Απoψεις

[Απόψεις][bleft]

Ελλαδα

[Ελλάδα][threecolumns]

Ευρωπη

[Ευρώπη][bsummary]

Κοσμος

[Κόσμος][grids]

Η αποδόμηση του πολιτικού συστήματος άρχισε

  • "...αντιμετωπίζουμε κλασικές συνθήκες βοναπαρτισμού. Ένα πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα καταρρέει χωρίς να υπάρχει κάποιο άλλο για να το αντικαταστήσει, εξ ού και ο πειρασμός του Βοναπάρτη ή έστω μιας «κυβέρνησης εθνικής ενότητας», που θα λειτουργήσει ως το υποκατάστατο του μάλλον ελλείποντος Βοναπάρτη..."
Η κρίση του πολιτικού συστήματος είναι κρίση της παγκοσμιοποίησης
Την πιο δύσκολη στιγμή της ιστορίας μας, μετά το 1974, τη διαχειρίζονται οι πιο άθλιοι κυβερνήτες που παρήγαγε η Ελλάδα στη μεταπολίτευση –σε μια χώρα που δόξα τω Θεώ γνωρίζει από αθλίους–, υποκείμενα τύπου Λοβέρδου και μηδενικά με πατέντα κολεγίων και αμερικανικών πανεπιστημίων που παριστάνουν τους πρωθυπουργούς και τους υπουργούς.
Έτσι, παρ’ όλο τον μιθριδατισμό και την εξοικείωση των Ελλήνων προς το διαρκώς χειρότερο, το πολιτικό σύστημα αρχίζει να καταρρέει μέσα σε μια γενικευμένη –ακόμα στην αρχή της– απαξίωσή του.
Ήδη στη Βουλή των Ελλήνων υπάρχει μια «κοινοβουλευτική ομάδα» (!) εννέα ανεξαρτήτων βουλευτών – δύο προερχόμενοι από τη ΝΔ, τρεις από το ΠΑΣΟΚ και τέσσερις από τον Σύριζα. Και την επόμενη περίοδο, προφανώς, θα αυξηθούν· από το ΠΑΣΟΚ, διότι η πολιτική αυτού του κόμματος θα παράγει όλο και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων αποστασιοποιούμενων από το «όραμά» του. Από τη Ν.Δ., διότι η σταδιακή και αναγκαία για την επιβίωσή της απόρριψη των απόνερων της κυβερνητικής της περιόδου, καθώς και η έστω μερική «επανεθνικοποίηση» του κόμματος, θα προκαλέσουν την έξοδο και άλλων, ενώ θα υπάρξει πιθανότητα και προσπάθεια για τη δημιουργία κόμματος· τέλος, στον χώρο του Σύριζα η πολυδιάσπαση θα επιταθεί, γιατί η κρίση της παγκοσμιοποιητικής χαβιαροαριστεράς και των εξαρχειώτικων «επαναστατικών» παραφυάδων της είναι συνέπεια της καθολικής απονομιμοποίησης της παγκοσμιοποίησης. Και κάποια στιγμή δεν αποκλείεται να υπάρξουν και ρήγματα ακόμα και στον λόχο του ΛΑΟΣ εξαιτίας της απόλυτης ταύτισής του με τα κελεύσματα των εντολέων του.
Η κρίση των κομμάτων είναι κατεξοχήν κρίση της παγκοσμιοποίησης, που μέσα σε είκοσι χρόνια διέβρωσε και αποσυνέθεσε μέχρι μυελού οστέων το ήδη εξαντλημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης.

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ
Ο Γεώργιος Παπανδρέου θα αποδειχθεί ο μοιραίος άνθρωπος του ΠΑΣΟΚ, ο άνθρωπος που θα τινάξει στον αέρα την κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία στηρίχθηκε αυτό το εφτάψυχο κόμμα.
(Κι αυτό επειδή σε αντίθεση με άλλες κρίσεις του παρελθόντος) σήμερα το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ πλήττει απευθείας την ίδια την κοινωνική του βάση, χωρίς να υπάρχει ο χρόνος ή, δυνατότητα να την υποκαταστήσει με κάποια άλλη. Πλήττει τους δημόσιους υπάλληλους, τους συνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, πλήττει τους νέους εργαζόμενους. Βέβαια διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα, ότι όλη αυτή η μακρά περίοδος της μετάλλαξης έχει εξαφανίσει κάθε ουσιαστική εσωτερική αντιπολίτευση. Αυτό μπορεί να του προσφέρει χρόνο στο εσωτερικό του κόμματος, το οποίο όμως κινδυνεύει και να βουλιάξει αύτανδρο. Το ΠΑΣΟΚ για να επιβιώσει έχει επειγόντως ανάγκη εσωτερικής αντιπολίτευσης. Όσο υπήρχε ο μπαμπούλας του σημιτισμού, διάφοροι ανεγκέφαλοι της «αριστεράς» του ΠΑΣΟΚ, αντί να κατανοήσουν πως ο Γιωργάκης υπερακοντίζει τον Σημίτη και τον Βενιζέλο σε ενδοτισμό, φιλοαμερικανισμό και οθωμανισμό, συντάχθηκαν μαζί του. Και σήμερα βρίσκονται παγιδευμένοι στην έλλειψη οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Τον Άκη τον εξουδετέρωσαν οριστικά. Και τι μένει; Μήπως αρκεί κάποιο εβδομαδιαίο περιοδικό για να κατασκευάσει τη μαγιά ενός μελλοντικού κοινωνικού ΠΑΣΟΚ; Όχι, είναι πολύ αργά και πολύ λίγο για κάτι τέτοιο. Η δημιουργία κάποιου κόμματος που μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα θα εκφράσει τα «προδομένα» κοινωνικά στρώματα του σημερινού ΠΑΣΟΚ αποτελεί ζητούμενο και πιθανότατα δεν θα προέλθει μόνο ή κυρίως από το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Η Νέα Δημοκρατία και η έξοδος Μπακογιάννη
Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν ένα χρόνο ότι ο μοναδικός δελφίνος της ΝΔ, η εκλεκτή πρεσβειών, επιχειρηματιών και διαπλεκομένων, η Ντόρα Μπακογιάννη, θα ηττούνταν πανηγυρικά από έναν αποσυνάγωγο του κόμματός του, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, και ότι θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει διαγραφείσα, μόνη αυτή, το κόμμα, ενώ μόλις χθες θεωρούσε πως είχε στο τσεπάκι της την κοινοβουλευτική ομάδα και τον μηχανισμό του κόμματός. Βεβαίως, αργά ή γρήγορα, θα την ακολουθήσει η Έλσα, ο Σκυλακάκης και ορισμένοι ακόμα.
Το μόνο κόμμα το οποίο συμπλέει μαζί της είναι εκείνο του παρ’ ολίγον φύρερ της ελληνικής ακροδεξιάς, επιβεβαιώνοντας αυτό που αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει για την ελληνική ακροδεξιά, ότι η πρόσδεσή της στις μεγάλες δυνάμεις, τις πρεσβείες και τις μυστικές υπηρεσίες είναι γενετικού χαρακτήρα.
Ωστόσο η διάσπαση που ευαγγελίζεται η Ντόρα έχει μέλλον. Χωρίς όμως να είναι βέβαιο πως έχει η ίδια μέλλον ως ο εκφραστής του χώρου της φιλοαμερικανικής και φιλοπαγκοσμιοποιητικής κεντροδεξιάς, διότι έχει φθαρεί αρκετά και φέρει και ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν.
Αυτή η διάσπαση, καθώς και η εγκατάλειψη από το κόμμα του Καρατζαφέρη της «λαϊκής δεξιάς», ωθούν a contrario τη Νέα Δημοκρατία προς τον χώρο της «λαϊκής δεξιάς» και την απομάκρυνσή της από τον φιλελευθερισμό τμημάτων της, όπως εκείνων του Αβραμόπουλου ή του Σπηλιωτόπουλου, οι οποίοι μπορούσαν να έχουν κάποιον εξισορροπητικό ρόλο όσο βρισκόταν και η Μπακογιάννη στο κόμμα. Εξ ου και ο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» του Σαμαρά. Η Νέα Δημοκρατία, που στις συνθήκες της μεταπολίτευσης ξεκίνησε με τη «σοσιαλμανία» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος επιχείρησε να ξεπλύνει τη χουντική παρέκβαση της ελληνικής δεξιάς, για να φθάσει με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στις πιο ακραίες νεο-φιλελεύθερες απόψεις, μοιάζει σήμερα να έχει κλείσει τον μεταπολιτευτικό κύκλο της παγκοσμιοποίησης και να επιστρέφει προς μια περισσότερο εθνοκεντρική οπτική.Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει αβρόχοις ποσίν. Διότι, στο μεταξύ, έχουν συγκροτηθεί ιδεολογικές σταθερές, συμπεριφορές, πολιτισμικά πρότυπα, συμφέροντα, διαπλοκές.
Παράλληλα το κόμμα είναι σε κρίση, διότι έχει μόλις χάσει την εξουσία με ατιμωτικό τρόπο. Κατά συνέπεια, οι φυγόκεντρες τάσεις θα επιταθούν. Το σύστημα χρειάζεται, μετά από ένα ορισμένο διάστημα, αφού και το ΠΑΣΟΚ θα έχει αποσυντεθεί, να δημιουργηθεί ένα «φιλελεύθερο» παγκοσμιοποιητικό κόμμα, που θα περιλαμβάνει δυνάμεις και από τη σημερινή ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ. Επειδή όμως στην Ελλάδα ένα τέτοιο εγχείρημα είναι εξαιρετικά δύσκολο, οι «φιλελεύθεροι», οι φιλοαμερικανοί, οι νεο-οθωμανοί, είναι συνήθως υποχρεωμένοι να κρύβονται στο εσωτερικό των λεγόμενων πολυσυλλεκτικών κομμάτων. Θα δούμε λοιπόν εάν η κρίση θα προσφέρει τη δυνατότητα για ένα ξεκαθάρισμα, στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς, μεταξύ παγκοσμιοποιητικών και εθνοτικών τάσεων.

Ο Σύριζα και η «επαναστατική συμμαχία»
Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει πριν δύο χρόνια πως η συμμαχία Κολωνακίου/Βορείων Προαστίων και Εξαρχείων, και το μπλοκ δυνάμεων που είχε διαμορφωθεί γύρω από αυτή, θα διαρρηγνυόταν με τόσο παταγώδη και κωμικοτραγικό τρόπο, με τη διάσπαση του Συνασπισμού, την αλαβάνειο όπερα μπούφα του Σύριζα και τη φαγοκύτωση του αντιεξουσιαστικού χώρου από την τρομοκρατία. Και το έργο δεν έχει ακόμα τελειώσει. Οι επόμενες σεκάνς θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη πολυδιάσπαση και αναδιάταξη αυτού του χώρου. Κατ’ αρχάς ο Τσίπρας και η «ηγετική ομάδα» (!) του Συνασπισμού είχαν λόγο ύπαρξης όσο οι ανανεωτικοί βρισκόταν εντός του κόμματος, ώστε αυτός να μπορεί να εκπροσωπεί το «κέντρο». Η έξοδος των ανανεωτικών οδηγεί σε αναπόφευκτη μετωπική σύγκρουση στον Σύριζα, από πολύ χειρότερες θέσεις. Η δε συγκολλητική ουσία της κρατικής χρηματοδότησης δεν θα επαρκεί εσαεί, δεδομένου μάλιστα ότι είναι όλο και πιο πιθανό το σενάριο εκλογών και επομένως οι λογαριασμοί θα πρέπει να έχουν ξεκαθαριστεί πριν απ’ αυτές.
Ακόμα και όσοι είχαμε προβλέψει πριν τρία χρόνια, την αναπόφευκτη διάρρηξη αυτής της συμμαχίας, δεν περιμέναμε να έρθει τόσο σύντομα και να είναι τόσο σαρωτική και εκθεμελιωτική. Διότι εν τω μεταξύ μεσολάβησαν δύο μείζονα γεγονότα, ο Δεκέμβρης του 2008 και η οικονομική κατάρρευση του 2010. Και όμως, πολλοί σε αυτό τον χώρο, ιδιαίτερα οι «ανένταχτοι», οι αριστεριστές και αρκετοί καλοπληρωμένοι «επαναστάτες» στα πανεπιστήμια και τα δημοσιογραφικά σαλόνια, φαντάζονταν και φαντάζονται ακόμα πως η οικονομική και κοινωνική κρίση που έρχεται θα ξαναστήσει στα πόδια της, και ίσως με ευρύτερες διαστάσεις, τη χαμένη συμμαχία του «Δεκεμβρίου 2008», και πως ίσως ο Αλέκος Αλαβάνος θα κατορθώσει να εκφράσει εκείνη την «κοινωνική δυναμική». Και όμως το πιθανότερο είναι πως θα συμβεί το ακριβώς αντίστροφο, η κρίση θα την καταστήσει αδύνατη. Διότι ούτως ή άλλως ανταποκρινόταν σε μια μοναδική ιστορική στιγμή. Ο Δεκέμβρης του 2008 δεν ήταν η απαρχή μιας νέας ιστορικής φάσης, αλλά η ακροτελεύτια στιγμή, το κύκνειο άσμα της περιόδου της παρασιτικής παγκοσμιοποίησης στην Ελλάδα. Αυτό που τόσοι και τόσοι «αναλυτές» εξέλαβαν ως έκφραση μιας ριζικής και μεταμοντέρνας επαναστατικότητας, δηλαδή η έλλειψη αιτημάτων, ήταν ακριβώς η έκφραση μιας κοινωνίας χωρίς οράματα, που παράγει ένα «κίνημα» το οποίο δεν διεκδικεί την ανατροπή της, διότι μόνο σε αυτή την κοινωνία μπορεί να υπάρχει, ως το ψευδοανατρεπτικό της παράρτημα.
Γι’ αυτό ήδη μετά τον Δεκέμβρη άρχισε η διάρρηξη της συμμαχίας. Το Κολωνάκι, οι δημοσιογράφοι του Ντα Κάπο και οι πανεπιστημιακοί των Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, που με το αζημίωτο μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα Εξάρχεια, τους αντιεξουσιαστές, τον φοιτητικό αριστερισμό, ως πολιορκητικό κριό της εθνοαποδόμησης και είχαν συσπειρωθεί γύρω από τον Σύριζα, τον Αλαβάνο και το «πουλέν» του, κατάλαβαν πως το παιγνίδι άρχισε να σοβαρεύει. Στις λεηλασίες του Δεκέμβρη συμμετείχαν όχι μόνο τα παιδιά τους, αλλά όλο και περισσότερο νεαροί μετανάστες, ανεξέλεγκτα λούμπεν στοιχεία και χούλιγκαν, ενώ ο αντιεξουσιαστικός χώρος έπαιρνε κεφάλι στο εσωτερικό της συμμαχίας. Γι’ αυτό, όπως έχουμε ήδη τονίσει, αμέσως μετά τον Δεκέμβρη άρχισε η αποδόμηση του μπλοκ και τα όσα κωμικά ακολούθησαν με τον Σύριζα, τον Αλαβάνο κ.λπ. Και μόνο ο Καραμανλής… διέσωσε το σχήμα με τις πρόωρες εκλογές που κάλυψαν τις αντιθέσεις, για να τις κάνουν βέβαια οξύτερες στις νέες συνθήκες της μεγάλης κρίσης. ..

Ο πειρασμός του βοναπαρτισμού της «κυβέρνησης εθνικής ενότητας»
Τι άραγε πρόκειται να συμβεί στο πολιτικό επίπεδο, μιας και προβλέπουμε τη βαθύτατη διάβρωση του πολιτικού συστήματος και την αποδόμηση των κομμάτων; Θα δημιουργηθούν οι όροι για την άμεση και βραχυπρόθεσμη ανάδειξη συνεκτικών εναλλακτικών προτάσεων, που θα επαναλάβουν το εγχείρημα Παπανδρέου μετά το 1974; Όχι, δεν υπάρχουν ακόμα οι προϋποθέσεις –κοινωνικές, ιδεολογικές πολιτικές– για μια συγκρότηση. Η κυρίαρχη κατεύθυνση για την αμέσως επόμενη περίοδο θα είναι η αποδόμηση. Η αποδόμηση των κυρίαρχων πολιτικών, των κυρίαρχων ιδεολογιών, της κυρίαρχης ηθικής. Κατά συνέπεια αντιμετωπίζουμε κλασικές συνθήκες βοναπαρτισμού. Ένα πολιτικό και ιδεολογικό σύστημα καταρρέει χωρίς να υπάρχει κάποιο άλλο για να το αντικαταστήσει, εξ ού και ο πειρασμός του Βοναπάρτη ή έστω μιας «κυβέρνησης εθνικής ενότητας», που θα λειτουργήσει ως το υποκατάστατο του μάλλον ελλείποντος Βοναπάρτη.
Γι’ αυτό λοιπόν χρειάζεται η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης, ίσως ίσως και η ανανεωτική αριστερά. Για να προσφέρουν την υποδομή γι’ αυτό το νέο, πιθανότερο και από εκλογές, εγχείρημα. Διότι οι εκλογές είναι πολύ επικίνδυνη υπόθεση για το ΠΑΣΟΚ και το σύστημα. Επομένως, κατακερματισμός των κομμάτων και σταδιακή διαμόρφωση των όρων για μια «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο.
Όσοι οραματίζονται άλλες, ουσιαστικότερες πολιτικές λύσεις και συγκροτήσεις, θα πρέπει να εργαστούν στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης της ιδεολογικής, οργανωτικής, υλικής υποδομής για την επόμενη περίοδο πολιτικών συγκροτήσεων και ανακατατάξεων που θα ακολουθήσουν τη φάση της αποδόμησης. Και γι’ αυτό θα πρέπει να εργαζόμαστε. Χωρίς βέβαια να αποκλείονται και οι οποιεσδήποτε –απίθανες σήμερα– συγκροτήσεις.

(Αποσπάσμα από το εισαγωγικό κείμενο στο νέο τεύχος του περιοδικού ΑΡΔΗΝ)


Γράψτε τα δικά σας σχόλια
  • Blogger Σχόλια για χρήση στο Blogger
  • Facebook Σχόλια για χρήση στο Facebook

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Θα σας παρακαλούσα να είστε κόσμιοι στους χαρακτηρισμούς σας, επειδή είναι δυνατόν επισκέπτες του ιστολογίου να είναι και ανήλικοι.
Τα σχόλια στα blogs υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Τα σχόλια θα εγκρίνονται μόνο όταν είναι σχετικά με το θέμα, δεν αναφέρουν προσωπικούς, προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, καθώς επίσης και τα σχόλια που δεν περιέχουν συνδέσμους.
Επίσης, όταν μας αποστέλλονται κείμενα (μέσω σχολίων ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), παρακαλείσθε να αναγράφετε τυχούσα πηγή τους σε περίπτωση που δεν είναι δικά σας. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας...



Ελληνοτουρκικα

[Ελληνοτουρκικά][bleft]

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

[Γεωπολιτική][grids]

διαφορα

[διάφορα][bsummary]

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

[μυστικές υπηρεσίες][bleft]