Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Απρ 2012

Toυ Μιχάλη Ιγνατίου

Ας κοιτάξει ο καθένας την τσέπη του και ας βρει το θάρρος να κάνει τον προϋπολογισμό της οικογένειάς του για την τρέχουσα και την επόμενη χρονιά.

Οι δραματικές μειώσεις των μισθών χωρίς την ταυτόχρονη υποχώρηση των τιμών των αγαθών που χρειάζεται μία οικογένεια και η κατακόρυφη άνοδος των φόρων που επέβαλε το κράτος μέσω των δανειστών, αποδεικνύουν πως απλά δεν βγαίνουν τα μαθηματικά. Η συντριπτική πλειονότητα των οικογενειών θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία, διότι δεν έχει άλλη λύση. Και εάν οι φορολογούμενοι αδυνατούν να πληρώσουν τα χαράτσια, τα οποία προβλέπονται στον προϋπολογισμό, πώς θα επιτύχει το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα της τρόικας;

Δικαιολογημένα εκνευρίζονται οι Ελληνίδες και οι Ελληνες όταν ακούν ή διαβάζουν τους ισχυρισμούς όσων ασχολήθηκαν με το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο. Υστερα από δύο χρόνια αποφάσισαν πως ήταν υπερβολική η φορολόγηση και πως έπρεπε να αρχίσουν οι περικοπές από τις δαπάνες του κράτους, οι οποίες 23 μήνες μετά την προσφυγή στο μηχανισμό είναι υπερβολικά υψηλές.

Η υπόθεση έχει πολλά κενά, και ο λαός όλο και πιο δύσκολα πείθεται ότι τα προγράμματα και τα μνημόνια οδηγούν σε διέξοδο και έξοδο από την κρίση. Ο πρωθυπουργός, οι αρμόδιοι υπουργοί, οι εκπρόσωποι των δανειστών και όλοι όσοι ασχολούνται με την επιχείρηση «σωτηρία της οικονομίας», δεν πείθουν. Είναι τόσο απλό το συμπέρασμα και όμως δεν το αντιλαμβάνονται. Οι εκλογές θα δώσουν το έναυσμα -αν θέλετε τη δικαιολογία- για πολλές αλλαγές στο πρόγραμμα, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι δανειστές για την Ελλάδα…

- Οκτώ στους δέκα Ελληνες δεν εμπιστεύεται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση
- Το 76,3% δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στον Αντώνη Σαμαρά
- Αποδοκιμασία και για τους συνδικαλιστές

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Βαθειά «ρωγμή» στο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της χώρας, προκαλεί η σφοδρότητα της οικονομικής κρίσης και οι επιπτώσεις της στα ελληνικά νοικοκυριά. Η τελευταία δημοσκόπηση που διενήργησε σε 1.679 άτομα το τμήμα Στατιστικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, περιγράφει την έντονη απαισιοδοξία των Ελλήνων για το μέλλον τους αλλά και στην αμφισβήτηση των πολιτικών κομμάτων τα οποία θεωρούν ανίκανα να οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από την κρίση. Οι περισσότεροι πολίτες, στην πορεία προς τις εκλογές, δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, την αξιωματική αντιπολίτευση, τους συνδικαλιστές αλλά και θεσμούς όπως το Χρηματιστήριο, τις τράπεζες, τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες. Το εντυπωσιακό, ωστόσο, της έρευνας είναι ότι μήνα με το μήνα επιδεινώνεται η οικονομική κατάσταση των οικογενειών σε σημείο που η απόγνωσή τους να προσομοιάζει με κοινωνικό κραχ. Η πρόσφατη αυτοκτονία του συνταξιούχου στο Σύνταγμα και η αύξηση των αυτοκτονιών γενικότερα, αναδεικνύει την «εθνική κατάθλιψη» που βρίσκεται η χώρα.

Οικονομική κατάσταση


Είναι χαρακτηριστικό ότι το 55,4% των ερωτηθέντων θεωρεί πολύ κακή ή άσχημη την προσωπική του οικονομική κατάσταση και μόλις το 7,5% φαίνεται να μην το αγγίζει η κρίση. Μέσα σε ένα χρόνο το ποσοστό όσων απάντησαν ότι επιδεινώθηκαν τα οικονομικά τους, αυξήθηκε κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες. Μάλιστα, 7 στους 10 Ελληνες (68%) θεωρούν ότι τους επόμενους τρεις μήνες θα χειροτερεύσει η προσωπική οικονομική τους κατάσταση με την ανησυχία να έχει αυξηθεί από πέρυσι κατά 15 μονάδες.

Το προσωπικό... οικονομικό δράμα αποδεικνύεται κι από το γεγονός ότι περισσότεροι από 7 στους 10 ανησυχούν ότι το εισόδημά τους δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους.Το... κομπόδεμα των Ελλήνων έχει αρχίσει και απομειώνεται προκειμένου να καλυφθούν οι καθημερινές ανάγκες. Πάνω από 4 στους 10 πολίτες (42,2%) απαντά ότι τα χρήματα από τη δουλειά τους δεν επαρκούν και αποσύρουν από τις καταθέσεις ή από τις οικονομίες τους για να καλύψουν τα έξοδά τους. Επίσης, σχεδόν 3 στους 10 (29,2%) απαντούν ότι αναγκάζονται να δανειστούν από συγγενείς και φίλους αφού δεν επαρκεί ο μισθός τους και δεν έχουν αποταμιεύσεις. Σε σχέση με το Μάρτιο του 2010, καταγράφεται άνοδος 9 μονάδων σε όσους δηλώνουν αδυναμία να αντεπεξέλθουν στα έξοδά τους.

Υπάρχουν και 2 στους 100 Ελληνες (2,6%) που υποστηρίζουν ότι αποταμιεύουν χρήματα ενώ το 18,6% δηλώνει ότι επαρκούν τα λεφτά που βγάζει χωρίς να αποταμιεύει. Αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της χώρας, οι προσδοκίες για τη βελτίωσή της παραμένουν στο ναδίρ. Το 89% των πολιτών βαθμολογεί αρνητικά τη σημερινή εικόνα ενώ 6 στους 10 πιστεύουν ότι θα γίνει χειρότερη το επόμενο τρίμηνο. Η ανασφάλεια για το μέλλον έχει «παγώσει» τους Ελληνες οι οποίοι σε ποσοστό 75% αισθάνονται ανήσυχοι για την οικονομία της περιοχής που διαμένουν.

Ο δείκτης οικονομικής κατάστασης έχει καταρρεύσει καθώς βρίσκεται στο 23 με βάση το 50 και ανώτατο βαθμό αισιοδοξίας το 100. Μόλις στο 20 είναι ο δείκτης κοινωνικής διάθεσης που δείχνει το βαθμό αισιοδοξίας.

Η μεγάλη οικονομική ανασφάλεια και απαισιοδοξία συσσωρεύεται και λειτουργεί σαν «τσουνάμι» κατά του χρηματοοικονομικού και του πολιτικού συστήματος. Οι Ελληνες πλέον δείχνουν να μην εμπιστεύονται τίποτε και κανέναν, γεγονός εξαιρετικά ανησυχητικό για την ελληνική κοινωνία. Αποτελεί, όμως, και «καμπανάκι» για το πολιτικό σύστημα ενόψει των εκλογών καθώς η απουσία πειστικής διεξόδου μετατρέπει την κοινωνία σε «καζάνι που βράζει». Ηδη, στο δρόμο προς τις κάλπες έχουν αρχίσει να εμφανίζονται φαινόμενα απολίτικης συμπεριφοράς ή υποστήριξης των άκρων, προφανώς ως στάση εκδίκησης του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Σύμφωνα με την έρευνα:

  • Σχεδόν 8 στους 10 πολίτες δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση με τους κεντρώους να δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και τους αριστερούς μικρότερη. Περισσότεροι από 7 στους 10 πιστεύουν ότι η κυβέρνηση δεν εργάζεται για το καλό του συνόλου. Μάλιστα, περισσότεροι από τους μισούς (57,4%) πιστεύουν ότι υπονομεύονται τα εθνικά συμφέροντα αφού εκτελούνται εντολές των δανειστών.
  • Εντονη η αποδοκιμασία και για την αξιωματική αντιπολίτευση. Παρότι η Ν.Δ. θέλει να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση, σχεδόν 8 στους 10 δεν την εμπιστεύονται. «Καμπανάκι» και για τον Αντώνη Σαμαρά που δεν τον εμπιστεύονται καθόλου ή λίγο περισσότεροι από 7 στους 10 (76,3%).
  • Ο δείκτης πολιτικής εμπιστοσύνης βρίσκεται μόλις στο 18 με άριστα το 100 και βάση το 50. Ιδιος ο δείκτης (18) και για την κυβέρνηση με μείωση 3,5 μονάδες από πέρυσι. Μόλις στο 19 ο δείκτης εμπιστοσύνης στην αντιπολίτευση με υποχώρηση 5 μονάδων.
  • Το άλλοτε «αποκούμπι» των εργαζόμενων, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, αποδοκιμάζονται από περισσότερους από 7 στους 10 πολίτες (61,3% δεν εμπιστεύονται καθόλου και 22,6% λίγο).
  • Σοκ και για το χρηματοοικονομικό σύστημα που σαρώνεται κι αυτό από την οικονομική κρίση. Το 84% των πολιτών δεν εμπιστεύεται το Χρηματιστήριο, 6 στους 10 δεν εμπιστεύεται τις τράπεζες και 7 στους 10 τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.

Τα ανδρείκελα των διεθνών ιμπεριαλιστών ληστών και της ευρω-χούντας θα παίξουν τα ρέστα τους σε αυτές τις εκλογές, θα επιστρατεύσουν όλα τα τρομοκρατικά τους όπλα: Από ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία αχαλίνωτη, μέχρι ανοικτές πράξεις εκβιασμών, εκλογικής βίας και νοθείας…

Οι προπαγανδιστικοί τους μηχανισμοί, με σημαιοφόρους τα ΜΜΕ, αυτοί οι δωσίλογοι μεταπράτες των ιδεών, θα αποτελέσουν τα εργαστήρια παραγωγής, κυκλοφορίας και τελετουργικής κατανάλωσης των φαιών, χυδαίων και τρομοκρατικών «εγχειριδίων» του καθεστώτος.

Όπως έχουμε επισημάνει σε πολλά μας κείμενα το Λαμπρακιστάν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή παραγωγής και «επεξεργασίας» τέτοιων «εγχειριδίων» του δωσιλογισμού. Είναι αυτό που «επεξεργάζεται» τις δωσίλογες φόρμες της πονηρής προοδευτικότητας και αποτυπώνει την εκλογική «στρατηγική» του καθεστώτος των ανδρεικέλων.

Το ηλεκτρονικό «Βήμα», δια στόματος Καρακούση, μας δίνει το «εγχειρίδιο» αυτών των εκλογών: Ένα χυδαιότατο «εκλογικό μανιφέστο» εκβιαστικών ψευτοδιλημμάτων, ιδεολογικής και πολιτικής τρομοκρατίας:

«Τα κόμματα εξουσίας μετά βίας πιάνουν 45% και τα δυο μαζί. Συνολικά εισέρχονται στη Βουλή κοντά στα 10 κόμματα, συγκυβέρνηση δεν στέκεται, οι ηγεσίες παρακολουθούν αμήχανα το θέαμα της ακυβερνησίας να ξεδιπλώνεται με ταχύτητα μεγάλη. Οι ξένοι αρχίζουν τα σχόλια ότι η Ελλάδα δεν έχει καμία τύχη στην Ευρωζώνη, οι επιχειρηματίες ετοιμάζουν τις βαλίτσες, οι τραπεζίτες, όσοι έχουν απομείνει, τραβάνε τα μαλλιά τους και ο κόσμος αρχίζει να σκέπτεται αν προλαβαίνει να βάλει κήπο στο μπαλκόνι, να έχει τουλάχιστον χορτολάχανα για καμιά πίτα. Αλλά πού καιρός για πίτες. Αίφνης οι τηλεοπτικές οθόνες γεμίζουν εικόνες από πανηγυρίζοντες "χρυσαυγίτες" που ανεβαίνουν τη Σταδίου κατευθυνόμενοι προς το Σύνταγμα για να γιορτάσουν την είσοδό τους στο Κοινοβούλιο (...) Μέχρι να φθάσουν εκεί όμως, τους προλαβαίνουν οι "άλλοι" που δεν τους θέλουν και η Αθήνα παραδίδεται σε μια ανελέητη σύγκρουση, που τελειωμό δεν έχει. Αντίθετα εξαπλώνεται στους Αμπελόκηπους, κατεβαίνει στο Παγκράτι, στον Βύρωνα, στην Ηλιούπολη και καταλήγει στου Μακρυγιάννη, όπου αντί του ομώνυμου Συντάγματος στέκει ...το Μουσείο της Ακρόπολης (...) Τα μέχρι τώρα δημοσκοπικά ευρήματα κάπως έτσι προδιαγράφουν το ελληνικό μέλλον».

Τέτοιο παραλήρημα αυθάδους καθεστωτικού λακεδισμού δεν συναντάς ούτε στα δικτατορικά καθεστώτα, τα οποία και αυτά στηρίζουν την προπαγάνδας τους: «Εμείς ή χάος», «εμείς ή διχασμός και αιματοχυσία», «εμείς ή κομμουνισμός»…

Ο Καρακούσης τα ξεπερνάει…

Ο έμμισθος υπάλληλος του Λαμπακιστάν μάς απειλεί ότι αν δεν συνεχιστεί η εφιαλτική κόλαση που ζούμε, αν δεν συνεχίσουν να κυβερνούν τα κατοχικά ανδρείκελα της ευρω-τοκογλυφίας, θα έρθουν λιμοί και καταποντισμοί…

Δεν διευκρινίζει ο οικότροφος των «νταβάδων» μια λεπτομέρεια: Για ποιους θα έρθει η κόλαση.

Γιατί ο ελληνικός λαός και η ελληνική κοινωνία ζει και βιώνει την πιο μακάβρια κόλαση με τα ανδρείκελα και αν δεν ΓΚΡΕΜΙΣΤΕΙ αυτό το κυβερνητικό οικοδόμημα των ανδρεικέλων τότε η ελληνική κοινωνία θα καταστραφεί ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ και ο λαός της θα «κλειδωθεί» στον τάφο…

Πράγματι θα έρθει η κόλαση με το γκρέμισμα του κυβερνητικού οικοδομήματος της ευρω-χούντας: ΚΟΛΑΣΗ όχι για τους κολασμένους (τον ελληνικό λαό που τον έχουν οδηγήσει στα τάρταρα), αλλά για τους δυνάστες του, τους δήμιούς του, για αυτούς που τον λεηλατούν βάρβαρα και του στραγγίζουν και τις τελευταίες σταγόνες του αίματός του…

Ο Καρακούσης, σαν παλιός «αριστερός», θα έπρεπε να γνωρίζει ότι ο ελληνικός λαός δεν έχει να χάσει ΤΙΠΟΤΑ με το γκρέμισμα των δωσίλογων παρά μόνο τις αλυσίδες του, παρά μόνο την ΚΟΛΑΣΗ…

Το άλλο τέχνασμα του εκλογικού «εγχειριδίου» του Καρακούση είναι ο μπαμπούλας της «ακροδεξιάς» και της «Χρυσής Αυγής».

Το Λαμπρακιστάν, λοιπόν, το Συγκρότημα του πράσινου παρακράτους, μας απειλεί με την «ακροδεξιά»!!!

Ποιο αυτό που αχαλίνωτα επιδότησε πολιτικά την «ακροδεξιά» και την έκανε πολιτικό παράγοντα: Για να την χρησιμοποιεί από τη μια σαν «σκιάχτρο» και από την άλλη σαν «προβοκάτορα λαγό»;;;

Ποιο αυτό που έθρεψε και διαφήμισε υστερικά (όπως το σύνολο των ΜΜΕ) τον ΛΑ.Ο.Σ., τον έκανε κοινοβουλευτικό κόμμα, «δοκιμαστή» των καθεστωτικών πρακτικών και ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗ μαζί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ;;;

ΠΟΙΟΙ κατασκεύασαν, καθιέρωσαν και γιγάντωσαν την «ακροδεξιά απειλή» (!!!), τον Καρατζαφέρη, αν όχι το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και το παρακρατικό σύστημά του, μέσα στο οποίο τα ΜΜΕ και το Λαμπρακιστά ιδιαίτερα, κρατούσαν τα πρώτα βιολιά;;;

Τώρα που ο «λαγός» τους, ο Καρατζαφέρης κατάρρευσε και τα «ακροδεξιά» πρωτοπαλίκαρά του (Άδωνις και Βορίδης) προωθήθηκαν στην παπαδήμια κυβέρνηση και εντάχθηκαν στη ΝΔ, τώρα ανασύρουν και κατασκευάζουν ένα άλλο «ακροδεξιό σκιάχτρο: Τη «Χρυσή Αυγή».

ΤΩΡΑ βάζουν σε κίνηση και προβάλλουν μια άλλη εφεδρεία «ακροδεξιάς απειλείς», μια άλλη συνιστώσα του συστήματος, μια άλλη «ποικιλία» και παρακλάδι του παρακράτους…

Όπως κατασκεύασαν και επιδότησαν τον ΛΑ.Ο.Σ για τα τρομοκρατικά και εκβιαστικά τους παιχνίδια, έτσι επιδοτούν σήμερα ΠΟΛΙΤΙΚΑ και τη «Χρυσή Αυγή» για να ανεμίζουν το «σκιάχτρο» του παρωχημένου φασισμού, αποκρύπτοντας έτσι τον αυθεντικό και σύγχρονο ΦΑΣΙΜΟ που ζούμε: το ΦΑΣΙΣΜΟ των ανδρεικέλων της ευρω-χούντας…

ΑΙΔΩΣ ΑΧΡΕΙΟΙ…

Τα δόλια και χυδαία τεχνάσματά σας, καθώς και τα φαιά «εγχειρίδια» της δωσίλογης, τρομοκρατικής προπαγάνδας σας, αυτή τη φορά δεν θα λειτουργήσουν. Ο ελληνικός λαός σας έμαθε από όλες τις πλευρές και γρήγορα θα σας στείλει εκεί που είναι η θέση σας: Στον σκουπιδοτενεκέ…

ΣΤΙΣ εκλογές θα σας δώσει το πρώτο μεγάλο ράπισμα: Θα αποδομήσει το κατοχικό, κυβερνητικό σας οικοδόμημα, τα κόμματά του (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ., ΛΑ.Ο.Σ), αλλά και τις «αντιμνημονιακές» ποικιλίες των εφεδρειών σας…

Από resaltomag, μοντάζ Γρέκι
Το μνημόνιο έχει ηττηθεί ακόμη και μέσα στους μνημονιακούς και ευρωπαϊκούς κύκλους. Έχει ηττηθεί και οικονομικά παγκοσμίως γιατί υποτίθεται ότι θα απέτρεπε το κούρεμα του χρέους. Έχει ηττηθεί ιδεολογικά γιατί είναι τιμωρητικό. Σήμερα μόνο ο φόβος για την συνέπειες μιας ριζοσπαστικής λύσης σταμάτα την χώρα και την ευρωζώνη από το να παίξει με αυτές τις λύσεις.

Πλην κάποιων φανατικών ιδεοληπτικών “μεταρρυθμιστών” γνωστών μας από παλιά (Παπαδόπουλος, Ντόρα, Φλωρίδης, Μάνος, Ραγκούσης, Λοβέρδος Διαμαντοπούλου, Σπηλιωτόπουλος) δεν υπάρχει κανείς σοβαρός μνημονιακός που θα κρατούσε σήμερα το μνημόνιο αν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Και είναι η αδυναμία της Ελλάδας στο κόσμο -που σε γεμίζει δέος σαν σταθείς απέναντι στην Μερκελ- αυτή που δεν επιτρέπει στην χώρα να κινήσει μπροστά. Το δέος αυτό όμως δεν το νιώθει η Ισπανία και η Ιταλία. Δεν το νιώθει ούτε η Γαλλία και γι αυτό η Ελληνική διανόηση προσβλέπει στην Δημιουργία ρήγματος με τις Γαλλικές εκλογές. Κι αυτό είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει σήμερα. Όμως το Γένος προετοιμάζεται και η ματαίωση της ελληνικής διανόησης στην Γαλλία είναι πολύ πιθανή.

Η ελληνική πολιτική τάξη έχει χάσει επιπλέον την αυτονομία της σε απόλυτη αντιστοίχηση με την Ελληνική οικονομία. Την δευτέρα μετά τις εκλογές -και καθώς δεν θα υπάρχει αυτοδυναμία- θα πρέπει να αναμένουμε από τους δανειστές να τεθεί ο εκβιασμός “βρείτε τα ή χρεωκοπία”. Και αυτό θα λειάνει τα πράγματα προς μία κυβέρνηση συνεργασίας η οποία θα έχει ως μοναδικό στόχο να μην ξεκινήσει από την Ελλάδα ο κακός χαμός για την Ευρώπη είτε αυτό ειπωθεί είτε όχι. Η σταθερότητα θα είναι ο όρος κλειδί… και πράγματι μας χρειάζεται για λίγο ακόμη.

Τα όσα λέγονται μέσα στα σχέδια των κομμάτων περί ανάπτυξης και αναδιανομής των υπολειμμάτων της χώρας, είναι μεν καλές προθέσεις αλλά οικονομικά είναι τρίχες κατσαρές. Είναι το σύνθημα “λεφτά υπάρχουν αλλά είναι αισθητά πιο λίγα”. Στην πραγματικότητα «Οι “πάνω” δεν μπορούν και οι “κάτω” δε θέλουν»

Πρακτικά κάθε επιδρομή για να πιαστούν οι χαμένοι στόχοι είναι αφαίμαξη στο αναιμικό σώμα της εθνικής οικονομίας. Το μόνο που σου δίνει είναι ένα λογιστικό «πιάσιμο» των στόχων στα χαρτιά και κέρδος χρόνου -σαν ανάσα ένα πράγμα- για ένα δυο-τρίμηνα το πολύ και μετά βρίσκεις την κατάσταση χειρότερη. Όμως αυτό προετοιμάζει συνειδήσεις.

Ελλάδα και κόσμος σήμερα κοιτάζονται για το ποιος θα κάνει το πρώτο βήμα. Η Ελληνική ψυχική κατάσταση κρύβεται από τα ΜΜΕ αλλά βιώνεται εσωτερικά. Εκεί στα κρυφά, η χώρα μαζεύει δυνάμεις και ατσαλώνεται. Ο χρόνος έπαψε να δουλεύει μόνο εναντίον μας και πλέον κάθε μέρα πυκνώνει τις τάξεις των οπαδών της ρήξης. Ο Φόβος πέρασε πια πίσω μας. Η ύπαρξη πολιτικού προσωπικού σε όλους τους χώρους που έχει διάθεση μετωπικής σύγκρουσης οδηγεί τα πράγματα με βεβαιότητα εκεί. Όλα είναι θέμα χρόνου.

Τα στρατόπεδα είναι ήδη έτοιμα. Η αριστερά ο πατριωτισμός και η εξέλιξη θα αναμετρηθούν με την Δεξιά τις φοβίες και την αδράνεια. Το τι θα κάνει ο νότος της Ευρώπης έχει αποσυνδεθεί. Ίσως αν μας προλάβει και βγει μπροστά να πυροδοτήσει τα πράγματα και εδώ. Αλλά δεν θα περιμένουμε για πολύ.

Τα κόμματα που οραματίσθηκαν και εν έπλεξαν την χώρα στο ευρώ αμέσως μετά τις εκλογές θα φανεί ότι είναι πλέον αναχώματα. Προκάλυψη και καμουφλάζ. Πολύτιμα για να κερδηθεί χρόνος για την προετοιμασία του Ελληνικού λαού αλλά και πρόσκαιρα.

Έτοιμα να σαρωθούν στην πρώτη επίθεση.

Προετοιμαστείτε.

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ο Απρίλιος είναι ο μήνας που συνδέεται με τον αγώνα των Κυπρίων για την Ένωση. Πόσοι το θυμούνται; Πόσοι τολμούν να βάλουν στα αυτοκίνητά τους το σύνθημα «Δεν ξεχνώ»; Το ξεχάσαμε κι αυτό. Για τελευταία φορά το είδα σ' ένα εμπορικό κατάστημα της Ανδόρας με τον τίτλο Famagusta. Κάποιοι ρεαλιστές μηδενίζουν τον επικό εκείνο αγώνα. Αλλά μόνον οι χαμένοι μιλούν για χαμένους αγώνες.

Δεν θα σταθώ στο τι έγινε στην Κύπρο εκείνον τον καιρό, αλλά στο τι άλλαξε στην Ελλάδα. Ο Ενωτικός Αγώνας έδωσε ένα άλλο οριόγραμμα ζωής στους νέους της δικής μου γενιάς, που μπουχτισμένη από το μίσος και το αίμα του εμφυλίου, ήθελε να μάχεται για εθνικά και όχι για κομματικά ιδανικά. Η τότε νεολαία -ανεξάρτητα από ιδεολογικές αποκλίσεις- είχε κατανοήσει ότι προδόθηκε φρικτά από φίλους και πληγώθηκε βαριά από εχθρούς. Και ότι ένα βαθύ χάσμα τη χώριζε σε δύο παρατάξεις. Το Κυπριακό την ένωσε. Έδιωξε τα μίση του εμφυλίου. Έφυγε το σκιάχτρο του από τη ζωή της. Αν η Κύπρος δεν ενώθηκε με την Ελλάδα, για την Κύπρο τουλάχιστον ενώθηκαν οι Έλληνες - σε επίπεδο λαού εννοώ. Μόνον που αυτή η ένωση δεν κράτησε πολύ.

Η Ελλάς κτυπήθηκε δόλια και σκληρά στο Κυπριακό. Όχι τόσο για την Κύπρο μονάχα. Όχι τάχα γιατί η Κύπρος είναι το αεροπλανοφόρο της Δύσης για τον έλεγχο των πετρελαίων της Μέσης Ανατολής και την προστασία του Ισραήλ από τον μπαμπούλα των Αράβων κ.λπ. Όλα αυτά είναι διπλωματικές παρόλες για τους αφελείς. «Παραμύθια για κουτά παιδιά», όπως θα έλεγε ο Κίπλινγκ. Το Κυπριακό χάθηκε γιατί, αν η Κύπρος ενωνόταν με την Ελλάδα, σε λίγα χρόνια θα είχαμε μια άλλη Μεγάλη Ελλάδα. Ο Νάσερ δεν θα τολμούσε με τα βάναυσα μέτρα του να θίξει τον Ελληνισμό της Αιγύπτου, ούτε οι Τούρκοι να εκδιώξουν τον Ελληνισμό της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Θα είχαμε ακόμη διευθετήσει τις συνοριακές διαφορές μας με τη Βουλγαρία και θα είχαμε υποχρεώσει τον Τίτο να αφαιρέσει τη λεοντή του ονόματος «Μακεδονία» από τα πληθυσμιακά ανεμομαζώματα της Ν. Σερβίας. Έτσι σήμερα δεν θα υπήρχε η σκοπιανή εμπλοκή. Πιθανώς, μάλιστα, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το νότιο μέρος του κρατιδίου να ενωνόταν με την Ελλάδα. Το ίδιο θα γινόταν και με τη Βόρειο Ήπειρο μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού κράτους. Αλλά όταν γίνονταν οι κοσμογονικές αυτές αλλαγές, η Ελλάς ήταν ένα κράτος ψοφοδεές.

Σήμερα, για να αναγεννηθεί ο ανά τη γη Ελληνισμός, χρειάζεται μια καινούργια ένωση. Πολιτική που δεν έχει ως άνθος την ένωση, δεν παράγει καρπό. Η ένωση είναι «συνουσία» που δίνει καρπό ουσίας. Πολιτική που δεν εμπεριέχει την ένωση είναι απλός αυνανισμός. Κι αυτό φαίνεται από τις προσφωνήσεις των νεαρών βλαστών μας. Παγκοσμίως η λέξη Ελλάς συντάσσεται με την πολύχρηστη λέξη με τα τρία άλφα. Ας φύγουμε, λοιπόν, από την πολιτική του αυνανισμού και ας έλθουμε σε μια πολιτική δυναμικού σχεδιασμού και προγραμματισμού.

Επανερχόμενος στο Κυπριακό, δεν ζητώ αυτήν τη στιγμή την πολιτική ένωση αλλά την πνευματική επανένωση. Ζητώ να αποκατασταθεί στη συνείδησή μας ο αγώνας για την ένωση, παρά τα τραγικά λάθη που έγιναν κατά τη διεξαγωγή του, κυρίως στο πολιτικό-διπλωματικό πεδίο. Αυτό προϋποθέτει ότι η παιδεία πρέπει να ξαναγίνει παιδεία εις ηρωισμόν και όχι παιδεία εις μηδενισμόν. Έτσι τα παιδιά μας θα μάθουν ότι πλάι στους ήρωες των πολέμων '40-'41 και της Εθνικής Αντιστάσεως στέκονται και τα παιδιά της Κύπρου: ο Καραολής, ο Δημητρίου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο Μάτσης, ο αξεπέραστος Αυξεντίου. Να μάθουν πως χωρίς τον Κυπριακό Αγώνα τα νεανικά μας χρόνια θα ήταν χαμένα χρόνια. Ο Κυπριακός Αγώνας μάς ανύψωσε. Μπορεί να πέσαμε. Πέσαμε όμως από ψηλά. Δεν συρθήκαμε.

Το μήνυμα της 1ης Απριλίου (που φέτος σχεδόν λησμονήθηκε) είναι σαφές. Είναι αυτό που, όπως γράφει ο Ηρόδοτος, είπε το φάσμα μιας γυναίκας στους υποχωρούντες για λόγους τακτικής στην πρώτη φάση της ναυμαχίας της Σαλαμίνος: «Ω δαιμόνιοι, μέχρι κόσου έτι πρύμνην ανακρούεσθε;». (Ευλογημένοι, έως πότε θα υποχωρείτε;)

Κατανοώ τα οικονομικά προβλήματα που μπορούν να λυθούν με τη δήμευση της περιουσίας των πλουτισάντων ατίμως και τη στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων κι όχι με το γδάρσιμο των εντίμως δηλούντων τα εισοδήματά τους. Αλλά εκτός από την οικονομία, πρέπει να υπάρχει και εθνική ευαισθησία. Που υποτονεί. Για να ανυψωθεί η εθνική ψυχή, χρειάζεται η πολιτική μας ηγεσία να εφαρμόσει Κιμώνειον πολιτική. Οι ελληνικές πρώρες να βλέπουν προς την Κύπρο. Δυστυχώς η Ελλάς μετά την εισβολή δεν χάραξε σταθερή πολιτική έναντι της Κύπρου. Καιρός να επανέλθουμε στην Κιμώνειο πολιτική - και όχι μόνον για την Κύπρο. Τα καράβια δεν τα έχουμε για σημαιοστολισμούς. Δεν κάνω κήρυγμα μιλιταριστικό. Ομιλώ ως ιστορικός. Και ο ιστορικός μελετά το παρελθόν για να βλέπει το μέλλον. Εφόσον θα είμαστε νήπιοι και ψοφοδεείς, δεν θα έχουμε μέλλον.

Πέρυσι, κατά την εκδρομική περίοδο, ήμουν στην Κύπρο. Και συγκινήθηκα από το γεγονός ότι ένα άπειρο πλήθος σχολείων από την Ελλάδα επισκέφθηκε τα «φυλακισμένα μνήματα». Ένα κομμάτι της νεολαίας εμψυχωμένο από ψυχωμένους -και όχι άψυχους- παιδαγωγούς αρχίζει να νοσταλγεί τις όρθιες ψυχές. Αηδιάζει να βλέπει και ν' ακούει νάνους πολιτικούς.

Τιμώντας τον Ενωτικό Αγώνα, δεν τον εξωραΐζω. Δεν θα υποστηρίξω ότι δεν έγιναν λάθη και ατοπήματα. Όμως λάθη δεν κάνει όποιος δεν κάνει τίποτε. Παραλλάσσοντας μάλιστα τους γνωστούς στίχους του Καβάφη, μπορώ να πω: «Κι αν έπταισεν ο Δίαιος και ο Κριτόλαος, όταν θα θέλει το έθνος μας να καυχηθή, θα θυμάται τον Αυξεντίου και τον Καραολή και θα μπορεί να λέει: τέτοιους βγάζει ο τόπος μας». Λησμονώντας τέτοιους νεκρούς, πεθαίνουμε σαν έθνος. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, «του αντρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη». Αρκεί να θυμόμαστε και να προβάλλουμε ως πρότυπα τους αντρειωμένους κι όχι τους... κατεβαζοβράκηδες!

Νέο δημοσίευμα του περιοδικού Economist έρχεται να ταράξει τα νερά του… ευρώ. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά στο περιοδικό, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει κάποια στιγμή να δεχτούν ότι όλα τα σενάρια είναι πιθανά…

Οι Ευρωπαίοι, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν το «αντίπαλον δέος» του δολαρίου των ΗΠΑ, στην ουσία δημιούργησαν ένα «αντίγραφο» που οι… προκάτοχοί τους εγκατέλειψαν στο παρελθόν.

Χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος, οι περισσότερες χώρες της ζώνης του ευρώ που μαστίζονται από την οικονομική κρίση αναγκάζονται να καταφύγουν στη λύση της εσωτερικής υποτίμησης.

Αυτό όμως οδηγεί στα ύψη τα ποσοστά ανεργίας, ενώ καταρρέουν οι μισθοί και οι
συντάξεις.

Η συμφωνία για τη δημιουργία του ευρώ μπορεί να είναι «αμετάκλητη», ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Economist, ακόμη και αυτή η συμφωνία μπορεί να «τροποποιηθεί» εάν το επιτάσσουν οι συνθήκες!

Δύο από τους βασικότερους λόγους που διατηρείται «ζωντανό» το ευρώ, είναι το γεγονός ότι οι περισσότερες χώρες τρέμουν στην ιδέα του χάους που θα προκαλέσει μία διάλυση του ενιαίου νομίσματος, ενώ στην άκρη του μυαλού τους, οι ηγέτες των χωρών που απαρτίζουν τον «πυρήνα» του ευρώ, αρνούνται να «καταστρέψουν» το όνειρο ολόκληρων γενεών: Μία ενιαία Ευρώπη, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.

Η απροθυμία αυτή των «ισχυρών» οδηγεί, όπως σημειώνει το περιοδικό Economist, στο αργό και σταθερό θάνατο του ισχυρού νομίσματος. Από τη στιγμή που η Γερμανία έκανε «πίσω» την πρώτη φορά, και δεν επέτρεψε σε καμία χώρα – μέλος να εγκαταλείψει το ευρώ, έκανε το νόμισμα «ευάλωτο» σε κάθε, μικρό ή μεγαλύτερο, σοκ.

Το ιδιαίτερα αποκαλυπτικό άρθρο του περιοδικού καταλήγει με το συμπέρασμα ότι το σενάριο της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, της επιστροφής στη δραχμή και της «βίαιης» προσαρμογής των οικονομικών μεγεθών της, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποκλειστεί. Για την ακρίβεια, όπως αφήνει το περιοδικό να εννοηθεί, το σενάριο αυτό βρίσκεται, ή πρέπει να βρίσκεται, συνεχώς στο τραπέζι για «διαβούλευση»…

Η Σαουδική Αραβία δεν σέβεται τις θεμελιώδεις ελευθερίες περισσότερο από το Ιράν. Το γεγονός, λοιπόν, ότι η μοναρχία των Ουαχαβιτών δεν βρίσκεται, ως εκ θαύματος, στο στόχαστρο της « διεθνούς κοινότητας », να οφείλεται, άραγε, στο ότι είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο στην εξαγωγή πετρελαίου και σύμμαχος των ΗΠΑ;

Μήπως είναι τυχαίο ότι η Σαουδική Αραβία μπορεί να πραγματοποιεί επέμβαση στο Μπαχρέιν για να καταστείλει μια δημοκρατική διαδήλωση, να εκτελεί 76 άτομα μέσα στο 2011 (ανάμεσά τους και μια γυναίκα με την κατηγορία της « μαγείας »), να απειλεί με την ίδια τιμωρία έναν μπλόγκερ ο οποίος ανάρτησε στον λογαριασμό του στο Twitter έναν φανταστικό διάλογο με τον Προφήτη, να καταδικάζει τους κλέφτες σε ακρωτηριασμό, να επιβάλει τη θανατική ποινή σε όσους κρίνονται ένοχοι για βιασμό, μοιχεία, σοδομισμό, ομοφυλοφιλία, λαθρεμπόριο ναρκωτικών και αλλαγή θρησκείας, χωρίς, όπως φαίνεται, να συγκινείται κανείς ή σχεδόν κανείς, πέρα από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ; Ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ούτε η G20 της οποίας είναι μέλος η Σαουδική Αραβία, ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η πρόεδρος του οποίου χαιρέτησε πρόσφατα τον « σημαντικό ρόλο » που παίζει το Ριάντ στη σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας, κάνουν την παραμικρή νύξη για τα τεκταινόμενα.

Τι κι αν το ίδιο αυτό μοναρχικό καθεστώς επιμένει να απαγορεύει στις γυναίκες –οι οποίες, ούτως ή άλλως, δεν μπορούν να μετακινηθούν με αυτοκίνητο χωρίς τη συνοδεία συζύγου ή οδηγού– να λάβουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες ; Ούτε αυτή η παραβίαση τουλάχιστον δύο άρθρων της Χάρτας του Αθλητισμού [1] προκαλεί ιδιαίτερες αντιδράσεις. Στην υποθετική περίπτωση που το Ιράν εφάρμοζε ένα τέτοιο απαρτχάιντ μεταξύ των δύο φύλων, θα είχε ήδη ξεκινήσει παγκόσμια καμπάνια διαμαρτυρίας.

Η ευνοϊκή μεταχείριση που απολαμβάνει σε μόνιμη βάση η μοναρχία των Ουαχαβιτών εκφράστηκε εκ νέου με δηλώσεις του πρωθυπουργού της Τυνησίας, Χαμάντι Τζεμπάλι, ο οποίος εγκωμίασε τους σαουδάραβες οικοδεσπότες του σε πρόσφατη επίσημη επίσκεψή του. Πάντως, το Ριάντ, το οποίο υποστήριζε έως την τελευταία στιγμή την κλίκα του Μπεν Άλι, αρνείται να εκδώσει τον ανατραπέντα δικτάτορα, ο οποίος κατέφυγε στη χώρα μαζί με την περιουσία που απέκτησε με δόλιες μεθόδους. Το χρήμα των χωρών του Κόλπου ενθαρρύνει, εξάλλου, τις προκλήσεις των Σαλαφιστών της Τυνησίας, χρηματοδοτώντας τηλεοπτικά κανάλια, τα οποία κηρύσσουν μια μεσαιωνική ερμηνεία του Ισλάμ.

Τον Ιανουάριο του 2008, ο γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, ισχυριζόταν ότι « υπό την ώθηση της Αυτού Μεγαλειότητος του βασιλιά Αμπντάλα », η Σαουδική Αραβία ανέπτυσσε « μια εκπολιτιστική πολιτική ». Τέσσερα χρόνια αργότερα, η χώρα αυτή στην οποία βασιλεύει η διαφθορά, έχει γίνει κατά κύριο λόγο η αιχμή του δόρατος του υπερσυντηρητικού Σουνιτισμού στον αραβικό κόσμο. Οι γέροντες του Ριάντ, οι οποίοι ταυτίζουν τις διαμαρτυρίες της σαουδαραβικής νεολαίας με μια « νέα μορφή τρομοκρατίας », νοιάζονται για το δίκαιο των λαών μόνο αν πρόκειται να το αντιπαραθέσουν στα καθεστώτα των αντιπάλων τους στη γύρω περιοχή, είτε « ριζοσπαστικά » είτε σιιτικά. Το βασίλειο νιώθει δίχως άλλο προστατευμένο από τις λαϊκές εκρήξεις, χάρη στα ψίχουλα που πετά στον κόσμο από ένα τμήμα των πετρελαϊκών εσόδων, χάρη στην απαξίωση της σουνιτικής πλειοψηφίας απέναντι στο 10% με 20% των Σιιτών στα ανατολικά της χώρας και τέλος, χάρη στο φόβητρο του Ιράν. Η διεθνής ανοχή που απολαμβάνει η σαουδαραβική μοναρχία αποτελεί μία επιπλέον προστατευτική ασπίδα.

Σημειώσεις

[1] Το άρθρο 4 της ολυμπιακής χάρτας ορίζει ότι « κάθε άτομο πρέπει να έχει τη δυνατότητα να κάνει αθλητισμό χωρίς κανενός είδους διάκριση ». Το άρθρο 6 διευκρινίζει ότι « κάθε μορφής διάκριση απέναντι σε ένα άτομο με γνώμονα τη φυλή, τη θρησκεία, την πολιτική, το γένος είναι ασυμβίβαστη με τη συμμετοχή στο Ολυμπιακό Κίνημα».

Πηγή


Τα νέα «νέα μέτρα» που πρέ­πει να εφαρμόσει η όποια κυβέρνηση έως και το 2014 έφτασαν αισίως τα 16 δισ. ευρώ. Μόλις ελάχιστο καιρό πριν, τα μέ­τρα αυτά τιμολογούνταν σε 11,5 δισ. και μετά τη... σωτήρια επιτυχία του PSI αναθεωρήθηκαν σε 14 δισ. Ποιος μπο­ρεί να βάλει το χέρι του στο ευαγγέλιο και να πει ότι αυτή είναι η τελευταία αναθεώρηση; Προφανώς κανείς...

Μπορεί η χώρα να βαδίζει προς τις εκλογές, με τα κόμματα εξουσίας να προσπαθούν να πείσουν ότι το εκλο­γικό σώμα καλείται να αποφασίσει για μοντέλο διακυβέρνησης μεταξύ δύο (τέως «μεγάλων») κομμάτων με προγραμματικές διαχωριστικές γραμμές, ώστε να αναστραφεί η έκδηλη τάση τι­μωρίας για τη διαρκώς επιδεινούμενη κοινωνική δυστυχία, αλλά η πραγματι­κότητα τα διαψεύδει.

Οι φανταστικές εικόνες χάους - αν δεν ψηφιστούν τα δύο μεγάλα κόμμα­τα - που συνεχώς αναπαράγονται από ευφάνταστους αρθρογράφους για μια κοινωνία παραδομένη στο έλεος των «άκρων» ματαίως προσπαθούν να συ­γκαλύψουν την άλλη, την πραγματική εικόνα χάους, το οποίο αναπόφευ­κτα θα δημιουργηθεί από τα πρωτο­φανούς σκληρότητας μέτρα που ήδη έχουν οριστεί από τρόικα και κυβέρνη­ση Παπαδήμου.

Η ευθύνη για το χάος εντέχνως με­ταφέρεται προκαταβολικά στις επιλο­γές ψήφου των Ελλήνων πολιτών.

Η ευθύνη για τον εκτροχιασμό του προϋπολογισμού χρεώνεται εμμέσως στο ότι η Ελλάδα θα κάνει εκλογές, τις οποίες έως την ύστατη στιγμή ακόμη και υπουργοί προσπαθούν να... αναβάλουν, αφού λίγο τους ενδιαφέρει αν αυτό ελάχιστα θα απέχει από μια απόπειρα πραξικοπήματος!

Παρακμή

Ο πραγματικός λόγος για το «αίτη­μα» περί αναβολής των εκλογών πε­ρισσότερο – πιο πολύ από τα φαινόμε­να παρακμής των κομμάτων εξουσίας συνδέεται με την ολοκλήρωση του πλήρους ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, όπως θα δείτε με φοβε­ρές λεπτομέρειες, καταγεγραμμένες σε ΦΕΚ του περασμένου Νοεμβρίου (!), στη σελ. 15. Μάλλον δεν βγαίνουν οι χρόνοι και μια παράταση πολλοί την καλοβλέπουν.

Από εκεί και ύστερα η βάσιμη ανη­συχία για την εκλογική επίδοση των δύο κομμάτων εξουσίας, ανεξάρτητα από το αν θα επιβεβαιωθεί και στην κάλπη, είναι ο πραγματικός εφιάλτης της τρόικας. Άλλωστε πολλοί έμπειροι ξένοι αναλυτές προσδιορίζουν μια κοι­νωνική έκρηξη, με κολοσσιαίες πολιτι­κές συνέπειες, στην περίοδο μετά τις εκλογές.

Έτσι τρέχουν πριν από την κάλπη να «δέσουν» τις μπίζνες. Ενώ μετά τις εκλογές είναι προδιαγεγραμμένη η ει­σπρακτική λαίλαπα, όπως άλλωστε και η σάρωση κάθε εργασιακού δικαιώμα­τος και ο σφαγιασμός των μισθών. Ο Τόμσεν του ΔΝΤ είναι άλλωστε σαφής κάνοντας λόγο για μισθούς Βουλγαρί­ας – δηλαδή κατώτατος στα 150 ευ-ρώ.

Με δεδομένη άλλωστε την παραίτη­ση των δύο κομμάτων από την άσκηση πολιτικής και την προβολή σχεδίου και οράματος για την ελληνική κοινωνία, η τρόικα, ανεξέλεγκτη πλέον, με τα κόμματα αυτά να λειτουργούν ως πρόθυ­μοι μπάτλερ τους, παίρνει αμπάριζα ό,τι ακόμη συνεχίζει να αναπνέει στην ελληνική κοινωνία.

Και όλα αυτά την ώρα που, από τον Σόιμπλε μέχρι τον Παπαδήμο, γίνεται παραδεκτό ότι η Ελλάδα βαδίζει ολο­ταχώς προς ένα νέοδάνειο, ένα νέο μνημόνιο και, πιθανότατα, ένα νέο «κούρεμα», το οποίο θα αποτελειώσει ό,τι απέμεινε ως περιουσία στα χέρια τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και όσων άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου εξακολουθούν να κατέχουν ελληνικά χρεόγραφα.

Άλλωστε όλοι σχεδόν ομολογούν ότι ο στόχος για χρέος 120% του ΑΕΠ το 2020 είναι απλώς ανέκδοτο και άρα το νέο «κούρεμα» είναι αναπόφευκτο...


Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Βρε, βρε, βρε… Κοίτα να δεις που πήραν φόρα τα πρασινογάλανα ψοφίμια και άρον-άρον κλείνουν το ένα θέμα πίσω από το άλλο. Πρεμούρα να φανούν αρεστοί στα μεγάλα αφεντικά τα βλαμμένα της εκατέρωθεν πανστρατιάς!

Σιγά να μη δώσουμε λογαριασμό στα τσίρκουλα τους Έλληνες, δικό μας το πεπόνι (που ’σαι, Πεπόνη;) δικό μας και το μαχαίρι…

Ως γνωστόν διακομματική, εξεταστική επιτροπή για τη Siemens συμφώνησε ομόφωνα ότι η Ελλάδα ζημιώθηκε 2 δις ευρώ από την έκνομη δραστηριότητα της Γερμανικής εταιρείας…

Άλλαι, όμως, αι βουλαί διακομματικής και άλλα η συγκυβέρνηση κελεύει. Και με το γούστο μου και καπέλο μου, κρεμάσανε ταμπέλα στο κατάστημα «ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ 93%!» και ότι τρέχει στα γύφτικα, στα παπάρια μας!

Και ποιος σας είπε ρε ζωντόβολα, που παριστάνετε τους εκπροσώπους του Έθνους (θα ξεράσω) ότι νομιμοποιήστε να κόβετε και να ράβετε κατά το δοκούν;

Δύο δισεκατομμύρια δεν είπαμε; Με 80 εκατομμυριάκια και υποσχέσεις του αέρα για θέσεις εργασίας, κατασκευή εργοστασίου την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς και άλλες μπιρμπιλωτές κοτσάνες, καθάρισε η βρομιάρα η ΖΗΜΕΝΣ και από ’δω περάσαν κι άλλοι και εις άλλα με υγεία!

Κι ούτε ένας εισαγγελέας να τους μπαγλαρώσει για απιστία κατά του Ελληνικού κράτους και να τους στείλει να σπάνε πέτρες σε κανένα νταμάρι…

Τα καθίκια, που βρoμίζουν με τους χοντρούς τους κώλους τα βουλευτικά έδρανα.
Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντερβίς Έρογλου δήλωσε ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Μόρφου και επανέλαβε τα περί λύσης του Κυπριακού στη βάση των λεγόμενων «πραγματικοτήτων στο νησί».

Μιλώντας σε συγκέντρωση στην κατεχόμενη Μόρφου, ο Έρογλου είπε ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα την εγκαταλείψουν και ότι θα κρατήσουν το κράτος τους, κατά την έκφραση του.

Σημειώνεται ότι χθες στην κυπριακή Βουλή, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Λ. Παπαδήμος τόνισε την ανάγκη της επιστροφής της Μόρφου στους Ελληνοκυπρίους νόμιμους κατοίκους της.

Ο Έρογλου είπε επίσης ότι σήμερα στην Κύπρο «επικρατούν συνθήκες ειρήνης και ότι έχει μετατραπεί σε νησί σταθερότητας στη Μεσόγειο».

Επίσης, δήλωσε ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν επιθυμούν συνέχιση των διαπραγματεύσεων χωρίς χρονοδιάγραμμα και ότι «επιθυμούν την εξεύρεση λύσης σύντομα».
Αν έχουμε καταλάβει καλά, ο Λουκάς Παπαδήμος διορίστηκε πρωθυπουργός για μια χρήση. Τέλειωσε το PSI, πέτυχε σύμφωνα με τα λεγόμενά του, και τώρα ήρθε η ώρα να πάει σπίτι του. Ούτε εκλεγμένος είναι, αλλά ούτε μπορεί να χειριστεί κρίσιμα θέματα όπως τα εθνικά και άλλα.

Αν λοιπόν έχουμε καταλάβει καλά, κι αν δεν παίζεται κάποιο παιχνίδι πίσω από την πλάτη μας, ο κ. Λουκάς στις 6 ή 13 Μαΐου θα είναι παρελθόν. Kάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Τα λέμε όλα αυτά διότι ο κ. πρωθυπουργός πήγε στην Κύπρο και μόνο που δεν έλυσε το Κυπριακό και τα Ελληνοτουρκικά.

Να πάει ταξίδια αναψυχής, να δει τον Χριστόφια και τα άλλα αδέρφια, να κάνει και ορισμένες εθιμοτυπικές δηλώσεις, να το καταλάβουμε. Κανείς όμως δεν τον εξουσιοδότησε για τίποτε παραπάνω. Κι όπως όλοι γνωρίζουν καλά, στη διπλωματία ένα λάθος πληρώνεται ακριβά.

Τα ρεπορτάζ από το νησί ήταν συγκινητικά. Ο κ. Παπαδήμος ατένισε τον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο, πέρασε από τάφους ηρώων και πήγε να μιλήσει και στην κυπριακή Βουλή. Τι τις ήθελε όμως τις δηλώσεις και τα μηνύματα προς την Τουρκία; Για να κάνει τον καλό στην Κύπρο ή μήπως γιατί αποφάσισε να στήσει πολιτική καριέρα;

Είπε ότι η πλήρης εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα καταστεί εφικτή μόνο μετά την επίτευξη αμοιβαία αποδεκτής λύσης του Κυπριακού και κατέστησε σαφές προς κάθε κατεύθυνση πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην επανένωση της Κύπρου. «Η Ελλάδα», υπογράμμισε, «όπως και ο κυπριακός ελληνισμός, δεν αποδεχόμαστε τη διχοτόμηση». «Ο κοινός μας αγώνας για τον τερματισμό της κατοχής και του εποικισμού είναι συνυφασμένος με την προσήλωσή μας στην εξεύρεση συνολικής και αμοιβαία αποδεκτής λύσης του Κυπριακού. Για το σκοπό αυτόν υποστηρίζουμε σταθερά τη συνέχιση των απευθείας συνομιλιών, υπό την αιγίδα του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ», ανέφερε στην ομιλία του ο κ. Παπαδήμος, ξεκαθαρίζοντας πως «δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά, αντί αυτών των συνομιλιών, άλλα σχήματα, όπως τετραμερή ή πενταμερή (διάσκεψη), ούτε άλλες μέθοδοι διαπραγμάτευσης, που κατά καιρούς προωθεί η Τουρκία».

Όπως εξήγησε, «απορρίψαμε όλα αυτά τα σχήματα διότι στην πραγματικότητα αγνοούν την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος του ΟΗΕ και της Ε.Ε.» και στο σημείο αυτό επανέλαβε ότι η Αθήνα υποστηρίζει την εφαρμογή των Αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι οποίες, όπως είπε, «μετά την τουρκική εισβολή προκρίνουν, όλες, τη μέθοδο των δικοινοτικών διαπραγματεύσεων και αξιώνουν σεβασμό στην κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους».

Οι αποφάσεις αυτές, συνέχισε, αποτελούν τη βάση εξεύρεσης συμπεφωνημένης λύσης της εσωτερικής διάστασης του Κυπριακού: τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, με πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, όπως αυτή προσδιορίζεται από τις Αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας, με μία διεθνή προσωπικότητα, μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια.

Σύμφωνα με τον Έλληνα Πρωθυπουργό, η λήξη της κατοχής και του εποικισμού αποτελεί ζωτική ανάγκη για τον κυπριακό ελληνισμό, για την αποκατάσταση των θεμελιωδών ελευθεριών και των δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων πολιτών, Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμενίων και Λατίνων, για την αδιαίρετη κυριαρχία, ασφάλεια, ανάπτυξη και ευημερία του κυπριακού λαού.

Η Τουρκία, πρόσθεσε ο Πρωθυπουργός, πρέπει να καταλάβει ότι «στην ευρωπαϊκή μας γειτονιά οι μεταξύ μας σχέσεις δεν καθορίζονται, και δεν μπορούν να καθορίζονται, από τη στρατιωτική ισχύ ή και απειλή, αλλά από το σεβασμό σε ευρωπαϊκές αρχές και αμοιβαίες υποχρεώσεις – και ότι ζητήματα όπως εκείνο της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα διασφαλίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση πολύ καλύτερα από οιαδήποτε στρατιωτική δύναμη».

Κατά την επίσκεψή του εξάλλου στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, ο Έλληνας πρωθυπουργός τόνισε πως πρόκειται για ένα μνημείο πατριωτισμού, σύμβολο μεγάλων ηθικών αξιών. «Ήρθαμε εδώ», δήλωσε, «για να αποτίσουμε φόρο τιμής στους πεσόντες, στους Έλληνες και στους Ελληνοκυπρίους, και γενικότερα στους ήρωες του κυπριακού αγώνα. Οφείλουμε όλοι να δικαιώσουμε τις θυσίες τους με το να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη και ενωμένη Κύπρο.

Αναφέραμε όλες τις δηλώσεις για να καταλάβετε ότι ο κ. Παπαδήμος ουσιαστικά δεν είπε κάτι παραπάνω απ’ ότι λέγεται καθημερινά. Μία από τα ίδια.

Ο βασικός λόγος, λοιπόν, της επίσκεψής του είναι ακριβώς η οικοδόμηση του ρόλου που θέλει να παίξει στο μέλλον στην Ελλάδα. Προφανώς κάποιοι τον έχουν παραμυθιάσει ότι μπορεί να είναι η χρυσή εφεδρεία ή να φτιάξει και κόμμα Παπαδήμου.

Τα πρόθυμα media τον αποθεώνουν κάθε φορά που μιλά, αυτό θα κάνουν και το Σαββατοκύριακο. Οικοδομεί το προφίλ του ηγέτη, γι’ αυτό πέρασε και μια βόλτα από τη μαρτυρική Κύπρο. Το ίδιο δεν έκανε άλλωστε και ο Βενιζέλος μόλις εξελέξη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ;

Η Κύπρος και το πρόβλημά της «πουλάει» ακόμη, όπως πουλάνε και τα ελληνοτουρκικά, γι’ αυτό και ο Παπαδήμος προσπαθεί να κάνει μαθήματα και πρακτική.

Όμως, τα εθνικά θέματα δεν είναι ευρώ και οικονομία. Δεν είναι PSI και ΕΚΤ, ούτε δανειστές και ΔΝΤ.

Ας αφήσουν λοιπόν τα κόλπα οι επικοινωνιολόγοι που πολιορκούν τον κ. Παπαδήμο. Στο κάτω – κάτω της γραφής, αν ήθελε να πει κάτι σοβαρό και να ξεχωρίσει, ας έστελνε μήνυμα στην Αγκυρα για την ΑΟΖ ή για την εκμετάλλευση από Ελλάδα και Κύπρο του πλούτου που κρύβεται στα νερά του Αιγαίου.

Όμως, αυτά είναι «καυτά» θέματα, δεν είναι παίξε γέλασε για τους τεχνοκράτες.

Πηγή

Είναι χρόνια τώρα που με έχει προβληματίσει αυτή η αθώα έκπληξη των Ελλήνων δημοσιογράφων σε διάφορα θέματα που φαίνεται να τους προκύπτουν ως ξαφνικά, στην πραγματικότητα όμως δεν είναι καθόλου ξαφνικά.

Στην Ελλάδα όλοι πέφτουν από τα σύννεφα.

Ασφαλώς δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και το «Σκάι» με την αγαπητή Πόπη Τσαπανίδου η οποία φαίνεται να απορεί, γιατί ενώ είμαστε στην Σένγκεν, οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μας κάνουν ελέγχους στα δικά τους αεροδρόμια.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από μια ομάδα χαζοχαρούμενων τραλαλά τραλαλά μικρών παιδιών, εντός μιας παιδικής χαράς, που νομίζουμε ότι όλοι έχουν αγαθές προθέσεις.

Βέβαια πρώτα τραλαλά τραλαλά μικρά παιδιά είναι οι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι, οι οποίοι ποτέ δεν βλέπουν ένα πρόβλημα, αν πρώτα δεν τους το υποδείξει κάποιος άλλος.

Έτσι, χρειάστηκε πρώτα να ξεσηκωθούν οι νόμιμοι μετανάστες από το Μπαγκλαντές εναντίων των λαθρομεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, για να αντιληφτούν το μέγεθος της καταστροφής που έρχεται αν συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια τραλαλά τραλαλά χαζοχαρούμενη, πολιτική στην λαίλαπα της λαθρομετανάστευσης.

Τώρα χρειάστηκε να παραπονεθούν δύο τρεις Έλληνες, για να αναδείξουν τον κίνδυνο να μας διώξουν από την Σένγκεν, λόγω της ανικανότητάς μας να βάλουμε τάξη στο Κράτος μας.

Είναι τα ίδια κανάλια που μέχρι χθες σχεδόν απαγόρευαν την χρήση της λέξης λαθρομετανάστης, γιατί λέει δεν υπάρχουν λαθρομετανάστες, υπάρχουν μόνο λαθραία τσιγάρα.

Είναι οι ίδιοι δημοσιογράφοι και κανάλια που έστηναν τεμενάδες και δάφνες στον θεάρεστο έργο του Γιώργου Νταλάρα, και προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι με τις συναυλίες στον Άγιο Παντελεήμονα θα έλυνε το πρόβλημα, ξεχνώντας ότι ο ίδιος τραγουδιστής έκανε συναυλίες για την λύση του κυπριακού, όμως δεν λύθηκε.

Είναι οι ίδιοι δημοσιογράφοι που τους λέει ο Πάγκαλος «μαζί τα φάγαμε», και δεν αισθάνονται την ανάγκη να τον ρωτήσουν και εσύ τι έκανες τόσα χρόνια, τα μοίραζες;

Είναι οι ίδιοι δημοσιογράφοι, και τα ίδια κανάλια που εκπαιδεύουν συστηματικά τον Έλληνα να μην αγαπά την πατρίδα του, λες και μπορεί κάποιος να δημιουργήσει για μια πατρίδα αν πρώτα δεν την αγαπά.

Είναι τα ίδια κανάλια που μας προετοιμάζουν ψυχολογικά για τον οικονομικό έλεγχο της Τουρκίας επί της Ελλάδος, λέγοντάς μας ότι και επί τουρκοκρατίας είχαμε ανάπτυξη, κατά συνέπεια γιατί να μην ξαναέρθουν οι Τούρκοι να μας ξανά αναπτύξουν.
Είναι τα ίδια κανάλια οι ίδιοι δημοσιογράφοι, που σχεδόν προσπάθησαν να κλείσουν στο ψυχιατρείο όποιον πίστευε ότι το πρώτο μνημόνιο μας οδηγεί στην καταστροφή.

Είναι οι ίδιοι δημοσιογράφοι και κανάλια, που προτρέπουν τους νέους να φύγουν εκτός Ελλάδας, λες και μετά θα σώσουν την Ελλάδα οι συνταξιούχοι.

Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί, αν θα μπορούσε αυτό το ανίκανο προσωπικό της χώρας να σταθεί έστω μία ώρα στα πόδια του, χωρίς την στήριξη της Πόπης Τσαπανίδου, του Πρετεντέρη, του Χασαπόπουλου, του Τσίμα, του Καμπουράκη, και άλλων πολλών, που κάθε τρεις και λίγο πέφτουν από τα σύννεφα, για πράγματα που ακόμη και η αγράμματη γιαγιά μου θεωρεί ως φυσιολογικά.

Μου έλεγε πριν επτά χρόνια η γιαγιά μου (τώρα δεν ζει):
Ποιός παιδί μου έχει όλους ετούτουσας τσοι ξενομπάτες αναμαζώξει έπαε, μπορεί η Ελλάδα μας να θρέψη όλα τούτα νε τα μιλιούνια των φτωχών του κόσμου;
Χριστέ και παναγία μου, ίντα μυαλό έχουνε ετουτοινά που μας σε κυβερνούνε;
Ποιός είναι που τσοι κουβαλεί επαέ, από που μπαίνουνε;

Εγώ, δεν της απάντησα. Γιατί, τι να της έλεγα; Ότι από τα σύνορα μπαίνουν ανεξέλεγκτοι;

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη
Νέα σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος κατά του Αντώνη Σαμαρά. «Ο κ. Σαμαράς έκανε τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα στη Μεταπολίτευση» είπε ο Π. Καμμένος αναφερόμενος στην ψήφιση από τη Νέα Δημοκρατία του δεύτερου μνημονίου!

Πρόσθεσε, επίσης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ: «Έγινε το καλύτερο παιδί του Σόιμπλε, έγινε συνέταιρος με το ΠΑΣΟΚ και με τον κ. Γ. Παπανδρέου τον οποίο θα τον πάει για πολιτικές ευθύνες και δεν θα τον τιμωρήσει τώρα. Τον δε Παπακωνσταντίνου από εκεί που θα τον έκλεινε στη φυλακή για τα στατιστικά στοιχεία, τώρα έχει γίνει εκείνος που του δίνει ψήφο εμπιστοσύνης».


Τη Μεγάλη Βδομάδα, δεν τη λέμε μεγάλη, επειδή έχει μεγαλύτερες ή περισσότερες μέρες ή ώρες. Αλλά, γιατί στη διάρκειά της διαδραματίζονται μεγάλα γεγονότα.

Και ασφαλώς δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερο γεγονός από τον πόλεμο ανάμεσα στο Χριστό και στο Σατανά.

Όπου το ισχυρότερο όπλο του Σατανά είναι ο θάνατος και του Χριστού η ανάσταση. Και το διαφιλονικούμενο και διεκδικούμενο είναι η ψυχή του ανθρώπου.

Το πρώτο χτύπημα ο Σατανάς το έδωσε με το θάνατο του Λαζάρου. Στο οποίο ο Χριστός απάντησε με την ανάσταση του φίλου του.

Γεγονός, που έκαμε το Σατανά ν’ αποφασίσει το θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Και βέβαια δεν χρειάστηκε να βρει κάποιους ληστές και κακούργους, για να πετύχει το σκοπό του.

Ήδη ο φθόνος και η ιδιοτέλεια είχαν προετοιμάσει τη θρησκευτική, νομική και οικονομική αφρόκρεμα. Επειδή, ακριβώς, ένιωθαν, όχι μόνο να επισκιάζονται από την παρουσία του Χριστού, αλλά και ν’ απειλούνται τα συμφέροντά τους.

Όπως επίσης η φιλαργυρία είχε δηλητηριάσει τον Ιούδα και οι φιλοδοξίες το σύνολο των μαθητών. Που ονειρεύονταν μεγαλεία με πλούτη και τιμές. Για να ’ρθει η προδοσία. Και στη δύσκολη στιγμή η άρνηση και η εγκατάλειψη….

Για την πολιτική εξουσία το όλο θέμα ήταν περίπου αδιάφορο. Γι’ αυτό, παρότι ο Πιλάτος διέγνωσε ότι από φθόνο ήθελαν να τον σταυρώσουν, δεν τους χάλασε το χατίρι…

Και ο λαός; Κοπάδι, που πηγαίνει, όπου τον πηγαίνουν. Έτοιμος να φωνάξει το «άρον-άρον» για τους σταυρωμένους και το «ωσαννά» για τους σταυρωτές…

Και το ευνόητο ερώτημα:

Αν ξαναρχόταν, σήμερα, ο Χριστός, τι θα έκαναν οι ευσεβείς και ευλαβείς χριστιανοί!

Αλλά, όπως μας λέει το τροπάριο του Νυμφίου, ο Χριστός πάντα έρχεται….

Βέβαια δεν έρχεται με τις φανφάρες των μεγαλοαπατεώνων πριγκίπων της πολιτικής.

Ούτε με τις κωδωνοκρουσίες των πριγκίπων της Εκκλησίας. Που «ενδύονται πορφύραν και βύσσον, ευφραινόμενοι καθ’ ημέραν λαμπρώς»…

Έρχεται με στέμμα του το ακάνθινο στέφανο. Ένδυμά του την κόκκινη χλαμύδα του εμπαιγμού και σκήπτρο το καλάμι του χλευασμού.

Έρχεται, όπως όλοι οι ταπεινωμένοι και καταδιωγμένοι της Γης. Οι «ελάχιστοι αδελφοί» του…

Κι έρχεται, όπως το τροπάριο του «Νυμφίου» μας λέει, μες στ’ άγρια μεσάνυχτα.

Για να ιδεί, αν είμαστε άγρυπνοι ή κοιμισμένοι.

Αν είμαστε, δηλαδή, δίπλα στους σταυρωμένους «ελάχιστους αδελφούς» του. Ή τρέχουμε ξοπίσω και ζητωκραυγάζουμε και ψηφίζουμε τους σταυρωτές του φτωχού λαού.

Όπως συμβαίνει, στις μέρες μας, με τα κοπάδια του δικομματικού συναγελασμού!

Που τρέχουν ξοπίσω και χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν και ψηφίζουν τα καθάρματα πολιτικού αμοραλισμού…

Τους προδότες της πατρίδας και του Χριστού. Και ορκισμένους σταυρωτές του λαού…

Παπα-Ηλίας
"Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να μας συγχωρέσει το γεγονός της ανάπτυξης στον χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης" υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Θανάσης Μαυρίδης στο άρθρο του με τίτλο "Γιατί επιμένουν σε μισθούς Βουλγαρίας" που αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια από το capital.gr:

Επιμένουν κάποιοι ότι αν οι μισθοί των Ελλήνων εργαζομένων εξομοιωθούν με τους αντίστοιχους μισθούς της Βουλγαρίας, τότε θα μας προκύψει η πολυπόθητη ανάκαμψη. Να με συγχωρούν, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε ή με βλάκες ή με απατεώνες. Μόνο ένας βλάκας λέει κάτι τέτοιο και δεν μπορεί να εξηγήσει για ποιόν λόγο η Βουλγαρία που έχει μισθούς Βουλγαρίας δεν έχει γίνει Ελβετία. Κι επειδή δεν έχουμε να κάνουμε με βλάκες, θα πρέπει να αναζητήσουμε την αιτία...

Το «λάθος» που κάνουν είναι σκόπιμο: Μπερδεύουν τον δημόσιο τομέα με τον ιδιωτικό. Στον δημόσιο τομέα έπρεπε να γίνουν μειώσεις και μάλιστα σημαντικές. Και πάλι, όμως, όχι οριζόντια σε όλους τους δημοσίους υπαλλήλους. Υπάρχουν περιθώρια περικοπών από τον υπάλληλο του υπουργείου Οικονομίας που αμείβεται σαν να είναι στέλεχος πολυεθνικής. Από τον δάσκαλο, όμως, που αμείβεται έτσι κι αλλιώς με λίγα χρήματα, είναι άδικο να γίνονται μειώσεις επί μειώσεων.

Θα μπορούσαν να έχουν εξοικονομήσει πόρους απολύοντας τους δημοσίους υπαλλήλους που προσλάβανε τα τελευταία χρόνια από το παράθυρο, παρακάμπτοντας το ΑΣΕΠ. Αλλά δεν το έκαναν! Προτίμησαν να γενικεύσουν την αδικία σε όλη την κοινωνία από το να αντιμετωπίσουν την αλήθεια...

Κι έρχονται τώρα και βάζουν θέματα για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Λες και αμείβονται με πριγκιπικούς μισθούς. Λες και το έχει ζητήσει κάποιος. Λες και με τον τρόπο αυτό θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας ή θα έρθουν επενδύσεις. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι άλλα λένε και άλλα εννοούν...

Θα πρέπει, επίσης να σημειώσουμε ότι ο ιδιωτικός τομέας έχει ήδη πληρώσει βαρύτατο τίμημα στην κρίση, επειδή ακριβώς το πολιτικό προσωπικό της χώρας θέλησε να προστατεύσει τους κομματικούς του στρατούς. Κι εκεί η τρόικα δεν αντέδρασε, παρά το γεγονός ότι μπορούσε να αντιδράσει. Το ερώτημα είναι για ποιον λόγο επιμένουν τόσο πολύ με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα.

Ο προφανής λόγος που επικαλούνται είναι εκείνος της «εσωτερικής υποτίμησης». Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να αποδείξουμε αν κάτι τέτοιο θα ήταν ωφέλιμο ή όχι.

Ωστόσο, αναρωτιόμαστε πως μπορεί να υποτιμήσει κανείς μισθούς που είναι ήδη υποτιμημένοι εδώ και πολλά χρόνια! Ναι μεν δεν ήταν σε επίπεδα Βουλγαρίας, αλλά δεν ήταν και σε επίπεδα Ιταλίας ή Γερμανίας. Παρ΄ όλα αυτά, δεν ήρθαν επενδύσεις από την Γερμανία ή την Ιταλία. Στην Βουλγαρία και στην Ρουμανία, από την άλλη πλευρά, έγιναν επενδύσεις από ελληνικές επιχειρήσεις. Αυτές, όμως, δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω των χαμηλών μισθών (με εξαίρεση τις βιοτεχνίες φασόν), αλλά λόγω της χαμηλής φορολογίας.

Κι είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιήθηκαν στις γειτονικές χώρες αντιμετώπισαν έντονο πρόβλημα στελέχωσης. Κι έτσι αναγκάστηκαν και μετέφεραν στελεχιακό δυναμικό από την Ελλάδα. Αυτό, άραγε, δεν το μετράει κανείς στο «κόστος»; Τέλος πάντων, αν θέλει κανείς να μιλήσει για επενδύσεις θα πρέπει να στρέψει την προσοχή του σε άλλα πράγματα, όπως οι φόροι, και όχι στους μισθούς. Ή καλύτερα όχι στους συγκεκριμένους μισθούς που έτσι κι αλλιώς είναι χαμηλοί...

Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος που έχουν χαλάσει τον κόσμο με τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα; Πιστεύω ότι ο γερμανικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να μας συγχωρέσει το γεγονός της ανάπτυξης στον χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν καταφέρει να διεισδύσουν σε αγορές στις οποίες οι εταίροι μας θα ήθελαν να παίζουν εκείνοι τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δημιουργούν έτσι τις συνθήκες που θα εξαναγκάσουν τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας σε μία άτακτη υποχώρηση, προκειμένου να σωθούν οι επενδύσεις στην μητρόπολη των επιχειρήσεών τους! Η επιλογή της σύνθλιψης των μισθών του ιδιωτικού τομέα είναι συνταγή περαιτέρω ύφεσης και έχει έναν και μόνο σκοπό: Να εξαναγκάσει τις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να «κοντύνουν» στο εξωτερικό.

Η ανάκαμψη θα έρθει για πολλούς και διάφορους λόγους. Θα έχει σημασία, όμως, αν εκείνη την στιγμή οι τράπεζες θα είναι σε ελληνικά χέρια ή όχι. Αν θα έχουν θυγατρικές στο εξωτερικό ή αν βρίσκονται μόνο εντός των τειχών. Και μην νομίσει κανείς ότι αναφερόμαστε σε μακρινούς μελλοντικούς χρόνους. Η ταχύτητα των εξελίξεων μπορεί να είναι τέτοια που όταν ολοκληρωθούν οι αναγκαίες κινήσεις να είναι πλέον άσκοπη και η επιμονή στην λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση»...

Tου Ησαΐα Κωνσταντινίδη,
διδάκτορα φιλοσοφίας

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ξέσπασε στην πολύπαθη περιοχή μας το νεώτερο "μακεδονικό" ζήτημα, αυτή τη φορά με την εμπλοκή των Σκοπίων. Τι ακριβώς συνέβη; Μια άλλοτε σερβική επικράτεια (η νότια Σερβία, όπως κάποτε την αποκαλούσαν) με βουλγαρόφωνο πληθυσμό - που μιλούσε, δηλαδή, μια βουλγαρική διάλεκτο - ανακήρυξε την ανεξαρτησία της στις 8 Σεπτεμβρίου του 1991 και απαίτησε να αναγνωριστεί διεθνώς ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Εκδηλώθηκε έτσι ο περίφημος "μακεδονισμός", που ελλόχευε ήδη από τη δεκαετία του 1940, όταν ο Γιουγκοσλάβος κομμουνιστής ηγέτης Γιόζιπ Μπροζ-Τίτο αποφάσισε να δημιουργήσει μια καινούργια, εντελώς τεχνητή εθνότητα στην "καρδιά" των Βαλκανίων, με πολύ άδηλους σκοπούς για το μέλλον.

Ο "μακεδονισμός" δεν είναι παρά μια ψευδεπίγραφη ανάγνωση της ιστορίας, που στρέφεται βασικά κατά του Ελληνισμού, αφού διεκδικεί πλήθος πολιτισμικών κειμηλίων που ανήκουν στους Έλληνες, έχοντας προφανώς κατά νου ακόμα και μελλοντική διεκδίκηση εδαφών, μόλις κάποτε οι περιστάσεις το επιτρέψουν. Η ως άνω ιδεολογία ισχυρίζεται πως υπάρχει κάποιο ξέχωρο "μακεδονικό" έθνος, που δεν εντάσσεται στα υπόλοιπα της περιοχής, αλλά υπάρχει εδώ και αιώνες σε "υπολανθάνουσα" μορφή, ενώ πληθυσμοί του διαβιούν "σκλαβωμένοι" στα γειτονικά του κράτη. Μετά την Ελλάδα, από τον "μακεδονισμό" βλάπτεται εθνικά και η Βουλγαρία, αφού το βουλγαρικό ιδίωμα της περιοχής αυτής βαφτίζεται αυθαίρετα "μακεδονική γλώσσα", ενώ ο κατά βάση βουλγαρογενής πληθυσμός της επικράτειας των Σκοπίων αποκόπτεται από το συνολικό βουλγαρικό έθνος.

Τα πρώτα έτη της έντασης της Ελλάδας με τη μετέπειτα Πρώην Γιουσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (Π.Γ.Δ.Μ.) ο Γέροντας Παΐσιος παρακολουθούσε και ο ίδιος ανήσυχος τις εξελίξεις γύρω από την απόπειρα κλοπής του ελληνικού ονόματος από τους βόρειους γείτονες. Αλλά και πάρα πολλοί επισκέπτες του τον ρωτούσαν επίμονα για το τι μέλλει γενέσθαι με αυτή τη νέα πληγή στο τόσο ταλαιπωρημένο σώμα της πατρίδας μας, που πάντοτε νιώθει περικυκλωμένη από πάσης φύσεως ορατούς (αλλά και "αόρατους") εχθρούς. Τι άραγε θα συνέβαινε με την ελληνικότατη Μακεδονία; Θα χανόταν οριστικά το όνομα για το Ελληνικό Έθνος; Θα είχαμε άλλου είδους αρνητικές συνέπειες για τον Ελληνισμό στο εγγύς ή το απώτερο μέλλον;

Ο Παΐσιος, λοιπόν, πήρε ξεκάθαρη και δυναμική θέση για το μείζον θέμα της Μακεδονίας. Με το που ξεκίνησε η κρίση, πήγε και ανάρτησε στο αρχονταρίκι του το γνωστό από την Παλαιά Διαθήκη κείμενο του προφήτη Δανιήλ, όπου και γίνεται σαφέστατος ο προαιώνιος ελληνικός χαρακτήρας της Μακεδονίας. Μάλιστα, για να δείξει την αποφασιστικότητά του, ο Γέροντας έβαλε δίπλα στο κείμενο την πολύ ωραία εικόνα ενός αγγέλου από ένα σερβικό μοναστήρι. Ο άγγελος έδειχνε με το δάχτυλό του το κείμενο αυτό του προφήτη Δανιήλ.

Στους επισκέπτες του παρομοίαζε το κρατίδιο των Σκοπίων με ένα σαθρό οικοδόμημα, το οποίο είναι χτισμένο με τούβλα από… χαλβάδες Φαρσάλων, που βέβαια έπεται αργά ή γρήγορα να καταρρεύσει. Έλεγε μάλιστα περιπαικτικά στους ανήσυχους Έλληνες, που τον ρωτούσαν με περισσή αγωνία, και τα εξής εύθυμα σε ό,τι αφορά τα Σκόπια και τις ενδόμυχες επιδιώξεις τους:

"Βρε παιδιά… Ο τσιγγάνος αν βάλει φουστανέλλα γίνεται τσολιάς";

Όλα τα παραπάνω έδιναν κουράγιο στους Έλληνες πατριώτες, που ήταν πια πεπεισμένοι ότι οι παράλογες διεκδικήσεις των Σκοπίων τελικά θα έπεφταν στο απόλυτο κενό και, αργά ή γρήγορα, θα έφτανε η στιγμή κατά την οποία οι γελοίοι ισχυρισμοί τους θα καταρρίπτονταν άπαξ και δια παντός!

Τα χρόνια εκείνα ο Γέροντας έπιασε στα χέρια του το κλασικό πλέον, και βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, έργο του πρώην υπουργού Νικόλαου Μάρτη "Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας", όπου ο συγγραφέας αποδεικνύει την ελληνικότητα της Μακεδονίας, βασισμένος σε εβραϊκές ιστορικές πηγές. Τόσο πολύ τον ενθουσίασε το έργο αυτό ώστε έφτασε στο σημείο να το προτείνει σε πολλούς επισκέπτες του, ενώ έγραψε και σχετικό ποίημα, το οποίο μάλιστα ο Μάρτης συμπεριέλαβε σε μια επόμενη έκδοση του βιβλίου του.

Με τον ίδιο τρόπο επιβράβευε όλους όσους ασχολούνταν με την έρευνα της μακεδονικής ιστορίας, συμβάλλοντας έτσι στην απόδειξη της ιστορικής αλήθειας και την απόρριψη των ιστορικών ψευδών που σπεύδουν διεθνώς - εκμεταλλευόμενοι την ελληνική οκνηρία - οι Σκοπιανοί "μακεδονιστές".

Επιβάλλεται εδώ να σημειωθούν, για λόγους ιστορικής αλήθειας και ακρίβειας, τα όσα δημόσια δήλωσε ο ίδιος ο Νικόλαος Μάρτης για τη σχέση του με τον Παΐσιο και τη μεγάλη προσφορά του Γέροντα στο εθνικό ζήτημα. Είπε, λοιπόν, ο πρώην υπουργός και τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:

"Μου είχε πει ο Παΐσιος:

"Μάρτη έγινε ο Ευαγγελισμός, Μάρτη η Επανάσταση του 1821, Μάρτης αγωνίζεται και για το θέμα της Μακεδονίας"!


Είχε μεγάλη αγάπη για τη Μακεδονία ο Γέροντας! Και σε κάποιους προσκυνητές που διένειμαν δωρεάν χριστιανικά βιβλία, τους έλεγε να αγοράζουν και να διανέμουν και το δικό μου βιβλίο.

Όσο για την προπαγάνδα των Σκοπίων, ο Γέροντας Παΐσιος μου είχε πει:


"Οι κόποι σου δεν θα πάνε χαμένοι! Θα βρεθούν τίμιοι άνθρωποι που θα αξιοποιήσουν και θα δικαιώσουν τον αγώνα σου για τη Μακεδονία"!


Μια φορά ο Γέροντας Παΐσιος επικαλέστηκε και τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό στο θέμα της Μακεδονίας. Ήταν όταν και πάλι ρωτήθηκε τι άραγε θα γίνει με την τύχη της ελληνικότατης αυτής περιοχής και τότε ο Γέροντας είπε τα εξής:

"Το είπε και ο Άγιος Κοσμάς. Φως φανάρι είναι! Αυτοί ούτε δύναμη έχουν ούτε δίκιο έχουν. Πολλά χωριά θα καταστραφούν, αλλά στις τρεις χώρες μια θα μείνει"!

Συνεπώς, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Γέροντας έβλεπε την - κατά πολλούς αναπόφευκτη - διάλυση του κρατιδίου των Σκοπίων, το οποίο και πιθανόν θα διαμοιραστεί ανάμεσα στα γειτονικά του κράτη.

Πάντως, κάποια άλλη φορά λέγεται ότι ανέφερε και τα όσα είχε αναφέρει ο Πατροκοσμάς, για "δύο Πασχαλιές", που θα συμπέσουν μαζί, πραγματοποιήθηκε ήδη το 1912, όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία από τον τουρκικό ζυγό! Πράγματι, τότε ο εορτασμός του Πάσχα είχε συμπέσει με εκείνον της 25ης Μαρτίου. Άρα, βγάζουν κάποιοι το συμπέρασμα ότι τη λευτεριά της Μακεδονίας εννούσε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στη θρυλική εκείνη προφητεία του.

Βέβαια, να σημειώσουμε εδώ απαραίτητα ότι τέτοιου είδους προφητείες δεν είναι καθόλου μονοσήμαντες και είναι πάρα πολύ πιθανό μια προφητεία να επαληθευτεί σε παραπάνω από ένα μελλοντικά γεγονότα. Συνεπώς, αυτά τα περί "διπλής Πασχαλιάς" δεν αποκλείεται να ίσχυσαν μεν στην περίπτωση της απελευθέρωσης της Μακεδονίας, αλλά να υπονοούν και ένα άλλο Ποθούμενο, που θα λάβει χώρα στο μέλλον.

Με δυο λόγια, και στο λεγόμενο "μακεδονικό" ζήτημα, ο Γέροντας Παΐσιος ήταν πολύ αισιόδοξος και ανέμενε μια μέρα να δικαιωθεί ο Ελληνισμός, που τόσα χρόνια υπέφερε στα εθνικά του ζητήματα. Δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για τις επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιανών, τους οποίους θεωρούσε πρόσκαιρους και ακίνδυνους.

Η όλη του έγνοια, όσον αφορά το θέμα της Μακεδονίας, ήταν να μη λησμονήσουν οι ίδιοι οι Έλληνες την αθάνατη φράση: "Το όνομά μας είναι η ψυχή μας".


Aπό το βιβλίο του Ησαΐα Κωνσταντινίδη "Ο Γέροντας Παΐσιος και τα μελλούμενα να συμβούν". Κεφάλαιο 10ο.


Έτοιμα σχέδια που «περιλαμβάνουν τη Γεωργία» έχουν οι ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις σε περίπτωση ισραηλινής και αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν, δήλωσε πηγή του ρωσικού υπουργείου Άμυνας στο ημιεπίσημο πρακτορείο Interfax.

Το γενικό επιτελείο των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων «εκτιμά» πως η στρατιωτική δράση κατά του Ιράν θα ξεκινήσει μέσα στο καλοκαίρι και καθώς το Ισραήλ δεν έχει τα κατάλληλα μέσα για να καταστρέψει την υποδομή του Ιράν το ρωσικό επιτελείο θεωρεί την αμερικανική εμπλοκή ως αναπόφευκτη.

Τον περασμένο Δεκέμβριο είχε αποκαλυφθεί πως οι οικογένειες των Ρώσων στρατιωτικών που υπηρετούν σε στρατιωτικές βάσεις στην Αρμενία αποχώρησαν από τη χώρα ενώ οι Ρώσοι στρατιωτικοί μετακινήθηκαν από την πρωτεύουσα της χώρας Yerevan βορειότερα στο Gumri που βρίσκεται εγγύτερα στα σύνορα με τη Γεωργία και την Τουρκία.

Η στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην Αρμενία όμως έχει υποστεί σημαντικό πλήγμα από την ένοπλη σύρραξη στη Νότια Οσσετία το 2008. Σε αντίποινα το καθεστώς της Γεωργίας διέκοψε κάθε ανεφοδιασμό των ρωσικών δυνάμεων εκεί με αποτέλεσμα οι ρωσικές δυνάμεις στην Αρμενία να ανεφοδιάζονται μέσω αέρος αλλά κυριότερα από το Ιράν μέσω της διασυνοριακής γραμμής Ιράν-Αρμενίας. Στην περίπτωση όμως επίθεσης στο Ιράν τα σύνορα αυτά θα κλείσουν αφήνοντας τα ρωσικά στρατεύματα χωρίς οδό ανεφοδιασμού.

Έτσι και σύμφωνα με τον στρατηγό Yury Netkachev πρώην υπαρχηγό των ρωσικών δυνάμεων στην Υπερκαυκασία «πιθανώς θα καταστεί αναγκαία μια κίνηση εκ μέρους της Ρωσίας έτσι ώστε να διαρραγεί ο αποκλεισμός που έχει επιβάλλει η Γεωργία στις ρωσικές δυνάμεις. Και ένα τέτοιο γεγονός θα γίνει δυνατό με τη δημιουργία διαδρόμων ανεφοδιασμού των ρωσικών δυνάμεων στην Αρμενία μέσω Γεωργίας, ακόμη και αν αυτός πρέπει να προχωρήσει μέσα από την Τυφλίδα».

Τα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια Kavkaz-2012 που ετοιμάζει η Ρωσία για τον ερχόμενο Σεπτέμβριο αλλά οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η ανάπτυξη των μέσων και του προσωπικού έχει ξεκινήσει κυρίως λόγω του ευμετάβλητου γεωστρατηγικού κλίματος στην περιοχή εξαιτίας της επαπειλούμενης στρατιωτικής επίθεσης στο Ιράν.

Νέα συστήματα και εξοπλισμός επικοινωνιών που θα μπορούν να χρησιμοποιούν δεδομένα στόχευσης από το ρωσικό δορυφορικό σύστημα GLONASS έχει εγκατασταθεί στην περιοχή που θα εξελιχθεί η άσκηση (Νότιος Καύκασος).

Η ρωσική Αεροπορία του νότιου στρατιωτικού συγκροτήματος (ΝΣΣ) έχουν επανεξοπλιστεί πλήρως στο 100% της δύναμής τους με νέα μαχητικά και επιθετικά ελικόπτερα. Να σημειωθεί πως στην αντίστοιχη άσκηση Kavkaz-2008 οι ασκήσεις αυτές επέτρεψαν στο ρωσικό Στρατό να αναπτύξει μυστικά δυνάμεις στην περιοχή –κάτω από την κάλυψη της άσκησης- δυνάμεις οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν στην εμπλοκή με τη Γεωργία.

Οι πολεμικές προετοιμασίας της Μόσχας πάντως συνεχίζονται με αμείωτη ένταση.

Οι πρώτοι 1.300 ελεύθεροι σκοπευτές αναπτύχθηκαν στο ΝΣΣ στις 16 Ιανουαρίου.
Μονάδες στην Απχαζία, την Οσσετία, την Τσετσενία και το Βόλβογκραντ έχουν επανεξοπλιστεί με άρματα T-90A και T-72BM.

Οι ίδιες μονάδες έχουν παραλάβει τουλάχιστον 7000 βαρέα όπλα πεζικού.

Οι Ρώσοι επιτελείς θεωρούν πως εάν οι ΗΠΑ εμπλακούν στρατιωτικά στο Ιράν, θα αναπτύξουν δυνάμεις στη σύμμαχό τους Γεωργία καθώς και πολεμικά σκάφη στην Κασπία με ενδεχόμενη βοήθεια από το Αζερμπαϊτζάν.

Έτσι οι δυνάμεις του ΝΣΣ έχουν εξοπλιστεί τουλάχιστον με 20 νέα συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων Tornado-G MRLS προς αντικατάσταση των παλαιότερων Grad MRLS.

SMD units have received 20 new Tornado-G MRLS launchers (first procured in 2012) to replace the aging Grad MRLS. The Grad was massively used by the Russian troops against the Georgians in 2008. Οι νέοι αυτοί πύραυλοι των 122 χλστ. έχουν καλύτερη ακρίβεια και εμβέλεια που φτάνει τα 100 χλμ.

Ο διοικητής των αερομεταφερόμενων δυνάμεων της Ρωσίας (VDV) στρατηγός Vladimir Shamanov ανακοίνωσε ότι τα ρωσικά στρατεύματα στην Αρμενία θα ενισχυθούν με νέες δυνάμεις αλεξιπτωτιστών επιθετικά και μεταφορικά ελικόπτερα, για την διενέργεια αεραποβάσεων.

Στις 28 περασμένου Ιανουάριο ο διοικητής της 58ης Στρατιάς –ο σχηματισμός ο οποίος ηγήθηκε της στρατιωτικής επέμβασης στην Οσσετία το 2008- στρατηγός Andrei Gurulev ανακοίνωσε «Οι στρατιωτικές δυνάμεις της πρώτης γραμμής οι οποίες φροντίζουν για την διατήρηση της ειρήνης έχουν επανεξοπλιστεί στο 60% της δύναμής τους».

Κατά την πρόσφατη την επιθεώρηση μονάδων του ΝΣΣ από τον Ρώσο υπουργό Άμυνας Anatoly Serdyukov ανακοινώθηκε ότι ειδικές δυνάμεις του ρωσικού θα αναπτυχθούν στην Σταυρούπολη και το Kislovodsk.

Αν και οι επερχόμενες εκλογές στη Γεωργία τον Οκτώβριο, θα ήταν μια καλή ευκαιρία για τη Ρωσία να δει τον πρόεδρο της χώρας και πιστό – όσο και γραφικό- σύμμαχο των ΗΠΑ Mikheil Saakashvili να χάνει έναντι του Bidzina Ivanishvili –ο οποίος θεωρείται σύμμαχος της Μόσχας- εντούτοις οι εξελίξεις στην περιοχή με το Ιράν είναι πιο επείγουσες.

Έτσι ο στόχος των Ρώσων επιτελών είναι σαφής σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν: Επέμβαση στην περιοχή ώστε να εμποδίσει τα αμερικανικά στρατεύματα να αναπτυχθούν σε βάσεις στην Υπερκαυκασία, να ενωθούν οι δυνάμεις του ΝΣΣ με αυτές που βρίσκονται στην Αρμενία –μέσω Γεωργίας- και να θέσουν στην κατοχή τους το νότιο ενεργειακό αγωγό του Καυκάσου μέσω του οποίου φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν και άλλες δημοκρατίες της Κασπίας να φτάσουν στην Ευρώπη.

Το μήνυμα πάντως που εκπέμπει η ρωσική στρατιωτική ηγεσία σε Αμερικανούς είναι: "Εάν θέλετε να επιτεθείτε στο Ιράν, επιτεθείτε, σε αυτή την περίπτωση όμως εμείς θα καταλάβουμε τη Γεωργία".

Ποιός την… έχασε όμως, για να τη βρουν οι ανύπαρκτοι, τα μηδενικά και τα οσφυοκαμπτικά τσουτσέκια των Μνημονίων;

Όπως είναι γνωστό, στις 29/3 επισκέφτηκε την Κομοτηνή ο πολιτικός γίγαντας που ακούει στο όνομα Δημήτρης Αβραμόπουλος. Σε μια καθαρά προεκλογική βίζιτα, ο αντιπρόεδρος της ΝΔ (και – κατά τη γνώμη μας – απόλυτος ορισμός του πολιτικού ΤΙΠΟΤΑ) ήρθε στην περιοχή για να μαζέψει καμμιά μειονοτική ψήφο για το κόμμα του. Φυσικά το γεγονός ότι παριστάνει τον υπουργό Άμυνας αυτής της χώρας δεν τον φρέναρε καθόλου από τα ταπεινωτικά παζάρια, τους γελοίους χαριεντισµούς µε ντόπιους πράκτορες της Άγκυρας και τις βλακώδεις ποµφόλυγες (αυτές οι τελευταίες άλλωστε είναι και η ειδικότης του).

Έφερε λοιπόν ως προεκλογικό δωράκι στη µειονότητα τη διαγραφή του προστίµου για τη νοµιµοποίηση των αυθαιρέτων µέσα από την πληρωµή του χαρατσιού της ΔΕΗ, σαχλαµάρισε λιγάκι στον Σύλλογο Επιστηµόνων Μειονότητας και επισκέφτηκε δύο µουσουλµανικούς δήµους.

Τέλος, φωτογραφήθηκε (1η φωτό) και µε τούς υποψήφιους βουλευτές της ΝΔ στη Ροδόπη, τον Ερχάν Ιµάµογλου από τα Δειλινά και τον Ιντρίς Αχµέτ από τις Σάπες. Ας μας επιτραπεί λοιπόν ένα σχετικό σχόλιο.

Ο Ερχάν Ιµάµογλου, παλιός…γνώριµος του «Αντιφωνητή», δηλώνει βεβαίως Τούρκος (όπως και ο Ιντρίς) και επ’ αυτού καµµία συζήτηση δεν δέχεται, όπως άλλωστε είναι δικαίωµά του. Όµως αυτό δεν του αρκεί.

Στην προσωπική του σελίδα στο facebook π.χ., όπου µόνιµο φόντο είναι ένα κολάζ φωτογραφιών του Κεµάλ, έχει αναρτηµένη τη διπλανή αφίσα (2η φωτό) των τουρκικών Ενόπλων Δυνάµεων για τους ήρωες της Καλλίπολης του 1915. Ρωτώ την κοινή λογική σας:

Ποιά πατρίδα, ποιά συµφέροντα, ποιές προτεραιότητες θα εξυπηρετούσε άραγε ο Ερχάν, αν εκλεγόταν;

Ποιο κέρδος έχει η ΝΔ µέ την υποψηφιότητα αυτή; Και τι λέει ο…υπουργός Άµυνας, τροµάρα µας;

«Αντιφωνητής», 2/4/2012