Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Οκτ 2016


«Ανταλλάξαμε non paper όπου υπάρχει και το Τσάμικο...»

Σε μια πρωτοφανή αποκάλυψη, ότι Αθήνα και Τίρανα συμφώνησαν και υπέβαλλαν non paper με τα θέματα που θεωρούν ότι υπάρχουν στις διμερείς σχέσεις τους τόσο στον Επίτροπο Χάαν αλλά και στην ύπατη εκπρόσωπο της Ε.Ε. για την εξωτερική πολιτική Φ. Μονγκερίνι, όπου φυσικά περιλαμβάνεται και το θέμα των Τσάμηδων, έκανε ο αλβανός υπουργός εξωτερικών Ντμιτρι Μπουσάτι σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Report TV.

Ο αλβανός ΥΠΕΞ επιβεβαίωσε τις ανησυχίες που έχουν εκφρασθεί (και από το Liberal) ότι η πρόταση για σύσταση «μηχανισμού αντιμετώπισης των διμερών προβλητών» άνοιγε την κερκόπορτα για να επισημοποιηθεί στην ελληνοαλβανική ατζέντα, Τσάμικο ζήτημα. Και εφόσον τελικά δεν διαψευσθεί επισήμως και με στοιχεία αυτή η αποκάλυψη του κ. Μπουσατι, τότε είναι το ελληνικό ΥΠΕΞ που ευθύνεται για το περιεχόμενο των δηλώσεων Χάαν και για την «ευρωπαϊκοποίηση» του ζητήματος των Τσαμηδων.

Τίθεται επίσης ένα μείζον ζήτημα, καθώς η Αθήνα με την τακτική που επέλεξε να ακολουθήσει δίνει την ευκαιρία στον κάθε κύριο Χάαν να αναδεικνύεται σε ένα είδος «μεσολαβητή» στα Ελληνοαλβανικά, ακυρώνοντας έτσι τους όρους ισχύος με τους οποίους μπορεί η Αθήνα να διαπραγματευτεί και να απαιτήσει λύσεις από τα Τίρανα στα υπαρκτά προβλήματα των διμερών σχέσεων.

Συγκεκριμένα ο κ. Μπουσάτι επανέλαβε ότι οι δυο πλευρές έχουν καταθέσει τα non paper στους ευρωπαίους αξιωματούχους και ότι για την Αλβανία υπάρχουν ανοικτά θέματα που τοποθετούνται σε τρεις κατηγορίες :

- σε αυτά που προέρχονται από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο

- αυτά που έχουν πρακτική σημασία και για τις δυο χώρες

και αυτά που πρέπει να επιλυθούν προς όφελος του κοινού μέλλοντος.

Ο κ. Μπουσάτι υποστήριξε ότι και στα δυο non paper υπάρχει αναφορά στα τρία θέματα που αναφέρθηκε ο Επίτροπος Χάαν (οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, μειονότητα και Τσάμικο) καθώς όπως είπε υπάρχουν κοινά θέματα ακόμη κι αν οι απόψεις των δυο πλευρών διίστανται.

Επέκρινε μάλιστα την Ελλάδα για τις «συναισθηματικές αντιδράσεις» λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «είναι εύκολο να πάρει κανείς ένα μεγάφωνο στα χέρια του και να ασκεί πιέσεις σε βάρος κάποιου άλλου, αλλά είναι όμως πολύ πιο δύσκολο να καθίσει και να συζητήσει λύσεις γι΄ αυτά τα θέματα».

Ο αλβανός υπουργός εξωτερικών διαλύοντας τις ψευδαισθήσεις όσων πίστευαν ότι πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο η έγερση «Τσάμικου» δήλωσε ότι η κυβέρνηση Ράμα είναι η πρώτη από την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος που έχει συμπεριλάβει επισήμως στο πρόγραμμα της την επίλυση του Τσάμικου, ότι υπάρχει ψήφισμα της Αλβανικής Βουλής για το Τσάμικο και επίσης ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει ενισχυθεί αριθμητικά και πολιτικά με το κόμμα PDIU των Τσάμηδων.

Με αυτά τα δεδομένα είπε ο κ. Μπουσάτι είναι πλέον επιβεβλημένο για την αλβανική διπλωματία να αναζητήσει τρόπους προβολής και επίλυσης του Τσάμικου στο τραπέζι των συνομιλιών με την ελληνική πλευρά.. Επεσήμανε μάλιστα ότι το ζήτημα των Τσάμηδων είναι θέμα «ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών και όχι θέμα εκδίκησης της Ελλάδας,γι αυτό απαιτείται πολιτική αντιμετώπιση σε όλες τις διαστάσεις : διπλωματική ,οικονομική και νομική.

Και ο κ. Μπουσάτι επιμένει ότι το θέμα των Τσάμηδων δεν μπορεί πια να αφαιρεθεί από την ατζέντα των Βρυξελλών, καθώς επιβεβαιώθηκε από την απάντηση που έδωσε η Κομισιόν μετά τις διαμαρτυρίες της Αθήνας για τις δηλώσεις του Επιτρόπου Χάαν.

Πηγή "Liberal"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Σε συνέχεια από το άρθρο “Ποιοι και γιατί προωθούν τις μεταναστευτικές ροές”, δημοσιεύουμε σήμερα το κείμενο ενός αμφιλεγόμενου άρθρου του Τζορτζ Σόρος στην εφημερίδα "Wall Street Journal" και το αφήνουμε στην κρίση του αναγνώστη.

Το άρθρο προέρχεται από τον ίδιο εκείνο μεγαλοεπενδυτή, ο οποίος δημιούργησε το ίδρυμα Open Society, μοχλό οργανωμένων “εξεγέρσεων” μέσω κοινωνικών δικτύων, και σημερινό χρηματοδότη της καλά σχεδιασμένης (όπως αποδεικνύεται από σχετική έκθεση του ιδρύματος) “προσφυγικής κρίσης”.

Λίγοι ίσως θα γνωρίζουν, ότι στα νιάτα του, και παρά την εβραϊκή του καταγωγή, ο Σόρος είχε συνεργαστεί με τους Γερμανούς Ναζί, καταδίδοντας φτωχούς Εβραίους, οι οποίοι στη συνέχεια οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα σημεία που θίγει το άρθρο, η αναφορά του Σόρος στη συνεργασία του με αρμόδιους αξιωματούχους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η εμμονή του με την ιδέα ενός “κινητού πορτοφολιού” των προσφύγων, όπως αποκαλεί τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, αλλά και η επιθυμία του να δοθούν στους μετανάστες οι κατάλληλες ευκαιρίες που προσφέρουν οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες, σίγουρα δεν πρόκειται να αφήσουν αδιάφορο τον πληροφορημένο αναγνώστη...

Πηγή πρωτότυπου άρθρου στα αγγλικάWall Street Journal
ΑπόδοσηΑς Μιλήσουμε Επιτέλους!

Οι λόγοι για τους οποίους επενδύω
500 εκατομμύρια δολάρια στους μετανάστες

Ο κόσμος έχει γίνει ανάστατος από ένα κύμα αναγκαστικής μετανάστευσης. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι είναι σε κίνηση. Εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής στο εξωτερικό. Κάποιοι από αυτούς δραπετεύουν από έναν εμφύλιο πόλεμο ή ένα καταπιεστικό καθεστώς. Άλλοι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν λόγω ακραίας φτώχειας, έχοντας απέναντί τους το δέλεαρ της δυνατότητας μιας οικονομικής εξέλιξης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.

Η συλλογική αποτυχία μας, λόγω αδυναμίας να αναπτύξουμε και να εφαρμόσουμε αποτελεσματικές πολιτικές για την διαχείριση της αυξημένης ροής, συνέβαλε σημαντικά στην ανθρώπινη δυστυχία και πολιτική αστάθεια, τόσο στις χώρες τις οποίες εγκαταλείπουν αυτοί οι άνθρωποι, όσο και στις χώρες που τους φιλοξενούν, ηθελημένα ή όχι. Οι μετανάστες αναγκάζονται συχνά να ζουν μια ζωή αδράνειας και απόγνωσης, ενώ οι χώρες υποδοχής αδυνατούν να αποκομίσουν το αποδεδειγμένο όφελος, το οποίο θα μπορούσε να φέρει η επιτυχημένη ενσωμάτωση αυτών των μεταναστών.

Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να διαδραματίσουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της κρίσης, με τη δημιουργία και τη διατήρηση επαρκών φυσικών και κοινωνικών υποδομών για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Αλλά και η εκμετάλλευση της δύναμης του ιδιωτικού τομέα είναι επίσης κρίσιμης σημασίας.

Αναγνωρίζοντας αυτό το γεγονός, η κυβέρνηση Ομπάμα ξεκίνησε πρόσφατα ένα “Κάλεσμα για δράση”, όπως το αποκάλεσε, ζητώντας από αμερικανικές εταιρείες να διαδραματίσουν μεγαλύτερο ρόλο στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που φέρνει η αναγκαστική μετανάστευση. Σήμερα, ηγετικά πρόσωπα του ιδιωτικού τομέα θα συναντηθούν στα Ηνωμένα Έθνη, έτοιμα να προβούν σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις, με σκοπό να συνεισφέρουν στην επίλυση του προβλήματος.

Από την πλευρά μου, έχω αποφασίσει να διαθέσω 500 εκατομμύρια δολάρια για επενδύσεις, οι οποίες αφορούν ειδικά στις ανάγκες των μεταναστών, των προσφύγων και των κοινοτήτων υποδοχής. Θα επενδύσω σε νεοσύστατες επιχειρήσεις, καθιερωμένες εταιρείες, πρωτοβουλίες που θα επηρεάσουν τις κοινωνικές δομές και επιχειρήσεις, οι οποίες θα ιδρύονται από μετανάστες και πρόσφυγες. Παρά το γεγονός ότι το κύριο μέλημά μου είναι να βοηθήσω τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που φτάνουν στην Ευρώπη, δεν θα πάψω να αναζητώ συγχρόνως χρήσιμες ιδέες για επενδύσεις, που θα ωφελήσουν τους μετανάστες σε όλο τον κόσμο.

Η δέσμευσή μου για επενδύσεις σε μετοχές αποτελεί ένα συμπλήρωμα στις φιλανθρωπικές εισφορές τις οποίες έχουν κάνει τα ιδρύματά μου, για την αντιμετώπιση της αναγκαστικής μετανάστευσης, ενός προβλήματος για την λύση του οποίου ήδη εργαζόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο επί δεκαετίες, και στο οποίο έχουμε αφιερώσει σημαντικούς οικονομικούς πόρους.

Θα επιδιώξουμε να γίνουν επενδύσεις σε διάφορους τομείς, μεταξύ των οποίων και η αναδυόμενη ψηφιακή τεχνολογία, η οποία φαίνεται ιδιαίτερα ελπιδοφόρα, ως μέσο που θα δώσει λύσεις στα ιδιαίτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν συχνά οι ξεριζωμένοι πληθυσμοί. Οι πρόοδοι στον τομέα αυτό μπορούν να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους να αποκτήσουν πιο αποτελεσματική πρόσβαση στις κρατικές δομές: τις νομικές, οικονομικές και υγειονομικές υπηρεσίες. Κάποιες ιδιωτικές επιχειρήσεις ήδη επενδύουν δισεκατομμύρια δολάρια για την ανάπτυξη αυτών των υπηρεσιών, για κοινότητες μη μεταναστών.

Αυτός είναι και ο λόγος που το χρήμα κινείται τώρα αστραπιαία από το ένα “κινητό πορτοφόλι” στο άλλο. Οι οδηγοί βρίσκουν πελάτες χρησιμοποιώντας απλά ένα κινητό τηλέφωνο, ενώ ένας γιατρός στη Βόρεια Αμερική έχει την δυνατότητα να κοιτάξει έναν ασθενή στην Αφρική σε πραγματικό χρόνο. Η προσαρμογή και η επέκταση αυτών των καινοτομιών για την εξυπηρέτηση των μεταναστών θα συμβάλει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής για εκατομμύρια πολίτες σε όλο τον κόσμο.

Όλες οι επενδύσεις που θα κάνουμε θα είναι ιδιοκτησία του μη κερδοσκοπικού οργανισμού μου. Σκοπός τους είναι να είναι επιτυχείς, διότι θέλω να δείξω πώς το ιδιωτικό κεφάλαιο μπορεί να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στην στήριξη των μεταναστών, ενώ τυχόν κέρδη θα διατεθούν για τη χρηματοδότηση προγραμμάτων των ιδρυμάτων “Open Society”, συμπεριλαμβανομένων κάποιων προγραμμάτων, τα οποία δημιουργήθηκαν προς όφελος των μεταναστών και των προσφύγων.

Ως έμπειροι “πρωταθλητές” της κοινωνίας των πολιτών, σκοπεύουμε να επικεντρωθούμε στο να εξασφαλίσουμε, ότι οι επενδύσεις μας θα έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία προϊόντων και υπηρεσιών, τα οποία θα ωφελήσουν πραγματικά τους μετανάστες και τις κοινότητες υποδοχής.

Θα συνεργαστούμε στενά με οργανισμούς όπως το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες και η Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης, προκειμένου να καθιερώσουμε τις αρχές, οι οποίες θα καθοδηγήσουν τις επενδύσεις μας. Στόχος μας είναι να αξιοποιήσουμε, για το δημόσιο καλό, τις καινοτομίες εκείνες που μόνο ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να προσφέρει.

Τέλος, ελπίζω η δέσμευσή μου αυτή να εμπνεύσει και άλλους επενδυτές να συνεχίσουν την ίδια αποστολή.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Με NAVTEX για πραγματοποίηση ασκήσεων στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου εντός του FIR Αθηνών, συνεχίζει τις προκλήσεις η Άγκυρα, ενώ με ένα μπαράζ ΝΟΤΑΜ δηλώνει ότι δεν υφίστανται οριοθετημένα και συμφωνημένα σύνορα στο Αιγαίο.

Η Άγκυρα χθες με την NAVTEX 611/16 δέσμευσε περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου, σημεία της οποίας βρίσκονται εντός του FIR Αθηνών, για πραγματοποίηση ασκήσεων στις 6 και 7 Οκτωβρίου, σε μια ακόμη προσπάθεια αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων.

Την ίδια στιγμή ένας πραγματικός πόλεμος ανταλλαγής ΝΟΤΑΜs έχει ξεσπάσει μεταξύ των δυο χωρών με αντικείμενο την αμφισβήτηση της Τουρκίας για την ελληνική Ζώνη ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση αλλά και για την αρμοδιότητα έκδοσης ΝΟΤΑΜ, που παρά τις απαντήσεις των ελληνικών άρχων η Άγκυρα επιμένει τόσο στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών αλλά και στην αμφισβήτηση ύπαρξης συνόρων μεταξύ των δυο χωρών.

Με την ΝΟΤΑΜ Α4310/16 οι τουρκικές αρχές απορρίπτουν την ελληνική απάντηση και δηλώνουν ότι το μέρος που αναλογεί στο FIR Κωνσταντινούπολης μεταξύ του σημείου 360456N 0295958E (στο νότιο τμήμα στην περιοχή Καστελόριζου) και των χερσαίων ελληνοτουρκικών συνόρων δεν αποτελούν με οποιονδήποτε τρόπο οριοθέτηση οποιουδήποτε είδους συνόρων μεταξύ των σχετιζόμενων χωρών ή διμερώς συμφωνημένη πρακτική. Η συγκεκριμένη γραμμή είναι απολύτως θεωρητική και εξυπηρετεί αποκλειστικά λόγους αεροπλοΐας και συνεπώς κάθε πληροφορία που περιλαμβάνει τα συγκεκριμένα σημεία σε αυτή την περιοχή του FIR είναι ψευδής.

Η Αθήνα είχε προηγουμένως δηλώσει ότι το όριο του FIR Κωνσταντινούπολης ταυτίζεται με τα δυτικά τουρκικά σύνορα.

Οι ελληνικές αρχές με την ΝΟΤΑΜ Α2144/16 απαντώντας στην Τουρκία δηλώνουν ότι το όριο των FIR Αθηνών και Κωνσταντινούπολης στην γραμμή που ενώνει τα δυο σημεία 404500N 0261000E και 360500N 0300000E έχει καθορισθεί από τις περιφερειακές συμφωνίες του ICAO με την συμμετοχή και την έγκριση της Τουρκίας. Επίσης επισημαίνεται ότι στην «Περιφερειακή συμφωνία Αεροναυτιλίας που έγινε στην δεύτερη περιφερειακή συνάντηση της Μέσης Ανατολής (Κωνσταντινούπολη 1950) συμφωνήθηκε ότι τα όρια των δυο FIR μεταξύ των δυο συγκεκριμένων συντεταγμένων ακολουθούν τα δυτικά σύνορα της Τουρκίας. Η Συμφωνία αυτή εγκρίθηκε από το Συμβούλιο του ICAO στις 14 Δεκεμβρίου 1950».

Η ελληνική ΝΟΤΑΜ αναφέρει επιπροσθέτως τα συγκεκριμένα όρια μεταξύ των δυο FIR απεικονίζονται και στον Χάρτη 7 που είναι συνημμένος στην Περιφερειακή Αεροναυτική Συμφωνία που έγινε στην τρίτη Περιφερειακή Διάσκεψη (Παρίσι 1952) και εγκρίθηκε από το Συμβούλιο του ICAO στις 23 Ιουνίου 1952

Αναπτύσσοντας την πλήρη επιχειρηματολογία της Ελλάδας η ΥΠΑ στην συγκεκριμένη ΝΟΤΑΜ αναφέρει ακόμη ότι στην Ελλάδα ανατέθηκαν όλες οι αρμοδιότητες από τον ICAO (Air Traffic Management -ATM) και για τις επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης (SAR ) εντος του FIR Αθηνών όπως έχει αποτυπωθεί στους αεροναυτικούς χάρτες του ICAO και αυτό δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Και η ελληνική ΝΟΤΑΜ καταλήγει ότι η τουρκική ΝΟΤΑΜ Α4310/16 «δεν έχει βάση και δεν μπορεί να παράξει διεθνώς νόμιμα αποτελέσματα εντος του FIR Αθηνών και είναι χωρίς ισχύ και εγκυρότητα (null and void).

Η μόνη έγκυρη και σε ισχύ ΝΟΤΑΜ εντος του FIR Αθηνών είναι αυτή που εκδόθηκε από την Ελλάδα…» (σ.σ. αναφορά στην ΝΟΤΑΜ για Έρευνα και Διάσωση Α2137/16).

Οι ελληνικές αρχές με την ΝΟΤΑΜ Α2138/16 απορρίπτουν την τουρκική ΝΟΤΑΜ με την οποία δέσμευε περιοχές μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου, και δηλώνεται ότι η συγκεκριμένη περιοχή εμπίπτει στο FIR Αθηνών οπού η μοναδική αρμόδια αρχή για να εκδίδει ΝΟΤΑΜ σύμφωνα με τους κανόνες του ICAO είναι η Ελληνική Υπηρεσία Πολίτικης Αεροπορίας. Συνεπώς η τουρκική ΝΟΤΑΜ Α4258/16 εκδόθηκε χωρίς κανέναν προηγούμενο συντονισμό μεταξύ των δυο χωρών και επομένως είναι «null and void» σε όσα μέρη αφορούν τις περιοχές του FIR Αθηνών.

Σχετικά με την τουρκική ΝΟΤΑΜ του περασμένου Σαββάτου η οποία αμφισβητούσε την Ελληνική Ζώνη Ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό νότια του Καστελόριζου, η Αθήνα δηλώνει ότι η περιοχή βρίσκεται εντός της ελληνικής κυριαρχίας, των ελληνικών χωρικών υδάτων και ελληνικού εναερίου χώρου, όπου η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Τέλος, συμπληρώνει ότι η ελληνική αναγγελία για Έρευνα και Διάσωση ακυρώθηκε μόλις ολοκληρώθηκαν οι σχετικές έρευνες βάσει της ελληνικής ΝΟΤΑΜ Α2127/16.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Θα «ακουστώ» εκτός κλίματος σήμερα, το ξέρω, μπορεί και να μη με αναγνωρίσετε εξαιτίας των... γαλλικών -συγγνώμη-, αλλά πρέπει να το κάνω.

Εχω ευθύνη να το κάνω. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται ο κακός χαμός κατά μήκος των συνόρων μας, βορείων, νοτίων, ανατολικών, και την ίδια ώρα στο εσωτερικό της χώρας να μαίνεται ο μαφιόζικος πόλεμος συμμοριών - κυβέρνησης με τελικό διακύβευμα ποιος κρατά τα κλειδιά της χώρας. Δεν γί-νε-ται! Διότι, αν αυτό συνεχιστεί, με τα μυαλά που κουβαλάμε, κάποιος άλλος στο τέλος θα κρατά τα κλειδιά της χώρας και αυτός δεν θα είναι ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση ούτε οι καναλάρχες.

Αν δεν το συνειδητοποιούμε, ας γίνει σαφές. Οι Γερμανοί, έξαλλοι επειδή η φτωχή Ελλάδα τόλμησε να κάνει τη Σύνοδο του Νότου (το θεωρούν «προδοσία»), μας ανοίγουν θέματα παντού: Με την Τουρκία άνοιξαν θέμα αναθεώρησης της Λωζάννης, η διορθωτική δήλωση που έκαναν ήταν ότι «η Συνθήκη... εξακολουθεί να ισχύει». Σωθήκαμε!

Με την Αλβανία έβαλαν τον Αυστριακό ιπποκόμο τους επίτροπο Χαν να ανοίξει «Τσάμικο» την ώρα που βρισκόταν στα Τίρανα ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών. Με τα Σκόπια θέλουν εμπλοκή στο θέμα της ονομασίας, ετοιμάζουν ειδικό απεσταλμένο.

Με το χρέος δεν θέλουν να ακούσουν - βάζουν Βαυαρούς βουλευτές να θέτουν ζήτημα παγώματος της βοήθειας. Βεβαίως, δεν τις τρώμε μόνο εμείς. Τα έχουν με τους Γάλλους, που ήταν στη Σύνοδο -δεν τους θεωρούν ισότιμους πλέον-, με τους Ιταλούς, ενώ έχουν για δούρειο ίππο τους Ισπανούς. Κοινώς, το δοκιμαζόμενο Βερολίνο αναζητεί σε προεκλογική χρονιά συμμάχους (Τουρκία) για να κρατήσει τους πρόσφυγες μακριά και αποδιοπομπαίους τράγους (Ελλάδα) για να τους θυσιάσει μπροστά στις κάλπες.

Νοτίως έχουμε επίσης προβλήματα. Οι Αμερικανοί, γεμάτοι τύψεις επειδή μετείχαν στο πραξικόπημα κατά Ερντογάν, πιέζουν για την ανανέωση της παραμονής του Αττίλα στη Μεγαλόνησο (αλλιώς... διχοτόμηση). Με άλλα λόγια, δημιουργούνται συνθήκες τέλειας εθνικής ήττας, από τα Τίρανα μέχρι τα Σκόπια και από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Λευκωσία. Κι όμως, εδώ, στην Αθήνα, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, μιντιάρχες, αντί να κοιτούν τον συννεφιασμένο ορίζοντα, επιδίδονται σε έναν ανελέητο καβγά, τον οποίο μεταφέρουν παντού: στην Βουλή, στις τράπεζες, στα γήπεδα, στα παράθυρα, στα δικαστήρια. Τελευταίο σύμπτωμα, το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Μέχρι και την παραμονή της διάσκεψης για τη συνταγματικότητα του νόμου Παππά στήνονταν εικονικές δίκες (προσομοιώσεις) σε εκδηλώσεις συλλόγων με συμμετοχή πρώην πολιτικών αρχηγών, πρώην συμβούλων Επικρατείας, καθηγητών, προκειμένου να επηρεαστεί το φρόνημα των δικαστών.

Μέχρι την παραμονή ο πρόεδρος του δικαστηρίου δεχόταν επιθέσεις από «ντόπερμαν», απειλές από γραμματείς κομμάτων ότι η απόφαση κρίνει τον χρόνο των εκλογών, διαταγές από πρωθυπουργούς. Ερώτηση προς όλους: Είστε με τα καλά σας; Την ώρα που τις τρώμε παντού πιέζετε τους δικαστές να απαντήσουν σε τι; Σε νομικό ζήτημα ή σε πολιτικό; Διότι με το πρωτοφανές bullying που κάνετε όλα τα συστήματα, το ζήτημα δεν είναι πλέον νομικό αλλά πολιτικό: Τίνος θα περάσει! Ποιος κάνει κουμάντο στη χώρα; Η κυβέρνηση ή οι μιντιάρχες.

Αυτό βάζετε τους δικαστές να απαντήσουν! Και πότε; Τη στιγμή που ξεσπά εθνική καταιγίδα.

Λυπάμαι, αλλά, όπως τα καταφέρατε κυβέρνηση, αντιπολίτευση, μιντιάρχες, οι πάντες, «πολιτική» πρέπει να είναι και η απόφαση του ΣτΕ. Γιατί, όπως πάτε, εγωιστές της συμφοράς, το ποιος κάνει τελικά κουμάντο στη χώρα δεν θα το αποφασίσουν δικαστές, αλλά εξωτερικοί εχθροί. Aν τυχόν χαθεί έδαφος ή όνομα, όμως, τραβάτε να κρυφτείτε. Ολοι.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μυρίζει φαΐ, θέλει φάει. Βλέπει θήραμα, θέλει δαγκώσει. Ακούει γρύλισμα, θέλει τρέξει. Αυτονόητο για ζούγκλα, όχι για την ανθρωπότητα

Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Όσοι διαβάζουν συστηματικά τα αστυνομικά δελτία και ενημερώνονται από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο και τις εφημερίδες για τις εμβληματικές μορφές του εγκλήματος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό πιθανότατα θα έχουν μάθει για τον «αυτιά», τον διαρρήκτη που σάρωσε εκατοντάδες οικίες την περίοδο 1975-1983. Αποκλήθηκε έτσι διότι έστηνε αυτί στην είσοδο των διαμερισμάτων που ήθελε να «ψειρίσει».

Αν οι ένοικοι ήταν εντός, δεν έκανε απόπειρα. Αν δεν άκουγε θόρυβο, έκανε την μπούκα και σήκωνε όσα πολύτιμα αντικείμενα, χρήματα και τιμαλφή έβρισκε. Κοντολογίς, η αίσθηση της ακοής τον βοηθούσε να εγκληματήσει*.

Και ο νεοσουλτάνος Ερντογάν (αλλά και προκάτοχοί του στον αιματοβαμμένο θρόνο του σελτζουκικού χαλιφάτου) στήνει αυτί στη γειτονιά και θέλει να αρπάξει ό,τι ακούει! Πρωτόγονη μέθοδος, προσήκουσα στο είδος που εκπροσωπεί και η οποία έχει αποδειχθεί λίαν αποτελεσματική στους αιώνες. Ο Ερντογάν ο Ακουοπρεπής ομολόγησε τη μέθοδό του αναφερόμενος στη Συνθήκη της Λωζάννης. Είπε σχετικά: «Δώσαμε στους Ελληνες τα νησιά, που, αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;»

Δηλαδή, αφού ακούγεται φωνή από γειτνιάζουσα περιοχή, αυτή η περιοχή του ανήκει. Και προφανώς σκοπεύει να διεκδικήσει όσα ανήκουν στο είδος του με τα όπλα!

Αν η «λογική» του επικρατήσει στον ανθρώπινο πολιτισμό, όσοι περνούν έξω από βίλες, πολυτελείς οικίες ή μέγαρα που ανήκουν στο Δημόσιο και σε ιδρύματα θα αποκτούν το δικαίωμα να εισβάλλουν εντός και να κλέβουν ό,τι τους γυαλίσει επειδή… μπορούν να ακούσουν ήχους από μέσα.

Οι μόνοι χώροι που θα μείνουν απρόσβλητοι από το μπαράζ των ληστειών θα είναι τα ηχομονωμένα στούντιο.

* Ο «αυτιάς» της Ελλάδος ήταν μακράν ηθικότερος από άρπαγες σαν τον Ερντογάν. Δεν οπλοφορούσε, δεν χρησιμοποιούσε βία και το μόνο ίχνος που άφηνε στα σπίτια που έκλεβε ήταν το αποτύπωμα του αυτιού του στην πόρτα. Οι Τούρκοι οπλοφορούν, δεν διστάζουν να γενοκτονήσουν (το διασκεδάζουν κιόλας) και τα αποτυπώματα που έχουν αφήσει στην Ιστορία είναι τα οστά εκατομμυρίων αθώων που γενοκτόνησαν.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Είναι προφανές πως η αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης εκ μέρους του Ερντογάν εγγράφεται στο πλαίσιο εσωτερικών πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αυτό που δεν είναι προφανές, όμως, είναι ότι η επίμαχη ομιλία του Τούρκου προέδρου συνιστά ένα ποιοτικό άλμα σε μία πορεία που έχει αρχίσει από το 1973.

Τότε, η Άγκυρα είχε εγείρει διεκδικήσεις στην υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου. Ακολούθησε σύντομα η αμφισβήτηση των ορίων του ελληνικού FIR (περιοχή ελέγχου των πτήσεων πολιτικής αεροπορίας) και η άρνηση αποδοχής του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 μιλίων. Εύρος που ισχύει από το 1931 και που για δεκαετίες δεν είχε αμφισβητηθεί από την τουρκική πλευρά.

Στην πραγματικότητα, από το 1973-74 η Άγκυρα άρχισε να οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις.
Εμφάνιζε τα ελληνικά νησιά να “κάθονται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλονται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την επίσημη προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό ασκούσε άμεση ή έμμεση στρατιωτική πίεση.

Σ’ εκείνη την κρίση για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων. Μπορεί τότε η κυβέρνηση Σημίτη να είχε αιφνιδιασθεί από την ποιοτική κλιμάκωση του τουρκικού επεκτατισμού, αλλά η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Τον Ιούνιο του 1991, ο τότε αρχηγός του τουρκικού στόλου ναύαρχος Ιλφάν Τινάζ είχε ισχυρισθεί δημοσίως ότι οι βραχονησίδες του Αιγαίου δεν είναι ελληνικό έδαφος! Η δήλωση εκείνη ήταν ενδεικτική των κυοφορούμενων τότε προθέσεων της Άγκυρας, αλλά η Αθήνα δεν της είχε δώσει τότε τη δέουσα προσοχή.

Η ιστορία μας διδάσκει, όμως, πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού. Αυτό μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι η ευθεία αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν δεν είναι πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι.

Η υπόθεση των Ιμίων κατέστη ζωτικής σημασίας, επειδή χρησιμοποιήθηκε πιλοτικά για την προώθηση της θεωρίας των “γκρίζων ζωνών”. Το τουρκικό διάβημα (29-1-1996) ήγειρε ευρύτερη αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Στόχος των Τούρκων δεν ήταν να επεκτείνουν κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα σύνορα, αλλά να μετατρέψουν σε “γκρίζα ζώνη” ένα μεγάλο τμήμα του Αιγαίου.

Σύμφωνα με τη θεωρία τους, όσες νησίδες του Αιγαίου δεν αναφέρονται ρητά στις συνθήκες Λωζάννης (1923) και Παρισίων (1947) είναι απροσδιόριστης κυριαρχίας. Η Άγκυρα ισχυρίζεται ότι όλες αυτές οι νησίδες, που παλαιότερα ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα έπρεπε να προσαρτηθούν στην Τουρκία, που είναι το διάδοχο κράτος. Μεγαλόθυμα, όμως, δηλώνει διατεθειμένη να διαπραγματευθεί με την Αθήνα το μοίρασμά τους!

Η θεωρία των “γκρίζων ζωνών” είναι διάτρητη, επειδή η συνθήκη της Λωζάννης αναφέρει σαφώς ότι στην Τουρκία ανήκουν μόνο όσες νησίδες δεν αναφέρονται ρητά στις συνθήκες και βρίσκονται στη ζώνη τριών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές. Η ίδια συνθήκη δίνει στην Ελλάδα την κυριαρχία όχι μόνο των μεγάλων νησιών, που αναφέρονται ονομαστικά, αλλά και των παρακείμενων νησίδων.

Αναφορικά με τα Δωδεκάνησα, υπάρχει η ιταλοτουρκική συνθήκη (4-1-1932) (τότε τα Δωδεκάνησα ήταν υπό ιταλική κατοχή) που ρυθμίζει το εδαφικό καθεστώς. Υπάρχει και το συμπληρωματικό ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων (28-12-1932), στο οποίο αναφέρεται ποιες νησίδες ανήκουν στη μία και ποιες στην άλλη χώρα. Στο άρθρο 30 αναφέρεται ρητά ότι τα Ίμια, όπως και όλες οι άλλες νησίδες που σήμερα διεκδικεί η Τουρκία, ανήκαν στην Ιταλία. Με τη συνθήκη των Παρισίων (1947) παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.

Η Άγκυρα προσπαθεί να εμφανίσει το Αιγαίο σαν ένα πέλαγος, όπου ναι μεν υπάρχουν ελληνικά νησιά σ’ όλη σχεδόν την έκτασή του, αλλά αυτά δεν οριοθετούν τη θαλάσσια συνοριακή γραμμή των δύο χωρών. Το Αιγαίο, όμως, δεν είναι μία θάλασσα που απλώς παρεμβάλλεται μεταξύ δύο παράκτιων χωρών, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι. Η μισή περίπου έκτασή του είναι ελληνικός εθνικός χώρος. Και ο υπόλοιπος είναι διεθνής χώρος, ο οποίος, όμως, συνδέει ελληνικά νησιά με την ηπειρωτική Ελλάδα. Κατά συνέπεια, η θάλασσα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία για τις δύο χώρες. Γι’ αυτό και τα –εκτός διεθνούς δικαίου– μέτρα που τις εξισώνουν λειτουργούν προς όφελος της Τουρκίας.

Είναι προφανές ότι, εάν η Τουρκία αποκτούσε την κυριαρχία έστω και μίας μόνο βραχονησίδας δυτικά της αλυσίδας Σαμοθράκη-Λήμνος-Λέσβος-Χίος-Σάμος-Κάλυμνος-Κως- Ρόδος-Καστελλόριζο, όχι μόνο θα ανέτρεπε το υφιστάμενο νομικό καθεστώς, αλλά και θα άλλαζε ριζικά τον χαρακτήρα του Αιγαίου. Η δήλωση της πρωθυπουργού Τσιλέρ εκείνη την εποχή στην εφημερίδα Χουριέτ ήταν σαφέστατη: «Μέχρι τώρα η Τουρκία υποσυνείδητα αποδεχόταν ότι τα νησιά αυτά έμπρακτα ανήκουν στην Ελλάδα. Εμείς θα το αλλάξουμε αυτό».

Ελάχιστες ημέρες μετά την κρίση (3-2-1996) η Τσιλέρ δήλωσε ότι θα φέρει στο διεθνές προσκήνιο το καθεστώς 1.000 περίπου νησίδων και βραχονησίδων που αποτελούν τουρκικό έδαφος! Το 1998 ο τότε Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ, με δήλωσή του στη Χουριέτ, κατέβασε τον αριθμό, ισχυριζόμενος ότι 132 νησίδες ανήκουν στην Τουρκία! Στο πλαίσιο αυτό, το μετακεμαλικό καθεστώς έφθασε στο σημείο να αμφισβητήσει ακόμα και την ελληνικότητα της Γαύδου!

Η Άγκυρα πάτησε στο προηγούμενο των Ιμίων για να αποσταθεροποιήσει την ελληνική κυριαρχία και σε κατοικημένες νησίδες. Στις 29-1-1996, η Άγκυρα είχε ονομαστικά αναφέρει σαν “γκρίζες ζώνες” όχι μόνο τα Ίμια, αλλά και τα κατοικημένα νησιά Ψέριμο και Φούρνους! Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, μάλιστα, η Τουρκία συμπεριφέρεται σαν το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι να είναι δικό της έδαφος. Η διεκδίκηση έχει μετεξελιχθεί από θεωρητική σε έμπρακτη. Το ίδιο συμβαίνει και με τις νησίδες Στρογγύλη και Ρω, που βρίσκονται εκατέρωθεν του Καστελλόριζου.

Με την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης, ο Κεμάλ έκλεισε τα εξωτερικά μέτωπα και στράφηκε στην εδραίωση του καθεστώτος του. Όταν το καθεστώς σταθεροποιήθηκε και ένοιωσε ισχυρό, άρχισε να έχει διεκδικήσεις. Το 1936 επέτυχε με τη συνθήκη του Μοντρέ να αναθεωρήσει τη διάταξη της συνθήκης της Λωζάννης που πρόβλεπε αποστρατικοποίηση των Στενών. Στο τέλος της δεκαετίας του 1930 η Τουρκία προσάρτησε την επαρχία της Αλεξανδρέττας που ανήκε στην αποικιοκρατούμενη τότε Συρία.

Από τη δεκαετία του 1950 η Άγκυρα εστίασε την επεκτατική ροπή της στην Κύπρο με αποκορύφωμα την εισβολή του 1974. Η επιτυχία της εκείνη της άνοιξε τον δρόμο για να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Από τότε προσπαθεί να ανατρέψει το ισχύον νομικό καθεστώς, προβάλλοντας τραβηγμένες από τα μαλλιά ερμηνείες των διεθνών συνθηκών, αλλά όχι αμφισβητώντας τες ευθέως.

Είναι αληθές ότι στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες δηλώσεις εκ μέρους του Οζάλ και του Ντεμιρέλ ότι κακώς η Τουρκία είχε αποδεχθεί την παραχώρηση στην Ελλάδα των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και κυρίως των Δωδεκανήσων. Επρόκειτο, όμως, περισσότερο για δηλώσεις νοσταλγίας του αυτοκρατορικού παρελθόντος.

Η συνθήκη της Λωζάννης είναι η ληξιαρχική πράξη ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας και γι’ αυτό το μετακεμαλικό καθεστώς απέφευγε επιμελώς να θέσει θέμα αναθεώρησής της. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και ο ίδιος ο Ερντογάν είχε μιλήσει σ’ αυτό το πνεύμα στις 24 Ιουλίου, στην 93η επέτειο από την υπογραφή της.

Από τότε δεν έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά έχουν αλλάξει αρκετά στην Τουρκία. Ο Ερντογάν νοιώθει πολύ πιο ισχυρός και γι’ αυτό κάνει τώρα το βήμα. Μιλώντας την περασμένη Πέμπτη στους περιφερειακούς διοικητές (μουχτάρηδες) είπε: «Το 1920 μας έδειξαν τη Συνθήκη των Σεβρών για να μας πείσουν το 1923 για τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και κάποιοι προσπάθησαν να μας το παρουσιάσουν αυτό ως νίκη… Με τη Συνθήκη της Λωζάννης δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη;… Όσοι έκατσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Λωζάννη, δεν εκμεταλλεύτηκαν τη συνθήκη αυτή. Και επειδή αυτοί δεν την εκμεταλλεύτηκαν, δυσκολευόμαστε σήμερα εμείς».

Σ’ ένα πρώτο επίπεδο στόχος του Ερντογάν είναι να αποδομήσει τον κεμαλισμό ως θεμέλιο ιδεολογικό λίθο της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ο ίδιος αυτοπροβάλλεται ως ο ηγέτης που κλείνει την κεμαλική παρένθεση και που μέσω του νεοοθωμανισμού επαναφέρει στο προσκήνιο το άτυπο αυτοκρατορικό όραμα των Τούρκων. Δικό του σημείο αναφοράς είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής κι όχι ο Κεμάλ. Αν και έχει αποτύχει να αναδειχθεί σε ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου, παραμένει πιστός στο σχέδιό του το 2023 η Τουρκία να έχει εδραιωθεί ως μεγάλη δύναμη.

Προφανώς, όλα αυτά συνδέονται και με τις τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες. Ο Ερντογάν επιδιώκει να ολοκληρώσει την απόκτηση υπερεξουσιών και στο θεσμικό επίπεδο, με τη μετατροπή του πολιτεύματος σε προεδρικό. Για να αναδειχθεί σε εθνικό ηγέτη δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις του κράτους από κάθε είδους αντιφρονούντες. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι δέχθηκαν ισχυρό πλήγμα λόγω της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτό, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Είναι ενδεικτικό ότι η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, που χαρακτήρισε απαράδεκτη την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, έσπευσε να πλειοδοτήσει σε εθνικισμό-επεκτατισμό με την εξής δήλωση: «Ας κοιτάξει (ο Ερντογάν) τα 16 νησιά που επί της εποχής του παραδόθηκαν και όπου υψώθηκε ελληνική σημαία»!

Οι κεμαλιστές κατηγορούν τον Ερντογάν ότι δεν διεκδίκησε με αποφασιστικότητα τα κατοικημένα ελληνικά νησιά που η Άγκυρα θεωρεί “γκρίζες ζώνες”. Είναι αληθές ότι για πολλά χρόνια μετά την εκλογή του στην πρωθυπουργία, ο Τούρκος πρόεδρος φρόντιζε να κρατάει σχετικά χαμηλά τη θερμοκρασία στα ελληνοτουρκικά. Κι αυτό, επειδή προτεραιότητά του ήταν να εξουδετερώσει το κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Φοβόταν δικαιολογημένα πως οι κεμαλιστές στρατηγοί θα εκμεταλλεύονταν μία ελληνοτουρκική κρίση για να τον ανατρέψουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το σχέδιο “Βαριοπούλα”, που πρόβλεπε ένα στημένο ελληνοτουρκικό θερμό επεισόδιο.

Η προσεκτική στάση του νεοοθωμανού ηγέτη εκείνα τα χρόνια είχε καλλιεργήσει στην Αθήνα το δόγμα-μύθος “ο καλός Ερντογάν, οι κακοί στρατηγοί”. Η πραγματικότητα, βεβαίως, ήταν πολύ διαφορετική από τις αβάσιμες προσδοκίες της ελληνικής πολιτικής ελίτ ότι οι νεοοθωμανοί θα προσέγγιζαν με εποικοδομητικό τρόπο τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό.
Οι νεοοωθομανοί είναι εξίσου εθνικιστές με τους κεμαλιστές, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Στα ελληνοτουρκικά, άλλωστε, είχε από νωρίς επέλθει μία όσμωση μεταξύ των δύο βασικών τουρκικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων. Ο Ερντογάν δεν διαφοροποιήθηκε ποτέ από τις πάγιες μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις. Από διπλωματικής απόψεως, όμως, εμφανιζόταν πιο ευέλικτος. Ως φορέας της νεοοθωμανικής ιδεολογίας και στρατηγικής, επιχειρούσε να καταστήσει την Τουρκία κέντρο και ηγεμόνα του μεταοθωμανικού χώρου. Στο πλαίσιο αυτό επεδίωκε να ρυμουλκήσει σταδιακά την Ελλάδα σε μια κατάσταση άτυπης δορυφοροποίησης.

Τώρα που θεωρεί ότι έχει εδραιωθεί σαν άτυπος σουλτάνος ξεδιπλώνει την ατζέντα του και στο επίπεδο της ισλαμοποίησης στο εσωτερικό της Τουρκίας και στο επίπεδο της ευθείας προβολής επεκτατικών διεκδικήσεων. Για τον Ερντογάν η διοχέτευση προσφύγων-μεταναστών στα ελληνικά νησιά δεν είναι μόνο ένα όπλο πίεσης προς την Ευρώπη για απόσπαση ανταλλαγμάτων. Είναι ταυτοχρόνως και μία επεκτατική υποθήκη σε βάρος της Ελλάδας.

Σε αντίθεση με τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους, οι νεοοθωμανοί έχουν συνείδηση της στρατηγικής σημασίας που έχει ο πληθυσμιακός παράγοντας. Θεωρούν βασίμως πως εάν μέσω του μεταναστευτικού ρεύματος διαμορφωθούν στα ελληνικά νησιά μουσουλμανικοί θύλακοι, η Τουρκία θα αποκτήσει δυνάμει γεωπολιτικά ερείσματα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Οζάλ, ως πρόδρομος των νεοοθωμανών, είχε πριν 25 χρόνια δηλώσει ωμά ότι η Ελλάδα θα καταληφθεί μέσω της διοχέτευσης μουσουλμανικών πληθυσμών. Το γεγονός, μάλιστα, ότι για τους δικούς τους λόγους οι Ευρωπαίοι πιέζουν να μη φύγουν από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου οι πρόσφυγες-μετανάστες αφήνει τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Πιο συγκεκριμένα διευκολύνει την αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης των νησιών που βρίσκονται στο στόχαστρο της Άγκυρας.

Εγκλωβισμένη στις δικές της αντιφάσεις η ΕΕ είναι ανίκανη να δει τη μεγάλη εικόνα και να λειτουργήσει αποτρεπτικά, λαμβάνοντας υπόψη τα θεμιτά εθνικά συμφέροντα των χωρών-μελών της. Η πρώτη αντίδραση του Βερολίνου στην επίμαχη ομιλία του Ερντογάν είναι αποκαλυπτική: «Μας είναι γνωστό πως υπάρχουν διαφορές εδώ και καιρό, εδώ και δεκαετίες. Διαφορές απόψεων μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Η γερμανική κυβέρνηση είναι της άποψης ότι αυτές οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών πρέπει να επιλυθούν ειρηνικά. Κατά τα άλλα δεν εκφράζει άποψη και σίγουρα δεν θα πάρει το μέρος κανενός»!

Το γεγονός ότι λίγο αργότερα το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να διευκρινίσει ότι γι’ αυτό η συνθήκη της Λωζάννης ισχύει, μόνο τυπικά διορθώνει τα πράγματα. Τα εξαρτημένα αντανακλαστικά των εταίρων μας είναι να αντιλαμβάνονται ακόμα και μία τόσο χοντροκομμένη πρόκληση σαν υπαρκτή διαφορά, απέναντι στην οποία τηρούν ίσες αποστάσεις. Γιατί όχι, όταν η ίδια η Αθήνα αντέδρασε συγκριτικά ήπια, γεγονός που εξ αντιδιαστολής ενισχύει την προαναφερθείσα τάση των Ευρωπαίων και βεβαίως εδραιώνει την εντύπωση του Ερντογάν ότι μπορεί χωρίς κόστος να ενεργεί κατ’ αυτό τον τρόπο.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Θα μείνει πρώτα απ' όλα η συνειδητοποίηση πως είσαστε ακριβώς τα ίδια φασισταριά με όλους τους προηγούμενους των μνημονίων.
Θα μείνει ύστερα η ξεφτίλα σας στην ιστορία.
Θα μείνουν ακόμα τα μαθήματα κ@λοπαιδαρισμού και ανανδρίας του πρωθυπουργού, που σαν κάθε γνήσια "κότα" όταν βλέπει τα πράγματα να παίρνουν άσχημο δρόμο, ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους.

"Θύμωσε" η κοτούλα με τον υπουργό ΠΡΟστασίας του ΠΟλίτη (χα!) για τα χημικά που έπεσαν στους συνταξιούχους.
Τί θα πεί "θύμωσες" ρε τσαρλατάνε;  
Άμα θύμωνες στ' αλήθεια ο ΠΡΟΠΟ θα ήταν σπίτι του σήμερα και όχι στο υπουργείο.
Κι ύστερα, στην Καισαριανή δεν πήρες είδηση τίποτα;
Εκεί δεν έπεσαν χημικάΉ εκεί δεν πείραζε αφού ψέκαζαν πολιτικούς σου αντίπαλους;
Και δεν τό 'ξερες τάχα πως άμα αρχίσει το βιολί αυτό με τα ψεκαστικά, τα ΜΑΤ θα ψεκάζουν τον κόσμο και μέσα στα αυτοκίνητα, και στα μαγαζιά,και στα θέατρα, και μέσα στα σπίτια, και όπου γουστάρουν;
Φασιστομουτράκι.
Ξεφτιλάκι. 

Τους συνταξιούχους ρε απόρριμμα της αριστεράς;  Τους αδύναμους ρε σίχαμα;
Και τάχα δεν το ήξερες, και "θύμωσες" μετά;
Και σου 'φταιγε πριν ο τσικ-λεβέντης απ' την Καλαμάτα;
Και θα καταργούσες τα ΜΑΤ όταν θα γινόσουν με τα υπόλοιπα φασιστόμουτρα κυβέρνηση;
Ου να χαθείς ερείπιο της πολιτικής.

Έχεις γεράσει πριν την ώρα σου.
Γιατί ο άνθρωπος γερνάει απ' τα μέσα. Απ' την ψυχή. 
Κι εσύ είσαι εκατό χρονών.
Τα γερόντια και οι συνταξιούχοι που ΕΣΥ ψέκασες χθές είναι έφηβοι μπροστά σου.
Είναι ώρα να παραιτηθείς.
Όχι γιατί τά 'ανες σκ@τά. Άλλωστε δεν μπορούσες να τα κάνεις και καλύτερα. Δουλάκι των τοκογλύφων είσαι. Ό,τι σου λένε κάνεις.
Πρέπει να παραιτηθείς γιατί το μυαλό σου σάπισε. Κι η ψυχή σου επίσης.

Φύγε. Μη ξεφτιλίζεις άλλο την γενιά σου.
Την δικιά μας την γενιά ανέλαβαν άλλοι να την ξεφτιλίσουν. Κάτι πρώην εκφωνήτριες και νυν Επίτροποι της Ευρωπαϊκής " Ένωσης".
Την δικιά σου γενιά την ξεφτιλίζεις εσύ.
Οι επόμενες γενιές ξεφτιλίζονται μόνες τους στις καφετέριες και στο κυνήγι των Πόκεμον.
Τελικά η μόνη γενιά που απομένει χωρίς ξεφτίλα είναι των παππούδων μας.
Αυτών που έχτισαν όσα εμείς γκρεμίζουμε.
Αυτών που τα "αριστερά" σου ΜΑΤ ψέκαζαν χθες.

Ψεκάστε για να κρύψετε την ανικανότητά σας.
Ψεκάστε για να κρύψετε την προδοσία σας.
Ψεκάστε για να δείξετε την παλιανθρωπιά σας.

Ψεκάστε, ψεκάστε, μπορεί κάτι να μείνει.
Ίσως μιά επανάσταση!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν ο οποίος έθεσε για πρώτη φορά θέμα κυριότητας σε νησίδες του Αιγαίου αμφισβητώντας τη Συνθήκη της Λωζάνης που αφορά και τα ανατολικά σύνορα της Τουρκίας, δηλαδή τη Συρία και το Ιράκ, μόνο τυχαίες δεν είναι. Διατυπώνονται την επαύριον του ανεπιτυχούς πραξικοπήματος του Ιουλίου που οδήγησε σε εκκαθαρίσεις με την απόταξη χιλιάδων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, κλεισίματος εκατοντάδων μέσων ενημέρωσης και απόλυση χιλιάδων δικαστών και ακαδημαϊκών, σηματοδοτώντας την εδραίωση ισλαμικού τύπου πολιτικής διακυβέρνησης σε βάρος της κοσμικής, στη γείτονα χώρα.

Της Αντωνίας Δήμου

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Γιατί ο Τούρκος πρόεδρος βάλλει εναντίον της συνθήκης της Λωζάνης του 1923 η οποία συνιστά επίτευγμα του Κεμάλ Ατατούρκ, θεμελιωτή της σύγχρονης Τουρκίας, ο οποίος πέτυχε την κατάργηση της συνθήκης των Σεβρών του 1920 που είχε δημιουργήσει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών λόγω της ελληνικής παρουσίας στα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, τη Δυτική και Ανατολική Θράκη μέχρι την Κωνσταντινούπολη και την περιοχή της Σμύρνης, ενώ προέβλεπε και τη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους;

Η απάντηση είναι απλή. Οι αναθεωρητικές δηλώσεις του Τούρκου προέδρου εντάσσονται στο πλαίσιο της υλοποίησης του νεοθωμανισμού και έρχονται σε μία περίοδο ανακατατάξεων που -μεταξύ άλλων- περιλαμβάνουν τον επανακαθορισμό των συνόρων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ως γνωστόν, η συμφωνία Σάικς-Πικό που συνομολογήθηκε μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας, μοιράζοντας σε σφαίρες επιρροής τις αραβικές επαρχίες της τότε καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχει de facto καταργηθεί με την επέλαση του «ισλαμικού κράτους», καθώς και αντάρτικων στρατιωτικών ομάδων σε Συρία και Ιράκ.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τη νεοθωμανική στρατηγική της Τουρκίας, όπως αυτή σφυρηλατήθηκε επιμελώς από τον μέχρι πρότινος πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτογλου με την πολιτική στήριξη Ερντογάν, ο επανασχεδιασμός του χάρτη της ευρύτερης περιοχής, με την υπογραφή νέων διεθνών συνθηκών, οφείλει να περιλαμβάνει το Αιγαίο και την Κύπρο.

Ο νεοθωμανισμός είναι το όραμα της σύγχρονης τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που στοχεύει στην ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγετική περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, με την ανασύσταση των ορίων επιρροής και του ζωτικού χώρου της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Την περίοδο που προηγήθηκε του πραξικοπήματος, η διακυβέρνηση Ερντογάν οικοδόμησε το οθωμανικό και ισλαμικό προφίλ της Τουρκίας εντέχνως με τη δημιουργία στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας μίας νέας τάξης μη-κεμαλικών πρεσβευτών, οι οποίοι εκτιμάται ότι επελέγησαν στη βάση των ισλαμικών-οθωμανικών τους προσόντων, καθώς και μίας παράλληλης επετηρίδας ειδικών για προξενικά θέματα με επίκεντρο τα μειονοτικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά ζητήματα, πάντοτε σε αγαστή συνεργασία με την εκάστοτε πρεσβεία. Σε αυτό το πλαίσιο πολιτικής, συντελέσθηκε και η αναβάθμιση του προξενείου της Κομοτηνής.

Ο εν ισχύ Νόμος περί Τουρκικής Υπηκοότητας, επίσης λειτουργεί επικουρικά στην υλοποίηση της ιδέας του παν-τουρκισμού η οποία προβάλλεται κεκαλυμμένα με οθωμανικό προφίλ. Προηγήθηκε δε της ψήφισης του νόμου η σύνταξη σχετικού χάρτη του περίφημου «Χάρτη της Τουρκικής Ομογένειας», ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του «οράματος Νταβούτογλου / Ερντογάν» για την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Σύμφωνα με το νόμο περί Τουρκικής υπηκοότητας, οι ξένοι που συμβάλλουν πολιτιστικά, επιστημονικά και αθλητικά στη διεθνή προβολή της Τουρκίας αλλά και επενδύουν οικονομικά εντός της τουρκικής επικράτειας μπορούν να αποκτήσουν την Τουρκική υπηκοότητα.

Οι πολυπληθείς Τουρκογενείς πληθυσμοί του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας βρίσκονται στο στόχαστρο του τουρκικού νόμου, ενώ ειδικές θεματικές ομάδες εργασίας έχουν προβεί στη σύσταση σχετικών αναφορών που εστιάζουν στους «Τουρκικής καταγωγής» πολίτες των βαλκανικών κρατών, όπως της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, καθώς και της Μέσης Ανατολής. Προφανής σκοπός της Τουρκίας αποτελεί η αριθμητική ανέλιξη στα 160 εκατομμύρια, εντός της επόμενης δεκαετίας, των Τούρκων υπηκόων παγκοσμίως.

Ο Νταβούτογλου άλλωστε αποτελεί άριστο γνώστη του θεωρητικού μοντέλου της αγγλοσαξωνικής γεωπολιτικής ανάλυσης του Χάλφορντ Μάκιντερ (1861–1947) στο οποίο έχει προσαρμόσει την τουρκική πολιτική υψηλής στρατηγικής, η οποία συνίσταται στην κατάκτηση ηγετικής γεωπολιτικής θέσης, όπως αυτή επιβάλλεται από το γεωγραφικό πλεονέκτημα του «στρατηγικού βάθους» της Τουρκίας.

Οι απόψεις Νταβούτογλου που απηχούν τις πολιτικές θέσεις Ερντογάν αποτυπώνονται στο βιβλίο του με τίτλο «Στρατηγικό Βάθος: Η θέση της Τουρκίας στη Διεθνή Σκηνή» (Stratejik Derinlik: Türkiye’nin Uluslararası Konumu) το οποίο πρωτίστως επικοινωνιακά απευθύνεται στα γειτονικά μουσουλμανικά και μη κράτη. Εις ό,τι αφορά στην Ελλάδα και την Κύπρο, στη σελίδα 175 του βιβλίου με υπότιτλο «Ο Στρατηγικός Γόρδιος Δεσμός της Τουρκίας: Η Κύπρος», ο Νταβούτογλου αναφέρει:

«Η Κύπρος διαθέτει κεντρική θέση μέσα στην παγκόσμια ήπειρο αφού βρίσκεται σε ίση απόσταση από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Μαζί με την Κρήτη ευρίσκεται σε μία γραμμή πάνω στην οποία διασταυρώνονται οι θαλάσσιες οδοί. Η Κύπρος κατέχει θέση μεταξύ των Στενών, που χωρίζουν Ευρώπη και Ασία, και της Διώρυγας του Σουέζ, που χωρίζει Ασία και Αφρική, ενώ ταυτοχρόνως έχει τη θέση μίας σταθερής βάσης και ενός αεροπλανοφόρου, που θα πιάνει το σφυγμό των θαλασσίων οδών του Άντεν και του Χορμούζ, μαζί με τις λεκάνες του Κόλπου και της Κασπίας, που είναι οι πιο σημαντικοί οδοί σύνδεσης Ευρασίας-Αφρικής».

Ενώ στη σελίδα 180, ο Νταβούτογλου εστιάζει στην τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου: «Την Κύπρο δεν μπορεί να αγνοήσει καμία περιφερειακή ή παγκόσμια δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μ. Ανατολή, την Α. Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Σουέζ, την Ερυθρά θάλασσα και τον Κόλπο. Η Κύπρος βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση απ’ όλες τις περιοχές, που έχει την ιδιότητα μίας παραμέτρου που τις επηρεάζει όλες άμεσα.

»Η Τουρκία, το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε την δεκαετία του 1970 πάνω σε αυτήν την παράμετρο, πρέπει να το αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής Κυπριακής πολιτικής με στόχο την διαφύλαξη του σημερινού status quo, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μίας επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής διπλωματικού χαρακτήρα». Και συμπυκνώνει την θέση του: «Μία χώρα που αγνοεί την Κύπρο δεν μπορεί να είναι ενεργή στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτικές».

Όσον αφορά στο Αιγαίο, ο Νταβούτογλου εκτιμά ότι αυτό αποτελεί το σημαντικότερο θαλάσσιο κομβικό σημείο της ευρασιατικής παγκόσμιας ηπείρου στην κατεύθυνση Βορρά-Νότου και συνοψίζει τη θέση του διατυπώνοντας ότι:

«Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας. Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος.
Το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της χερσονήσου της Μικράς Ασίας και το ότι ο πολιτικός διαχωρισμός που έχει προκύψει, σε αντίθεση με τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες, με τις διεθνείς συνθήκες έχει επικυρωθεί υπέρ της Ελλάδας παρέχουν το κατάλληλο έδαφος, για να αναφύονται διάφορα ζητήματα, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η ζώνη FIR, τα πεδία διοίκησης και ελέγχου και ο εξοπλισμός των νησιών.
Η εγγύτητα ενός σημαντικού μέρους των ελληνικών νησιών στη μικρασιατική ακτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως επιχειρησιακή βάση εναντίον της Μικράς Ασίας, και η περικύκλωση των υδάτινων διαδρόμων, που εξασφαλίζουν το πέρασμα από την Προποντίδα στη Μεσόγειο, από αυτά τα νησιά, αξιολογούνται από την Τουρκία ως ένα πολύ σοβαρό κενό ασφάλειας».

Είναι ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να ξεφύγουν από το τέλμα της ενεργούς παθητικότητας στην οποία έχουν περιέλθει και να προχωρήσουν στην ισχυροποίηση των θέσεων τους δημιουργώντας διπλωματικά, γεωπολιτικά και διεθνή ερείσματα μέσα από μεθοδική προσέγγιση και ρεαλιστική στοχοθεσία όσον αφορά στην τουρκική εξωτερική πολιτική.

Σε διεθνές επίπεδο, η καταγγελία της τουρκικής προκλητικότητας σε διάφορα fora με τη μορφή, επί παραδείγματι, επιστολής στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, η οποία είθισται να διανέμεται ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του οργανισμού, αποτελεί βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα έχει κυριαρχικά δικαιώματα «ipso facto και ab initio» στο Αιγαίο, όπως αυτά προβλέπονται στη Συνθήκη της Λωζάνης η οποία με 93 χρόνια ισχύος αποτελεί διεθνή νομοθεσία που δεσμεύει τα προσυπογράφοντα μέλη.

Σε διμερές επίπεδο μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας, στο πλαίσιο εφαρμογής της ελληνικής Πολιτικής Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ), είναι απαραίτητη η εφαρμογή στρατηγικής αποτροπής με τη διατήρηση ισχυρών ενόπλων δυνάμεων. Με αυτό τον τρόπο, η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και οι σχεδιασμοί για «κατάληψη» της μισής Κύπρου, όπως αποτυπώνονται στο όραμα Νταβούτογλου / Ερντογάν, θα παραμείνουν αποκλειστικά στο επίπεδο των -τουρκικών- οραματισμών.

*Η κ. Αντωνία Δήμου είναι Επικεφαλής του Τμήματος Μέσης Ανατολής στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Άμυνας και Ασφάλειας (ΙΑΑΑ / ISDA) και Εταίρος στο Κέντρο για την Ανάπτυξη της Μέσης Ανατολής, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Που στοχεύει ο Ερντογάν, ποιός ο ρόλος της Αμερικής;

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Το γεγονός ότι η Τουρκία δεν σταματά τις προκλήσεις, οι οποίες ξεκίνησαν με τις δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν για υποτιθέμενες αδικίες στη Συνθήκη της Λωζάνης και συνεχίστηκαν με την ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ και την αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας 16 νησιών στο Αιγαίο, θα πρέπει να μας προβληματίσει διότι ούτε ο χρόνος ούτε η ρητορική είναι τυχαία. Και δεν θα πρέπει να προβληματίσει μόνο εμάς στην Ελλάδα, αλλά και τους συμμάχους μας!

Οι επιδερμικές απαντήσεις του Ελληνικού ΥΠΕΞ δυστυχώς δείχνουν πως μάλλον η Αθήνα δεν έχει κατανοήσει την ποιοτική διαφορά αυτών των προκλητικών δηλώσεων της Άγκυρας, σε σχέση με ανάλογες προκλητικές τους δηλώσεις στο παρελθόν.

Οι δηλώσεις Ερντογάν έχουν κυρίως αποδέκτη την Ουάσιγκτον

Κομβικό σημείο και γενεσιουργός αιτία της ρητορικής για αδικίες στη Συνθήκη της Λωζάννης, σύμφωνα με τις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου, είναι η τότε μή διευθέτηση του Κουρδικού ζητήματος (ούτε κάν υπήρχε τότε ως «ζήτημα») και τα νεότερα σχέδια των ΗΠΑ με την δημιουργία της Ανεξάρτητης Κουρδικής Περιοχής στο Β. Ιράκ το 2003-2005 καθώς και τα σχέδια επέκτασης και δημιουργίας ενός ακόμη Κουρδικού κράτους κατά μήκος της τουρκο-συριακής συνοριακής γραμμής.

Η Τουρκία βλέπει πως σταδιακά οι σχεδιασμοί της Ουάσιγκτον θα περάσουν τελικά στα νότια και προκειμένου να βρεθεί χαμένη στα πλαίσια των γεωπολιτικών ανακατατάξεων που έρχονται, προσπαθεί να ανταλλάξει το Ναί στους Αμερικανούς με κέρδη στα Δυτικά! Και εδώ είναι που μας αφορά, διότι Δυτικά της Τουρκίας βρισκόμαστε εμείς!

Σενάρια…

Το πρώτο και πλέον ανησυχητικό σενάριο θα μπορούσε να είναι η πρόκληση ενός θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο, αλλά πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο περιλαμβάνει κινδύνους και για την ίδια την Τουρκία, εάν κάνει κανείς μια αναδρομή στο τι έπαθε ο Σαντάμ Χουσείν, με την επέμβαση στο Κουβέιτ, για την οποία η Ουάσιγκτον τον άφησε να πιστεύει ότι δεν θα είχε ιδιαίτερο πρόβλημα και στη συνέχεια τον διέσυρε με την επέμβαση της. Η Τουρκία στην εφαρμογή ενός τέτοιου σεναρίου θα μπορούσε να γίνει αποδέκτης μιας παρόμοιας αντιμετώπισης.

Το δεύτερο, και πλέον πολύπλοκο, ανησυχητικό σενάριο έχει να κάνει με την εφαρμογή ενός σχεδίου που θα έχει ως στόχο την μετατροπή της Θράκης σε μια περίπτωση παρόμοια με αυτή  του Κοσσυφοπεδίου. Αν και δεν είναι στα φώτα της δημοσιότητας, το παιχνίδι στη Θράκη με την μειονότητα είναι έντονο και εξαιρετικά περίπλοκο. Η συντριπτική πλειοψηφία της Μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, είναι Κεμαλική στα πιστεύω της και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θιασώτης εξτρεμιστικών ιδεών. Παρόλα αυτά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, υπάρχει μεγάλη εισροή κονδυλίων, όχι μόνο απο την Τουρκία αλλά και απο άλλα φιλόδοξα Ισλαμικά κράτη για την κατασκευή τζαμιών μέχρι και την οικονομική στήριξη ολόκληρων οικισμών.

Αν και αρκετά προχωρημένη ως άποψη δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί ένα κατρακύλισμα της μειονότητας σε μονοπάτια εξτρεμισμού, εάν μάλιστα συνδυαστεί με ταυτόχρονες διασπαστικές εξελίξεις ακριβώς από πάνω, με τους Μουσουλμάνους της νότιας Βουλγαρίας, οι οποίοι είναι σαφώς πιο σκληροπυρηνικοί και εξτρεμιστές σε σχέση με τους δικούς μας στη Θράκη.

Στις πιθανές εξελίξεις αυτού του σεναρίου εμπλέκεται και η Ρωσία, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να έχει κάνει αθόρυβα σημαντικές κινήσεις στην περιοχή, έτσι ώστε σε μια τέτοια περίπτωση να εμφανιστεί ως σωτήρας του Ορθόδοξου στοιχείου, βάζοντας πόδι σε αυτό το σημαντικής στρατηγικής σημασίας κομμάτι εδάφους.  Αυτό το σενάριο χρήζει αυτόνομης εκτενούς ανάλυσης.

Ένα άλλο εξίσου επικίνδυνο σενάριο θα μπορούσε να είναι μια σύνθεση των παραπάνω. Γεγονότα που θα συνδύαζαν επιθετικές στρατιωτικές ενέργειες και κλιμάκωση στο Αιγαίο ως δευτερεύουσας προσπάθειας για την επίτευξη της κύριας προσπάθειας που παραμένει η περιοχή της Θράκης. Παρόλα αυτά, πρόκειται για το πιο απίθανο σενάριο…

Με Ένα Σμπάρο Δυο Τρυγόνια…..

Είναι παραπάνω από ξεκάθαρο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κινούνται δραστήρια και ασκούν αφόρητη διπλωματική πίεση σε Λευκωσία και Αθήνα για άμεσο κλείσιμο του Κυπριακού με ένα ξανασερβιρισμένο Σχέδιο Αννάν με νέο περιτύλιγμα, το οποίο σαφώς θα ευνοεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Αυτό θα μπορούσε να συνδυαστεί, μετά από εξίσου έντονη διπλωματική πίεση, με μια ουσιαστική επικράτηση ενός νέου status quo στο Αιγαίο, το οποίο θα άλλαζε τα μέχρι σήμερα δεδομένα υπέρ της Άγκυρας, καθιστώντας (όπως πολύ εύστοχα είπε σε μια συζήτηση έμπειρος στα διπλωματικά φίλος και συνάδελφος) την Ελλάδα, γιουσουφάκι της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Η Ουάσιγκτον και το Κουρδικό Σχέδιο…

Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν περιέλαβε το ζήτημα διευθέτησης της τύχης των Κούρδων.
Επειδή όμως το ζήτημα των Κούρδων προέκυψε δυναμικά κατά τη δεκαετία του 1960, έχει δημιουργηθεί μια νέα πιεστική πραγματικότητα στην περιοχή που έχει τη δυναμική αλλαγής του Ανατολικού Μεσανατολικού χάρτη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν διαμορφώσει ένα στρατηγικό σχέδιο που ευελπιστεί στη δημιουργία ενός νέου Ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στα νότια της Τουρκίας. Μέσω αυτού του νέου Κουρδικού Κράτους σε συνδυασμό με την υφιστάμενη αυτόνομη Κουρδική περιοχή στο Β. Ιράκ, η Ουάσιγκτον επιδιώκει την εξασφάλιση τον συμφερόντων της στην ευρύτερη περιοχή σε ενεργειακό και γεωπολιτικό επίπεδο.

Τί ακριβώς συμβαίνει με το Κουρδικό Ζήτημα

Ιστορικά, αλλά όχι και πολιτικά, διότι μιλάμε για εντελώς διαφορετικές φυλές Κούρδων,  έχει κατασκευαστεί η έννοια του μεγάλου Κουρδιστάν.
Το «Μεγάλο Κουρδιστάν» αποτελείται από το Βόρειο Κουρδιστάν (Νοτιοανατολική Τουρκία). Εδώ κυριαρχεί το PKK. To Δυτικό Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία, “The Kurdish State of Rojava”, ανακηρύχθηκε μονομερώς μέσα στο 2016 από το YPD). Οι αντάρτες του YPD, είναι οι νέοι, και κατά τα φαινόμενα  πιο ικανοί, παίκτες στο κουρδικό. Την εκπαίδευσή τους, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, την ξεκίνησαν πριν από τέσσερα χρόνια οι Ισραηλινοί. Το Ανατολικό Κουρδιστάν (στο Βορειοδυτικό Ιράν). Και το Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ). Εδώ μιλάμε για τους Κούρδους του Μπαρζανί, ο οποίος το τελευταίο διάστημα έχει ανοίξει κανάλι επικοινωνίας με τον Ταγίπ Ερντογάν και την Τουρκία. Η περιοχή αυτή λειτουργεί ως αυτόνομο κράτος, υπό την σκέπη του Ιράκ, και ευελπιστεί κάποια στιγμή να εξελιχτεί σε ανεξάρτητο κράτος.

Το Πρώτο Καρφί στο Φέρετρο της Συνθήκης της Λωζάννης….

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, στηρίζουν και προωθούν τα συμφέροντα των Κούρδων του Ιράκ και των Κούρδων της Συρίας. Αυτή η αναθεωρητική μεταβολή της θέσης των ΗΠΑ θα πρέπει να θεωρείται ως η γενεσιουργός αιτία μιας συνολικής αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης.

Το πρώτο καρφί, λοιπόν, στο φέρετρο της Συνθήκης της Λωζάννης, το έβαλε η Ουάσιγκτον, και μάλιστα από το 2003-2005 με την δημιουργία της Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής του Βόρειου Ιράκ, με πρωτεύουσα το Ερμπίλ.

Ο Στρατηγικός Στόχος….

Θα μπορούσε λοιπόν ρεαλιστικά να σκεφτεί κανείς ότι ο στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ είναι η δημιουργία ενός Κουρδικού Κράτους της Μεσοποταμίας , το οποίο θα ένωνε τη Μεσόγειο με την Κασπία, και μέσω αυτού η Ουάσιγκτον θα προωθούσε τα στρατηγικά – κυρίως ενεργειακά – της συμφέροντα.

Οι Άλλες Δυνάμεις

Όλες οι άλλες δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν μεγάλα και κρίσιμα συμφέροντα σε αυτό το εξαιρετικά πολύπλοκο παιχνίδι. Η καθεμία για τους δικού της λόγους. Το Ιράκ δεν βλέπει με καλό μάτι την απόσχιση του εδάφους στο Βορρά, διότι θα χάσει έδαφος και πετρέλαια. Το Ιράν, δεν βλέπει θετικά το σχέδιο, για τους ίδιους λόγους, αλλά και για έναν ακόμη λόγο. Η υλοποίησή του διατηρεί την μεγάλη επιρροή των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, είναι θετική εξέλιξη για το Ισραήλ, και αποδυναμώνεται η δική του επιρροή. Αυτός είναι και ο λόγος της παρασκηνιακής προσέγγισης της Άγκυρας με την Τεχεράνη. Η Συρία, το βλέπει αρνητικά γιατί χάνει έδαφος. Το Ισραήλ το βλέπει θετικά, διότι και σχέσεις έχει αναπτύξει με τους Κούρδους και αδυνατίζει όλους τους αντιπάλους του στην περιοχή. Η Τουρκία το βλέπει αρνητικά διότι χάνει έδαφος και επιρροή. Ταυτόχρονα όμως βλέπει, ότι δύσκολα θα το αποφύγει.

Πούτιν και Ρωσία…

Η Ρωσία και ο δεινός–Μακιαβελικός στρατηγικός παίκτης Βλαντιμίρ Πούτιν παίζει σε δυο ταμπλό. Από τη μία βλέπει πως η δημιουργία Κουρδικών κρατιδίων στενών συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή επικαιροποιεί από καλύτερη θέση την Αμερικανική παρουσία στην περιοχή, αλλά από την άλλη η συνέναισή του θα μπορούσε να ανταλλαγεί με εντονότερο ρόλο της Ρωσίας στην Συρία αλλά και σε άλλα κράτη του Λεβάντε.

Τουρκία – Ελλάδα

Εμάς όμως μας καίει και μας ανησυχεί η Τουρκία. Τα αμερικανικά σχέδια, εάν ευοδωθούν, που είναι και το πιο πιθανό, θα ανοίξουν επικίνδυνες πιθανότητες για την Ελλάδα και τα εθνικά της συμφέροντα σε σχέση με την Τουρκία.

Η εσφαλμένη πολιτική που έχει ακολουθήσει τα τελευταία χρόνια η Ουάσιγκτον έναντι της Άγκυρας και του Σουλτάνου Ταγίπ Ερντογάν, έχει οδηγήσει στο να χαθεί η Τουρκία για τις ΗΠΑ και τη Δύση. Οι ενδείξεις είναι πλέον τόσο σαφείς που το συμπέρασμα αυτό δύσκολα αμφισβητείται.

Το γεγονός αυτό, έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό στην Ουάσιγκτον και την ηγέτιδα δύναμη στην Ευρώπη, τη Γερμανία. Σαν αποτέλεσμα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτραπεί η απώλεια της Τουρκίας, οι έχοντες την άποψη στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και το Βερολίνο, ότι πρέπει να γίνει κάτι, να δοθεί κάτι στην Τουρκία, για να αποτραπεί η απώλεια της, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να υλοποιήσουν αυτή τη στρατηγική σε βάρος των συμφερόντων της Ελλάδας στο Αιγαίο, αλλά και στο Κυπριακό. Οι ενδείξεις δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση και πρόκειται για τεράστιο στρατηγικό λάθος εάν υλοποιηθεί.

Μην Χάσετε και την Ελλάδα…

Πρέπει να γίνει αντιληπτό στην Ουάσιγκτον ότι η Τουρκία έχει χαθεί. Για το Βερολίνο, είναι αφέλεια να αναμένει κανείς να γίνει αντιληπτό. Η υλοποίηση της ανόητης στρατηγικής παροχής ανταλλαγμάτων προς την Άγκυρα σε βάρος της Ελλάδας και στο Κυπριακό, θα οδηγήσει σε ένα ακόμη πιο οδυνηρό αποτέλεσμα. Στο να χαθεί και η Ελλάδα, από συνειδητός σύμμαχος της Δύσης!!!

Είναι κρίμα πραγματικά το κατεστημένο εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής στις ΗΠΑ, να αγνοήσει αυτή τη σοβαρή πιθανότητα, με δεδομένο ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Μόσχα, καραδοκούν για να καλύψουν το κενό, και η υφέρπουσα διάθεση προς αυτή την κατεύθυνση είναι υπαρκτή στην Ελλάδα. Και δυστυχώς, η πολιτική που είναι πολύ πιθανό να ακολουθηθεί από τις ΗΠΑ έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την Ελλάδα και τα εθνικά της συμφέροντα, θα είναι καταστροφική και ανώφελη.

Ως κραυγή αγωνίας λοιπόν, φίλοι και παραδοσιακοί σύμμαχοι της Ελλάδας στις ΗΠΑ, μην κάνετε άλλα τραγικά λάθη και χάσετε και την Ελλάδα!

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Last week, following the results of Russia’s parliamentary election, Russian media run a story suggesting that the Kremlin is planning to implement far-reaching changes to the country’s intelligence apparatus. According to the Moscow-based daily Kommersant, the administration of President Vladimir Putin is considering merging Russia’s two major intelligence and counterterrorism agencies into one. Specifically, the Russian Foreign Intelligence Service, or SVR, will merge with the FSB, the Federal Security Service, according to Kommersant. The merger will create a new amalgamated intelligence agency that will be named “Ministry of State Security”, or MGB, in Russian. The last time this title was used was from 1946 to 1953, during the last years of the reign of Soviet Premier Joseph Stalin. It was one of several agencies that were eventually combined to form the Soviet KGB in 1954.

If the Kommersant article is accurate, Russia’s two main intelligence agencies will merge after an institutional separation that has lasted a quarter of a century. They were separated shortly after the official end of the Soviet Union, in 1991, when it was recognized that the KGB was not under the complete control of the state. That became plainly obvious in August of that year, when the spy agency’s Director, Vladimir Kryuchkov, helped lead a military coup aimed at deposing Soviet Premier Mikhail Gorbachev. The two new agencies were given separate mandates: the SVR inherited the mission of the KGB’s foreign intelligence directorates and focused on collecting intelligence abroad; the FSB, on the other hand, assumed the KGB’s counterintelligence and counterterrorist missions. A host of smaller agencies, including the Federal Agency of Government Communications and Information (FAPSI), the Federal Protective Service (FSO) and others, took on tasks such as communications interception, border control, political protection, etc.

Could these agencies merge again after 25 years of separation? Possibly, but it will take time. An entire generation of Russian intelligence officers has matured under separate institutional roofs in the post-Soviet era. Distinct bureaucratic systems and structures have developed and much duplication has ensued during that time. If a merger was to occur, entire directorates and units would have to be restructured or even eliminated. Leadership roles would have to be purged or redefined with considerable delicacy, so as to avoid inflaming bureaucratic turf battles. Russian bureaucracies are not known for their organizational skills, and it would be interesting to see how they deal with the inevitable confusion of a possible merger. It could be argued that, if Putin’s goal is to augment the power of the intelligence services —which is doubtful, given their long history of challenging the power of the Kremlin— he would be better off leaving them as they are today.

Josef Fitsanakis
IntelNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο βιασμός της νεαρής κοπέλας από συμμορία προσφύγων εντός των εγκαταστάσεων του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ήταν ένα φρικτό έγκλημα, το άγγελμα του οποίου προκάλεσε θλίψη και οργή στους Ελληνες πολίτες.

Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτρέπει μόνο την είσοδο της Αστυνομίας, αλλά όχι των βιαστών εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και έτσι υπό μία έννοια διευκολύνει τους πάσης φύσεως εγκληματίες στη δράση τους.

Ευτυχώς, η Αστυνομία, όπως συνήθως, έπραξε το καθήκον της και συνέλαβε τον Αλγερινό και τους Σύρους που ασέλγησαν στο κορμί της Ελληνίδας. Είναι αυτονόητο ότι οι Αρχές ασφαλείας της πατρίδας ανταποκρίνονται με αυτοθυσία και αξιοζήλευτα ποσοστά επιτυχίας στην τέλεση των καθηκόντων τους. Ομως ακόμα κι αυτές δεν θα είναι σε θέση να προσφέρουν πολλά στους Ελληνες, όταν ο αριθμός των λαθρομεταναστών και των προσφύγων ξεπεράσει το επιτρεπτό όριο.

Τώρα η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στο σημείο απ' όπου δεν θα μπορεί να υπάρξει επιστροφή. Οι μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται και οι «ορέξεις» σημαντικού τμήματος από τους παράνομα εισελθόντες έχουν αρχίσει να φαίνονται ξεκάθαρα. Οσοι είναι ομότροποι και όμοιοι με τους βιαστές της νεαρής Ελληνίδας δεν έχουν καμία διάθεση να ενσωματωθούν, να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία και να «εξευρωπαϊστούν». Το μόνο που θέλουν είναι να κυριαρχήσουν, να επιβάλουν με τη βία τη θέλησή τους στους άλλους και να αρπάξουν όσο περισσότερα μπορούν.

Η Ιστορία έχει αποδείξει με κάθε δυνατό τρόπο το μη αφομοιώσιμο τέτοιου είδους πληθυσμών στις δυτικές κοινωνίες. Ισλάμ και κράτος δικαίου, όπως το ορίζουμε στον δυτικό πολιτισμό, είναι έννοιες ασύμβατες μεταξύ τους. Ακόμα και όταν η Δύση θέλει να συνυπάρξει με τους ισλαμιστές, δεν θέλουν εκείνοι!

Επίσης, όποτε αυτοί διαπράττουν εγκλήματα, όπως ο βιασμός, δεν νιώθουν τύψεις επειδή στο δικό τους αξιακό σύστημα η γυναίκα δεν επιτρέπεται να αντιμετωπιστεί ισότιμα με τον άνδρα - παρά μόνο ως σκεύος εξυπηρέτησης των αναγκών του.

Ο εποικισμός της Ελλάδας από μουσουλμανικούς πληθυσμούς πρέπει να σταματήσει προτού χαθεί οριστικά ο έλεγχος!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Τα τελευταία χρόνια ζούμε μια καταπληκτική περίοδο που εάν εξαιρεθεί η μεγάλη άπατη του ΣΥΡΙΖΑ του «σκίζω τα μνημόνια» και ανοίγω τις πύλες του παραδείσου και οι μικροαπάτες του Γεωργίου Α. Παπανδρέου ότι «λεφτά υπάρχουν» και του Αντ. Σαμαρά του «πάμε Ζάππειο», η πορεία της χώρας καθορίζεται από το Βερολίνο και το ΔΝΤ και η πολιτική ζωή εξαντλείται στις ασκήσεις των «παρενθέσεων».

Το 2004 ο Γεώργιος Παπανδρέου θεώρησε ότι ο Κώστας Καραμανλής θα αποτελέσει μια μικρή «δεξιά παρένθεση» οπότε ο ίδιος θα είχε τον χρόνο να φτιάξει το ΠΑΣΟΚ στα μέτρα του και να επανέλθει δριμύτερος. Έπεσε έξω τέσσερα χρόνια αλλά τότε ηταν ο κ. Καραμανλης που δραπέτευσε θεωρώντας ότι η κατάσταση στην οποία παρέδιδε την χώρα στον ΓΑΠ θα δημιουργούσε μια νέα παρένθεση. Εξάλλου όσοι ήξεραν τον κ. Παπανδρέου, ηταν πεισμένοι ότι ο ΓΑΠ μόνο για παρένθεση θα τα κατάφερνε.

Και οι συνεργάτες του ΓΑΠ (κάποιοι εξ αυτών σήμερα είναι στον προθάλαμο του Μαξίμου περιμένοντας ότι το καστινγκ θα τους δώσει ένα ρολάκι στην κυβέρνηση, κάποιοι άλλοι είναι βολεμένοι σε ακριβοπληρωμένα διεθνή πόστα) τον συμβούλευαν, αφού είχε φορτώσει στην χώρα τα Μνημόνια να πασάρει την χειροβομβίδα στον Παπαδήμο για μια τοσοδούλα παρένθεση και να επανέλθει μετα.

Και ο Αντ. Σαμαρας από την πρώτη στιγμή που άρχισαν τα πράγματα να σκουραίνουν κόλλησε στο σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Δικαιολογημένα, βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του και την ρητορική τους, ήταν σχεδόν σιγουρος ότι ακόμη κι αν κέρδιζαν τις εκλογές του Ιανουάριου του 2015 δεν θα έβγαζαν καλοκαίρι. Κι όμως έβγαλαν καλοκαίρι ξανακέρδισαν εκλογές έβγαλαν και χειμώνα και είμαστε στο επόμενο φθινόπωρο, με την παρένθεση ακόμη να μην έχει κάνει τον κύκλο της.

Και ξαφνικά βρισκόμαστε σε ένα σημείο που η αντιπολίτευση περιμένει ελπίζοντας ότι δεν θα υπάρξει κάποιο απρόβλεπτο γεγονός να διακόψει την Αριστερή παρένθεση, που στο τέλος της το πιθανότερο θα πετάξει τον κ. Τσιπρα στο οικείο μονοψήφιο ποσοστό που πραγματικά μπορεί να εκφράσει. Και η κυβέρνηση να αρχίζει να κάνει δεύτερες σκέψεις και να σκέφτεται μήπως είναι προτιμότερο να αφήσει να εξελιχθεί το σενάριο της «παρένθεσης Κυριάκου»…

Και ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι φάγαμε μια δωδεκαετία σχεδόν με μοναδικό πλάνο και σχέδιο για την χώρα, την «παρένθεση» του αντιπάλου. Όταν άρχιζαν να καταρρέουν τα μεγαλόπνοα σχέδια,οι βαρύγδουπες υποσχέσεις, τα μεγάλα «ΘΑ», πολιτική γίνονταν η ώθηση του αντιπάλου στην εξουσία. Για να υποστεί τις συνεπειες της πολιτικής της καμένης γης των προκάτοχων του.

Τώρα πια η παρέα που έχει καταλάβει το Μέγαρο Μαξίμου, και κάνει κουμάντο εν ονόματι του κ. Τσίπρα,ξερει ότι το χρονόμετρο στην βόμβα που ενεργοποίησε ήδη μέτράει αντίστροφα. Και ξέρει ότι δεν υπάρχει σωτηρία. Μπορεί να βρίζουν τους δημοσκόπους, τους πιο αναξιόπιστους δημοσκόπους του κόσμου, όμως δεν χρειάζεται δημοσκόπηση. Αρκεί να βγουν από το Μέγαρο Μαξίμου και ας μην πάνε στις λαϊκές γειτονιές.

Ας πάνε μια βόλτα στο Λονδίνο που τους έστελναν οι αριστεροί μπαμπάδες τους για να σπουδάσουν, ας πάνε στα Εξάρχεια, ας πάνε στο Παγκράτι, στου Ψυρρη. Στα δικά τους λημέρια. Και θα διαπιστώσουν πόσο άχρηστες είναι οι δημοσκοπήσεις…

Αρχίζουν να συζητούν για το ενδεχόμενο της παρένθεσης Μητσοτάκη. Να δραπετεύσει ο Αλέξης και να σκάσει η βόμβα στα χέρια του Κυριάκου και μετα ο Αλέξης να έρθει θριαμβευτής, όπως πιστεύει ακόμη ο Αντώναρος ότι θα συμβεί με τον μικρό Βούδα…

Με παρενθέσεις αποδειχθηκε ότι δεν σώζονται οι ίδιοι και κυρίως δεν σώζεται η χώρα. Παρένθεση, την παρένθεση, φτάσαμε εδώ. Τα σκατώνουν και το μόνο που τους νοιάζει είναι να φορτώσουν τον λογαριασμό στον επόμενο, να γίνουν «παρένθεση» οι διάδοχοι τους, για να επιβεβαιωθούν και επιπλεύσουν οι ίδιοι. Κάπως έτσι αντί για αριστερή ή δεξιά παρένθεση, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε στην “Ελληνική, στην Εθνική Παρένθεση”…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το τέταρτο μνημόνιο έχει ήδη απλωθεί στο τραπέζι. Εκείνο για το οποίο δεν είμαστε ακόμη σίγουροι είναι αν θα το υπογράψει αυτή ή η επόμενη κυβέρνηση. Να το αποφύγουμε είναι εξαιρετικά δύσκολο, όσο η Αθήνα επιμένει να προσποιείται ότι δεν χρειάζεται να αλλάξει τις πολιτικές της. Το τέταρτο μνημόνιο θα είναι το μνημόνιο της δραχμής…

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Όχι μόνο γιατί το διεθνές περιβάλλον δεν ευνοεί κινήσεις αβροφροσύνης μεταξύ των εταίρων στην Ευρώπη, αλλά και διότι τα τελευταία χρόνια έχει καταναλωθεί σχεδόν το σύνολο του πολιτικού κεφαλαίου της χώρας. Είμαστε, δυστυχώς, απελπιστικά μόνοι, όπως φάνηκε τις προηγούμενες ημέρες με τις δηλώσεις Ερντογάν, αλλά και με τα θέματα των προσφύγων και των Τσάμηδων. Και γι' αυτό έχει τεράστιες ευθύνες ο πολιτικός κόσμος.

Η μοναδική μας ελπίδα να αποφύγουμε τα χειρότερα θα ήταν μία γρήγορη πολιτική αλλαγή στην Αθήνα. Αφού η σημερινή κυβέρνηση δεν θέλει ή δεν μπορεί να αλλάξει πολιτική, εκείνο που απομένει είναι να αλλάξει η κυβέρνηση. Σε διαφορετική περίπτωση θα διολισθαίνουμε συνεχώς σε μία άβυσσο αβεβαιότητας, με τους κινδύνους να πολλαπλασιάζονται καθημερινά γύρω μας.

Η Οικονομία είναι το κλειδί των εξελίξεων. Οι διεθνείς επενδυτές είναι το ανάχωμα σε κάθε διεκδίκηση σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και η αξιοπιστία της χώρας το νόμισμα με το οποίο θα αγοράσουμε θέσεις σε μία νέα Ελλάδα. Αρκεί να προλάβουμε. Αρκεί η κατάσταση να παραμείνει αντιστρέψιμη.

Είναι βέβαιο ότι οι εκατοντάδες Καρανίκες θα αρνηθούν να εγκαταλείψουν το οχυρό της εξουσίας. Δεν πρόκειται να τους ξαναβρεί τέτοιο καλό στην ζωή τους! Κι αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος. Ο μεγάλος κομματικός στρατός του ΣΥΡΙΖΑ να παρασύρει τον Αλέξη Τσίπρα στην ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα θα ξεπεραστούν με τον άλφα ή βήτα τρόπο κι ότι τα δύσκολα βρίσκονται πίσω μας. Ότι είναι δυνατόν να ξημερώσει μία καλύτερη ημέρα, χωρίς οι ίδιοι να εγκαταλείψουν τις ιδεοληψίες τους και τις… αυταπάτες.

Κάνουν λάθος, όπως έκαναν λάθη σε όλα τα μεγάλα ζητήματα μέχρι σήμερα. Πίστευαν ότι υπήρχε ένας άλλος δρόμος έξω από τα μνημόνια. Πίστευαν ότι θα μας έσωζαν η Ρωσία και η Κίνα. Η Κίνα και η Ρωσία μας γύρισαν την πλάτη. Ειδικά η Ρωσία του Πούτιν φαίνεται να περνάει τον μήνα του μέλιτος με την Τουρκία του Σουλτάνου Ερντογάν. Υπέγραψαν το τρίτο μνημόνιο, το οποίο και είναι το χειρότερο από τα δύο προηγούμενα. Και τέλος στηρίζουν την προοπτική της ανάπτυξης στα ΕΣΠΑ και στο πακέτο Γιούνκερ, στα λεφτά, δηλαδή, μιας Ευρώπης που μέχρι χτες δεν πίστευαν.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες αυξάνεται η πίεση σε όλα τα μέτωπα. Αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς οι αντίπαλοί μας διαπιστώνουν την αδυναμία μας. Και θα συνεχίσουν στην ίδια γραμμή. Ας μην έχουμε αμφιβολία γι αυτό. Κι αντί να προσπερνάμε τα πάντα με μία απίστευτη ελαφρότητα, καλό θα ήταν να κάνουμε εκείνο που κάνει κάθε σώφρον άνθρωπος, να προετοιμαστούμε για όλα τα ενδεχόμενα.

Το ιδανικότερο σενάριο θα ήταν να έδειχνε αυτή η κυβέρνηση σημάδια αλλαγής της πολιτικής της. Να καλούσε τους πολιτικούς της αντιπάλους και να συμφωνούσε σε μία εθνική γραμμή για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. Αλλά πως μπορεί να ζητήσει κανείς κάτι τέτοιο από ανθρώπους που χρησιμοποιούν καθημερινά την ρητορική του μίσους απέναντι σε όλους όσους θεωρούν διαφορετικούς από τους ίδιους; Ή αυτοί ή εμείς, είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας. Κι αυτό το δόγμα το ακολουθεί πιστά, επειδή είναι το μόνο δόγμα με το οποίο μπορεί να κρατήσει ενωμένους τους πραιτοριανούς του…

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@liberal.gr
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τι βλέπει στον ύπνο του ο Πρωθυπουργός; Μια συγκυρία του τρόμου: Το ΔΝΤ να περιμένει 12 μήνες για το ελληνικό πρόγραμμα και τον Σόιμπλε να γίνεται καγκελάριος. Και όταν ξυπνάει; Βλέπει μια 4η ανακεφαλαιοποίηση και ένα 4ο Μνημόνιο. «Ευτυχώς» υπάρχει και ο ανασχηματισμός...

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος

Θα περιμένει το ΔΝΤ άλλους δώδεκα μήνες για να γίνουν οι γερμανικές εκλογές και να αποφασίσει το Βερολίνο τι θα κάνει με τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους; Ή θα εγκαταλείψει οριστικά το ελληνικό project (από το οποίο απέχει εδώ και 14 μήνες); That’s the question που θα ΄λεγε και ο Σακεσπήρος.

Διότι, ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ Πολ Τόμσεν ξεκαθάριζε προ ημερών στην Ουάσιγκτον πως «το ΔΝΤ έχει κανόνες. Δεν θα αλλάξουμε τους κανόνες του για την Ελλάδα (σ.σ: λες και δεν το έκαναν). Η Γερμανία θα αποφασίσει αν θέλει την επιστροφή μας στο πρόγραμμα ή όχι». Και για όσους δεν κατάλαβαν, ένας άλλος αξιωματούχος του ΔΝΤ διευκρίνισε «ή θα πρέπει να γίνει ελάφρυνση του χρέους ώστε να μπορεί να επιστρέψει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα ή η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ θα πρέπει να πείσει το γερμανικό κοινοβούλιο ότι η παρουσία του δεν είναι απαραίτητη».

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προφανώς το έχει ρίξει στη μεταφυσική για να σώσει την παρτίδα (και την πατρίδα ενδεχομένως), διότι ο μόνιμος εφιάλτης που τον ξυπνάει τα βράδια είναι ένας κύριος Σόιμπλε καγκελάριος!… Ο οποίος κρατάει ένα «κόφτη» στο χέρι και πλησιάζει απειλητικά. Γυρίζει πλευρό και βλέπει τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να του κουνάνε το δάκτυλο και να του λένε πως δεν ψηφίζουν άλλες περικοπές. Ξαναγυρίζει και βλέπει τη δημοσκόπηση της «Αυγής» που λέει ότι το 36% κρίνει ότι μία κυβέρνηση της ΝΔ θα ήταν η καταλληλότερη για τη χώρα, ενώ μόλις το 14% απάντησε ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Το 90% δηλώνουν δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της κυβέρνησης και το 85% να εκτιμά ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση. Ταυτόχρονα, το 80% δηλώνει δυσαρεστημένο και με τη λειτουργία της αντιπολίτευσης. Εκεί ξύπνησε κάθιδρος, διότι αυτά δεν τα λέει ο Θεοδωρικάκος.

Αυτό είναι!… Το 80% δυσαρεστημένο με την αντιπολίτευση… αυτή είναι η μόνη του ελπίδα, η αντιπολίτευση!… Εφτιαξε καφέ και πήρε τις κυριακάτικες εφημερίδες. Δύο εκατομμύρια πολίτες όμηροι των φόρων και των δανείων!.. Δύο δισ. ευρώ νέοι φόροι το 2017!.. Εθνομηδενισμός, κατά της ορθόδοξης πίστης, της ιστορικής μνήμης, της ελληνικότητας!.. Και το χειρότερο, ένα ρεπορτάζ για τις επαφές που είχε στην Ουάσιγκτον με τους επικεφαλής των hedge funds το οποίο μετέφερε δήλωση επενδυτή: «O Τσίπρας έλεγε όλα τα σωστά, αλλά δεν έπειθε»…

Και πώς να πείσει να συμμετάσχουν στην τέταρτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που θα χρειαστεί μέσα στο 2017, όταν οι επενδυτές έχουν χάσει το 50% των κεφαλαίων τους από την τρίτη; Μάλλον θα χρειαστεί τέταρτο Μνημόνιο!.. Δεν βγαίνει αυτή η ιστορία, πρέπει να κουρευτεί το χρέος για να αλλάξει το κλίμα, μέσα και έξω. Υπομονή!.. Να φτάσουμε μέχρι την Πρωτοχρονιά, να δούμε τι θα κάνει η Κριστίν.

Πάντως, αν ζορίσουν τα πράγματα, έχουμε και plan B. Ο κόσμος δεν αντέχει, άρχισαν και οι πλειστηριασμοί. Θα τα ρίξουμε όλα στον Σόιμπλε και σία. Μια «μετωπική με το Βερολίνο» μπορεί να καταστεί αναπόφευκτη. Για καλό και για κακό, δεν πειράζει να κρατηθούν λίγο οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και οι εξοφλήσεις ιδιωτών. Να φτιάξουμε μια κάβα, ένα πρωτογενές πλεόνασμα, 3, 756 δισ. ευρώ στο οκτάμηνο και… βλέπουμε.

Ψυχραιμία. Ευτυχώς που ο Μητσοτάκης πρότεινε τη συζήτηση για τη διαπλοκή. Είναι και ο καλός άγγελος, ο Στουρνάρας που αποκάλυψε στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής πως η πλαστογραφία του ελλείμματος (6,3% το ’98 και 5,8% το ’99) από τον Σημίτη κόστισε 20 δισ. ευρώ για να το εμφανίσει 3,5%. Λες να υπάρχει Θεός;… Να πάρω τον Ιερώνυμο… Α! να δω λίγο και τα πρόσωπα του ανασχηματισμού.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι ιδιαιτερότητες του καθεστώτος Erdoğan είναι τέτοιες που ο Τούρκος πρόεδρος αναγκαστικά θα πρέπει να εκτρέψει το επεκτατικό ενδιαφέρον των συνοδοιπόρων του κάπου αλλού. Αυτό το «κάπου αλλού» σημαίνει ότι το ενδιαφέρον θα στραφεί Δυτικά, στο Αιγαίο και στην Ελλάδα

Του Βασίλη Κοψαχείλη

Από την περασμένη Παρασκευή, όπου ήρθαν στο φως της δημοσιότητας οι δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος μίλησε για αδικίες που υπέστη η Τουρκία με τη σύναψη της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης (υπεγράφη στις 24 Ιουλίου 1923), το σκηνικό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έχει πάρει πάλι φωτιά, την ώρα που σχεδόν είχαμε πιστέψει ότι οι κοινοί ελληνοτουρκικοί περίπατοι πριν από ένα περίπου μήνα και η ικανοποίηση του αιτήματος των Τούρκων να μην δώσουμε άσυλο στους στρατιωτικούς που είχαν καταφύγει στην Αλεξανδρούπολη θα συνέβαλαν σε καλύτερες διμερείς σχέσεις.

Στην πραγματικότητα, ο Τούρκος Πρόεδρος είναι άξιο τέκνο του Κεμαλισμού! Συνεχίζει ακάθεκτος την πάγια γραμμή της χώρας του να αμφισβητεί –τουλάχιστον από το 1973 και κυρίως μετά το 1996– τη Συνθήκη της Λωζάννης, τη Συνθήκη του Μοντρέ, τη Συνθήκη των Παρισίων, την ελληνική υφαλοκρηπίδα, το FIR Αθηνών και το δικαίωμά μας να επεκτείνουμε τα θαλάσσια σύνορά μας από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Τρεις μέρες μετά τις προεδρικές δηλώσεις και το μπαράζ προκλήσεων που ακολούθησε, δικαιώνεται η θέση του liberal.gr ότι κάθε άλλο παρά λόγοι εσωτερικής κατανάλωσης ή παρορμητική διάθεση οδήγησαν τον Erdoğan να κάνει αυτές τις δηλώσεις. Αντίθετα, από την πρώτη στιγμή, το liberal.gr υποστήριξε πως η στάση του Erdoğan αποτελεί στρατηγική επιλογή, του ίδιου και της χώρας του, εναντίον των κυριαρχικών συμφερόντων της Ελλάδας.

Βέβαια μια τέτοια ανάλυση δεν εξυπηρετεί τη μακαριότητα ορισμένων υπευθύνων στην Ελλάδα, που βολεύονται να αποδίδουν τις εκρηκτικές δηλώσεις του Erdoğan στο ταπεραμέντο του και στην ανάγκη του να χαϊδεύει αφτιά στο εσωτερικό του ακροατήριο. Δυστυχώς, όμως, η Ιστορία διδάσκει πως λάθος ανάγνωση του πεδίου οδηγεί σε λάθος εκτιμήσεις και συνεχείς ήττες.

Οι τουρκικές δηλώσεις σε συνάρτηση με το συριακό - κουρδικό σκηνικό

Λίγες μέρες μετά την καταστολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος, είχα ερωτηθεί δημόσια για το ποια μπορεί να είναι η επόμενη μέρα για την Τουρκία σε σχέση και με τις εξελίξεις στο συριακό - κουρδικό μέτωπο. Είχα τότε δηλώσει πως το καθεστώς Erdoğan έχει επενδύσει πολλά σε μια νίκη στη Συρία. Νίκη θα ήταν ακόμη και η ακύρωση των σχεδιασμών των ΗΠΑ για δημιουργία ενός νέου κουρδικού κράτους κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων. Ωστόσο, είχα πει τότε ότι αν η Τουρκία δει πως δεν θα κερδίσει στο συριακό - κουρδικό μέτωπο, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της Δυτικά!

Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται έτσι όπως θα ήθελε η Άγκυρα στη Συρία ούτε σε σχέση με το ζήτημα των Κούρδων της Συρίας, που απολαμβάνουν της στήριξης των ΗΠΑ. Μιας στήριξης που ενισχύει το πιθανό σενάριο δημιουργίας μιας ακόμη Αυτόνομης Κουρδικής Περιοχής, αυτήν τη φορά στη Βόρεια Συρία (Rojava). Έτσι, για να καταλαβαίνουμε ότι η ξαφνική αναφορά του Τούρκου Προέδρου στη Συνθήκη της Λωζάννης, όπου θέτει ουσιαστικά θέμα αναθεώρησής της, έχει ιστορικό παρελθόν το οποίο δεν πηγάζει αναγκαστικά από το υπόγειο στρατηγείο του υπερπολυτελούς τουρκικού προεδρικού μεγάρου.

Το ότι δεν έχει υπάρξει ακόμη κατάπαυση του πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών και έναρξη ουσιαστικών διαπραγματεύσεων για την επόμενη μέρα στη Συρία αυτό αφορά το γεγονός ότι δεν έχουν συμφωνηθεί ακόμη οι στρατιωτικές και εδαφικές λεπτομέρειες που συνοδεύουν την επί της αρχής συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας στην περιοχή.

Η Τουρκία όμως γνωρίζει πως ο σχεδιασμός για την επόμενη μέρα στη Συρία, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά μέχρι να οριστικοποιηθεί, δεν την περιλαμβάνει στους νικητές.

Το τουρκικό αδιέξοδο και οι στοχευμένες δηλώσεις

Η Τουρκία λοιπόν βλέπει με αγωνία ότι στη Συρία δεν κερδίζει αυτά που περίμενε να κερδίσει. Και ενώ αρχίζει να χωνεύει την προοπτική γειτονίας της με μια μελλοντική αυτόνομη κουρδική περιοχή στη Βόρεια Συρία, της είναι αδύνατο να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η εξέλιξη αυτή μπορεί ίσως να οδηγήσει και σε «παλαιστινιοποίηση» του ζητήματος με τους «δικούς της» Κούρδους στο εσωτερικό της σημερινής Τουρκίας.

Οι ιδιαιτερότητες του καθεστώτος Erdoğan είναι τέτοιες που ο Τούρκος πρόεδρος αναγκαστικά θα πρέπει να εκτρέψει το επεκτατικό ενδιαφέρον των συνοδοιπόρων του κάπου αλλού. Αυτό το «κάπου αλλού» σημαίνει ότι το ενδιαφέρον θα στραφεί Δυτικά, στο Αιγαίο και στην Ελλάδα.

Λόγω λοιπόν των συριακών - κουρδικών εξελίξεων και λόγω της εξέλιξης των διαπραγματεύσεων για τη λύση του Κυπριακού, η Τουρκία στοχευμένα –θεματικά και χρονικά– θέτει, προειδοποιώντας τις ΗΠΑ και απειλώντας την Ελλάδα, ζήτημα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης.

Η «επίθεση» ξεκίνησε με τις προχθεσινές δηλώσεις του Erdoğan για αδικίες που υπέστη η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Χθες το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών κλιμάκωσε τις προκλήσεις, θέτοντας ζήτημα κυριαρχίας για 16 ελληνικά νησιά στο Αιγαίο. Σήμερα, ο δήμαρχος της Άγκυρας τιτίβισε το δικό του αφήγημα για τουρκική κυριαρχία σε ολόκληρο το Αιγαίο, συμπεριλαμβανομένης και της Ψυτάλλειας...

Σαν καλοί μεσανατολίτες λοιπόν, οι Τούρκοι κλιμακώνουν την προκλητική ρητορεία τους!

Η ελληνική αντίδραση

Στις προχθεσινές δηλώσεις Erdoğan απάντησε κρατώντας χαμηλούς τόνους ο Έλληνας πρωθυπουργός, μετά το πέρας της προγραμματισμένης συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας). Ως όφειλαν, στα πλαίσια της διπλωματίας και της καλής γειτονίας, ο Έλληνας πρωθυπουργός και το περιβάλλον του ΥΠΕΞ διέρρευσαν την αποδοκιμασία τους στις δηλώσεις Erdoğan και συνέστησαν στον φιλόδοξο Τούρκο Πρόεδρο να γίνει λίγο πιο συνετός.

Εδώ να σημειώσουμε πώς ενώ το State Department ακόμη επιμένει να κάνει επίσημες γραπτές ανακοινώσεις και επίσημες δηλώσεις για τα θέματα που αφορούν τις εξωτερικές σχέσεις των ΗΠΑ, η ελληνική διπλωματία επιλέγει το twitter για να ενημερώνει για τις θέσεις της επί των εξωτερικών ζητημάτων της Ελλάδας.

Η χθεσινή κλιμάκωση ωστόσο από το τουρκικό ΥΠΕΞ ανάγκασε το ελληνικό ΥΠΕΞ να προβεί σε επίσημη απάντηση. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η αγγλική έκδοση της ελληνικής απάντησης μάλλον δεν γράφτηκε από υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου, η ουσία της απάντησής μας κινείται στο σωστό πλαίσιο, στην προσπάθεια δηλαδή διατήρησης χαμηλών τόνων και υπόδειξης πως η μόνη εκκρεμότητα στις ελληνο-τουρκικές σχέσεις είναι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας.

Για τις διαδικτυακές αναρτήσεις του δημάρχου της Άγκυρας μάλλον δεν θα υπάρξει –και σωστά– επίσημη ελληνική αντίδραση, πιθανότατα, δε, θα πρέπει να επιληφθεί του θέματος η τροχαία της πρωτεύουσας με ένα γρήγορο αλκοτέστ στον δήμαρχο...

Οι τουρκικές δηλώσεις κλιμακώνουν ποιοτικά την προκλητικότητα

Αυτό που φαίνεται πως δεν έχει γίνει κατανοητό στην ελληνική πλευρά είναι ότι το μπαράζ των τελευταίων τουρκικών δηλώσεων και ανακοινώσεων συνιστά μια ποιοτική αναβάθμιση των συνολικών τουρκικών προκλητικών διεκδικήσεων έναντι της Ελλάδας, ιδιαίτερα αν οι δηλώσεις αυτές συνδυαστούν με τις υπόλοιπες εσωτερικές και περιφερειακές εξελίξεις.

Η στάση «Πόντιου Πιλάτου» από τη Γερμανία (αν και αργότερα ανασκεύασε) και από άλλες κρίσιμες πρωτεύουσες για τις τουρκικές δηλώσεις θα πρέπει να μελετηθούν από την Αθήνα και ενδεχομένως να μην αφήσουμε αυτήν τη φορά το θέμα να ξεχαστεί ως ατυχές συμβάν...

Διότι αν αφυπνιστεί η πολιτική ηγεσία, θα αφυπνιστούν και οι πολίτες της χώρας που θεωρούν –τουλάχιστο ορισμένοι εξ αυτών– πως η προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι απλά ένα μιλιταριστικό αφήγημα.

Φοβάμαι πως η ελληνική πλευρά βολεύεται με το να θεωρεί τις τουρκικές δηλώσεις ως επανάληψη γνωστών βαρετών τουρκικών θέσεων, ενώ αντίθετα θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτές οι δηλώσεις γίνονται ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου εμπέδωσης κλίματος «σειράς διαφορών» για νομιμοποίηση αργότερα στο διεθνές σύστημα άλλων τετελεσμένων που μπορεί μελλοντικά να προκύψουν. Για πρώτη φορά τίθεται από επίσημα χείλη ζήτημα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης, κάτι που, σε συνδυασμό με την de facto κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με το Κουρδικό, θα πρέπει τουλάχιστο να μας προβληματίσει.

Επιβάλλεται να αξιολογηθεί σωστά αυτή η αλλαγή στρατηγικής της Άγκυρας και να γίνουν γρήγορα οι απαραίτητες κινήσεις ανασύνταξης των ελληνικών δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα.

Οι Τούρκοι αυτήν τη φορά κατέγραψαν και μέτρησαν αντιδράσεις. Να είμαστε βέβαιοι πως σύντομα θα επανέλθουν δριμύτεροι.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι διεθνολόγος, γεωστρατηγικός αναλυτής.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου