Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Μαΐ 2016

Οι εισβολείς προκαλούν... 
Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται...

Σε εκρηκτική εξελίσσεται η κατάσταση στη Λέσβο, αφού περισσότεροι από 3.000 πρόσφυγες και μετανάστες αισθάνονται και αντιδρούν ως εγκλωβισμένοι - «φυλακισμένοι» στο νησί. Κι αυτό γιατί δεν μπορούν να φύγουν προς την άλλη Ελλάδα και στη συνέχεια προς την Ευρώπη, όπου και είναι ο τελικός τους προορισμός...

Σε εφαρμογή της Συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας, στο σύνολο τους έχουν υποβάλλει αίτηση ασύλου, μια αίτηση που η διεκπεραίωση της είναι χρονοβόρα. Έτσι από τις 20 Μαρτίου και μέχρι σήμερα ζουν στο hotspot της Μόριας και στο δημοτικό καταυλισμό του Καρά Τεπέ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να κατεβούν στην πόλη.

Όμως, πολλοί από αυτούς, χωρίς καθόλου χρήματα, δημιουργούν σοβαρές κοινωνικές αντιδράσεις, αφού είτε καθημερινά διαδηλώνουν είτε κάποιοι, από αυτούς επιδεικνύουν μια παραβατική συμπεριφορά, τις περισσότερες φορές για να επιβιώσουν. Σχεδόν καθημερινά, καταγγέλλονται απόπειρες κλοπών ή κλοπές γυναικείων τσαντών, ενώ στην περιοχή βόρεια της Μυτιλήνης καταγγέλλονται εξαφανίσεις οικόσιτων ζώων, πουλερικών και προβάτων. Καθημερινά επίσης, συλλαμβάνονται κυρίως Πακιστανοί μετανάστες, που επιχειρούν να ταξιδέψουν με πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα. Χαρακτηριστικότερη η περίπτωση δύο Αλγερινών οι οποίοι στην προσπάθειά τους να αποφύγουν τον έλεγχο προκάλεσαν ζημιές σε αυτοκίνητα ενώ απείλησαν αστυνομικούς με σπασμένα μπουκάλια.

Επιστολή δημάρχου Λέσβου

Με επιστολή του προς τους αρμόδιους υπουργούς Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα και Άμυνας Πάνο Καμμένο, ο δήμαρχος Λέσβου Σπύρος Γαληνός απευθύνει «έκκληση για όλες τις απαραίτητες ενέργειες, έτσι ώστε να προστατευθεί η μέχρι σήμερα εξαιρετική εικόνα της Λέσβου και να διατηρηθεί αλληλέγγυα η τοπική κοινωνία». Στην παρέμβαση του ο Σπύρος Γαληνός σημειώνει πως «….η καθυστέρηση των διαδικασιών αίτησης ασύλου, υποχρεώνει εκ των πραγμάτων, την παραμονή των προσφύγων στην Λέσβο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Τα παραπάνω, δημιουργούν εκνευρισμό και προστριβές μεταξύ των φιλοξενουμένων μας, μερίδα των οποίων έχουν ήδη αρχίσει να στρέφονται στην παραβατικότητα, δεδομένης της έλλειψης χρημάτων και του φόβου μιας ενδεχόμενης επαναπροώθησής τους στην Τουρκία».

Ο ίδιος τονίζει ακόμα ότι «οι παραβατικές ενέργειες, δεν θα έχουν μόνο στόχο την αναχώρησή τους προς την κεντρική Ελλάδα αλλά και την εξασφάλιση βασικών αναγκών. Αυτές οι ενέργειες έχουν ήδη αρχίσει να προκαλούν αρνητικές αντιδράσεις και όχληση στην τοπική κοινωνία, μια κοινωνία που στάθηκε αλληλέγγυα, μέχρι σήμερα, σε πολύ δύσκολες συνθήκες και η στήριξη της οποίας αποτελεί βασική προϋπόθεση στην διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, αλλά και την προβολή της Λέσβου και της Ελλάδας με θετικό πρόσημο, σε όλο τον κόσμο, με άμεσο αντίκτυπο στην αποκατάσταση του πληγέντος κύρους της». Ο Σπ. Γαληνός με την επιστολή του προτείνει προτείνει: - την ενίσχυση του προσωπικού διεκπεραίωσης των αιτήσεων ασύλου, ώστε να μειωθεί ο χρόνος παραμονής τους, - την μεταφορά των αιτούντων άσυλο σε νέες δομές ανά την Ελλάδα, - την άμεση λήψη μέτρων για την εξασφάλιση καλών συνθηκών διαβίωσης κατά την παραμονή τους στο Κέντρο Πρώτης Υποδοχής της Μόριας. Καταλήγοντας ο δήμαρχος Λέσβου καλεί τους αρμόδιους υπουργούς να προχωρήσουν άμεσα στις απαραίτητες ενέργειες, «ώστε να προστατευθεί η μέχρι σήμερα εξαιρετική εικόνα της Λέσβου και να διατηρηθεί αλληλέγγυα η τοπική κοινωνία».

«…Σε διαφορετική περίπτωση -σημειώνει καταλήγοντας ο δήμαρχος Λέσβου -υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί ο έλεγχος και να αποσυντεθεί η παραδειγματική εικόνα της Λέσβου, κάτι που θα ακυρώσει σε μεγάλο βαθμό την τιτάνια προσπάθεια που έχουμε καταβάλει μέχρι σήμερα. Η εμπειρία μας στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης μας δίδαξε ότι απαιτείται ταχύτητα στις δράσεις και πρόληψη. Με γνώμονα αυτά τα στοιχεία θα σας παρακαλούσα να εξετάσετε τις παραπάνω προτάσεις και να προβείτε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να αποφύγουμε πάση θυσία τις καταστάσεις που ζήσαμε το καλοκαίρι του 2015».

Αντιδράσεις στον Μόλυβο

Τον προβληματισμό της σχετικά με την μετατροπή του καταυλισμού της οργάνωσης IRC στα Μεγάλα Θέρμα στην Εφταλού από χώρο «πρώτης στάσης» σε χώρο μόνιμης διαμονής προσφύγων και ιδιαίτερα ευάλωτων ομάδων εκφράζει η «Συντονιστική Επιτροπή Φορέων Επαγγελματιών και Δημοτών Μήθυμνας και Πέτρας για την εξεύρεση λύσεων ως προς το προσφυγικό - μεταναστευτικό πρόβλημα». Όπως αναφέρουν σε ανακοίνωση τους, οι ίδιοι δεν είναι «ο αρμόδιος θεσμικός παράγοντας της περιοχής που μπορεί να αποφασίσει για μία τέτοια αλλαγή πλεύσης» και ειδικά όπως τονίζουν «σε αυτή την κρίσιμη περίοδο, όπου οι τραγικές επιπτώσεις του μεταναστευτικού προσφυγικού ζητήματος στην περιοχή Μολύβου - Πέτρας είναι έντονες και ορατές δια γυμνού οφθαλμού ακόμη και στον τελευταίο επισκέπτη που αμφέβαλλε για τις εκτιμήσεις και τις ανησυχίες μας από το περασμένο φθινόπωρο».

Όπως τονίζουν «οι οικονομικές επιπτώσεις της καταβαράθρωσης του τουρισμού στο σύνολο της οικονομίας και της απασχόλησης του νησιού μας έχουν χτυπήσει την πόρτα χιλιάδων εργαζομένων, τοπικών παραγωγών και υπηρεσιών και είναι ιδιαίτερα αισθητές στο βόρειο τμήμα του νησιού. Φέτος η χρονιά είναι εκ των πραγμάτων χρονιά ανασύνταξης της τουριστικής οικονομίας και ήδη δουλεύουμε πυρετωδώς, με όσα μέσα διαθέτουμε γι αυτό, ώστε του χρόνου να υπάρξει βελτίωση εφόσον δεν έχουμε τα φαινόμενα του περσινού καλοκαιριού».

Πηγή iefrimerida


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


“Η Ελλάδα έχει ουσιαστικά χρεοκοπήσει απλώς αποφεύγουν να το δηλώσουν επίσημα”, γράφουν σε άρθρο τους οι New York Times, καθώς όπως σχολιάζουν μπορεί να επετεύχθη η πολυπόθητη συμφωνία ωστόσο δεν υπάρχει λόγος ικανοποίησης.

Η χώρα έχει χρέος μεγαλύτερο των 300 δισ. ευρώ ή 180% του ΑΕΠ και πρόκειται για ένα ποσό που δύσκολα θα μπορέσει να αποπληρώσει.

Όπως αναφέρουν, “η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη πίεση αλλά οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης σχεδιάζουν περαιτέρω περικοπές δαπανών και υψηλότερη φορολογία”.

Η καθυστέρηση της ελάφρυνσης χρέους έως το 2018 θα πλήξει ακόμα περισσότερο την ελληνική οικονομία, σε μια περίοδο που η ανεργία βρίσκεται στο 24,4%, ενώ η ύφεση της οικονομίας στο α' τρίμηνο είναι ακόμα βαθύτερη. Μάλιστα, το ΔΝΤ έχει κάνει πρόβλεψη για ακόμα μεγαλύτερη αύξηση του χρέους, στο 250% του ΑΕΠ, αν ακολουθηθεί η τρέχουσα πορεία.

Η Γερμανία από την άλλη αλλά και άλλα ευρωπαϊκά κράτη το μόνο που υιοθετούν ως επιλογή είναι η επιβολή περισσότερης λιτότητας στην Ελλάδα. Η καγκελάριος A. Merkel δε θέλει να δεσμευτεί με μια πρόταση ελάφρυνσης χρέους ως τις εκλογές του 2017 λόγω της διαφωνίας της εκλογικής της βάσης. Όπως όμως σημειώνουν οι NYT, “αν και είναι κατανοητή η απροθυμία των γερμανών πολιτικών στο να παραδεχτούν ότι το χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί, η αναβολή της συζήτησης για μια ελάφρυνση δε θα εξαφανίσει το πρόβλημα”.

Τέλος, αναφέρουν πως το ΔΝΤ έχει επιχειρήματα ως προς την ελάφρυνση του χρέους και καλά θα κάνει να πιέσει τους Ευρωπαίους. Σ' αυτή την κατεύθυνση, αξιωματούχοι του ΔΝΤ δήλωσαν πως δε θα εγκρίνουν επιπρόσθετα δάνεια προς την Ελλάδα, αν οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν μια εκτίμηση για το μέγεθος της ελάφρυνσης που θα δοθεί.

“Η κρίση αυτή δε θα τελειώσει ποτέ, αν οι ευρωπαίοι ηγέτες προκρίνουν πολιτικές που έχουν επανειλημμένα αποτύχει”, καταλήγουν.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Εποχή της Αριστεράς στην Ελλάδα

Σήμερα η Ελλάδα ζει την πραγματική εποχή της Αριστεράς όπου όλοι είναι αριστεροί.
Πιο συγκεκριμένα:

1) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αριστερός γιατί έτσι το δηλώνει και έτσι το γουστάρει. Άσχετο αν η πολιτική του είναι δεξιά-νεοφιλελεύθερη.

2) Οι απογοητευμένοι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι υπόλοιποι αριστερών προδιαθέσεων είναι αριστεροί γιατί έτσι το γουστάρουν και αυτοί και έτσι το νιώθουν (Viva Che!!!).

3) Οι Νεοδημοκράτες είναι αριστεροί γιατί αντιπολιτεύονται την δεξιά-νεοφιλελεύθερη-αντιλαϊκή πολιτική του σημερινού κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ (όχι του παλαιότερου αναρχο - αριστερού – ριζοσπαστικού - προκυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ).

4) Το ΠΑΣΟΚ είναι αριστερό γιατί είναι το παιδί του αριστερού Ανδρέα (τρομάρα σας...)

5) Η Χρυσή Αυγή είναι αριστερή (..ναι κι όμως είναι troll...) γιατί αποτελεί ένα γνήσιο νεοναζιστικό-νεο εθνικο-Σοσιαλιστικό κόμμα που αφουγκράζεται (εδώ γελάμε...) τα αιτήματα του Λαού και υπόσχεται δουλειές και εθνική υπερηφάνεια για όλον τον κόσμο (..τον Ελληνικό όμως μόνο βέβαια... οι υπόλοιποι απλά θα οδηγηθούν στη δημοκρατική και ανθρωπιστική, κατά Ροβεσπιέρο, γκιλοτίνα).

6) Ο Ελληνικός Στρατός είναι αριστερός γιατί ανυσηχεί για το σημερινό πολιτικό χάος και αστάθεια και σχεδιάζει να κάνει ένα νέο λαϊκό- πολιτικό - επαναστατικό κίνημα για την επιστροφή της σταθερότητας (δεν το λέμε στρατιωτική δικτατορία οκ;)...

7) Η μεσαία τάξη που καλείται σήμερα να πληρώσει υπέρογκους φόρους (κατά δική τους πάντα διαπίστωση) είναι αριστεροί, διότι τόσα χρόνια που δεν απέδιδαν φόρους τώρα είναι άδικο να τους καταβάλουνε τόσο μαζικά και τόσο απαιτητικά στο κράτος. Ζητούνε με άλλα λόγια την επιστροφή στην εποχή της ευρύτατης φορασυλίας-φοροδιαφυγής με το ευρύτατα διαδεδομένο "αριστερό" τους δικαίωμά στην φοροκλοπή.

8) Ο Καμμένος είναι επίσης αριστερός διότι πολεμά και αυτός για τα δίκαια αιτήματα του λαού δηλαδή για εθνική παλιγγεννεσία εις βάρος των υπολοίπων βαλκάνιων λαών, επιστροφή στη φοροδιαφυγή των μεσσαίων τάξεων και επίσης για το λαϊκό-αριστερό δικαίωμα της εμπλοκής της Εκκλησίας της Ελλάδος στα πολιτικά-πολιτειακά θέματα με θεσμικό επίσημο ρόλο.

9) Οι δήθεν αναρχικοί-ασφαλίτες-βομβιστές μολότοφ - μπουρλοτιέριδες επίσης είναι αριστεροί... ως μασκαράδες μπάτσοι βέβαια...

10) Ο υπόλοιπος Ελληνικός λαός επίσης είναι στο σύνολό του αριστερός γιατί και της μόδας είναι (και του συρμού..) αλλά και γιατί όλοι τους στο σύνολό είναι οικονομικά ζορισμένοι και αδικημένοι... ναι ναι.. ακόμη και οι εφοπλιστές μας...

11) Και ο Coronel Durutti είναι αριστερός γιατί έτσι του γουστάρει και αυτουνού…

Επομένως... όλοι είμαστε αριστεροί και όσοι δεν είναι, πρέπει μάλλον να είναι κακοί ευρωπαίοι που δεν μας σβήνουν το χρέος για να ξαναρχίσουμε την νέα μας εθνική αριστερή (του οργανωμένου ελιτίστικου καπιταλισμού στην Ελλάδα δηλαδή..) πολιτική.

Viva La Revolution!!!
Viva Grecia!!!
"Επτάγονος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στις 25-05-2016, ο πρόεδρος Δημοκρατίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προήδρευσε στην πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της νέας τουρκικής κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Μπιναλί Γιλντιρίμ, στο προεδρικό μέγαρο. Όπως γίνεται κατανοητό, το σύστημα της ημιπροεδρικής Δημοκρατίας γίνεται πλέον πραγματικότητα, καθώς επίσης ο νέος πρωθυπουργός θα πράξει τα δέοντα προκειμένου να αλλάξει το υπάρχον «προβληματικό» κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας. 

Του Χρήστου Μηνάγια 

Τούτο επιβεβαιώνεται εμμέσως από το γεγονός ότι, ο Γιλντιρίμ αρχικά θα παρουσιάσει στην τουρκική κοινωνία την πρόταση για αλλαγή του Συντάγματος, συμπεριλαμβανομένου του προεδρικού συστήματος και κατόπιν θα ακολουθήσει η παρουσίαση του νέου μοντέλου του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ.

Ας σημειωθεί ακόμη ότι, η βάση των οπαδών του κόμματος ΑΚΡ διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: στους Tayyipçiler (Ταγιπιστές) με ποσοστό 15-20% και στους Erdoğanistler (Ερντογανιστές) με ποσοστό 30% επί του 50% των ψηφοφόρων του ΑΚΡ. (σ.σ. ο όρος Tayyipçiler παραπέμπει στο όνομα Ταγίπ του προέδρου της Δημοκρατίας, ενώ ο όρος Erdoğanistler παραπέμπει στο επώνυμο Ερντογάν του εν λόγω προέδρου).

Ειδικότερα, οι Tayyipçiler, θεωρούν τον Ερντογάν ως ένα θρησκευόμενο μουσουλμάνο, ο οποίος δεν είναι διαπλεκόμενος σε οικονομικά σκάνδαλα και πράττει ό,τι περνάει από το χέρι του για το καλό της χώρας. Από την άλλη πλευρά, οι Erdoğanistler είναι πιο σκληροπυρηνικοί, δεν αναγνωρίζουν κανέναν άλλον ως αρχηγό εκτός από τον Ερντογάν και αποκαλούν προδότη όποιον διαμαρτύρεται ή επικρίνει τον αρχηγό τους. 

Επιπρόσθετα, οι Tayyipçiler ενοχλήθηκαν από την αντικατάσταση του πρώην αρχηγού του κόμματος και πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, ωστόσο αυτοί:
α. Δεν εκτιμάται ότι θα μετακινηθούν σε άλλο κόμμα.  
β. Δεν είναι σίγουρο εάν θα αποδεχθούν την αλλαγή του πολιτεύματος και ο Ερντογάν από πρόεδρος προεδρευόμενης Δημοκρατίας να γίνει πρόεδρος προεδρικής Δημοκρατίας.

Πέραν των παραπάνω, τους επόμενους μήνες θα υπάρξει μεγάλη κινητικότητα, προκειμένου να αποφασισθεί εάν το νέο πολίτευμα της χώρας θα είναι προεδρική ή ημιπροεδρική Δημοκρατία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συντήρηση της πόλωσης και του αισθήματος ενδεχόμενης αποσταθεροποίησης της χώρας. Εκτός τούτου, από τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 2015 εξήχθησαν δύο κύρια συμπεράσματα. 

Το πρώτο έχει να κάνει με το γεγονός ότι, οι 23.681.926 Τούρκοι ψηφοφόροι που ανέδειξαν το κόμμα ΑΚΡ νικητή των εκλογών δεν ανήκουν όλοι στους οπαδούς του. (σ.σ. πριν πέντε μήνες στις εκλογές της 7ης Ιουνίου οι ψηφοφόροι του ΑΚΡ ανήλθαν σε 18.867.411). Και το δεύτερο αφορά στο ό,τι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θα μπορούσε να διαχειρισθεί το περιβάλλον ανασφάλειας που επικρατούσε στη χώρα, ως αποτέλεσμα της αλαζονικής και τυχοδιωκτικής στρατηγικής του Ταγίπ Ερντογάν.

Τέλος, με την ίδια διαδικασία σκέψης, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής η αντίληψη των Τούρκων για την εξωτερική πολιτική της χώρας τους, σύμφωνα με σχετική έρευνα που πραγματοποίησε το πανεπιστήμιο Kadir Has Üniversitesi της Κωνσταντινούπολης και τα αποτελέσματα της δημοσιοποιήθηκαν στις 18-05-2016. Ειδικότερα, η τουρκική κοινωνία θεωρεί ότι:

α. Η Τουρκία αποτελεί μια περιφερειακή δύναμη που είναι πρωτίστως μια ισλαμική χώρα και κατόπιν ακολουθεί η άποψη ότι αυτή είναι ευρωπαϊκή χώρα και στη συνέχεια χώρα της Μέσης Ανατολής.

β. Η Τουρκία θα πρέπει να αναπτύξει πιο ενεργητική πολιτική στη Μέση Ανατολή και κατόπιν ακολουθούν η Ευρώπη, ο Καύκασος, η Μαύρη Θάλασσα, τα Βαλκάνια, η Άπω Ανατολή-Κίνα, Λατινική Αμερική και η Αφρική.

γ. Η Τουρκία θα πρέπει να συμπορευθεί κατά βάση με το Αζερμπαϊτζάν και κατόπιν ακολουθούν η μεμονωμένη πορεία, η συμπόρευση με τις Τουρκικές Δημοκρατίες, τις μουσουλμανικές χώρες, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τέλος με τη Ρωσία.

δ. Τα σημαντικότερα προβλήματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής την τελευταία περίοδο είναι ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), το πρόβλημα της Συρίας, οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ και τη Ρωσία, η απειλή του «ισλαμικού κράτους», το προσφυγικό πρόβλημα και οι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ε. Μετά το 2013 ενισχύεται η άποψη ότι, υπάρχει πρόβλημα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με ποσοστό 49,4% το 2013, 53,5% το 2015 και 59,6% το 2016. Επίσης, ως σημαντικότερα προβλήματα θεωρούνται το κυπριακό, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, η στρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, καθώς επίσης τα μειονοτικά προβλήματα.

στ. Ως βασικές προϋποθέσεις για την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας θεωρούνται ιεραρχικά, η επίλυση του κυπριακού προβλήματος, η επίλυση του προβλήματος των νησιών του Αιγαίου και της υφαλοκρηπίδας, η δημιουργία δύο κρατών στο νησί, καθώς επίσης η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως αντάλλαγμα. Παράλληλα, το ψευδοκράτος αποτελεί για τους Τούρκους μια αδελφική χώρα που δεν θα εγκαταλειφθεί ποτέ, μια στρατηγική βάση στη Μεσόγειο και ένα διπλωματικό πλεονέκτημα εναντίον της Ελλάδος.

ζ. Η πιο φιλική χώρα προς την Τουρκία είναι το Αζερμπαϊτζάν και κατόπιν ακολουθεί η άποψη ότι δεν υπάρχει καμία φιλική χώρα.

η. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Συρία, το Ισραήλ, η Αρμενία, το Ιράν και το Ιράκ θεωρούνται ως χώρες που απειλούν την Τουρκία.

θ. Μετά το 2013 ενισχύεται η άποψη ότι, υπάρχει πρόβλημα στις σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες με ποσοστό 46,7% το 2013, 40,7% το 2015 και 52,9% το 2016. Στο ίδιο πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες εκλαμβάνονται από τους Τούρκους με ποσοστό 67,1% ως μια αναξιόπιστη, αποικιοκρατική, εχθρική, ιδιοτελή, συμφεροντολογική και διπρόσωπη χώρα, ενώ μόνο το 23,8% τη θεωρεί ως στρατηγική χώρα και το 8,9% ως στρατιωτική σύμμαχο και φιλική χώρα.
Σε ό,τι έχει να κάνει με τους τομείς της τουρκο-αμερικανικής συνεργασίας αυτοί ιεραρχούνται στη στρατιωτική συνεργασία, στην οικονομική συνεργασία, στο αγώνα κατά του ΡΚΚ, στην υποστήριξη της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην εξασφάλιση σταθερότητας λόγω της ρωσικής απειλής, στην ενεργειακή ασφάλεια, στη διαμόρφωση του χάρτη της Νέας Μέσης Ανατολής, στο μέλλον του Αφγανιστάν και στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος.

ι. Το 61,8% επιθυμεί την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο το 55,9% θεωρεί ότι εμποδίζεται η ενταξιακή διαδικασία λόγω της θρησκευτικής ανομοιότητας, των οικονομικών προβλημάτων, των προβλημάτων δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του μεγάλου πληθυσμού και του κυπριακού προβλήματος.

ια. Το 57% θεωρεί ότι, η συμφωνία της Άγκυρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τους μετανάστες θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για την Τουρκία, οι οποίες έχουν να κάνουν με την έτι περαιτέρω αύξηση του αριθμού των μεταναστών, την όξυνση των οικονομικών προβλημάτων, τον κίνδυνο να μην τηρηθούν τα συμφωνηθέντα από τις Βρυξέλες, καθώς επίσης τη παραβίαση του διεθνούς δικαίου καθιστώντας τη συμφωνία ανήθικη και μη ανθρωπιστική.
Από την άλλη πλευρά, ως θετικά σημεία της εν λόγω συμφωνίας εκλαμβάνονται, εφόσον αυτά υλοποιηθούν, η εξασφάλιση σχετικής χρηματοδότησης, η παρεμπόδιση της παράνομης μετανάστευσης, η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Σύριων μεταναστών, το ξεπάγωμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς επίσης η άρση της βίζας.

ιβ. Τέλος, μόνο το 10% είναι ικανοποιημένο από την παρουσία των Σύριων που βρίσκονται στην Τουρκία, ενώ βάσει της τουρκικής πολιτικής που θα εφαρμοσθεί για τους πρόσφυγες θα πρέπει αφενός να τερματισθεί η είσοδος επιπλέον μεταναστών, αφετέρου να καθορισθεί ένα όριο στον αριθμό αυτών που θα εισέλθουν μελλοντικά στη χώρα.

Πηγή Geostrategy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη 

Τον… αμάζευτο έχουν!
Πρώτα οι δηλώσεις του κ. Καμμένου για το αντισυνταγματικό και εγκληματικό ΦΠΑ στα νησιά, στη συνέχεια του συνεπικουρούμενου προέδρου της Βουλής, κ. Βούτση, στην συνέχεια του Βουλευτή Δωδεκανήσου Ηλία Καματερού. Προφανώς ως έγκριτοι συνταγματολόγοι όλοι τους, αποφάνθηκαν για την αντισυνταγματικότητα του μέτρου - αλλά το ψήφισαν!

Η συνέχεια επί της οθόνης έφερε την κα Καρακώστα με τους φοροφυγάδες του ΕΚΑΣ, την νέα Δέσπω Μπότσαρη κα Βαγενά, κατά την οποία αντέξαμε 400 χρόνια σκλαβιάς, άρα τα μασάμε τα 99 του Υπερταμείου, ακολούθησε ο ταξικός μαχητής, αντίπαλος των «Μενουμευρωπαίων» κ. Κυρίτσης, και χθες ήρθε διπλό το ισχυρό χτύπημα για τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ!

Αποσταγμένος νεοφιλελευθερισμός α λα Πινοσέτ!

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος, υπουργός του ασφαλιστικού, δήλωσε στην Καλαμάτα ότι το μνημόνιο που και ο ίδιος υπέγραψε, είναι προϊόν «ενός συμπυκνωμένου αποσταγμένου νεοφιλελευθερισμού που στο παρελθόν εφαρμόστηκε στη Χιλή του Πινοσέτ»!

Να θυμίσουμε ότι ο Πινοσέτ ήταν στυγνός δικτάτορας, υπεύθυνος για χιλιάδες θανάτους δημοκρατικών πολιτών, αλλά κυρίως ότι ο νυν πρωθυπουργός κατηγορούσε τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, για οικονομικές πολιτικές Πινοσέτ, τις οποίες τώρα εφαρμόζει ο ίδιος!

Το ηθικό πλεονέκτημα που οικειοποιήθηκε

Και ενώ όλα αυτά ήταν στα όρια του γραφικού, που μας έχει συνηθίσει πλέον η κυβέρνηση, αποκαλύφθηκε και το ανήθικο: Η ρύθμιση, να μπορούν να έχουν οι βουλευτές και υπουργοί, offshore εταιρείες, αρκεί αυτές να είναι σε φορολογικά συνεργάσιμες χώρες. Η ρύθμιση ψηφίστηκε με κάθε μυστικότητα στο πολυνομοσχέδιο των 7.500 σελίδων με τα μέτρα για την αξιολόγηση.

Οι αντιδράσεις ήταν θυελλώδεις από το σύνολο της αντιπολίτευσης, αλλά εκείνο που κάνει αίσθηση στα social media, είναι η άποψη ότι καταστρατηγείται το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».

Στην Ελλάδα, για ιστορικούς λόγους που έχουν να κάνουν με το τέλος του εμφυλίου και το ανηλεές, απάνθρωπο κυνήγι των νικητών προς τους ηττημένους, των δεξιών επί των αριστερών, και μάλιστα των πιο ακραίων τμημάτων της Δεξιάς, η αριστερά απέκτησε χαρακτηριστικά… χριστιανών μαρτύρων, που τους έριχναν στο λάκκο των λεόντων.

Άνθρωποι πιστοί σε μια ιδέα που τους συνέπαιρνε, σε μια ουτοπία για την οποία δεν είχαν μάθει πόσο ανελεύθερη, τυραννική, εγκληματική ήταν (και όταν το μάθαιναν αρνούνταν να το πιστέψουν, το απέδιδαν στα ψέματα της ιμπεριαλιστικής και καπιταλιστικής προπαγάνδας). Έτσι πήγαιναν με αθωότητα και αυταπάρνηση στο απόσπασμα, στη φυλακή στα βασανιστήρια.

Η ελληνική κοινωνία αναγνώρισε αυτή τη γενναία ατομική στάση ζωής, ασχέτως με το σύστημα που ήθελαν να εγκαθιδρύουν, και για το οποίο ανάλωναν τις ζωές τους. Τους αναγνώρισε ηθικό πλεονέκτημα του μάρτυρα. Μόνο που αυτή η αναγνώριση ηθικότητας ανήκει στο ΚΚΕ. Δικά του μέλη ήταν οι μάρτυρες. Και σαφώς κάνει ιστορική στρεψοδικία και ανάρμοστη οικειοποίηση αυτών των θυσιών ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τις οικειοποιήθηκε ωστόσο, τις χρησιμοποίησε (θυμόμαστε, λουλούδια στο σκοπευτήριο μάλλον αυτοί έδωσαν τις ζωές τους για να καμαρώσουν τον Πάνο Καμμένο υπουργό, επίσκεψη στον Μίκη Θεοδωράκη, το αγαπητό και διαχρονικό σύμβολο της αριστεράς, παρά τις κατά καιρούς μεταπτώσεις του, περιφορά του αειθαλούς Μανόλη Γλέζου από πορεία σε πορεία και από πόλη σε πόλη).

Ωστόσο, υπάρχει μια παρανόηση! Είναι άλλο το ατομικό ηθικό πλεονέκτημα όσων θυσιάστηκαν, και διαφορετικό (ανύπαρκτο) όπου η Αριστερά κατέκτησε την εξουσία. Έφερε σκλήρυνση των κατασταλτικών μηχανισμών, ανελευθερία, δημιουργία προνομιούχων τάξεων από τις κομματικές ελίτ, που στο όνομα του λαού καταπίεζαν το λαό, φυλακίσεις, εκτελέσεις κλπ.

Γνωστά όλα, δεν συνάδουν ωστόσο με το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό απονέμεται κατά μόνας, και δεν δικαιούται να το οικειοποιηθούν μαζικά οι παρουσιαζόμενοι ως κληρονόμοι.

Είναι συμβατό με την λογική του κ. Τσίπρα και των συν αυτώ, ουδόλως το θεωρούν ανεπίτρεπτο, υπουργοί που κατεξοχήν εμπλέκονται με την οικονομία (και ο περσινός), να έχουν τα χρήματά τους προστατευμένα στο εξωτερικό. Ήταν άμεση υποχρέωσή τους να τα φέρουν στη χώρα, την οικονομία της οποίας διαχειρίζονται.

Ουδόλως απασχόλησε αυτό τον πρωθυπουργό. Χθες ήρθε και η αποκάλυψη της κατάργησης του νόμου του Γιώργου Παπανδρέου, που απαγόρευε σε πολιτικούς να μετέχουν σε τέτοιες εταιρείες.
Άλλες αποδείξεις δεν υπάρχουν αλλά μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί την δική του Νομενκλατούρα και προσπαθεί να την προφυλάξει!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

'Αρχίζει το ματς αδειάσαν οι δρόμοι
Η ώρα ζυγώνει αρχίζει το μάτς
Αρχίζει το ματς ερήμωσε η πόλη
Τρεχάτε κι αρχίζει το ματς...''


Επειδή όμως από 'δω και πέρα το παιχνίδι αγριεύει πολύ...
Κι επειδή όταν το παιχνίδι αγριεύει είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο, είτε για πόλο, είτε για την κυβερνητική-καθεστωτική αλητεία...
Υπάρχει περίπτωση κάποιοι απ΄τους ''παίκτες'' να χτυπήσουν, να πληγωθούν, να ''κάνουν βαβά'' βρε αδελφέ, σας υπενθυμίζουμε εδώ στην φωτογραφία την σύνθεση της αντίπαλης ομάδας.
Λείπει βέβαια ο Πάκης, αλλά αυτός και να λείψει σε κανέναν δεν θα λείψει.

Όταν θα μας έρχονται βροχή τα ραβασάκια απ' την εφορία...
Όταν θα μας μειώνουν κι άλλο τους μισθούς...
Όταν θα μας απολύουν με συνοπτικές ή και καθόλου διαδικασίες απ' την δουλειά μας...
Όταν θα μας πετούν τα ΜΑΤ την οικοσκευή στον δρόμο γιατί η πρώτη μας κατοικία εκπλειστηριάστηκε σιωπηρά μέσω ίντερνετ, χωρίς να πάρει κανείς χαμπάρι τίποτα...
Όταν δούμε  την κοινωνία να μετατρέπεται σε κανίβαλους για ένα κομμάτι ψωμί, ή άστεγους έτοιμους να σκοτωθούν μεταξύ τους για μιά θέση στο παγκάκι...
Αυτούς πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και στα μάτια μας.

Δεν υπάρχουν πιά περιθώρια.
Αν κάποιος από εμάς θέλει να ευχαριστήσει κάποιον για τον ''καλό αγώνα'', ας ευχαριστήσει έναν απ' αυτούς.
Δεν έχει σημασία ποιόν. Οποιονδήποτε.
Άμα ευχαριστείς έναν, είναι σαν να ευχαριστείς ολόκληρη την ομάδα.
Πάντα οι ευχαριστίες πιάνουν τόπο.  Και η ευγένεια υποχρεώνει.

Μπορούμε όμως αντί γι αυτούς να ευχαριστήσουμε και οποιονδήποτε άλλο απ' τους 153 που στηρίζουν τον αγώνα αυτής της ομάδας.
Το ίδιο είναι. Θα μεταφέρουν τις ευχαριστίες μας στους παίχτες με πολύ χαρά.

Εφ' όσον λοιπόν οι γάλλοι ''δεν είναι έλληνες'' κι εφ' όσον δυστυχώς κι εμείς δεν είμαστε γάλλοι, ας περιμένουμε ο καθένας από μόνος του να του πέσει η κεραμίδα στο κεφάλι για ν' αρχίσει να τρέχει.
Απλώς ως τώρα είμαστε κι εμείς τόσο τομάρια, που ελπίζουμε πως ο καθένας μας θα την γλυτώσει και όλα  θα συμβούν σε κάποιον διπλανό.

Αφού λοιπόν μας συμβεί αυτό που θα μας συμβεί....
Κι αφού ευχαριστήσουμε τους άμεσα υπεύθυνους...
Υπάρχει περίπτωση ν' αρχίσουμε, να ευχαριστιόμαστε και μεταξύ μας!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαδίμιρου Πούτιν στην Αθήνα καταρχήν (27 Μαίου ανήμερα της εορτής του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου) και την επομένη στο Άγιον Όρος, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την Τούρκο-Ισλαμιστική φιέστα του Ταγίπ Ερντογκάν στις 29 Μάιου στη Κωνσταντινούπολη.

«Η Ιστανμπούλ ενώνει δύο ηπείρους, με χαμόγελο αλλά και δάκρυ» είπε ο Τούρκος ηγέτης στην αρχή της ομιλίας του. Και συνέχισε λέγοντας «σας χαιρετώ όλους σας, έναν προς έναν, όλα τα αδέλφια μας από το Σεράγεβο ως το Μπακού. Από το Τουρκεστάν και την Κριμαία, όπως ήταν η παλιά γεωγραφία του έθνους μας. Χαιρετίζω τη Δαμασκό, τη Βαγδάτη, το Κάιρο, την Τρίπολη και όλες τις μεγάλες μας πόλεις. Υποκλινόμαστε μόνο ενώπιον του Αλλάχ».

Ο Ερντογκάν, προβάλλει τον εαυτό του ως προμαχώνα του Σουνιτικού Ισλάμ παγκοσμίως την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο που ο Πούτιν προβάλλει τον εαυτό του ως προμαχώνα του Ορθόδοξου θρησκευτικού κορμού.

Σε αντίθεση με τον Πούτιν ο Ερντογκάν δεν είναι ορθολογικός παίχτης, κάτι που έχει αρμοδίως διαπιστωθεί και από εξειδικευμένους επιστήμονες στο τομέα της ψυχολογίας/ιατρικής. Ως εκ τούτου η Ρωσική κίνηση ενώ βρίθει συμβολισμών, δεν παύει να είναι προιόν τακτικού σχεδιασμού με απώτερο σκοπό να "προκαλέσει" αλλά και να προειδοποιήσει την Άγκυρα και ειδικότερα τον ουσιαστικό δικτάτορα αυτής. Η προειδοποίηση είναι σαφής και συνίσταται στο να μην ανοίξει συμβατικό μέτωπο - και φαινομενικά με δική του πρωτοβουλία- απέναντι στη Ρωσία ή σε κάποια άλλη Ορθόδοξη χώρα (βλ. Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία ή και Αρμενία). Σε αυτή την περίπτωση τόσο η ουσιαστική -εκ των ένδον- διάλυση του ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί όσο και η Τουρκία θα δοκιμάσει μια οδυνηρή ήττα που εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει και σε πτώση του καθεστώτος Ερντογκάν.

Βεβαίως τα ανωτέρω αποτελούν απλώς μια πτυχή του πολύπλευρου θέματος, αξίζει όμως να σημειωθεί ότι όσο δεν επιλύονται θέματα όπως αυτά του πολέμου στη Συρία/Λιβύη, Υεμένη Ιράκ και συνεχίζεται η αστάθεια σε Ουκρανία,Καύκασο, Αίγυπτο, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητες για την έναρξη περιφερειακού πολέμου όπου κατά πάσα πιθανότητα θα εμπλακεί και η χώρα μας.

Από την άλλη πλευρά, οι αναφορές που εκ πηγάζουν από "Δυτικά" κέντρα σκέψεως, δείχνουν ότι πέριξ του 2020 ωριμάζουν τα εξοπλιστικά προγράμματα της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά και του Ιράν & Ινδίας που θα κάνουν συμβατικό πόλεμο εναντίον τους, εξαιρετικά δυσχερή, ενώ παγιώνεται και η δυναμική του δημοσίου χρέους των ΗΠΑ (ceteris paribus θα ξεπεράσει το 115% του ΑΕΠ των ΗΠΑ ενώ παρόμοιο ποσοστό θα είναι και εκείνο του ιδιωτικού χρέους των πολιτών της χώρας).

Με απλά λόγια υπάρχει ένα παράθυρο 4-6 ετών ανάμεσα στο οποίο, ορισμένοι κύκλοι που θα επιθυμούσαν σφόδρα την μη-εμφάνιση ενός γνήσιου μη-μονοπολικού μοντέλου όπως αυτό ίσχυε μέχρι το 1990- να συνδράμουν ώστε να κινηθούν πολεμικές διαδικασίες προς όφελός τους. Υπό αυτή την οπτική γωνία ο Ερντογκάν είναι εξαιρετικά χρήσιμος ως προβακατορική δύναμη ενώ η αντίδραση της Μόσχας όπως προαναφέρθηκε, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακριβώς για να πληγεί η ίδια, παρουσιαζόμενη μάλιστα ως η "αναθεωρητική δύναμη". Το παιχνίδι είναι κυνικό και άκρως επικίνδυνο από όλες τις πλευρές.

Η διετία 2016-2017, αποτελεί κομβικής σημασίας πλέον για τη διαφύλαξη η όχι της παγκόσμιας ειρήνης και η ύπαρξη ανατολικά της Ελλάδος ενός ασταθούς και θρησκομανούς ηγέτη πρέπει να ανησυχεί σφόδρα τους πολίτες και τη τοπική ηγεσία.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί τώρα; Γιατί στο Άγιο Όρος;
Ποιος ήταν ο "κρυφός" της σκοπός;

Tου Μιχάλη Κόκκινου

Είναι μερικές φορές, εξαιρετικά εντυπωσιακό το πόσο αδιάφοροι μπορούμε να γίνουμε ως λαός στο οτιδήποτε συμβαίνει εκτός των διοικητικών ορίων της χώρας μας, παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε στην πιο θερμή γειτονιά του πλανήτη. Πόλεμοι και εξεγέρσεις γίνονται σταθερά τα τελευταία 30 χρόνια γύρω-γύρω από την Ελλάδα (Βαλκάνια, Μ.Ανατολή, Καύκασος) και τίποτα από όλα αυτά δεν μας προκαλεί την παραμικρή ανησυχία. Έχουμε διαμορφώσει τον δικό μας "μικρόκοσμο" και οτιδήποτε συμβαίνει ανά την υφήλιο, φιλτράρεται μέσα από αυτόν. Η παγκόσμια κρίση χρέους, η "Αραβική Άνοιξη", το ISIS, η προσφυγική κρίση και άλλα τόσα σημαντικά γεγονότα που μας επηρεάζουν περισσότερο από ότι νομίζουμε, έχουν σημασία μόνο στο βαθμό που μπορούν να αλλοιώσουν την καθημερινή μας ρουτίνα... (Βλ. πρόσφυγες). Σε αυτό το πλαίσιο και μόνο, έχει αξία να δούμε το μετά της επίσκεψης Πούτιν.

Οι περισσότεροι αναλυτές, δημοσιογράφοι και σχολιαστές των social media, μέσα από το πρίσμα αυτού του μικρόκοσμου, προσπάθησαν να ανιχνεύσουν το λόγο της επίσκεψης Πούτιν και γενικότερα να ανακαλύψουν τα "κρυφά" της νοήματα. Η συζήτηση δεν διέφερε με πέρυσι, όταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε επισκεφτεί τη Ρωσία. Από τη μία μεριά οι ανεδαφικές "ονειρώξεις" κάποιων περί Ορθόδοξου Τόξου και "Ξανθού Γένους" και από την άλλη εκείνοι που εντελώς κυνικά - περισσότερο ως αντίδραση στους πρώτους - δεν προσβλέπουν σε συμμαχίες δίχως έμπρακτα ανταλλάγματα. Τα πάντα έχουν να κάνουν με εμάς και μόνον εμάς.

Για να μπορέσουμε όμως να δούμε λίγο πίσω από τα γεγονότα και να ξεφύγουμε από τον στείρο εγχώριο δημόσιο διάλογο, θα πρέπει να κατανοήσουμε το ρωσικό σχεδιασμό και στο που αποσκοπεί. H Ρωσία μετά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε λόγω των κυρώσεων της Δύσης για την προσάρτηση της Κριμαίας, φαίνεται πως επανακάμπτει στο διεθνές προσκήνιο με όχημα την καταπολέμηση του Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS). Η εμπλοκή της στη Συρία, εκτός του ότι αποδυνάμωσε το ISIS – και την Αλ Κάιντα (Αλ Νούσρα) – ανάγκασε και τις ΗΠΑ να στραφούν πιο αποτελεσματικά κατά των τζιχαντιστών. Το καθεστώς Άσαντ ισχυροποιήθηκε στη Δυτική Συρία, το ίδιο και οι Κούρδοι στο Βορρά. Ενώ, ο Συριακός Εμφύλιος μετά την αποδυνάμωση του ISIS οδηγείται σε εκτόνωση. Μία λύση που θα περιλαμβάνει τόσο τον Άσαντ όσο και την Συριακή Αντιπολίτευση πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Όπως δεδομένη πρέπει να θεωρείτε και η ανεξαρτησία των Κούρδων σε Συρία και Ιράκ με τις “ευλογίες” Μόσχας και Ουάσιγκτον μέσα στους επόμενους μήνες.

Η ρωσική ηγεσία πολύ γρήγορα κατάλαβε, ότι ένας νέος ρόλος για τη Ρωσία, ως “κυνηγός” τζιχαντιστών, της επιτρέπει να επεκτείνει την ισχύ της στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρύτερη Μέση Ανατολή, συνεχίζοντας από εκεί που είχε σταματήσει πριν την Ουκρανική Διαμάχη. Ήδη από κοινού με την Αίγυπτο ετοιμάζεται να μεταφέρει τον αντι-τζιχαντιστικό της αγώνα στο Σινά. Η Ρωσία πλέον φαντάζει ως η μόνη διαθέσιμη δύναμη “προστάτης” των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου έναντι της αποσταθεροποιητικής δράσης της ισλαμικής τρομοκρατίας. Ενδεχομένως, πολύ σύντομα να την δούμε να αναλαμβάνει δράση και στην Ιορδανία και το Λίβανο, όπου οι τεράστιες προσφυγικές ροές από τη Συρία (περισσότεροι από 3 εκατ. πρόσφυγες συνολικά) έχουν αρχίσει να λειτουργούν αποσταθεροποιητικά για τα εκεί καθεστώτα και μπορούν να δημιουργήσουν πολύ εύκολα νέα μέτωπα του ISIS, όσο αυτό αποδυναμώνεται σε Συρία και Ιράκ.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι Ισραηλινοί μετά το “Iran Deal” και τη σύσφιξη των σχέσεων Ιράν-ΗΠΑ αισθάνονται “άβολα” απέναντι στην αναβάθμιση των σχέσεων των δύο κρατών. Η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να λειτουργήσει εξισορροπητικά και να προσφέρει “κάλυψη” στο Iσραήλ απέναντι στο Σιιτικό κίνδυνο (Χεζμπολάχ) είναι η Ρωσία. Οι δεσμοί των δύο χωρών άλλωστε είναι αρκετά ισχυροί (περισσότεροι από 500.000 Ισραηλινοί πολίτες είναι ρωσικής καταγωγής). Αλλά και η Κύπρος θα πρέπει να θεωρηθεί σίγουρο ότι θα επιζητήσει μία ανάλογη συνεργασία με τη Ρωσία. Καθώς, η αξιοποίηση των πλούσιων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της ξεκίνησε τον περασμένο Μάρτιο και δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να θέσει σε κίνδυνο το κοινό ενεργειακό της μέλλον με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μόνο η εμπλοκή της Ρωσίας θα μπορούσε να εξασφαλίσει το απρόσκοπτο της εξόρυξης φυσικού αερίου/πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο απέναντι στο φόβο επέκτασης του ισλαμικού κινδύνου (ISIS).

Κατ'αυτόν τον τρόπο η Ρωσία αναμένεται ως το τέλος της παρούσας δεκαετίας να γίνει η κυρίαρχη δύναμη σε τρεις κλειστές θάλασσες: την Αρκτική, τη Μεσόγειο και τον Εύξεινο. Η απρόσμενη ρωσική ναυτική κυριαρχία στη Μαύρη Θάλασσα μετά την προσάρτηση της Κριμαίας έρχεται και συνδυάζεται με την ισχυρή παρουσία της στην Ανατ.Μεσόγειο στα πλαίσια του νέου αντι-τζιχαντιστικού της ρόλου, αλλά και με το λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό Ωκεανό, όπου σταδιακά θα τον μετατρέψει σε μια κεντρική εσωτερική θάλασσα του κόσμου υπό τον πλήρη έλεγχο της Ρωσίας. Συνδετικό κρίκο των τριών θαλασσών αποτελούν ο Καύκασος, η Τουρκία και τα Βαλκάνια. Κι αν θεωρείται δεδομένο ότι ο Καύκασος είναι εδώ και χρόνια μία περιοχή υπό τον πλήρη έλεγχο της Μόσχας – έλεγχος που θα ολοκληρωθεί μετά την αναμενόμενη δημιουργία του νεόκοπου κράτους του Κουρδιστάν σε Βόρεια Συρία και Βόρειο Ιράκ -, για την Τουρκία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πει κάποιος το ίδιο. 

Ρωσία και Τουρκία βρίσκονται τους τελευταίους μήνες - μετά την κατάρριψη ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους στη Συρία από την τουρκική αεράμυνα - σε μία ψυχροπολεμικού τύπου διαρκώς κλιμακούμενη σύγκρουση, που κανείς δεν είναι σε θέση να προδικάσει το πως θα καταλήξει. Ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλ. Πούτιν, στο πρόσωπο του Τούρκου ομολόγου του, Τ.Ερντογάν, βλέπει τον “φυσικό” ηγέτη του Ισλαμικού Χαλιφάτου και της Συριακής Αντιπολίτευσης (Αλ Νούσρα) και την ίδια την Τουρκία, ως το μόνο κράτος που έχει τη δύναμη να ανακόψει το σχεδιασμό του. Η Τουρκία είναι η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά στο σχεδιασμό της Ρωσίας σε Εύξεινο και Μεσόγειο. 

Έτσι, η παρουσία της Ρωσίας στα Βαλκάνια καθίσταται αναγκαία, προκειμένου να δημιουργηθεί μία ομαλή διασύνδεση από τον Αρκτικό Βορρά στον Μεσογειακό Νότο. Κομβικό ρόλο για την ρωσική επαναφορά στην χερσόνησο του Αίμου θα παίξει και το προσφυγικό. Οι πρωτόγνωρες για τα δεδομένα των μικρών χριστιανικών βαλκανικών χωρών ροές μουσουλμάνων προσφύγων/μεταναστών έχουν δημιουργήσει κάτι περισσότερο από ανησυχία στις κυβερνήσεις τους. Σερβία, Μαυροβούνιο, Σκόπια και Βουλγαρία διατρέχουν άμεσο κίνδυνο για την εθνική τους ασφάλεια σε περίπτωση εγκλωβισμού προσφύγων/μεταναστών στα εδάφη τους. Οι ισχυρές μουσουλμανικές μειοψηφίες εντός των παραπάνω κρατών (Βόσνιοι, Αλβανοί, Τούρκοι), οι οποίες στο παρελθόν έχουν δημιουργήσει εστίες αποσταθεροποίησης, είναι επίφοβες για την επανάληψη ανάλογων περιστατικών. Καθώς, όσο οι κρατικές δομές των συγκεκριμένων χωρών δείχνουν ανήμπορες να κρατήσουν τον έλεγχο των συνόρων τους, τόσο πιο τρωτές φαντάζουν στις μουσουλμανικές μειονότητες, οι οποίες δεν θα ήταν παράλογο να προσπαθήσουν να επωφεληθούν από τη συγκυρία. Έτσι, υπό το φόβο παλιότερων παθών δεν θα διστάσουν να προσφέρουν “γη και ύδωρ” στη Ρωσία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η “νατοϊκή” και “ευρωπαϊκή” - αλλά αδύναμη αμυντικά -  Βουλγαρία. Μετά από μία περίοδο ψύχρανσης των σχέσεων της με τη Ρωσία φαίνεται ότι ενισχύεται η τάση για αλλαγή πλεύσης προς την Μόσχα, δεδομένου ότι η τελευταία επανακάμπτει ως ο κυρίαρχος της περιοχής και η Σόφια δεν έχει ξεχάσει σε καμία περίπτωση τις ιστορικά στενές της σχέσεις με τη μεγάλη σλαβική της μητέρα. Πρόσφατα μάλιστα η Βουλγαρία ξεπάγωσε για τα καλά όλα τα κοινά ενεργειακά της σχέδια με την Ρωσία και την Ελλάδα (South Stream, Χερσαία Δαρδανέλια)

Κοιτάζοντας προς τα πίσω στην ιστορία, θα δούμε ότι τα Βαλκάνια για τους Ρώσους ήταν “δώρον άδωρο” δίχως την έξοδο στο Αιγαίο. Κι αυτό, γίνεται περισσότερο αντιληπτό σήμερα, που η Ρωσία ψάχνει έναν τρόπο να υπερκεράσει το “εμπόδιο” της Τουρκίας και να διασυνδέσει την Μαύρη Θάλασσα με τη Μεσόγειο. Η Σερβία ή Βουλγαρία σίγουρα αποτελούν σημαντικά προγεφυρώματα στη Βαλκανική, αλλά δεν πρόκειται να λειτουργήσουν εξισορροπητικά απέναντι στη ρωσοτουρκική κόντρα από μόνα τους. Η Ρωσία χρειάζεται πλάι της μια δύναμη που να αποτελεί ένα πραγματικό αντίβαρο στην Τουρκία. Και αυτή η δύναμη είναι μόνο η Ελλάδα.

Όπως πολύ πετυχημένα έχει γράψει στο παρελθόν ο Κων/ινος Γρίβας: “Ακόμη και αν στη θέση της Ελλάδας, της ομόδοξης Ελλάδας, ήταν το μουσουλμανικό Μπαγκλαντές, μόνο και μόνο το γεγονός ότι θα βρισκόταν σε αυτήν τη γεωγραφική θέση, η ίδια η γεωπολιτική δυναμική της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί θα το καθιστούσε ιδανικό υποψήφιο σύμμαχο της Ρωσίας”. Για να ολοκληρωθεί ο στρατηγικός σχεδιασμός της Μόσχας για την Ανατολική Μεσόγειο και κατ'επέκταση για την παγκόσμια θέση της, μία στενή σχέση με την Ελλάδα είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Η Ελλάδα ως ο διαχρονικός αντίπαλος της Τουρκίας στην περιοχή είναι η μόνη χώρα που μπορεί να λειτουργήσει ως “τανάλια” από κοινού με τη Κριμαία που θα “πιέζει” την Τουρκία να κρατά ανοιχτά τα Στενά, ώστε να μην διασπαστεί η ενότητα της Μαύρης Θάλασσας με την Ανατολική Μεσόγειο και να εγκλωβιστεί η Ρωσία γι'άλλη μια φορά μακριά από τις “θερμές” θάλασσες. 

Θα πρέπει επίσης, να θεωρήσουμε δεδομένο ότι στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή η Ρωσία είναι διατεθειμένη να προσφέρει το οτιδήποτε για να προσεταιρισθεί την Ελλάδα σε μία πιο στενή σχέση. Κι αν πολλοί χαμογελάτε με δυσπιστία, αναλογιστείτε ότι στο παρελθόν ουδέποτε η Ρωσία είχε αυτόν το ρόλο που έχει σήμερα και από ότι φαίνεται είναι σε θέση να παίξει στη Μεσόγειο ή την Μέση Ανατολή. Για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ρωσία είναι τόσο ενεργά μπλεγμένη στις καταστάσεις της περιοχής και η Δύση από τη μεριά της τόσο φανερά αποτραβηγμένη! Η Ρωσία διακυβεύει το οικονομικό της μέλλον μέσα από την πιο ενεργή παρουσία της στην Μεσόγειο. Μπορεί ο νέος αντι-τζιχαντιστικός της ρόλος να της χαρίζει το απαιτούμενο ηθικό δικαίωμα για να προωθήσει τα στρατηγικά της σχέδια, αλλά η εμπλοκή της στην περιοχή υπαγορεύεται αυστηρά από την οικονομική αναγκαιότητα για επιβίωση. Ο μόνος τρόπος για να να μπορέσει η Ρωσία να συνεχίσει να είναι οικονομικά εύρωστη – αλλά και να ανακάμψει μετά τις δυτικές κυρώσεις – είναι να καταφέρει να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος των ροών ενέργειας προς την Ευρώπη. 

Από τη στιγμή που το Ιράν ξαναμπήκε στο “παιχνίδι”, το νεοπαγές Κουρδιστάν φιλοδοξεί να καταστεί ο νέος παίχτης στον χώρο της ενέργειας και Αίγυπτος-Κύπρος-Ισραήλ ετοιμάζονται να γίνουν οι σημαντικότεροι παραγωγοί ενέργειας στη Μεσόγειο, “κάποιος” πρέπει να εξασφαλίσει ότι όλο αυτό μπορεί να λειτουργήσει δίχως τριβές για να μπορέσει η ενέργεια από την Ανατ.Μεσόγειο να φτάσει στις δυτικές αγορές. Η Ρωσία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως το σημείο εξισορρόπησης μεταξύ των παραπάνω νέων “παιχτών” και των παραδοσιακών δυνάμεων στον χώρο της ενέργειας της Αραβικής Χερσονήσου. Υποκαθιστά έτσι κατά κάποιον τρόπο τη Δύση (Γουόλ Στριτ, Σίτι Λονδίνου) και τον ΟΠΕΚ στον έλεγχο των δικτύων και των τιμών ενέργειας για τις επόμενες δεκαετίες, κομίζοντας τεράστια οφέλη για την οικονομία της.

Η Ρωσία έχει για πρώτη φορά στη μετα-Σοβιετική εποχή της ένα τέτοιο momentum και πολύ δύσκολα θα το αφήσει να χαθεί. Ο ρόλος της Ελλάδας στον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της είναι κρίσιμης σημασίας και γι'αυτό είναι τώρα έτοιμη να προσφέρει οτιδήποτε στην χώρα μας για να την προσεταιρισθεί. Οι σχέσεις όμως των δύο χωρών σε αυτό το στάδιο, όπως έκανε ξεκάθαρο ο ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος στον χαιρετισμό του προς τον Βλ.Πούτιν στο Άγιο Όρος, αναγκαστικά θα πρέπει να προσαρμοστούν στο πλαίσιο που η Ελλάδα αντιλαμβάνεται τον κόσμο μέσα από τις συμμαχίες της (ΕΕ, ΝΑΤΟ): "... εδώ είναι πραγματικά ο καταλληλότερος τόπος για έναν ηγέτη, προκειμένου να εμπνευστεί με βάση τις Αρχές και τις Αξίες της Χριστιανοσύνης εν γένει, αλλά κυρίως της Ορθοδοξίας, ως προς τους δείκτες πορείας που πρέπει να ακολουθεί όταν παίρνει σημαντικές αποφάσεις για τη Χώρα του και το Λαό του. Κατά την Ορθοδοξία αυτοί οι δείκτες πορείας δεν είναι άλλοι από τον Ανθρωπισμό, την Αλληλεγγύη, τη Δικαιοσύνη και την Ειρήνη. Γνωρίζετε πόσο εμείς οι Έλληνες, αναπόσπαστο τμήμα του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος, είμαστε αφοσιωμένοι σε αυτούς τους δείκτες πορείας. Γνωρίζουμε επίσης πόσο η Ρωσία υπό την ηγεσία σας κινείται προς την ίδια κατεύθυνση."

Επομένως, προς απογοήτευση εκείνων που θεωρούν ότι η Ελλάδα πρέπει μονομιάς να μετατοπιστεί προς την Ανατολή γυρνώντας την πλάτη της στη Δύση, υπό την καθοδήγηση δήθεν προφητειών και τηλεβιβλιοπωλών, αυτή η μετατόπιση θα πρέπει να είναι σταδιακή και δίχως να πλήξει την εδώ και δεκαετίες στρατηγική επιλογή της χώρας. Θα λέγαμε πιο εύστοχα ότι η Ρωσία θα έπρεπε να προσαρμοστεί περισσότερο στις ανάγκες της Ελλάδας - και των Ελλήνων γενικότερα - παρά το αντίθετο, για να ελπίζει σε μία πραγματική συμμαχία στο μέλλον.

Μήνυμα που εκπορεύτηκε τόσο από τους εκπροσώπους της Αθωνικής Πολιτείας, όσο και από τον εκπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κατά την τελετή υποδοχής στις Καρυές του Αγ.Όρους. Και όπως φαίνεται από τις δηλώσεις Πούτιν έγινε πλήρως κατανοητό: "...Θέλω να ευχαριστήσω το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδας για όλα αυτά που κάνετε για την ανάπτυξη των σχέσεων με τον ρωσικό λαό και με τη Ρωσία. Και θέλω να ευχαριστήσω την αγιορείτικη κοινότητα για τη φιλοξενία... Στο Άγιον Όρος γίνεται μεγάλο και σημαντικό έργο. Έργο το οποίο αφορά τις ηθικές βάσεις και τις ηθικές αξίες. Αυτό το έργο είναι πολύ σημαντικό και είναι κοινό." Κι αυτό έχει την αξία του, όταν η Ρωσική Εκκλησία προσπαθεί να υποβαθμίσει το ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου εντός των Ορθοδόξων και πολύ πρόσφατα προσπάθησε να μποϋκοτάρει την Οικουμενική Σύνοδο, που θα διεξαχθεί στην Κρήτη τις προσεχείς μέρες

Με δυο λόγια, το 2016 δεν ορίσθηκε τυχαία κοινό αφιερωματικό έτος Ελλάδος-Ρωσίας. Η επίσκεψη Πούτιν ήταν μία πρώτη ειλικρινή επαφή για μία εφ'ολης της ύλης συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών με μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Σήμερα φαίνεται ότι έχει επέλθει η απαιτούμενη χρονική ωρίμανση, προκειμένου να αποκατασταθούν οι πληγωμένες σχέσεις των δύο χωρών (2009-2014). Ενώ, και η κοινή γνώμη δείχνει περισσότερο πεπεισμένη ότι μία κάποιου είδους πιο στενή σχέση με τη Ρωσία είναι προς το συμφέρον της χώρας. Στο Άγιο Όρος τέθηκαν οι όροι και η μορφή αυτής της σχέσης. 

Η συνέχεια ενδεχομένως να περιλαμβάνει κάποιες επενδύσεις, αλλά μεγαλύτερη βαρύτητα θα δοθεί στην μεταφορά του αγώνα κατά του ISIS από τη Συρία στη Λιβύη. Η επιτυχία της νέας ρωσικής επέμβασης στη Λιβύη - που προγραμματίζεται εντός του '16 – θα κριθεί στο Αιγαίο και την Κρήτη. Η Ελλάδα θα κλιθεί να υποστηρίξει τις ρωσικές ενέργειες κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Κεντρική Μεσόγειο, διατηρώντας το Αιγαίο ανοιχτό, εξασφαλίζοντας την τροφοδοσία - ή και την στάθμευση - των ρωσικών δυνάμεων. Η επιτυχία του εγχειρήματος θα κρίνει και το μέλλον μίας στενότερης και πιο πολυεπίπεδης ελληνορωσικής προσέγγισης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


A terrorist group linked to the Islamic State (IS) claimed responsibility for suicide bombings in Tartus and Jableh in Syria on May 23 that killed more than 150 civilians and wounded more than 200 others. Maxim Suchkov points out that the attack in Tartus occurred deep inside government-controlled territory. Russia maintains a naval base in Tartus and an air base and reconnaissance center in Khmeimim in the Latakia region. The suicide attacks, Suchkov suggests, could be a catalyst for a Russian “first strike” strategy against terrorist and aligned Salafi groups.

Moscow had already signaled the prospect of escalation against Jabhat al-Nusra and allied groups prior to the May 23 attacks. The Russian Ministry of Defense has announced a pause in its air campaign to allow armed groups allied with Jabhat-al Nusra to distance themselves from the al-Qaeda affiliate. On May 26, Jabhat al-Nusra, Ahrar al-Sham and allied groups seized the town of Dirkhabiyah near Damascus. Ahrar al-Sham has coordinated more closely with Jabhat al-Nusra in response to increased US and Russian targeting of the al-Qaeda affiliate over the past few months.

This column last week suggested that the United States take up a Russian offer to coordinate attacks on Jabhat al-Nusra, which is not a party to the cessation of hostilities. For the record, we have no tolerance or empathy for groups or individuals who stand with al-Qaeda. We hope that this is at least part of the message the United States is conveying to its regional partners who have backed these groups.

With the Geneva talks suspended for several weeks, the prospect of a Russian campaign to deliver heavy and potentially fatal blows to Jabhat al-Nusra and its allies, especially in and around Aleppo and Idlib, could signal yet another turning point in the Syria conflict.

Turkey’s failed proxy war

The United States and Turkey are struggling to keep up appearances in Syria, despite even further signs of division and discord.

Gen. Joseph Votel, US CENTCOM commander, met last week with Syrian Kurdish forces during a “secret” visit to northern Syria as part of a regional diplomatic tour that also included a stop in Ankara. Votel told Washington Post columnist David Ignatius that he is seeking to “balance” Turkey’s role as a “fabulous” partner in the battle against IS with that of the People’s Protection Units (YPG), the backbone of the Syrian Defense Forces (SDF), which is a “very good partner on the ground.”

In contrast to the YPG, Turkey’s proxy forces, including a worrying mix of Salafists who are willing to run operations with Jabhat al-Nusra, have been a flop. Last week, IS seized at least seven villages in the northern Aleppo region.

Fehim Tastekin reports that SDF-led military operations to liberate Jarablus, which is an essential gateway along with al-Rai to the outside world via Turkey, were postponed “because of Turkey's red line against the Kurds.” The offensive against Raqqa has also been slowed, writes Tastekin, because “the SDF's operational capacity still leaves much to be desired. It is not an option for the Kurdish YPG-YPJ to control Raqqa, because they will encounter local resistance. They also worry that scattering their forces in Arab regions could weaken the defensive lines of Rojava (Syrian Kurdistan). Therefore, Arab forces would have to get in shape to control the situation in the post-IS period.” Laura Rozen reports from Washington that the United States is seeking to boost the numbers of Arab Sunni forces among the SDF in anticipation of an advance on Raqqa.

Meanwhile, the Pentagon found itself in a public relations fiasco after Turkey complained that US special forces in Syria were wearing badges with the logo of the YPG, which Turkey considers the Syrian partner of the Kurdistan Workers Party (PKK) and therefore also a terrorist organization. This might be compared with what in the sports world is known as an unforced error, and made Votel’s already daunting diplomacy that much more complicated.

Air Force Col. Sean McCarthy also told Ignatius that US air operations against IS out of Incirlik Air Base were mostly "autonomous" of Turkish missions, saying that "we don't discuss with them where we're going.”

Adding it all up, the US-Turkish "partnership" against IS may be more fable than fabulous. The open secret is that Turkey is preoccupied first with thwarting advances by Syria’s Kurds, and second with shutting down the remaining lifelines for IS in northern Syria. These priorities are of a piece. No doubt Turkey is taking up the fight against IS, but first things first. Tastekin, who previously broke the back story on Turkey’s disastrous proxy efforts to retake al-Rai from IS in April, now concludes that “there is no room for optimism that Ankara will erase its red lines vis-a-vis the Kurds. Instead, Turkey is now trying to put together an even more formidable force with Jabhat al-Nusra, which it is trying to steer away from al-Qaeda.”

The catch might just be that many of the Syrian armed groups backed by Washington’s regional partners are proxies for a sectarian agenda that is mostly about toppling Syrian President Bashar al-Assad, however unlikely that now appears, and, by extension, keeping the heat on Iran. The when and where of taking the fight to IS or Jabhat al-Nusra is more or less negotiable, depending on trade-offs and pressure. We do not feel we are out on a limb in suggesting that efforts by Ankara or others to wean Jabhat al-Nusra from al-Qaeda will come to no good. This column has repeatedly documented the fluidity of foreign-backed Salafi groups such as Ahrar al-Sham and Jaish al-Islam shifting in and out of tactical alliances with Jabhat al-Nusra, all the while preaching an ideology almost indistinguishable from al-Qaeda and IS.

The losers, of course, are the people of Syria, including those who suffer under IS’ tyranny that much longer because of Turkey’s concerns about the Kurds, and as Washington’s policymakers and pundits begin another maddening deep dive into how to rejigger ethnic and sectarian fault lines. Syrians fleeing IS terror in Aleppo, meanwhile, told Mohammed al-Khatieb that living under IS is “like hell … unbearable.” While we acknowledge the complexities and challenges of the raw ethnic and sectarian politics of Syria, as well as the potential for vendettas and mass killings, there is, in our score, an urgency and priority to focus on the destruction of IS and al-Qaeda above all else.
Sur’s aftermath

Diyarbakir’s historic district of Sur has witnessed some of the most brutal fighting between Turkish military and PKK forces over the past year. Mahmut Bozarslan reports from Diyarbakir that “historical landmarks in Sur, which was last year added to UNESCO’s World Heritage List, also suffered their share of destruction. The walls of the Armenian Catholic church are partially destroyed, while the nearby Haci Hamit Mosque is missing its minaret, with a dome riddled with bullets. Another Armenian church, Surp Giragos, had its windows shattered and interior damaged.”

Still, those ancient monuments were lucky compared with more ordinary structures in the area,” writes Bozarslan. "A building with an intact door was almost impossible to find. The warring parties had used some buildings as fighting bases, others as places to rest. Stairways were littered with empty tins; one was also stained with blood. At the bloodied spot, a piece of paper reading “body #1” was left behind, suggesting that the security forces had been there for a crime scene report. A couple seemed relieved that they had escaped with relatively little damage, but grumbled that their apartment had been broken into, with the bedroom and closets rummaged. They claimed it was the security forces who had entered, while their neighbor showed Al-Monitor binoculars that had been left behind."

Πηγή Al-Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Σπυρίδωνος Τσάλλα

Η οικονομική μεγέθυνση στην Ελληνική Δημοκρατία τής Μεταπολίτευσης προήλθε από την αύξηση τής κατανάλωσης και -ουσιωδώς μη παραγωγικών, όπως αποδείχθηκε- επενδύσεων. Η υποκατάσταση τής παραγωγικότητας, ως δομικό στοιχείο τής ανάπτυξης, με την πίστωση, ως δομικό στοιχείο τής κυκλικής μεγέθυνσης, στρέβλωσε τα μακροχρονίως βιώσιμα πρότυπα κοινωνικής εξέλιξης. Δεν αποτέλεσε συνειδητή κοινωνική επιλογή ότι η πίστωση ως
(α) κρατικά δάνεια για την κάλυψη μη ανταγωνιστικών δραστηριοτήτων εντός και εκτός κράτους,
(β) ευρωπαϊκών προγραμμάτων για τη μετατροπή τής εγχώριας παραγωγής σε παράγουσα πλεονάσματα ρυθμιζόμενα από σχεδιασμούς με ευρωπαϊκό κανονιστικό και ιδιοκτησιακό έλεγχο, και
(γ) ιδιωτικά δάνεια για την κατασκευή έωλα υψηλών αξιών σε αγαθά και υπηρεσίες,
παράγει κύκλο.
Η πιστωτική επέκταση των 40 ετών δε δημιούργησε βάσεις για ενδογενή αύξηση τής παραγωγικότητας αλλά μετέφερε πλούτο από τούς πιστωτές σε λίγους, οι οποίοι και επέλεξαν να μετατρέψουν τη χώρα σε παραγωγικό πτώμα ούτως ώστε να καρπωθούν το κουφάρι της.

Το πολιτικό προσωπικό τής χώρας στηρίζει συνειδητά αυτό το σχέδιο φαβελοποίησης, ψηφίζοντας οτιδήποτε κρίνει ότι δε θα το θέσει σε κίνδυνο. Ενδεικτικά, προ ημερών ενέκρινε επείγουσες διατάξεις για την εφαρμογή της Συμφωνίας Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων, οι οποίες, μεταξύ άλλων, προσφέρουν διαχειριζόμενη από τούς πιστωτές εμπράγματη εγγύηση διαρκώς συρρικνούμενων εγχώριων αξιών στο χρέος, και, σύμφωνα με την Ολομέλεια Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, “θίγουν τον πυρήνα του κράτους δικαίου και του Συντάγματος”, αλλοιώνεται προκλητικά η μορφή του Πολιτεύματος, ως Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, θίγεται ο πυρήνας της διάκρισης των εξουσιών, και εγείρεται ζήτημα προσβολής της εθνικής κυριαρχίας. Καθίσταται προφανές ότι δυστυχώς δεν υφίσταται (αρκούντως ισχυρός) εσωτερικός μηχανισμός ανάσχεσης με κριτήριο την εθνική βιωσιμότητα.

Ως εκ τούτου, το όλο ζήτημα συνέχισης τής πορείας τού γηγενούς πληθυσμού εστιάζεται στο ζήτημα τής διαχείρισης τού πιστωτικού κύκλου. Υπάρχουν 4 μηχανισμοί υλοποίησης των 3 στρατηγικών κατευθύνσεων.
  1. Ο εξορθολογισμός δαπανών δεν είναι αρκούντως εφικτός με σύστημα αυτοπροστασίας τής κομματοκρατίας σε λειτουργία, διότι η μείωση επικεντρώνεται, όπως δυστυχώς έχει αποδειχθεί και από την εφαρμογή των μνημονίων έως σήμερα, σε λειτουργίες που αφενός δεν μειώνουν το κόστος τού δημοσίου ως μέρος τής παραγωγικής διαδικασίας (transaction cost) και αφετέρου προστατεύουν τούς ακρογωνιαίους λίθους τής πολιτικής προστασίας, με την κακή έννοια, των ιδιωτικών επενδύσεων.
  2. Η εξυγίανση των ιδιωτικών δανειακών υποχρεώσεων περιορίζεται σε ισχυρή πίεση προς όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να αποκρύψουν, είτε μέσω εταιρικών σχημάτων υπό πτώχευση, είτε μέσω παρένθετων προσώπων, δανειακά κεφάλαια, μετακιλύοντας το πρόβλημα στα πιστωτικά ιδρύματα, και από εκεί, μέσω των συνεχών πτωχεύσεών τους που ονομάστηκαν, εφημιστικά, ανακεφαλαιοποίηση, στο δημόσιο χρέος. Η αδυναμία τού κράτους να αυξήσει τις δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις, ούτως ώστε να αποφευχθεί η ραγδαία πτώση στη φοροδοτική ικανότητα των τμημάτων τού πληθυσμού που πλήττονται, συνδυάζεται με το μνημονιακό περιορισμό εξάλειψης των ελλειμμάτων, προκαλώντας διαρκή πτώση αξιών και μετατροπή των πιστωτικών ιδρυμάτων σε ρευστοποιητές, με ό,τι και αν αυτό σημαίνει για τον εξωθεσμικό έλεγχο των αγορών.
  3. Σε περιβάλλον αλλοδαπού -με δομή παιγνίου σχεδόν μηδενικού αθροιστικού αποτελέσματος- ελέγχου τής νομισματικής κυκλοφορίας, δεν είναι δυνατή η έκδοση νέου χρήματος. Η Καλβινοπροτεσταντική προσέγγιση τής αυστηρής απόδοσης δικαιοσύνης για όλους πλην τού κυρίαρχου παίκτη, για τον οποίο κάθε φορά ορίζεται το παίγνιο εκ τού μηδενός, δεν επιτρέπει αύξηση χρήματος ή πίστωσης, πλην των πολιτικώς οριζόμενων οριακών διορθώσεων που πραγματοποιεί η ΕΚΤ.
  4. Η απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης κατά Rawls δεν έχει αρνητικές παραγωγικές επιπτώσεις σε μια οικονομία η ολιγαρχία τής οποίας μεγενθύθηκε αντιστρόφως ανάλογα από την παραγωγική βάση τής χώρας. Υπό τού συγκεκριμένου πλέγματος συμφερόντων όμως, παρόλο που ο πλούτος και οι μεταφορές κεφαλαίων είναι πλήρως χαρτογραφημένα, δεν υπάρχει περιθώριο αναδιανομής.
Η ανάλυση οδηγεί σε 3 εθνικές επιλογές στρατηγικών κατευθύνσεων:

ΝΟΤΟΣ: Ceteris paribus, η Ελληνική Δημοκρατία θα καταστεί πλήρως αποτυχημένο κράτος υπό αλλοδαπή διαχείριση, η πολιτειακή της μορφή θα μετατραπεί σε κράτους-εταιρίας και η εθνολογική της αλλοίωση θα οδηγήσει ραγδαία σε πλήρη αποψίλωση των εγχωρίων υπηρεσιών, την υποκατάστασή τους από υποκαταστήματα των αντίστοιχων ευρωπαϊκών, τον αφελληνισμό των εγχωρίων επιχειρήσεων όχι ως προς τις διαχειρίστριες εταιρίες αλλά ως προς τα πραγματικά ιδιοκτησιακά συμφέροντα. Οι Έλληνες θα πάψουμε να αποτελούμε τούς πολίτες μιας χώρας αλλά θα είμαστε μία κατώτερη φυλή εντός τής αλλοδαπώς κυριαρχούμενης περιοχής. Παρατηρώντας κανείς τις αντίστοιχες συνθήκες διαβίωσης των Ρομά στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, στην Τουρκία και στην Ελλάδα, η Ρομαποίηση αυτή θα έχει, προφανώς, επέκταση αυτού τού προτύπου ζωής.

ΔΥΣΗ: Τυχόν αλλαγή τής στρατηγικής τοποθέτησης τού Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ως απότοκο τής αλλαγής των ισορροπιών μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, θα μετέτρεπε το δημοκρατικό τόξο τής Μεσογείου σε επενδυτικό Ελντοράντο. Τούτη η επιλογή θα προϋπέθετε υγιείς αναπτυξιακές βάσεις, ήτοι πλήρη απεμπλοκή από το μη παραγωγικό υπόδειγμα -και τις συνιστώσες- τού πτωματοφάγου που επιβάλει το εγχώριο καθεστώς και λειτουργία τού κράτους αντίστοιχη των δυτικών. Αναγκαία συνθήκη για την επιλογή αυτής της κατεύθυνσης είναι η εξωγενώς προερχόμενη απόδοση κοινωνικής δικαιοσύνης και η επανάκτηση τής νομισματικής κυριαρχίας.

ΑΝΑΤΟΛΗ: Ενδεχόμενη στρατηγική τοποθέτηση τής Ρωσίας ή τής Κίνας στη χώρα θα προκαλούσε μη προβλεπόμενες αντιδράσεις από δυτικούς συμμάχους, ακόμα και αν στο προσκήνιο παρέμεναν ψύχραιμοι. Μολαταύτα, δε μπορεί να αποκλειστεί η έκδοση συνδεδεμένου εθνικού νομίσματος με παράλληλη διεθνή συμφωνία για το χρέος με μακρά περίοδο χάριτος και μεταφορά εγγυήσεων από ΔΝΤ και ESM στην εμπλεκόμενη χώρα, εισροή ξένων άμεσων επενδύσεων για τη μόχλευση τού ΑΕΠ και περιφρούρηση εθνικών δικαιωμάτων όπως η ΑΟΖ και ο πλούτος της.

Οι ψευδαισθήσεις ότι το ζήτημα ήταν πολιτικό εξανεμίστηκαν. Είναι πλέον κατανοητό από όλους ότι το ζήτημα είναι αμιγώς πολιτειακό, υπαρξιακό, εθνικό. Οmnium potentior est sapientia.

Ο Σπυρίδων Τσάλλας είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής και Ανάπτυξης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εστία" φύλλο 28-29/5/2016


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή

Η συλλογική φαντασίωση είναι το σωσίβιο των ναυαγών. Των καραβοτσακισμένων. Ενώ πνίγονται, κατασκευάζουν έναν δικό τους κόσμο που τους βοηθεί να αποδράσουν από την τραγική τους κατάσταση, που ανελέητα τους παρασέρνει στον βυθό. Κάπως έτσι είναι τα πράγματα στο πρωθυπουργικό περιβάλλον. Πιστεύουν πως πέρασαν τα δύσκολα, ενώ αυτά δεν έχουν έρθει ακόμα. Κάνουν όνειρα για το 2018, σχεδιάζοντας μιαν ανέφελη και ευθύγραμμη πορεία, ενώ βρισκόμαστε στα μισά του 2016 και είναι παγκοίνως γνωστό πως ο μνημονιακός χρόνος είναι πυκνός σε γεγονότα που επιφέρουν δραματικές ανατροπές. Τα προηγούμενα έξι χρόνια αυτό απέδειξαν.

Πού βασίζεται η αισιοδοξία των υψηλόβαθμων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ; Μα φυσικά στη γρανιτένια θέληση της κοινοβουλευτικής ομάδας να ψηφίζει ό,τι εισηγείται η κυβέρνηση. Οχυρωμένοι πίσω από την αδιαπραγμάτευτη αρχή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την αρχή της δεδηλωμένης, αισθάνονται άτρωτοι οι κυβερνώντες, καθώς είναι βέβαιοι πως ουδείς βουλευτής θα ανατρέψει την κυβέρνηση της Αριστεράς. Πως ουδείς βουλευτής με την αρνητική ψήφο του θα γίνει συνεργός στην «παράδοση των όπλων» για δεύτερη φορά. Συναυτουργός δηλαδή στη νέα Βάρκιζα, όπως λένε.
Τα όσα υποστήριξε πρόσφατα ο Γ. Κυρίτσης δεν ήταν ούτε αμετροεπείς, ούτε φορτισμένες συναισθηματικά πολιτικές θέσεις. Ήταν άριστα και ψυχρά υπολογισμένες κουβέντες με συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Απευθυνόταν στο σκληρό 4% του κόμματος –και κυρίως στην κοινοβουλευτική ομάδα– που κλονίστηκε από τον καταιγισμό των νέων μνημονιακών μέτρων. Τους υπενθύμισε τον ταξικό προσανατολισμό τους και τη μορφή του αγώνα που δίνουν. Δηλαδή αγώνα εναντίον των πλουσίων. Με άλλα λόγια, προσπαθούν να καλλιεργήσουν στα στελέχη τους την ψευδή συνείδηση με τη μαρξιστική του όρου έννοια. Η ειρωνεία της Ιστορίας.

Συνεπώς, έχοντας εξασφαλισμένη την αποφασιστικότητα της κοινοβουλευτικής ομάδας, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται παντοδύναμη και σχεδιάζει το μέλλον. Επιπλέον, έχοντας ανάγει την επικοινωνία σε αυτοσκοπό και σε απόλυτο όπλο, πιστεύει πως μπορεί να αναστρέψει την πραγματική εικόνα που βλέπει η κοινωνία, να την εξωραΐσει και να αμβλύνει τις συνέπειες της. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ζουν στον κόσμο τους. Απομονωμένοι, όπως συμβαίνει στα καθεστώτα που καταρρέουν, αδυνατούν να εκτιμήσουν τα αλλεπάλληλα μέτρα που θα κληθούν να ψηφίζουν λόγω της αποτυχίας των προηγούμενων, αδυνατούν να φαντασθούν το μέγεθος των κοινωνικών αντιδράσεων, επαναπαυμένοι στη μέχρι στιγμής ανυπαρξία τους και κυρίως αδυνατούν να αντιληφθούν πως στις έκτακτες καταστάσεις οι εξελίξεις ποτέ δεν είναι ευθύγραμμες. Το απρόβλεπτο είναι κανόνας. Και ως γνωστόν το απρόβλεπτο σπανίως είναι διαχειρίσιμο. Σχεδόν πάντα η εμφάνιση του σηματοδοτεί ανατροπές.

Επιπλέον από τις αρχές Ιουλίου φαίνεται πως θα αλλάξει και η συμπεριφορά των εταίρων μας απέναντι στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ήταν ιδιαίτερα επιεικής μέχρι τώρα λόγω του βρετανικού δημοψηφίσματος. Θα είναι ιδιαίτερα αυστηροί στην άκαμπτη εφαρμογή των ψηφισθέντων μέτρων, καθώς έχουν μάθει πλέον την ελληνική πατέντα των τροπολογιών που τα ακυρώνουν εν όλω ή εν μέρει ή τα μεταθέτουν εν ευθέτω χρόνω. Η αξιολόγηση του φθινοπώρου και η μεταρρύθμιση των εργασιακών ίσως είναι η κρίσιμη σταγόνα στο ποτήρι της οργής.

Και ο Χίτλερ στο καταφύγιο του στα μέσα Απριλίου 1945 ζητούσε από τους στρατηγούς του να ρίξουν στη μάχη τις ανύπαρκτες μεραρχίες και ο Γούσιας το 1948, περικυκλωμένος, ζητούσε να επέμβει η ανύπαρκτη αεροπορία του ΔΣΕ και η εφημερίδα «Αυγή» την 20η Απριλίου 1967 υποστήριζε πως ο λαός θα ματαιώσει το πραξικόπημα. Η εξαπάτηση είναι ίδιον των πονηρών και οι αυταπάτες των απελπισμένων. Ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ γρήγορα μετέβη από τη μια κατάσταση στην άλλη.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου