Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Απρ 2012


Γράφει η Loretta Napoleoni

Μαρξιστές και νεοκεϊνσιανοί οικονομικοί αναλυτές ενώνουν τις φωνές τους λέγοντας ότι στην ευρωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση οι πλούσιες χώρες έχουν γίνει πιστωτές των φτωχότερων κρατών. Η ανάλυση αυτή, όμως, δεν εξηγεί πλήρως όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα.

Σε εκείνους που ευθύνονται γι' αυτήν την ελληνική τραγωδία συμπεριλαμβάνεται και η πολιτική τάξη που χρησιμοποίησε τις ψήφους ως προϊόντα προς ανταλλαγή. Κάθε φορά που αναδεικνυόταν νέο κόμμα στην ηγεσία της χώρας, ο δημόσιος τομέας διευρυνόταν, όπως εξηγεί ο κ. Πάνος Καζάκος, επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σημειώνει, δε, ότι για την ίδρυση μιας μικρής εταιρίας έπρεπε να κατατεθούν 200 σελίδες πιστοποιητικών και εγγράφων, ενώ αντιστοίχως μία πρόσληψη στον δημόσιο τομέα επιτυγχάνεται έχοντας απλώς τις κατάλληλες επαφές.

Δεδομένου ότι οι ψήφοι εξαγοράζονται, κανείς δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στην οικονομική πολιτική. Η σημερινή κατάσταση ξεκαθαρίζει ότι αυτή η παράβλεψη εμπεριείχε δολιότητα.

Σήμερα, οι Έλληνες που έζησαν τη χούντα δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι το δημοκρατικό κράτος, το οποίο πολλοί αντιμετώπιζαν ως «πατερούλη», έπραξε τόσα λάθη. Ότι μπορεί να οδήγησε στην απόλυση 200.000 ανθρώπων μέσα σε 12 μήνες, ότι μείωσε τις συντάξεις κατά 25% και τους μισθούς του Δημοσίου κατά 60%. Τα συνθήματα από γκράφιτι στα κατεβασμένα ρολά των καταστημάτων στο κέντρο της Αθήνας δείχνουν ότι στη χώρα διεξάγεται η μάχη δύο κόσμων, όπως συνέβαινε και στο Star Wars: Η «κακή» Γερμανία που επιβάλλει λιτότητα εναντίον της «καλής» Ελλάδας

Οι σκιτσογράφοι των εφημερίδων συχνά απεικονίζουν την Angela Merkel με ναζιστική στολή. Στην Ελλάδα πραγματικά αισθάνεται κανείς ότι βρίσκεται… στα χαρακώματα, σε έναν πόλεμο όπου όμως κανείς δεν ξέρει ποιος είναι πραγματικά ο αντίπαλος.

Σε αντάλλαγμα για το πρόσφατο δάνειο, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να παραδώσει μέρος της κυριαρχίας της στην τρόικα. Το λόμπι του κοσμικού ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία στην κεντρική πλατεία Συντάγματος είναι γεμάτο από δικηγόρους βορειοευρωπαϊκών χωρών και γραφειοκράτες με τους βοηθούς τους. Εκείνοι πλέον καθορίζουν το μέλλον της χώρας. Πολλοί εργάζονται για τις νομικές εταιρίες που συμβουλεύουν κολοσσούς του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος και την Ε.Ε. Τους ίδιους ακριβώς οργανισμούς που συνέβαλαν στη δημιουργία της κρίσης.

Η Ελλάδα μοιάζει ολοένα και περισσότερο με επιχείρηση που βρίσκεται σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης και όχι με κράτος σε κρίση. Η τρόικα οργανώνει την πρώτη "κηδεία" ενός ευρωπαϊκού κράτους, που θα αντικατασταθεί από μία τευτονική επιχείρηση την οποία θα διοικούν ξένοι επαγγελματίες. Οι Έλληνες, αν και τα διαισθάνονται όλα αυτά, δεν μπορούν να δεχθούν λογικά αυτήν την προδοσία από το «κράτος-νονό». Στους δρόμους της Αθήνας, όπου οι άνεργοι τριγυρίζουν άσκοπα και οι γέροι ζητιανεύουν, μπορεί να δει κανείς τον αργό τεμαχισμό της δυτικής δημοκρατίας.

Κάθε μέρα, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας διανέμει περίπου 10.000 δωρεάν γεύματα. Πριν από δύο χρόνια έδινε μόλις 3.500 γεύματα. Και πλέον δεν πρόκειται μόνο για φτωχούς μετανάστες που έρχονται για ένα πιάτο ζεστό φαΐ. Πλέον πρόκειται για πολλές, μα πάρα πολλές, ελληνικές οικογένειες και για τα παιδιά τους. «Η κρίση σίτισης είναι πολύ σοβαρή» αναφέρει ο πατήρ Βασίλειος Χαβατζάς, διευθυντής της Αλληλεγγύης, της μη κυβερνητικής οργάνωσης της εκκλησίας, και συμπληρώνει: «ακόμη πιο σοβαρή όμως, είναι η υπαρξιακή κρίση».

Η απότομη αύξηση των αυτοκτονιών είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Από το 2010 καταγράφεται σημαντική αύξηση των ψυχικών ασθενειών, από την κατάθλιψη μέχρι την σχιζοφρένεια, που σχετίζονται με την απότομη αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών. Οι γιατροί κάνουν λόγο για κοινωνικό αποπροσανατολισμό που προκύπτει από την απώλεια ταυτότητας. Με άλλα λόγια, ο κόσμος δεν ξέρει τι γίνεται, ποιος είναι υπεύθυνος και τι θα γίνει αύριο. Δεν υπάρχει πλέον σταθερότητα.

Αυτή ακριβώς η αποσύνδεση των χρημάτων με την πραγματικότητα τελικά φθείρει την ψυχή. Τα χρήματα είναι υπαρξιακή άγκυρα, όπως επεσήμανε ακόμη και ο ίδιος ο Keynes όταν επέκρινε τις υψηλές αποζημιώσεις οι οποίες επιβλήθηκαν στην Γερμανία στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου – που οδήγησαν στον υπερπληθωρισμό, στην πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και στην ανάδειξη του ναζισμού. Η λιτότητα διαβρώνει αυτή την άγκυρα.

Στα 2,60 ευρώ, ο καφές στο αεροδρόμιο της Αθήνας είναι πιο ακριβός από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ενώ ο μέσος μισθός στην Ελλάδα περιορίζεται στα 600 ευρώ έναντι 2.200 ευρώ στην Γερμανία. Τα πάντα, από τα καύσιμα μέχρι τα αυγά και το κρέας, είναι ακριβότερα στην Ελλάδα από ότι στην Γερμανία.

«Το ευρώ θα έπρεπε να είχε προστατεύσει την ελληνική οικονομία από τον πληθωρισμό, αλλά οι τιμές αυξάνονται επειδή η ελληνική αγορά δεν είναι ανταγωνιστική, δεν υπήρξε ποτέ ανταγωνισμός» εξηγεί ο κ. Καζάκος. Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις απάντησαν σε αυτή την κατάσταση αυξάνοντας τους μισθούς. Από το 2000 έως το 2008, το κόστος μίας μονάδας εργασίας αυξήθηκε κατά 24% ενώ της Γερμανίας μόλις 4%. Ακολούθησε η κρίση και η λιτότητα.

Δύσκολα μπορεί να δει κανείς πως θα τελειώσει αυτή η θλιβερή ιστορία. Είναι όμως, βέβαιο ότι το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών της ευρωζώνης διευρύνεται μέρα με τη μέρα. Σύντομα, το μόνο που θα έχουν κοινό είναι ένα μικρό νόμισμα, τη σύγχρονη εκδοχή του χρυσού μήλου της Έριδος που τελικά οδήγησε την Ελλάδα σε ένα παράλογο, άσκοπο και άδικο πόλεμο.


* Ο Loretta Napoleoni είναι συγγραφέας του ‘Maonomics – Why Chinese Communists Make Better Capitalists Than We Do’
Γράφει ο J. Stiglitz

Δριμεία κριτική στην διαχείριση της κρίσης από τους ευρωπαίους ηγέτες ασκεί ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια Τζόζεφ Στίγκλιτζ. Επισημαίνει ότι «η υπερβολική δόση λιτότητας χειροτερεύει τα πάντα», ενώ τονίζει ότι το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους δεν επαρκεί και προτείνει την αύξηση και όχι τη μείωση των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσης.

Σε συνέντευξη που παραχωρεί ο αμερικανός οικονομολόγος στην γερμανική εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung», τάσσεται κατά της πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης, καθώς, όπως υποστηρίζει, «οι δημοκρατίες μπορούν να αντέξουν περικοπές χωρίς να βλέπουν φως στο τούνελ μόνο μέχρις ενός σημείου». Προσθέτει ακόμη ότι «δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο ούτε ένα παράδειγμα, όπου οι περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών να οδήγησαν στην εξυγίανση ενός ασθενούς κράτους» και αναδεικνύει την ανάγκη εφαρμογής αναπτυξιακής πολιτικής, ενώ θεωρεί την αναδιάρθρωση του χρέους των υπερχρεωμένων χωρών ως μοναδική διέξοδο. «Το κούρεμα του ελληνικού χρέους είναι δυστυχώς πολύ περιορισμένο και αυτό επειδή υπάρχει ο φόβος της χρεοκοπίας. Αλλά και η χρεοκοπία κρατών ανήκει στον σύγχρονο καπιταλισμό. Πρέπει να είναι επιτρεπτή», εξηγεί ο κ. Στίγκλιτζ και ζητεί να χορηγούνται μεγαλύτερα δάνεια σε επιχειρήσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Ο κ. Στίγκλιτς τάσσεται υπέρ της επιβολής φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, αλλά και της δημιουργίας κοινής Δημοσιονομικής Αρχής για την Ευρωζώνη, η οποία θα μπορούσε να χορηγεί επιπλέον κεφάλαια σε χώρες με πρόβλημα. «Μιλάω για την επονομαζόμενη αναδιανεμητική ένωση, την οποία μισούν πολλοί Γερμανοί», υπογραμμίζει, αλλά εκφράζει την αισιοδοξία του για το μακροπρόθεσμο οικονομικό μέλλον της Ευρώπης, παρά το γεγονός ότι, όπως διευκρινίζει, η πολιτική δημοσιονομικής λιτότητας δεν αποκλείεται βραχυπρόθεσμα να προκαλέσει νέα ύφεση.

Ποιοι πήραν την απόφαση για κατασχέσεις εις βάρος όποιου χρωστάει στο Δημόσιο πάνω από 300 ευρώ; Τα κόμματα της συγκυβέρνησης υπό τον Παπαδήμο – ως συμπλήρωμα της άλλης μεγαλειώδους απόφασης για αυτόφωρο σε όσους χρωστάνε 5.000 ευρώ. Πότε την πήραν; Παραμονές των εκλογών. Τι άλλο συνέβη τις ίδιες μέρες; Τα ίδια αυτά κόμματα της ίδιας αυτής συγκυβέρνησης θέσπισαν το ακατάσχετο των δικών τους επιχορηγήσεων έναντι τεράστιων οφειλών από τραπεζικά θαλασσοδάνεια, τα οποία ουδέποτε ρύθμισαν.
Το θέμα δε της προστασίας του εαυτού τους έγινεπαγκόσμιο σούργελο μέσω των μεγάλων ΜΜΕ και κατέληξε να φτάσει μέχρι την Κομισιόν, καθώς το έθεσε ο επικεφαλής των Φιλελεύθερων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Γκι Φερχόφστατ με επιστολή του προς τον αδιάφθορο και συνετό πρόεδρο της Κομισιόν Ζοζέ Μπαρόζο.
Ο Φερχόφστατ στην επιστολή του κατ’ αρχάς αναρωτιέται πώς γίνεται τα δύο βασικά πολιτικά κόμματα, που «ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση», να λαμβάνουν ενίσχυση με επιβάρυνση τωνφορολογουμένων».

Σε άλλο σημείο το πάει ακόμη πιο μακριά υποστηρίζοντας ότι θα ήταν δικαιότερο τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που έχουν επιβληθεί στους Έλληνες πολίτες, «πολλοί από τους οποίους αντιμετωπίζουν την ανεργία και τη δραστική μείωση του εισοδήματός τους», να εφαρμοστούν στους πολιτικούς και τα πολιτικάκόμματα.
Κι αν μέχρι εδώ τα όρια μεταξύ σκληρής κριτικής και λαϊκισμού εκ μέρους του Φερχόφστατ καταλήγουν να είναι δυσδιάκριτα, η επόμενη επισήμανση είναι απολύτως σαφής και δείχνει... ελλαδική πληροφόρηση: τα δύο αυτά κόμματα, «τα οποία είναι ήδη υπερχρεωμένα», με την ενίσχυση αποκτούν «τεράστιο πλεονέκτημα». Έναντι των άλλων προφανώς.
Αν πάντως η χρηματοδότηση των κομμάτων είναι έτσι κι αλλιώς ένα δύσκολο θέμα για μεγάλη συζήτηση, η όλη λογική των διαχρονικών πολιτικών νταβατζήδων αυτής της χώρας είναι απελπιστικά προβληματική. Ούτε καν τις τελευταίες μέρες πριν από τις εκλογές δεν μπορούν να κρύψουν τα παλληκάρια ποιοι είναι – και τιείναι. Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι τα δύο αυτά κόμματα, την ώρα που ετοιμάζονται να κατάσχουν περιουσίεςγια ψίχουλα:
1. Χρωστάνε πάνω από 200 εκατομμύρια στις τράπεζες έχοντας βάλει ως εγγύηση τα ποσά της κρατικής επιχορήγησης που θα λάβουν στο μέλλον – και οι τράπεζες αποδέχθηκαν αυτές τις εγγυήσεις χωρίς καν να υπολογίσουν ότι μπορεί κάποτε αυτές οι επιχορηγήσεις να μην υπάρχουν καν είτε λόγω συρρίκνωσης των κομμάτων είτε λόγω μείωσης των χορηγήσεων.
2. Σε αντίθεση με το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ που τα έχουν ήδη ρυθμίσει, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. εξακολουθούν να σφυρίζουν αδιάφορα και μάλιστα να θεσπίζουν τη μη κατάσχεση της επιχορήγησης έναντι της οφειλής τους.
3. Αρνούνται τη ρύθμιση των δανείων των ιδιωτών οφειλετών στις τράπεζες «προστατεύοντας» – υποτίθεται – το τραπεζικό σύστημα από τους συντεθλιμμένους καταναλωτές, τους απολυμένους και τους αγρίως «κουρεμένους», οι οποίοι αδυνατούν να πληρώνουν, αλλά όχι από τους (παλαιο)κομματικούς εαυτούς τους.
Σημειωτέον εδώ ότι ακόμη και το... ΔΝΤ σε χθεσινή έκθεσή του για την Ελλάδα υποστηρίζει πως, προκειμένου να αναθερμανθεί η πληττόμενη αγορά κατοικίας, είναι χρήσιμο να εφαρμοστούν προγράμματα αναδιάρθρωσης του χρέους των νοικοκυριών, όπως αυτά που εφαρμόζονται τώρα στην Ισλανδία (!) και εφαρμόστηκαν στις ΗΠΑ το 1930, τα οποία μειώνουν τις χρεοκοπίες και τις κατασχέσεις και βοηθούν την αποπληρωμή των χρεών. Στόχος, κατά το... ΔΝΤ: η αποτροπή ενός φαύλου κύκλου πτώσης των τιμών στην αγορά κατοικίας και της συνολικής ζήτησης.
4. Αρνούνται, προκειμένου να απορροφηθούν τα έσοδα του κράτους κατά προτεραιότητα από τους δανειστές, να πληρώσουν τα 6,5 δισ. ευρώ τα οποία οφείλει το Δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα και τα φυσικά πρόσωπα.
5. Παραγράφουν άνευ ανταλλάγματος κάθε είδους απαίτηση από τη βρώμικη δραστηριότητα τηςSiemens στην Ελλάδα, ενώ δεν έχουν διενεργήσει κανέναν έλεγχο στα ταμεία τους ή στις τσέπες επίορκων πολιτικών προκειμένου να βρεθούν τα 100 εκατομμύρια μάρκα που δόθηκαν ως μίζες για να αναληφθούν δημόσια έργα από τη γερμανική εταιρεία.
6. Διατηρούν τον απαράδεκτο νόμο περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος παρεμποδίζει τον έλεγχο για πράξεις ή παραλείψεις που ζημίωσαν τη χώρα και την οικονομία.
7. Βομβάρδισαν τη Βουλή με εκατοντάδες τροπολογίες ώστε, εκτός από τις συνήθεις μνημονιακές προσταγές, να ρυθμίσουν παντοειδή ρουσφέτια μόλις λίγες μέρες πριν από την προκήρυξη εκλογών.
8. Προσφέρουν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας στην πιο ειδεχθή κερδοσκοπική εκμετάλλευση.
Ο κατάλογος των ανάλογων και παρόμοιων στοιχείων που κατά καιρούς έχουμε καταγράψει προφανώς δεν έχει τελειωμό. Και αυτά τα λίγα όμως καταδεικνύουν ποιοι – και τι – είναι αυτοί που από τη μία διατάζουν την κατάσχεση περιουσιών για ψίχουλα και από την άλλη ζητούν... ψήφο.
Είναι από τις φορές που η αναζήτηση επιθετικού προσδιορισμού για το θράσος είναι μια πολύ δύσκολη προσπάθεια...

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
Tου Σταύρου Λυγερού

Η πρόσφατη άνοδος των επιτοκίων δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις ότι η Ευρωζώνη συνεχίζει να κινείται στο χείλος του γκρεμού. Προφανώς, οι χώρες με υψηλό έλλειμμα και χρέος πρέπει να επιδιώξουν τη δημοσιονομική εξυγίανση. Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να επιλύσει την κρίση του ευρώ, όταν ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει και οι Αγορές έχουν στοχοποιήσει τους αδύναμους κρίκους.

Η ιδιότυπη μερική δημοσιονομική ομοσπονδοποίηση που ουσιαστικά επέβαλε το Βερολίνο δεν έπεισε τις Αγορές. Πιστή στον ιδιοτελή δογματισμό της, η κυβέρνηση Μέρκελ δηλώνει ότι ο κανόνας των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και οι αυστηρές κυρώσεις για τους παραβάτες είναι από μόνες τους ικανές να επιλύσουν το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, όμως, ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος ανάσχεσης της πίεσης των Αγορών είναι να μπει στη μάχη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), εκδίδοντας ευρωομόλογα ή τυπώνοντας χρήμα.

Προς το παρόν, η ΕΚΤ έχει διοχετεύσει σε δύο δόσεις δάνεια ύψους ενός τρισ. ευρώ σε 120 ευρωπαϊκές τράπεζες. Η ρευστότητα αυτή λειτούργησε για ένα διάστημα σαν αντιπυρετικό και έριξε τα επιτόκια δανεισμού, αλλά ο πυρετός επανήλθε, επειδή η αιτία που τον προκαλεί δεν αντιμετωπίζεται.

Η παρέμβαση της ΕΚΤ θα έδινε τον απαραίτητο χρόνο για να πραγματοποιηθούν οι δομικές αλλαγές που θα καθιστούσαν την Ευρωζώνη και μακροπρόθεσμα βιώσιμη. Τέτοιες αλλαγές, βεβαίως, δεν είναι μόνο η επιβολή αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων. Είναι και η λήψη εκείνων των αναπτυξιακών μέτρων που μπορούν να οδηγήσουν σε πραγματική σύγκλιση τις οικονομίες της Ευρωζώνης. Η δημοσιονομική ομοσπονδοποίηση δεν είναι βιώσιμη, εάν εκτός από αυστηρή δημοσιονομική επιτήρηση και αυστηρές κυρώσεις δεν προβλέπει και μεταφορές πόρων, ώστε να προκύψει πραγματική οικονομική ένωση.

Είναι βολικό για τη γερμανική άρχουσα τάξη να θεωρεί την κρίση αποτέλεσμα αποκλειστικά κακής δημοσιονομικής διαχείρισης των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Κακή διαχείριση υπήρξε και λειτούργησε ως παράγοντας επιδείνωσης, αλλά η βασική αιτία της κρίσης είναι συστημική. Η Ευρωζώνη δεν ήταν ούτε μπόρεσε να γίνει από οικονομικής απόψεως ομοιογενής. Το ευρώ ήταν ένα κοστούμι για διαφορετικά αναστήματα. Γι’ αυτό και το κοινό νόμισμα είχε πολύ διαφορετικές επιπτώσεις στις οικονομίες των χωρών-μελών.

Από το ευρώ ωφελήθηκαν οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία δεν θα είχε τα ίδια εμπορικά πλεονάσματα χωρίς το κοινό νόμισμα. Πρώτον, επειδή η αναπόφευκτη ανατίμηση του μάρκου θα καθιστούσε τα γερμανικά προϊόντα λιγότερο ανταγωνιστικά. Δεύτερον, επειδή σ’ ένα μεγάλο βαθμό τα γερμανικά πλεονάσματα είναι τα ελλείμματα των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Στις ημέρες της ευημερίας όλα αυτά είχαν επικαλυφθεί. Η κρίση, όμως, τα έβγαλε στην επιφάνεια.

Με τη στάση της, η κυβέρνηση Μέρκελ συντηρεί τη συστημική κρίση και ανεβάζει το κόστος επίλυσής της. Στην πραγματικότητα, η Γερμανία έχει μεθύσει από την τωρινή πλεονεκτική θέση της στο διεθνές εμπόριο. Δεν συνειδητοποιεί ότι χωρίς το όχημα της Ευρωζώνης η τωρινή πλεονεκτική θέση της δεν έχει τις προϋποθέσεις να μακροημερεύσει.
Της Ζέζας Ζήκου

Τα «ζωώδη ένστικτα» για τα οποία μιλούσε ο Τζον Μέιναρντ Κέινς έχουν βγει σε αναζήτηση λείας. Οι άνθρωποι είναι κακοδιάθετοι, δύσπιστοι και προβληματισμένοι. Η απόγνωση που προκαλεί η οικονομική κρίση απελευθερώνει τα «ζωώδη ένστικτα» των ανθρώπων. Επιβάλλουν το διττό καθήκον για αλήθεια και δικαιοσύνη. Χωρίς φόβο. Χωρίς οργή καν. Ψυχρά, υπολογισμένα, με βαθιά αίσθηση της ιστορίας. Χωρίς οίκτο για τους πρωταίτιους, τους παραγωγούς της παρακμής, τους εισέτι ολίγους, κρυπτόμενους και ιδιοτελείς.

Ενας νέος διχασμός των πολιτικών μας δυνάμεων, ανάμεσα σε «φιλομνημονιακούς» (στον ένα πόλο) και «αντιμνημονιακούς» (στον άλλο), ενδεχομένως θα μπορούσε να απειλήσει την κορυφαία στρατηγική επιλογή της χώρας μας μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 – την ένταξή μας στην Ενωμένη Ευρώπη.

Είναι υποκρισία και αυταπάτη να λέμε ότι δεν ζούμε μια καταστροφή, μάλιστα εν προόδω. Είναι προδοσία να μη σκεφτούμε τα πρόσωπα που μας έφεραν στην καταστροφή. Και είναι προδοσία ιστορική, ασυγχώρητη, έναντι εαυτών και τέκνων να μην αναιρέσουμε μία μία τις αιτίες, τις δομές και τα πρόσωπα που μας οδήγησαν στην παρούσα καταβύθιση.

Είναι η αποδιάρθρωση των δύο ανταγωνιστικών κομμάτων της εξουσίας που φανερώνει ότι έχουμε μπει σε έναν άλλο πολιτικό κύκλο, σε μια νέα κοινωνική συνθήκη. Ποιοι, όμως, θα επιβιώσουν μιας πραγματικής κατάρρευσης του υπάρχοντος κόσμου; Κάπως έτσι συνέβη και την ημέρα που τέλειωσε η Μεταπολίτευση. Ηδη σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και κυριαρχούνται από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν, θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.

Ανησυχητική, δυσοίωνη η εικόνα φτώχειας. Στις δυσοίωνες εικόνες προστίθενται εξίσου δυσοίωνα μηνύματα: για απολυμένους, για επιχειρήσεις που κλείνουν, για κλάδους που φθίνουν. Το ξεχασμένο και απωθημένο φάσμα της φτώχειας, αυτό που είχε παρέλθει οριστικά από την αυτοσυνείδηση των μεσαίων στρωμάτων, κατά τις δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, επανήλθε. Το κοινωνικό συμβόλαιο της Μεταπολίτευσης, άλλωστε, στηρίχθηκε σε αυτή τη συνομολογία: ποτέ πια φτώχεια, ποτέ πια διχαστικές διακρίσεις, πολιτικές ή ταξικές. Τώρα, η ένταση της φτώχειας συνοδεύεται από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη το αισθάνονται· ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σε κάθε πόρο του δέρματός τους: η απειλή είναι υλική, βιοτική, δεν απειλούνται αορίστως πολιτικά οικουμενικά δικαιώματα. Εξ ου και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις προς υπεράσπιση των υλικών θεμελίων του βίου και θα είναι αντιδράσεις εν τω βάθει, υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή, απρόβλεπτες, πέραν του παρόντος εννοιολογικού πλαισίου με το οποίο αντιλαμβανόμαστε το πολιτικό παιχνίδι.

Περιμένετε να δείτε τα «ζωώδη ένστικτα» να συνεχίζουν να αυξάνονται, μια εσωστρεφή χώρα να προσπαθεί να επιβιώσει και μια νέα κατάσταση πραγμάτων που θα διαρκέσει για πολύ καιρό. Το τέλος εποχής που ζούμε για κάποιους σημαίνει και την αρχή της απόλυτης αυθαιρεσίας...

Η επίκληση της «οργής», του «φόβου», της «ανέχειας» δεν είναι παρά δικαιολογίες για να μην αποδεχθούμε την τρομερή ένταση της πολιτικής βίας. Απλώς ονοματίζουμε αλλιώς το φαινόμενο και το ξορκίζουμε. Σήμερα όμως η οργή για την ανεργία, η οργή κατά των κομμάτων εξουσίας, η οργή για τις χαμένες προοπτικές των νέων είναι πραγματική, υπαρκτή. Αν αυτή η οργή δεν κατευναστεί, τότε η βία θα είναι πολλαπλάσια αυτής που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Για τούτο φοβάμαι πως το τέλος της Μεταπολίτευσης μπορεί να είναι η αρχή εθνικού διχασμού... Αν κερδίσουν οι αντιμνημονιακοί στις εκλογές, πρέπει να αντιμετωπιστούν, όπως προτείνει η έως τώρα ρητορική, σαν «δωσίλογοι» που συνεργάστηκαν με δυνάμεις κατοχής ο Παπανδρέου, ο Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος; Οι μνημονιακοί, από την άλλη πλευρά, ασκούν τη θεσμική βία του κράτους.

Οι καιροί είναι εξαιρετικά κρίσιμοι. Ανεξάρτητα από το ποιοι είναι μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί, πρέπει να ξεκαθαρίσει ποιοι ανήκουν σε αυτό που αποκαλούσαν στην Ιταλία την εποχή της ακροαριστερής και ακροδεξιάς τρομοκρατίας, «συνταγματικό τόξο». Η χώρα είναι βαθύτατα διαιρεμένη, πρέπει οι πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις να κάνουν ρηχότερο το ρήγμα. Αν υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να το κάνουν βαθύτερο, να μας οδηγήσουν σε διχασμό ή εμφύλιο, πρέπει να απομονωθούν. Θα πρέπει όλοι να θυμόμαστε ότι οι εμφύλιες συγκρούσεις δεν προέκυψαν επειδή τις προγραμμάτισαν τα μεγάλα κόμματα της Δεξιάς ή της Αριστεράς, αλλά από τη δράση μικρών ακραίων ομάδων που συμπαρέσυραν και τους μεγάλους σχηματισμούς.

Οι επικείμενες εκλογές θα σαρώσουν τα πάντα, αλλά δεν θα αρκέσουν να δώσουν ένα νέο βιώσιμο μπλοκ εξουσίας. Θα χρειαστούν κι άλλες εκλογές...
Αυτό υπαγορεύουν οι ντόπιοι τραπεζίτες στους ενημερωτές μας…

Η αλήθεια βεβαίως είναι τελείως διαφορετική. Η τρόικα δεν ζητά και δεν την απασχολεί κάτι τέτοιο.

Αυτό είναι απαίτηση των ντόπιων τραπεζιτών που εκτός από τα λεφτά του Ελληνικού λαού, θέλουν να του παρουν και τα σπίτια.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η Ελλάδα ξεπουλήθηκε για να μείνουν αλώβητοι οι τραπεζίτες, την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να βρίσκονται με βραχιολάκια ή απλώς χρεοκοπημένοι. Όπως συνέβει σε κάθε πολιτισμένη χώρα της Δύσης.

Σπουδή λοιπόν της επόμενης κυβέρνησης είναι η άμεση κρατικοποίηση τους και των πολιτών, να μην στείλουν στην βουλή ούτε έναν από αυτούς που προσπαθούν να επιβάλλουν οι νταβατζήδες. Για πρώτη φορά η σωτηρία μας είναι στα χέρια μας, αρκεί να επιδείξουμε… νοημοσύνη.

Είναι πλέον θέμα επιβίωσης..
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Τα ψέματα τελείωσαν. Σε είκοσι πέντες μέρες θα γίνουν εκλογές. Η ανώμαλη περίοδος που άρχισε με τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και κατά τη διάρκεια της οποίας ο εκλεγείς σαρωτικά και θριαμβευτικά τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, άσκησε μια πολιτική εντελώς αντίθετη από εκείνη την οποία είχε υποσχεθεί και για την οποία υπερψηφίστηκε ενθουσιωδώς από τον λαό, θα λάβει τέλος στις αρχές Μαΐου.

Επιπροσθέτως, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το τελευταίο πεντάμηνο, υπό την πρωθυπουργία του τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμου, και η από κοινού προώθηση του νέου Μνημονίου έχουν καταστήσει στο εκλογικό σώμα σαφέστατες τις πολιτικές επιλογές των δύο κομμάτων-πυλώνων του συστήματος διακυβέρνησης της χώρας.

Ανεξαρτήτως των τεχνητών διλημμάτων που θα προσπαθήσουν να θέσουν στους ψηφοφόρους όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, προκειμένου να πείσουν ή να εκβιάσουν για την υπερψήφισή τους, ο ελληνικός λαός γνωρίζει ότι καλείται να απαντήσει στο ερώτημα αν εγκρίνει ή όχι τη συνέχιση της ήδη ασκούμενης πολιτικής εξοντωτικής λιτότητας που γυρίζει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων πολλές δεκαετίες πίσω. Τόσο μέσα στο στρατόπεδο των μνημονιακών δυνάμεων όσο και μέσα σε εκείνο των αντιμνημονιακών υπάρχουν κόμματα που εκφράζουν όλο το πολιτικό φάσμα - από τη Δεξιά ως την Αριστερά. Οι ψηφοφόροι δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να ψηφίσουν υπέρ ή κατά του Μνημονίου χωρίς να υποχρεωθούν να εγκαταλείψουν τις πολιτικές τους προτιμήσεις αναφορικά με το αν ανήκουν στη Δεξιά ή την Αριστερά.

Με δεδομένο, όμως, ότι επισήμως τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ έχουν ταχθεί υπέρ του Μνημονίου, η ψήφος του ελληνικού λαού, για πρώτη φορά έπειτα από σχεδόν σαράντα χρόνια, θα οδηγήσει υποχρεωτικά και στη συνέχιση ή στην ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών της μεταπολίτευσης.

Πολλές φορές μέχρι τώρα ακούστηκαν διάφορα φληναφήματα περί του τέλους της μεταπολίτευσης, τα οποία ουδέποτε συμμεριστήκαμε. Ποτέ δεν απειλήθηκε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης, το οποίο επί 35 ολόκληρα χρόνια, από το 1977 μέχρι σήμερα, εκφράζεται με την απόλυτη κυριαρχία στη διακυβέρνηση της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Επί περίπου 21 χρόνια κυβέρνησε την Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ, περίπου 16 η ΝΔ και κάτι λιγότερο από έναν χρόνο συγκυβέρνησαν τα δύο κόμματα, από το 1974 μέχρι σήμερα.

Μετά το αρχικό ποσοστό του 67% και πλέον, που πήραν τα δύο κόμματα στις «ανώμαλες» λόγω χουντικου ελέγχου του στρατού εκλογές του 1974 και στις εκλογές του 1977 που η επιρροή του ΠΑΣΟΚ ήταν μεν ραγδαία ανερχόμενη, αλλά μικρή ακόμη, το ποσοστό ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αθροιστικά κυμαινόταν πάντα γύρω στο 80%, με απόγειο το 87% των εκλογών του Νοεμβρίου του 1989. Ποτέ μέχρι τώρα, λοιπόν, δεν απειλήθηκε το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, παρά μόνο στη φαντασία διαφόρων πολιτικών και μόνο για λόγους σκοπιμότητας.

Αυτήν τη φορά, όμως, τα πράγματα εμφανίζονται διαφορετικά. Απολύτως καμία δημοσκόπηση δεν εμφανίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να συγκεντρώνουν μαζί ούτε καν το 50% των ψήφων. Αυτό είναι όντως πρωτοφανές.

Τα πολιτικά σκηνικά, όμως, δεν ανατρέπονται με δημοσκοπήσεις, αλλά μόνο με τη λαϊκή ετυμηγορία, όπως αποτυπώνεται στις βουλευτικές εκλογές. Θα αποτυπωθούν οι δημοσκοπήσεις και στις κάλπες; Αφ' ης στιγμής προκηρύχθηκαν εκλογές και μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο, εκτιμήσεις τέτοιου είδους και υποθέσεις δεν έχουν πλέον κανένα νόημα. Ο λόγος ανήκει πλέον στο εκλογικό σώμα, το οποίο δεν θα πει απλώς τη γνώμη του περί του θέματος, αλλά θα ανακοινώσει την ετυμηγορία του για τη συνέχιση ή το τέλος της μεταπολίτευσης.

Πρώτα θα γνωστοποιήσει μέσω της κάλπης την απόφασή του ο ελληνικός λαός και έπειτα θα τοποθετηθούμε εξ αρχής επί του ζητήματος αυτού, βάσει των νέων δεδομένων που θα διαμορφώσουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Οτιδήποτε όμως και αν αποφασίσει ο λαός, συνέχιση ή τέλος του μεταπολιτευτικού σκηνικού, θα έχει εξαιρετική σημασία και κοσμογονικές πολιτικές συνέπειες.

ΤΙΜΩΡΙΑ
Ο Ακης να είναι μόνο η αρχή

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ η παραμικρή αμφιβολία ότι η κράτηση του Ακη Τσοχατζόπουλου την ημέρα προκήρυξης των εκλογών υπηρετεί προεκλογικές σκοπιμότητες. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Ακης είναι «ξοφλημένος» πολιτικά. Καμένο χαρτί. Αυτά όμως δεν σημαίνουν ότι πρέπει να μείνει ατιμώρητος, αν η Δικαιοσύνη αποφανθεί ότι έχει διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθη. Ούτε στερείται πολιτικής σημασίας το ότι οδηγείται στη φυλακή ως απατεώνας ένας πρώην υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και δημεύεται η παρανόμως αποκτηθείσα περιουσία του. Κάθαρση όμως της πολιτικής κόπρου του Αυγείου θα επέλθει αν η σύλληψη του Α. Τσοχατζόπουλου είναι μόνο η αρχή μιας μακράς σειράς παραπομπών σε δίκες πολιτικών επίορκων. Ιδωμεν.

Έχουμε κουραστεί με αυτή την κρίση. Κρατάει χρόνια, πιο πολλά από όσο έχει κρατήσει ποτέ κρίση σε καιρό ειρήνης.

Έχουμε κουραστεί να λέμε τα αυτονόητα.
Έχουμε κουραστεί να μας αντιμετωπίζουν σαν διανοητικά καθυστερημένους τα επίσημα όργανα παραπληροφόρησης.
Έχουμε κουραστεί να ακούμε για τις ρεμούλες και τα σκάνδαλα δισεκατομμυρίων.

Έχουμε κουραστεί να παλεύουμε να επιζήσουμε...

Έχουμε κουραστεί να πληρώνουμε τα ανομολόγητα. Έχουμε κουραστεί να βλέπουμε τα κουκουλώματα με νόμους άφεσης αμαρτιών, που διασφαλίζουν ότι δεν θα δοθούν τα ονόματα των δωσίλογων πολιτικών στη δημοσιότητα. Πόσα από αυτά τα ονόματα ζητούν την ψήφο μας τώρα; Υπάρχει κανείς που να.. γνωρίζει ποιοί και πόσα; Προφανώς, αλλά δεν θα μας το πει!

Έχουμε κουραστεί να μας αντιμετωπίζουν σαν διανοητικά καθυστερημένους τα επίσημα όργανα παραπληροφόρησης. Έχουμε κουραστεί να ακούμε για τις ρεμούλες και τα σκάνδαλα δισεκατομμυρίων. Έχουμε κουραστεί να μυρίζουμε την ηθελημένη εξαθλίωση που μας εξωθεί το πολιτικό κατεστημένο, προκειμένου να διαφυλάξει τα δόλια κεκτημένα του. Έχουμε κουραστεί να παλεύουμε να επιζήσουμε σε μια αγορά που η τοξικότητά της ξερνάει λουκέτα κατά δεκάδες χιλιάδες και θέσεις εργασίας κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Έχουμε κουραστεί να εμπορεύονται τα όνειρα των παιδιών μας για λίγα ψηφαλάκια ακόμα.

Μας κούρασαν τα λόγια τα μεγάλα που θέλουν δήθεν να “ξεκινήσουν να μας λένε την αλήθεια”. Δηλαδή τόσο καιρό τι μας λέγανε;

Έχουμε κουραστεί από την δολιότητα των ανεπάγγελτων να προσπαθούν (δήθεν) να διορθώσουν την κατάσταση στην οποία οι ίδιοι μας έφεραν. Πώς γίνεται κάποιος που δεν έχει ποτέ του δουλέψει να φτιάξει την αγορά εργασίας; Πώς γίνεται κάποιος που δεν έχει ποτέ του περιμένει στην ουρά να φτιάξει τις Δημόσιες Υπηρεσίες; Πώς γίνεται κάποιος που έχει σε όλη του τη ζωή συναναστραφεί μόνο τα “πελατάκια” του, να δει το κοινό καλό;

Οι εκλογές πλησιάζουν.

Η μεθόδευση είναι να αξιοποιηθεί αυτή η κούρασή μας για να μας τρομάξουν, να φέρουν όσους μπορούν πίσω στο μαντρί, για να ξαναπάρουν τις κουτάλες και να συνεχίσουν την λεηλασία.
Τα διλήμματα έρχονται, όπου να΄ ναι...

Αυτοί που ξεπούλησαν τα παιδιά μας, για να τρώνε οι κομματικοί στρατοί τους χαβιάρι, ζητούν τη ψήφο μας, ξανά! Αυτοί που ψήφισαν 155 υπέρ την τροπολογία που χρηματοδοτούν τον εαυτό τους με τα λεφτά μας! Αυτοί οι ίδιοι που ξεκίνησαν δημεύσεις σπιτιών και αποφάσισαν να γίνονται κατασχέσεις ακόμη για χρέη προς το δημόσιο ύψους 300 ευρώ!

Αυτοί οι ίδιοι που δεν απολύουν ούτε έναν από τους σαράντα κηπουρούς από τον Ευαγγελισμό (δεν έχει κήπο) με 1.200.000 άνεργους στον ιδιωτικό τομέα θέλουν να μας πείσουν ότι έχουν τη λύση;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε σαραντάρες συνταξιούχες;

Και οι υπόλοιπες που λιώνουν στη δουλειά στην εταιρεία και στο σπίτι τί είναι; Ζώα;

Την ίδια στιγμή η πρόεδρος του ΔΝΤ απειλεί ότι η είσοδος των μικρών πολιτικών σχηματισμών στην επόμενη Βουλή θα υπονομεύσει την ήδη επικίνδυνη κατάσταση. Λες και τα υπάρχοντα πολιτικά πρόσωπα δεν την υπονόμευσαν τόσες δεκαετίες.
Ό,τι θυμάται χαίρεται κι αυτή.

Σε ανύποπτο χρόνο, το αυγό του φιδιού ήδη έχει σκάσει, και τα φιδάκια βρίσκουν το δρόμο τους προς τη Βουλή. Αντίδραση των κυβερνώντων ήταν να εγκαινιάσουν τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως λαθρομεταναστών. Όπως λέμε λαθρεπιβάτες; Πόσοι είναι; ένα εκατομμύριο; Δύο; Μισό; Τους μέτρησε κανένας; Νοιάστηκε πώς ζουν; Πώς πεθαίνουν;

Αντί να εξετάσουν το λόγο που έρχονται όλοι αυτοί οι ταλαιπωρημένοι στη Χώρα μας (λένε) θα προσπαθήσουν να μαντρώσουν 30.000 από αυτούς.

Αν υποθέσουμε ότι ο τελικός προορισμός τους είναι οι ανεπτυγμένες οικονομίες του Βορρά, η λύση για να μην έρχονται μιλιούνια είναι ξεκάθαρη: ας απεμπολήσουμε για μερικά χρόνια το δικαίωμα που μας δίνει η συνθήκη Σένγκεν να μπαίνουμε στις υπόλοιπες χώρες της χωρίς έλεγχο στοιχείων!
Τόσο απλά!

Ας μας κοιτάνε την ταυτότητα, και ας αποδεχθούμε ότι η βίζα ενός αλλοδαπού για την Ελλάδα δεν επαρκεί για την είσοδό του στην υπόλοιπη Ευρώπη! Να δεις πώς ανακόπτονται οι ορδές!
Να δεις πώς φεύγουν εκείνοι που την Ελλάδα τη βλέπουν ως ενδιάμεσο σταθμό και ζουν εδώ σαν να μη ζουν.

Αλλά μας πιάσανε οι ψωροπερηφάνειες, για να μην τυχόν και χαθεί το εμπόριο ψυχών που επιδίδονται οι σκοταδόψυχοι.
Ψάχνουμε να μας δώσουν οι άλλοι τη λύση. Πάντα οι άλλοι...

Από την άλλη πλευρά, η κοινωνία απαιτεί συνεργασία των μεταρρυθμιστικών συνιστωσών του ορθολογισμού, και εκείνες κοιτάνε το δάχτυλο. Σε λίγο θα είναι πολύ αργά και θα φέρουν συνευθύνη...

Η ελληνική κοινωνία υποφέρει από την αρρώστια της ασυδοσίας.
Η χημειοθεραπεία απέτυχε.
Ίσως μόνη θεραπεία πλέον είναι ο ακρωτηριασμός.

Η αλήθεια είναι ότι έχουμε κουραστεί με τους έμπορους της ελπίδας.
Σε τέτοιο βαθμό που πάσχουμε από εθνική κατάθλιψη.

Όταν σχεδόν 1.800 συμπολίτες μας αυτοκτόνησαν, και σχεδόν 900 μανάδες αφήσαν το παιδί τους σε ορφανοτροφείο για να μπορεί να εξασφαλίσει το φαγητό και τη στέγη, όταν 40.000 νεόπτωχοι έγιναν νεοάστεγοι, όταν οι μισοί νέοι είναι χωρίς δουλειά, ποιές υποσχέσεις να πιστέψουμε πια;

Υπάρχουν λύσεις άκοπες και ανέξοδες;
Μπορούμε να συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας;

Μπορεί κάποιος που έχει ζήσει όλη τη ζωή του μέσα στο ψέμα να μας πει μια αλήθεια;

Αμφιβάλλω...


Το 10ήμερο που θα ξεκινήσει αμέσως μόλις κλείσουν οι κάλπες είναι το πιο κρίσιμο για την χώρα. Με τις εκλογές να γίνονται στις 6 Μαίου, η σύγκλιση της νέας Βουλής ορίσθηκε για τις 17 του μήνα.

Σ΄αυτό το διάστημα, είτε θα ορκισθεί αυτοδύναμη κυβέρνηση, είτε θα «τρέξουν» τα τριήμερα των διερευνητικών εντολών για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Σύμφωνα με το άρθρο 37 του Συντάγματος:

• Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Bουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Aν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Kυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής.

• Αν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και εάν δεν τελεσφορήσει και αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος.

• Kάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες. Aν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Kυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Kυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Bουλής για τη διενέργεια εκλογών.
Σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Eπικρατείας ή του Aρείου Πάγου ή του Eλεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό Kυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, με μοναδικό έργο την διενέργεια εκλογών και διαλύει τη Bουλή.
Έναν οικονομικό Αρμαγεδώνα στην Ευρωζώνη και γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με βασικό υπεύθυνο της Γερμανία που αρνείται να προσαρμοστεί στις έκτακτες συνθήκες, αλλά απλά οχυρώνεται για να αφήσει την φωτιά έξω από το σπίτι της, προβλέπει ο Τζορτζ Σόρος.

Δηλαδή η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα επιβιώσει της τρέχουσας κρίσης χρέους, κάτι που η Γερμανία το γνωρίζει και απλά παίρνει εγκαίρως μέτρα για να διασωθεί η ίδια στην εποχή μετά την ευρωζώνη ή μέσα σε μια ευρωζώνη που θα αποτελείται κατά κύριο λόγο από χρεοκοπημένες χώρες.

Αυτή είναι η εκτίμηση του γκουρού των αγορών του Τζορτζ Σόρος, σε άρθρο του στους Financial Times: «Η Bundesbank (σ.σ.: η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας) έχει ήδη εντοπίσει τον κίνδυνο, και είναι αντίθετη στην αέναη επέκταση της ρευστότητας, ενώ παίρνει μέτρα για να περιορίσει τη ζημία εάν προκύψει διάλυση. Αυτό από μόνο του κινητοποιεί το μηχανισμό μίας «αυτοεκπληρούμενης προφητείας», καθώς οι άλλες τράπεζες θα ακολουθήσουν - ήδη η αγορά κινείται σε αυτή την κατεύθυνση», προειδοποιεί ο Σόρος.

Καθώς η πιθανότητα της διάλυσης της Ευρωζώνης έρχεται πάλι στο προσκήνιο, οι κεντρικές τράπεζες των ισχυρών χωρών είναι σαφές ότι δύσκολα θα μπορέσουν να ρευστοποιήσουν τους κρατικούς τίτλους των υπερχρεωμένων χωρών, που έχουν στα χέρια τους.

«Παράλληλα, η Bundesbank «σφίγγει τα λουριά» της ρευστότητας και στη Γερμανία, κάτι που δεν θα ήταν κακό εάν υπήρχε το μάρκο, αλλά είναι κακό για τις χώρες της Ευρωζώνης σε κρίση. Καθώς αγωνίζονται να επιστρέψουν σε ανάπτυξη, η ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών από τη Γερμανία είναι «εκ των ων ουκ άνευ» για να ανακάμψουν.

Πρακτικά, με αυτό το συνδυασμό συνθηκών, οι δημοσιονομικοί στόχοι που έχουν τεθεί είναι καταδικασμένοι να μην επιτευχθούν και οι χώρες σε κρίση είτε δεν θα μπορέσουν να επιβάλουν νέα μέτρα είτε δεν θα πιάσουν τους στόχους των Μνημονίων ή άλλων συμφωνιών. Το ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ θα συνεχίσει να αυξάνεται και η ανταγωνιστικότητα θα συνεχίσει να υποχωρεί σε σχέση με τη Γερμανία.

Είτε το ευρώ επιζήσει είτε όχι, η Ευρώπη έχει μπροστά της μακρά περίοδο οικονομικής στασιμότητας, αν όχι χειρότερα, όπως εκτιμά. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής το άντεξαν τη δεκαετία του 1980, η Ιαπωνία εδώ και 25 χρόνια, αλλά η ΕΕ δεν είναι χώρα και είναι δύσκολο να ανταπεξέλθει, καθώς η παγίδα αποπληθωρισμού και χρέους απειλεί να εξοντώσει μία ατελή ακόμη πολιτική ένωση»!

Πρόκειται για την χειρότερη πρόβλεψη, αλλά ταυτοχρόνως και πιο συγκεκριμένη στην οποία έχει προχωρήσει μέχρι σήμερα ο Σόρος.

Το μέλλον της Ευρώπης καταλήγει ο Σόρος, είναι ένα πολιτικό θέμα: ξεπερνά την ικανότητα της Bundesbank να αποφασίσει.
Συναγερμός σε Κατεχάκη και Πυροσβεστική από το ενδεχόμενο να κερδίσει διαγωνισμό για τη δασοπυρόσβεση τουρκική εταιρεία

Είναι δυνατόν την κατάσβεση των πυρκαγιών στα ελληνικά δάση, το ερχόμενο καλοκαίρι, να αναλάβουν εξ ολοκλήρου... τουρκικά ελικόπτερα; Μπορεί για πολλούς μήνες ελικόπτερα από την...Τουρκία να «σαρώνουν» τον ελληνικό εναέριο χώρο, να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε όλες τις κρίσιμες εγκαταστάσεις και να αποτελούν τον μοναδικό αρωγό των ελλήνων πυροσβεστών;

Μπορεί το κύριο μέρος της προσπάθειας περιορισμού μεγάλων πυρκαγιών σε ελληνικά δάση να αφεθεί σε πτητικά μέσα και πιλότους από τη γειτονική χώρα; Προκειμένου να μην υπάρξει νέο οικονομικό σκάνδαλο, με την ενοικίαση των πυροσβεστικών εναέριων μέσων, μπορεί να φθάσουμε στο σημείο να πετούν στους ελληνικούς ουρανούς τουρκικά ελικόπτερα και μόνο;

Τα ερωτήματα αυτά απασχολούν τους επιτελείς της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας που ασχολούνται με τη διαδικασία ενοικίασης 12 πυροσβεστικών ελικόπτερων - πέντε βαρέως και επτά μεσαίου τύπου - κόστους περίπου 20 εκατ. ευρώ, για την ερχόμενη καλοκαιρινή περίοδο και όχι μόνο. Και αυτό αφού, σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί, «θεωρείται πιθανόν τον σχετικό διαγωνισμό, που πραγματοποιεί ανεξάρτητος νατοϊκός φορέας, να κερδίσει τουρκική εταιρεία ενοικίασης ελικοπτέρων η οποία πληρεί τα αντικειμενικά κριτήρια που έχουν τεθεί».

Το ενδεχόμενο αυτό έχει σημάνει συναγερμό στα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, που προσπαθούν αποφύγουν αυτή την επιλογή. Και όλα αυτά μετά τις αποκαλύψεις ότι πολλοί εμπρησμοί ελληνικών δασών τις τελευταίες δεκαετίες φέρεται να είναι έργο τούρκων ιδιωτών.

Την τελευταία διετία διεξάγεται μεγάλη δικαστική έρευνα για την ενοικίαση των ελικοπτέρων που αναλάμβαναν το έργο της δασοπυρόσβεσης. Πολλοί υψηλόβαθμοι πολιτικοί παράγοντες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αλλά και ανώτατοι αξιωματικοί της Πυροσβεστικής έχουν βρεθεί κατηγορούμενοι για ύποπτες και επιζήμιες συναλλαγές, με δύο κυρίως εταιρείες που ανελάμβαναν έναντι ιδιαίτερα υψηλού κόστους το έργο της δασοπυρόσβεσης.

Οπως χαρακτηριστικά έλεγε ανώτατο στέλεχος της Κατεχάκη, «κάθε χρόνο είχαμε και καταγγελίες για σκάνδαλο σχετικά με τα πυροσβεστικά ελικόπτερα. Ασκούνταν τρομακτικές πιέσεις, υπήρχαν ύποπτες συνεννοήσεις και όποιος ασχολείτο με αυτή την υπόθεση είχε βρεθεί... μπλεγμένος. Αυτό κάποτε έπρεπε να τελειώσει».

Ετσι λοιπόν οι επιτελείς της Κατεχάκη ανέθεσαν τον σχετικό διαγωνισμό να διεξάγει ο ανεξάρτητος φορέας NAMSA (ΝΑΤΟ Maintance and Suplly Agence) ο οποίος ασχολείται με σχετικές στρατιωτικές διαδικασίες. Προκειμένου, όπως έλεγαν, «ο διαγωνισμός να είναι αδιάβλητος, να μη διατυπωθεί καμία υπόνοια για εμπλοκή ελλήνων υπηρεσιακών παραγόντων και να ησυχάσουμε από τα διαδοχικά σκάνδαλα με τις ενοικιάσεις ελικοπτέρων. Η ΝΑΜSA θα θέσει, σε συνεννόηση με την Πυροσβεστική Υπηρεσία, αντικειμενικά κριτήρια επιλογής και ό,τι πει θα κάνουμε».

Ωστόσο κανείς δεν είχε σκεφτεί ότι αυτή η «αποστασιοποιημένη από τα ελληνικά δρώμενα» έρευνα περιέκλειε τον κίνδυνο τον διαγωνισμό να κερδίσει τουρκική εταιρεία.

Η NAMSA αριθμεί περίπου 1.400 υπαλλήλους από όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ, έχει έδρα στο Λουξεμβούργο και διοικητής της είναι πρώην έλληνας στρατιωτικός. Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά την αρχική φάση του διαγωνισμού εξεδήλωσαν ενδιαφέρον 54 εταιρείες από πολλές χώρες, ενώ στη δεύτερη φάση ο αριθμός αυτός περιορίστηκε σε επτά.

Η διαδικασία επιλογής αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Μάιο, όμως ήδη στους υψηλόβαθμους αξιωματικούς της Πυροσβεστικής που συνεργάζονται με την ΝΑΜSA έχει περιέλθει η πληροφορία ότι «ένα από τα μεγάλα φαβορί για να κερδίσουν τον διαγωνισμό με αυτά τα αντικειμενικά, τεχνικού τύπου, νατοϊκά κριτήρια είναι τουρκική εταιρεία που έχει ιδρυθεί το 1975 από το τουρκικό στρατιωτικό ίδρυμα και έχει έδρα στην Αγκυρα. Η προσφορά είναι εξαιρετική από πλευράς τεχνικής υποστήριξης, ενώ μας κάνουν και καλή τιμή. Η ίδια εταιρεία είχε επιχειρήσει το 2007 να συμμετάσχει σε διαγωνισμό για την προμήθεια μη επανδρωμένων σκαφών από το Λιμενικό για την επιτήρηση των θαλασσίων συνόρων. Τότε όμως η σχετική διαδικασία είχε σταματήσει μετά επαίνων για προφανείς εθνικούς λόγους».

Τώρα όμως το κέντρο αποφάσεων είναι στο Λουξεμβούργο... Οι επιτελείς της Πυροσβεστικής, σε συνεννόηση με τη λεωφόρο Κατεχάκη, αναζητούν τις τελευταίες ημέρες «φόρμουλα» προκειμένου να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο συμμετοχής της τουρκικής εταιρείας στην ελληνική δασοπυρόσβεση. Τα «αντικειμενικά κριτήρια της NAMSA» κοντεύουν να γίνουν μπούμερανγκ για τη συγκεκριμένη διαδικασία.

Οι αρμόδιοι αξιωματούχοι αναζητούν σε συνεννόηση με τα στελέχη του ΝΑΤΟ έναν τρόπο «απόρριψης» της τουρκικής πρότασης, ενώ εξετάζουν και το ενδεχόμενο «να μη δεχτούν τελικά την επιλογή της NAMSA». Στην τελευταία βεβαίως περίπτωση θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να είναι πολύ μικρά τα χρονικά περιθώρια για ενοικίαση πυροσβεστικών ελικοπτέρων, με επαχθείς οικονομικούς όρους και ακολουθώντας διαδικασίες που γέννησαν και τα προηγούμενα καλοκαίρια υπόνοιες σκανδάλου.

«Το Βήμα» επικοινώνησε τα τελευταία 24ωρα με υψηλόβαθμα στελέχη που ανέφεραν ότι «προσπαθούμε για το καλύτερο. Εχουν γνώση οι φύλακες και προσπαθούμε να εξαϋλώσουμε αυτόν τον μεγάλο κίνδυνο».

Του Γιώργου Χαραβαλιά

Έναν απολογισμό, θυμάμαι, επιχείρησε στις πρώτες 15 μέρες της θητείας του ο Λουκάς Παπαδήμος. Με μια ξεκούδουνη ανακοίνωση, λίγων γραμμών, θύμιζε αυτάρεσκα στο πανελλήνιο ότι «ο πρωθυπουργός έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης με σημαντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία».

Μόλις προχθές, ο πρώην τραπεζίτης, αποφάσισε να κάνει τον δεύτερο και μάλλον τελευταίο απολογισμό της σύντομης πρωθυπουργικής του θητείας. Στο ίδιο πνεύμα, αλλά ασφαλώς με…περισσότερη φαντασία. Και αστείρευτη καθοδηγητική διάθεση προς τους διαδόχους του…

Αυτή τη φορά, ο κ. Παπαδήμος απευθύνθηκε στους υπηκόους του από τηλεοράσεως. Για να τους εξηγήσει ότι μέσα σε πέντε μήνες αναμόρφωσε την χώρα και μάλιστα εκ βάθρων.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Εκτός από την δανειακή σύμβαση και το PSI, o θαυματοποιός πρωθυπουργός πέτυχε μέσα σε λίγες βδομάδες να δρομολογήσει λύσεις σε ένα σωρό άλλα φλέγοντα προβλήματα όπως: Η επανεκκίνηση των μεγάλων έργων και η ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέσω, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, η μεταρρύθμιση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, η καταπολέμηση της διαφθοράς, η περιστολή της σπατάλης στον τομέα των φαρμάκων, η διασφάλιση της δημόσιας τάξης στο κέντρο της Αθήνας, η απομάκρυνση των παράνομων λαθρομεταναστών.

Δεν σας φτάνουν όλα αυτά; Ο κύριος Λουκάς, φρόντισε να σας βρεί και πετρέλαιο. Διότι ο ίδιος δρομολόγησε τους διαγωνισμούς για την ανεύρεση κοιτασμάτων(σ.σ. μόνο που δεν μας είπε ότι προχώρησε και στην κήρυξη της ΑΟΖ, πιάνοντας τους Τούρκους στον ύπνο…).

Σε όλα τα παραπάνω αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός διεκδικώντας τα εύσημα ενός σύγχρονου…Καποδίστρια. Περιέγραψε δηλαδή μία άλλη Ελλάδα που δεν θα είχε κανένα λόγο να βρίσκεται στο μνημόνιο, γιατί προ καιρού θα είχε ξεπεράσει τις προδιαγραφές της Ελβετίας. Χώρια το πετρέλαιο…

Για την εξήγηση του φαινομένου Παπαδήμος δεν είμαι αρμόδιος. Κρίση μεγαλείου; Καβάλημα της καρέκλας; Απωθημένα μιας μετριότητας που βρέθηκε τυχαία σε θέση εξουσίας; Η απλά…ο παππούς τρελάθηκε;

Ελάχιστη σημασία έχει. Γιατί ο κάθε Έλληνας γνωρίζει τον πραγματικό απολογισμό των υπηρεσιών(κυβερνητικών και άλλων…)που προσέφερε ο εν λόγω κύριος,

Αφού προστάτεψε ευλαβικά τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και λήστεψε τους δικούς μας μικρο-ομολογιούχους, κατάφερε να πετύχει μία ανταλλαγή ομολόγων που όλοι οι σοβαροί αναλυτές σήμερα χαρακτηρίζουν «τρύπα στο νερό». Ο ίδιος φρόντισε να περάσει τα πάντα στο περιβόητο «αγγλικό δίκαιο», ενώ από το βήμα της βουλής προφήτεψε ξεδιάντροπα ότι και να πάμε στη δραχμή, εμείς θα χρωστάμε σε ευρώ!

Σε ότι αφορά όλα τα υπόλοιπα: Είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να συλλάβει τον Λάκη Γαβαλά και τον Ακη Τσοχατζόπουλο την ώρα που έδινε συγχωροχάρτι στη Ζημενς, εμφανίζοντας την υπογραφή της κατάπτυστης συμφωνίας ως μνημονιακή υποχρέωση! Είναι ο πρωθυπουργεύων που κατέστησε ανέκδοτο τις αντικαταστάσεις υπουργών, όταν χρειάστηκε δέκα μέρες για να καλύψει μια θέση. Είναι τέλος ο επικεφαλής κυβέρνησης που κατάντησε τροχονόμος ρουσφετολογικών τροπολογιών από βουλευτές που τον έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Θα μπορούσα να συνεχίσω επί μακρόν, αλλά σίγουρα το ζήτημα δεν είναι οι παραισθήσεις του κυρίου Λουκά. Το θέμα είναι ότι επιχείρησε να βαφτίσει ως κλειδί της «επιτυχημένης» του θητείας, το…μοντέλο της δικομματικής συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Προδιαγράφοντας το, ως αναγκαία συνταγή για το μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα.

Αυτή είναι και η πιο επικίνδυνη συμβολή του κ. Παπαδήμου στα σχέδια των δανειστών και της ντόπιας διαπλοκής. Από μία άποψη. Γιατί αν το σκεφτούμε καλύτερα, είναι ίσως και η λύση για την εκλογική μας λύτρωση. Το πιο αποτυχημένο μοντέλο διακυβέρνησης που έχει ζήσει τα τελευταία χρόνια η χώρα, ήταν αυτό της πρωθυπουργίας Παπαδήμου και της κατ’ επίφασιν συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Είναι αυτό ακριβώς που πρέπει να αποφύγουμε μόλις ανοίξουν οι κάλπες…

Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής


Τω καιρώ εκείνω εν μέσω δύο ληστών, τώρα, εν Ελλάδι, εν μέσω πλήθους ανέργων εκ δεξιών και πλήθους απλήρωτων εξ ευωνύμων, ή μήπως δεν ανεβαίνουν στον σταυρό οι άνεργοι; ή μήπως δεν ανεβαίνουν στον σταυρό κάθε μήνα, σε νέον σταυρό κάθε μήνα οι απλήρωτοι;

Πού ανεβαίνει η μάνα που δεν έχει να πάρει γάλα στο παιδί της;

Και ποιοι της καρφώνουν τα χέρια στον σταυρό; Δεν της τα καρφώνουν οι ευχαριστημένοι με τα έργα τους κοιλαράδες; οι αυτάρεσκες κουβέντες τους για τα λάθη που αυτοί ουδέποτε έκαναν για τις προσπάθειές τους να σώσουν την πατρίδα σκοτώνοντας τον λαό της;

Δεν μυρίζει θειάφι το φαγητό των χαμηλόμισθων; αυτών που δουλεύουν με την ώρα; με τη μέρα;
δεν ρίχνουν διαρκώς το πιάτο τους ζαριά, κορώνα: αδειανό, γράμματα: ψίχουλα γεμάτο;

Δεν βλέπουν απ’ τα παράθυρά τους μαύρη κοιλάδα γεμάτη από σκορπιούς τον κόσμο οι πιτσιρικάδες; αυτοί που διαβάζουν εις μάτην, αυτοί που δουλεύουν για του αγά τα προγούλια κι αυτοί που μνέσκουν προσμένοντας το τίποτα;

Ποιοι οδήγησαν τους μισούς Ελληνες στον σταυρό και τους άλλους μισούς αποκάτω να περιμένουν τη σειρά τους
μήνα με τον μήνα
σταυρό με νέο σταυρό
χωρίς τελειωμό, χωρίς ανάκαρο, χωρίς ελπίδα.

Τι κόστος έχει ο Γιωργάκης για το ψωμί που αφαίρεσε απ’ τα τραπέζια; Ο Βενιζέλος, ο Καραμανλή, ο Παπακωνσταντίνου, ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Σημίτης, ο Καρατζαφέρης ανέβηκαν όλοι αυτοί σε κανέναν σταυρό;

Δάκρυσαν όλοι αυτοί δάκρυ πικρό για το πεινασμένο μωρό, για τις αυτοκτονίες της διπλανής πόρτας, για τις ελπίδες των νέων που πουλήθηκαν πόρνες στην Μπαρμπαριά;

Μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει ξέμεινε από λεφτά κάποιος απ’ αυτούς που έκοψαν τις συντάξεις και τους μισθούς; Απ’ αυτούς που ξεπουλάνε την πατρίδα για ένα πινάκιο φακής;

Οχι!

Απλώς μας μιλάνε!

Μας μιλάνε ακόμα, χωρίς αιδώ και τσίπα, με μεγάλες κουβέντες και λόγια παχιά ότι θα μας σώσουν, ότι η σωτηρία μας μέσω αυτών των ίδιων που μας μακέλεψαν είναι μονόδρομος.

Μας ζητούν αυτοί που μας σταύρωσαν να τους σταυρώσουμε στα ψηφοδέλτια.

Μας ζητούν νέα ζήτω και νέα χαράτσια, μας ζητούν να συνεργήσουμε με την ψήφο μας για νέους απλήρωτους, νέους απόκληρους, νέους απελπισμένους, κι άλλες αυτοκτονίες.

Οχι άλλο!

Πείνασε κανείς απ’ αυτούς και τα παπαγαλάκια τους που κατηγορούν τα θύματά τους για λαϊκισμό, που μας φτύνουν κατάμουτρα για τεμπέληδες και διεφθαρμένους;

Οχι!

Αχθος αρούρης είναι αυτοί και τα έργα τους, αυτοί έφτιαξαν τον σταυρό, αυτοί έφτιαξαν τα καρφιά, αυτοί που σεμνοπρεπώς ανάβουν τώρα μεγάλες λαμπάδες και λένε μεγάλα λόγια, αυτοί που κρύβονταν στις παρελάσεις, και τώρα ασφαλείς, σε αποστειρωμένο περιβάλλον, ζητούν στη ζούλα την ψήφο μας ναι, στη ζούλα - για να ξανακάνουν τα ίδια.

Οι ίδιοι.

Οι κροκόδειλοι της μιας συγγνώμης, οι ραγιάδες της καμιάς διαπραγμάτευσης, οι δωσίλογοι της χωσιάς. Τα γενόσημα της Μέρκελ.

Δεν ξέρω αν ο γλυκύς Ναζωραίος αναστήθηκε, αλλά η Ελλάδα δεν θα πεθάνει, δεν θα πεθάνει στη βάρδιά μας, στα χέρια μας.

Σαδδουκαίους γνώρισε πολλούς αυτός ο τόπος της ελιάς και του ήλιου, από δαύτους έμεινε μόνον η στάχτη τους...

Του Στάθη από enikos

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"
Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Και, επειδή και οι θεοί απέστρεψαν το πρόσωπό τους από το στρατόπεδο που διέπραξε το στυγερό έγκλημα της φτωχοποίησης της κοινωνίας (το καθεστώς πολιτικό σύστημα), κάθε άνεμος κόπασε, καταδικάζοντας τα πλοία των κυρίως ενόχων (“κόμματα εξουσίας”)σε πλήρη ακινησία (κατάρρευση της κομματικής δύναμής τους).

Έτσι, για να εξευμενιστεί ο παντοδύναμος θεός της κάλπης, αποφασίστηκε η θυσία: Ο Άκης (Τσοχατζόπουλος), ο επί δεκαετίες “πρώτος τη τάξει” στο σοσιαλιστικό κόμμα εξουσίας, το κόμμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας, το κόμμα της ηθικής και ο μόνιμος υπουργός στα σημαντικότερα υπουργεία, ο παρ' ολίγον πρωθυπουργός, μετά το θάνατο του Ανδρέα, ο Αρχιερέας της υπεράνω του πλουτισμού ιδεολογίας, οδηγείται “στη στενή”, κατηγορούμενος για “διακίνηση μαύρου χρήματος”, σε βαθμό κακουργήματος !!!

Οι, ολούθε ευρισκόμενοι κομματάνθρωποι, πολλοί εκ των οποίων οφείλουν την κομματική τους ανέλιξη (αλλά και ολόκληρη την άνετη έως χλιδάτη ζωή τους και των παιδιών τους) στον Άκη και στην στρατηγική πλουτισμού του, που υπαγόρευε την τοποθέτηση “δικών του” σε θέσεις κλειδιά, ώστε να μπορεί να ξεκλειδώνει όποτε ήθελε το δημόσιο ταμείο, έχουν πέσει σε βαθιά μελαγχολία, φοβούμενοι μήπως τους πάρει κι αυτούς η φωτιά της θυσίας και καούν άδοξα, σαν “παράπλευρες απώλειες”.
Οι θρήνοι και τα μοιρολόγια τους, μέρες που είναι, συναγωνίζονται το θρήνο της Μ. Εβδομάδας.
Κλάφτε μανούλες τα παιδιά, κλάφτε τα παλικάρια.
Κλάψετε κομματόσκυλα, μας πήραν τα καμάρια.
Όμως, ούτε αυτή η θυσία θα πιάσει τόπο, καθώς η ηγεσία της εγκληματικής συμμορίας, μέσα σ' όλα τα λάθη και τα ψέμματά της, παρέλειψε μία σημαντική λεπτομέρεια: Οι θεοί για να κατευνασθούν, θέλουν αίμα παρθένας. Η (σύμφωνα με τη κατηγορητήριο) “εκδιδόμενη επί χρήμασι” (δηλαδή πόρνη) που οδηγείται στο βωμό του θυσιαστηρίου (και να δούμε αν θα καεί ή θα τη στείλουν στα θερινά ανάκτορά της για παραθέριση) μόνο παρθένα δεν μπορεί να είναι....

Οπότε και η θυσία “θα πάει τζάμπα” και οι παρατρεχάμενοι του Άκη κινδυνεύουν να “πάνε σαν το σκυλί στ' αμπέλι” και ο άνεμος (για τον οποίο γίνεται η θυσία) όχι μόνο δεν θα είναι ούριος, αλλά προμηνύεται κατούρειος, καθώς όλα δείχνουν ότι η κοινωνία θα τους κατουρήσει επιδεικτικά και προς παραδειγματισμό...
Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Η πρώτη φάση της στρατηγικής για την θέσπιση της ΑΟΖ μόλις τέλειωσε. Το καθαρά θεωρητικό πλαίσιο μετατρέπεται με την ανακοίνωση των εκλογών σε πεδίο. Αυτή η φάση θα διαρκέσει έως τις εκλογές για να παραδώσει την σκυτάλη στο πεδίο δράσης.

Στο ενδιάμεσο λοιπόν θα πρέπει ο ελληνικός λαός να πείσει όλα τα κόμματα να συμπεριλάβουν την ΑΟΖ στο πρόγραμμα τους, έτσι ώστε να είναι όλα θετικά προς την θέσπισή της. Κι αν δεν είναι, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους και βέβαια τις επιπτώσεις. Η ΑΟΖ είναι πλέον ένα όραμα απτό για την πατρίδα μας.

Η ενημέρωση για τις ιδιότητες της έχει γίνει σε πολλαπλό επίπεδο και ο καθένας μπορεί να κρίνει την αναγκαιότητά της, όχι μόνο σε αυτή την περίοδο αλλά και για να υπάρξει μέλλον στην πατρίδα μας.
Είναι μια στρατηγική κίνηση που προσφέρει δυνατότητες στην οικονομία όχι μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά και σε ευρωπαϊκό.
Κατά συνέπεια, κάθε κόμμα αν είναι σοβαρό και θέλει όντως να βοηθήσει την Ελλάδα, θα πρέπει να την προωθήσει. Αυτό βέβαια δεν θα έχει νόημα αν γίνεται μόνο προεκλογικά, δηλαδή μόνο στη δεύτερη φάση.
Και γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεχτικοί, για να υπάρξει ένα στρατηγικό βάθος σε αυτές τις εκλογές όσον αφορά στο θέμα της ΑΟΖ.
Διότι η θέσπιση είναι μόνο η αρχή της όλης διαδικασίας.

Έτσι οι δηλώσεις που δεν έχουν βάθος θα πρέπει να εντοπιστούν και να απορριφθούν, για να προχωρήσει ουσιαστικά και όχι τυπικά και μόνο το θέμα. Τα κόμματα είναι πολλά, οι επιλογές πολλές, αλλά η ΑΟΖ μία.

Η επόμενη κυβέρνηση, θα είναι η κυβέρνηση που θα θεσπίσει την ΑΟΖ. Σε αυτό πρέπει να προετοιμαστούμε για να σταματήσει η μιζέρια της κοινωνίας της κρίσης. Όλοι όσοι πιστεύουν ότι τίποτα δεν αλλάζει και δεν έχουν καμία δυνατότητα να συμμετάσχουν σε μια άλλη πραγματικότητα, ας συνειδητοποιήσουν ότι θα ανήκουν όχι στη γενιά της κρίσης, αλλά στη γενιά που θα δώσει την ΑΟΖ στην Ελλάδα και τα παιδιά της.

Αυτή η αλλαγή φάσης δεν είναι μια λεπτομέρεια, αλλά μια ιστορική στιγμή στην οποία θα θέλουμε μετά να έχει υπάρξει και η δική μας συμβολή. Ψηφίζει ο λαός και θεσπίζει ΑΟΖ.
Αυτό είναι το νοητικό σχήμα που θα επιτρέψει την ύπαρξη της υλοποίησης αυτού του οράματος.

Έως τώρα κανείς δεν έβλεπε το μέλλον της πατρίδας μας, τόσο είχε χάσει κάθε εκτίμηση όχι μόνο του κράτους, αλλά και του ίδιου του του εαυτού.
Τώρα όμως ο καθένας μας συμβάλλει πρακτικά με την ψήφο του για την θέσπιση της ΑΟΖ.
Διότι αυτό είναι το πρόγραμμα του 2012.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο την αναποτελεσματικότητα και την ευθυνοφοβία της πολιτικής απραξίας.
Ο Ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη από τέτοιους πολιτικούς που κοιτάζουν μόνο το δικό τους μέλλον.
Η ΑΟΖ είναι για το λαό και μόνο.
Όλοι για την ΑΟΖ και η ΑΟΖ για όλους.