Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Οκτ 2016


Του Κώστα Ράπτη

Το πιο προβληματικό στοιχείο δεν είναι το ότι ο Τούρκος πρόεδρος επανήλθε για τρίτη φορά με δηλώσεις αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης, επαιρόμενος μάλιστα ότι έτσι κατέγραψε το θέμα στην τουρκική δημόσια συζήτηση, ώστε να δικδάσκονται οι νεώτερες γενιές.

Το πιο προβληματικό είναι ότι η Τουρκία ήδη ενεργεί, σε συμφωνία με τα λόγια του Erdogan, σαν να είχε ξεπεράσει τα σύνορα που της "επιβλήθηκαν”, βοηθούσης της "αβελτηρίας" των κεμαλικών, το 1923 και να κινείται για την υλοποίηση των διεκδικήσεων του Εθνικού Συμφώνου, όπως τις κατέγραψε πριν από τη διάλυσή του το τελευταίο οθωμανικό κοινοβούλιο το 1920.

Άλλωστε, έχει κάθε ευχέρεια να το κάνει αυτό, διότι δεν άνοιξε αυτή τον χορό της αναθεώρησης συνόρων, κρατικών υποστάσεων και δημογραφικών δεδομένων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή...

Οι αεροπορικές επιδρομές που πραγματοποίησαν το ξημέρωμα της Πέμπτης οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εναντίον στόχων των Κούρδων μαχητών της βόρειας Συρίας, συνιστούν πάντως τομή. Όχι μόνο γιατί αποτελούν επιχειρησιακή κλιμάκωση σε σχέση με τις παλαιότερες βολές πυροβολικού από τουρκικού εδάφους εναντίον παρόμοιων στόχων, αλλά και γιατί αποτελούν ταυτόχρονη πρόκληση εναντίον των ΗΠΑ και της Ρωσίας.

Υπενθυμίζεται ότι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, που κορμό τους έχουν τους Κούρδους μαχητές του YPG,αποτελούν τον πιο αξιόπιστο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή και πλαισιώνονται από Αμερικανούς εκπαιδευτές-συντονιστές. Υπενθυμίζεται ακόμη ότι η πραγματοποίηση αεροπορικών επιδρομών εντός Συρίας ρισκάρει την αναμέτρηση με την ρωσική αεροπορία και αεράμυνα που έχει σφραγίσει από το περασμένο φθινόπωρο τον συριακό εναέριο χώρο.

Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο υποστηρίζει ότι πραγματοποιήθηκαν 18 επιδρομές με συνολικά τουλάχιστον 200 νεκρούς – ενώ η κουρδική πλευρά προσγειώνει τον αριθμό των απωλειών της σε 10.

Τα πλήγματα αφορούσαν τις δυνάμεις εκείνες που με αφετηρία το αυτόνομο "καντόνι” του Αφρίν, βορείως του Χαλεπίου, απωθούν προς Ανατολάς τους ισλαμιστές αντικυβερνητικούς αντάρτες και προωθούνται με στόχο την κατάληψη της στρατηγκής σημασίας πόλη αλ-Μπαμπ – αυτήν ακριβώς που φιλοδοξούν να καταλάβουν, κινούμενα προς νότον, και τα τουρκικά στρατεύματα που συμμετέχουν από τον Αύγουστο στην επιχείρηση "Ασπίδα του Ευφράτη” εντός της συριακής επικράτειας.

Πρόκειται για μία εξαιρετικά λεπτή κατάσταση καθώς οι μεν Κούρδοι αντάρτες φέρονται να απέχουν μόλις 20 χιλιόμετρα από την al-Bab, ενώ κατά πλάτος μόλις 15 χιλιόμετρα χωρίζουν τα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα στα νότια από αυτά της Τουρκίας στα βόρεια. Εννοείται ότι συνολικά ο έλεγχος του κανονιού του Αφρίν από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις διευκολύνει τα μάλα την πολιορκία του ανατολικού Χαλεπίου από τις δυνάμεις της Δαμασκού και των συμμάχων της, που διατηρούν στη συγκεκριμένη περιοχή μια σχέση συνεννόησης και αντικειμενικής σύμπραξης με το κουρδικό στοιχείο.

Η Μόσχα καλείται να πραγματοποιήσει μια μεσολαβητική ακροβασία. Αν οι παραβιάσεις του συριακού εναέριου χώρου υπερβούν τα όρια ή, πολύ περισσότερο, οι Κούρδοι του Αφρίν ηττηθούν από τις τουρκικές δυνάμεις, η κοινή προσπάθεια Μόσχας και Δαμασκού για την κατάληψη του Χαλεπίου απειλείται. Εάν δε οι τουρκικές και συριακές κυβερνητικές δυνάμεις βρεθούν να εφάπτονται, πολλοί ενδιαφερόμενοι τρίτοι, με πρώτους τους ισλαμιστές αντάρτες, θα επιδίωκαν να προκαλέσουν την αντιπαράθεσή τους.

Το γεγονός ότι αυτή την εβδομάδα οι Vladimir Putin και Tayyip Erdogan είχαν τηλεφωνική επικοινωνία χρησιμοποιείται από την Άγκυρα για να καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι οι τουρκικές ενέργειες στη Συρία έχουν την έγκριση της Μόσχας. Η πραγματικότητα είναι βεβαίως πολύ πιο περίπλοκη. Καμία από τις δύο πλευρές δεν επιθυμεί να ακυρώσει την επαναπροσέγγιση που επιτεύχθηκε μετά το αποτυχημένο τουρκικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, ωστόσο οι στρατηγικές τους επιδιώξεις δεν παύουν να αποκλίνουν.

Είναι εμφανές ότι τον Αύγουστο η Ρωσία έδωσε σιωπηρά το πράσινο φως για την "Ασπίδα του Ευφράτη”, αρκεί να αυτή να περιοριζόταν σε μικρή έκταση, ενώ και η ΄Άγκυρα απέφυγε χαρακτηριστικά να ακολουθήσει τις χώρες της Δύσης στις ηχηρές καταγγελίες για την πολιορκία του ανατολικού Χαλεπίου.

Φαίνεται μάλιστα ότι αντικείμενο της συνδιάλεξης Putin-Erdogan ήταν ακριβώς η συνεργασία της Άγκυρας στην απομάκρυνση ανταρτών από το πολιορκούμενο Χαλέπι, καθώς η ρωσική διπλωματία υλοποιεί πλέον μονομερώς αυτό που κατά τους όρους της ατυχήσασας κατάπαυσης του πυρός του Σεπτεμβρίου θα αποτελούσε κατεξοχήν έργο της αμερικανικής πλευράς: τον διαχωρισμό των "μετριοπαθών ανταρτών” από τους τζιχαντιστές.

Μία Τουρκία πάντως που πιστεύει ότι μπορεί κατά το δοκούν να ξαναχαράξει τα σύνορα στη μεσανατολική γειτονιά της είναι μία Τουρκία που προορίζεται να δημιουργήσει αντισυσπειρώσεις εναντίον της.Ήδη η Δαμασκός διαμήνυσε ότι σε τυχόν επανάληψη των επιδρομών τουρκικών αεροσκαφών θα απαντήσει με κατάρριψή τους. Και όλα αυτά, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσεται η σύγκρουση 'Αγκυρας-Βαγδάτης για την τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Μπασίκα χωρίς την άδεια της ιρακινής κυβέρνησης, αλλά και το μεγάλο παζάρι για την συμμετοχή της Τουρκίας στην επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης.

Η επίσκεψη την Παρασκευή του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ashton Carter στην Άγκυρα φαίνεται πως κατέληξε σε κάποιον συμβιβασμό. Ο επικεφαλής του Πενταγώνου δήλωσε ότι η Ουάσιγκτον επιθυμεί τη συμμετοχή της τουρκικής αεροπορίας στις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους και ότι αυτή θα υλοποιηθεί, καθώς επιτεύχθηκε το περίγραμμα μίας συμφωνίας και με τη Βαγδάτη, η οποία απομένει μόνο να δώσει την έγκρισή της επί τεχνικών λεπτομερειών.

Το πνεύμα τουρκο-αμερικανικής συνεννόησης πιθανότατα αφορά και τα τεκταινόμενα στη Συρία, αφού ο Τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim υποστήριξε ότι οι ενέργειες της Τουρκίας στη Συρία έχουν σκοπό να καταστρέψουν τις τρομοκρατικές οργανώσεις και να ασφαλίσουν τα σύνορά της και πως συζητώντας όλες με τους εταίρους στον υπό τις ΗΠΑ διεθνή συνασπισμό. Συνασπισμό.

Αντιθέτως, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergey Lavrov τόνισε ότι η Μόσχα ανησυχεί πολύ από τις πληροφορίες πως η Τουρκία βομβαρδίζει περιοχές στη Βόρεια Συρία. Ερωτηθείς μάλιστα τι σκέπτεται η χώρα του για τις προειδοποιήσεις της συριακής κυβέρνησης προς την Άγκυρα, περιορίσθηκε να αναφέρει πως η Συρία είναι μια κυρίαρχη χώρα.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Mehul Srivastava
Financial Times


Εδώ, στους δρόμους αυτού που κάποτε ήταν μια πόλη περίπου 25.000 κατοίκων, οι Σύροι αντάρτες που έχουν εκπαιδευτεί από Τούρκους, ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army - FSA), τριγυρνούν με ημιφορτηγά της Toyota, τη στιγμή που Τούρκοι αξιωματούχοι προετοιμάζουν τους ντόπιους για επίσκεψη των ξένων μέσων ενημέρωσης.

Τρόφιμα αρχίζουν να μοιράζονται ακριβώς τη στιγμή που οι ξένοι φτάνουν με ένα διώροφο λεωφορείο για να χαζέψουν το μέρος, να τραβήξουν σε βίντεο ένα διαλυμένο κτίριο και να γραπώσουν τον κοντινότερο πολίτη για να του πάρουν συνέντευξη. Πράγματι, όταν περνάς μια μέρα ξενάγησης με κυβερνητικούς συνοδούς σε αυτή την πόλη, την οποία απελευθέρωσε ο τουρκικός στρατός από το Ισλαμικό Κράτος δύο μήνες πριν, βλέπεις τόσο τις φιλοδοξίες όσο και τα όρια του οράματος του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τη Μέση Ανατολή.

Αυτή η σκηνοθετημένη επίδειξη που προορίζεται για δημόσια κατανάλωση, τόσο στην Τουρκία όσο και στο εξωτερικό, είναι η επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη (Operation Euphrates Shield) που ανακοίνωσε η Άγκυρα τον Αύγουστο. Τουρκικά στρατεύματα και ο FSA ευελπιστούν να δημιουργήσουν μια ουδέτερη ζώνη 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που εκτείνεται βαθιά μέσα σε συριακό έδαφος, όπου οι Σύροι που διαφεύγουν τον πόλεμο θα ζουν υπό την προστασία του κ. Ερντογάν.

Αλλά πέραν της νοητής περιμέτρου ασφαλείας που διαχειρίζονται Τούρκοι στρατιώτες, η Τζαραμπλούς μοιάζει να συμβολίζει τους άκαρπους στόχους της εξωτερικής πολιτικής του κ. Ερντογάν, σε έναν πόλεμο στον οποίο πάντα ήθελε να έχει σημαντικό ρόλο.

Η απόφαση του κ. Ερντογάν να στείλει τουρκικά στρατεύματα στη Συρία επισφράγισε ματαιωμένους στόχους ετών έξω από την ίδια του την πόρτα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες -σύμμαχος της Άγκυρας μέσω του ΝΑΤΟ- επέλεξαν να υποστηρίξουν μια κουρδική πολιτοφυλακή που ο κ. Ερντογάν θεωρεί τρομοκρατική ομάδα. Η Ρωσία υποστήριξε τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσαντ, τον οποίο ο κ. Ερντογάν αποστρέφεται, ενώ το Ισλαμικό Κράτος και Κούρδοι πολιτοφύλακες εξασφάλισαν τον έλεγχο μεγάλου μέρους της περιοχής της Συρίας που συνορεύει με την Τουρκία.

Η επίθεση στην Τζαραμπλούς τον Αύγουστο έγινε φαινομενικά κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά επίσης και για να απωθηθούν από την περιοχή των συνόρων οι Κούρδοι της Συρίας, τους οποίους η Άγκυρα θεωρεί επέκταση των παράνομων ομάδων των Κούρδων της Τουρκίας. Φόβος του κ. Ερντογάν είναι πως Κούρδοι μαχητές σε ολόκληρη την Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν από τις τοπικές συρράξεις, παγιώνοντας ένα de facto κράτος στη βόρεια Συρία.

Και όμως, οι φιλοδοξίες του προέδρου στην περιοχή ήταν άκαρπες για άλλη μια φορά αυτή την εβδομάδα, όταν Κούρδοι και κυρίως στρατιωτικές δυνάμεις σιιτών Ιρακινών ξεκίνησαν μια επίθεση για την κατάληψη της Μοσούλης, την ώρα που τα τουρκικά στρατεύματα, τα οποία βρίσκονταν ακριβώς έξω από τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ χωρίς την έγκριση της Βαγδάτης, έμειναν έξω από τη μάχη.

Ο κ. Ερντογάν εξοργίστηκε και επέμεινε να αναμιχθεί η Τουρκία, αλλά μάταια.

Ο Nihat Ali Ozcan, απόστρατος Τούρκος αξιωματικός, ανέφερε ότι η στάση του κ. Ερντογάν στη Μοσούλη εν μέρει είχε στόχο να ενισχύσει τη φήμη του αφότου κατέστειλε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο.

«Ο κ. Ερντογάν χρησιμοποιεί ευκαιρίες στο εξωτερικό ως μόχλευση για εγχώρια ζητήματα», τόνισε.

Η επιθυμία του προέδρου για έναν ρόλο στην επιχείρηση στη Μοσούλη γεννήθηκε από την ίδια φιλοδοξία με την απόφαση της Τουρκίας να απελευθερώσει την Τζαραμπλούς τον Αύγουστο, καθώς και το χωριό Νταμπίκ την περασμένη εβδομάδα, εξηγούν οι αναλυτές. Αφού του αρνήθηκαν τον ρόλο του τοπικού ειρηνοποιού στον οποίο απέβλεπε εδώ και καιρό, αυτή η παρέμβαση εξυπηρετεί τον διττό στόχο του να αναχαιτίσει τους Κούρδους και να αποδείξει στους Τούρκους -και στον υπόλοιπο κόσμο- ότι παραμένουν δύναμη στην περιοχή.

Η Τζαραμπλούς ήταν έτοιμη να καταληφθεί από Κούρδους της Συρίας που στηρίζονται από τις ΗΠΑ, ακριβώς πριν αναλάβει δράση η Τουρκία και τους εμποδίσει να ενωθούν με δύο ανεξάρτητα καντόνια σε μια συνεχή λωρίδα γης.

«Για δύο χρόνια το Ισλαμικό Κράτος ήταν στην Τζαραμπλούς και η Τουρκία στην πραγματικότητα δεν έκανε τίποτα», υπογράμμισε δυτικός διπλωμάτης. «Και ενώ είμαστε όλοι ευχαριστημένοι που η Τουρκία έλαβε θέση, θα πρέπει να είμαστε σαφείς πως πρόκειται για μια στάση κατά των Κούρδων, όχι κατά του Ισλαμικού Κράτους».

Το να περιορίσει την κουρδική πολιτοφυλακή με βάση στη Συρία, People's Protection Unit (YPG), δείχνει πλέον ο μόνος εφικτός στόχος του κ. Ερντογάν στον συριακό εμφύλιο, επισημαίνουν οι αναλυτές.

Την Πέμπτη, ο στρατός ισχυρίστηκε πως σκότωσε μέχρι και 200 μαχητές του YPG βόρεια του Χαλεπίου, αφότου η Άγκυρα έστειλε μαχητικά τζετ στη Συρία για πρώτη φορά από τον Νοέμβριο, όταν η Τουρκία κατέρριψε ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος.

Προκειμένου να περιορίσει το YPG, το να κρατήσει τον έλεγχο της Τζαραμπλούς και το να επεκτείνει την ουδέτερη ζώνη στις γειτονικές χώρες είναι κρίσιμο για την Άγκυρα: ουσιαστικά θα διαμέλιζε τις κουρδικές πολιτοφυλακές σε δύο απείθαρχα καντόνια, διαλύοντας τις ελπίδες τους να δημιουργήσουν μια αυτόνομη ζώνη.

Η Τζαραμπλούς και οι γύρω περιοχές είναι σε μεγάλο βαθμό ασφαλείς αυτή τη στιγμή. Οι σχεδόν 150 μαχητές του ΙΚ που σύμφωνα με τους κατοίκους κρατούσαν υπό τον έλεγχό τους την πόλη εξαφανίστηκαν όταν μεταφέρθηκαν εκεί τα τουρκικά τανκς.

Έχει στηθεί και λειτουργεί ένα ιατρικό κέντρο, νοσοκομειακά μεταφέρουν ασθενείς στην Τουρκία για να θεραπευθούν, τρόφιμα φτάνουν στην πόλη, το ηλεκτρικό ρεύμα έχει αποκατασταθεί και μια γιγαντιαία αφίσα του κ. Ερντογάν αγριοκοιτάζει προς την κεντρική οδό.

Αλλά μέχρι στιγμής, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις ότι θα αναπτυχθεί και πέρα από την Τζαραμπλούς, σε συριακές πόλεις όπως η Αλ Μπαμπ στη δύση και η Μανμπίτζ στον νότο, ο τουρκικός στρατός έχει παραμείνει στη θέση του. Αυτό μπορεί να αλλάξει μετά την αποτυχία της Τουρκίας να εξασφαλίσει έναν ρόλο στη Μοσούλη, εκτίμησε δυτικός αξιωματούχος.

«Ο κ. Ερντογάν είναι πολύ καλός στις εντυπώσεις. Δεν έχει σημασία ποια είναι η πραγματικότητα: στον κόσμο (στην Τουρκία) αρέσει να ακούει τις φιλοδοξίες του κ. Ερντογάν στις ειδήσεις των οκτώ, όταν γυρνάει στο σπίτι», εξήγησε αναλυτής σε θέματα ασφάλειας, που αρνήθηκε να κατονομαστεί.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς, ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει Αμυντικά Δόγματα που ανάγονται στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μία παθητική διπλωματική στρατηγική (αν υποθέσουμε ότι έχουμε τέτοια) η οποία στηρίζεται στο γνωστό «δε διεκδικούμε τίποτε αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτε» και μας αναγκάζει να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας αδυνατεί να αντιληφθεί στοιχειώδη αμυντικά ζητήματα και δεν συνειδητοποιεί παράλληλα, ποια είναι η κατάλληλη διπλωματική τακτική για την χώρα μας. Ας μην ξεχνάμε ότι πόλεμος και διπλωματία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Κατά τη γνώμη μου όμως, και η στρατιωτική ηγεσία δεν πάει πίσω, εγκλωβισμένη και αυτή σε παρωχημένα δόγματα. Παράδειγμα ο Ναύσταθμος της Σαλαμίνας που μερικοί βαλλιστικοί πύραυλοι μπορούν να στείλουν στον βυθό όλον τον ελληνικό στόλο. Αν κάνουμε μία σύγκριση με την Τουρκία, θα δούμε ότι εκείνη διαθέτει έξι ναυστάθμους κι εμείς έναν.

Αν εξαιρέσουμε τον ναύσταθμο που έχει η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα και έναν ακόμη που είναι στον Βόσπορο, οι άλλοι τέσσερις είναι στην Μεσόγειο. Η διαφορά κύριων ναυτικών μονάδων μεταξύ των δύο χωρών είναι 1 προς 1,6 άρα κάτι πρέπει να μας διδάξει αυτό.

Επειδή τα μεγέθη δεν είναι μόνο οι μονάδες του στόλου αλλά και οι αμυντικοί προϋπολογισμοί, η Ελλάδα για οικονομία θα μπορούσε να έχει ένα κύριο ναύσταθμο στη Σαλαμίνα όπως τώρα και διασκορπισμένες βασικές υποδομές ελλιμενισμού, στον άξονα κεντρικό Αιγαίο έως Κρήτη ώστε να υπάρχει διασπορά του στόλου αλλά να είναι και αρκετά κοντά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ώστε να αντιδράσει γρήγορα σε έναν αιφνιδιασμό.

Το φοβικό σύνδρομο που μας διακατέχει όσον αφορά τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και την Θράκη πρέπει να εκλείψει και είναι υποχρέωση της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας να ενημερώσουν ψύχραιμα τον ελληνικό λαό για το τι πραγματικά αντιμετωπίζουμε και πόσο σοβαρή είναι η απειλή, ώστε να σταματήσουν να γράφονται ανεξέλεγκτα σενάρια «τύπου Βαριοπούλας» κάθε τόσο.

Όλα τα επιτελεία του κόσμου έχουν σχέδια για κάθε πιθανή και απίθανη κατάσταση. Να είστε σίγουροι λοιπόν, ότι και στο δικό μας επιτελείο υπάρχει σχέδιο κατάληψης… της Άγκυρας, των Τιράνων, της Σόφιας και μπορεί και του Λονδίνου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα κάνουμε αύριο απόβαση στην Αγγλία να την καταλάβουμε!

Ένα δεύτερο θέμα είναι ότι η αμυντική διάταξη στο Αιγαίο πρέπει να είναι σε τρεις ζώνες, ανατολικά νησιά με άμυνα σημείου που να αντέξει μια επίθεση μέχρι να έρθουν ενισχύσεις από το κεντρικό Αιγαίο και η τρίτη ζώνη από την Ηπειρωτική Ελλάδα.

Εάν έχουν επιλυθεί τα ζητήματα επικοινωνίας ανάμεσα στα δυτικά και τα ανατολικής προέλευσης αντιαεροπορικά του ελληνικού οπλοστασίου, ώστε να μην υπάρχει παράλληλα κίνδυνος καταρρίψεων φίλιων μαχητικών, οι S-300 θα έπρεπε να μεταφερθούν στην Αττική ώστε να καλύπτουν όλο το Αιγαίο, τον ναύσταθμο και τα περισσότερα στρατιωτικά αεροδρόμια και τις κύριες υποδομές της Ηπειρωτικής Ελλάδας.

Επειδή πολλοί θα μιλήσουν για διεθνείς αντιδράσεις αν μετακινηθούν οι S-300 από την Κρήτη, απαντώ ότι επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε χώρα πλήρους ή μειωμένης κυριαρχίας. Αν είμαστε το δεύτερο και υπάρχουμε ως χώρα επειδή κάποιοι μας το επιτρέπουν, τότε καλό θα είναι να καταργήσουμε το ΥΠΕΘΑ και να πάψουμε να αγοράζουμε ασκόπως οπλικά συστήματα μόνο και μόνο για να πλουτίζουν κάποιοι.

Καλό θα ήταν δε να σταματήσουμε να αγοράζουμε τα καλύτερα άρματα, ελικόπτερα, αεροπλάνα, υποβρύχια κ.λπ. και να είναι άοπλα ή με ελλιπή οπλισμό, ή συστήματα αυτοπροστασίας για χρόνια, γιατί στην πραγματικότητα αυτά τα οπλικά συστήματα υπό αυτές τις συνθήκες είναι καλά μόνο για παρελάσεις και όχι για άμυνα.

Όσον αφορά αυτούς που πήραν αυτές τις αποφάσεις και έβαλαν τις υπογραφές τους στις συμβάσεις προμήθειας (αξιωματικοί και πολιτικοί), κανονικά πρέπει να δικαστούν για εσχάτη προδοσία, αντί της κατηγορίας χρηματισμού.

Φυσικά και όσοι όφειλαν να έχουν δημιουργήσει σύστημα παρακολούθησης της υλοποίησης των συμβάσεων, αφού δεν γνώριζαν (δεν τους ενδιέφερε) ούτε τι υπέγραφαν (θα μας αποκαλύψετε το ρεκόρ απωλειών μας στα διεθνή δικαστήρια καλέ κύριοι… κι έρχονται κι άλλα), ούτε υπήρχε κανείς υπεύθυνος στη συνέχεια. Κι όλες αυτές οι συμβάσεις που μας καταδίκασαν, υποτίθεται είχαν ελεγχθεί από το νομικό συμβούλιο του κράτους…

Η Ελλάδα και οι Έλληνες πρέπει να αντιληφθούν ότι καμία συνθήκη ή διεθνής νόμος δεν μπορεί να μας προστατεύσει, αν δεν είμαστε σε θέση να αμυνθούμε, ή να είμαστε σε θέση να επιφέρουμε τέτοια πλήγματα στον αντίπαλο, το οποίο να καταλήγει στο να αποθαρρύνει και να αποτρέπει κάθε επιθετική διάθεση.

Οι συνθήκες είναι χρήσιμες όταν υπάρχει ισορροπία μεταξύ των αντιπάλων. Δεν πρέπει να μας ξενίζει η επιθετικότητα των άλλων, αυτή ήταν, είναι και θα είναι η φύση των πραγμάτων πάντα. Η Ελλάδα απέκτησε τα σημερινά της σύνορα με πολέμους και όχι με την διπλωματία ούτε με συνθήκες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανείς δεν χαρίζει τίποτε σε κανέναν, οι διεθνείς σχέσεις στηρίζονται σε σχέσεις ισχύος και με το να τρέχουμε και να διαμαρτυρόμαστε στο ΝΑΤΟ ή στην ΕΕ για την επιθετικότητα των γειτόνων μας, δεν μας προσφέρει τίποτα περισσότερο από γελοιοποίηση και την ενόχληση των άλλων που μας κοιτούν σαν τον κλαψιάρη στο σχολείο, που μονίμως παραπονιέται στη δασκάλα, γιατί ένα κακό παιδί τον πειράζει…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Τσαϊλά

Η απάντηση στο αν υπάρχει η βούληση αμυντικής στήριξης μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι περίπλοκη και ανησυχητική. Ας δούμε την πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί ιδιαιτέρα τώρα που η Ρωσία αναδύεται ως ένας ισχυρός περιφερειακός αντίπαλος στα ανατολικά της ΕΕ. Έτσι διακρίνουμε ότι στο πραγματικό ζήτημα της κρίσης στην Ουκρανία, οι ευρωπαίοι ήμασταν εντελώς απροετοίμαστοι.

Περίπτωση Ουκρανίας στη συλλογική άμυνα

Η κρίση στην Ουκρανία δεν μας δείχνει μόνο το μέλλον της πολιτικής και της ασφάλειας στην Ευρώπη. Ούτε αναδύει τις αντιρρήσεις των εταίρων, στους κανόνες των οργανισμών, την αρχιτεκτονική των συμμαχιών, καθώς και όλες τις άλλες αφηρημένες έννοιες που γεμίζουν σελίδες αναφορών στις Βρυξέλλες. Είναι κάτι περισσότερο. Είναι σχετική με το ποιος είναι πρόθυμος να διαθέσει μια στρατιωτική δύναμη στη γραμμή του πυρός, για να υπερασπιστούμε την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη σήμερα και όπως διαφαίνεται την Νοτιοανατολική αύριο. Με άλλα λόγια, η κρίση στην Ουκρανία είναι σχετική με το ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων, στην Ευρώπη. Είναι κατά την άποψή μου η απάντηση σε όσους υποστηρίζουν ότι “τα σύνορα της Ελλάδος είναι και σύνορα της Ευρώπης”.

Ανταγωνισμός μεταξύ ΕΕ και ΝΑΤΟ

Στην ουσία, σήμερα οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί διαπραγματεύονται ποιός θα πρέπει να είναι υπεύθυνος για την άμυνα και ασφάλεια στην Ευρώπη, σε μια εποχή έλλειψης στρατηγικών. Ενώ η Ευρώπη δεν διαθέτει τον απαραίτητο και αξιόπιστο αμυντικό οργανισμό, και στην πραγματικότητα, αντί να φροντίσουμε (οι ευρωπαίοι ηγέτες) να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτονομία στην άμυνα και ασφάλεια, οι κυβερνήσεις της ΕΕ εξακολουθούν να μεγιστοποιούν την εξάρτησή τους από τις αμυντικές δυνατότητες των ΗΠΑ (ΝΑΤΟ) με σταθερή μείωση των δικών μας δυνατοτήτων. Αυτό συμβαίνει αφενός λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, και αφετέρου λόγω της “οξείας στρατηγικής δυσλεξίας”. Οι Ευρωπαίοι φαίνεται να αγνοούμε τα δικά μας στρατηγικά διλήμματα. Από την άλλη μεριά οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμάται ότι αρχίζουν να μετατοπίζουν το γεωπολιτικό τους ενδιαφέρον προς τον Ειρηνικό, όπου η Κίνα ένας άλλος τρομερός αντίπαλος τους αναδύεται και όπου το μέλλον του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων θα αποφασιστεί για τις επόμενες γενιές.

Η Εθνική Άμυνα στην Ελλάδα

Πιστεύω ότι ακόμη δεν μας έγινε μάθημα πως οι ημέτερες προστατευτικές πρακτικές για τα εθνικά μας συμφέροντα πρέπει να είναι ο κοινός τόπος όλων των ελλήνων, χωρίς κομματικές ιδεοληψίες και να θεωρούνται ζωτικής σημασίας για την εθνική μας ασφάλεια, χωρίς επίσης να αναθέτουμε αυτό το καθήκον σε εξωγενείς παράγοντες.

Όμως με ποιο τρόπο θα επιτύχουμε τους στόχους της ποθητής ασφάλειας που είναι απαραίτητοι και απαιτούν εκσυγχρονισμούς και αγορά αμυντικού εξοπλισμού.

Για την επίτευξη χαμηλών τιμών είναι απαραίτητο, η πατρίδα μας, να είναι πρόθυμη να προωθήσει μια περισσότερο ολοκληρωμένη εγχώρια σύγχρονη τεχνολογικά και καινοτόμο αμυντική βιομηχανία. Βραχυπρόθεσμα αλλά και μεσοπρόθεσμα αυτό θα είναι δύσκολο για την κυβέρνηση να το υλοποιήσει. Θα απαιτηθεί πολύ μεγάλο βάθος χρόνου, ωστόσο, μια κυβερνητική οδηγία θα μπορούσε να συνδυαστεί με την επίδραση της μείωσης του αμυντικού προϋπολογισμού για να δημιουργηθεί η βάση για μια μετατόπιση από τις τρέχουσες πρακτικές προστατευτισμού.

Για να ολοκληρώσει ένας παράγων του συστήματος Εθνικής Άμυνας τη διαδικασία μιας συνεπούς στρατιωτικής στρατηγικής, ίσως το δυσκολότερο βήμα, είναι να προσδιοριστούν οι δυνάμεις που απαιτούνται για να εφαρμοστεί αυτή η στρατηγική.

Οι ενέργειες αυτές είναι οι δομικές πρακτικές και πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με σύνεση. Ειδικά τώρα που οι συνεχιζόμενες προκλήσεις στον χώρο του Αιγαίου και οι φραστικοί λεονταρισμοί για τη νοτιανατολική Μεσόγειο από μέρους των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, εντείνονται ποιοτικά και ποσοτικά.

Για αυτούς τους λόγους ως επί το πλείστον, η συζήτηση πρέπει να είναι σχετική με τον τρόπο ισχυροποίησης της άμυνας μας, με προσοχή και σοβαρότητα σε ότι πρέπει να κάνουμε για να διατηρηθεί η ισχυρότερη δυνατή αποτρεπτική ισχύς στις καθημερινές προκλήσεις που είναι ήδη μπροστά μας.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ΠΝ ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου