Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Νοε 2014

Για «διασυνδέσεις» της Τουρκίας με το Ισλαμικό Κράτος κάνει λόγο μελέτη του Ινστιτούτου Σπουδών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης.

Ο Ντέιβιντ Φίλιπς, διευθυντής του Ινστιτούτου και του Προγράμματος στο Κολούμπια για την Οικοδόμηση της Ειρήνης, ο οποίος έχει υπηρετήσει ως ειδικός σύμβουλος-εμπειρογνώμονας για θέματα διεθνών σχέσεων στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, παραθέτει στοιχεία απαντώντας στο ερώτημα «συνεργάζεται η Τουρκία με το Ισλαμικό Κράτος;».

Όπως τονίζει, «οι καταγγελίες κυμαίνονται από τη στρατιωτική συνεργασία και τη μεταφορά όπλων, μέχρι την υλικοτεχνική υποστήριξη, την οικονομική βοήθεια, καθώς και την παροχή ιατρικών υπηρεσιών», επιχειρώντας επίσης να απαντήσει στον «ισχυρισμό ότι η Τουρκία έκανε τα στραβά μάτια στις επιθέσεις του ΙΚ στο Κομπάνι».

Ο κ. Φίλιπς αναφέρει ότι ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν και ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου έχουν «αρνηθεί σθεναρά συνενοχή με το ΙΚ» και σύμφωνα με τον Τούρκο πρόεδρο, πρόκειται για «μια συστηματική επίθεση στη διεθνή φήμη της Τουρκίας».

Στην εκτενή παρουσίαση της μελέτης από μια ομάδα ερευνητών στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Τουρκία και για να εκτιμήσουν την «αξιοπιστία των ισχυρισμών» και με βάση διεθνών πηγών και διεθνών ΜΜΕ, όπως τονίζεται, ο επικεφαλής του Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, παραθέτει μια σειρά γεγονότων, μαρτυριών και δημοσιευμάτων, σύμφωνα με τα οποία, «η Τουρκία παρέχει στρατιωτικό εξοπλισμό, υλικοτεχνική και οικονομική βοήθεια, καθώς και ιατρική φροντίδα στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και υποστηρίζει οικονομικά το ΙΚ μέσω της αγοράς πετρελαίου».

Μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα εξής:

* Ένας διοικητής του ΙΚ δήλωσε στην Ουάσιγκτον Ποστ στις 12 Αυγούστου 2014: «Οι περισσότεροι από τους μαχητές που ενώθηκαν μαζί μας στην αρχή του πολέμου, ήρθαν μέσω της Τουρκίας και το ίδιο έγινε με την παροχή εξοπλισμού και προμηθειών».
* Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, επικεφαλής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) είχε δηλώσει στις 14 Οκτωβρίου 2014 ότι «η Τουρκία παρείχε όπλα σε τρομοκρατικές ομάδες».
* Αναφορές από την Τουρκία σε κοινωνικά δίκτυα ότι η χώρα αυτή παρείχε οικονομική και στρατιωτική βοήθεια σε τρομοκρατικές ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα.
* Έγγραφα που εμφανίστηκαν στις 19 Σεπτεμβρίου 2014 δείχνουν ότι ο Σαουδάραβας εμίρης, Μπαντάρ μπιν Σουλτάν, χρηματοδότησε τη μεταφορά όπλων στο ΙΚ μέσω Τουρκίας.
* Σύμφωνα με την εφημερίδα Ραντικάλ, ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας, Μουαμάρ Γκιουλέρ, υπέγραψε οδηγία στην οποία αναφέρεται ότι «σύμφωνα με τα περιφερειακά μας συμφέροντα, θα βοηθήσουμε μαχητές του Μετώπου αλ Νόσρα εναντίον του παραρτήματος της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ».
* Η εφημερίδα Ντέιλι Μέιλ δημοσίευσε στις 25 Αυγούστου 2014 ότι πολλοί ξένοι μαχητές εντάχθηκαν στο ΙΚ, στη Συρία και το Ιράκ, μετά από ταξίδι μέσω της Τουρκίας και ότι η Τουρκία δεν προσπάθησε να τους σταματήσει.
* Το Sky News της Βρετανίας έχει συγκεντρώσει έγγραφα που δείχνουν ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει σφραγίσει διαβατήρια ξένων μαχητών που επιδιώκουν να διασχίσουν τα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία για να ενταχθούν στο ΙΚ.
* Το BBC πρόβαλε συνεντεύξεις χωρικών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι τα λεωφορεία ταξιδεύουν τη νύχτα που μεταφέρουν τζιχαντιστές για να πολεμήσουν τις κουρδικές δυνάμεις στη Συρία και το Ιράκ.

- Το CNN Türk ανέφερε στις 29 Ιουλίου 2014 ότι στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης, τα μέρη Ντιζτζέ και Ανταπαζαρί έχουν γίνει σημεία συγκέντρωσης για τους τρομοκράτες. Υπάρχουν θρησκευτικές τάξεις όπου οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εκπαιδεύονται.

Στο μεταξύ, σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» αναφέρεται ότι «οι Κούρδοι της Συρίας τάσσονται στο πλευρό των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του ΙΚ, διεκδικώντας ως αντάλλαγμα την ανεξαρτησία των περιοχών που κατέχουν».

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, «η κουρδική παραστρατιωτική οργάνωση YPG, που διαθέτει ισχυρούς δεσμούς με το ΡΚΚ της Τουρκίας, θα στηρίξει την προσπάθεια για εκδίωξη των Ισλαμιστών από τη Συρία, με αντάλλαγμα την ανεξαρτησία των κουρδικών περιοχών, επιτυγχάνοντας την ολοκλήρωση της (εθνικής) ουτοπίας».

Στη συνέχεια, υπογραμμίζεται ότι «οι διεκδικήσεις των 30.000 περίπου χιλιάδων Κούρδων μαχητών της Συρίας αποτελούν ένα από τα πολλά πολιτικά ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στη συνεργασία τους με την κουρδική οργάνωση.

Ανώτατος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εγκωμίασε χθες τις κουρδικές δυνάμεις και δήλωσε ότι είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ να διευρυνθεί η συνεργασία με το YPG κατά του Ισλαμικού Κράτους, προσθέτοντας ωστόσο ότι η συνεργασία αυτή δεν θα πρέπει να συνδεθεί με την πολιτική αναγνώριση των αυτονομημένων περιοχών που κυβερνώνται τώρα από το YPG και τους πολιτικούς συμμάχους του και όπως σημείωσε "ευελπιστούμε ότι όλοι στη Συρία θα εργασθούν από κοινού για ένα εθνικό ενοποιημένο σχέδιο"».

Στο ίδιο θέμα κάνει αναφορά και δημοσίευμα του Μπλούμπεργκ, επισημαίνοντας ότι «οι ηγέτες του ιρακινού Κουρδιστάν επανέλαβαν το αίτημά τους προς την Ουάσιγκτον για την αποστολή προηγμένου οπλισμού ώστε να χρησιμοποιηθεί στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους» και ότι «οι ΗΠΑ ωστόσο αρνούνται έως τώρα να ικανοποιήσουν το αίτημα για να μην δυσαρεστήσουν την ιρακινή κυβέρνηση.

Η διστακτικότητα της κυβέρνησης Ομπάμα για τον απευθείας εξοπλισμό των Κούρδων», όπως τονίζεται «αναδεικνύει τις προκλήσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ, καθώς επιχειρεί να διευρύνει την στήριξη προς το Ιράκ χωρίς να διαταράξει την εύθραυστη πολιτική ισορροπία μεταξύ Σουνιτών, Σιιτών και Κούρδων».

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην ανατολική Ουκρανία στήνεται επί μέρες σκηνικό πολέμου ωστόσο η Ρωσία επιμένει να διαψεύδει ότι έχει στείλει στρατιώτες, βαρύ οπλισμό και εναέρια αμυντικά συστήματα στη χώρα προς υποστήριξη των αυτονομιστών. Αρνούμενη τις σχετικές ανακοινώσεις του ΝΑΤΟ και τις κατηγορίες των ΗΠΑ ότι υπονομεύει την εκεχειρία επιδιώκοντας πόλεμο ενώ μιλά για ειρήνη, η Μόσχα δηλώνει ότι η ίδια κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να αποτρέψει τις εχθροπραξίες και στρέφεται κατά του Κιέβου.

Ο ουκρανικός στρατός -ο οποίος λαμβάνει θέσεις μάχης για πιθανή επίθεση των αυτονομιστών- αναφέρει την ίδια στιγμή ότι «δεν έχει καμία πρόθεση» να πάψει να τηρεί την εκεχειρία που υπεγράφη την 5η Σεπτεμβρίου στο Μινσκ -η οποία ωστόσο σε μεγάλο βαθμό έχει μείνει στα χαρτιά με τις δύο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται διαρκώς για παραβίασή της.

Ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Αλεξάντερ Λουκασέβιτς δήλωσε την Πέμπτη ότι η ρωσική πλευρά καταβάλει τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να εμποδίσει εχθροπραξίες μεταξύ του ουκρανικού στρατού και των αυτονομιστών, κατηγορώντας το Κίεβο ότι αποτυγχάνει να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις του που απορρέουν από τη συμφωνία του Μινσκ.

Ο ίδιος αρνήθηκε ότι η Μόσχα έχει στείλει στρατεύματα στο έδαφος της ανατολικής Ουκρανίας προς υποστήριξη των αυτονομιστών, οι οποίοι σύμφωνα με την ουκρανική κυβέρνηση ενισχύουν διαρκώς τις δυνάμεις τους και πιθανόν ετοιμάζονται να εξαπολύσουν νέα έφοδο.

Η ανακοίνωση του ΝΑΤΟ ότι η Ρωσία έστειλε στρατιώτες, πυρομαχικά και εναέρια αμυντικά συστήματα στο έδαφος της ανατολικής Ουκρανίας οδήγησε τις ΗΠΑ να ζητήσουν το βράδυ της Τετάρτης την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη Σαμάνθα Πάουερ κατηγόρησε τη Μόσχα ότι επιδιώκει πόλεμο ενώ μιλά για ειρήνη, με τον αναπληρωτή πρεσβευτή της Ρωσίας στον ΟΗΕ Αλεξάντερ Πανκίν να απορρίπτει τις κατηγορίες ως προπαγάνδα.

«Το μοτίβο είναι σαφές» δήλωσε η Σαμάνθα Πάουερ. «Η Ρωσία διαπραγματεύτηκε ένα ειρηνευτικό σχέδιο και στη συνέχεια συστηματικά το υπονόμευσε σε κάθε βήμα. Μιλά για ειρήνη, αλλά συνεχίζει να πυροδοτεί πόλεμο» τόνισε κατηγορώντας τη ρωσική ηγεσία ότι δεν έχει σεβαστεί καμία εκ των δεσμεύσεων που ανέλαβε στην παρούσα κρίση, η οποία έχει εξελιχθεί στη χειρότερη αντιπαράθεση Ρωσίας-Δύσης από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Ο ανώτατος διοικητής των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη, στρατηγός Φίλιπ Μπρίντλοβ ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι τεθωρακισμένα οχήματα, πυροβολικό, εναέρια αμυντικά συστήματα, καθώς και ρωσικά στρατεύματα, έχουν εισέλθει στην Ουκρανία -επιβεβαιώνοντας προγενέστερες αναφορές του ΟΑΣΕ, ο οποίος είχε εντοπίσει κίνηση μεγάλης κλίμακας στρατευμάτων.

Τα Ηνωμένα Έθνη κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, με τον Βοηθό Γενικού Γραμματέα για Πολιτικές Υποθέσεις Γενς Τόμπερ Φράνζεν να προειδοποιεί για τις καταστροφικές συνέπειες τόσο μίας επιστροφής σε ανοιχτή σύγκρουση, όσο και μίας υποβόσκουσας σύρραξης με σποραδικές μικρής κλίμακας μάχες.

Ο Γενς Τόμπερ Φράνζεν εκφράζει ταυτόχρονα μεγάλη ανησυχία για μία τρίτη προοπτική: μίας παγωμένης, παρατεταμένης σύγκρουσης που θα θέτει υπό αμφισβήτηση το status quo στη νοτιο-ανατολική Ουκρανία για χρόνια ή ακόμη και δεκαετίες.

Στις κατηγορίες η Μόσχα απαντά με πάγια διάψευση.

Ο ρώσος υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού κατηγόρησε το ΝΑΤΟ ότι «προσπαθεί να περάσει μία ιδεολογία που είναι σφοδρά αντιρωσική», προσθέτοντας ότι «οι αυξανόμενες εντάσεις στην περιοχή έχουν αναγκάσει τη Μόσχα να ενισχύσει την στρατιωτικής της παρουσία στην Κριμαία».

Στο Κίεβο την ίδια στιγμή, ο εκπρόσωπος του στρατού Αντρίι Λισένκο επισήμανε την Πέμπτη ότι δεν υπάρχει «καμία πρόθεση εγκατάλειψης της εκεχειρίας», παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει προειδοποιήσει πως οι αυτονομιστές φαίνεται πως ετοιμάζουν επίθεση.

Τέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι 18 τραυματίστηκαν σε συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία μέσα σε 24 ώρες, σύμφωνα με την ενημέρωση έτερου εκπροσώπου του ουκρανικού στρατού, του Βλάντισλαβ Σελεζνιόφ.

Τα βίαια επεισόδια επικεντρώθηκαν στην περιοχή γύρω από το αεροδρόμιο του Ντονέτσκ και στο Ντεμπάλτσεβε, ανέφερε ο Σελεζνιόφ. Ταυτόχρονα, οι αρχές στο Ντονέτσκ ανέφεραν ότι τρεις άνθρωποι τραυματίστηκαν από πυρά πυροβολικού στην πόλη κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το Εθνικό Συμβούλιο της Ουκρανίας συνεδρίασε την Τετάρτη με τον πρωθυπουργό Αρσένι Γιάτσενιουκ να διαβεβαιώνει πως το Κίεβο κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την αποκλιμάκωση της κατάστασης. «Δεν θέλω ο κόσμος να πάσχει από αχρωματοψία-η κόκκινη γραμμή έχει παραβιαστεί- όχι δεκάδες αλλά εκατοντάδες φορές» ανέφερε.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Λουξεμβούργο: Το κέρατο του τέρατος των τζογαδόρων

Είπε ο Κύριος Γιούνκερ: «Είναι αλήθεια ότι ορισμένες φορές σε ό,τι αφορά την εφαρμογή διαφορετικών φορολογικών κανόνων που είναι κάποιες φορές εκ διαμέτρου αντίθετοι, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποτελέσματα που δεν συνάδουν με τα γενικά εφαρμόσιμα ηθικά στάνταρ». «Ό,τι συνέβη ήταν σε συμμόρφωση με την εθνική και διεθνή νομοθεσία επί του ζητήματος» δήλωσε αποδίδοντας το LuxLeaks στην έλλειψη εναρμονισμένης φορολογικής πολιτικής στην Ευρώπη. «Εάν δεν υπάρχει εναρμονισμένη φορολογική πολιτική, τότε αυτό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα» ανέφερε αυτός ο Κύριος εντολοδόχος των τζογαδόρων που κατέχει υψηλές πολιτικές θέσεις μάλιστα όχι μόνο του μικροσκοπικού φορολογικού παράδεισου της μικρής του χώρας αλλά και στους θεσμούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Συχνά και πολλοί αφελείς, κακόπιστοι ή μερικοί που έχουν μαύρα μεσάνυχτα για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή είναι προκατειλημμένοι εσχατολόγοι του επερχόμενου παγκόσμιου χλοερού τόπου όπου όλοι θα ησυχάσουμε και του οποίου η ΕΕ δεν είναι παρά μόνο η αφετηρία, διερωτώνται γιατί είμαι τόσο κριτικός με τους προσανατολισμούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετά το 1991-2.

Το Λουξεμβούργο λοιπόν είναι ακόμη μια απόδειξη. Λίγο μεγαλύτερο ψάξιμο δείχνει ότι το Λουξεμβούργο βρίσκεται στην κορυφή των ξεπλυμάτων των απατεώνων και τζογαδόρων οι οποίοι κάνουν νόμους (ο Θεός να τους κάνει πραγματικούς νόμους) που καμιά σχέση δεν έχουν με δημοκρατία και στοιχειώδεις έστω κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους. Το φαινόμενο γενικεύτηκε και η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο από χώρο συνεργασίας σε χώρο ασυδοσίας και καταστολής της δημοκρατίας, της ελευθερίας και των πολιτών των κρατών-μελών. Πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μην δει ότι η ΕΕ όπως εξελίσσεται καθημερινά εκτροχιάζει την Πολιτική στην Ευρώπη. Εξελίχθηκε ήδη σε μια τερατώδη υπερκρατική τεχνόσφαιρα και καταργεί την Πολιτική, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία.

facebook, σελίδα βιβλίουΤι να θυμηθούμε τώρα, την καταστολή της Κύπρου ή την εξύβριση των Ελλήνων ως τεμπέληδων και φοροφυγάδων, όταν π.χ. η Γερμανία βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα των φοροφυγάδων και η Ελλάδα δεκάδες θέσεις πιο κάτω; Την καταστροφή ζωών, οραμάτων, οικογενειών και κτισμάτων; Τους δε Κύριους Γιούνκερς να μιλούν ως δεσπότες διατάσσοντας τα υποτελή κράτη και τους πολίτες τους επί θεμάτων που δεν τους πέφτει λόγος, γιατί αποτελούν ζητήματα ηθικής και δικαιοσύνης που μόνο η κάθε μια εθνοκρατική δημόσια σφαίρα μπορεί να ορίσει.

Σε τελευταία ανάλυση, όμως, τα επικοινωνιακά τεχνάσματα με τα οποία μας βομβαρδίζουν για να μάθουμε κάποια στιγμή πως ήταν βρώμικη προπαγάνδα προκαλούν ήδη πολύ μεγάλες ζημιές στα έθνη της Ευρώπης. Εργαλειακή προπαγάνδα είναι όσα πλέον τα εκτός κοινωνικοπολιτικών ελέγχων «πολιτικά» ελίτ και τα επικοινωνιακά  μέσα μας λένε την ίδια στιγμή που εκτελούν την αφαίμαξή μας και την καταστολή μας.

Η γνώση της ΕΕ είναι αναγκαία προϋπόθεση για να καταλάβουμε τις μας συμβαίνει. Πρωτίστως είναι ανάγκη να γνωρίζουμε ότι το 1992 έγινε ένα άλμα στο κενό. Ευθύνονται οι ερασιτέχνες πολιτικοί, οι ανεύθυνοι επικίνδυνοι ιδεαλιστές (αυτοί ήταν και θα συνεχίσουν πάντα να είναι επικίνδυνοι) και η μετέπειτα σταδιακή διάβρωση των θεσμών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και των κρατών. Οι ίδιοι καρεκλοκένταυροι και οι προπαγανδιστές τους είναι ακόμη εκεί. Καθημερινά προκαλούν ποταμούς πολιτικού ανορθολογισμού.

Δεν μπορούσε παρά να προκύψει αυτό που βλέπουμε. Γιατί το 1992 πάνω σε ένα εθνοκρατικά διαφοροποιημένο χώρο «έκατσε» μια εξ αντικειμένου πλέον κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτη τεχνόσφαιρα.

Πολιτική σημαίνει συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίον μιας ενιαίας και συνεκτικής κοινωνίας στο άθλημα της συγκρότησης και ανασυγκρότησης του συλλογικού τρόπου ζωής άξονας του οποίου είναι ένα σύστημα διανεμητικής δικαιοσύνης, το οποίο νομιμοποιεί τις πολιτικές δομές, τους νόμους και τις κοινωνικοοικονομικές και άλλες ιεραρχίες.

Που είναι όλα αυτά στην Ευρώπη; 
Υπάρχουν πολλές εθνικές κοινωνίες διαφορετικής ανθρωπολογικής σύνθεσης, πολιτικών παραδόσεων, συστημάτων δικαιοσύνης, εργασιακών εθίμων, οικονομικής ανάπτυξης, τεχνολογικών δυνατοτήτων κτλ.

Μόνο στρεβλά μυαλά ή θεόστραφοι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αυτό το βαθύτατα διανεμητικό τέρας πάνω στο εθνικά διαφοροποιημένο ευρωπαϊκό χώρο. Τέρας το οποίο τελικά έπεσε στα χέρια των τζογαδόρων και της εντολοδόχου τεχνόσφαιρας.

Πολλά θα δούμε ακόμη και επί μακρόν. Γιατί ο πολιτικός ανορθολογισμός γιγαντώνεται και κανείς δεν υπάρχει στα κράτη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να αναζητήσει εξορθολογιστικές μεταρρυθμίσεις. Ο κατήφορος συνεχίζεται. Και να μην ξεχνάμε τα στρατηγικά ζητήματα τα οποία βρίσκονται στον αυτόματο πιλότο (βλ. «Οι προοπτικές της Ευρώπης στους τομείς της άμυνας, της ασφάλειας και της στρατηγικής»).

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Όποιος προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται στη Μέση Ανατολή, πρέπει να θυμάται κάτι: αυτά που λένε οι πολιτικοί σε ιδιωτικές συζητήσεις είναι τελείως άσχετα με την πραγματικότητα. Αυτά που έχουν σημασία, και εξηγούν τη συμπεριφορά τους, είναι όσα λένε δημοσίως, με τη δική τους γλώσσα, στον δικό τους λαό, γράφει ο διακεκριμένος δημοσιογράφος, Τόμας Φρίντμαν, στους Νιου Γιορκ Τάιμς.

Την ώρα λοιπόν που ο πρόεδρος Ομπάμα στέλνει περισσότερους αμερικανούς συμβούλους για να βοηθήσουν τους Ιρακινούς να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος, είναι χρήσιμο να δει κανείς τι λένε δημοσίως οι βασικοί παίκτες, στη δική τους γλώσσα, για τους άλλους και για τις δικές τους επιδιώξεις.

Το Ερευνητικό Ινστιτούτο των Μέσων Ενημέρωσης της Μέσης Ανατολής (Memri), για παράδειγμα, δημοσίευσε πρόσφατα απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε στις 24 Σεπτεμβρίου ο Μοχάμαντ Σαντέκ αλ-Χοσεϊνί, πρώην σύμβουλος του Ιρανού προέδρου Μοχάμαντ Χαταμί. Στη συνέντευξη εκείνη, επισήμανε ότι το σιιτικό Ιράν ελέγχει, μέσω αντιπροσώπων, τέσσερις αραβικές πρωτεύουσες. Τη Βηρυτό, μέσω της Χεζμπολάχ. Τη Δαμασκό, μέσω του καθεστώτος Άσαντ. Τη Βαγδάτη, μέσω της τοπικής κυβέρνησης. Και τη Σαναά, όπου η φιλοϊρανική σιιτική οργάνωση Χούτι κυριαρχεί πλέον επί των Σουνιτών.

«Εμείς, στον άξονα της αντίστασης, είμαστε οι νέοι σουλτάνοι της Μεσογείου και του Κόλπου», είπε ο αλ-Χοσεϊνί. «Εμείς, στην Τεχεράνη, στη Δαμασκό, στη Βηρυτό, στη Βαγδάτη και στη Σαναά θα διαμορφώσουμε τον χάρτη της περιοχής. Είμαστε οι νέοι σουλτάνοι και της Ερυθράς Θάλασσας». Όσο για τη Σαουδική Αραβία, είναι «μια φυλή στα πρόθυρα της εξάλειψης».

Οι Δυτικοί μπορεί να μην ακούνε τέτοια πράγματα, τα ακούνε όμως οι Σουνίτες Άραβες, επισημαίνει ο Τόμας Φρίντμαν. Κι αυτό εξηγεί ειδήσεις όπως η φονική επίθεση σουνιτών πολιτοφυλάκων σε ένα σαουδαραβικό σιιτικό χωριό, το αλ-Ντάλουα, στις 3 Νοεμβρίου, στη διάρκεια μιας θρησκευτικής γιορτής.

Τι όνομα επιμένει ο Ερντογάν να δοθεί στη νέα γέφυρα που κατασκευάζει στον Βόσπορο; «Γιαβούζ Σουλτάν Σελίμ». Ο Σελίμ ο 1ος ήταν ο σουνίτης τούρκος σουλτάνος που το 1514 νίκησε την περσική σιιτική αυτοκρατορία της εποχής, τις Σαφαβίδες. Οι Αλεβίτες της Τουρκίας, που οι πρόγονοί τους αντιμετώπισαν τη μήνι του Σελίμ, έχουν διαμαρτυρηθεί για το όνομα αυτό.

Σύμφωνα με την Britannica, ο Σελίμ ο 1ος ήταν ο Οθωμανός σουλτάνος (1512-20) που επεξέτεινε την αυτοκρατορία προς τη Συρία, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο και «κατέστησε τους Οθωμανούς ηγέτες του μουσουλμανικού κόσμου». Στη συνέχεια στράφηκε προς ανατολάς και επιτέθηκε στη σιιτική δυναστεία των Σαφαβιδών, που συνιστούσε «πολιτική και ιδεολογική απειλή» προς την ηγεμονία του οθωμανικού σουνιτικού ισλάμ. Ο Σελίμ ήταν ο πρώτος τούρκος ηγέτης που ισχυρίστηκε ότι ήταν τόσο σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όσο και χαλίφης όλων των Μουσουλμάνων.

Ορθώς ο Τζο Μπάιντεν κατηγόρησε την Τουρκία ότι διευκόλυνε την είσοδο των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Όπως υπάρχει ένας «εβραίος έποικος» σχεδόν σε κάθε Ισραηλινό, έτσι υπάρχει ένα όνειρο χαλιφάτου σχεδόν σε κάθε Σουνίτη. Ορισμένοι τούρκοι αναλυτές υποπτεύονται ότι ο Ερντογάν δεν ονειρεύεται μια πλουραλιστική δημοκρατία στο Ιράκ και τη Συρία, αλλά ένα μοντέρνο σουνιτικό χαλιφάτο – με επικεφαλής όχι το Ισλαμικό Κράτος, αλλά τον ίδιο. Μέχρι τότε, είναι σαφές ότι προτιμά το ΙΚ στα σύνορά του, παρά ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Όπως έγραψε ο Σαντί Χαμίντ, από το Κέντρο Μπρούκινγκς για τη Μεσανατολική Πολιτική, το ΙΚ αντλεί δύναμη από ιδέες που έχουν ευρεία απήχηση στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Μια από αυτές τις ιδέες είναι η δημιουργία χαλιφάτου.
Με άλλα λόγια, υπάρχουν τόσα αλληλοσυγκρουόμενα όνειρα και εφιάλτες μεταξύ των συμμάχων στη μάχη κατά του ΙΚ, ώστε ο Φρόιντ θα δυσκολευόταν να τα ερμηνεύσει. Κι ανάμεσα σ’ αυτά τα όνειρα, η «πλουραλιστική δημοκρατία» σίγουρα δεν κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Υπάρχουν πολιτικές ελίτ οι οποίες δεν είναι κλειστές, αλλά ανανεώνονται συνεχώς από υγιείς κοινωνικές δυνάμεις. Υπάρχουν οικονομικές ελίτ που αναδεικνύονται μέσα από την παραγωγική διαδικασία. Υπάρχουν πνευματικές ελίτ οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από την μελέτη, την έρευνα και την πνευματική προσφορά τους στην κοινωνία. Στη χώρα μας δυστυχώς δεν συμβαίνει τίποτε από όλα αυτά.

Η δική μας πολιτική ελίτ είναι κλειστή. Τόσο ο εκλογικός νόμος, όσο και η δια βίου παραμονή των ίδιων προσώπων και των απογόνων τους στην πολιτική σκηνή της χώρας, δημιουργούν μια κλειστή κάστα με την ψυχολογία της κλειστής ομάδας. Έτσι όμως δεν δίνονται ευκαιρίες σε νέα αξιόλογα άτομα να ασχοληθούν με την πολιτική και να προσφέρουν πραγματικά στον τόπο.

Η δική μας οικονομική ελίτ είναι στην πλειοψηφία της κρατικοδίαιτη και παρασιτική. Δεν δημιουργήθηκε μέσα από την παραγωγική διαδικασία, αλλά δημιουργήθηκε κυρίως από πρώην κομματάνθρωπους με κύρια πηγή το κρατικό χρήμα και την βοήθεια από την πολιτική ελίτ, την οποία με τη σειρά της ενισχύει και διατηρεί στην εξουσία. Έτσι παραμένει κλειστή και μέσω της πολιτικής ελίτ χρησιμοποιεί την κρατική γραφειοκρατία για να σκοτώνει συνεχώς την υγιή επιχειρηματικότητα η οποία θα την αμφισβητούσε.

Η δική μας πνευματική ελίτ προέρχεται κυρίως από πρώην κομματάνθρωπους και από πρώην κομματικούς νεολαίους. Η πνευματική προσφορά τους είναι ελάχιστη, τη στιγμή που χιλιάδες ικανότατα ελληνόπουλα δεν βρίσκουν διεξόδους για να αναδείξουν την αξία τους και να προσφέρουν ταυτόχρονα στον τόπο. Παρατηρείται δε μεγάλη οικογενειοκρατία μεταξύ των ονομαζόμενων πνευματικών ανθρώπων.

Αυτή η συνολική ελίτ, μη έχουσα κοινωνικές αναφορές, αισθάνεται περισσότερο διεθνοποιημένη παρά πατριωτική και εθνική. Όταν ένα μέλος της ελίτ βρίσκεται το πρωϊ στο Λονδίνο και το απόγευμα πίνει τον καφέ του στις Βρυξέλλες, με τα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, δεν μπορεί να καταλάβει τον πατριωτισμού αυτού που μια ζωή κάνει το δρομολόγιο Ομόνοια – Πατήσια ή σπίτι – χωράφι – καφενείο και πληρώνει με στερήσεις τους φόρους που επιβάλει η ελίτ.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Και τελικά χθες, 12/11/2014, το ΥΠΠΟ με μια ανακοίνωση του θεωρητικά βάζει τέλος στο μυστήριο που κάλυπτε την ανασκαφή του Τάφου της Αμφίπολης μιας και μας ανεκοίνωσε ότι ανευρέθη ο νεκρός.



Συγκεκριμένα το ΥΠΠΟ στην ανακοίνωση του αναφέρει:

«1. Συνεχίστηκαν οι εργασίες από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Σερρών, στον λόφο Καστά και συγκεκριμένα στον τρίτο θάλαμο. Σε βάθος 1,60μ. από τους σωζόμενους λίθους του δαπέδου, αποκαλύφθηκε μεγάλος κιβωτιόσχημος τάφος, κατασκευασμένος από πωρόλιθους (Σκίτσο, φωτο 1, 2).
2. Οι εξωτερικές διαστάσεις του τάφου είναι μήκους 3,23μ., πλάτους 1,56μ. και σωζόμενου ύψους 1 μ. Ωστόσο, βρέθηκαν, κατά την ανασκαφή, ορθοστάτες από την ανωδομή του τάφου, που μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε ότι το ύψος του έφτανε τουλάχιστον στο 1,80μ.
3. Εντός του τάφου δημιουργήθηκε μια επιμήκης βάθυνση πλάτους 0,54μ.και μήκους 2,35μ. (φωτό 3). Πρόκειται για τη θέση στην οποία τοποθετήθηκε ξύλινο φέρετρο. Βρέθηκαν, διάσπαρτα, σιδερένια και χάλκινα καρφιά, καθώς και οστέινα και γυάλινα διακοσμητικά στοιχεία του φερέτρου (φωτο 4). Επισημαίνεται ότι το συνολικό ύψος του τρίτου θαλάμου από την κορυφή της θόλου έως τον πυθμένα του τάφου είναι 8,90μ.»

Θεωρητικά  λοιπόν  εδώ τελειώνει το ταξίδι που ξεκινήσαμε από τον Αύγουστο για την λύση του «μυστηρίου», τα ερωτηματικά όμως δεν τελειώνουν, αντίθετα δημιουργούνται άλλα και μάλιστα πολύ πιο «βασανιστικά».

Το πιο σημαντικό: Δεν γνωρίζουμε ποιός είναι ο νεκρός.



Ο κυρίως τάφος όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση είναι  κιβωτιόσχημος, όπως φαίνεται και στην παραπάνω φωτογραφία.



Όμως πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι ο τάφος φτιάχνεται από μέσα προς τα έξω, άρα ο τάφος τον οποίο βρήκαμε ήταν έτσι όπως προορίζετο για τον αρχικό νεκρό, δεν αποτελεί κάποια πρόχειρη επιλογή για να καλυφθούν κάποιες ανάγκες.



Όποτε όμως και αν χρησιμοποιήθηκε ο τάφος, ο κυρίως τάφος δεν συνάδει με το υπόλοιπο μέρος που  έχουμε δει.  Ο τάφος που βρέθηκε φτιάχθηκε τέτοιος εξ υπαρχής για να υποδεχτεί τον σπουδαίο νεκρό, άσχετα από ποιόν χρησιμοποιήθηκε μετά. Είναι περίεργο κατ έμέ να είχε φτιαχθεί ένας τέτοιος τάφος για κάποιον σπουδαίο νεκρό.



Δεν μπορεί ένας τέτοιος νεκρός (όποιος και να ήταν αυτός) όπως προϊδέαζαν τα μέχρι στιγμής ευρήματα να εθαβετο χωρίς να έχει αποτεφρωθεί και μάλιστα σε ξύλινο φέρετρο/φορείο/κλίνη!



Με τόσα κυβικά μαρμάρου που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του τάφου, δεν χρησιμοποιήθηκαν 5-10 πλάκες για να φτιαχθεί ένας μεγαλοπρεπής τάφος, έστω και κιβωτιόσχημος ; Αντ’αυτού χρησιμοποιήθηκαν «φτηνοί» πωρόλιθοι ; Όλος ο χώρος Θ3 είναι πολύ φτωχός σε σύγκριση με το υπόλοιπο μνημείο. Μήπως υπήρχε λόγος που έγινε έτσι;

 

Υποθέτουμε ότι δεν έχει αποτεφρωθεί διότι ήταν σε φέρετρο. Αν υπήρχε πρόθεση να υπάρξει καύση δεν θα είχαμε τέτοιον στενόμακρο τάφο, αλλά κάτι άλλο που θα υπεδέχετο την λάρνακα με τα οστά.

Άρα φαίνεται ότι εξ υπαρχής ο νεκρός θα εθάβετο χωρίς να έχει αποτεφρωθεί.



Αν η υπόθεση της ανασκαφικής ομάδας είναι σωστή, ότι πρόκειται για αφηρωποιημένο νεκρό, πράγμα που συνάδει με την εκτίμηση που είχαμε κάνει εξ αρχής από τα διάφορα ευρήματα, θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να είχε γίνει καύση του νεκρού. Γιατί δεν έγινε;



Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι ο τάφος εσυλήθη. Πότε όμως έγινε η σύληση;



Είναι προφανές ότι η σύληση θα έγινε πριν από την επιχωμάτωση. Αν όμως έγινε η επιχωμάτωση μετά την σύληση, τότε αυτοί που επιχωμάτωσαν τον τάφο γιατί δεν επιμελήθηκαν τον νεκρό και άφησαν τα οστά του κάποια μέσα στον τάφο και κάποια έξω από τον τάφο;

Γιατί δεν τακτοποίησαν το δάπεδο του Θ3, παρά τον επιχωμάτωσαν όπως τον βρήκαμε;



Οι περιβόητοι δε τυμβωρύχοι τι έκαναν με το δεύτερο κεφάλι της Σφίγγας; Δεν μας ενημέρωσαν αν έχει βρεθεί, το μόνο που έχει βρεθεί είναι ο λαιμός της δεύτερης Σφίγγας. Σε αυτήν όμως την περίπτωση τι έγινε ; Αφησαν το ένα κεφάλι άθικτο και έκοψαν από το άλλο τον λαιμό και  πήραν το υπόλοιπο έτσι ακρωτηριασμένο; Γιατί δεν πήραν αυτό που βρέθηκε και ήταν άθικτο;


Επιβεβαιώνεται (εκτός και αν δεν το έχουν ανακοινώσει ότι βρέθηκε) έτσι η υπόθεση που είχε γίνει και ενισχύεται η ερμηνεία ότι της ταφής προϋπήρξε  τελετουργικό, μέρος του οποίου ήταν ο «αποκεφαλισμός» των Σφιγγών. ( Η περίπτωση του λαιμού εξηγείται συμβολικά, αλλά δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί)



Είναι προφανές ότι η επιχωμάτωση έγινε για να προστατευθεί ο νεκρός, είτε αμέσως μετά την ταφή, είτε μετά την σύληση. 
 Θα άφηναν όμως σε τέτοια κατάσταση τον νεκρό ; Με σπασμένη την πλάκα που κάλυπτε τον τάφο και τα μισά οστά έξω;



Υπάρχει πιθανότητα οι τυμβωρύχοι να τον επιχωμάτωσαν ; Προφανώς όχι. Ούτε φυσικά κάποιοι που πιθανόν να ήθελαν να «σβήσουν» την μνήμη του νεκρού. Μπορούσαν πολύ πιο εύκολα και με πολύ μικρό κόστος να το κάνουν καταστρέφοντας τον τάφο, και όχι να επωμιστούν ένα αρκετά μεγάλο κόστος σε χρήμα και χρόνο για να επιχωματώσουν τον τάφο ενός που τουλάχιστον δεν συμπαθούσαν.



Μη υπάρχουσης άλλης περίπτωσης, τότε η πιθανότητα της μη σύλησης αρχίζει και υπερισχύει. Το ότι δεν βρέθηκαν κτερίσματα εκ πρώτης όψεως δείχνει ότι αντιβαίνει σε αυτήν την υπόθεση. Για να λείπει κάτι όμως θα πρέπει πρώτα να υπάρχει. Αν λοιπόν δεν υπήρχαν κτερίσματα από την αρχή, η μη εύρεση κτερισμάτων δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για σύληση.



Γιατί όμως να μην υπήρχαν κτερίσματα; Μια  λογική εξήγηση που μπορεί να δοθεί είναι γιατί ο νεκρός που υπήρχε μέσα στον τάφο μπορεί να μην  είναι ο σημαντικός νεκρός που οι κατασκευαστές ήθελαν να προστατεύσουν αλλά κάποιος άλλος που είχε τοποθετηθεί εκεί για παραπλάνηση.

Αν λάβουμε υπ΄όψιν το ευφυέστατο σχέδιο της σφράγισης, το σενάριο αυτό δεν φαίνεται απίθανο.



Εχω την αίσθηση λοιπόν ότι η πρώτη εντύπωση  που αποκομίσαμε σήμερα θα ήταν αυτό που ήθελε ο κατασκευαστής να αποκομίσει και ο όποιος τυμβωρύχος θα κατόρθωνε να έφτανε εκεί. Να νόμιζε ότι ο νεκρός είναι αυτός, η δε έλλειψη κτερισμάτων να τον απογοήτευε ότι «ήλθε δεύτερος» και να μην συνέχιζε το ψάξιμο.



Ή μήπως έχουν βρεθεί κτερίσματα αλλά δεν έχουν ανακοινωθεί; Η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ σιωπά για τα κτερίσματα, απλώς αναφέρεται στο μέγιστο εύρημα  που είναι ο νεκρός και ίσως εντέχνως μας αποσπά την προσοχή να ανρωτηθούμε για το αν βρέθηκαν ή όχι κτερίσματα.

Παρέθεσαν ότι βρήκαν στολίδια του φερέτρου δεν αναφέρουν όμως ότι ήταν μόνο αυτά.

Απορώ, οι δημοσιογράφοι δεν ρώτησαν κάτι σχετικό;



Η όποια δε διαταραχή του Θ3 εξηγείται εύκολα ως αποτέλεσμα κάποιου σεισμού και όχι υποχρεωτικά από δράση τυμβωρύχων. Αλλωστε το σπασμένο θυρόφυλλο βάρους 1,5 τόνου, και μάλιστα πάνω από το χώμα που κάλυπτε τον τάφο,το σπασμένο δάπεδο του Θ3, ο τρόπος που έχει σπάσει η θύρα με κομμάτια της να βρίσκονται και στον Θ2 και στον Θ3 και η ύπαρξη μέρους του φηφιδωτού μέσα στο όρυγμα, εξηγούνται πολύ απλά όπως έχουμε ήδη πει σε προηγούμενες αναρτήσεις,



Ίσως λοιπόν ο πραγματικός νεκρός να βρίσκεται τελικά κάπου εκεί, θα μπορούσε να υπάρχει κρύπτη κάτω ακριβώς από το επίπεδο του κιβωτιόσχημου τάφου, όπου εκεί να αναπαύεται ο νεκρός τον οποίο οι κατασκευαστές του τάφου ήθελαν να προστατεύσουν. Δεν γνωρίζουμε αν οι ανασκαφείς έχουν φτάσει στο τελικό δάπεδο του ορύγματος ή/και αν έχουν κάνει δοκιμαστικές τομές για να δούν αν υπάρχει κάτι από κάτω.



Ακόμα και στην φαινομενικά ξεκάθαρη περίπτωση ότι ο νεκρός που ευρέθη είναι ο σπουδαίος νεκρός που αναμέναμε, το γεγονός και μόνο ότι υπήρξε ένα τέτοιο ευφυές, πολυδάπανο και χρονοβόρο σχέδιο σφράγισης για τηνπροστασία του σημαίνει ότι ο νεκρός που βρέθηκε πρέπει να είναι πάρα πολύ μεγάλης σημασίας, ποιός όμως μπορεί να είναι αυτός;
 

Για ποιόν νεκρό η πολιτεία θα ξόδευε τόσα πολλά σε κόστος, εργατικό δυναμικό και χρόνο;



Όπως λέει και η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ:

«5. Το ταφικό συγκρότημα στον λόφο Καστά είναι ένα δημόσιο έργο, που για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε η μεγαλύτερη ποσότητα μαρμάρου, που έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί στη Μακεδονία. Να σας θυμίσω τα στοιχεία της μοναδικότητας του: Τύμβος ύψους 33μ, και επ᾽ αυτού το βάθρο με το υπερμέγεθες λιοντάρι, συνολικού ύψους 15,84. Οι σφίγγες, οι καρυάτιδες και το υπέροχο ψηφιδωτό με την αρπαγή της Περσεφόνης, αλλά και τα μαρμάρινα ζωγραφισμένα επιστύλια, τα οποία, αυτή τη στιγμή, συντηρούνται στο εργαστήριο του Μουσείου Αμφίπολης. Επισημαίνεται το πρωτοφανές ύψος του συνόλου της κατασκευής.
6. Επομένως, αυτό το μνημείο αποτελεί μοναδική και πρωτότυπη σύνθεση ποικίλων χαρακτηριστικών. Είναι μια εξαιρετικά ακριβή κατασκευή, το κόστος της οποίας είναι προφανώς απίθανο να είχε αναληφθεί από ιδιώτη.
7. Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος».


Συνάδει λοιπόν με την υπόθεση μας ότι πρόκειται για έργο της πολιτείας (και όχι κάποιου πλούσιου ιδιώτη),  με σκοπό την ταφή ενός αποθεωμένου/αφηρωισμένου  νεκρού.



Συμπερασματικά λοιπόν καταλήγουμε στις εξής περιπτώσεις:



1) Ο νεκρός ο οποίος βρέθηκε είναι και ο πραγματικός «ένοικος» του τάφου, εθεωρείτο αποθεωμένος/αφηρωισμένος και ο τάφος του έγινε με κρατικούς πόρους, φαίνεται δε ότι ετάφη χωρίς να αποτεφρωθεί.

Ο λιτός και φτωχικός θάλαμος Θ3 ίσως να έχει συληθεί, ίσως όμως και εσκεμμένως να έμεινε κενός (πράγμα που θεωρώ πολύ πιθανόν) για παραπλάνηση των υποψήφιων τυμβωρύχων, άλλωστε έχουν υπάρξει παρόμοια παραδείγματα Μακεδονικών τάφων (βλέπε : ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΓΕΙΟΙ ΤΑΦΟΙ)


Για την κατάσταση του νεκρού πριν την ταφή, οι αναλύσεις μπορούν να δείξουν ηλικία, φύλο, τραύματα ακόμα και να ανιχνεύσουν σημεία μουμιοποίησης, όπως ανέφερε κ κα Παλιαδέλη στο δελτίο ειδήσεων της Ν1 στις 18:00.


Με άλλα λόγια δεν απέκλεισε καμία περίπτωση.


Το ιδιοφυές σχέδιο σφράγισης αποδεικνύει ότι αποτελεί πολύ σημαντική προσωπικότητα.Με βάση τα χαρακτηριστικά αυτά, μέχρι να γίνει η ταυτοποίηση, τα πάντα είναι ανοιχτά, δεν μπορεί να αποκλεισθεί κανείς από τους μέχρι τώρα υποψηφίους. 
2) Ο νεκρός ο οποίος βρέθηκε και η έλλειψη κτερισμάτων αποτελεί μέρος του σχεδίου σφράγισης και προστασίας του νεκρού για να παραπλανήσει τους επίδοξους τυμβωρύχους. Ο πραγματικός νεκρός βρίσκεται θαμμένος κάπου εκεί κοντά, ίσως ακόμα κάτω από το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο κιβωτιόσχημος τάφος.

 Μας θυμίζει την παραπλανητική πράξη του Πτολεμαίου να αφήσει την άμαξα με μια άλλη μούμια ως μούμια του Αλεξάνδρου για να παραπλανήσει τον Περδίκκα  Και σε αυτήν την περίπτωση οι αναλύσεις θα μας δώσουν εικόνα. 
Αυτή η περίπτωση εξηγεί ίσως και γιατί ένας αφηρωισμένος νεκρός δεν αποτεφρώθηκε, παρότι θα το αναμέναμε μιας και ήταν Μακεδονική συνήθεια να καίονται οι νεκροί.

             

Εκτιμώ ότι και στις δύο περιπτώσεις οι αναλύσεις θα δείξουν ότι ο νεκρός τοποθετείται χρονικά την εποχή της κατασκευής του τάφου και όχι αργότερα, αποκλείοντας έτσι την περίπτωση να ετάφη αργότερα άλλος αν ο τάφος είχε μείνει αχρησιμοποίητος αντί για  αυτόν που προορίζετο ο τάφος.


Είμαι πεπεισμένος ότι υπάρχουν και άλλα ευρήματα που δεν έχουν ανακοινωθεί, που σε συνδυασμό με τις αναλύσεις DNA κλπ θα ταυτοποιήσουν χωρίς καμία αμφιβολία τον νεκρό.

Ίσως και να βρέθηκαν κτερίσματα και απλώς να μην τα ανακοίνωσαν. Δεν υπάρχει ρητή αναφορά από το ΥΠΠΟ  ότι δεν βρέθηκε τίποτε άλλο, απλώς ανακοίνωσαν το  σημαντικότερο εύρημα, άρα δεν πρέπει να αποκλείουμε  την περίπτωση να έχουν βρεθεί κτερίσματα. Για ευνόητους λόγους δεν τα ανακοινώνουν πριν να έχουν τα αποτελέσματα των αναλύσεων.


Αυτό όμως που μου φαίνεται περίεργο είναι γιατί δεν ανακοινώθηκε αν ο νεκρός είναι άνδρας ή γυναίκα, πράγμα που θα μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει από κάποιον ιατροδικαστή, όπως έχουμε δει να γίνεται αρκετές φορές που ανευρίσκονται σκελετοί.


Ας αναμένουμε τις νεώτερες ανακοινώσεις, που όπως ελέχθη θα γίνουν στις 29/11 από την κα Περιστέρη... Ισως να έχουμε εκπλήξεις...
Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Υπολογίζει στην Αμερικανική στήριξη και στη δεινή οικονομική θέση του Ελληνισμού

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Η Διακήρυξη του Καΐρου, μετά την Συνάντηση Κορυφής Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, ανοίγει τον δρόμο για την υπογραφή συμφωνίας για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των τριών χωρών, δηλαδή μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου και μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, εφόσον μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου είναι ήδη γεγονός από πολλά χρόνια.
Η εξέλιξη αυτή στην γεωπολιτική του Καΐρου, που αναγνωρίζει πλέον ανεπιφύλακτα την επήρεια του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλόριζου στην Ελληνική ΑΟΖ και απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας ότι δήθεν η δική της ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι την Αιγυπτιακή, αίρει το εμπόδιο που υπήρχε στο παρελθόν από την επιφυλακτική στάση της Αιγύπτου και από τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε για την Ελλάδα η πολιτική του πρώην Προέδρου Μόρσι, των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Επαφίεται τώρα στην Ελλάδα να αξιοποιήσει τη στρατηγική προσέγγισή της με την Αίγυπτο για να επιταχύνει τις απαραίτητες διαδικασίες και προϋποθέσεις και να κάνει πράξη μία συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

Η Διακήρυξη του Καΐρου από τις τρεις χώρες έχει, προφανώς, πολύ ευρύτερη σημασία. Οι ηγεμονικές φιλοδοξίες της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο δεν ενοχλούν μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Ενοχλούν επίσης πολύ έντονα την Αίγυπτο, που είναι η μεγαλύτερη χώρα του Αραβικού κόσμου και ηγέτιδα δύναμη, όπως επίσης το Ισραήλ.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο συνδυασμός των ηγεμονικών και επεκτατικών φιλοδοξιών της Άγκυρας με μία πολιτική επικίνδυνου Ισλαμισμού αντιμετωπίζεται ως άμεση απειλή από τις δύο χώρες.

Το Ισραήλ δεν έχει πλέον καμία εμπιστοσύνη στο καθεστώς Ερντογάν και αντιμετωπίζει την Τουρκία ως μία νέα αναδυόμενη απειλή. Επ’ ουδενί θέλει η χώρα αυτή να προωθήσει τους ηγεμονικούς και γεωπολιτικούς της στόχους στην Ανατολική Μεσόγειο, που εκ των πραγμάτων θα απειλούσαν την ασφάλεια και τα συμφέροντα του Ισραήλ. Αυτό ισχύει ειδικότερα και σε σχέση με την Κύπρο. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να μην θέλει η Κύπρος να περιέλθει υπό τουρκικό γεωπολιτικό έλεγχο, είτε κατά άμεσο είτε κατά έμμεσο, συγκεκαλυμμένο τρόπο. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν και να το αξιοποιούν στις διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού οι πολιτικές ηγεσίες της Κύπρου και της Ελλάδος. Η σημερινή κατάσταση είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2004, όταν ίσχυε ακόμη η στρατηγική σχέση Άγκυρας – Τελ Αβίβ και το Ισραήλ συνέπλεε πλήρως με τον Δυτικό παράγοντα για την επιβολή του Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο.

Η τριμερής του Καΐρου, η οποία ενδέχεται να εξελιχθεί σε Πενταμερή με την προσχώρηση του Λιβάνου και της Ιορδανίας, όπως επίσης η νέα, προβλεπόμενη Τριμερής με το Ισραήλ δημιουργούν μία νέα κατάσταση στην περιοχή και ισχυρά περιφερειακά ερείσματα για την Ελλάδα και την Κύπρο.
Ήδη, πριν ενδεχομένως από τα Χριστούγεννα, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου, στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, θα επισκεφθεί τη Λευκωσία. Θα είναι μια επίσκεψη με βαθύ συμβολικό νόημα και με σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα. Ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, θα επισκεφθεί παραλλήλως στις 2 Δεκεμβρίου την Ιερουσαλήμ. Η επίσκεψή του έρχεται σε συνέχεια της επίσκεψης στη Λευκωσία του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών, Άβιγκντορ Λίμπερμαν, και των ξεκάθαρων δηλώσεων στις οποίες προέβη για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας και για τερματισμό των παράνομων ερευνών του τουρκικού σεισμογραφικού σκάφους στην Κυπριακή ΑΟΖ.
Έρχεται επίσης ως συνέχεια των κοινών Κυπρο-Ισραηλινών ασκήσεων στον Κυπριακό εναέριο χώρο και της προσγείωσης Ισραηλινών αεροσκαφών στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο.

Ο Κύπριος Πρόεδρος, Νίκος Αναστασιάδης, έχει επίσης ανοικτή πρόσκληση από τον ρώσο ηγέτη, Βλαντιμίρ Πούτιν, για να επισκεφθεί προσεχώς τη Μόσχα.

Η γείτων επεκτείνει την κρίση στο Αιγαίο
Η Άγκυρα, διπλωματικά απομονωμένη στην περιοχή και αντιμετωπίζοντας μεγάλα στρατηγικά διλήμματα από την κατάσταση στη Συρία, το Ιράκ και την όλη εξέλιξη στην περιοχή, όπως επίσης στο εσωτερικό της με τον Κουρδικό παράγοντα, στρέφει την προσοχή της στην Ανατολική Μεσόγειο. Πιστεύει ότι μπορεί να αποκομίσει εδώ μεγάλα κέρδη σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας, με διακριτική αμερικανική υποστήριξη και εκμεταλλευόμενη τη θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσεως της ομηρίας που ασκεί η τρόικα και της μακράς αδράνειάς τους στον τομέα των στρατιωτικών εξοπλισμών.

Υπολογίζει επίσης στην αμερικανική υποστήριξη λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Συρία και της αμερικανικής πολιτικής κατά του προέδρου Άσαντ. Η τελευταία εκπορεύεται από τις γνωστές αντι-ρωσικές εμμονές της Ουάσιγκτον και την προβληματική αμερικανική στρατηγική της συμμαχίας με τον μουσουλμανικό παράγοντα, ιδιαίτερα με τον ακραίο Ισλαμισμό, για την άσκηση αντι-ρωσικής πολιτικής σε ολόκληρη την ρωσική περίμετρο.

Τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής αυτής έγιναν φανερά, κατά πρώτο λόγο, στο Αφγανιστάν, με την άνδρωση της Αλ Κάιντα. Έγιναν, κατά δεύτερο λόγο, φανερά με το φιάσκο και στην τραγωδία στην οποία οδηγήθηκαν τα κινήματα της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», στα οποία είχε επενδύσει πολύ και ο Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντας την πολιτική του ως πρότυπο ενός νέου «ήπιου» Ισλάμ. Έγιναν, κατά τρίτο λόγο, φανερά με τη δημιουργία του Φρανκεστάιν του ISIL/ISIS, του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ, συνέπραξαν ενεργά και συνεργάσθηκαν με την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία για τη δημιουργία αυτής της υποτιθέμενης «μετριοπαθούς» δυνάμεως, η οποία θα ανέτρεπε και θα αντικαθιστούσε το καθεστώς Άσαντ.
Σήμερα οι ΗΠΑ συγκροτούν συνασπισμό σαράντα δύο χωρών για να πολεμήσουν το ISIL και το Ισλαμικό Κράτος, ασκώντας πίεση και στην Άγκυρα να συνεργασθεί σε αυτό, παρά τις εκλεκτικές συγγένειες και τους ανομολόγητους δεσμούς που έχει με το ISIL. Η Άγκυρα υπολογίζει στο ISIL για την κατάλυση της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής της Συρίας, την οποία αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη καχυποψία και φόβο ότι μπορεί σε ένα μελλοντικό σενάριο δημιουργίας ενιαίου ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους, να αποτελέσει την προέκτασή του προς τη θάλασσα, στον κόλπο της Αλεξανδρέττας.

Έτσι εξηγείται η πεισματική άρνηση της Άγκυρας να συνεργασθεί για την απόκρουση της επίθεσης του ISIL στο Κομπάνι. Αναγκάσθηκε, μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις, για «ανταλλάγματα», να συνεργασθεί οριακά με τις ΗΠΑ, επιτρέποντας τη διέλευση μέσα από τα έδαφός της περιορισμένου αριθμού ανταρτών Πεσμεργκά από το βόρειο Κουρδικό Ιράκ για την ενίσχυση της άμυνας του Κομπάνι. Το έπραξε ζητώντας ανταλλάγματα για τη συνέχιση της αμερικανικής πολιτικής στη Συρία και πιθανότατα για τη «συμμετοχή» της Άγκυρας στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου. Το έπραξε, επίσης, αναλογιζόμενη τις επιπτώσεις της πολιτικής της στους Κούρδους της Τουρκίας και στις προσπάθειές της να διαπραγματευθεί με αυτούς μία λύση του Κουρδικού, όπως επίσης την εξέλιξη της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στον Κουρδικό παράγοντα.
Ήδη, διακεκριμένοι πολιτικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον προτείνουν αναθεώρηση της αμερικανικής στρατηγικής και απόδοση πολύ μεγαλύτερης σημασίας στον Κουρδικό παράγοντα στην περιοχή, συνάγοντας τα συμπεράσματα από την αναξιόπιστη, προβληματική και Ισλαμική πολιτική του Ερντογάν, που επιδιώκει τους δικούς της, αυτόνομους στόχους περιφερειακής δυνάμεως.

Η επίσημη αμερικανική πολιτική, παρά τον έκδηλο εκνευρισμό και τη δυσπιστία της απέναντι στην πολιτική Ερντογάν, εξακολουθεί να αποδίδει μεγάλη σημασία στον στρατηγικό ρόλο της Τουρκίας ως συμμάχου του ΝΑΤΟ και να προσπαθεί να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Ευρώπη και το δυτικό στρατόπεδο. Στην επιδίωξη αυτή υπάρχουν μεγάλοι κίνδυνοι για την Ελλάδα και την Κύπρο, που υπολαμβάνονται ως πολιτικά ελεγχόμενες χώρες και ευεπίφορες σε πιέσεις για υποχωρήσεις κα απαράδεκτους «συμβιβασμούς» στα εθνικά θέματα.

Οι απαράδεκτες προτάσεις του αντιπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ
Μία εκδήλωση της αμερικανικής αυτής πολιτικής ήταν η επίσκεψη στον Κύπριο Πρόεδρο του αμερικανού πρέσβεως στη Λευκωσία και η υποβολή προτάσεως για τη δημιουργία Ταμείου στο οποίο να κατατίθενται τα έσοδα από το φυσικό αέριο της Κύπρου μέχρι την κατάληξη σε συμφωνία για τη διανομή τους, στο πλαίσιο μίας «λύσεως» του Κυπριακού. Η πρότασή του απερρίφθη.


Η ουσία όμως της προτάσεως επανήλθε μέσω του νέου ειδικού γενικού αντιπροσώπου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Νορβηγού Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος ανέλαβε μεσολαβητική προσπάθεια για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι χαρακτηριστικό και ενδεικτικό ότι ούτε αυτός ούτε ο γ.γ. του ΟΗΕ, Μπάκι Μουν, έκαναν την οποιαδήποτε δήλωση για σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και αποχώρηση του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros» από την Κυπριακή ΑΟΖ. Αυτή όμως η εισβολή προκάλεσε την αναστολή της συμμετοχής της ελληνικής πλευράς στις διακοινοτικές συνομιλίες και τη διακοπή τους.

Ο Άιντε επεσκέφθη διαδοχικά την Άγκυρα, την Αθήνα και την Λευκωσία και υπέβαλε στον Κύπριο Πρόεδρο διαμεσολαβητική πρόταση για τη δημιουργία μίας Τεχνικής «Διακοινοτικής» Επιτροπής, η οποία θα συζητήσει το θέμα του φυσικού αερίου στο πλαίσιο των διακοινοτικών συνομιλιών. Πρότεινε, με άλλα λόγια, τη μετατροπή του φυσικού αερίου της ελεύθερης Κύπρου σε διακοινοτικό θέμα, το οποίο θα πρέπει να συζητηθεί σε βάση πολιτικής ισότητας με το ψευδοκράτος!

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι σε μία τέτοια περίπτωση η ίδια η Ελληνική πλευρά θα παραδεχόταν ότι δεν έχει το κυριαρχικό δικαίωμα να αξιοποιήσει τα ενεργειακά κοιτάσματα της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου και θα εξισωνόταν ε το ψευδοκράτος. Θα ανεγνώριζε επίσης σε αυτό «ίσο» λόγο στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Η Άγκυρα κατέχει επί σαράντα χρόνια τη Βόρεια Κύπρο. Διεκδικεί τώρα να της αναγνωρισθεί από την ελληνική πλευρά ότι έχει επιπλέον «ίσα» δικαιώματα στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου. Με τη λογική αυτή, θα έμεναν επίσης στον αέρα οι συμφωνίες που έχει υπογράψει μέχρι τώρα η Κυπριακή Δημοκρατία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και την αξιοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων.

Η πρόταση, όπως προείπαμε, απερρίφθη. Δείχνει, ωστόσο, σαφώς τον ρόλο ανδρείκελου που διαδραματίζει ο ειδικός αντιπρόσωπος του γενικού γραμματέα. Δείχνε επίσης τον παρασκηνιακό ρόλο του Βρετανικού παράγοντα, ο οποίος φιλοδοξεί να επιτύχει, σε συμμαχία με τον Τουρκικό παράγοντα, τους στόχους που είχε εκφράσει για την Κυπριακή ΑΟΖ μέσα από το σχέδιο Ανάν. Δείχνει, τέλος, τους κινδύνους που εγκυμονεί η συνέχιση της αυτοκαταστροφικής πολιτικής των διακοινοτικών συνομιλιών με βάση το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου, όπως και την ανάγκη να χαραχθεί επειγόντως μια νέα πολιτική και στρατηγική, που θα έχει ως ακρογωνιαίο λίθο την διαφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 263



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Σάλος ξέσπασε από τη διαρροή στη δημοσιότητα του επεισοδίου με τα τουρκικά F-16 που παρενόχλησαν σοβαρά ελληνικό πολιτικό αεροσκάφος στην περιοχή του εναέριου χώρου των Ψαρών έως τη Μύκονο. Ως συνήθως στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, πέραν της κριτικής που ασκήθηκε για τον χειρισμό της υπόθεσης από την ελληνική πλευρά, η υπερβολή ξεχείλισε, ευτυχώς όχι από πολλούς, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κατηγορηθούν ουσιαστικά για ολιγωρία οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. 

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Οι αναγνώστες μας γνωρίζουν καλά εάν ο παρών ιστοχώρος γνωρίζει ή όχι όσα γράφει με βάση τις πηγές του, σε ποιον βαθμό είναι επιτυχείς ή/και ψύχραιμες οι αναλύσεις του, αλλά και εάν υποκύπτει εύκολα στις σειρήνες του εντυπωσιασμού, που φέρνουν μεγάλη επισκεψιμότητα, εξάπτοντας γενικώς τα πάθη, παρότι τις ενστάσεις και τις αντιρρήσεις του για την ακολουθούμενη πολιτική τις έχει διατυπώσει σε υψηλούς μάλιστα τόνους, ουκ ολίγες φορές 

Ξεκινώντας από την είδηση, αυτό που θα πρέπει να τονιστεί με κάθε δυνατό τρόπο προς κάθε κατεύθυνση για να είναι απολύτως σίγουροι άπαντες, είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να κινηθεί αεροπορικό μέσο σε ακτίνα ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΩΝ χιλιομέτρων (ακριβώς ασφαλώς δεν μπορούμε να αναφέρουμε διότι μας διαβάζουν πολλοί…) χωρίς οι υπεύθυνοι να γνωρίζουν αυτόματα όσα χρειάζονται για να μην πιαστεί η ελληνική άμυνα «στον ύπνο».

Αυτό το λέμε μετά λόγου γνώσεως και το γνωρίζουν καλά όλοι όσοι είχαν την τύχη να επισκεφτούν ένα «κέντρο ελέγχου περιοχής» και να ενημερωθούν αναλυτικά από τους υπεύθυνους, ασχέτως εάν από τα στοιχεία της ενημέρωσης μόνο ένα μέρος μπορούσε να δει το φως της δημοσιότητας για ευνόητους λόγους. Άρα, ζήτημα ολιγωρίας της ελληνικής αεράμυνας ΔΕΝ τίθεται σε καμία περίπτωση.

Δυστυχώς, για ευνόητους λόγους δεν μπορούμε να προβούμε σε λεπτομερείς αναφορές για το πόσα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη βρίσκονταν και που, ποια χρονική στιγμή κινητοποιήθηκαν και απογειώθηκαν, παρότι αυτό θα ξεκαθάριζε την υπόθεση μια και καλή.

Είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε και ενδεχομένως να συμμεριστούμε μέχρι ένα βαθμό, την επιχειρηματολογία που θα στραφεί εναντίον της «επικοινωνιακής πολιτικής» της όποιας ελληνικής κυβέρνησης και τις ενδεχομένως υπερβάλλουσας «ευαισθησίας» να αποφευχθεί κάποιος χειρισμός που θα οδηγούσε σε στρατιωτική κλιμάκωση. Την ίδια όμως στιγμή, οφείλουμε να τονίσουμε, ότι η παρούσα συγκυρία δεν είναι απλή και απαιτούνται εξαιρετικά λεπτοί διπλωματικοί χειρισμοί. 

Ενδεχομένως σε καμία άλλα στιγμή της ελληνικής Ιστορίας, το διεθνές περιβάλλον δεν ήταν τόσο θετικό απέναντι στα ελληνικά συμφέροντα. Και αυτό όχι διότι κάποιοι μας αγάπησαν αιφνιδίως, αλλά διότι οι ισορροπίες στην περιοχή έχουν αλλάξει. Μάλλον, για την ακρίβεια, βρίσκονται σε διαδικασία μετασχηματισμού, αλλά τα δεδομένα είναι εξαιρετικά θετικά.

Κατά συνέπεια, η προσοχή της ελληνικής πλευράς πρέπει να μεγιστοποιηθεί, ώστε αυτό το γενικότερο περιφερειακά αλλά και ευρύτερα «κλίμα», να μη δοθεί η παραμικρή αφορμή «ανάσχεσης» αυτής της τάσης. Η υπευθυνότητα που πρέπει να δείχνουν άπαντες, με πρώτη την πολιτική ηγεσία, θα πρέπει να αποδεικνύεται στην πράξη ότι είναι στον υπερθετικό βαθμό…

Επαναλαμβάνουμε, μπορεί οι ενστάσεις όλων μας να είναι μεγάλες, άλλο όμως είναι το να διατυπώνονται σε θεωρητικό επίπεδο – διότι πιστέψτε μας, τη συνολική εικόνα στο πρακτικό επίπεδο την έχουν ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ – και άλλο το να παραβιάζουμε χονδροειδώς το απόρρητο μιας συνομιλίας, στην οποία ο «πληροφοριοδότης» αποφάσισε να προβεί σε μια χειρονομία εμπιστοσύνης προς τους συνομιλητές του. 

Δε χρειάζεται παρά ένας ιδιοτελής υπολογισμός ή μια κουταμάρα για να γίνει η ζημιά. Αυτό προφανώς θα περιορίσει και τη ροή της πληροφόρησης προς τους δημοσιογράφους, άρα η ζημιά θα αφορά και εμάς, πέρα από τη χώρα. Όσο κι αν διαφωνείς, μερικές φορές είναι καλό να αφήνεις τον χειρισμό τέτοιων αποφάσεων στην πολιτική ηγεσία που φέρει και την τελική ευθύνη. Πάντα με μέτρο βέβαια, αλλά οι παρορμήσεις κοστίζουν ακριβά στο άναρχο διεθνές περιβάλλον.

Μια τελευταία υπενθύμιση προς όλους, προτού κλείσει το παρόν σημείωμα: Ο παραδοσιακός αντίπαλος του Ελληνισμού, έψαχνε πάντα στιγμές αδυναμίας και πολιτικού διχασμού στη χώρα για να κάνει την κίνησή του, με την οποία προωθούσε τις διεκδικήσεις του ένα βήμα παραπέρα. Σήμερα, όχι μόνο η κατάσταση είναι προβληματική από πολλές απόψεις, αλλά και όσα διακυβεύονται για τον αντίπαλο, στο πλαίσιο της αρπακτικής του διάθεσης, είναι πολλά. Ας μη βγάλουμε λοιπόν τα μάτια μας, με τα ίδια μας τα χέρια.

Πηγή Defence-Point

Σχόλιο ιστολογίου: Το συγκεκριμένο άρθρο μας καλύπτει στον απόλυτο βαθμό. Κάποιοι θα πρέπει να συμμαζευτούν, στον αγώνα τους για την επισκεψιμότητα, και να επαναφέρουν ως βασική τους αρχή τον αγώνα της πατρίδας μας. Παρά τις όποιες πολιτικές (δίκαιες ή άδικες) αντιπαραθέσεις και αντιπαλότητές τους, δεν θα πρέπει να λησμονούν πως οι κυβερνήσεις έχουν ημερομηνία λήξης. Ας μην επιχειρούν, λοιπόν, βλακωδώς, να βάλουν οι ίδιοι "ημερομηνία λήξης" στα εθνικά συμφέροντα...

 

Μυστικά και κρυμμένες αλήθειες για την ΑΟΖ

Η τριμερής διάσκεψη του Καΐρου και η προοπτική οριοθέτησης της ΑΟΖ ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο επανέφεραν στο προσκήνιο το ακανθώδες θέμα της κήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από τη χώρα μας, τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας κίνησης αλλά και τους κινδύνους που κρύβει.

Εμείς, έχουμε πρωτοστατήσει στην ανάδειξη της ΑΟΖ ως ζήτημα μείζονος πολιτικής προτεραιότητας, με εκτενή ρεπορτάζ και αναλυτική αρθρογραφία, όταν άλλοι αγνοούσαν την ύπαρξη του θέματος ή σιωπούσαν ένοχα κι όταν η θέση της Πολιτείας ήταν να μην ανακινείται το κυριαρχικό δικαίωμά της υπό το δόγμα ότι «στην Ελλάδα δεν έχουμε πετρέλαιο ή, έστω, όσο έχουμε βρει είναι ελάχιστο».

«Η ΑΟΖ και τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ελλάδας θα αναδειχθούν το αμέσως επόμενο διάστημα σε ένα από τα κορυφαία θέματα της χώρας, που θα επηρεάσουν ευθέως και καταλυτικά όχι μόνο τις μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές εξόδου από την κρίση, αλλά κα την ίδια την υπόσταση και διεθνή θέση της για τις επόμενες δεκαετίες», ήταν η εισαγωγή του «προφητικού» κειμένου μας στα τέλη του 2010. Όπως αποδεικνύεται σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση, με καθυστέρηση πολλών ετών και υπό την πίεση της επιβίωσής μας ως έθνους, καλείται να διαχειριστεί το ζήτημα με αποφασιστικότητα, μεθοδικότητα και υπευθυνότητα.

Η «άγνωστη» Ζώνη
Ως αποκλειστική Οικονομική Ζώνη χαρακτηρίζεται η θαλάσσια έκταση εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας για τον εντοπισμό ορυκτού πλούτου και εκμετάλλευσης των θαλάσσιων υπεδάφιων πόρων. Η ΑΟΖ εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων, στα 200 ναυτικά μίλια (370 χλμ) και αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα του κράτους στο οποίο υπάγεται (αυτή είναι και η διαφορά της με τα χωρικά ύδατα, που αποτελούν πλήρη κυριαρχία).
Στον στενά θαλάσσιο χώρο της Μεσογείου κανένα κράτος δεν έχει τη δυνατότητα πλήρους ανάπτυξης ΑΟΖ λόγω της εγγύτητας με τα γειτονικά κράτη. Η Ελλάδα, ωστόσο, χάρη στα εκατοντάδες νησιά της, βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Η σημασία των νησιών για την χάραξη της ΑΟΖ ενός κράτους είναι τεράστια, όπως αποδεικνύει το παράδειγμα της Γαλλίας, η οποία κατέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ παγκοσμίως, μετά τις ΗΠΑ, χάρη στα «διασκορπισμένα νησιά» στον Ινδικό Ωκεανό.

«Η Ελλάδα κατέχει τη δεύτερη μεγαλύτερη μετά την Ιταλία ΑΟΖ στη Μεσόγειο, και, τώρα που τα κοιτάσματα του ορυκτού της πλούτου είναι τεράστια, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έχουν δικαίωμα να την αγνοούν, όπως την αγνοούσαν επί τριάντα χρόνια. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι την αγνόησαν συνειδητά όχι από ανικανότητα, αλλά από μία απόλυτη ακινησία για να μην φοβίσουν την Τουρκία. Η Τουρκία ήταν μόνο ένα από τα τέσσερα κράτη που δεν υπέγραψαν το 1982 τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, γιατί υπάρχει το άρθρο 121 της Σύμβασης που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά. Επομένως δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να αντιληφθεί την αξία της ΑΟΖ για την Ελλάδα. Αλλά, δυστυχώς, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα ετών σεβάστηκαν την επιθυμία της Τουρκίας να μην συζητηθεί το θέμα της ΑΟΖ», σημειώνει ο Θόδωρος Καρυώτης, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις ΗΠΑ, ο οποίος εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας υπεγράφη στις 10 Δεκεμβρίου του 1982. Σήμερα, εκατόν εξήντα δύο τον αριθμό –μεταξύ αυτών η Ελλάδα και η Κύπρος- είναι τα συμβαλλόμενα μέρη.

Το «αγκάθι» της Μεγίστης
Κομβικής σημασίας για την ελληνική ΑΟΖ αλλά και αφορμή για διενέξεις με την τουρκική πλευρά είναι το Καστελλόριζο και η εγγύς θαλάσσια περιοχή, «η τοποθεσία του νησιωτικού συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο) επιτρέπει στις υφαλοκρηπίδες Ελλάδας και Κύπρου να εφάπτονται» τονίζει ο επ. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Άγγελος Συρίγος. «Αντιστοίχως, η τουρκική υφαλοκρηπίδα περιορίζεται σε μία τριγωνική περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και στο Καστελλόριζο. Προϋπόθεση είναι το όριο της υφαλοκρηπίδας να χαραχθεί επί τη βάσει της μέσης γραμμής/γραμμής ίσης απόστασης μεταξύ των τουρκικών ακτών και του Καστελλόριζου, της Ρόδου, της Καρπάθου και της Κρήτης. Η Τουρκία προφανώς αντιδρά σε μία τέτοια οριοθέτηση. Για τον λόγο αυτό επεδίωξε κατά τις διερευνητικές συνομιλίες της περιόδου 2010 – 2011 ανάμεσα στα δύο κράτη να απομονώσει το Καστελλόριζο, ως ευρισκόμενο στην Ανατολική Μεσόγειο, από τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά. Η απάντηση τις τουρκικές επιδιώξεις είναι ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας –και της ΑΟΖ οψέποτε θεσπιστεί- θα πρέπει να είναι συνολική και όχι αποσπασματική και να αφορά ενιαία σε όλο το μήκος των ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων, από το Δέλτα του Έβρου έως και τη Στρογγύλη ανατολικά του Καστελλόριζου».

Ο καθηγητής Καρυώτης, από την πλευρά του, μας τόνιζε ήδη από τις αρχές του 2012 την ανάγκη να συμπεριληφθεί το Καστελλόριζο στην ΑΟΖ με την Κύπρο και την Αίγυπτο, μεμφόμενος παράλληλα τις ελληνικές κυβερνήσεις που κωλυσιέργησαν στην κήρυξή της.
«Η άρνηση των δύο τελευταίων κυβερνήσεων της χώρας να οριοθετήσουν την ελληνική ΑΟΖ με αυτή της Κύπρου δεν αποτελεί μόνο πράξη δειλίας, αλλά και μεγάλης απερισκεψίας. «Κλειδί» σε αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελλόριζο, νησί το οποίο κατοικείται –δεν πρόκειται δηλαδή για ακατοίκητη βραχονησίδα- και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι διαθέτει ΑΟΖ. Αν η χώρα μας δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελλόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο», σημείωνε ο καθηγητής.

Από τον Αύγουστο του 2011 τονίζαμε την ανάγκη χάραξης ΑΟΖ με την Κύπρο και εν συνεχεία με το Ισραήλ, προκειμένου να καταστεί εκμεταλλεύσιμος ο ορυκτός πλούτος μας αλλά και να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη μέσα από έναν αγωγό μεταφοράς του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.
«Η ανακήρυξη των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου θα ενοποιήσει τον θαλάσσιο οικονομικό και ενεργειακό χώρο μέχρι το Ισραήλ, με επόμενο λογικό βήμα τη δημιουργία αγωγού, ο οποίος θα μεταφέρει το φυσικό αέριο στην Ευρώπη».

Πηγή περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 263


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου