερη ανησυχία για τα χημικά όπλα που πιστεύεται ότι ακόμη διατηρεί αποθηκευμένα το καθεστώς Καντάφι και που υπάρχουν φόβοι είτε να χρησιμοποιηθούν εναντίον των διαδηλωτών είτε να πέσουν στα χέρια τρομοκρατών.

Αν και ακόμη η SAS δεν έχει δεχτεί ειδικό αίτημα από τις αμερικανικές δυνάμεις για να εμπλακεί σε επιχειρήσεις διασφαλίσης αποθηκών όπλων, οι Βρετανοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι έχουν προβλεφθεί σχέδια «δια παν ενδεχόμενο».

Σύμφωνα με τον Βρετανό πρώην πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ, αν ο Καντάφι χρησιμοποιήσει χημικά όπλα, αυτό θα πυροδοτήσει μια στρατιωτική σύρραξη.

«Πιστεύω ότι η χρήση χημικών όπλων θα δημιουργήσει μια διαφορετική στρατιωτική προσέγγιση και έτσι πρέπει» είπε.

Σοκ για εκατομμύρια μισθωτούς και συνταξιούχους αναμένεται την περίοδο 2012 – 2015, σύμφωνα με το σχέδιο της κυβέρνησης για μείωση του ελλείμματος.

Το πρόγραμμα παρουσίασε χθες ο Γ. Παπακωνσταντίνου στα κόμματα με τα οποία συναντήθηκε και προβλέπει περικοπές 22 δις ευρώ τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

Τα 14 δις ευρώ θα πρέπει να εξοικονομηθούν από την περικοπή δαπανών με επίκεντρο τους μισθούς και τις κοινωνικές μεταβιβάσεις δηλαδή τα επιδόματα και τις συντάξεις. Αν κάποιοι λοιπόν πίστευαν ότι έχουν δει τα χειρότερα, τότε ο Αρμαγεδδών που έρχεται θα τους προκαλέσει πανικό.

Τα άλλα 8 δις η κυβέρνηση θα τα εξοικονομήσει, όπως λέει, από αύξηση των εσόδων.

Αστείο φυσικά πρωταπριλιάτικο.

Εδώ με τόσες θυσίες σε τόσο λίγους μήνες, με τόσο φοροκυνηγητό, με μέτρα τύπου ημιυπαίθριοι και περαίωση και τα έσοδα έχουν βουλιάξει, και θα τα βρει το 2012;

Εκτός κι αν πιάσει από το λαιμό όλους τους Έλληνες και τους στραγγαλίσει ή τους βάλει όλους φυλακή για ένα ευρώ που θα χρωστούν.

Το μεγάλο πακέτο μέτρων πάντως θα πρέπει να υλοποιηθεί το 2012 καθώς τότε προβλέπεται ότι θα πρέπει να εξοικονομηθούν 7 δισ. ευρώ με ισάξια επιπλέον μέτρα.

Το 2013 αναζητούνται 4 δισ. ευρώ, 7 δισ. ευρώ αναλογούν για το 2014 και 4 δισ. ευρώ για το 2015.

Στο Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα επαναλαμβάνονται όσα αναφέρονται στο Μνημόνιο και ορίζει χρονικά ότι στο τέλος Μαρτίου θα δοθεί στη δημοσιότητα το πρώτο σχέδιο του νέου πλαισίου.

Τελικό στόχος είναι να ψηφιστεί από τη Βουλή στο μέσο Μαΐου.

Προηγουμένως, στο μέσο Απριλίου θα εγκριθεί από την Τρόικα αφού προηγουμένως περάσει από το υπουργικό συμβούλιο.

Μαύρες μέρες θα περάσουμε λοιπόν τουλάχιστον μέχρι το 2015 καθώς αυτά είναι τα προκαταρκτικά, διότι θα ακολουθήσουν κι άλλες δεσμεύσεις προκειμένου να εξευμενιστεί η Γερμανία.

Είναι όπως το ανέκδοτο με το ζευγάρι που ξεκινά με τα προκαταρκτικά για να φτάσει στο… σεξ.

Τουλάχιστον θα το ευχαριστηθούμε αφού θα είναι μετά μουσικής και μάλιστα με συναυλία από το… Μέγαρο Μουσικής.

Διαβάστε εδώ το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2012-2015

Πηγή





Σε νέο βιβλίο του ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' προσωπικώς απαλλάσσει τους Εβραίους από τους ισχυρισμούς, ότι ευθύνονται για τη θανάτωση του Ιησού Χριστού, αποσείοντας συγχρόνως την έννοια "συλλογικής ενοχής των Εβραίων", η οποία στοιχειώνει αιώνες τις σχέσεις των Χριστιανών μαζί τους.

Αυτή η νέα, βιβλική και θεολογική συνάμα, εκτίμηση διατυπώνεται από τον Πάπα σε κεφάλαιο στο δεύτερο τόμο του βιβλίου του "ο Ιησούς της Ναζαρέτ"--κυκλοφορεί μέσα στην προσεχή βδομάδα.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επίσημα απέσεισε, πάντως, τη "συλλογική ενοχή των Εβραίων" για τη θανάτωση του Ιησού Χριστού, με σημαντική απόφασή της κατά τη Δεύτερη Σύνοδό της εν Βατικανώ στη διάρκεια του 1965.

Κρίνεται ήδη ότι, για πρώτη φορά, ένας Πάπας τόσο λεπτομερειακά και εξαντλητικά συγκρίνει και τεκμηριώνει με βάση τις υπάρχουσες αφηγήσεις στην Καινή Διαθήκη για τη θανάτωση του Ιησού Χριστού, μετά την απόφαση που έλαβε σχετικά ο Ρωμαίος Πόντιος Πιλάτος.

"Πρέπει να διερωτηθούμε τώρα: ποίοι ακριβώς ήταν οι κατήγοροι του Ιησού Χριστού;", γράφει ο Πάπας, σε αντίστιξη με τους ισχυρισμούς στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο πως "ήταν οι Εβραίοι".

"Το ότι ο Ιωάννης χρησιμοποιεί την έκφρασή αυτήν ουδόλως και κατά καμία έννοια σημαίνει, όπως θα μπορούσε να υποθέσει ο σύγχρονος αναγνώστης, ότι "ο λαός του Ισραήλ, γενικώς, είναι ρατσιστής στο χαρακτήρα του".

"Τελικά, ο Ιωάννης ήταν Εβραίος, όπως κι ο Ιησούς Χριστός κι οι υποστηρικτές του. Όλη η πρώιμη χριστιανική κοινότητα αποτελείτο από Εβραίους", γράφει ο Πάπας.

Ο Ιωάννης αντιδιαστέλλει με την "Αριστοκρατία στο Ναό", που ήθελε να θανατωθεί ο Ιησούς Χριστός επειδή δήλωνε: " είμαι ο βασιλιάς των Εβραίων", παραβιάζοντας τον θρησκευτικό τους Νόμο.

"Η Αριστοκρατία του Ναού ήταν η πραγματική ομάδα κατηγόρων του Ιησού Χριστού, όχι οι Εβραίοι της εποχής του", συμπεραίνει ο Πάπας.

"Μείζον βήμα εμπρός"

Όπως σχολιάστηκε από τον Ελάν Στάινμπεργκ, τον αντιπρόεδρο της Αμερικανικής Σύναξης για το Ολοκαύτωμα και απογόνων τους, πρόκειται για "μείζον βήμα εμπρός" που, κατά τον ως άνω τρόπο επιχειρηματολογώντας, έκανε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ'. Αποκηρύσσεται από τον Πάπα, προσωπικά, μία θεμελιώδης θεολογική ερμηνεία, που για πολλούς αιώνες στήριξε τον αντισημιτισμό". Ο Πάπας θεωρεί θεολογικό ψέμα την "πλαστή διάδοση", ότι οι Εβραίοι θανάτωσαν τον Ιησού Χριστό, κάτι καλοδεχούμενο, μετά τις παλινδρομήσεις των λίγων τελευταίων ετών".

Ο Γιόζεφ Ράτσινγκερ εξελέγη Πάπας με το όνομα Βενέδικτος ΙΣΤ' το 2005 και επί των ημερών του υπήρξαν προβλήματα στις σχέσεις Καθολικών-Εβραίων.

Ας πούμε ότι το 2009 ο Πάπας εξήρε τις "ηρωικές αρετές" του --άκρατα σιωπηλού, δημοσίως--Πάπα της εποχής του Ολοκαυτώματος (1937-1945) Πίου του 12ου (1939-1958), τον οποίο έκρινε άξιο αγιοποίησης... πράξη στην οποία δημόσια εναντιώθηκε μία πλειοψηφία Εβραίων, "μέχρις ότου ανοίξουν στο κοινό και μελετηθούν τα τότε Αρχεία του Βατικανού"...

Πλειοψηφία Εβραίων κατηγορεί τον Πίο τον 12ο, ότι εθελοτυφλούσε μπροστά στο Ολοκαύτωμα.

Όμως, το Βατικανό δηλώνει ότι ο Πάπας του Β' Παγκόσμιου πολέμου δρούσε σιωπηλά στο παρασκήνιο, τονίζοντας ότι στην αντίθετη περίπτωση θα εντείνονταν οι ναζιστικές διώξεις κατά πάντων, στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Εξεγέρθηκαν πολλοί Εβραίοι στον ισχυρισμό του σημερινού Πάπα, πέρυσι, ότι "ο Πίος ο 12ος έσωσε τους περισσότερους Εβραίους από κάθε άλλον". Το ίδιο συνέβη όταν ο σημερινός Πάπας ήρε τον αφορισμό του επισκόπου Ρίτσαρντ, που αμφισβήτησε δημόσια μέσα σε διεθνή πάταγο την τόσο μεγάλη έκταση Ολοκαυτώματος από τους Ναζιστές, ενώ αρνήθηκε επίσης δημόσια ότι Εβραίοι θανατώνονταν στους ναζιστικούς θαλάμους αερίων.

Είχε το θράσος ο "καθυστερημένος κλεφταράκος" να αποκαλέσει τους Έλληνες "διεφθαρμένους"...

Ουστ κοπρίτες!

  • Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ο Γ. Παπανδρέου χρηματοδότησε το Ίδρυμα «Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη» (ΚΕΔΕ) της Μαργαρίτας με 1.249.694 ευρώ

Εξαιρουμένης της κυρίας Παπανδρέου, μητέρας του σημερινού προέδρου του κόμματος, επισημαίνουμε ότι πρόεδρος της ΜΚΟ που επιχορηγήθηκε με περίπου 400.000 ευρώ από τον Γιώργο Παπανδρέου είναι η γενική γραμματέας Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Θεοδώρα Κόκλα (συνεργάτης της Θάλειας Δραγώνα), μέλος του ΠΑΣΟΚ.

ΤΑ ΑΡΠΑΞΑΝ ΕΠΙΣΗΣ:
  • «Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου», το οποίο έλαβε ποσό ύψους 250.000 ευρώ. Ιδρυτικό μέλος αυτής της ΜΚΟ είναι ο σημερινός υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης.
  • «Πολίτες σε Δράση» είναι η οργάνωση στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος η βουλευτής Μαρία Δαμανάκη, η οποία έχει λάβει ως χρηματοδότηση 250.000 ευρώ.
  • «Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης για το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό» με ιδρυτικά μέλη τους κυρίους Γιάννη Μπουτάρη και Σπύρο Βούγια.
  • «Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης» με ιδρυτικό μέλος τον κ. Μιχάλη Τρεμόπουλο των Οικολόγων Πρασίνων.


Μέχρι αργά χθες το απόγευμα η εφημερίδα «Αφρίκα» και ο εκδότης της, δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ αντιστέκονταν στις πιέσεις να αποκαθηλώσουν από το μπαλκόνι των γραφείων τους, που βρίσκονται απέναντι από την «Βουλή» της ούτω καλούμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου (ΤΔΒΚ)» και την «πρεσβεία» της Τουρκίας δύο πανό, που γράφουν:
«Μας ελευθερώσατε; -Άντε στο καλό» και «Δεν θα μας φιμώσετε». Το πρώτο πανό είναι γραμμένο με άσπρα γράμματα σε γαλάζιο φόντο και το δεύτερο με μαύρα γράμματα σε κόκκινο φόντο.

Μετά το σημερινό μεγάλο συλλαλητήριο των Τουρκοκυπρίων άνδρες της «Αστυνομίας» και της «Ασφάλειας» του κατοχικού καθεστώτος πήγαν στην πολυκατοικία στην οποία στεγάζεται η «Αφρίκα» για να κατεβάσουν τα πανό. Ειδοποίησαν τον Σενέρ Λεβέντ, ο οποίος κατέβηκε από το γραφείο του στην είσοδο.

Ο αγωνιστής τουρκοκύπριος δημοσιογράφος δεν κάμφθηκε και μίλησε στον επικεφαλής με πολύ αυστηρή γλώσσα. Ανάμεσα σε άλλα τόνισε:

-Τους δράστες της επίθεσης με σφαίρες εναντίον των γραφείων μας την περασμένη Παρασκευή και του απειλητικού σημειώματος, που άφησαν δεν τους έχετε συλλάβει και ζητάτε να κατεβάσουμε τα πανό.
-Οι εχθροί μας οπλοφορούν . Αυτό δεν το βλέπετε; Αυτοί και ο Αρίντς κυκλοφορούν ελεύθερα.
-Δεν υπάρχουν ύβρεις, όπως ισχυρίζεστε, στα πανό.
- Κρατούμε την Κυπριακή Σημαία γιατί η Κύπρος είναι η πατρίδα μας. Είναι μια από τις 27 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί λοιπόν μας επιτίθενται η «αστυνομία» και οι «ειδικές δυνάμεις»;.
- Η αντίσταση μας είναι εναντίον της πολιτικής της Άγκυρας που εφαρμόζει στην Κύπρο. Η συμπεριφορά της είναι απαράδεκτη. Παίρνει αποφάσεις χωρίς να μας ρωτά .
- Δεν είμαστε εναντίον της Τουρκίας και του τουρκικού λαού, αλλά εναντίον της πολιτικής που εφαρμόζει εδώ η Άγκυρα.

Ο Σενέρ Λεβέντ έθεσε τρεις όρους για να κατέβουν τα πανό:
α) να βρεθούν οι ένοχοι της επίθεσης της περασμένης Παρασκευής,
β) να εξιχνιαστεί η δολοφονία του δημοσιογράφου Κουτλού Ανταλί, που δολοφονήθηκε το 1996 έξω από το σπίτι του
γ) να επιστραφούν στην πολιτική κίνηση «Γιασεμί» οι Κυπριακές σημαίες, τις οποίες πήρε με βία η «αστυνομία» σήμερα, όταν τα μέλη της πορεύονταν προς το συλλαλητήριο.

Επίσης, ο Σενέρ Λεβέντ σε δήλωση του εξέφρασε πικρία, γιατί όπως είπε, η Ευρωπαϊκή Ένωση «είναι απαθής και ανέχεται να είναι διχοτομημένη μια χώρα-μέλος της και ο λαός της να υποφέρει».

Πριν από το σημερινό συλλαλητήριο μέλη πολλών συντεχνιών πέρασαν από τα γραφεία της «Αφρίκα» και χειροκροτούσαν τον Σενέρ Λεβέντ που έστεκε στην είσοδο του κτιρίου.
Στη συνέχεια ο Σενέρ Λεβέντ τέθηκε επικεφαλής πορείας μελών της κίνησης «Γιασεμί» προς το χώρο του συλλαλητηρίου.

Μαζί τους είχαν ένα κυπριακό γαϊδούρι, πάνω στο οποίο υπήρχε πανό που έγραφε: «Είμαστε οι τελευταίοι Κύπριοι, μην αφήσετε να εξαφανιστούμε». Το σύνθημα «υπενθύμιζε» δήλωση πριν από χρόνια του Ραούφ Ντενκτάς ότι «οι Κύπριοι είναι μόνο τα γαϊδούρια».
Κοντά στο γραφείο της «προεδρίας» της «ΤΔΒΚ» οι διαδηλωτές βρήκαν μπροστά τον δρόμο κλειστό από ειδικές δυνάμεις της «αστυνομίας».
Ζήτησαν να κατεβάσουν τα πανό και τις Κυπριακές σημαίες. Όταν δεν υπάκουσαν έγιναν συμπλοκές. Οι «αστυνομικοί» πήραν βίαια τις σημαίες και τα πανό και άφησαν τους διαδηλωτές να προχωρήσουν. Συνέλαβαν μόνο έναν, τον Κιαζίμ Ντενιζί. Μετά από μια δύο ώρες τον άφησαν ελεύθερο.

Δηλώσεις Νταβούτογλου
"Είναι φυσιολογικό να διατυπώνονται συγκεκριμένα αιτήματα σε νόμιμο πλαίσιο, αλλά αυτό δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πλατφόρμα όπου επικρίνεται άδικα η Τουρκία και επιχειρείται η αποδυνάμωση των δεσμών αδελφότητας μεταξύ της Τουρκίας και της ΤΔΒΚ».


Την απάντηση αυτή έδωσε ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, απαντώντας σήμερα σε ερώτηση δημοσιογράφου για τα πανό και τα συνθήματα που υπήρχαν στη σημερινή διαδήλωση στα κατεχόμενα της Κύπρου.

Ο κ. Νταβούτογλου, μετά τη συνάντηση που είχε χθες στην Κωνσταντινούπολη με τον δήμαρχο Καντίρ Τοπμπάς απάντησε σε ερωτήσεις.

Ως προς τη διαδήλωση είπε επίσης ότι «η ευαισθησία μας στο θέμα αυτό είχε διατυπωθεί από τον πρωθυπουργό, αλλά και γενικότερα σε κάθε επίπεδο στην Τουρκία. Το γνωρίζουν και οι αδελφοί μας, της ΤΔΒΚ. Όπως είπα, μπορεί να διαπιστώνονται αιτήματα και απόψεις, αλλά αυτό πρέπει να γίνεται με τρόπο».

Σπινθηρίσματα
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Ήταν μια σπίθα στην αρχή,
και μιάς βροχής ψιχάλα,
κι έγιν΄ η σπίθα πυρκαγιά, πυρκαγιά,
και πέλαγος η στάλα.

Με τους στίχους αυτούς του Ζαμπέτα η Βίκυ Μοσχολιού άνοιγε φτερά πριν από 45 χρόνια, για να κατακτήσει το ελληνικό τραγούδι και να χαρακτηριστεί αργότερα η μεγάλη κυρία του λαϊκού μας τραγουδιού.

Στις μέρες μας, πήρε την σκυτάλη στην σπίθα και τα σπινθηρίσματα, η κορυφαία μορφή λαϊκής έκφρασης μέσα από την μουσική, των μεταπολεμικών χρόνων της χώρας μας, ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, στο Βελλίδειο της Θεσσαλονίκης, ο ανυπέρβλητος μουσικοσυνθέτης και όχι μόνο, πλαισιωμένος από πλειάδα καταξιωμένων επιστημόνων, έδωσε μήνυμα πολλαπλά ερμηνευόμενο, προς πολλές κατευθύνσεις.

Προς βαθιά νυχτωμένους.
Προς διανοούμενους.
Προς προσκυνημένους.
Προς ακοινώνητους.
Προς φανατικά κομματικοποιημένους.
Προς ΜΜΕ.
Προς βολεμένους.
Προς όλους όσους έργω ή λόγω, έφεραν τα πράγματα, εδώ που ήρθαν.

Και όλους εμάς, καθ’ όλα θεατές, καθ’ όλα συνένοχους, να αναμασάμε τα λόγια του Κώστα Βάρναλη:

«Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα»…

Που όμως δεν έρχεται.

Που όμως απαιτεί προϋποθέσεις.

Που όμως, όπως και να το κάνουμε, δεν έχει σχέση με τη χλιδή, την ανεμελιά, την αδιαφορία.

«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» μας διαμηνύει ένας άλλος τρισμέγιστος ποιητής, ο εθνικός μας ποιητής Ανδρέας Κάλβος.

Είχα πιστέψει ότι κολυμπώντας στην κολυμβήθρα της χλιδής, της καλοπέρασης, των διακοποδάνειων, των θαλασσοδάνειων, θα είχα απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από όλους αυτούς.

Ειδικά αυτόν τον τελευταίο, τον Διονύσιο Σολωμό δεν τον πήγαινα καθόλου.

Άκου εκεί να λέει για τη χώρα μας:

«Μοναχή το δρόμο πήρες
και ξανάρθες μοναχή,
δεν είν΄ εύκολες οι θύρες,
άν η χρεία τες κουρταλεί».


Προτιμούσα το «my number one» και την Έλενα Παπαρίζου από κάθε άποψη.
Όχι πως έχω κάτι με την κοπέλα.

Με τα ρεύματα που παρασέρνουν την νεολαία έχω, και απέκτησα και ρευματισμούς.

Δόξα τω Θεώ, ξαπόστειλαν και τον Παπαθεμελή εκείνες τις μέρες, και αισθάνθηκα απελευθερωμένος, ε υ ρ ω π α ί ο ς τέλος πάντων.

Με ευρωγκόμενες, με ΑΡΜΑΝΙ, με χαρμάνι, με ντουμάνι...

Όμορφα πράγματα. Απ’ έξω άνεση και από μέσα εμφάνιση.

Όταν μάλιστα είδα την Άννα Βίσση να τραγουδάει στην γιουροβίζιον ενδεδυμένη (τρόπος του λέγειν) φόρεμα αξίας 150.000 ευρώ, τότε είπα στον εαυτό μου: «Η βασίλισσα της Αγγλίας κοιμάται και ξυπνάει με το όνειρο να ντυθεί σαν την Βίσση».

Τώρα όλα αυτά ανατρέπονται.

Καλά, είναι πράγματα αυτά;

Και τί θέλει να μας πει ο Μίκης;

Θέλει ξανά ΛΑΜΠΡΑΚΗΔΕΣ στους δρόμους;

Θέλει ξανά παλικάρια που να μας θυμίζουν ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ, ΧΑΪΔΑΡΙ, ΔΟΞΑΤΟ, ΜΑΛΕΜΕ, ΔΙΣΤΟΜΟ και γενικότερα θυσιαστήρια;

Και η χλίδα, το φωτοστέφανο όλων ημών των αφορολόγητων που καθίσαμε στο σβέρκο του λαού τί θα απογίνει;

Έτσι, άϊντε-άϊντε αλλάζουν όλα;

Ευρωξευτίλες θα μας πουν.

Εκτός και αν... εκτός και αν... το πάρουμε απόφαση να γίνουμε χώρα.

Τότε δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε: Μίκη προχώρα, δώσε μυαλό στη χώρα.