Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Απρ 2016

Η Τουρκία συνεχίζει να επιδρά αρνητικά σε ότι αφορά την κατάπαυση των εχθροπραξιών στη Συρία, υποστηρίζοντας τους τρομοκράτες, δήλωσε ο αρχηγός του ρωσικού στρατού.

Ο επικεφαλής του ρωσικού Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Βαλερί Γκερασίμοφ, επεσήμανε πως το γεγονός ότι η Άγκυρα υποθάλπει τρομοκράτες παρέχοντάς τους όπλα, πυρομαχικά και φάρμακα είναι ένας αποσταθεροποιητικός παράγοντας, με σημαντική αρνητική επίδραση στη διαδικασία συμφιλίωσης.

Ανέφερε πως παρά τις συνεχιζόμενες τρομοκρατικές δραστηριότητες και τις “δράσεις εκτροχιασμού από την πλευρά των τουρκικών αρχών”, το αρμόδιο ρωσικό κέντρο συνεχίζει να εργάζεται για συμφιλίωση των μερών, συλλογή πληροφοριών σε σχέση με παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός και παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στον άμαχο πληθυσμό.

Τουλάχιστον 33.000 μαχητές πολεμούν ενταγμένοι στο ΙΚ, αναφέρουν οι ρωσικές υπηρεσίες

Σχεδόν 33.000 μαχητές πολεμούν στο πλευρό του Ισλαμικού Κράτους στη Μέση Ανατολή και είναι πολύ καλά οπλισμένοι, αφού διαθέτουν ακόμη και βαρύ οπλισμό, υποστηρίζει η υπηρεσία πληροφοριών των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.

“Το Ισλαμικό Κράτος έχει ισχυρή παρουσία στη Μέση Ανατολή. Έχει περίπου 33.000 μαχητές στην περιοχή αυτή, εκ των οποίων 19.000 στο Ιράκ και 14.000 στη Συρία” ανέφερε ο αναπληρωτής διευθυντής της Κεντρικής Διεύθυνσης Πληροφοριών (GRU) του ρωσικού γενικού επιτελείου, Σεργκέι Αφανάσιεφ.

Σύμφωνα με τον Αφανάσιεφ, οι τζιχαντιστές έχουν στη διάθεσή τους άρματα, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, πυροβόλα μεγάλου διαμετρήματος, αντιαρματικά και αντιαεροπορικά συστήματα μεταξύ των οποίων και MANPADs (φορητά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας).

Μιλώντας σε ένα διεθνές συνέδριο με αντικείμενο την ασφάλεια, ο Αφανάσιεφ υποστήριξε ότι ορισμένες χώρες χρησιμοποιούν τους τρομοκράτες στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ.

“Εξαπολύουν (σ.σ. οι τζιχαντιστές) επιθέσεις τόσο εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων, όσο και εναντίον των μελών της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης που μετέχει στην ειρηνευτική διαδικασία. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό συμβαίνει λόγω των πολλαπλών κριτηρίων ορισμένων χωρών που επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν τους τζιχαντιστές για να ανατρέψουν το καθεστώς του Άσαντ”, είπε.

Αναφερόμενος στη Λιβύη, ο Ρώσος αξιωματούχος εξήγησε ότι οι τρομοκράτες του ΙΚ προσπαθούν να ενώσουν διάφορες τοπικές φυλές υπό το λάβαρό τους και να παρασύρουν άλλες χώρες της περιοχής στη σύγκρουση με στόχο να αποσταθεροποιήσουν την κατάσταση. “Εξαπολύουν επιθέσεις στον λιβυκό στρατό και τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις”, είπε.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Μόσχας, το ΙΚ ελέγχει περίπου 250 χιλιόμετρα ακτογραμμής γύρω από την περιοχή του λιμανιού της Σύρτης και έχει στρατολογήσει περισσότερους από 4.000 Λίβυους, Αιγύπτιους και Τυνήσιους.

Στην Κεντρική Ασία το ΙΚ ενισχύει διαρκώς την παρουσία του, ιδρύοντας στρατόπεδα εκπαίδευσης στο Αφγανιστάν και σε άλλες χώρες. Οι ένοπλες οργανώσεις που συνδέονται με το ΙΚ και δρουν στην περιοχή έχουν περίπου 4.500 μέλη, συνέχισε ο Αφανάσιεφ.

Για την Ευρώπη, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι περισσότεροι από 800 τζιχαντιστές έχουν περάσει τα τελευταία 4 χρόνια στη Γερμανία. “Η τρομοκρατική απειλή στην Ευρώπη έχει αυξηθεί σημαντικά, κυρίως λόγω της επιστροφής των μαχητών από τις εμπόλεμες ζώνες, οι οποίοι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν την εμπειρία που απέκτησαν”, κατέληξε.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Sputnik, Μόσχα, Ρωσία, ΚΥΠΕ, Λευκωσία, Κύπρος
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εκβιασμό χαρακτηρίζει την απαίτηση για πρόσθετα μέτρα, ο Τζάνι Πιτέλα, σημειώνοντας ότι αυτό θα σήμαινε πως «κάποια “γεράκια” θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα», και τονίζει πως αν το Eurogroup δεν μπορεί να βρει διέξοδο, τότε «η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης πρέπει να αναλάβει να ηγηθεί μίας ειδικής Συνόδου Κορυφής της ΕΕ την επόμενη εβδομάδα».

Συγκεκριμένα, σε δήλωσή στην ιστοσελίδα της ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατικών στο Ευρωκοινοβούλιο ο επικεφαλής της ομάδας τονίζει:

«Δεν μπορούμε να ζητήσουμε από την Ελλάδα πρόσθετα μέτρα. Αυτό θα σήμαινε ότι κάποια “γεράκια” θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτόν τον εκβιασμό. Τα στοιχήματα είναι πολύ μεγάλα για την Ευρώπη. Πρέπει όλοι να εργαστούμε για να εμποδίσουμε την κρίση στην Ελλάδα στον δρόμο προς το βρετανικό δημοψήφισμα, ειδικά τώρα που -κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες- η Ελλάδα υπεραπόδοσε στους στόχους του προϋπολογισμού του 2015.

Αν το Eurogroup δεν μπορεί να βρει διεξοδο, παρά τις προσπάθειες της Κομισιόν, τότε η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης πρέπει να αναλάβει να ηγηθεί μίας ειδικής Συνόδου Κορυφής της ΕΕ την επόμενη εβδομάδα. Θέλουμε μία δίκαιη συμφωνία για την Ελλάδα, η οποία θα περιλαμβάνει επιπλέον μία συζήτηση για ελάφρυνση του χρέους».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ, Αθήνα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ελλάδα δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τον μηχανισμό εξαιρετικής πρόσβασης του ΔΝΤ για να αντλήσει δανεικά, δήλωσε ο Αμερικανός υφυπουργός Οικονομικών, Νέιθαν Σιτς μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

Επίσης τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν από πολύ κοντά τις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ταμείου, της ελληνικής κυβέρνησης και των Ευρωπαίων εταίρων τους «τουλάχιστον σε καθημερινό επίπεδο».

«Η βασική μου θέση», τόνισε, «είναι ότι το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει ότι θα συμμετέχει σε ένα ελληνικό πρόγραμμα με χρηματοδότηση μόνο αν είναι πεπεισμένο ότι το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είναι σημαντικό και οι ελληνικές αρχές το πιστεύουν και δεσμεύονται από αυτό. Αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση που έχει ξεκαθαρίσει το ΔΝΤ, ότι το πρόγραμμα θα είναι αξιόλογο. Οι Έλληνες έχουν κάνει πρόοδο τα τελευταία πέντε χρόνια αλλά υπάρχει ακόμη δουλειά να κάνουν και είναι σημαντικό να την κάνουν», υπογράμμισε ο κ. Νέιθαν Σιτς.

Απαντώντας σε ερώτηση βουλευτή εάν μπορείτε να μας διαβεβαιώσετε ότι δεν θα έχουν πρόσβαση (οι Ελληνες) στο μηχανισμό εξαιρετικής πρόσβασης, ο Αμερικανός υφυπουργός απάντησε:

«Ναι, και η δεύτερη προϋπόθεση αναφέρεται συγκεκριμένα σε αυτό που λέτε, ότι το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει ότι θα προσφέρει πόρους στους Ελληνες μόνο αν το πρόγραμμα συνοδεύεται από σημαντική ελάφρυνση του χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους της Ελλαδας, ώστε να διασφαλίσει ότι η βιωσιμότητα του χρέους ικανοποιείται. Η θέση του ΔΝΤ να ζητά ένα αξιόπιστο πρόγραμμα και να συμμετέχει μόνο αν υπάρχει σημαντική ελάφρυνση του χρέους υποστηρίζεται πάρα πολύ από το υπουργείο Οικονομικών», τόνισε ο κ. Στις, διαλύοντας έτσι τους «μύθους» για την αμερικανική υποστήριξη προς την Ελλάδα. Φαίνεται ότι η εμπιστοσύνη μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Αθήνας «τραυματίστηκε» από την υποκλοπή της συνομιλίας και τη διαρροή της στον ιστότοπο WikiLeaks.

Ο κ. Σίτς παρουσίασε και εξήγησε τις αλλαγές που έγιναν πρόσφατα στο Καταστατικό του ΔΝΤ, οι οποίες -ως γνωστόν- δεν επιτρέπουν πλέον στο Ταμείο να παρανομεί και να δίνει χρήματα σε χώρες, όπως η Ελλάδα, χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό συνέβη τον Μάϊο του 2010 με το πρώτο πρόγραμμα.

Το Ταμείο ζητά στοιχεία ότι το πρόγραμμα θα βελτιώσει τη βιωσιμότητα του χρέους για να πάρουν στη συνέχεια την απόφαση να λάβουν μέρος σ’ αυτό.

Ο Αμερικανός αξιωματούχος τόνισε ότι «υπάρχουν και τα θέματα της διακυβέρνησης, αν η χώρα ακολουθήσει το πρόγραμμα και αν οι δεσμεύσεις της είναι αξιόπιστες. Αυτοί είναι οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους το ΔΝΤ θα βασίσει την απόφασή του: ένα αξιόπιστο πρόγραμμα που θα επιτύχει τους στόχους και οι Ελληνες θα ακολουθήσουν και το δεύτερο είναι η ελάφρυνση του χρέους για να εξασφαλίσει ότι το χρέος είναι βιώσιμο», είπε χαρακτηριστικά.

Όταν ρωτήθηκε για την ένταση στις σχέσεις του ταμείου και την ελληνικής κυβέρνησης και ειδικά για την υποκλοπή της συνομιλίας του Πολ Τόμσεν με την Ντέλια Βελκουλέσκου και την Ιβα Πέτροβα, ο κ. Σιτς απάντησε ότι η συζήτηση ήταν ιδιωτική και οπωσδήποτε έπρεπε να παραμείνει ιδιωτική, και ως μέτοχος του διεθνούς οργανισμού οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται γι’ αυτό.

Ο Αμερικανός υφυπουργός δήλωσε άγνοια για το πως έχει χειρισθεί το ΔΝΤ εσωτερικά το θέμα, και συμμερίσθηκε την εκτίμηση των ΜΜΕ ότι η πηγή της διαρροής δεν ήταν το Ταμείο. Αναφορικά με αυτήν καθ’ αυτήν τη συνομιλία, δήλωσε ότι το ΔΝΤ υπογράμμιζε ουσιαστικά τα εξής:

Πρώτον, να συνεχίσουν οι Ελληνες την εφαρμογή του προγράμματος και

Δεύτερον, για να υπάρξει η ελάφρυνση οι Γερμανικές αρχές είναι εκείνες που είναι περισσότερο απρόθυμες να το θέσουν στο τραπέζι. Αυτά είναι τα δύο μέρη με τα οποία διαπραγματεύεται το ΔΝΤ, τόνισε χαρακτηριστικά.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


(Μέρος Α΄)
Του Γιώργου Καραμπελιά 
«Έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά»
Διονύσης Σαββόπουλος

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω πως η ιστορική αριστερά, τόσο στη Δύση όσο και στην Ελλάδα, έχει αποτύχει να προτάξει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και αντίθετα έχει μεταβληθεί σε μια δύναμη που επιταχύνει την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η Αριστερά, προωθώντας την αποϊεροποίηση του κόσμου και της φύσης, την άρνηση της πατρίδας και του ριζώματος, την ισοπέδωση των φύλων, και την παγκοσμιοποίηση την οποία βάφτισε διεθνισμό, αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης, παράλληλα με την νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Η Αριστερά, προετοίμαζε ιδεολογικά, –στην εκπαίδευση, στην κοινωνία, στο πεδίο των αξιών–, γι’ αυτό που η νεοφιλελεύθερη Δεξιά ολοκλήρωνε στο πεδίο της οικονομίας. Γι’ αυτό και οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις της Aριστεράς στο επίπεδο της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, ενάντια στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, είναι ατελέσφορες και ψευδεπίγραφες.  Αντίθετα είναι οι ίδιοι που έχουν προετοιμάσει την κοινωνία για την αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού, έχοντας αποσυνθέσει ιδεολογικά τα λαϊκά στρώματα και τις εθνικές ταυτότητες. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός προϋποθέτει τον πολιτισμικό, δηλαδή η δεξιά χρειάζεται την αριστερά, για να μπορεί να κυβερνήσει και να εφαρμόσει την στρατηγική της νέας τάξης πραγμάτων.

Για την κατεδάφιση της οικονομικής και δασμολογικής προστασίας των εθνών-κρατών π.χ. και την ανάπτυξη της παγκόσμιας αγοράς, έπρεπε να προηγηθεί, ή τουλάχιστον να βαδίζουν παράλληλα, η ιδεολογική απονομιμοποίηση του πατριωτισμού  και των «εθνικών συνόρων» την οποία προωθεί φρενιτιωδώς η αριστερά. Για να τείνει να μεταβληθεί ο στρατός σε επαγγελματικό, αποκομμένο από το ελληνικό έθνος, παρά την αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία ενός διαχρονικά επιθετικού γείτονα, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί το έδαφος από την δήθεν αντιμιλιταριστική αριστερά. Για να διαλυθεί  η εθνική ταυτότητα και να μπορεί η Ελλάδα να ενταχθεί απρόσκοπτα στους υπερεθνικούς οργανισμούς της Δύσης ως ημιαποικία, θα έπρεπε η «πρωτοπόρα» αριστερά να έχει αποσυνθέσει τους ίδιους τους πυλώνες της εθνικής ιδιοπροσωπίας, την διαχρονία του ελληνισμού, την σχέση του με την ορθοδοξία, την συνέχεια της γλώσσας. Για να καταρρεύσει η δημογραφία της χώρας θα έπρεπε να καλλιεργηθεί το μοντέλο μιας ακραίας ατομικής ανεξαρτησίας και των «δικαιωμάτων», να επιταθεί ο εθνομηδενισμός και η ολοκληρωτική συκοφάντηση των οικογενειακών δεσμών. (Ακόμα και σήμερα οι «πρωτοπόροι» Έλληνες σκηνοθέτες, τύπου Λάνθιμου και κομπανίας, έχουν σαν προνομιακό τους στόχο την οικογένεια –τον μόνο θεσμό που παρά τα αρνητικά της κράτησε τους Έλληνες ζωντανούς στην κρίση– και όχι αντίστροφα την διόγκωση ενός ακραίου ατομισμού, που έχει καταστεί κυρίαρχος.) Και όλα αυτά διότι, κατά βάθος, η ιδεολογία της αριστεράς δεν στρέφεται εναντίον του καπιταλιστικού φαντασιακού, αλλά αντίθετα ταυτίζεται μαζί του. Η ιδεολογία της σύγχρονης αριστεράς δεν είναι στην πραγματικότητα αντικαπιταλιστική αλλά υπερκαπιταλιστική.
Δηλαδή επιθυμεί κατά βάθος τη διάλυση όλων των μη-καπιταλιστικών εμποδίων στην επέκταση του κεφαλαίου την εποχή της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή, της οικογένειας, του έθνους, της ιστορικής μνήμης, των συλλογικών ταυτοτήτων. Γι’ αυτό εξάλλου αυτή η αριστερά, θα εγκαταλείψει, σταδιακώς, τα συλλογικά δικαιώματα και θα μετακινηθεί  από το πεδίο των συλλογικών ταυτοτήτων σε εκείνο του ακραίου ατομικιστικού δικαιωματισμού. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που –όπως τον περιγράφει με… λυρικούς τόνους ο Μαρξ στο Κομουνιστικό Μανιφέστο– αποσυνθέτει κάθε προηγούμενη ταυτότητα και την ίδια την ιστορία, έτσι ώστε να μπορεί να αναπτύσσεται απρόσκοπτα. Η σύγχρονη Αριστερά εκφράζει περισσότερο και από την δεξιά αυτό το καπιταλιστικό φαντασιακό, όσο και αν εμφανίζεται αντίθετη στις εκμεταλλευτικές εκφάνσεις του συστήματος. Γι’ αυτό και στην Ελλάδα, στην εξουσία βρέθηκαν οι μικρότερες ομάδες αυτής της Αριστεράς, οι Πράσινοι(!), η ΑΚΟΑ (η περιβόητη ομάδα Μπανιά στην οποία ανήκαν ο Βούτσης, ο Φλαμπουράρης, ο Σκουρλέτης, ο Φίλης, η Φωτίου, ο Λάμπρου και τόσοι άλλοι) αυτό το κράμα Κολωνακίου και Εξαρχείων το οποίο παρότι απόλυτα μειοψηφικό πολιτικά, ήταν πανίσχυρο πολιτισμικά σε όλους τους κύκλους της διανόησης, των πανεπιστημίων, των ΜΜΕ.

Έτσι λοιπόν η απόπειρα διαφόρων απατημένων γκρουπούσκουλων της Αριστεράς να την νεκραναστήσουν στην «αγνότητά» της, μετά την «προδοσία» του Τσίπρα, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, γιατί όπως έλεγε και ο κάποτε Σαββόπουλος «έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά» και δεν νεκρανασταίνεται. Δεν μπορεί να μετασχηματισθεί αξιακά σε κάτι που θα θυμίζει την Αριστερά των αρχών του 20ού αιώνα, διότι έχει μεταβληθεί ο ίδιος ο καπιταλισμός και η ίδια η ιστορική πραγματικότητα.

Η ιστορική Αριστερά στη Δύση και τη Ρωσία, αποτέλεσε την έκφραση της αντίστασης των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης, στον εθνικισμό και τον ιμπεριαλισμό των μεγάλων αποικιακών δυνάμεων που χρησιμοποιούσαν τη θρησκεία και την πατριδοκαπηλία ως όπλα για την επιβολή τους στο πλανητικό επίπεδο.

Γι’ αυτό, και εκείνη η Aριστερά είχε σφραγιστεί από την αντιεθνικιστική και αντικληρικαλική προπαγάνδα. Δηλαδή, αντιστοιχούσε στην πρώιμη ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, που κυριάρχησε στον πλανήτη μέχρι τον Β΄ Π.Π. Από τότε και μετά, και ιδιαίτερα μετά την δεκαετία του 1960, ο καπιταλισμός πέρασε σε μία νέα φάση, βαδίζει σταδιακώς προς την «καπιταλιστική ολοκλήρωση» την παγκοσμιοποίηση και την κυριαρχία των πολυεθνικών. Επομένως,  το μεγάλο κεφάλαιο έχει την ανάγκη να διεισδύσει και να μεταβάλλει σε κερδοφόρους και τους τομείς που στο παρελθόν διατηρούσαν μη καπιταλιστικά στοιχεία και έρχονταν από το παρελθόν της ανθρώπινης ύπαρξης. Η θρησκεία μεταβάλλεται σταδιακώς σε αναχρονισμό για το σύστημα και οι Εφέστιοι θεοί, οι εικόνες  και τα καντηλάκια που για χιλιάδες χρόνια έκαιγαν στο κέντρο της οικογενειακής ζωής, αντικαθίστανται από την τηλεόραση, όπως και  οι εκκλησίες στα κέντρα των πόλεων αντικαθίστανται από τους ουρανοξύστες των εμπορικών  κέντρων. Η οικογένεια πρέπει να διαλυθεί γιατί περιορίζει την επέκταση της κατανάλωσης, μια και όσο μεγαλύτερη και ισχυρότερη είναι, τόσο μικρότερη η κατά κεφαλή κατανάλωση, (πέντε άτομα σε μια οικογένεια καταναλώνουν πολύ λιγότερο από πέντε άτομα τα οποία ζουν κατά μόνας). Οι ταξικές συλλογικότητες μεταβάλλονται σε «αναχρονισμό» (κατάρρευση των συνδικάτων), τα δε εθνικά σύνορα και οι εθνικές ταυτότητες αποτελούν το μεγαλύτερο εμπόδιο στην επέκταση των πολυεθνικών. Κατά συνέπεια, το κεφάλαιο σε αυτόν τον νέο μεγάλο μετασχηματισμό (που βρίσκεται στον αντίποδα εκείνου του Πολάνυι) χρειάζεται την ιδεολογία αυτής της νέας Αριστεράς για να μπορέσει να επιβάλει την ηγεμονία του.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η πρώτη μεγάλη επανάσταση αυτής της σύγχρονης Αριστεράς, ο Μάης του 1968. Ξεκίνησε από την συμπαράσταση σε αντιϊμπεριαλιστικούς αγώνες –της Αλγερίας, του Βιετνάμ, της Κούβας–, και εξελίχθηκε στις μητροπόλεις του καπιταλισμού σε μια μεγάλη πολιτιστική επανάσταση. Μια επανάσταση η οποία, παράλληλα με την κριτική στις καπιταλιστικές αξίες, (την αποξένωση κλπ) σε μια πρώτη ριζοσπαστική φάση της, (ακόμα και ένοπλη ΡΑΦ, Ερυθρές Ταξιαρχίες, 17 Νοέμβρη), κατά τη δεκαετία του 1990 «ωρίμασε» ως μία «επανάσταση»  καπιταλιστικού χαρακτήρα. Ο Κον Μπεντίτ και ο Γιόσκα Φίσερ, οι ηγέτες του ’68, έγιναν οι εκφραστές ενός επιτρεπτικού καπιταλισμού χωρίς όρια – απόλαυση χωρίς όρια, ναρκωτικά χωρίς όρια, κατάργηση των εθνικών ορίων, και βομβαρδισμός της Γιουγκοσλαβίας, εν τέλει ένας αληθινά παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Δηλαδή, την ίδια στιγμή που ο Ρήγκαν και η Θάτσερ ξεκινούσαν τη νεοφιλελεύθερη επανάστασή τους, η νέα Αριστερά προετοίμαζε ιδεολογικά τον δρόμο για την επικράτηση ενός πλανητικού… θατσερισμού! Διότι επιτιθέμενοι ήδη από την δεκαετία του  1960 στις προκαπιταλιστικές αξίες και θεσμούς που εξακολουθούσαν να επιβιώνουν στον καπιταλιστικό κόσμο, άνοιγαν τον δρόμο ιδεολογικά και αξιακά για την επικράτηση του νέο-φιλελυθερισμού: Κάτω τα έθνη, οι θρησκείες, η οικογένεια, η διαφοροποίηση των φύλων, οι «δεσμεύσεις», ζήτω το ανεξάρτητο αυτόνομο άτομο χωρίς θεό και αφέντη (sans Dieu ni Maître). Μια πολιτιστική επανάσταση που έβλεπε τον εαυτό της ως δήθεν αντικαπιταλιστική ήταν στην πραγματικότητα υπέρ-καπιταλιστική, δηλαδή άνοιγε τον δρόμο για την εποχή που ο καπιταλισμός δεν θα εκμεταλλεύεται μόνο τους εργαζόμενους, αλλά και θα διαμορφώνει τον ίδιο τον ψυχισμό ή ακόμα-ακόμα την ίδια τους τη φύση (η εποχή του μετανθρώπου).

Δεδομένων αυτών των εξελίξεων η ιστορική Αριστερά έχει πλέον εξαντληθεί στις ίδιες της τις προϋποθέσεις. Μαζί με την Δεξιά πασχίζει να εξαλείψει το ίδιο το ιστορικό παρελθόν, και κάθε παράδοση που μας συνδέει με αυτό. (Στην γαλλική πρωτότυπη εκδοχή της η «Διεθνής» διεκδικεί την πλήρη ισοπέδωση του παρελθόντος – Du passé faisons table rase­– φράση που, καθόλου τυχαία, δεν υπάρχει στην ελληνική απόδοσή της από τον Βάρναλη).  Εξάλλου εκκινούν από μια κοινή ιδεολογική ρίζα, εκείνη του Διαφωτισμού και προφανώς στην Ελλάδα είναι αυτή η εθνομηδενιστική Αριστερά που προσπαθεί να απορρίψει τη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Καθόλου τυχαία ο Λιάκος, η Αναγνωστοπούλου, ο Φίλης, ο Γαβρόγλου, και όλη η κομπανία βρίσκονται στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.

Κατά συνέπεια, ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς ως αντίπαλου πόλου της Δεξιάς έχει πλέον εξαντληθεί. Και αυτό συνέβη ακριβώς διότι η μαϊμού δοκίμασε να ανέβει στον δέντρο της εξουσίας και αποκαλύφθηκαν τα οπίσθιά της! Η Αριστερά μπορούσε να υπάρχει ως σοβαρή πολιτική δύναμη όσο βρισκόταν εκτός άμεσης πολιτικής εξουσίας. Διότι τότε μπορούσε να διατηρεί την πολιτισμική και ιδεολογική εξουσία, σε σύγκρουση δήθεν με την κυβερνώσα ελίτ. Σε όλες τις χώρες όπου κατέκτησε την εξουσία, δηλαδή στη Ρωσία και την Ανατολική Ευρώπη, κυριολεκτικά εξαφανίστηκε μετά από εβδομήντα ή σαράντα χρόνια εξουσίας. Το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, συνέβη και στη Δύση, με την καθολική κρίση της κυβερνώσας σοσιαλ-δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα υπήρχε ένας «καταμερισμός εργασίας» που επέτρεψε στο σύστημα να λειτουργεί για πολλά χρόνια. Το ΠΑΣΟΚ στην πολιτική εξουσία, η παραδοσιακή αριστερά στην ιδεολογική.  Όταν όμως, εξαιτίας της κρίσης ανέλαβε τα  ίδια τα ηνία της πολιτικής εξουσίας σε μια χώρα με ημιαποικιακό χαρακτήρα, και είναι υποχρεωμένη να διαχειρίζεται ταυτόχρονα την πολιτισμική  ηγεμονία, την οικονομία και την πολιτική, τότε οι αντιφάσεις της εκρήγνυνται και αποκαλύπτεται βίαια και σαρωτικά η πραγματική της φύση. (Και αν σε κάτι έπεσα έξω ήταν πως δεν φανταζόμουν πως θα αναλάμβαναν, έστω και παροδικά, να υλοποιήσουν ταυτόχρονα και τις δύο λειτουργίες, και την ιδεολογική και αξιακή αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού, και την οικονομική ολοκλήρωση της μεταβολής της χώρας σε αποικία χρέους. Το ίδιο είχα πάθει παλιότερα με τον ΓΑΠ. Τα παθήματα μαθήματα. Και οι βλάκες και οι ανίκανοι και οι απαίδευτοι μπορούν να ανέλθουν στην εξουσία όταν ένας λαός βρίσκεται σε παρακμή.)

Το δυστύχημα για την ελληνική Αριστερά, στο σύνολό της, είναι πως όλα τα προηγούμενα χρόνια αρνήθηκε, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, –από τον Άρη Αλεξάνδρου μέχρι τον Χρόνη Μίσσιο και το Άρδην– να προβεί σε οποιαδήποτε σε βάθος κριτική της ιστορικής της εμπειρίας· έτσι, όταν ήλθε η κατάρρευση, τουλάχιστον από τον Ιούλιο του 2015 και μετά, βρέθηκε παντελώς ανέτοιμη να θέσει τις βάσεις ενός οποιαδήποτε μετασχηματισμού της. Είναι δε τόσο βαθιά απαίδευτη και αγκιστρωμένη στα μαρξιστικά ή αναρχικά σχήματα του παρελθόντος, ώστε μπροστά στην αναπόφευκτη κατάρρευση της κυβερνώσας Αριστεράς που με γοργά βήματα έρχεται, θα συμπαρασυρθεί μαζί της, διότι δεν διαθέτει κάποιο άλλο ιδεολογικό οπλοστάσιο ή όραμα.

Σύντομα θα ακολουθήσει το Β΄ Μέρος για την ελληνική αριστερά.
Περιοδικό Άρδην - εφημερίδα Ρήξη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γερμανία έως και προ ολίγου χρόνου, τηρούσε αυστηρά την απόφαση που ελήφθη αμέσως με την λήξη του πολέμου, να μη στέλνει στρατεύματά της εκτός συνόρων. Η νέα υπουργός Άμυνας, δυναμική και προαλειφόμενη για διάδοχος της κυρίας Μέρκελ, αναίρεσε τα ισχύοντα και με νόμο της γερμανικής Βουλής, μπορεί πλέον ο γερμανικός στρατός να επιχειρεί και εκτός συνόρων.

Δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από πλευράς της διεθνούς κοινότητας, ούτε από τις ΗΠΑ -όπως το ίδιο συνέβη και με ανάλογη απόφαση της Ιαπωνίας, η οποία σκέπτεται πλέον και την χρήση πυρηνικών όπλων- και αναμενόταν πότε θα εφαρμοστεί η απόφαση της γερμανικής κυβέρνησης. Ήρθε πλέον η στιγμή, και λύνονται πολλές απορίες, ώστε να εξηγηθεί το «φλερτ» Μέρκελ-Ερντογάν.

Συμφώνως προς πληροφορίες των τουρκικών ΜΜΕ που επικαλούνται πηγές του Der Spiegel, η Γερμανία χτίζει στρατιωτική βάση και μονιμοποιεί τους Γερμανούς στην Μ. Ανατολή, ενισχύοντας παραλλήλως την γεωστρατηγική θέση της Τουρκίας. Αν αυτή η απόφαση ελήφθη με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, είναι άγνωστο, αλλά θα φανεί σύντομα.

Οφείλω όμως να σημειώσω, ότι δεν έπαψε ο αμερικανο-γερμανικός ανταγωνισμός, με τις ΗΠΑ να δυσαρεστούνται με την δυναμική που επιδεικνύει η γερμανική οικονομία κατά τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας προβλήματα στην αμερικανική. Όχι μόνον στον οικονομικό τομέα, αλλά ιδίως στην αύξηση της πολιτικής της επιρροής λόγω της οικονομικής ισχύος της, αλλά και του φόβου ενδεχόμενης στενότερης συνεργασίας με την Ρωσία, υπόθεση που ανησυχεί τις δεξαμενές σκέψεις στις ΗΠΑ.

Η βάση, πρόκειται να δημιουργηθεί μέσα στο αεροδρόμιο του Ιντσιρλίκ, όπου ήδη σταθμεύουν μαχητικά Τορνέιντο αλλά και μονάδες υποστήριξης των αεροσκαφών για τις επιδρομές εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Και εδώ είναι το άλλο στοιχείο, άξιο ανάλυσης. Οι Αμερικανοί εγκαταλείπουν αυτήν την βάση, κατασκευάζοντας αντίστοιχη στο Κουρδιστάν της Συρίας. Πρόκειται για κίνηση που προβλημάτισε την Τουρκία, λόγω της υποβάθμισής της, η οποία Τουρκία όμως αίφνης απέκτησε την Γερμανία εταίρο, στη νοτιοανατολική περιοχή της, στην οποία κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί όταν αρχίσουν να υλοποιούνται σχέδια για την αυτονόμηση του τουρκικού Κουρδιστάν.

Συμφώνως προς τις πληροφορίες, η Γερμανία σκοπεύει να μονιμοποιήσει περαιτέρω την θέση της σ' αυτή την περιοχή, αγοράζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της υπάρχουσας βάσης και χτίζοντας τις δικές της εγκαταστάσεις. Η Γερμανία θα ξοδέψει περί τα 34 εκατ. για την δημιουργία ενός πλήρως εξοπλισμένου στρατηγείου, 10 εκατ. ευρώ για την εξυπηρέτηση των Tορνέιντο, και κάπου 15 εκατ. ευρώ για να κατασκευαστούν οι εγκαταστάσεις για περίπου 400 στρατιώτες. Θα υπάρχουν επίσης ένα νοσοκομείο καθώς και πολλές εγκαταστάσεις για την διασκέδαση και την άθληση των στρατιωτών, οι οποίες θα κοστίσουν περί τα 4,5 εκατ. ευρώ.

Η Γερμανία, επομένως, αποφάσισε να «πατήσει πόδι» στη Μέση Ανατολή, όπου παρά τις προσπάθειές της στους δύο προηγούμενους Παγκόσμιους Πολέμους, βρέθηκε στην επιρροή των ανταγωνιστών της. Αναμένεται και ενίσχυση του Άξονα Βερολίνου - Άγκυρας - Σαουδικής Αραβίας - Κατάρ. Αναβιώνει άραγε ο άξονας των ηττημένων αυτοκρατοριών του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου (Γερμανική - Οθωμανική - Χαλιφάτου), προς έλεγχο των υδρογονανθράκων;

Μήπως και η υποστήριξη των Τούρκων προς τους Παλαιστινίους, αποβλέπει στον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας; Μήπως, εδώ βρίσκεται και η αντίθεση της Γερμανίας στο αμερικανορωσικό σχέδιο, για ένωση των δύο κουρδικών «καντονίων» στην Συρία, ενώ η κυρία Μέρκελ κατά την τελευταία επίσκεψή της στην Άγκυρα, υποστήριξε το τουρκικό σχέδιο, περί ελευθέρων ζωνών στη βόρεια Συρία, δήθεν για εγκατάσταση προσφύγων, αλλά κυρίως για αποφυγή ενός Κουρδιστάν στη Συρία υπό αμερικανορωσική επιρροή;
Είναι «χοντρά» τα παιχνίδια που παίζονται, κι εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνον την επιφάνεια. Αναρωτιέμαι όμως, ποιος από τους κυβερνώντες θα θελήσει να εμβαθύνει, ώστε η Ελλάδα να μη τρέχει πάλι πίσω από τα γεγονότα; Ο κ. Κοτζιάς; Ο κ. Μπαλαούρας; Η κα. Χριστοδουλοπούλου; Ή μήπως ο σερβιτόρος-σύμβουλος στρατηγικής του κ. Α. Τσίπρα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μαζικές λιποταξίες αλλά και πολλές αναρρωτικές άδειες από τους μαχητές. Δεν εγκαταλείπονται όμως τα σχέδια για επιθέσεις στην Ευρώπη

Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Αμερικανικό Κέντρο Αντιμετώπισης της Τρομοκρατίας για τη μείωση των εσόδων τόσο του Ισλαμικού Κράτους όσο και των μαχητών του -οι οποίοι έχουν υποστεί όχι μόνο περικοπή μισθών στο ήμισυ αλλά και καταργήσεις προνομίων, συρρίκνωση των πολεμικών «λαφύρων» τους και επιβολή νέων φόρων και έκτακτων εισφορών- ήταν ίσως αναμενόμενα δεδομένης της απώλειας εδαφών που έχουν υποστεί οι τζιχαντιστές τους τελευταίους μήνες. Ομως η πληροφορία ότι οι αιμοσταγείς μαχητές θα λιποτακτούσαν κατά συρροή και θα κατέφευγαν σε γιατρούς ζητώντας αναρρωτικές άδειες για να αποφύγουν το μέτωπο, καθώς -σύμφωνα με το κέντρο- «το ηθικό τους βρίσκεται στο ναδίρ», είναι ένα στοιχείο που προκάλεσε έκπληξη, παρότι είναι μάλλον αξιοποιήσιμο στο πλαίσιο των ψυχολογικών επιχειρήσεων των Αμερικανών -που παραδοσιακά συνοδεύουν τις στρατιωτικές- με στόχο την αποδιοργάνωση του αντιπάλου.

Σε κάθε περίπτωση, όσο και αν τα οικονομικά προβλήματα γονατίζουν πραγματικά και ηθικά τους τζιχαντιστές, δεν δείχνουν να επηρεάζουν τον σχεδιασμό τους για κλιμάκωση των τρομοκρατικών ενεργειών τους στην Ευρώπη. Αλλωστε, στο πολεμικό μέτωπο στη Συρία και στο Ιράκ υφίστανται συνεχώς ήττες, υποχρεώνονται σε αναδίπλωση, σπαταλούν δυνάμεις χωρίς πλέον στρατηγικά ή οικονομικά οφέλη.

Αποδείξεις

Την περασμένη Δευτέρα, ο επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ αποκάλυψε ότι υπάρχουν αποδείξεις ότι το Ισλαμικό Κράτος λειτουργεί μυστικούς πυρήνες στην Ευρώπη και σχεδιάζει τρομοκρατικά χτυπήματα στη Βρετανία, στη Γερμανία και την Ιταλία, χωρίς να αποκλείονται νέες επιθέσεις σε Γαλλία (όπου τον Ιούνιο διοργανώνεται το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Ποδοσφαίρου) και Βέλγιο. Ο Κλάπερ είναι ο πλέον υψηλόβαθμος Δυτικός αξιωματούχος που παραδέχθηκε την εξαιρετικά βαθιά διείσδυση των τζιχαντιστών στην Ευρώπη.

Ομως το μήνυμα που επεδίωξε να στείλει στους Ευρωπαίους αφορούσε περισσότερο την ανάγκη να μοιράζονται τις πληροφορίες που συλλέγουν οι μυστικές υπηρεσίες τους, τονίζοντας ότι η μέχρι στιγμής άρνησή τους να ανταλλάσσουν στοιχεία και να αυστηροποιήσουν τους ελέγχους στα «ρευστά» ενδοκοινοτικά σύνορα διαμορφώνει «τυφλά σημεία» σε όλη την ήπειρο, διευκολύνοντας τη δράση των τρομοκρατών.

Ο επικεφαλής του Ινδικού Χαλιφάτου νεκρός στη Συρία

Είχε λάβει εντολή από τον ίδιο τον ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους Αλ Μπαγκντάντι να δημιουργήσει έναν τζιχαντιστικό πυρήνα στην Ινδία και επί 18 μήνες εμφανιζόταν ως αρχηγός των τζιχαντιστών στη δεύτερη πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη. Ομως ο 26χρονος Μοχάμεντ Σαφί Αρμάρ, επικεφαλής του Στρατού του Ινδικού Χαλιφάτου, είναι πλέον νεκρός. Σκοτώθηκε προ ημερών σε μάχες στο μέτωπο της Συρίας, όπου πριν από έναν χρόνο είχε επίσης χάσει τη ζωή του ο αδελφός του Σουλτάν, τότε επικεφαλής του ινδικού παρακλαδιού του Ι.Κ. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο στην Ινδία συνελήφθησαν περισσότεροι από 10 τζιχαντιστές που έχουν κατονομάσει τον γνωστό με το παρατσούκλι «Γιουσούφ» ως αρχηγό τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Μετά από διαβούλευση με τον πρόεδρο του Eurogroup, Jeroen Dijsselbloem, και τον J. C. Juncker, πείσθηκα πως υπάρχει περιθώριο για περισσότερη δουλειά από τους υπουργούς Οικονομικών ώστε να αποφευχθεί μια περίοδος αστάθειας. Σ' αυτό το πλαίσιο, χρειάζεται να βρούμε ημερομηνία για το επόμενο Eurogroup στο προσεχές μέλλον. Σε μέρες και όχι εβδομάδες", δήλωσε ο Donald Tusk σε συνέντευξη Τύπου.

Ο W. Schaeuble με τη σειρά του, δήλωσε σε συνέδριο στο Βερολίνο πως δεν υπάρχει λόγος να γίνει έκτακτη Σύνοδος Κορυφής προκειμένου να διευθετηθεί η διαφορά μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της στο θέμα των μεταρρυθμίσεων.

«Η απάντηση είναι όχι», δήλωσε ο W. Schaeuble νωρίτερα σήμερα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας "Der Tagesspiegel". Τα υπάρχοντα προβλήματα επιλύονται, σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό, στο πλαίσιο του Eurogroup. 

Ακόμη, ο επικεφαλής του ESM, K. Regling, δήλωσε από το Βερολίνο πως "είμαι σίγουρος πως το ΔΝΤ θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας".

Στην ερώτηση του BloombergTV για το πόσο γρήγορα πρέπει να συγκληθεί το Eurogroup, ο K. Regling απάντησε ότι “όπως είχε πει ο J. Dijsselbloem ίσως συναντηθούμε την Πέμπτη”, ωστόσο χτες εκτιμήσαμε πως δεν υπήρξε αρκετή πρόοδος ώστε να δικαιολογηθεί μια συνεδρίαση. Το Eurogroup θα γίνει μόλις υπάρξει πρόοδος.
Ψάχνουν για "συμβιβαστική λύση" ελπίζουν σε Eurogroup την Τρίτη του Πάσχα

Προσπάθεια για συμβιβασμό στο θέμα της δημιουργίας του μηχανισμού αυτόματης διόρθωσης των αποκλίσεων με στόχο τη σύγκληση έκτακτου Eurogroup την Τρίτη του Πάσχα καταβάλλεται αυτή την ώρα με τη συμμετοχή του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Γ. Χουλιαράκη, τεχνικών κλιμακίων και νομικών από τις δύο πλευρές.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκές πηγές, οι εκπρόσωποι των δανειστών παραμένουν στην Αθήνα προκειμένου να συνεχιστούν οι συζητήσεις και θα αποχωρήσουν όπως είχε προγραμματιστεί πιθανόν τη Μεγάλη Παρασκευή.

Νέα τηλεφωνική επικοινωνία το πρωί της Μ. Πέμπτης

Στο μεταξύ, όπως αναφέρει ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού, "ο Πρωθυπουργός είχε σήμερα τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Donald Tusk. Ο Πρωθυπουργός εξέφρασε στον κ. Tusk τη δυσαρέσκειά του, τόσο για την επιμονή εκ μέρους του ΔΝΤ σε μέτρα πέραν της Συμφωνίας του Ιουλίου 2015, όσο και για την αδυναμία σύγκλισης του Eurogroup.

Ο Πρωθυπουργός ζήτησε από τον Πρόεδρο Tusk, εφόσον η αδυναμία σύγκλισης του Eurogroup επιβεβαιωθεί τις επόμενες ώρες, να αναλάβει πρωτοβουλία σύγκλισης Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης, προκειμένου να επανεπιβεβαιωθούν τα συμφωνηθέντα και να αποφευχθεί νέος κύκλος αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη".

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, ο κ. Tusk διαβεβαίωσε τον Έλληνα Πρωθυπουργό ότι, εντός της ημέρας, θα αναλάβει πρωτοβουλίες προκειμένου να εξετάσει τη δυνατότητα άμεσης σύγκλισης του Eurogroup και ανανέωσαν το τηλεφωνικό τους ραντεβού για αύριο το πρωί, προκειμένου να επανεξετάσουν την κατάσταση, έχοντας πληρέστερη εικόνα των δεδομένων.

Εκπρόσωπος γερμανικού ΥΠΟΙΚ: Το όργανο που αποφασίζει είναι το Eurogroup

Η διαδικασία προβλέπει ότι οι θεσμοί διεξάγουν τις συνομιλίες με την Ελλάδα και το Eurogroup είναι το όργανο που αποφασίζει, δήλωσε η εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών Friederike von Tiesenhausen, αναφερόμενη στο ενδεχόμενο σύγκλησης έκτακτου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το θέμα της διαπραγμάτευσης. Σημείωσε δε ότι υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω συνομιλίες και υπενθύμισε ότι έχει συμφωνηθεί η ανάγκη για πακέτο προληπτικών μέτρων.

«Ο επικεφαλής του Eurogroup είπε χθες ότι η πρόοδος των συνομιλιών μεταξύ θεσμών και Ελλάδας δεν είναι τέτοια ώστε να μπορεί να συγκαλέσει Eurogroup. Το πόσο αυτό μπορεί να διαρκέσει ώσπου αυτές οι συνομιλίες να ολοκληρωθούν, δεν μπορώ να το πω τώρα. Είναι προφανώς έτσι: υπάρχει ακόμη ανάγκη συνομιλιών.

Η κανονική διαδικασία προβλέπει ότι οι θεσμοί διεξάγουν τις συνομιλίες και το Eurogroup είναι μετά το όργανο που αποφασίζει. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας ότι και ο Donald Tusk είπε ότι μια έκτακτη Σύνοδος Κορυφής δεν υφίσταται», δήλωσε, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Stephen Zaibert, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την άποψη της καγκελαρίου και με την τοποθέτηση του W. Schaeuble κατά του ενδεχομένου έκτακτης Συνόδου Κορυφής, δήλωσε: «Έχουμε μια διαδικασία η οποία είναι επιτυχής και δίνει στους υπουργούς Οικονομικών έναν συγκεκριμένο ρόλο. Σε αυτήν μένουμε. Υπάρχει η πιο στενή δυνατή συνεργασία μεταξύ της καγκελαρίου και του υπουργού των Οικονομικών».

Όσον αφορά τη διαδικασία και το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων, η εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών επισήμανε ότι την περασμένη Παρασκευή στο Άμστερνταμ υπήρξε συμφωνία μεταξύ των θεσμών και του Eurogroup ότι στους τέσσερις βασικούς τομείς της τρέχουσας αξιολόγησης (ασφαλιστικό, φορολογικό, «κόκκινα δάνεια», ταμείο αποκρατικοποιήσεων) υπήρξε πρόοδος αλλά ότι «είναι αναγκαίο και ένα πακέτο προληπτικών μέτρων για την περίπτωση που η Ελλάδα δεν πετύχει κάποιους στόχους του προϋπολογισμού». Η τεχνική εφαρμογή εναπόκειται τώρα στις συνομιλίες θεσμών και Ελλάδας, συνέχισε η εκπρόσωπος του W. Schaeuble και προσέθεσε: «Υπήρξε σύμφωνη γνώμη μεταξύ όλων των συμμετεχόντων την Παρασκευή. Αυτή ήταν η συμφωνία των συμμετεχόντων στο Άμστερνταμ και για αυτό αυτή τη στιγμή γίνεται συζήτηση αλλά η συμφωνία δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη δεν είναι σε θέση να επιτελέσουν το καθήκον τους, άλλοι επειδή δεν θέλουν, άλλοι επειδή δεν μπορούν

Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να μεταδώσει την πλαστή αισιοδοξία της στον λαό, είναι φανερό πως αυτήν την φορά δεν θα το κατορθώσει. Σταθήκαμε άλλωστε, μάρτυρες πολλές φορές της ίδιας τακτικής, όπου άλλα ανακοινώνονται και άλλα πράττονται. Ως εκ τούτου, τα ωραία λόγια δεν μπορούν πλέον να υποκαταστήσουν την ανυπαρξία θετικού έργου.

Φαίνεται, πως τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη δεν είναι σε θέση να επιτελέσουν το καθήκον τους, άλλοι επειδή δεν θέλουν, άλλοι επειδή δεν μπορούν, ίσως και για κάποιους να ισχύουν και τα δύο. Φαίνεται πως, παρότι μαρξιστές με δράση σε γκρουπούσκουλα, αγνόησαν την διαπίστωση του Λένιν, ότι αντίδραση θα υπάρχει όχι όταν υπάρχει ακυβερνησία, αλλά και όταν το διαπιστώσει αυτό ο λαός. Ήρθε αυτή η στιγμή.

Πώς μπορεί να πιστέψει πλέον ο λαός τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, όταν ιδίοις όμμασι τα έργα είναι αντίθετα; Δεν έχει κανείς αντίθετη άποψη ότι για την ανάπτυξη απαιτούνται επενδύσεις Για να υπάρξουν αυτές είναι αναγκαίο το κατάλληλο επενδυτικό κλίμα, με πολιτική σταθερότητα, ασφάλεια, ευκολία δανεισμού και προ παντός διάθεση από πλευράς κυβέρνησης να εξυπηρετήσει τις επενδύσεις εντός του νομίμου πλαισίου.

Τίποτε από αυτά δεν υπάρχει. Αλλά και αν υπήρχαν όλα, εκείνο που ελλείπει είναι η αντι-επενδυτική ιδεοληπτική προσέγγιση των αρμόδιων υπουργών, οι οποίοι παρατηρούν την οικονομία υπό σοβιετικό πρίσμα, του περιορισμού δηλαδή της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και της αντικατάστασής της από κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες όμως είχαν σκοπό στις πρώην σοβιετικές χώρες, την ιδιοτελή ικανοποίηση της κομματικής νομενκλατούρας. Γι’ αυτό και ζούσαν οι πολίτες υπό καθεστώς φτώχειας και οι χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κατέρρευσαν παταγωδώς.

Παραλλήλως, αντί της προσέλκυσης επενδυτών, δημιουργήθηκε και από-επενδυτικό κλίμα, με φυγή επιχειρήσεων, όταν κοντά στα ανωτέρω προσετέθη και η τριτοκοσμική εικόνα με τους πρόσφυγες και λαθρομετανάστες να καταλύουν το -όποιο- κράτος υπό την ανοχή, ίσως και την επίνευση, των στελεχών του κυβερνητικού κόμματος, το οποίο μετ’ αγαλιάσεως ακολούθησε πολιτική ανοικτών συνόρων, προσκαλώντας επισήμως Ασιάτες και Αφρικανούς να προσέλθουν ελευθέρως στην χώρα μας.

Και παρ’ όλα τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί, παρά την άθλια εικόνα που παρουσιάζει η χώρα -πλήρως απωθητική για προσέλκυση τουριστών, των οποίων ο αριθμός έπρεπε να εκτιναχθεί, λόγω της άρνησης Ρώσων και Γερμανών κυρίως να επισκεφθούν την Τουρκία- η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει τους νόμους, δίνοντας εντολή στην ΕΛ.ΑΣ. να παρακολουθεί εξ αποστάσεως τους λαθρομετανάστες.

Ακόμη και όταν μια μικρή ομάδα από αυτούς, κρατά κλειστή επί ενάμισυ μήνα περίπου την σιδηροδρομική γραμμή προς την Ευρώπη, προς μεγίστη ζημία και της κρατικής ΤΡΑΙΝΟΣΕ, αλλά και πολλών ιδιωτικών επιχειρήσεων, που βρίσκονται εμπρός του φάσματος της πτώχευσης.
Είναι χαρακτηριστική η απάντηση υπουργού της κυβέρνησης στις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης: «τι θέλετε, να στείλουμε τα ΜΑΤ;» Απορίας άξιον είναι σε τι χρειάζεται η Αστυνομία, εκτός από το να διαλύει βιαίως συγκεντρωμένους συνταξιούχους, όπως συνέβη προ ημερών; Μάλιστα δε, εντός των καταυλισμών έχουν παρατηρηθεί σεξουαλικά εγκλήματα, αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των λαθρομεταναστών, αλλά και επιθέσεις εναντίον αστυνομικών και στρατιωτών.

Θα έπρεπε να διατεθεί όλος ο χώρος, για να απαριθμηθούν οι ζημιογόνες για το έθνος και τον λαό κυβερνητικές δράσεις (στην Παιδεία επιδιώκεται η ισοπέδωση προς τα κάτω), αλλά θα αρκεστούμε μόνον στην κατάρριψη του μύθου του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς. Όπου η κυβέρνηση απέδειξε ότι διακατέχεται από τον χειρότερο παλαιοκομματισμό που έχουμε δει, διορίζοντας ακόμη και ως σύμβουλο στρατηγικής παρά τω πρωθυπουργώ, έναν σερβιτόρο, αφού ήδη έχουν διοριστεί γιοι, θυγατέρες, σύζυγοι, σύντροφοι και λοιποί συγγενείς των κυβερνώντων.

Και το πλέον ανησυχητικό: Δεν δίνουν καμιά σημασία στις αντιδράσεις όταν δρουν με τρόπους που δεν θα χαρακτηρίζονταν διαφανείς.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Ειρήνης Καρανασοπούλου

Μια όχι και τόσο υπόγεια μεταστροφή στάσης παρατηρείται στον άξονα Βρυξελλών-Βερολίνου όσον αφορά την Ελλάδα: εκεί που οι εκλογές ήταν ανάθεμα κι ουδείς ήθελε τη λεγόμενη «επανάληψη των φαινομένων του περασμένου καλοκαιριού» -ακόμη κι αν αυτό σήμαινε την ανοχή του «αναξιόπιστου» κ. Τσίπρα- τώρα όλα δείχνουν πως οι εταίροι, πρωτοστατούσης της Γερμανίας, εάν δεν ευνοούν, σίγουρα δεν ενοχλούνται από την προοπτική διεξαγωγής εκλογών στην Ελλάδα με ανοικτή μάλιστα την αξιολόγηση.

Όπως έλεγαν εμπλεκόμενες στη διαπραγμάτευση κοινοτικές πηγές, αρκεί να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη των γεγονότων. Πρώτον, καθ΄ υπόδειξη της Γερμανίας και βοηθούντος του ΔΝΤ οι θεσμοί απαίτησαν στις συνομιλίες του Χίλτον τα λεγόμενα εφεδρικά μέτρα να νομοθετηθούν ταυτοχρόνως με τα κανονικά και να περιλαμβάνουν τα «επαίσχυντα» - μείωση μισθών και συντάξεων. Κι αν, λέμε αν, επιτευχθεί ο στόχος του πλεονάσματος, η κυβέρνηση απλώς να μη μειώσει το νόμο!

Την ίδια στιγμή, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών διέρρευσε εντέχνως πως ο κ. Schaeuble επιμένει ότι δεν υπάρχει καμιά ανάγκη ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους. Κάτι τέτοια έβλεπε να έρχονται εκείνος ο Έλληνας κυβερνητικός αξιωματούχος, προφανώς, που δήλωσε στο Reuters ότι «είμαστε με την πλάτη στον τοίχο».

Το eurogroup της 28ης είχε πεθάνει ήδη, όπως είναι προφανές, πολύ πριν ο κ. Dijsselbloem μιλήσει με τον κ. Schaeuble ή τον κ. Τσακαλώτο. Και τότε ήρθε η δεύτερη πράξη - το Μαξίμου ανακοίνωσε ότι ο κ. Τσίπρας θα ζητήσει από τον κ. Tusk τη σύγκλιση έκτακτης συνόδου κορυφής. Η πρωτοβουλία δεν έμεινε για πολύ στα χέρια της Αθήνας - για την ακρίβεια δεν πρόλαβε καν να περάσει στα χέρια των Βρυξελών: ο κ. Schaeuble, σε μια προφανή επίδειξη δύναμης και περιφρονώντας ότι ο ίδιος δεν είναι καν μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, απάντησε ορθά- κοφτά «νάιν», πριν προλάβει να απαντήσει ο «αρμόδιος» κ. Tusk. Ο οποίος, έχοντας πάρει πλέον και τη γραμμή από τη Γερμανία, έκανε... μπαλάκι την όλη υπόθεση σε κάποιο eurogroup των επομένων ημερών.

Όλα τα παραπάνω, αλλά κι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην Ευρώπη, κάνουν τους αρμόδιους κοινοτικούς να έχουν πλέον αλλάξει τροπάρι και να θεωρούν ότι οι εκλογές στην Ελλάδα «ούτε αναπόφευκτες είναι, ούτε κάποια συντέλεια θα επιφέρουν». Οι κοινοτικοί λένε και κάτι ακόμη – ότι κατά πάσα πιθανότητα οι Γερμανοί επιδιώκουν πλέον τις εκλογές, για πολλαπλούς λόγους. Διότι θα έχουν έναν τρόπο να δείξουν στο εσωτερικό τους πως μπορούν να είναι σκληροί (σ.σ. κάτι που έχουν ανάγκη μετά τη «χαλαρή» στάση στο μεταναστευτικό), ενώ προς το υπόλοιπο της Ένωσης θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα προς παραδειγματισμό (σ.σ. κυρίως προς την Ιταλία, η οποία σε αντίθεση με την Ελλάδα είναι υπολογίσιμη οικονομική δύναμη, αλλά αρνείται να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις).

Οι... ψύχραιμοι -και παλαιότεροι- κοινοτικοί υποστηρίζουν πως είναι πλέον δύσκολο να αποσυνδεθούν οι Βρυξέλλες από το Βερολίνο, κάτι που φταίει και για πολλές παθογένειες της Ε.Ε.

Όπως και να έχει, όμως, διευκρινίζουν ότι η μεταστροφή στο ζήτημα των εκλογών δε συνδέεται με κάποια προτίμηση πολιτική -κανείς δεν έχει εισέλθει σε ένα παιχνίδι προβλέψεων- όσο με μια εν γένει αδιαφορία για το μέλλον της Ελλάδας, όπου όλα τα σενάρια είναι ανοικτά και προτιμητέο είναι μονάχα αυτό που βολεύει πλήρως το Βερολίνο.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα σενάρια που διαγράφονται μπροστά μας μετά τις τελευταίες εξελίξεις, ως αποτέλεσμα μίας ακόμη διαπραγμάτευσης χωρίς όπλα, χωρίς σύνεση και λογική, χωρίς στόχο και χωρίς σαφή χρονικά όρια, τα οποία θα εξασφαλίζονταν από τις απαιτούμενες χρηματικές ρεζέρβες, είναι δυστυχώς εφιαλτικά – ενδεχομένως πολύ χειρότερα από αυτά που προβλέπονταν πέρυσι, την ίδια εποχή.

Το μοναδικό ίσως θετικό γεγονός είναι η αντιστροφή της τάσης στη Μ. Βρετανία, όπου η πλειοψηφία (46% έναντι 44%) είναι πλέον υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ – οπότε ίσως δεν ασκηθούν ακόμη πιέσεις προς την Ελλάδα, σε σχέση με την προσωρινή (δήθεν) έξοδο της από την Ευρωζώνη, σύμφωνα με την πάγια θέση του κ. Σόιμπλε.

Εν τούτοις, τα ταμεία του κράτους είναι άδεια, η κυβέρνηση εκλιπαρεί ξανά μία πολιτική λύση μέσω της σύγκλησης σύσκεψης των ηγετών της Ευρώπης (ακόμη μία προσβολή για τη χώρα μας), πιθανολογείται πως κάτι σοβαρό συμβαίνει με τις τράπεζες, ενώ το ΔΝΤ δεν έχει αλλάξει τα σχέδια του, παρά το ότι έγιναν γνωστά μετά τη δημοσίευση των υποκλοπών.

Ως εκ τούτου, το μόνο που μας απομένει είναι να προσδεθούμε, ευχόμενοι να είναι αναίμακτη η καινούργια αναγκαστική προσγείωση – κάτι που δεν είναι καθόλου αυτονόητο, αφού ο νεαρός πιλότος δεν έχει αποκτήσει ακόμη την εμπειρία που όφειλε να έχει (ούτε και πρόκειται), μετά από τόσους μήνες στο πηδάλιο της χώρας.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το χειρότερο δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε όλους όσοι τον πίστεψαν και την χώρα αλλά ότι τα στελέχη του είναι περήφανα για τα επιτεύγματά τους.

Το κόμμα που θα έσκιζε και θα καταργούσε τα Μνημόνια έφερε ήδη δυο Μνημόνια -μέσα σε 15 μήνες- και ο μόνος λόγος που δεν θα φέρει και τρίτο Μνημόνιο είναι ότι θα πέσει από την κυβέρνηση.

Το κόμμα που θα έφερνε ξανά στους Έλληνες την ελπίδα και την αξιοπρέπεια, ανέτρεψε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, σε μια χώρα που δεν είχε γίνει δημοψήφισμα για 41 χρόνια.

Και πάλι, όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Το χειρότερο είναι πως οι άνθρωποι που τα έκαναν όλα αυτά -και δηλώνουν μάλιστα αριστεροί, μαρξιστές, κομμουνιστές και διάφορα τέτοια επαναστατικά- προσπαθούν τώρα να πείσουν πως τα δικά τους Μνημόνια είναι καλύτερα από τα Μνημόνια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Δεν υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την ασφυκτική πίεση που ασκήθηκε στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τους δανειστές.

Κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει επειδή ηττήθηκες από έναν πιο ισχυρό αντίπαλο.

Αυτό για το οποίο όλοι θα σε κατηγορήσουν είναι όταν παρουσιάζεις την ήττα σου ως νίκη, και τις θέσεις των αντιπάλων σου ως δικές σου.

Θα σε κατηγορήσουν όχι μόνο επειδή είναι ψέμα και ανήθικο αλλά επειδή υποτιμάς την νοημοσύνη τους.

Το ακόμα πιο αηδιαστικό με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι επιτέθηκαν με τον πιο χυδαίο και άθλιο τρόπο στους πρώην συντρόφους τους, οι οποίοι επέμειναν στις θέσεις του κόμματός τους, αρνήθηκαν να δεχτούν την ήττα και την ταπείνωση -για να κρατήσουν μια καρέκλα- και αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο καλοκαίρι.

Κι όμως, αυτοί έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του.

Είναι άλλο πράγμα η ήττα και άλλο η προδοσία. Και δεν χρειάζεται να είσαι -ή να δηλώνεις- αριστερός, για να το ξέρεις αυτό.

Σήμερα, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -δηλαδή η ομάδα Τσίπρα και πολλοί αδίστακτοι πρώην πασόκοι- προσπαθούν να πείσουν ότι τα έκαναν όλα καλά και πως είναι τίμιοι.

Δεν κάνατε τίποτα καλά και είστε άτιμοι.

Κάνατε ό,τι έκανε και η Δεξιά. Δεν κάνατε τίποτα που δεν θα έκανε η Δεξιά και θα χρειαζόταν η Αριστερά για να το κάνει.

Μόνο που η Δεξιά δεν προσποιήθηκε πως είναι κάτι διαφορετικό για να κάνει τις απάτες και τις ατιμίες της.

Ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του αποδείχτηκαν καιροσκόποι και τυχοδιώκτες.

Για μια καρέκλα σε ένα προτεκτοράτο, ξεπούλησαν τις πεποιθήσεις τους· αν είχαν ποτέ πεποιθήσεις, γιατί πολύ αμφιβάλλω πια.

Και τώρα φτάνει η ώρα της πληρωμής.

Η ώρα του εξευτελισμού.

Αλέξη Τσίπρα, μην πτοείσαι.

Μπορείς να παρουσιάσεις και τον εξευτελισμό σαν νίκη.

Η πoυτάνα το ξεφτίλισμα για πανηγύρι το ‘χει.

Πηγή Pitsirikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών ως προς το προσφυγικό είναι τραγικές για την Ελλάδα – όπως ακριβώς είχαν προβλεφθεί τόσο από τη στιγμή που η εθνοαριστερή κυβέρνηση Τσίπρα ανέχθηκε τον απαράδεκτο και παράνομο φράχτη στα βορειοδυτικά μας σύνορα, όσο και αμέσως μετά την κατά κράτος ήττα της Ελλάδας στη σχετική σύνοδο κορυφής και στην αντίστοιχη «συμφωνία» με την Τουρκία, την οποία η κυβέρνηση ανερυθρίαστα πανηγύριζε ενώ ταυτόχρονα μετέτρεπε τη χώρα σε ενδιάμεση ζώνη μόνιμης παραμονής προσφύγων.

Ακόμα πιο τραγικές όμως, κυριολεκτικά δραματικές, είναι οι εξελίξεις ως προς την πτωχευτική κατάσταση της Ελλάδας, ειδικά μετά τη νέα ακροβασία Τσίπρα ο οποίος ζητά τώρα Σύνοδο Κορυφής: ο συνδυασμός της συνολικής διαπραγματευτικής του προϊστορίας και ειδικά με το δημοψήφισμα αλλά και την αποτυχία του στην τρέχουσα αξιολόγηση, μόνον εφιάλτες εγκυμονεί πλέον για την Ελλάδα.

Ο δε ευρύτερος συνδιασμός και των δύο παραπάνω θεμελιωδών για τη χώρα δεδομένων δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελπίδας ότι δεν βαδίζουμε κατευθείαν προς τον γκρεμό.

Ετσι, με την ανάσα της Ελλάδας πλέον κομμένη από τα παιγνίδια μιας αδίστακτης και ανίκανης εξουσίας, το μόνο που μένει πια είναι να επικαλεστούμε τον «Θεό της Ελλάδος» του Κολοκοτρώνη. Τίποτα άλλο δεν φαίνεται να υπάρχει στον ορίζοντα.

Μάλλον, για την ακρίβεια, δεν φαίνεται να υπάρχει πια καθόλου ορίζοντας.

Με βάση δε όλα αυτά, αν είναι κάτι που θυμίζει όλη αυτή η επερχόμενη συνολική καταστροφή που χτίζεται ημέρα με την ημέρα από αυτούς τους αδαείς, αφελείς, επαρμένους και επικίνδυνους ανθρώπους, είναι δυστυχώς μόνον ένα, συναφές δε και ως προς την αντίληψή τους για τη δημοκρατία και ειδικά την ελευθερία του Τύπου αλλά και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης:

Είναι οι μέρες Ανδρουτσόπουλου…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σα να ζεις για μια ακόμη φορά το ίδιο έργο, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, μόνο που αίφνης ανακαλύπτεις ότι η παράσταση δίνεται σε κάποιαν άλλη χρονική συγκυρία. Για μια ακόμη φορά, η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, καθώς σταδιακά υποχωρεί σε όλες τις «κόκκινες γραμμές», καθώς πλησιάζει το χρονικό ορόσημο που όλοι γνώριζα, οι αρχές Ιουνίου που τελειώνουν τα λεφτά.

Όπως ήταν στους πάντες γνωστό, μεταξύ των οποίων και οι δανειστές, δεν είχαν να κάνουν τίποτε άλλο από το να περιμένουν κατάσταση ασφυξίας στην Ελλάδα για να κερδίσουν όσα επιθυμούσαν. Κλασική θεωρία διαπραγματεύσεων. Δεν θα μπορούσαν να το αντιλαμβάνονται αυτοί που νομίζουν ότι τα πάντα είναι πολιτική.

Είναι, σίγουρα, μόνο που για να τεθεί το θέμα σε αυτό το επίπεδο πρέπει να υπάρχει συναίσθηση της σχετικής ισχύος και της αδυναμίας των αντιπάλων, ή σε κάθε περίπτωση, όσων συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι πολιτικής. Σε τελική ανάλυση, ποια η διαφορά μεταξύ διαπραγμάτευσης και πολιτικής; Υπό την έννοια ότι η πρώτη εμπεριέχεται στη δεύτερη εξ ορισμού…

Χθες το βράδυ, έγινε γνωστό ότι το Eurogroup της Μεγάλης Πέμπτης απλά… «μας τελείωσε» και πως χρειαζόμαστε περισσότεροι χρόνο, όπως έλεγαν οι αξιωματούχοι των «θεσμών» και ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, όπου θα ζητήσει την εφαρμογή της συμφωνίας του περασμένου Ιουλίου.

Δε μένουμε στις πληροφορίες ότι υπάρχει σημαντική πιθανότητα το αίτημα Τσίπρα να μη γίνει αποδεκτό. Επίσης, έγινε γνωστό ότι ο Τσίπρας θέλει να τους πει ότι είναι διατεθειμένος να εφαρμόσει μόνο τη συμφωνία του περασμένου Ιουλίου, τι σκοπεύει να τους απαντήσει, αξιόπιστα, όταν του πουν πως ο λογαριασμό επιβαρύνθηκε κι άλλο – δεν είναι μυστικό, το ξέρουμε ότι έτσι γίνεται όταν ολιγωρείς σε κατάσταση τόσο σφοδρής κρίσης – επειδή έναν χρόνο δεν εφάρμοσε τη συμφωνία;

Επιπρόσθετα, γιατί να γίνει πιστευτός τώρα ότι θα την εφαρμόσει; Εκτός κι αν η εκτεταμένη φημολογία που θέλει πολλούς να «φλερτάρουν» με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ με πρόσχημα το αδιέξοδο που οι ίδιοι προκάλεσαν, ουσιαστικά όμως την απώλεια της πολυτέλειας ανεξέλεγκτης «διοίκησης» (τα γνωστά μεταπολιτευτικά χάλια με τη συνεχή πρόσληψη κομματικών… από πού θα τους πληρώσει αν δεν έχει πληθωριστικό χρήμα) έχει υπόσταση…

Υποτίθεται τους πειράζει ο μηχανισμός άμεσης ενεργοποίησης για τη λήψη μέτρων όταν δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της μη εφαρμογής όσων συμφωνούνται, αφού καταστράφηκε ολοσχερώς η αξιοπιστία και οι εταίροι – δανειστές της χώρας έχουν κι άλλες δουλειές από να διαπραγματεύονται αενάως με την Ελλάδα και μάλιστα τη στιγμή που η πιθανότητα μη εφαρμογής – υλοποίησης των συμφωνηθέντων να αγγίζει σχεδόν τη νομοτέλεια.

Δεν είναι τυχαίο, ότι το πρόσφατο Eurogroup ζήτησε να υπάρξει δυνατότητα κάλυψης ενδεχόμενων αποκλίσεων από τους στόχους, με τρόπο που θα είναι
α) αυτόματος,
β) αξιόπιστος,
γ) αντικειμενικός και
δ) θεσμοθετημένος…
Πιο σαφές δε γίνεται.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου