Απoψεις

[Απόψεις][bleft]

Ελλαδα

[Ελλάδα][threecolumns]

Ευρωπη

[Ευρώπη][bsummary]

Κοσμος

[Κόσμος][grids]

Η άθλια συμπεριφορά των Τούρκων στους Έλληνες στρατιώτες το 1941


Η φυγή των Ελλήνων στρατιωτών στην Τουρκία μετά τη γερμανική εισβολή
- Οι περιπέτειες των Ελλήνων στη γειτονική χώρα
- Οι προσβολές, η απαξιωτική συμπεριφορά και η προδοτική συμπεριφορά των Τούρκων
- Συγκλονιστικές περιγραφές από τους "λησμονημένους ήρωες” στρατιώτες μας

Οι σχέσεις της χώρας μας με την Τουρκία βρίσκονται και πάλι στο προσκήνιο το τελευταίο διάστημα ιδιαίτερα μετά το προκλητικό μνημόνιο (συμφωνία), με την υπό κατάρρευση λιβυκή κυβέρνηση που υπέγραψε η γειτονική χώρα.

Σε άρθρο μας στις 2/11/2019 με τίτλο "Ο επιτήδειος ουδέτερος: Η Τουρκία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο" είχαμε αναδείξει την επαμφοτερίζουσα στάση της Τουρκίας μεταξύ 1939 και 1945, οπότε και κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία.

Σήμερα θα δούμε ποια ήταν η συμπεριφορά των Τούρκων απέναντι στους Έλληνες στρατιώτες που βρέθηκαν στο έδαφός της μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε αποτελούν διηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων που δεινοπάθησαν από τη συμπεριφορά των Τούρκων. Κι αυτό νομίζουμε ότι έχει πολύ μεγάλη σημασία.


"Λησμονημένοι ήρωες"

Ο Νίκος Ι. Πάνος, συγγραφέας του βιβλίου για τους λήσταρχους Ρεντζαίους, στο οποίο είχαμε αναφερθεί στο άρθρο μας γι’ αυτούς, έγραψε το βιβλίο "Λησμονημένοι ήρωες" (Φιλιππιάδα 2016).

Σε αυτό καταγράφει τις αναμνήσεις δύο γενναίων Ελλήνων του Κώστα Ξέρα(1916-2009) και του Αχιλλέα Τσικνιά(1916-2011), που πολέμησαν στη Μακεδονία, στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι. Οι συνεντεύξεις δόθηκαν λίγο πριν αυτοί φύγουν από τη ζωή. Επίσης ο Νίκος Πάνος μίλησε με την Πηνελόπη Κόρδα-Καρρά, κόρη του Κώστα Κόρδα(1918-1995) και τον Ανδρέα, γιο του Αποστόλη Κοσμά(1918-1994), συμπολεμιστών των παραπάνω που είχαν φύγει νωρίτερα από τη ζωή. Και οι δύο του έδωσαν με προθυμία έγγραφα από τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Ο κύριος Νίκος Πάνος με τη σειρά του μας έδωσε πρόθυμα και ευγενέστατα την άδεια να αντλήσουμε υλικό από το βιβλίο του αυτό και τον ευχαριστούμε θερμά. Στο σημερινό μας άρθρο όπως αναφέραμε, θα ασχοληθούμε με τις περιπέτειες των Ελλήνων στρατιωτών που μέσω Τουρκίας έφτασαν στη Μέση Ανατολή και από εκεί στην Αφρική μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα. Να σημειώσουμε ότι οι τέσσερις γενναίοι Έλληνες που αναφέραμε παραπάνω κατάγονταν από τον Αμμότοπο Άρτας.

Από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στην Τουρκία

Στις 6 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα μέσω Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας. Στις 9 Απριλίου 1941 τα ελληνικά στρατεύματα σε Ανατολική Μακεδονία και Θράκη υποχρεώθηκαν να συνθηκολογήσουν. Τρία Τάγματα Πεζικού (I Κομοτηνής, II Σουφλίου, III Πυθίου) μετά από περιπέτειες ενώθηκαν. Ο διοικητής της Μεραρχίας με τρεμάμενη φωνή τους είπε ότι "η πατρίς μας είναι υπόδουλος" και για να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών θα έπρεπε να περάσουν στην Τουρκία και από εκεί στην Κρήτη για να συνεχίσουν τον αγώνα.

"Όποιος επιθυμεί να συνεχίσει τον αγώνα να κάνει ένα βήμα μπρος… οι υπόλοιποι μπορείτε να γυρίσετε στις οικογένειές σας" είπε με σκυμμένο το κεφάλι ο Μέραρχος. Περίπου 3.000 στρατιώτες έκαναν "ένα βήμα μπροστά".

Από εκεί επιβιβάστηκαν σ’ ένα τρένο με προορισμό την Αδριανούπολη. "Οι έρμες σανίδες από τις ράγες έτριζαν σαν να έκλαιγαν κι αυτές, λες και ήταν μέρος του πόνου μας" διηγόταν ο Κώστας Ξέρας πολλά χρόνια αργότερα στον Νίκο Πάνο. Τελικά έφτασαν σ’ ένα στρατόπεδο που είχαν ετοιμάσει κατάλληλα οι Τούρκοι.

Η είσοδος στην Τουρκία

Με χαμόγελα και φιλοφρονήσεις οι Τούρκοι υποδέχτηκαν τους Έλληνες. Δεν μπορούσαν όμως να κρύψουν τη χαρά τους για την ελληνική συνθηκολόγηση. Την επόμενη ημέρα ο Τούρκος διοικητής του στρατοπέδου μιλώντας για ελληνοτουρκική φιλία και φιλοξενία έκανε τους στρατιώτες μας ν’ απορήσουν. Σε λίγο τους είπε ότι με βάση τη Συνθήκη της Γενεύης πρέπει να παραδώσουν τα όπλα τους και εκείνος εγγυάται την ασφάλειά τους για όσο καιρό θα βρίσκονταν στην Τουρκία. Οι τρεις χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες υποχρεώθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Ο διοικητής τους Ιωάννης Ζήσης λίγες μέρες αργότερα αυτοκτόνησε στα Ύψαλα. "Θεωρώ εαυτόν μου εγκληματία να παραδώσω τρεις χιλιάδες επίλεκτους άνδρες εις τον προαιώνιον εχθρόν μου" έγραφε σε σημείωμα που άφησε στον υπασπιστή του. Μόλις μαθεύτηκε η αυτοκτονία του Ζήση οι Έλληνες στρατιώτες συγκλονίστηκαν. Οι Τούρκοι μετά τον αφοπλισμό των Ελλήνων σκλήρυναν τη στάση τους. Έκλεισαν τους στρατιώτες μας κλοτσώντας και βρίζοντάς τους, σ’ ένα στρατόπεδο με αγκαθωτά σύρματα. Παράλληλα χρησιμοποιούσαν τους Έλληνες σε αγγαρείες, ακόμα και για να φτιάχνουν ράγες τρένων.

Από την Αδριανούπολη στην Πέργαμο

Στις 19 Απριλίου 1941 άοπλοι και νηστικοί οι Έλληνες στρατιώτες μεταφέρθηκαν στην Πέργαμο με επικεφαλής πλέον τον Ταγματάρχη Πεζικού Χαράλαμπο Κολοκούρη, διοικητή ως τότε του I Τάγματος Κομοτηνής. Οι Τούρκοι έκαναν έλεγχο στα στρατιωτικά καμιόνια που μετέφεραν τους Έλληνες. Ένας Λοχίας του Υγειονομικού από την Αμφιλοχία κατάφερε να σώσει τα πολύτιμα για τους Έλληνες φάρμακα που ήθελαν να αρπάξουν οι Τούρκοι.

"Στην Πέργαμο μας άδειασαν σαν σακιά από καλαμπόκι σε κάτι παλαιούς στάβλους και αποθήκες που μύριζαν κοπριά. Τη νύχτα οι κοριοί κάνανε παρέλαση στα κορμιά μας, καθώς δεν υπήρχε πια αίμα να ρουφήξουν", είπε ο Κώστας Ξέρας στον Νίκο Πάνο.

Οι συνθήκες υγιεινής ήταν κάτι παραπάνω από άθλιες. Η ψυχολογία των στρατιωτών μας έπεσε στο ναδίρ μόλις έμαθαν ότι και η Κρήτη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Η ανέλπιστη επίσκεψη του Έλληνα προξένου με έναν Βρετανό συνάδελφό του στο στρατόπεδο και οι διαμαρτυρίες προς τους Τούρκους για τη βάναυση συμπεριφορά τους απέναντι στους Έλληνες ,έφεραν αποτελέσματα. Οι Τούρκοι απέσυραν τους φρουρούς τους και διατήρησαν ελάχιστους στρατιώτες για επιτήρηση των Ελλήνων. Παράλληλα οι Έλληνες μπορούσαν να επισκέπτονται την Πέργαμο. Εκεί αντίκρισαν γεμάτοι θαυμασμό και περηφάνια αρχαία ελληνικά αγάλματα και επιγραφές.

Κατά τη διάρκεια των εξόδων τους συχνά-πυκνά δέχονταν επιθέσεις με πέτρες από Τουρκόπουλα κρυμμένα πίσω απ’ τις μεγάλες πόρτες των σπιτιών τους που τους φώναζαν "γκιαούρηδες"!

Τον Ιούνιο του 1941, υπήρχε πλέον μεταξύ των Ελλήνων στρατιωτών μεγάλος εκνευρισμός λόγω της παραμονής τους στην Τουρκία. Παράλληλα, η άφιξη αξιωματικών και οπλιτών από τα Δωδεκάνησα, που ζητούσαν να φύγουν για τη Μέση Ανατολή και η απαίτηση πολλών εφέδρων να επιστρέψουν στην Ελλάδα, οδήγησαν στην χαλάρωση της πειθαρχίας μεταξύ των αξιωματικών και στρατιωτών.

Οι διοικητές των ελληνικών δυνάμεων, διαμαρτυρήθηκαν στον Έλληνα στρατιωτικό ακόλουθο στην Άγκυρα, Συνταγματάρχη Μηχανικού Ευάγγελο Αποκορίτη, ο οποίος με αλλεπάλληλα διαβήματα κατόρθωσε να αποσπάσει από την τουρκική κυβέρνηση τη συγκατάθεσή της για τη μεταφορά των Ελλήνων στη Μέση Ανατολή. Αργότερα, μαθεύτηκε ότι οι Τούρκοι φοβούμενοι μην τους αντιληφθούν οι Γερμανοί και διαταραχθούν οι φιλικές σχέσεις που είχαν μαζί τους (παρά την δήθεν ουδετερότητα της Τουρκίας), ανέβαλαν συνεχώς τη μεταφορά των Ελλήνων. Τελικά, το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου του 1941, δόθηκε η άδεια να αναχωρήσουν οι ελληνικές δυνάμεις για τη Μέση Ανατολή, μέσω του λιμανιού της Μερσίνας.

Η αναχώρηση από την Τουρκία

Στη Μερσίνα συγκεντρώθηκαν 144 Έλληνες αξιωματικοί και, περίπου 1.500 στρατιώτες. Η αναχώρησή τους έγινε σε τρεις φάσεις με τον ακόλουθο τρόπο: η πρώτη αποστολή, απαρτιζόταν από 60 αξιωματικούς και 318 οπλίτες, με επικεφαλής τον διοικητή του ΙΙ Τάγματος, Ταγματάρχη Χαράλαμπο Αρτέμη. Την δεύτερη, αποτελούσαν 40 αξιωματικοί και 435 οπλίτες, με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Γκούντα και η ρίτη, με 42 αξιωματικούς και 300 οπλίτες του Ι Τάγματος, δύναμη χωροφυλάκων και 170 ιδιώτες πρόσφυγες, είχε επικεφαλής τον Διοικητή της Ταξιαρχίας, Ταγματάρχη Κολοκούρη. Η μεταφορά τους από την Πέργαμο στη Μερσίνα, έγινε σιδηροδρομικώς, μέσω Αδάνων. Οι Έλληνες στρατιώτες, για να μην δίνουν στόχο, φορούσαν «κουστούμια εμπόρων»!

Οι Τούρκοι όμως συνέχισαν την απαράδεκτη και ύπουλη συμπεριφορά τους. Ο Κώστας Ξέρας, είπε χαρακτηριστικά στον Νίκο Πάνο:

«Για την παραπλάνηση των γερμανικών δικτύων παρακολούθησης, οι Τούρκοι έστειλαν κατά τον ίδιο χρόνο στη Θράκη 250 νεοσύλλεκτους κλάσεως 1941… πεσκέσι στους Γερμανούς».

Παράλληλα, ορισμένους άλλους τους ξεγέλασαν και εκμεταλλευόμενοι τη νοσταλγία τους για επιστροφή στην Ελλάδα, τους υποσχέθηκαν ότι θα τους μεταφέρουν στα νησιά μας με άλλους τρόπους. Αντί για τα νησιά όμως, τους μετέφεραν σ’ ένα στρατόπεδο στη Νίγδη (στην περιοχή της Καισάρειας), όπου τους χρησιμοποίησαν εκεί για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής. Δυστυχώς, μερικοί από αυτούς είχαν άσχημο τέλος…

Και σε προσωπικό επίπεδο όμως οι Τούρκοι φέρονταν με άθλιο τρόπο στους Έλληνες. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του Κώστα Ξέρα:

«Μια μέρα ένας αγριάνθρωπος Τουρκαλάς σκοπός της πύλης, επειδή δεν τον χαιρέτησα σε στάση προσοχής στρατιωτικά, μου έχωσε το όπλο στον λαιμό και με εξανάγκασε να αφήσω τη χύτρα με το φαγητό και τρέξω τριακόσια μέτρα σαν άλογο. Μου ήλθε να τον πιάσω από τον λαιμό και να τον πνίξω…».

Μετά την αναχώρηση από την Τουρκία

Βέβαια οι περιπέτειες για τους Έλληνες αξιωματικούς και οπλίτες, δεν τελείωσαν με την αναχώρησή τους από την Τουρκία. Αρχικά έφτασαν στη Χάιφα και στη συνέχεια, αφού πέρασαν από Παλαιστίνη και Λίβανο, έφτασαν στην Αίγυπτο (1η Αυγούστου 1942). Πήραν μέρος στη μάχη του Ελ Αλαμέιν, ενώ αργότερα στάλθηκαν στην Ιταλία και ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στο Δημαρχείο του Ρίμινι. Αναλυτικά όλα αυτά, περιγράφονται στο βιβλίο του Νίκου Πάνου. Στο εξώφυλλο του βιβλίου «Λησμονημένοι ήρωες», υπάρχει η ειδική ημερήσια διαταγή του Αντιστράτηγου sir Bernard Freyberg V.C., διοικητή της 2ης Νεοζηλανδικής Μεραρχίας, στην οποία αποχαιρετά την 3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, πλέκοντας το εγκώμιο των Ελλήνων.

«Εφάνητε αντάξιοι των μεγάλων παραδόσεων Έθνους το οποίον ανέκαθεν επίστευσεν ότι η «Ελευθερία σημαίνει Ευτυχίαν», έγραφε χαρακτηριστικά ο Freyberg. Κι εμείς, ας μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό…

Θερμές ευχαριστίες ξανά στον κύριο Νίκο Πάνο, που μας έδωσε την άδεια να χρησιμοποιήσουμε στοιχεία και φωτογραφίες από το βιβλίο του «Λησμονημένοι ήρωες» και για όσες διευκρινίσεις μας παρείχε στις τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχαμε μαζί του.

Μιχάλης Στούκας
Πρώτο Θέμα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

1 σχόλιο :

  1. Ας αναφερουμε σημαντικες ιστορικες λεπτομερειες για να μην ξεχναμε τι σημαινει "τουρκος":

    Τον Οκτώβριο του 1940 η Ελλάδα υπέστη επίθεση από την Ιταλία.Η Τουρκία παρά τις υποχρεώσεις της

    προς την Ελλάδα λόγω Συνθηκών και παρά τις πιέσεις της Αγγλίας όχι μόνο δεν κινείται ,αλλά

    προβάλλει αξιώσεις διεκδικώντας τα Δωδεκάννησα,το Βόρειο Ιράκ,,την ΝΑ. Βουλγαρία και ζητά τον

    στρατιωτικό έλεγχο της Θεσσαλονίκης,ενόσω ο ελληνικός στρατός πολεμούσε στην Β.Ήπειρο.Ο Βρετανός

    υπουργός Εξωτερικών Α.Ήντεν έκρινε παράλογες τις τουρκικές αξιώσεις και θεώρησε απαράδεκτη την

    αξίωση για την Θεσσαλονίκη.

    Στις 23/11/1940 έγινε συνάντηση του Γερμανού πρεσβευτή φον Πάπεν με τον Τούρκο πρόεδρο Ινονού.Ο

    τελευταίος ζήτησε την σύναψη Συμφώνου μη επιθέσεως Γερμανίας-Τουρκίας και συγκατάθεση της

    Γερμανίας για αναδιάταξη της Βαλκανικής σε περίπτωση νίκης της Γερμανίας.

    Τον Ιανουάριο του 1941 η Τουρκία υφίσταται πιέσεις από την Αγγλία για να μπει στον πόλεμο κατά

    της Γερμανίας.Η Τουρκία ζητάει ανταλλάγματα την Συρία,Κύπρο και τα Δωδεκάννησα.Η Αγγλία συμφωνεί

    για την Συρία μόνο,αλλά το αντάλλαγμα κρίνεται πολύ μικρό από την Τουρκία.

    Στις 17/2/1941 υπογράφεται το βουλγαροτουρκικό Σύμφωνο μη επιθέσεως που άφησε ελευθερία κινήσεων

    στην Βουλγαρία ,η οποία με εξασφαλισμένα νώτα την 1/3/1941 προσχωρεί στο Τριμερές Σύμφωνο και

    δέχεται γερμανικά στρατεύματα τα οποία θα επιτεθούν μέσω Βουλγαρίας στην Ελλάδα.

    Στις 17/5/1941 η Γερμανία ζητάει να επιτρέψει η Τουρκία να σταλεί μέσω αυτής γερμανική

    στρατιωτική βοήθεια στον επαναστάτη του Ιράκ Ρασίντ Αλή Γκαϊλανί.Η Τουρκία ζητάει σαν αντάλλαγμα

    να σταλεί τουρκική φρουρά στα νησιά Μυτιλήνη,Χίο,Σάμο διευκολύνοντας και το Γ’Ράιχ που δεν θα

    ήταν εκεί υποχρεωμένο να διαθέσει εκεί στρατιωτικές δυνάμεις.Ευτυχώς η αποτυχία της επαναστάσεως

    απέτρεψε την πραγματοποίηση των τουρκικών σχεδίων.

    Στις 18/6/1941 υπεγράφη η Γερμανοτουρκική Συνθήκη μη επιθέσεως, η οποία εξασφαλίζει τα νώτα των Γερμανών,οι οποίοι με εξασφαλισμένα νώτα μετά από 4 ημέρες εισβάλλουν στην ΕΣΣΔ.Μετά τις γερμανικές στρατιωτικές επιτυχίες,τον Αύγουστο του 1941,ο Τούρκος πρέσβης στο Βερολίνο Χ.Γκερεντέ ζήτησε από τον Γερμανό υφυπουργό Εξωτερικών Βαϊσζάικερ να εξαγγελθεί η ίδρυση Τουρανικού κράτους υπό τουρκική αιγίδα μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Κασπίας.Ο Βαϊσζάικερ συμφωνεί καταρχήν.

    Τον Σεπέμβριο του 1941 αποστέλλεται στο Βερολίνο ο Νουρρή Πασάς,αδελφός του Εμβέρ,σαν επίσημος απεσταλμένος να συμφωνήσει με τους Γερμανούς να τεθούν υπό τουρκική δικαιοδοσία τα τουρανικά εδάφη της Κριμαίας ,της Υπερκαυκασίας,του Αζερμπαϊτζάν και η Ταταρική Δημοκρατία.Ο αρμόδιος Γερμανός υφυπουργός Βέρμαν συμφωνεί στην σκύλευση των σοβιετικών αυτών εδαφών από την Τουρκία.

    Στις 13/8/1941,ο Βρετανός πρόξενος στην Δαμασκό ανέφερε στο υπουργείο Εξωτερικών(Foreign Office) ότι ο Τούρκος Πρόξενος Ουμάρ που μόλις γύρισε από την Άγκυρα βολιδοσκόπησε την Βρετανία θέλοντας να μάθει εάν η Αγγλία σε περίπτωση συμμαχικής νίκης ήταν διατεθειμένη να εγκρίνει και να εγγυηθεί την παραχώρηση σοβιετικων εδαφών στην Τουρκία με το αιτιολογικό ότι η Τουρκία θα προτιμούσε να επεκταθεί προς τις αραβικές περιοχές προς νότο,αλλά επειδή εκεί έχει συναντήσει εμπόδια και ταπεινώσεις προτιμά να στραφεί αλλού.

    Κατά την διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου
    -Τον Μάϊο του 1942 η Τουρκία επιστράτευσε 20 κλάσεις μή μουσουλμάνων με σκοπό την εξόντωση τους με την μέθοδο των ταγμάτων εργασίας.Η πτώση του Στάλινγκραντ και η γερμανική υποχώρηση τους έσωσε γιατί η Τουρκία αντελήφθη ότι άλλαξε η φορά του πολέμου και τους απέλυσε
    (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)
    -Επιβλήθηκε ειδική εξοντωτική φορολογία (Varlik Vergesi) με τον νόμο 11/11/1942 στους μή μουσουλμάνους,χωρίς να υπάρχει δικαίωμα εφέσεως (Παράβαση άρθρου 39 Συνθήκης της Λωζάννης)


    Αυτή είναι η τουρκική «ανθρωπιά»!


    Πηγή: «Θράκη-Η Έπαλξη του Ελληνικού Βορρά » Συγγραφέας: Γ.Μαγκριώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θα σας παρακαλούσα να είστε κόσμιοι στους χαρακτηρισμούς σας, επειδή είναι δυνατόν επισκέπτες του ιστολογίου να είναι και ανήλικοι.
Τα σχόλια στα blogs υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Τα σχόλια θα εγκρίνονται μόνο όταν είναι σχετικά με το θέμα, δεν αναφέρουν προσωπικούς, προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, καθώς επίσης και τα σχόλια που δεν περιέχουν συνδέσμους.
Επίσης, όταν μας αποστέλλονται κείμενα (μέσω σχολίων ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), παρακαλείσθε να αναγράφετε τυχούσα πηγή τους σε περίπτωση που δεν είναι δικά σας. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας...



Ελληνοτουρκικα

[Ελληνοτουρκικά][bleft]

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

[Γεωπολιτική][grids]

διαφορα

[διάφορα][bsummary]

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

[μυστικές υπηρεσίες][bleft]