• Ο αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Χ. Κωνσταντινίδης μιλάει για τους αγνώστους πολέμους της διεθνούς κατασκοπείας, που σήμερα διενεργούνται με υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, αλλά παραμένουν πάντα αδυσώπητοι και συχνά αιματηροί και ολέθριοι...

Για τις πιο επικίνδυνες μυστικές υπηρεσίες μιλάει ο υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Χ. Κωνσταντινίδης, ο πατέρας του οποίου υπήρξε αξιωματικός και ήρωας των Εθνικοαπελευθερωτικών Βαλκανικών Πολέμων 1912 – 13, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Μικρασιατικής Καταστροφής 1922. Τελικά, ο Χρήστος Γ. Κωνσταντινίδης εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς Ναζί το 1943.
Ο υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Χ. Κωνσταντινίδης εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1948 και αποφοίτησε το 1950 πρώτος στο όπλο των Διαβιβάσεων, με τον βαθμό του υπολοχαγού Διαβιβάσεων. Υπηρέτησε σε μονάδες, επιτελεία και συμμαχικά στρατηγεία του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (ΓΕΣ, LSE – Σμύρνη, SHAPE – Βρυξέλλες) και μεταξύ άλλων καθηκόντων του διετέλεσε: αρχικρυπτογράφος του Στρατού και του ΓΕΕΘΑ, διοικητής Μονάδων και Διοικήσεων Διαβιβάσεων Σχηματισμών, επιτελής του 3ου και 4ου Επιτελικών Γραφείων Μεγάλων Μονάδων και Γενικού Επιτελείου Στρατού, Χειριστής θεμάτων Ηλεκτρονικού Πολέμου στο Νατοϊκό Στρατηγείο Σμύρνης στην Τουρκία (Landsoutheast), εθνικός αντιπρόσωπος – χειριστής προγραμμάτων Χερσαίων, Σιδηροδρομικών και Ακτοπλοϊκών Μεταφορών στον Ελλαδικό χώρο, καθώς και προγραμμάτων υποδομής στο ΝΑΤΟ των Βρυξελλών.
Ο Κωνσταντίνος Χ. Κωνσταντινίδης αποστρατεύτηκε το 1981 με τον βαθμό του υποστρατήγου. Εκτοτε ενεργοποιήθηκε σε πρωτοβουλίες και δράσεις υπέρ της διεθνούς ειρήνης, εναντίον των πυρηνικών εξοπλισμών, υπέρ του περιβάλλοντος, κατά των πολέμων στην πολύπαθη Μέση Ανατολή, υπέρ της μεσογειακής συνεργασίας, υπέρ της προβολής του ελληνικού πνεύματος παγκοσμίως και για την αντιμετώπιση των εθνικών κινδύνων, συμμετέχοντας σε ελληνικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς ομάδες, επιτροπές, αδέσμευτες κινήσεις και παγκόσμιες διασκέψεις. Η συνέντευξη του υποστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Χ. Κωνσταντινίδη έχει ως ακολούθως.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
- Αρχικά, στρατηγέ μου, θα μας πείτε δύο λόγια για τον σημερινό κατάσκοπο;
- Ασφαλώς ο σημερινός κατάσκοπος δεν είναι ο κλασικός τύπος με τη ρεπούμπλικα και τα μαύρα γυαλιά που… «γύρισε από το κρύο». Είναι ο τεχνολόγος, ο γνώστης των διεθνών σχέσεων, ο ειδικός της πληροφορικής και των πληροφοριών, αλλά και ο άνθρωπος της δράσης, ο διπλωμάτης, ο στρατιωτικός ακόλουθος, χωρίς να αποκλείεται ένας δημοσιογράφος, ένας καθηγητής πανεπιστημίου, ένας επιχειρηματίας, ένας αντιφρονών και ένας… ιερεύς, όπως συνέβη στο παρελθόν, ή ένα άλλο στρατολογημένο άτομο. Επίσης κατάσκοπος είναι και το κατασκοπευτικό πλοίο, αεροσκάφος ή ένας ειδικός δορυφόρος που συλλέγει αθέατος πληροφορίες.

- Πώς ενεργεί ένας κατάσκοπος και πού θα τον συναντήσουμε;
- Ένας κατάσκοπος βρίσκεται και δραστηριοποιείται παντού. Συλλέγει πληροφορίες με οιονδήποτε τρόπο και μέσο μπορεί –συνήθως με τα πιο τέλεια μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας– και τις διαβιβάζει στη χώρα του για ανάλυση, διανομή και εκτίμηση. Ακολούθως, με βάση τις εκτιμήσεις ειδικών, που αφορούν τα σχέδια και τις δυνατότητες του αντιπάλου, καταστρώνεται η Στρατηγική Αμυνας και Ασφάλεια της χώρας του. Επομένως, τον σύγχρονο κατάσκοπο θα τον βρούμε συχνότερα σε κάποιο κομβικό σημείο, όπου μπορεί να έχει πρόσβαση στις «λεωφόρους» ή τα «μονοπάτια» πληροφοριών του αντιπάλου, αλλά και σαν πράκτορα στις λεγόμενες «βρώμικες» αποστολές. Και δεδομένου ότι οι μυστικές υπηρεσίες ασχολούνται κατά 52% περίπου με «βρόμικες» επιχειρήσεις, θα τον βρούμε συνήθως στις περιοχές των διεθνών εντάσεων και κρίσεων.

- Είναι εύκολος ο εντοπισμός και η σύλληψη των κατασκόπων;
- Ενας κατάσκοπος ποτέ δεν παρουσιάζεται με την πραγματική ιδιότητά του. Εχει πάντα κάποιο προκάλυμμα, είτε διπλωματικού υπαλλήλου, είτε δημοσιογράφου, είτε επιχειρηματία ή οποιουδήποτε άλλου. Εργάζεται συνήθως σε ασφαλή μέρη, με την κάλυψη μιας πρεσβείας ή μιας επιχείρησης που συνήθως τον φιλοξενεί ή και εντελώς ανεξάρτητος, αλλά υπάγεται στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών της πατρίδας του, π.χ. την CIA, M15, Μοσάντ, FSB (πρώην KGB), κ.ά.

- Ποιες θεωρείτε καλύτερες υπηρεσίες πληροφοριών;
- Την αμερικανική CIA και την ισραηλινή Μοσάντ. Αμφότερες έχουν αναπτύξει παγκόσμια δίκτυα πληροφοριών εφοδιασμένα με τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, διαθέτουν πληρέστατα ενημερωμένα αρχεία, άριστα εκπαιδευμένους πράκτορες άμεσης δράσης και πάρα πολλούς «συνεργάτες» σε όλον τον κόσμο. Επίσης αναλαμβάνουν «βρόμικες» επιχειρήσεις ευρείας κλίμακος.

- Υπάρχουν και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών στις ΗΠΑ;
- Εκτός από την CIA, υπάρχουν:
α) Η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, η γνωστή NSA με έδρα το Μέριλαντ, η οποία θεωρείται η μεγαλύτερη μυστική υπηρεσία της εποχής μας είναι αρμόδια για την κρυπτογραφική ασφάλεια, παρακολουθεί με υπερσύγχρονα μέσα (Echelon, δορυφόρους κ.ά.) ολόκληρο τον κόσμο και αναπτύσσει πολλές ακόμη μυστικές δραστηριότητες. Γενικά, η NSA είναι ένας τρομερός κατασκοπευτικός οργανισμός με εκπληκτικές δυνατότητες, αφού διαθέτει την τελειότερη και πιο αξιοθαύμαστη τεχνολογική υποδομή που ανακάλυψε μέχρι τώρα ο άνθρωπος. Σήμερα, και «οι τοίχοι έχουν αυτιά» και «έστιν NSA οφθαλμός ος τα πανθ’ ορά» από τη Γη, τον αέρα και το Διάστημα.
β) Η DIA, η οποία ασχολείται με τις στρατιωτικές πληροφορίες. γ) Η DEA, που είναι αρμόδια για την καταπολέμηση των ναρκωτικών, όχι μόνον στις ΗΠΑ αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο. δ) Το πασίγνωστο FBI (Ομοσπονδιακό Γραφείο Ανακρίσεων), που ασχολείται με την εσωτερική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.

- Πού οφείλονται οι αποτυχίες των μυστικών υπηρεσιών;
- Οι μυστικές υπηρεσίες αποτυγχάνουν όταν έχουν στους κόλπους τους διπλούς πράκτορες, οι οποίοι δουλεύουν συγχρόνως και για τον αντίπαλο (υποθέσεις Κιμ Φίλμπυ, Ντόναλντ Μακλίν, Αντονυ Μπλάντ, Τζόρτζ Μπλέικ, Τζον Βάσαλ κ.ά.).

- Τι θα μας πείτε για την Μοσάντ και τις άλλες μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ;
- Η Μοσάντ είναι μια τρομερή μυστική υπηρεσία, αδυσώπητη και απάνθρωπη, που συλλέγει επιτυχέστατα πληροφορίες και εκτελεί φρικτές αποστολές παγκοσμίου επιπέδου. Εκτός από τη Μοσάντ, το Ισραήλ διαθέτει τη μυστική υπηρεσία Σιν Μπεθ, που είναι αρμόδια για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, και την Αμάν, για τη συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών και την εκτέλεση ειδικών επιχειρήσεων.

- Θα αναφερθείτε τώρα στις «βρόμικες» δουλειές και επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών;
- Πρόκειται για δολοφονίες, συνωμοσίες εναντίον ηγετών, οργάνωση πραξικοπημάτων και αποσταθεροποιήσεις κυβερνήσεων (π.χ. πραξικόπημα κατά του Μοσσαντέκ στην Περσία και πραξικόπημα κατά του Αλιέντε στη Χιλή, απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα, αποσταθεροποίηση στη Σοβιετική Ενωση, κ.ά.). Επίσης οι μυστικές υπηρεσίες πραγματοποιούν επιχειρήσεις προπαγάνδας και ψυχολογικού πολέμου, οργανώνουν αναταραχές και πράξεις αναρχίας, υποκινούν απεργίες, υποδαυλίζουν και χρηματοδοτούν τη δράση μειονοτικών ομάδων και αντιστασιακών κινημάτων (Αφγανιστάν, Νικαράγουα, Κοσσυφοπέδιο κ.ά.), εκτελούν προβοκάτσιες και πυροδοτούν πολεμικές κρίσεις. Αξίζει να αναφέρω, ότι το LSD είναι εφεύρεση της CIA, που απόβλεπε στη διευκόλυνση των ανακρίσεων. Με αυτό και με άλλα παραισθησιογόνα πειραματίζονταν στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 πάνω σε ανύποπτους πολίτες και ένα από τα θύματα ήταν ο Δρ. Φράνκ Ολσον, που αυτοκτόνησε στο αμερικανικό Κέντρο Βιολογικού Πολέμου στο Φορτ Ντίτρικ. Φημολογείται, ότι «και ο ιός του AIDS παρήχθη στα εργαστήρια βρόμικου πολέμου των ΗΠΑ αν και οι Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι οι φήμες αυτές διαδόθηκαν από την KGB και τη ανατολικογερμανική STAZI.

- Πού αποδίδετε τη μεγάλη αποτελεσματικότητα των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ;
- Η αποτελεσματικότητα των εν λόγω μυστικών υπηρεσιών οφείλεται: α) Στον αδυσώπητο, ανελέητο και συνωμοτικό τρόπο δράσης τους. β) Στη στρατολόγηση Εβραίων στο θρήσκευμα σε όλον τον κόσμο, οι οποίοι ενεργούν ως εθελοντές πράκτορες. γ) Στη συνεργασία με τη CIA και άλλες ξένες μυστικές υπηρεσίες. δ) Στην ευχέρεια των Ισραηλινών πρακτόρων να εισχωρούν στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, στην κυβέρνηση και στα ερευνητικά – τεχνολογικά κέντρα των ΗΠΑ (υπόθεση Λόμπαρντ). Το Ισραήλ κατασκοπεύει σχεδόν ανενόχλητα την Αμερική, που σήμερα κυριολεκτικά «εβραιοκρατείται». Στην αμερικανική κυβέρνηση έχουν υπηρετήσει μέχρι και 5 Εβραίοι υπουργοί, αρκετοί Εβραίοι «δραστηριοποιούνται» στο Καπιτώλιο, ενώ τα ΜΜΕ των ΗΠΑ βρίσκονται στα χέρια τους. στ) Στη διάβρωση των μυστικών υπηρεσιών των αραβικών χωρών από τους Εβραίους «οριενταλήδες» που προσποιούνται τους Άραβες.

- Γιατί το Ισραήλ ανέπτυξε τόσο πολύ τις μυστικές υπηρεσίες του και ιδιαίτερα τη Μοσάντ;
- Αυτό έγινε αφ’ ενός λόγω των απειλών που σχεδόν μόνιμα αντιμετωπίζει η μικρή αυτή χώρα και αφ’ ετέρου γιατί η ίδια έχει αντιληφθεί την αξία των πληροφοριών. Ιδιαίτερα σήμερα, στην εποχή των εκπληκτικών επιτευγμάτων της Πληροφορικής, η «πληροφορία ισοδυναμεί με δύναμη και χρήμα». Και όπως είχε πει ο Κινέζος θεωρητικός του πολέμου Σουν Τσου: «Το να έχεις άγνοια περί του αντιπάλου σου είναι το άκρον άωτον της απανθρωπιάς». Περιττό να πούμε, ότι το Ισραήλ κέρδισε όλους τους πολέμους με τους Άραβες χάρη στις αξιόπιστες πληροφορίες που μπόρεσε να συγκεντρώσει, αλλά και στην ικανότητά του να τις εκμεταλλεύεται (επιχείρηση Έντεμπε, βομβαρδισμός πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράκ κ.λπ.).

- Γιατί χαρακτηρίσατε τη Μοσάντ αδυσώπητη και απάνθρωπη;
- Αν και κατά το μάλλον και ήττον είναι γνωστή η αδίστακτη «πολιτεία» της, θα αναφέρω ένα και μόνον περιστατικό που επιβεβαιώνει τους χαρακτηρισμούς αυτούς. Κατά τη διάρκεια του «Πολέμου των Έξι Ημερών’, το 1967, το πλοίο ηλεκτρονικής αναγνώρισης του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ «Liberty» έπλεε με εμφανή σήματα στην Ανατολική Μεσόγειο. Τότε, τα ισραηλινά Α/Φ το χτύπησαν με ιδιαίτερη θρασύτητα, με αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό αρκετών μελών του πληρώματός του, εν γνώσει ότι το σκάφος ήταν αμερικανικό. Όσον αφορά τους προαναφερθέντες χαρακτηρισμούς για την Μοσάντ, αυτοί προέρχονται από επίσημα έγγραφα της CIA, τα οποία περιήλθαν στα χέρια των Ιρανών μετά την κατάληψη της αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη, όταν επικράτησε εκεί η Ισλαμική Επανάσταση του Ιράν.

- Η ισραηλινή Σιν Μπεθ ενεργεί πιο ήπια από τη Μοσάντ;
- Θα έλεγα ότι είναι εξ ίσου σκληρή ή και σκληρότερη. Κανείς δεν γλυτώνει από τους «κοριούς» της στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Η Σιν Μπεθ ασκεί φρικτή αντιτρομοκρατία, με εκρηκτικά σε υπόπτους, βόμβες στους στόχους της, παρακολούθηση των επικοινωνιών, ανακρίσεις με βασανιστήρια που συχνά οδηγούν στον θάνατο κ.ά. Όλα τα τηλέφωνα παρακολουθούνται στο Ισραήλ, δεδομένου ότι όλες οι «ουρές» (κυκλώματα) διέρχονται αφανώς από το στρατηγείο της. Επίσης η Σιν Μπεθ λογοκρίνει, ακόμη και εν ειρήνη, όλες τις ειδήσεις των ΜΜΕ. Συχνά δε διοχετεύει στα ισραηλινά και τα διεθνή «μίντια» παραποιημένες ή ψευδείς ειδήσεις…

- Ποια σχέση έχει το Ισραήλ με την τρομοκρατία;
- Το Ισραήλ έχει αυτοανακηρυχθεί σε παγκόσμιο «αντιτρομοκρατικό κέντρο» και σε «διώκτη» της τρομοκρατίας. Όμως η Μοσάντ έχει αναπτύξει υπόγειες διασυνδέσεις με πολλές τρομοκρατικές οργανώσεις, επιτυγχάνοντας να τις οδηγεί σε προβοκατόρικες τρομοκρατικές πράξεις προς όφελός της. Και θα υπενθυμίσουμε, ότι η ισραηλινή Αμάν έδρασε το 1953 με την επιχείρηση «Lavon Affair» στο Κάιρο εναντίον αμερικανικών και βρετανικών στόχων για να ενοχοποιήσει τους Αιγυπτίους.

- Νομίζετε ότι η Μοσάντ και η ΜΙΤ, η τουρκική μυστική υπηρεσία, δρουν στην Κύπρο και την Ελλάδα; Και πού αποδίδετε τις πολλές –κατά καιρούς– αποτυχίες της Μοσάντ;
- Η Αθήνα και η Λευκωσία είναι τα σταυροδρόμια της διεθνούς κατασκοπείας και τρομοκρατίας και επομένως η δράση της Μοσάντ και της ΜΙΤ στη χώρα μας και την Κύπρο είναι αυτονόητη. Οι κατά καιρούς γκάφες της Μοσάντ, όπως αυτές στην Ιορδανία και την Κύπρο, όπου πράκτορές της συνελήφθησαν επ’ αυτοφώρω, δείχνει ότι η επάνδρωση, η εκπαίδευση, η πειθαρχία, αλλά και το ηθικό αυτής της πανίσχυρης στο παρελθόν υπηρεσίας έχει μάλλον χαλαρώσει. Ωστόσο παραμένει μια πολύ επικίνδυνη μυστική υπηρεσία με διεθνείς στόχους και δραστηριότητες και σίγουρα στη χώρα μας έχει πραγματοποιήσει ευρύτατες διεισδύσεις…

• Επειδή είναι βέβαιος πως κανείς από τους κυβερνώντες δεν πείνασε ποτέ, έχουν αναλογισθεί τι πρόκειται να συμβεί όταν η πείνα θα χτυπήσει οριστικά και αμετάκλητα τους έλληνες πολίτες αλλά και τους λαθρομετανάστες που υπάρχουν στη χώρα;
• Είναι έτοιμη αυτή η κυβέρνηση ΔΝΤ - Παπανδρέου να αντιμετωπίσει την κόλαση που θα δημιουργηθεί και να αναλάβει τις ευθύνες της ή θα προτιμήσει να βγάλει στους δρόμους τους πραιτωριανούς αστυνομικούς των ΜΑΤ (μαζί με πρόθυμους φανατικούς πρασινοφρουρούς) για να "τσακίσουν" τους έλληνες πολίτες που θα πεινάνε;

Πέραν, των συγκεκριμένων τεραστίων οικονομικών προβλημάτων, που σε κάθε περίπτωσι, καλείται να αντιμετωπίσει η Ελληνική Κοινωνία, έχετε αναλογισθεί τι πρόκειται να γίνει με τα ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ των, από κάθε γωνιά του πλανήτη, συρρευσάντων στην χώρα μας πεινασμένων ανθρώπων με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής; Εχετε αναλογισθεί ότι οι άνθρωποι αυτοί, οι πεινώντες και διψώντες του κόσμου τούτου, δεν υπάρχει περίπτωσις να βρίσκουν, πλέον, εργασία, σε οποιοδήποτε τομέα; Η Οικοδομή βούλιαξε, τα εργοστάσια – όσα έχουν δηλαδή απομείνει – αγκομαχούν, η Βιοτεχνία ρήμαξε και οι περιπτώσεις απασχολήσεώς τους σε αγροτικές εργασίες ελαχιστοποιούνται.
Θα σας πω εγώ τι θα συμβεί: Μη έχοντας οι άνθρωποι αυτοί εργασία – εδώ οι Ελληνες δεν θα βρίσκουν – θα αντιμετωπίσουν οξύτατο πρόβλημα επιβίωσης. Θα πεινάσουν κυριολεκτικώς. Ηδη το πρόβλημα έχει εμφανιστεί έντονο καθώς σε όλους τους δρόμους της Αθήνας και όλων των πόλεων και των χωριών της χώρας, η επαιτεία δίνει και παίρνει. Αλλά ποιον να πρωτοβοηθήσουν οι δύστυχοι Ελληνες; Αφού πλείστοι όσοι εξ ημών και υμών αντιμετωπίζουν οξύτατο το δικό τους πρόβλημα επιβίωσης.
Θεωρώ απολύτως βέβαιον ότι αυτοί οι αναρρίθμητοι πειναλέοι συνάνθρωποί μας μη έχοντας άλλη λύσι, θα αρχίσουν να κλέβουν όποιον βρουν μπροστά τους, όποιο σπίτι ή μαγαζί συναντήσουν στο δρόμο τους. Οσοι δηλαδή εξ αυτών δεν έχουν ήδη αρχίσει να πράττουν τούτο.
Η πείνα, αγαπητοί μου, είναι άσχημος σύμβουλος και εν τοιαύτη περιπτώσει το φαινόμενο θα λάβει τεράστιες διαστάσεις, αφού πολλοί λίγοι εξ αυτών θα αποφασίσουν να επιστρέψουν στην χώρα προέλευσής τους – αυτό θα ήταν μια ιδανική λύσις για εμάς.
Και μην πιστέψετε, ούτε προς στιγμήν, ότι η Αστυνομία θα κατορθώσει να αντιμετωπίσει την εξωφρενική κατάστασι που θα αντιμετωπίζει μέσα στους επόμενους μήνες. Μιλάμε για «στρατιές» πεινασμένων ανθρώπων.
Το πρόβλημα θα είναι τεράστιο. Και αν σκεφθεί κανείς τι αντιμετωπίζουν, επί καθημερινής βάσεως, οι αστυνομικοί μας πιστεύω ότι μπροστά στο κύμα διαρρήξεων, κλοπών και ληστειών που ΣΥΝΤΟΜΟΤΑΤΑ θα εμφανιστεί, θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά.
Επειδή κάποιοι μπορεί να με χαρακτηρίσουν εθνικιστή (εγώ είμαι περήφανος που είμαι) και τα τοιαύτα, αποφεύγω να προτείνω την λύσι που εγώ θα πρότεινα.
Αφήνω και μεταφέρω το πρόβλημα στον Υπουργό «Προστασίας του Πολίτη» Μιχ. Χρυσοχοΐδη και τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου. Αν και εκ των προτέρων γνωρίζω ότι θα δειλιάσουν και δεν θα μου απαντήσουν. Οπως ούτε στο εγγύς και απώτερο παρελθόν, όταν έθεσα παρόμοιο θέμα ΟΥΔΕΙΣ απήντησε.

• Η Τζένιφερ Λόπεζ στα κατεχόμενα της Κύπρου την ημέρα της 36ης επετείου της εισβολής
• Για 3 εκατομμύρια δολάρια, η γνωστή τραγουδίστρια θα τραγουδήσει υπέρ του πολέμου και θα χορέψει πάνω στους άταφους νεκρούς που αγκαλιάζει η κατεχόμενη γη της Κύπρου

Η Τζένιφερ Λοπέζ θα πληρωθεί $3 εκατομμύρια δολάρια για να παραστεί στα εγκαίνια του ξενοδοχείου «Κρέιτος» στο κατεχόμενο από την Τουρκία μέρος της Κύπρου.
Βλέπετε, το τουρκικό λόμπυ ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια για να εξασφαλίσει την παρουσία και ειδικών για δημόσιες σχέσεις για να προωθήσουν την επίσκεψη της ως επίσης και την κάθοδο Δυτικών δημοσιογράφων.
Είναι φανερό ότι η τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την Τζένιφερ Λοπέζ σε μια απόπειρα να αγοράσει φήμη και ψεύτικη «νομιμότητα» για το ψευδοκράτος που κανένας δεν αναγνωρίζει εκτός την ίδια την Τουρκία.
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι το τουρκικό λόμπυ επέλεξε την 20η Ιουλίου 2010 ως την ημέρα επισκέψεως της Λόπεζ στην υπο τουρκική κατοχή Κύπρο, μια ημερομηνία που ο κάθε Ελληνοκύπριος γνωρίζει ότι είναι η 36η επέτειος της παράνομης τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Κύπρο, που δολοφόνησε χιλιάδες Ελληνοκύπριους, ξερίζωσε εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριους από τα σπίτια και τη γη τους, και επίσης είχε ως αποτέλεσμα τον βιασμό 800 Ελληνοκυπρίων γυναικών. Είναι επίσης η συμβολική ημέρα που η Τουρκία βάρβαρα έκλεψε τη μισή πατρίδα των Ελληνοκυπρίων.

Υ.Γ. Το ξενοδοχείο "Κρέιτος", του οποίου τα εγκαίνια θα τιμήσει με το αζημίωτο η Λόπεζ, είναι 5 αστέρων, πολυτελέστατο απ΄ ό,τι δείχνει η ιστοσελίδα του. Διαθέτει σπα, καζίνο και αίθουσες συνεδριάσεων. Είναι χτισμένο πάνω στο πιο γραφικό σημείο του λιμανιού της μαρτυρικής Κυρήνειας, που τώρα οι Τούρκοι ονομάζουν Girne. Girne, Kibris (Κυρήνεια Κύπρου) λένε οι ταξιδιωτικοί οδηγοί/ιστοσελίδες.
Τι σημαίνει "Κρέιτος"; Κράτος. Το Κράτος είναι νόθο παιδί του Δία και της Στυγός. Η Στύξ (απ' όπου τα επίθετα "στυγερός" και "στυγνός") ήταν ένα από τα ποτάμια στις πύλες του Κάτω Κόσμου. Στην ελληνική μυθολογία το Κράτος ήταν η προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (όχι μόνο της κρατικής).
Η ίδια ξενοδοχειακή εταιρεία έχει άλλο ξενοδοχείο στην Κυρήνεια, με το όνομα "Αφροδίτη".

• Έκκληση για την παιδεία των Ελλήνων της Πόλης
• Ουσιαστικά μηδενικό το πραγματικό ενδιαφέρον της Άγκυρας προκειμένου να συνεχιστεί η ελληνική εκπαίδευση στην Πόλη

Ο διευθυντής του Ζωγραφείου Λυκείου της Κωνσταντινούπολης, Γιάννης Δερμιτζόγλου, απηύθυνε έκκληση προς την υπουργό παιδείας της Τουρκίας, Νιμέτ Τσουμπουκτσού, από το βήμα της Μεγάλης του Γένους Σχολής (ΜΓΣ), για την παιδεία των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Η κ.Τσουμπουκτσού είναι η πρώτη υπουργός παιδείας που παρευρέθηκε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή κατά την διάρκεια κοινής εκδήλωσης των ομογενειακών σχολείων.
Τα αιτήματα που έθεσε στην υπουργό ήταν:
α) να επιτραπεί στους χριστιανούς ορθόδοξους Τούρκους, που δεν είναι Έλληνες, να παρακολουθούν τα Ελληνικά σχολεία και
β) να επιτραπεί σε όσους Τούρκους πολίτες θέλουν να μάθουν Ελληνικά να φοιτούν στα σχολεία.
Αλλιώς, επεσήμανε ο διευθυντής κ.Δερμιτζόγλου, τα σχολεία φθίνουν και θα κλείσουν. Έτσι θα χαθεί ένα μεγάλο κομμάτι του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της Κωνσταντινούπολης.
Τι απάντησε η υπουργός;
Ότι θα τεθεί το θέμα στα πλαίσια της συνεργασίας των δύο χωρών, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης. Πρόσθεσε δε ότι από το νέο έτος 2010 – 11 θα δίδονται δωρεάν τα βιβλία των μαθημάτων, που διδάσκονται τουρκικά. Σήμερα μόνο οκτώ Ρωμαίικα σχολεία διατηρούν μαθητές στην Κωνσταντινούπολη, ενώ άλλα 12 βρίσκονται σε ένα «καθεστώς ύπνου», χωρίς μαθητές και μόνο με Τούρκους υποδιευθυντές διορισμένους από το κράτος, ώστε να μη θεωρηθούν κλειστά.
Στα οκτώ αυτά σχολεία φοιτούν σήμερα 240 μαθητές, εκ των οποίων 18 είναι παιδιά Ελλήνων υπηκόων που εργάζονται ως διπλωματικοί υπάλληλοι στην Πόλη ή ως μετακλητοί δάσκαλοι στα ομογενειακά σχολεία. Το 51% των μαθητών είναι παιδιά αραβόφωνων ελληνορθόδοξων οικογενειών από την περιοχή της Αντιόχειας.

Από συναυλία στην Κωνσταντινούπολη του ΚΑΠΗ Αλεξανδρούπολης στο Ζωγράφειο Λύκειο

"Θέλω να πιώ όλο το Βόσπορο
Αλλάζουνε εντός μου
τα σύνορα του κόσμου..."

• Και την Εθνική μας στατιστική υπηρεσία παραδώσαμε τελικά στους εκπροσώπους του ΔΝΤ, πετώντας ουσιαστικά λευκή πετσέτα στις επιταγές των ελεγκτών μας

Με μια απόφαση που πλέον δεν αφήνει καμία αμφιβολία για τον τρόπο ασφυκτικής εποπτείας των δημόσιων οικονομικών από την τρόικα, πρόεδρος της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας τοποθετήθηκε ο έως τώρα Αναπληρωτής Προϊστάμενος του Τμήματος Στατιστικής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθηγητής Ανδρέας Γεωργίου.
Αν και το υπουργείο Οικονομικών επιχείρησε να παρουσιάσει την συγκεκριμένη τοποθέτηση ως δική του επιλογή, είναι σαφές πως ο πονοκέφαλος των περίφημων Greek statistics δεν άφηνε περιθώρια ευελιξίας και εσωτερικών επιλογών. Θα πρέπει να σημειώσουμε πως μετά τη θητεία Κοντοπυράκη, τόσο η Ε.Ε. όσο και το ΔΝΤ επιδίωξαν να αλλάξουν την μοναδική αξιόπιστη για τα στοιχεία της οικονομίας μας υπηρεσία. Πάντως η τοποθέτηση ενός συνεργάτη του ΔΝΤ σε ένα τόσο καίριο πόστο δημιουργεί ερωτηματικά καθώς ο φορέας που εδρεύει στη Νέα Υόρκη κατά το δοκούν θα τεκμηριώνει ή όχι την πρόοδο της οικονομίας μας.
Ο Ανδρέας Γεωργίου είναι απόφοιτος του Amherst College-ΗΠΑ και Διδάκτορας του Πανεπιστήμιου του Michigan-ΗΠΑ.
Όπως τονίστηκε πάντως από το Υπουργείο Οικονομικών, για τη διαμόρφωση της πρότασής του δημοσιοποίησε προκήρυξη των θέσεων στο διαδίκτυο, στον ελληνικό και ξένο Τύπο και συγκέντρωσε έναν σημαντικό αριθμό υποψηφιοτήτων. Τα βιογραφικά των υποψηφίων αξιολογήθηκαν αναλυτικά βάσει των κριτηρίων που έθετε ο νόμος. Η πρόταση του Υπουργού Οικονομικών που έγινε εχθές δεκτή από τη Διάσκεψη των Προέδρων, με πλειοψηφία τεσσάρων πέμπτων, περιλάμβανει εκτός του κ. Γεωργίου και τα εξής μέλη:

- Αντιπρόεδρος: Νικόλαος Λογοθέτης (Στέλεχος ιδιωτικού τομέα σε θέματα ολικής ποιότητας, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Στατιστική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Sheffield - Μ. Βρετανία)
- Μέλος: Ζωή Γεωργαντά (Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Leeds - Μ. Βρετανία, Καθηγήτρια Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)
- Μέλος: Ανδρέας Φιλίππου (Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Wisconsin Madison – ΗΠΑ, καθηγητής Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, πρώην Υπουργός Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας και μέλος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας)

• Οι οφειλέτες τουλάχιστον γλιτώνουν το σπίτι τους (υπό προϋποθέσεις), το οποίο θα καλούνται να αποπληρώσουν σε βάθος 20 χρόνων στο 80% της εμπορικής του αξίας, δηλαδή θα καλούνται να το ξανα-αγοράσουν στην τιμή που θα ορίζει η τράπεζα!!!
• Με τέτοια μέτρα κοινωνικής στήριξης, μάλλον υποθηκεύονται οι πάντες και τα πάντα, αλλά η κυβέρνηση ενδιαφέρεται να έχουμε ένα δικό μας κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, και να το (ξανα)πληρώνουμε, αδιαφορώντας εάν θα έχουμε δουλειά ή εάν θα μπορούμε να πληρώσουμε τα προς το ζην έξοδα...
• Η πολιτική αλητεία συνεχίζεται, αποσκοπώντας αποκλειστικά και μόνο στην διάσωση των τραπεζών, οι οποίες -τραγική ειρωνεία- αποσκοπούν στο να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τους... διασώστες τους, δηλαδή τους Έλληνες πολίτες!!!

Τη δυνατότητα να εξαιρέσει από ενδεχόμενο πλειστηριασμό την κύρια κατοικία του ο οφειλέτης, δίνει το νέο νομοσχέδιο για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες που κατατέθηκε χτες στη Βουλή.
Ο οφειλέτης μπορεί να εξαιρέσει από την ρευστοποιήσιμη περιουσία την κύρια κατοικία του, αναλαμβάνοντας, με ευνοϊκό επιτόκιο και με δυνατότητα περιόδου χάριτος, για χρονικό διάστημα που μπορεί να φθάνει μέχρι 20 έτη, την εξυπηρέτηση χρεών που αντιστοιχούν στο 85% της εμπορικής αξίας της κατοικίας. Κατ' αυτόν τον τρόπο προστατεύονται οι συνθήκες διαβίωσης της οικογένειας του υπερχρεωμένου, δίχως να θίγονται τα συμφέροντα των πιστωτών, και ιδίως των τραπεζών από τα εξασφαλισμένα με υποθήκη στεγαστικά δάνεια.
Ο οφειλέτης πρέπει να καταθέσει στο Ειρηνοδικείο του τόπου που κατοικεί ή διαμένει αίτηση ρύθμισης, η οποία δικάζεται μέσα σε έξι μήνες από την κατάθεση της. Η έφεση δεν αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης.
Σε περίπτωση που μετά την κατάθεση στο δικαστήριο της αίτησης του οφειλέτη για ρύθμιση των χρεών ξεκινήσει ή συνεχιστεί οποιαδήποτε αναγκαστική εκτέλεση σε βάρος της περιουσίας του, το δικαστήριο, μετά από αίτημα του οφειλέτη που δικάζεται με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, διατάζει να σταματήσει η αναγκαστική εκτέλεση, εφόσον εκτιμά ότι ο οφειλέτης θα υπαχθεί σε ρύθμιση. Για την περίπτωση των στεγαστικών δανείων θα πρέπει ο οφειλέτης να καταβάλει από την υποβολή της αίτησης και μέχρι την έκδοση της απόφασης από το δικαστήριο τη δόση ενήμερης οφειλής. Δεν υποχρεούται όμως να εξοφλήσει τις τυχόν μέχρι τότε ληξιπρόθεσμες δόσεις. Σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης νέα αίτηση μπορεί να υποβληθεί μετά από δύο έτη. Η υπαγωγή του οφειλέτη στη διαδικασία ρύθμισης των χρεών καταχωρείται στον ΤΕΙΡΕΣΙΑ, όπου και μένει μέχρι πέντε χρόνια μετά την απαλλαγή του από τα χρέη.
Ο οφειλέτης, του οποίου οι οφειλές ρυθμίζονται, πρέπει να καταβάλλει κάθε μήνα και για χρονικό διάστημα τεσσάρων ετών ένα μέρος του εισοδήματός του στους πιστωτές. Το ποσόν που θα καταβάλει καθορίζεται από το δικαστήριο με βάση τα εισόδημά του και αφού ληφθούν υπόψη οι βιοτικές ανάγκες του ιδίου και των προστατευομένων μελών της οικογενείας του. Το μέρος του χρέους που θα εξοφλήσει ο οφειλέτης εξαρτάται λοιπόν από το εισόδημα που διαθέτει και τις πραγματικές του δυνατότητες. Δεν ορίζεται στο σχέδιο νόμου κάποιο ελάχιστο ποσοστό χρέους που θα πρέπει να ξοφλήσει. Το δικαστήριο μπορεί ακόμη και να απαλλάξει τον οφειλέτη από την υποχρέωση να καταβάλει μηνιαία ένα ορισμένο ποσόν όταν αυτός βρίσκεται σε εξαιρετικά δυσχερή θέση (π.χ. λόγω ανεργίας, προβλημάτων υγείας), επανεξετάζοντας όμως κάθε φορά την κατάσταση μετά από έξι περίπου μήνες.
Καθυστέρηση καταβολής της μηνιαίας δόσης που ορίζεται για το χρονικό διάστημα της τετραετίας πέραν του διμήνου συνεπάγεται την έκπτωση από τη διαδικασία. Οι πιστωτές μπορούν με συνοπτικές διαδικασίες να έχουν πρόσβαση στα στοιχεία του οφειλέτη στην αρμόδια Δ.Ο.Υ. ή στον εργοδότη (μίλησε κανείς για ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα;).

Οι τράπεζες πήραν τα αδιάθετα 15 δισ. ευρώ του πακέτου
Oλοκληρώθηκε χθες η κατανομή του δεύτερου πυλώνα του πακέτου των 28 δισ. ευρώ προς τις τράπεζες, ο οποίος αφορά εγγυήσεις του Δημοσίου συνολικού ύψους 15 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, από το αδιάθετο υπόλοιπο των 15 δισ. ευρώ, ποσό 4,1 δισ. ευρώ έλαβε η Εθνική Τράπεζα, 3,9 δισ. ευρώ έλαβε η Eurobank, 2,2 δισ. ευρώ έλαβε η Alpha Bank, 2,2 δισ. ευρώ έλαβε η Πειραιώς, 600 εκατ. ευρώ έλαβε η Αγροτική, ενώ μικρότερα ποσά δόθηκαν στις μικρές τράπεζες που είχαν δηλώσει συμμετοχή στο πακέτο.
Υπενθυμίζεται ότι χθες η Κομισιόν έδωσε το «πράσινο φως» στην παράταση της διάρκειας του πακέτου στήριξης του ελληνικού τραπεζικού τομέα έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010. Υπενθυμίζεται πως η διάρκεια του πακέτου στήριξης του ελληνικού τραπεζικού τομέα είχε ήδη παραταθεί στις 18 Σεπτεμβρίου του 2009 και στις 25 Ιανουαρίου 2010.

• Η αντίσταση είναι ανεπαρκής

Του Γιώργου Δελαστίκ
Δεν πέτυχε τον στόχο της η γενική απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Το πλήθος των απεργών που διαδήλωσαν προχθές στην Αθήνα ήταν πολύ μικρότερο από εκείνο της 20ής Μαΐου και φυσικά δεν επιδέχεται σύγκριση κανενός είδους με τη μεγαλειώδη πορεία της 5ης Μαΐου. Αντί λοιπόν να τρομάξει την κυβέρνηση Παπανδρέου και να την υποχρεώσει σε αναδίπλωση, αντιθέτως την ενθαρρύνει να προχωρήσει σε ακόμη πιο επιθετικά μέτρα περαιτέρω λεηλασίας των αποδοχών των εργαζομένων και των συνταξιούχων.
Το Μέγαρο Μαξίμου σίγουρα θα εκμεταλλευθεί την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Αλλωστε κινείται ήδη προς αυτή την κατεύθυνση. Το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής ανακοίνωσε την απόφαση του πρωθυπουργού για τριετές πάγωμα των μισθών του ιδιωτικού τομέα την παραμονή (!) της γενικής απεργίας, χωρίς αυτό να προκαλέσει αυξημένη κινητοποίηση των εργαζομένων, υποδηλώνει με σαφήνεια ότι η κυβέρνηση εκτιμά ως ασήμαντου πολιτικού βάρους τις εργατικές αντιδράσεις, ανίκανες να επηρεάσουν τις πολιτικές της αποφάσεις και επιλογές.
Παράλληλα η υποτονικότητα της προχθεσινής κινητοποίησης αποκαλύπτει ότι οι ευρύτατες μάζες των εργαζομένων και των συνταξιούχων βρίσκονται σε κατάσταση μοιρολατρικής αποδοχής των τετελεσμένων, έλλειψης κατανόησης του πόσο ισχυρό θα είναι το πλήγμα μείωσης των αποδοχών και του βιοτικού τους επιπέδου που θα δεχθούν και αυταπατών περί δήθεν δυνατοτήτων προσωπικής, ατομικής διεξόδου από την καταβαράθρωση της υπόλοιπης ελληνικής κοινωνίας.
Η στάση αυτή οδηγεί αναπότρεπτα σε επιδείνωση της κοινωνικής κατάστασης, γιατί βεβαίως θα ήταν αφελές να περιμένει κανείς ότι η κυβέρνηση, με τη συνδρομή του ΔΝΤ και της ΕΕ, θα δείξει έλεος απέναντι σε έναν πληθυσμό που αποδέχεται παθητικά τέτοια λεηλασία των εισοδημάτων του.
Αντιθέτως θα κυριαρχήσει η νοοτροπία «τα υποζύγια αντέχουν, φορτώστε τα κι άλλο μέχρι να γονατίσουν». Ετσι πολύ λογικά, η κυβέρνηση θα προωθήσει πολύ σύντομα και άλλα μέτρα που αποσκοπούν να καταστήσουν πολύ φτωχότερο ολόκληρο τον πληθυσμό, να φτωχύνουν όλους τους Ελληνες, χωρίς φυσικά να υπάρχει πλέον ανάγκη να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα παραπλάνησης του κόσμου το έλλειμμα του προϋπολογισμού ή το δημόσιο χρέος.
Το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης έχει πλέον αποκαλυφθεί πλήρως: Είναι απλούστατα η ακραία νεοφιλελεύθερη αντίληψη «να φτωχύνουν όλοι οι Ελληνες για να γίνουμε ανταγωνιστικοί»!
Οσο αδαής και αν είναι κανείς αντιλαμβάνεται οπωσδήποτε ότι η μείωση των αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα με κάθε είδους τεχνάσματα δεν έχει κανένα δημοσιονομικό όφελος για το κράτος. Το αντίθετο. Οσο λιγότερα έχει κανείς τόσο λιγότερα ξοδεύει - πράγμα που σημαίνει ότι το κράτος εισπράττει λιγότερα από τον ΦΠΑ, πολλές επιχειρήσεις υποχρεώνονται να περιορίσουν τον κύκλο των εργασιών τους ή και να κλείσουν απολύοντας και στις δύο περιπτώσεις εργαζόμενους, οι οποίοι ως άνεργοι πλέον επιβαρύνουν τα ταμεία ανεργίας, πέρα φυσικά από το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που προκαλείται.
Η ουσία είναι ότι η κατάσταση που διαμορφώθηκε επιτρέπει στην κυβέρνηση να «λιώσει» τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, τους νέους και τις γυναίκες, περνώντας όποια μέτρα θέλει. Ακόμη και αν υπάρξει κάποια βραδυφλεγής κοινωνική έκρηξη το φθινόπωρο ή τον χειμώνα, θα έχει το πολύ δυσκολότερο καθήκον όλος αυτός ο κόσμος να καταργήσει μέτρα που θα έχουν ήδη γίνει νόμοι και όχι μόνο να αποτρέψει να αποφασιστούν αυτά τα μέτρα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ΠΑΣΟΚ θα χάσει εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους εξαιτίας αυτής της πολιτικής του, αλλά αυτό δεν αποτελεί φάρμακο γιατρειάς μιας Ελλάδας που θα έχει βυθίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου στη μιζέρια...

ΗΤΤΑ: Λιγοστεύουν οι ελπίδες
Εξανεμίστηκαν οι δυνατότητες που υπήρχαν, σε περίπτωση μιας κολοσσιαίας απεργιακής συγκέντρωσης, να έκανε πίσω η κυβέρνηση Παπανδρέου. Τώρα θα ψηφίσει στη Βουλή ό,τι θέλει. Εκμηδενίζονται έτσι οι πιθανότητες πολιτικής λύσης. Ο Αντώνης Σαμαράς είπε «όχι» στο ΔΝΤ και «όχι» στο Ασφαλιστικό. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι αν ποτέ ερχόταν στην εξουσία, θα ξανάδινε στους δημόσιους υπαλλήλους τον 13ο και 14ο μισθό και στους συνταξιούχους τη 13η και τη 14η σύνταξη. Από τη στιγμή που τα κατάργησε το ΠΑΣΟΚ, τρελή θα ήταν να τα επαναφέρει η Δεξιά; Από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι δεν τα υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά, χάθηκαν για πάντα.

• Από το Μαρικάκι

Πλέον οι Έλληνες πολίτες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Η κυβέρνηση μπορεί να μην είναι σε θέση να εγγυηθεί εθνική κυριαρχία, μισθούς και συντάξεις και γενικώς επιβίωση (τι μπανάλ και αρτηριοσκληρωτικές προτεραιότητες έχει πια αυτός ο λαός) αλλά πρέπει να είμαστε δίκαιοι.
Υποσχέθηκε «Διαφάνεια» και επ’ αυτού δεν δέχτηκε μύγα στο σπαθί της. Στο εξής, μετά την υπερψήφιση του νόμου για την «Ενίσχυση της Διαφάνειας με την υποχρεωτική ανάρτηση όλων των κυβερνητικών, διοικητικών και αυτοδιοικητικών οργάνων στο διαδίκτυο» θα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Θα γνωρίζουμε φερ’ ειπείν τα πάντα για τις κυβερνητικές αποφάσεις που αφορούν στο στενό κι ευρύτερο δημόσιο τομέα, για το κάθε ευρώ από τα λεφτά μας που ξοδεύεται ή δεσμεύεται υπέρ ΔΝΤ και σία. Γενικώς ό,τι προτίθενται να μας κάνουν ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ και κυβέρνηση θα δημοσιεύεται λεπτομερώς στο διαδίκτυο. Το σι θρου (η διαφάνεια ντε) θα πάει σύννεφο και κάθε απόφαση θα υπόκειται σε υποχρεωτική λογοδοσία του τύπου «άμα γουστάρετε, άμα δε γουστάρετε, τζους»
Τώρα δεν είναι απολύτως ξεκαθαρισμένο αν στην ελληνική μετάφραση θα περιλαμβάνονται τα ψιλά γράμματα από το αγγλικό κείμενο των κάθε λογής συμβάσεων με την τρόικα (και ψιλά γράμματα και αγγλικά, που να μεταφράζεις τώρα). Το πρόγραμμα στο πλαίσιο του οποίου θα υλοποιηθεί η ανάρτηση των πάντων όλων στο διαδίκτυο θα ονομάζεται «Διαύγει@» και προφανώς απευθύνεται σε όσους θα διατηρούν τη σχετική ικανότητα - και την αναγκαία σύνδεση στο ίντερνετ - με ή χωρίς μισθό, σύνταξη και γενικώς τα απαραίτητα προς επιβίωση…

• "...ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι η κυβέρνησή του λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντά του ακολουθώντας πολιτικές- οδηγίες για τη διάσωση των εγχώριων και ξένων κρίκων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, τόσο ωθείται προς γραμμές πολιτικής αντίστασης και προετοιμάζεται να αντισταθεί..."

Η παραπλάνηση είναι πανάρχαια, αναλλοίωτη και απαραίτητη τακτική σε κάθε πόλεμο όποια μορφή κι αν αυτός έχει. Οι παραπλανητικές κινήσεις όταν είναι πετυχημένες αργούν να γίνουν αντιληπτές. Κι όταν γίνουν αντιληπτές είναι πια αργά για να αντιμετωπιστεί η πραγματική επίθεση που κατά κανόνα καλύπτουν. Η έκρηξη στο γραφείο Χρυσοχοίδη, για παράδειγμα, προσφέρει ένα καλό παράδειγμα για να αναλογιστεί και να προσπαθήσει να διακρίνει κανείς που βρίσκεται το πεδίο της μάχης, ποιοι είναι οι αντίπαλοι, ποιος επιτίθεται, ποιοι καλούνται να πολεμήσουν για τους ίδιους, τα παιδιά τους, τον τόπο τους…
Ούτε η εντυπωσιακή (από επιχειρησιακής πλευράς) ενέργεια πρόκλησης έκρηξης βόμβας εντός του κτιρίου δημόσιας τάξης και δίπλα από το γραφείο του υπουργού, ούτε το αίμα του νεκρού αξιωματικού της αστυνομίας, ούτε τα διακινούμενα σενάρια περί διασυνδεδεμένης ευρωπαικής νεοτρομοκρατίας, αγγίζουν την ουσία του πολέμου που μας αφορά. Στόχος της βόμβας που έσκασε στο γραφείο του κύριου Χρυσοχοίδη ήταν ακριβώς αυτός: η δημιουργία του προπετάσματος καπνού πίσω από το οποίο κρύβονται οι δυνάμεις που ήδη μας επιτίθενται, στο πραγματικό πεδίο της μάχης, στην πραγματική ζωή. Τη ζωή μας!
Kοιτώντας πίσω από το προπέτασμα καπνού της πυρίτιδας που έσκασε στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (η εξουσία ενίοτε έχει και χιούμορ) μπορούμε να δούμε καθαρά, πως ο στόχος της επίθεσης δεν ήταν ούτε ο υπουργός ούτε οι συνεργάτες του. Στόχος είμαστε όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι. Επάνω μας ήδη ξεσπούν κατά κύματα οι αγριότερες —μετά το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου– ταξικές επιθέσεις. Ο,τι το εργατικό κίνημα κατέκτησε με αίμα και αγώνες σαρώνεται σήμερα με κείμενα- πράξεις υποτέλειας, σαν το μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με τους αμερικανούς (ΔΝΤ) και ευρωπαίους πιστωτές της.
Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τα χτυπήματα που δέχονται με τις περικοπές στα εισοδήματά τους και στις κοινωνικές δαπάνες του κράτους. Το παραμύθι με το «δράκο» του ΔΝΤ και το μονόδρομο των περιοριστικών πολιτικών και της άγριας λιτότητας όσο περνά ο καιρός όλο και λιγότεροι είναι διατεθειμένοι να το πιστέψουν. Η κυβέρνηση μέρα τη μέρα χάνει όχι μόνο την αξιοπιστία της, αλλά και τη βάση νομιμότητας που εξασφάλισε με την εκλογική νίκη της οκτώ μόλις μήνες πριν. Οι έλληνες εργαζόμενοι και ψηφοφόροι εξέλεξαν ελληνική κυβέρνηση και όχι υπάλληλους του ΔΝΤ και της γερμανοκρατούμενης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Οσο, λοιπόν, ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι η κυβέρνησή του λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντά του ακολουθώντας πολιτικές- οδηγίες για τη διάσωση των εγχώριων και ξένων κρίκων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, τόσο ωθείται προς γραμμές πολιτικής αντίστασης και προετοιμάζεται να αντισταθεί. Αυτήν την αντίσταση επιδιώκει να συντρίψει πριν αρχίσει να θεριεύει η εξουσία και οι κουκουλοφόροι μηχανισμοί της.
Το προπέτασμα καπνού που απλώνεται από την έκρηξη της βόμβας στο κτήριο της οδού Κατεχάκη καλύπτει ήδη την ενεργοποίηση ενός ολόκληρου μηχανισμού που έχει ήδη βάλει στόχο ατομικές ελευθερίες, συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, ενδεχομένως και άρθρα του Συντάγματος. Η κατατρομοκράτηση του κόσμου συνήθως είναι βασικό στοιχείο των τακτικών παραπλάνησης. Οι φοβισμένοι, είναι συνήθως πιο ώριμοι για να υποδεχτούν σωτήρες και νομοθετήματα σαν αυτά που επέβαλε ο Μπους στις ΗΠΑ (και σε ολόκληρο τον κόσμο) μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους. Υπό αυτήν την έννοια η τρομοκρατία ήταν πάντα τόσο χρήσιμη και απαραίτητη στην εξουσία που ακόμη κι αν δεν υπήρχε θα ήταν επιβεβλημένο να εφευρεθεί.

...και άγρια επίθεση
Το προπέτασμα καπνού που χρησιμοποιούν οι ηγεσίες των κρατών στην Ευρώπη, ανεξαρτήτως ιδεολογικής καταγωγής και προέλευσης (φασίστες, χριστιανοδημοκράτες, σοσιλαδημοκράτες) προκειμένου να στύψουν τους εργαζόμενους, ονομάζεται «δημοσιονομική εξυγίανση». Πρόκειται, με άλλα λόγια, για την τακτοποίηση των λογαριασμών του κράτους. Κανείς, προφανώς, δε θα είχε αντίρρηση τα οικονομικά του κάθε κράτους να εμφανίζονται υγιή: Να εισπράττει περισσότερα απ όσα ξοδεύει, να μην έχει ελλείμματα στους προϋπολογισμούς, να μπορεί να δανείζεται εύκολα και φτηνά για να καλύπτει τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις του.
Οι νεοφιλελεύθεροι και οι υπόλοιποι απολογητές της παγκοσμιοποίησης έχουν καταφέρει να παγιώσουν την εικόνα του κράτους- επιχείρησης. Δηλαδή, το κράτος λειτουργεί και κινείται με επιχειρηματικά πρότυπα και κριτήρια, εγγράφει ζημιές και κέρδη, επιβιώνει ή όχι με βάση τις οικονομικές τους αποδώσεις. Αν είναι έτσι, για ποιους άραγε μετόχους λειτουργεί η επιχείρηση- κράτος;
Δε θέλει πολύ σκέψη για να απαντήσει κανείς στην παραπάνω ερώτηση. Αν είσαι εργάτης, μισθωτός (δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα) ή ακόμη χειρότερα συνταξιούχος, εύκολα μπορείς να κατανοήσεις πως δεν συμπεριλαμβάνεσαι στους μετόχους του κράτους—επιχείρηση που υπό την επίβλεψη του ΔΝΤ θεμελιώνεται (και) στην Ελλάδα. Αυτού του είδους κράτος, δε χρωστά στους πολίτες του, ούτε ασφάλεια, ούτε περίθαλψη, ούτε εκπαίδευση. Οι πολίτες είναι αυτοί που χρωστούν. Σε ποιους;
Κι αυτή η απάντηση είναι απλή: Στις τράπεζες. Οι τράπεζες είναι, άλλωστε, το περιβόητο αόρατο (αλλά μακρύ) χέρι των αγορών που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία του παγκοσμιοποιημένου συστήματος. Σε αυτό το σύστημα, το κράτος (ειδικά κράτη στο μέγεθος της Ελλάδας) είναι απλώς ένα υποσύνολο της αγοράς υποχρεωμένο να εκτελεί τις εντολές της.
Στην προκειμένη περίπτωση η εντολή που εκτελεί το ελληνικό κράτος, έχει να κάνει με τη δημοσιονομική εξυγίανση. Με πιο απλά λόγια, (και) η ελληνική κυβέρνηση μαζεύει το χρήμα από την κοινωνία για να γεμίσει την (παγκόσμια) φούσκα που δημιούργησε το τοκογλυφικό αεριτζίδικο χρηματοπιστωτικό τραπεζικό σύστημα. Οσο για τα περί «δημοσιονομικής εξυγίανσης» που ακούγονται, λέγονται απλώς και μόνο για να κρύψουν το πραγματικό ρόλο του κράτους- επιχείρηση: υπάρχει για να διασφαλίζει τα συμφέροντα των μετόχων (τραπεζιτών και λοιπών ευυπόληπτων αστέρων της παγκοσμιοποιημένης αρπαχτής) του και μόνο.

• Η παράξενη σιωπή της κυβέρνησης στην τουρκική προκλητικότητα δεν είναι απαραίτητο να σημαίνει προσυμφωνημένη ενέργεια, αλλά μπορεί να είναι αποτέλεσμα καθαρής πολιτικής δειλίας...

Το περασμένο διήμερο το τουρκικό ωκεανογραφικό ερευνητικό σκάφος Çeșme προχώρησε σε πετρελαϊκές έρευνες σε περιοχή, "υψηλού πετρελαϊκού ενδιαφέροντος", 15 μίλια βόρεια της Σαμοθράκης και 8 μίλια από τις ακτές της ελληνικής Θράκης εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Γίνονται τέτοια πράγματα και στην εποχή του Γιώργου Παπανδρέου και της ελληνοτουρκικής προσέγγισης;
Τι άλλαξε από το 1976, που ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού ρητόρευε στη Βουλή προτρέποντας την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να βυθίσει το "Χόρα"; Για τους νεότερους το 1976 υπήρχε και Κωσταντίνος Καραμανλής και ένας Παπανδρέου (Ανδρέας) όπως επίσης υπήρχε και τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος το οποίο ερευνούσε και τότε την υφαλοκρηπίδα μας.
Παρόμοιες έρευνες, πάντα στην υφαλοκρηπίδα μας, πραγματοποίησαν οι Τούρκοι και το 1987 επί πρωθυπουργίας του Ανδρέα Παπανδρέου και λίγο έλειψε να οδηγήσουν σε ελληνοτουρκική σύγκρουση. Αντί σύγκρουσης έγιναν διαπραγματεύσεις και καθώς οι Τούρκοι είναι πιο καπάτσοι ο Ανδρέας Παπανδρέου μόλις σηκώθηκε από το τραπέζι των συνομιλιών ομολόγησε δημόσια πως έκανε λάθος (mea culpa).
Ποιο ήταν το λάθος του; Συμφώνησε Ελλάδα και Τουρκία να μην πραγματοποιούν έρευνες στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου. Με αυτόν τον τρόπο ο Ανδρέας Παπανδρέου πάγωσε αυτοβούλως την άσκηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
Την στασιμότητα αυτή εκμεταλλεύτηκε με επιμέλεια η Τουρκία και μέχρι σήμερα έχει κατορθώσει (μετά και από την κρίση των Ιμίων) να προωθήσει διεθνώς τη θέση της περί ύπαρξης αμφισβητούμενων νησιών άρα και γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο.
Αυτό που έχει αλλάξει από εκείνα τα «ένδοξα» χρόνια (1976, 1987) είναι πασιφανές: Η Τουρκία βρίσκεται πια πολύ κοντά στο να επιβάλλει (με το τσαμπουκά της δύναμής της) την άποψή της περί συγκυριαρχίας και συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου.
Η σιωπή με την οποία η Αθήνα παρακολούθησε τις τουρκικές έρευνες οκτώ μόλις μίλια από τις ακτές της Θράκης τι άλλο μπορεί να σημαίνει παρά την υποταγή της κυβέρνησης (εκτός από τις εντολές του ΔΝΤ) και στις απαιτήσεις της 'Αγκυρας;

• Η ανικανότητα της κυβέρνησης να στηρίξει τις ΔΕΚΟ οδηγεί στην τερατώδη αύξηση των τιμολογίων
• "Δεν θα ανέβουν τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ", μας έλεγαν πριν λίγο καιρό αυτοί που σήμερα εξαναγκάζουν τις ΔΕΚΟ να αναζητήσουν τρόπους επιβίωσης στις τσέπες των πολιτών

Βόμβα μεγάλης ισχύος ενεργοποίησε σήμερα το πρωί σε συνέντευξή του στο Μέγκα, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Τι είπε; Ότι οι (νέες) διοικήσεις των ΔΕΚΟ πρέπει να βρουν τρόπους ώστε να μη δανείζονται για να καλύψουν τις μισθολογικές τους δαπάνες.
Τι γινόταν μέχρι σήμερα; Κάθε μήνα οι ΔΕΚΟ έπαιρναν δάνεια, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου για να πληρώσουν τους μισθούς. Με τον τρόπο αυτό διογκώνονταν το δημόσιο χρέος, κάτι που η κυβέρνηση θέλει με κάθε τρόπο να σταματήσει.
Ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι αρμόδιοι υπουργοί που έχουν στην αρμοδιότητά τους ΔΕΚΟ, έχουν λάβει εντολή, σε συνεργασία με τις διοικήσεις, να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Το πρόβλημα με την ΕΘΕΛ ήταν τέτοιου τύπου και πολλοί υποστηρίζουν ότι η καθυστέρηση καταβολής των μισθών ήταν μια επιλογή για να σταλεί το μήνυμα και στην ΕΘΕΛ, αλλά και σε όλες τις άλλες ΔΕΚΟ, κυρίως στους εργαζόμενους, ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν. Εκείνο που δεν θα αλλάξει είναι η υποχρέωση του κράτους να εξασφαλίζει τους μισθούς στις ΔΕΚΟ, αλλά θα αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο θα τους εξασφαλίζει.
Όλοι μιλούν για νοικοκύρεμα, αλλά κανένας δεν διευκρινίζει ακριβώς τι σημαίνει αυτό. Ούτε και ο Γιώργος Πεταλωτής, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, δεν θέλησε να μας φωτίσει. Οι πληροφορίες αναφέρουν, πάντως, ότι το μάρμαρο θα πληρώσουμε καταναλωτές και εργαζόμενοι.
Θα γίνουν οικονομίες κλίμακος, εξυγίανση των δημοσίων επιχειρήσεων, ενώ θα καταρτιστεί και σχέδιο ανάπτυξής τους.
Στον τομέα των συγκοινωνιών, για παράδειγμα, θα υπάρξει ανακατανομή του προσωπικού, αλλά, πολύ πιθανό και περικοπή των λεγόμενων «δευτερευουσών απολαβών», δηλαδή των υπερωριών, πλασματικών ή μη. Το ετήσιο κόστος ανά εργαζόμενο στην ΕΘΕΛ είναι 48.000 Ευρώ και στον ΗΣΑΠ 75.000 Ευρώ, τα οποία θεωρούνται πολύ μεγάλα ποσά. Παράλληλα, και εφόσον τέτοιου είδους μέτρα δεν λύσουν το πρόβλημα, θα υπάρξει προσπάθεια μείωσης της συμμετοχής του δημοσίου στην επιδότηση του εισιτηρίου, που σημαίνει ότι θα αυξηθούν αμέσως οι τιμές των εισιτηρίων σε όλα τα μεταφορικά μέσα.
Η τάση είναι να μειωθεί η συμμετοχή του δημοσίου από το 75% που είναι σήμερα στο 60% που ισχύει στην Ευρώπη. Ήδη μιλάμε για μια αύξηση της τάξεως του 15% στα εισιτήρια. Αύξηση που πρέπει να λογίζεται ως νέα αφαίρεση εισοδήματος από μισθωτούς και συνταξιούχους, οι οποίοι είναι και οι βασικοί καταναλωτές συγκοινωνιακών υπηρεσιών.

• «Μικρά» αλλά δύσκολα...

Της Κύρας Αδάμ
"Όνομα και πράγμα", με διάφορα «ερριμμένα» από τον χώρο της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής μας.
Στο Ιόνιο, στις 26 Ιουνίου, ξεκίνησαν σε δύο περιοχές τουρκοαλβανική αεροναυτική άσκηση και άσκηση έρευνας και διάσωσης. Η αλβανική ΥΠΑ ζήτησε από την αντίστοιχη ελληνική ΥΠΑ να εκδώσει ΝΟΤΑΜ για τη δέσμευση των περιοχών αυτών στον διεθνή εναέριο χώρο, εντός του FIR Αθηνών.
Ο κλαυσίγελως αρχίζει από εδώ και πέρα. Η ελληνική φρεγάτα που εξυπηρετεί τις ανάγκες μας στο Ιόνιο βρίσκεται εκτός ενεργείας, ενδεχομένως στην Κέρκυρα. Ετσι η παρακολούθηση της τουρκοαλβανικής άσκησης έχει ανατεθεί σε... ξύλινο (κατά το ήμισυ) παλαιό ναρκαλιευτικό σκάφος, το οποίο βεβαίως κινείται με ταχύτητα χελώνας!...
ΤΟ σοβαρότερο όμως είναι ότι με την υπαναχώρηση της προηγούμενης κυβέρνησης στη χρηματοδότηση αναβάθμισης των δύο ναυτικών βάσεων στην Αλβανία, το έργο ανέλαβαν, με το αζημίωτο βεβαίως, οι Τούρκοι. Ετσι, η μεν Αθήνα παίρνει τους 12 βαθμούς της Αλβανίας στη Γιουροβίζιον, αλλά η Αγκυρα παίρνει το αλβανικό 12 στην πολιτική της απέναντι στη χώρα αυτή.
Η Αθήνα αντέδρασε προληπτικώς σε υψηλούς τόνους για τις προχθεσινές βόλτες του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Τσεσμέ» στο Βόρειο Αιγαίο και στα διεθνή ύδατα.
Η Αθήνα όμως δεν βρίσκει να πει λέξη για την εν εξελίξει αεροναυτική άσκηση της Τουρκίας στην περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης και μάλιστα σε απόσταση μόνον 5,6 ν.μ. από τις ελληνικές ακτές, δηλαδή εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, ενώ η περιοχή τείνει να εξελιχθεί σε μόνιμο τουρκικό πεδίο βολής!
Οι αρμοδιότητες της Ελλάδας στην έρευνα και διάσωση τείνει να καταστεί «είδος πολυτελείας», καθώς ο αρμόδιος Διεθνής Οργανισμός ICAO δείχνει να προτιμά τις υπηρεσίες της Ιταλίας και της Τουρκίας στην περιοχή και όχι της Ελλάδας.
Εδώ και τρία χρόνια ο ICAO έχει καταστήσει την Ελλάδα ανύπαρκτη σε ό,τι αφορά την παρακολούθηση της έρευνας και διάσωσης από δορυφόρο. Ετσι, η περιοχή που προσδιορίζεται ως «ευθεία γραμμή» από τη Θεσσαλονίκη και τη Λαμία μέχρι την Κρήτη και δυτικά βρίσκεται υπό «τον έλεγχο» της Ιταλίας και η υπόλοιπη περιοχή ανατολικά έχει παραδοθεί στον έλεγχο της Τουρκίας, με τα δορυφορικά κέντρα των δύο χωρών να εκτελούν τις αρμοδιότητες που «κανονικά» θα έπρεπε να έχει η Ελλάδα.
Ολα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται «μικρά» και «ατάκτως ερριμμένα», αλλά αυτά όταν συνδεθούν αποτελούν το παζλ μιας εξωτερικής πολιτικής που παρουσιάζει εδώ και πολλά χρόνια «αρνητικό ισοζύγιο».

• Του Nouriel Roubini*

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η Ελλάδα δεν υποφέρει μόνο από μία κρίση ρευστότητας. Αντιμετωπίζει επίσης μία κρίση αδυναμίας εξόφλησης χρεών.
Οι οίκοι αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει το δημόσιο χρέος της σε επίπεδα "junk", ενώ τα spreads των ελληνικών κρατικών ομολόγων ενσχύθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα σε νέα υψηλά.
Το πακέτο σωτηρίας των 110 δισ. ευρώ που αποφασίστηκε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον Μάιο απλώς καθυστερεί την αναπόφευκτη χρεοκοπία και δημιουργεί κινδύνους να μην είναι ελεγχόμενη όταν τελικά συμβεί. Αντιθέτως, απαιτείται η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας τώρα.
Τα μέτρα λιτότητας τα οποία η Ελλάδα υπέγραψε ως προϋπόθεση για το πακέτο σωτηρίας απαιτούν δρακόντειες δημοσιονομικές περικοπές της τάξεως του 10% του ΑΕΠ. Αυτό ενδέχεται να επιμηκύνει την ύφεση στη χώρα, αφήνοντάς την παράλληλα με δημόσιο χρέος στο 148% του ΑΕΠ το 2016. Σε αυτό το επίπεδο, ακόμη και ένας μικρός κλονισμός είναι πιθανόν να πυροδοτήσει μία νέα κρίση χρέους.
Ενδεχομένως να είναι αναγκαία η λιτότητα -όπως συμφωνήθηκε στο G20- για να σταθεροποιηθεί ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ μέχρι το 2016 στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Για την Ελλάδα, όμως, τέτοια σταθεροποιήση θα ήταν σε επίπεδα τα οποία είναι μη διατηρήσιμα.
Ας συγκρίνουμε την Ελλάδα με την Αργεντινή της περιόδου 1998 - 2001, με τη δεύτερη να αντιμετωπίζει μία κρίση που κορυφώθηκε και οδήγησε σε ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της Αργεντινής ήταν 3% του ΑΕΠ. Της Ελλάδας είναι 13,6%. Το δημόσιο χρέος της Αργεντινής ήταν 50% του ΑΕΠ. Της Ελλάδας είναι 115% και ενισχύεται. Η Αργεντινή είχε έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών 2% του ΑΕΠ και η Ελλάδα έχει τώρα 10%. Εάν η Αργεντινή κατέληξε σε χρεοκοπία, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει δύο και τρεις φορές.
Αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα μπορεί να γλιτώσει την αναδιάρθρωση του χρέους επισημαίνουν προηγούμενες σημαντικές δημοσιονομικές περικοπές που έκαναν χώρες όπως το Βέλγιο, η Ιρλανδία και η Σουηδία τη δεκαετία του 1990. Αλλά αυτά τα παραδείγματα δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση σύγκρισης, καθώς έγιναν σε μεγαλύτερες χρονικές περιόδους και σε καιρούς οικονομικής ανάπτυξης. Επίσης, έλαβαν χώρα εν μέσω ενός περιβάλλοντος μείωσης των επιτοκίων και με υποτίμηση των εγχώριων νομισμάτων, κάτι που συνέβαλε στην ανάπτυξη.
Άλλοι εκτιμούν ότι μία ελληνική αναδιάρθρωση θα επέφερε μαζικές απώλειες για τα ευρωπαϊκά χρηματοοικονομικά ιδρύματα που διατηρούν τους περισσότερους τίτλους της Ελλάδας. Αλλά, με μία προληπτική αναδιάρθρωση χρέους θα μπορούσε να περιοριστεί αυτή η ζημιά. Αναβάλλοντάς την, μόνο χειρότερη μπορεί να γίνει η κατάσταση.
Τόσο η κρίση της Αργεντινής όσο και εκείνη της Ρωσίας το 1998 έδειξαν ότι η στήριξη από το ΔΝΤ δεν εμποδίζει τη χρεοκοπία της χώρας. Τουναντίον, μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στη χώρα και στους πιστωτές της.
Όταν το δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται για να κρατηθεί μία χώρα στην επιφάνεια, οι τυχεροί επενδυτές των οποίων οι δανειακές απαιτήσεις ωριμάζουν άμεσα βγαίνουν αλώβητοι, καθώς τα κεφάλαια του ΔΝΤ και της Ε.Ε. τους δίνουν τη δυνατότητα να πληρωθούν πλήρως.
Αλλά όταν χρεοκοπεί τελικώς η χώρα, οι εναπομείναντες ιδιώτες πιστωτές βαρύνονται με ακόμη πιο επώδυνες ζημίες, καθώς οι δημόσιοι πιστωτές είναι εκείνοι που παίρνουν πρώτοι ό,τι απομένει.
Με λίγα λόγια, οι ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρεών -όπως έγινε στην περίπτωση του Πακιστάν και της Ουκρανίας το 1999 και στην Ουρουγουάη το 2002- είναι καλύτερες για τους περισσότερους ιδιώτες πιστωτές, για το έθνος που δανειοδοτείται και τους διεθνείς οργανισμούς από ό,τι μία καταστροφική χρεοκοπία, όπως έγινε στην περίπτωση της Αργεντινής.
Το Πακιστάν, η Ουκρανία και η Ουρουγουάη προχώρησαν σε αναδιάρθρωση των χρεών τους ανταλλάσσοντας παλαιούς τίτλους με νέες συμφωνίες που επέκτειναν κατά πολλά χρόνια τη διάρκεια αποπληρωμής των χρεών. Αυτές οι συμφωνίες επίσης καθόρισαν και τα επίπεδα των επιτοκίων των νέων δανείων σε διατηρήσιμα επίπεδα, κάτω από τον μέσο όρο της αγοράς. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η συνολική ονομαστική αξία του χρέους δεν μειώθηκε, όπως συνήθως συμβαίνει στις μη ελεγχόμενες χρεοκοπίες.
Βεβαίως, δίνοντας στις χώρες μεγαλύτερη χρονική διάρκεια να αποπληρώσουν τα χρέη τους και βοηθώντας τες με γενναία επιτόκια, σημαίνει ότι οι πιστωτές υφίστανται κάποια ζημία. Αλλά η ζημία αυτή είναι μικρότερη από ό,τι θα ήταν σε μία μη ελεγχόμενη χρεοκοπία. Δεδομένου ότι η αξία του χρέους έχει ήδη μειωθεί σημαντικά, δεν θα υπάρχουν ούτε περαιτέρω ζημίες mark-to-market. Για τον λόγο αυτόν, τέτοιου τύπου ελεγχόμενες χρεοκοπίες έχουν τη στήριξη της ισχυρής πλειοψηφίας -ίσως και του 90%- των πιστωτών.
Ένα ακόμη πλεονέκτημα είναι ότι οι περισσότερες τράπεζες που έχουν ελληνικό χρέος το διατηρούν στο χαρτοφυλάκιο διακράτησης και όχι στο χαρτοφυλάκιο trading. Έτσι, όσο η ονομαστική αξία του χρέους δεν μειώνεται, μπορούν να συνεχίσουν να προσποιούνται -όπως κάνουν τώρα- ότι αξίζει ακόμη 100 σεντς στο δολάριο, όταν η πραγματική αξία στην αγορά είναι ήδη χαμηλότερη.
Το πικρό χάπι της αναδιάρθρωσης του χρέους μπορεί να το πάρει κανείς μαζί με συνοδευτικά γλυκαντικά, όπως η ενίσχυση της πίστωσης με τη στήριξη του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Βεβαίως, θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιηθεί ένα μικρό μέρος δημοσίων κεφαλαίων ώστε να προσελκυστούν οι πιστωτές σε μία προληπτική συμφωνία τώρα από το να σπαταληθούν 110 δισ. ευρώ προσπαθώντας να αποφευχθεί η αναπόφευκτη αναδιάρθρωση.
Τέτοια δημόσια κεφάλαια θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιηθούν για να βοηθηθούν άλλες προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης όπως η Ισπανία, το χρέος της οποίας δέχεται συνεχείς πιέσεις.
Με λίγα λόγια, μία ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της Ελλάδας είναι επιτεύξιμη και επιθυμητή τόσο για την ίδια τη χώρα όσο και για τους πιστωτές της. Εάν η Ευρώπη θέλει να αποφύγει μία βαθιά κρίση, τότε θα πρέπει και εκείνη να θεωρήσει την ελεγχόμενη αναδιάρθρωση αναγκαία.

* Ο συγγραφέας είναι καθηγητής Οικονομικών στο Stern School του New York University και πρόεδρος της Roubini Global Economics.

• Τα Πετρέλαια της Ελλάδος υπάρχουν παρά τις έντονες προσπάθειες ελληνικών κυβερνήσεων να πείσουν για το αντίθετο. Τι συμβαίνει όμως και δεν υπάρχει πολιτική βούληση εκμετάλλευσης πλουσιοτάτων διαπιστωμένων κοιτασμάτων και μάλιστα σε μία περίοδο κατά την οποία η χώρα βρίσκεται στην χειρότερη δυνατή οικονομική θέση που έχει έλθει ποτέ;
• Μήπως η ύπαρξη πετρελαίου στην Ελλάδα είναι «άλλος ένας μύθος» από αυτούς που ευδοκιμούν στην χώρα μας παλαιόθεν;
• Η απάντησις είναι κατηγορηματικώς: Όχι!
  

Ιστορικώς:

• Ο Όμηρος στοιχουργεί στην Ιλιάδα (Δ 277-82) «μαύρο σαν πίσσα» (οι Αχαιοί καλαφάτιζαν τα πλοία με πίσσα, από την περιοχή της Πίσσης, στην δυτική Πελοπόννησον.)
• Ο Παυσανίας, περνώντας από την Μεθώνη, περιγράφει ένα «πηγάδι με πίσσα», που ανέβλυζε βαρύ πετρέλαιον.
• Και ο Ηρόδοτος αναφέρεται κατ’επανάληψιν στα... πετρέλαια της Ζακύνθου στα Ιστορικά.

Άλλωστε η λέξη πετρέλαιο είναι Ελληνική.

Στην σύγχρονη εποχή είναι γνωστόν ότι:

1. Στην χώρα μας παρήχθησαν ήδη 130 εκατομ. βαρέλια στην περιοχή ΠΡΙΝΟΣ της Θάσου και
2. Περισσότερον ενός δισεκατομμυρίου μ3 φυσικού αερίου, στο Θρακικό πέλαγος.
3. Στον υποθαλάσσιο χώρο του Κατακώλου, έχουν εντοπισθεί σημαντικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων (Υ/Α) και διενεργήθησαν δοκιμές καύσεως, χωρίς όμως να προχωρήσει η εμπορική εκμετάλλευση.

Στατιστικώς, πιθανολογείται ότι το 10% των υδρογονανθράκων που «εγεννήθησαν» γεωλογικώς εις μίαν περιοχήν, είναι εκμεταλλεύσιμα.
Γεωλογικώς έχει διαπιστωθή ότι:

• Στο Θρακικό πέλαγος, «εγεννήθησαν» 2,5 δις. βαρέλια πετρελαίου και 44 δις. μ3 ΦΑ.
• Στον Θερμαϊκό κόλπον, «εγεννήθησαν» 1 δις. βαρέλια πετρελαίου, 140 δις. Μ3 ΦΑ, που ανεκαλύφθησαν από την κρατικήΔΕΠ-ΕΚΥ, πρό του 1996.
• Στο Ιόνιον Πέλαγος, το πετρέλαιο που «εγεννήθη» στα ώριμα πετρελαϊκά πετρώματα, υπολογίζεται σε 22 δις. βαρέλια. Απεκαλύφθησαν 120 εκατομ. βαρέλια.
• Η θαλασσία περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και ΄Εβρου, στην θέσι «Λαδοξέρα», αναβλύζει κατά καιρούς πετρέλαιον, εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων των 12 μιλίων (συμφώνως πρός το ισχύον Διεθνές Δίκαιον της Θαλάσσης).
• Στη γειτονική Αλβανία διενεργείται από πολλών ετών εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου, που εκμεταλλεύονται δύο Ιταλικές εταιρίες και μία Καναδική. Η Αλβανία είναι αυτάρκης εις πετρέλαιον το οποίον διϋλίζει με δικό της διϋλιστήριο. Η γεωλογία του Αλβανικού υπεδάφους είναι παρεμφερής με της Ηπείρου.

Συνεπώς, κοιτάσματα πετρελαίου (πρέπει να) υπάρχουν σημαντικά στην χώρα μας και η ανακάλυψη των είναι από πιθανή ως βεβαία. Άρα, η ύπαρξι πετρελαίου δεν είναι μύθος.
Παραμύθια αντιθέτως ειναι η πρόθεση των κομματικών κυβερνήσεων να αξιοποιήσουν τα Πετρέλαια της Ελλάδος.
Ο βραχύς «εκλογικός κύκλος» (προσφάτως περιορισθείς εις διετίαν) δεν συμφέρει τα κόμματα εξουσίας ν’ αξιοποιήσουν τα πετρελαϊκά αποθέματα της χώρας , δεδομένου ότι τούτο απαιτεί πολυετή προγραμματισμό, δαπάνες και κινδύνους, που δεν είναι διατεθημένα ν’ αναλάβουν.
Ο φόβος της Τουρκίας, οι εσφαλμένες ενεργειακές επιλογές και τα κομματικά συμφέροντα υπαγορεύουν την Ενεργειακή «πολιτική» της εκάστοτε κυβερνήσεως, να στηρίζεται αποκλειστικώς στις εισαγωγές πετρελαίου. Με το αζημίωτον, βέβαιως...
Λίαν προσφάτως, όταν εξεδηλώθη πρόθεση του υπουργείου Ανάπτυξης να προχωρήσει στη χάραξιν «εθνικής ενεργειακής πολιτικής», με έμφαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενεργείας (ΑΠΕ), η προσπάθεια ματαιώθη υπό της κομματικής γραφειοκρατίας.
Εν τούτοις, όσον κι’ άν είναι χρήσιμες οι ΑΠΕ, δεν ημπορούν να εξασφαλίσουν επάρκειαν ηλεκτρικής ενεργείας (Την οποία προσφέρουν μόνον η πετρελαϊκή κι’ η πυρηνική ενέργεια - αμφότερες ανάθεμα για την κομματικοποιημένη Ελλάδα).
Η ανάκτηση των πετρελαϊκών δικαιώμάτων στο 60% της χώρας από τα ΕΛΠΕ ΑΕ (που είχεν εκχωρήσει η αλήστου μνήμης κυβέρνηση Σιμήτη) υπό της κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή δεν επροχώρησε στην ίδρυση Εθνικής Υπηρεσίας Υδρογονανθράκων, ως επιβάλετο και δεν προέβη στους αναγκαίους διεθνείς διαγωνισμούς ερεύνης, αποκαλύψεως και εκμεταλλεύσεως, ως απαιτεί η Κοινοτική νομοθεσία. Αντιθέτως, η εκμετάλλευσι των κοιτασμάτων του Πρίνου εξεχωρήθη προσφάτως εις ΄Ελληνα εφοπλιστή του εξωτερικού... (στην ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΙΓΑΙΟΥ του εφοπλιστού κ. Τοπόζογλου).
Χρειάζεται συνεπώς ο πλήρης ανασχεδιασμός της στρατηγικής ενεργείας, με παράλληλη πρόβλεψι συμμορφώσεως της χώρας, στις απαιτήσεις της συνθήκης του Κυότο, για την αποφυγή του «φαινομένου θερμοκηπίου» και την πληρωμή των προβλεπομένων ποινών υπερβάσεων.
Η Ελλάς παραβιάζει το πρωτόκολλον του Κυότο περισσότερον πάσης άλλης χώρας της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και θα κληθεί συντόμως να πληρώσει σημαντικά ποσά, γιά την εξαγορά «δικαιωμάτων ρυπάνσεως» από τρίτες χώρες.
Όσον αφορά στην υποκατάστασι των εισαγομένων υδρογονανθράκων (Υ/Α)με εγχωρίους, στις ακόλουθες ιζηματογενείς λεκάνες της χώρας υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ανακαλύψεως Υ/Α:

• Στην Ορεστιάδα, Αλεξανδρούπολη, Επανωμή (απολήψιμα αποθέματα Φ/Α 450 εκατομ. μ3).
• Στην Πτολεμαϊδα, Καστοριά, Κατερίνη έχουν εντοπισθεί γεωλογικώς κοιτάσματα Υ/Α..
• Επίσης, στό Κιλκίς, στην Ηγουμενίτσα, Πρέβεζα και Πάτρα είναι λίαν πιθανή η ανεύρεση Υ/Α επι τη βάσει γεωλογικών ενδείξεων.
• Ομοίως, στο Αιτωλικό, στη Κυλλήνη, στο Κατάκωλον έχουν ανοιχθή δύο πηγάδια Φ.Α. αποδόσεως 12 εκατομ. κυβικών ποδών και 1500 βαρελίων πετρελαίου ημερησίως. Η έρευνα δεν έχει προχωρήσει παρά μόνον εις βάθος μόλις 350 μέτρων!
• Εξ άλλου, στην Ζάκυνθο αναβλύζει αργόν πετρέλαιο, από της εποχής του... Ηροδότου αλλά παραμένει ανεκμετάλλευτο από την Γερμανική κατοχή.
• · Ενδείξεις Υ/Α υπάρχουν στα Φιλιατρά και στούς Παξούς.
• Το κοίτασμα ΠΡΙΝΟΣ της Νοτίου Καβάλας δεν έχει εξαντληθή, παρά την ληστρική εκμετάλλευση του από ξένα και εγχώρια κεφαλαιουχικά συμφέροντα.
• Το μεγάλο υποθαλάσσιο κοίτασμα πετρελαίου και Υ/Α «Μπάμπουρας», ανατολικώς της Θάσου δεν έχει αξιοποιηθή ακόμη, ως ευρισκόμενον πέραν των 6 μιλλίων...
• Προσφάτως ενετοπίσθη μέγα κοίτασμα υδρογονανθράκων στην θαλασσία περιοχή Σχώραφα της Σαμοθράκης, γνωστή ως «Λαδοξέρα» μέσα στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα.
• Η εταιρία «Ενεργειακή Αιγαίου» που έχει αναλάβει την Καβάλα Οΐλ και την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στόν κόλπο της Καβάλας, ολοκλήρωσε τον Αύγουστον του 2009 επιτυχή γεώτρησι στο κοίτασμα του βορείου Πρίνου, εις βάθος 4.370 μέτρων και ξεκίνησε παραγωγή 3.000 βαρελίων ημερησίως.
• Η ίδια εταιρία προγραμμάτισε την έναρξη εργασιών στο πεδίο Έψιλον με γεώτρηση 5.500 μ., οι οποίες θα ολοκληρωθούν με το νέο γεωτρύπανον που θα μισθώσει.

Η Ελλάς δεν τολμά να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια, ως δικαιούται από το Διεθνές Δικαίο της Θαλάσσης, φοβουμένη το casus belli της Τουρκίας.
Η Τουρκία όμως μπλοφάρει συστηματικώς...
Η θαλασσία έρευνα στην χώρα μας δεν έχει προχωρήσει πλην του κόλπου της Καβάλας όταν σήμερα διεθνώς γίνονται εκμεταλλεύσεις υδρογονανθράκων και πέραν των 3.500 μέτρων βυθού, στην ανοικτή θάλασσα.
Πρακτικώς, το Μυρτώον, Κρητικόν, Λυβικόν και Αιγαίον πέλαγος είναι ανεξερεύνητα γιά Υ/Α, λόγω των γνωστών εμπλοκών με την Τουρκία αλλά και της απροθυμίας της Ελληνικής κυβερνήσεως να προχωρήσεις στην συστηματική αξιοποίησι των εγχωρίων κοιτασμάτων Υ/Α.
Ακατανόητος ωστόσο παραμένει η ολιγωρία του Ελληνικού κράτους στο Ιόνιον πέλαγος, όπου η υφαλοκρηπίδα ερρυθμίσθη με την Ιταλίαν και συνεπώς δεν υπάρχει κίνδυνος εμπλοκής.
Τα 4.000 νησαία εδαφη της χώρας μας, στο Αγαίον και στο Ιόνιον πέλαγος, διαθέτουν Ζώνη Αποκλειστικής Οικονομικής Εκμεταλλεύσεως 100 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, η οποία πετρελαϊκώς παραμένει αναξιοποίητος. Εάν η τεραστία αυτή θαλασσία έκτασις ανήκε στην Τουρκία είναι βέβαιον ότι θα είχε προχωρήσει εις αναθέσεις ερεύνης και εκμεταλλεύσεως Υ/Α ως έχει πράξει ανελλειπώς στην Μαύρη Θάλασσα. Η Τουρκία παράγει 100.000 βαρέλια ημερησίως αργού πετρελαίου ενώ η Ελλάς μόλις 3.500 βαρέλια!...

Η Νέα Πετρελαϊκή Πολιτική
Οι επιδιώξεις της νέας πετρελαϊκής πολιτικής πρέπει να είναι:

• Η Βαθμιαία απεξάρτηση από εισαγωγές Υ/Α.
• Η Αποφυγή συχνών διακοπών παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, με την ίδρυσι 3 πυρηνοηλετρικών σταθμών ισχύος 1.200 μεγαβάτ, εις πρώτη φάσι.
• Η Ανάληψη σοβαρών πετρελαϊκών επενδύσεων με κρατικά και ιδιωτικά κεφάλαια , ξένα και εφοπλιστικά.
• Τερματισμός του εξωτερικού δανεισμού διά την χρηματοδότησι του καθαρού πετρελαϊκού ελλείμματος 9 δις. ευρώ ετησίως (2008) και η πλήρης μετακύλιση του κόστους των υγρών καυσίμων, μαζί με τους τόκους προγενεστέρων δανείων, στην κατανάλωση.
• Η Δασμολόγηση του αργού κατά την εισαγωγήν, πρός περιορισμόν της λαθρεμπορίας που ζημιώνει το κράτος με 400 εκατομ. ευρώ, ετησίως.
• Η Καθιέρωση ταμεικών μηχανών στα 8.000 πρατήρια υγρών καυσίμων, ο αριθμός των οποίων είναι δυσανάλογος πρός την κυκλοφορία αυτοκινήτων.
• Η Αύξηση του φόρου καταναλώσεως υγρών καυσίμων δεδομένου ότι Ελληνική αγορά διαθέτει την φθηνοτέρα βενζίνη στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση.

Άμεσα βήματα της νέας πετρελαϊκής Στρατηγικής πρέπει να είναι:

1. Ίδρυση δημοσίου φορέως διαχειρήσεως εγχωρίων Υ/Α, συμφώνως πρός την νομοθεσία της Ε.Ε., κατόπιν της ανακτήσεως των πετρελαϊκών δικαιωμάτων από τα ΕΛΠΕ, μετά την γνωμάτευσι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, επί τη βάσει του νόμου 2289/95.
2. Πλήρης νομοθετική επαναφορά του δικαιώματος εκχωρήσεων πηγών Ενεργείας στο Ελληνικό δημόσιον και διενέργεια διεθνών, πλειοδοτικών διαγωνισμών, διά την εκμετάλλευσι Υ/Α από ιδιωτικούς φορείς.
3. Βελτίωση του νομικού πλαισίου για την προσέλκυσι ξένων πετρελαϊκών επενδύσεων, κατά το προηγούμενο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
4. Η Ανάκτηση της αεροναυτικής υπεροπλίας στο Αιγαίο, η οποία κοστίζει ολιγώτερον της διατηρήσεως της ζημιογόνου Ολυμπιακής Αεροπορίας ή του ΟΣΕ.

Εν κατακλείδι, η ανάπτυξι των εγχωρίων υδρογονανθράκων και η είσοδος της χώρας μας στη πυρηνικήν εποχή συνιστούν εθνικό καθήκον διά κάθε πατριωτικώς σκεπτόμενον ΄Ελληνα. Είναι όμως και ευφυής οικονομική στρατηγική, για την εξασφάλισι της αναπτύξεως εις εποχάς παγκοσμίου Ύφέσεως και προσεχούς ανατιμήσεως του αργού άνω των 100 δολλαρίων το βαρέλι. Η εγχωρίως παραγομένη ενέργεια αυξάνει τις ευκαιρίες απασχολήσεως και οι εναλλακτικές μορφές συμβάλλουν στην εξοικονόμησι του περιβάλλοντος και του συναλλάγματος.
Συνεπώς, η χάραξι εθνικής πετρελαϊκής Στρατηγικής καταλήγει να είναι αναπόφευκτος πολιτική επιλογή. Ο Ελληνικός λαός πρέπει να εννοήσει ότι εάν «πόλεμος πατήρ πάντων» κατά τον Ηράκλειτον και το πετρέλαιον «υπόθεσις εθνικής Ασφαλείας» κατά το Αμερικανικόν Πεντάγωνον, η απόκτησις πετρελαϊκής αυταρκείας είναι ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας διά την Ελλάδα.

• Του Στέφανου Αγιάσογλου

Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι η οικονομία βρίσκεται στη δυσχερέστερη θέση εδώ και πάρα πολλά χρόνια, γεγονός που ίσως για πρώτη φορά κυρίως μετά την μεταπολίτευση, επηρεάζει άμεσα τον κοινωνικό ιστό, διαμορφώνοντας νέες κοινωνικές συμπεριφορές το αποτέλεσμα των οποίων δεν είναι εύκολα προβλέψιμο και πολιτικά και κοινωνικά και ανθρώπινα.
Δύο περιστατικά άσχετα μεταξύ τους που όμως δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος και πιστοποιούν τις παραπάνω διαπιστώσεις είναι που αξίζει να αναφερθούν για να μου δοθεί η ευκαιρία να προτείνω θέσεις για την κοινωνικοοικονομική πολιτική που αυτήν την ώρα επιβάλλεται.
Πρώτο Περιστατικό. Σοβαρός και γνωστός στην περιοχή του επιχειρηματίας που παρά την κρίση έστω και με προβλήματα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και με χρηστή διαχείριση επιβιώνει, επιστρέφει το βράδυ στο σπίτι του.
Ανοίγοντας την πόρτα του βρίσκει ένα φάκελο στον οποίο περιέχεται ένας ληγμένος λογαριασμός ΔΕΗ κάποιου γειτονικού σπιτιού μαζί με ένα σημείωμα που λέει πως λόγω αδυναμίας πληρωμής το σπίτι θα μείνει χωρίς ρεύμα και τα παιδιά δεν θα μπορούν να διαβάσουν για τις εξετάσεις του σχολείου.
Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για αυτό το περιστατικό. Ότι ο ένας έπιασε κορόιδο τον άλλο ή ότι ο γείτονας φέρθηκε με αξιοπρέπεια απευθυνόμενος σε κάποιον που γνώριζε ότι ίσως ανταποκριθεί, ή ότι με τον τρόπο αυτό τουλάχιστον δεν είδαμε ακραίες και βίαιες καταστάσεις που θα μπορούσαν να συμβούν.
Ένα όμως είναι βέβαιο. Ότι μια τέτοια αντίδραση όπως και πολλές άλλες κοινωνικές συμπεριφορές είχαν ξεχαστεί από την κοινωνία μας για πάνω από 50 χρόνια.
Δεύτερο Περιστατικό. Επαγγελματίας οδηγός που πρόσφατα έχασε την δουλειά του, αδυνατεί να βρει άλλη αυτή την εποχή. Οι δυσκολίες είναι μεγάλες και γίνονται μεγαλύτερες γιατί αντιμετωπίζει και μόνιμο πρόβλημα υγείας, καθώς είναι διαβητικός και χρειάζεται ινσουλίνες. Συχνάζει σε γειτονική καφετέρια όπου ο ιδιοκτήτης που τον γνωρίζει χρόνια παρατηρεί ότι δύο ημέρες συνέχεια κουβαλάει ένα σακούλι με πάγο φεύγοντας. Νομίζοντας ότι χρειάζεται να δανειστεί τον πάγο για κάποια εκδήλωση στο σπίτι τον ρωτάει χαριτολογώντας και μένει άναυδος από την απάντηση. Λόγω αδυναμίας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του τώρα που είναι άνεργος η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα στο σπίτι και στην προσπάθεια του να συντηρήσει τις ινσουλίνες χρησιμοποιεί τον πάγο που δανείζεται από το μαγαζί.
Τέτοια περιστατικά πριν από ένα χρόνο ήταν άγνωστα για την Ελληνική κοινωνία ή τουλάχιστον ήταν τόσο πολύ σπάνια που δύσκολα μπορούσε κανείς να μάθει για αυτά. Και το κυριότερο τις περισσότερες φορές, αν όχι όλες, την ευθύνη είχε ο πρωταγωνιστής ο ίδιος.
Σήμερα δυστυχώς τέτοιες καταστάσεις ολοένα και πληθαίνουν και συνεχώς μαθαίνουμε και περισσότερες. Και το κυριότερο την ευθύνη δεν την έχουν πια οι πρωταγωνιστές αλλά η τεράστια κρίση στην αγορά και η αλλαγή προοπτικής στην οικονομία σήμερα.
Κατά την άποψη μου έχει ήδη φανεί ότι η παρούσα οικονομική πολιτική αυτή καθαυτή αλλά και ο τρόπος που εφαρμόζεται είναι λάθος.
Οι περικοπές δαπανών πάντα σε περιόδους δύσκολες έχουν μία λογική αλλά είναι μέτρο με προϋποθέσεις. Τέτοια μέτρα στην οικονομία και την οικονομική πολιτική έχουν ταβάνι. Μέχρι ένα σημείο μπορούν να φθάσουν. Γι αυτό και θα το χαρακτήριζε κανείς άμυνα.
Άκρως απαραίτητο και μονόδρομος παράλληλα με ότι άλλη προσπάθεια γίνεται στην οικονομία, αλλά ιδιαιτέρως όταν αιχμή του δόρατος είναι οι περικοπές μισθών και δαπανών γενικότερα, είναι να προωθείται συγκεκριμένο σχέδιο αναπτυξιακής πολιτικής. Δηλαδή μέτρα για χρηματοοικονομική ενίσχυση της αγοράς και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας για να κινηθούν τα γρανάζια και να υπάρξει ελπίδα προοπτικής. Αυτό είναι επίθεση και είναι απεριόριστο. Είναι δε βέβαιο ότι υπάρχουν συγκεκριμένα μέτρα για να συμβεί αυτό. Ενδεικτικά αναφέρω τους παρακάτω τρείς άξονες.
Ο Πρώτος άξονας αφορά την πολύπλευρη ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Πολύπλευρη γιατί πρέπει να έχει και χρηματοοικονομικό χαρακτήρα αλλά και θεσμικό χαρακτήρα. Χρηματοοικονομικά (όπως και στην σύμβαση του ΔΝΤ υπάρχει ειδικό κεφάλαιο και δικαίως για την διαφύλαξη και την ενίσχυση του τραπεζικού συστήματος) έτσι και στην οικονομική πολιτική πρέπει το κράτος και τα τραπεζικά συστήματα να φροντίζουν με τον ίδιο τρόπο να διαφυλάξουν και να ενισχύσουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Επίσης θεσμικά με μία σειρά από ειδικά μέτρα απλοποίησης πολλών από τις διαδικασίες που αντιμετωπίζουν όταν θέλουν να αναπτυχθούν και να δημιουργήσουν.
Ο Δεύτερος άξονας αφορά την φορολογική νομοθεσία που πρέπει πρώτα από όλα να είναι μακροπρόθεσμη και σταθερή για τουλάχιστον μία δεκαετία. Για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας πρέπει να χαμηλώσουν οι φορολογικοί συντελεστές και να προωθηθούν οι φορολογικές απαλλαγές με στόχο την μεγαλύτερη προσέλκυση επενδυτών.
Ο Τρίτος άξονας αφορά την άμεση προώθηση όλων των έργων ΣΔΙΤ χωρίς καθυστερήσεις και γραφειοκρατική αλαζονεία. Πρέπει να ολοκληρωθούν άμεσα όλοι οι διαγωνισμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη ενώ παράλληλα είναι άκρως σημαντικό να ακουστεί η αγορά των ΣΔΙΤ που πίστεψε στο θεσμό στην χώρα μας, αφού μόνον έτσι θα διατεθούν τα κεφάλαιο του ιδιωτικού τομέα απευθείας στην παραγωγή που θα κινήσει τα γρανάζια της οικονομίας.
Οι καιροί άλλαξαν και τα δεδομένα του παρελθόντος δεν ισχύουν για τον σχεδιασμό του μέλλοντος. Οι υπεύθυνοι της οικονομικής πολιτικής εθελοτυφλούν γιατί δεν έχουν καμία επαφή με την κοινωνία και την αγωνία της για το μέλλον των παιδιών μας.
Έχουν γνώση όμως οι φύλακες. Γιατί ο λαός μας έχει στο γενετικού του υλικό στοιχεία ισχυρά που ενισχύουν την ψυχή του και την καρδιά του που στις κρίσιμες στιγμές κάνουν την διαφορά και που για χιλιάδες χρόνια αντιμετώπισαν καταστροφές και δυσκολίες και πάντα ανταπεξήλθε. Ο λαός μας διαθέτει τα στοιχεία αυτά αλλά η κυβέρνηση τους τα απώλεσε.

• Εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος πέρα από τη επ’ αόριστο στάση πληρωμών όλων των τόκων που αφορούν την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Μόνο έτσι μπορεί να έχει κάποιο νόημα το σύνθημα να μην εφαρμοστεί το πρόγραμμα σταθερότητας. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρόκειται για τουφεκιά στον αέρα

Τι ακριβώς σημαίνει “να μην εφαρμοστεί το πρόγραμμα σταθερότητας”, ενώ θα συνεχίζεται κανονικά η αποπληρωμή του δημοσίου χρέους και των τόκων; Που θα βρεθούν χρήματα για να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις και οι άλλες κοινωνικές δαπάνες; Πώς, παίρνοντας και άλλα δάνεια; Αν είναι έτσι τότε ας υποστηρίξουμε τον αγώνα της κυβέρνησης που ψάχνει φτηνό και “δίκαιο” δανεισμό. Τώρα τι δανεισμό ζητάει κάποιος που χρωστάει ήδη 300 δις και φορτώνεται κάθε χρόνο με άλλα 30 αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.
Στην αριστερή προπαγάνδα δεν υπάρχεί καμία διευκρίνιση για αυτό. Το μόνο που ακούγεται είναι το σύνθημα “να πληρώσουν οι πλούσιοι”. Πολύ σωστά, αλλά το θέμα είναι πότε και πως. Κλασσική απάντηση: “Με βαριά φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο”. Καμία αντίρρηση, παρόλο που πρέπει να γνωρίζουμε ότι το μεγάλο κεφάλαιο θα βρει τρόπους να μην πληρώνει και αν δεν τους βρει θα αποσυρθεί από τα εγκόσμια στο βαθμό που δεν θα έχει τα επιθυμητά κέρδη, τέτοια δηλαδή που να αξίζει να αναπαράγεται. Αν οι καπιταλιστές αρχίσουν να κλείνουν μαζικά τις επιχειρήσεις τους, τότε τι γίνεται; Να εθνικοποιούνται οι επιχειρήσεις που θα κλείνουν. Σωστό και αυτό. Να περνάνε στο έλεγχο του κράτους και να συνεχίζουν να λειτουργούν χωρίς να χάνουν οι εργαζόμενοι τις δουλείες τους. Όλα αυτά βεβαίως δεν είναι τόσο απλά γιατί οι επιχειρήσεις που θα κλείνουν θα κηρύσσουν πτώχευση, θα γίνεται εκκαθάριση των περιουσιακών τους στοιχείων, ότι αξίζει θα εκποιείται και στο τέλος δεν θα έχει μείνει τίποτα για το κράτος και τους εργάτες. Αλλά και γι’ αυτό υπάρχουν λύσεις. Να καταλαμβάνονται οι επιχειρήσεις πριν προλάβουν τα αφεντικά να τις ξεπουλήσουν. Υπάρχει και η πρόσφατη εμπειρία της Αργεντινής. Καμία αντίρρηση. Μπορούμε επίσης, θα πουν σύντροφοι από άλλες τάσεις της αριστεράς να προτείνουμε ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης. Να εθνικοποιηθούν ορισμένες κεντρικές τράπεζες και οι πρώην ΔΕΚΟ, να δημιουργηθεί ένα δίκτυο συνεταιριστικών επιχειρήσεων που θα λειτουργούν όχι με σκοπό το κέρδος αλλά την ικανοποίηση κοινωνικών αναγκών κ.ο.κ.
“Μα αν κηρύξουμε στάση πληρωμών θα μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη, ήδη λένε κάποιοι, και τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα“. Μάλιστα. Ενώ αν θα εθνικοποιηθούν οι τράπεζες, οι ΔΕΚΟ και φορολογηθεί βαριά το μεγάλο κεφάλαιο θα μας αφήσουν να κόβουμε βόλτες στην ευρωζώνη. Σε κάθε περίπτωση τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα και όποιος προσπαθεί να αποφύγει το κόστος απλά φυγομαχεί και καλλιεργεί αυταπάτες. Το ζήτημα είναι αν μετά τα χειρότερα θα συνεχίσουμε να έχουμε τα λαμόγια, τους τραπεζίτες, τα golden boys και τους πολιτικάντηδες ξανά πάνω από το σβέρκο μας, για να επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία ή αν θα απαλλαχτούμε μια για πάντα από όλα αυτά τα παράσιτα.
Ναι, στάση πληρωμών σημαίνει ότι θα βρεθούμε εκτός ευρωζώνης και εκτός Ε.Ε. Και για να μην μπερδευόμαστε το αν θα βρεθεί η Ελλάδα εκτός Ε.Ε. δεν τίθεται με ιδεολογικούς και μακροπρόθεσμους όρους όπως το βάζει εδώ και 30 χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής αριστεράς όταν το φωνάζει μαζί με τα υπόλοιπα συνθήματα στις επετείους του Πολυτεχνείου. Μιλάμε για τώρα, όχι στη δευτέρα παρουσία μαζί με το σοσιαλισμό
Άμεσα πρέπει να ξεκινήσει μια πλατιά και ανοιχτή πολιτική καμπάνια με σύνθημα τη στάση πληρωμών και την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους. Καμία άλλη δανειοδότηση, και ας πάνε τα spread στις 2000 μ.
Από κει και πέρα, χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που να ανταποκρίνεται στα άμεσα ζητήματα της περιόδου και όχι στα διαχρονικά παντός καιρού συνδικαλιστικά αιτήματα της αριστεράς: Να μπει τάξη στις υπέρογκες δαπάνες του προϋπολογισμού: κατάργηση όλων των νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων και μείωση των στρατιωτικών δαπανών στο 1% του προϋπολογισμού. Καμία επιπλέον πρόσληψη στο στρατό και την αστυνομία και άμεση αύξηση του εργάσιμου βίου στα όρια που ισχύουν και για τους υπόλοιπους εργαζόμενους.
Ανώτατο πλαφόν στους μισθούς του δημοσίου και του ευρύτερου δημοσίου στα 3000 ευρώ συμπεριλαμβανόμενου, βουλευτών, δικαστικών, διοικητών κάθε είδους οργανισμού, όπως επίσης συνδικαλιστών και άλλων που με διάφορα κόλπα φτάνουν να αμείβονται με 100 χιλ. το χρόνο. Καμία επιπλέον αμοιβή για επιτροπές και άλλου είδους σπατάλες.
Οποιοσδήποτε χρηματισμός, φακελάκι, μίζα και ρεμούλα να οδηγεί άμεσα σε απόλυση, δήμευση της περιουσίας, ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος.
Βασικό μισθό σε όλους τους κληρικούς όλων των βαθμών. Σε κάθε άλλη περίπτωση δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας εφόσον αμείβονται από το κράτος, και δημιουργία ανεξάρτητου οργανισμού για την αξιοποίησή της προς όφελος του κρατικού προϋπολογισμού.
Επαναφορά όλων των αμοιβών των δημοσίων υπαλλήλων στους μισθούς προ των μέτρων και με πλαφόν πάντα τα 3000 το μήνα.
Αν μετά από αυτά η χώρα βρεθεί εκτός ευρωζώνης, πράγμα πολύ πιθανόν, τότε μαζί με την επανέκδοση νομίσματος θα πρέπει να εθνικοποιηθούν, με αποζημίωση μόνο στους μικρομετόχους, όλες οι τράπεζες και οι ΔΕΚΟ. Κάθε υποτίμηση του νομίσματος θα πρέπει να συνοδεύεται από αυτόματη αναπροσαρμογή των μισθών πράγμα που πρέπει να κατοχυρωθεί με νόμο. Σε αντίθεση με τα όσα ισχυρίζονται οι αποτυχημένοι ινστρούχτορες του νεοφιλελευθερισμού περί απαλλαγής του δημοσίου από τον ΟΣΕ και κάθε αλλά συμμετοχή του σε ΔΕΚΟ τράπεζες κλπ. το δημόσιο πρέπει να αναλάβει πλήρως της ιδιοκτησία αυτών των οργανισμών, απολύοντας όλα τα στελέχη που τους έχουν οδηγήσει στη χρεοκοπία. Οι οργανισμοί αυτοί χρεοκόπησαν γιατί πάνω τους στήθηκε ένα πανηγύρι από τα λαμόγια της εξουσίας, τους προμηθευτές και φυσικά δεκάδες συνδικαλιστές που αν δεν έκαναν τα στραβά μάτια έτρωγαν και αυτοί με χρυσά κουτάλια. Η αριστερά δεν έχει κανένα λόγο να αφήνει όλα αυτά τα παράσιτα στο απυρόβλητο.
Η συμμετοχή σε υπερεθνικούς οργανισμούς είναι ένα ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί και στο βαθμό που αυτοί θα συνεχίζουν να υπάρχουν. Πάντα όμως με γνώμονα το συμφέρον των εργαζομένων και όχι των παρασίτων και των καπιταλιστών. Πέρα από ιδεολογικές εμονές είναι ξεκάθαρο ότι η συμμετοχή στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε. δεν έχει πλέον κανένα νόημα όταν η χώρα δανείζεται με επιτόκιο Ιράκ και Λιβύης και χωρίς καν να έχει δικό της νόμισμα. Επιπλέον η παγκόσμια ύφεση θα οδηγήσει αναγκαστικά σε προστατευτικές πολιτικές και επομένως στην πτώση του διεθνούς εμπορίου και την αποδυνάμωση διακρατικών οικονομικών οργανισμών. Ο σώζων εαυτό σωθήτω. Σε αυτές τις συνθήκες κάθε εμμονή στην υπεράσπιση ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια είναι επίσης χωρίς νόημα. Απ’ αυτή την άποψη θα χρειαστούν μέτρα προστατευτισμού και ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Και θα ρωτήσει κανείς ποιος θα τα κάνει όλα αυτά; Μα μια αριστερά και ένα κίνημα που θα πάψει επιτέλους να αυτουποβαθμίζεται σε ομάδα διαμαρτυρίας ή σε πρωτοβάθμιο σωματείο (πράγμα άλλωστε πολύ βολικό και ανέξοδο) και θα ετοιμάζεται να αναλάβει τις πολιτικές ευθύνες που αντιστοιχούν σε ένα πολιτικό φορέα και όχι σε μια ΜΚΟ. Αυτό σημαίνει ότι παλεύει για την εξουσία πάνω σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Και ας σταματήσει επιτέλους να φορτώνει τις δικές της ευθύνες στο “λαό” για να ανατρέψει τα μέτρα. Ο “λαός” και η εργατική τάξη γίνονται υποκείμενο απελευθέρωσης μόνο όταν παλεύουν συνειδητά για μια συγκεκριμένη εναλλακτική πολιτική διέξοδο. Μόνο όταν ο οικονομικός αγώνας εξυψώνεται σε πολιτικό. Μόνο όταν η διαμαρτυρία μετασχηματιστεί σε εναλλακτική λύση. Αλλά τι συζητάμε τώρα, εδώ προέχουν τα ευχαριστήρια στον Τρισέ, τα λαϊκά ομόλογα και η βοήθεια από την Κίνα ή έστω από την ευρωζώνη…

• Οι τράπεζες δανείζονται με 1%, το δημόσιο με 5%…
• Με 1% επιτόκιο δανείζονται οι ελληνικές δανείζονται οι ελληνικές τράπεζες από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα την ίδια ώρα που το ελληνικό Δημόσιο δανείζεται με 5% και βάλε σύμφωνα με τις προβλέψεις το μνημονίου, ενώ η συνολική χρηματοδότηση των τραπεζών άγγιξε τα 90 δισ. ευρώ

Το θέμα φέρνει στο προσκήνιο ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος επισημαίνει ότι την ίδια στιγμή παρατηρείται «μεγάλη μείωση των καταθέσεων επιχειρήσεων και νοικοκυριών το πρώτο πεντάμηνο του 2010, η οποία επιβεβαιώνει τη βαθιά οικονομική δυσπραγία και τον υφεσιακό οικονομικό κατήφορο που βυθίζεται ασταμάτητα η χώρα». Κατά το ίδιο διάστημα παρ’ όλα αυτά στοιχεία δείχνουν ιλιγγιώδη άνοδο των χαριστικών και προνομιακών δανείων της ΕΚΤ προς τις Τράπεζες, που αυξήθηκαν κατά 80% στο πρώτο πεντάμηνο και έφτασαν περίπου στο δυσθεώρατο ύψος των 90 δισ. ευρώ.
«Τα ερωτηματικά για την κυβέρνηση» τονίζει ο κύριος Λαφαζάνης «από αυτή τη λεηλασία δημοσίου χρήματος είναι πελώρια»
- Γιατί στηρίζει και καλύπτει μια κατάσταση στην Ε.Ε. υπερ-προνομιακής μεταχείρισης των Τραπεζών, την ώρα που καταληστεύεται το ελληνικό δημόσιο; Γιατί δεν αντιδρά; Γιατί δεν διεκδικεί ανάλογη μεταχείριση στο δανεισμό του ελληνικού κράτους με αυτή των τραπεζών;
- Που έχει πάει η ιλιγγιώδης ρευστότητα των 90 δισ. ευρώ που έχουν αντλήσει προνομιακά και χαριστικά οι Τράπεζες; Πως είναι δυνατόν η προνομιακή ρευστότητα από την ΕΚΤ προς τις Τράπεζες να μεταφράζεται σε κλειστές δανειακές στρόφιγγες προς την οικονομία ή τραπεζικά δάνεια σε πολίτες και μικρές επιχειρήσεις με πανύψηλα επιτόκια;»

• Παρά τα μεγάλα πακέτα διάσωσης, τα σπρεντ της Ευρώπης αρνούνται να πέσουν. Οι αγορές δεν έχουν βρει ακόμα την ισορροπία τους και οι κυβερνήσεις της Νότιας Ευρώπης παρακολουθούν με αγωνία τις εξελίξεις. Τι θα συμβεί;

Το Σαββατοκύριακο της 8ης – 9ης Μαΐου στις Βρυξέλλες, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν, πέραν του πρώτου πακέτου διάσωσης ύψους 80 δις ευρώ για την Ελλάδα, στην ενεργοποίηση επιπλέον πιστώσεων της τάξης των 500 δις ευρώ για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης που θα αντιμετώπιζαν ανάλογα προβλήματα. Στο ποσό αυτό προστέθηκαν άλλα 280 δις ευρώ από την πλευρά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η κινητήρια δύναμη πίσω απ’ όλα αυτά ήταν ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, που εκμεταλλευόμενος την απουσία της Γερμανίδας καγκελάριου Αγγέλα Μέρκελ στη Μόσχα, συντάχθηκε με τους επί κεφαλής των κυβερνήσεων την ευρωπαϊκού Νότου. Οι γαλλικές τράπεζες, που έχουν υψηλή έκθεση στα κρατικά ομόλογα των νοτιοευρωπαϊκών χωρών, είναι και οι κύριοι ευεργετηθέντες αυτού του πακέτου.
Μέσα από τη διακήρυξη μιας ‘συστημικής κρίσης του ευρώ’, ο Σαρκοζί άδραξε την ευκαιρία και έπιασε τη Γερμανία … στον ύπνο. Ο Γάλλος πρόεδρος ζήτησε την έγκριση μεγάλων πιστώσεων και, όπως ανέφερε ο Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, απείλησε με έξοδο της Γαλλίας από το ευρώ και με ρήξη του γαλλογερμανικού άξονα αν η Γερμανία … δεν άνοιγε το πουγκί της. Έτσι, έπειτα από μόλις δυο μέρες διαπραγματεύσεων, η περίφημη ρήτρα της Συνθήκης του Μάαστριχτ που απαγορεύει την οικονομική συνδρομή και που η Γερμανία την είχε θέσει ως όρο για να εγκαταλείψει το γερμανικό μάρκο, είχε ακυρωθεί στην πράξη. Το ‘Μεσογειακό Κλαμπ’, όπως αποκαλούν οι Γερμανοί τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, είχε κατάγει μια μεγάλη νίκη επί της Ευρώπης.
Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα υπέκυψε και αγόρασε τα κρατικά ομόλογα των υπερχρεωμένων χωρών, μέσα από την εκμετάλλευση μιας ‘τρύπας’ στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, και προς μεγάλη δυσαρέσκεια των Γερμανών αντιπροσώπων στην Τράπεζα. Το ευρωπαϊκό σπίτι κλυδωνίζονταν. Ο Γερμανός πρόεδρος υπέβαλε παραίτηση λίγο μετά την λήψη αυτών των αποφάσεων – και ορισμένοι είπαν εξαιτίας τους. Η πολιτική ελίτ της Γερμανίας είναι ακόμη εξοργισμένη και υπάρχουν σοβαρές φωνές που υποστηρίζουν τη διαίρεση της Ευρωζώνης σε δυο ταχύτητες, Βορρά και Νότο, με τη Γαλλία στον δεύτερο. Αυτό όμως θα ήταν λάθος. Το ενιαίο νόμισμα έχει μέχρι στιγμής προασπίσει επαρκώς την Ευρώπη από τους κινδύνους των συναλλαγματικών ισοτιμιών και αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Κι επί πλέον, η σταθερότητα που διασφαλίζει ο γαλλογερμανικός άξονας είναι απαραίτητη για την Ευρώπη.
Είναι γεγονός ωστόσο ότι οι πιέσεις του Σαρκοζί απειλούν την ευρωπαϊκή πολιτική σταθερότητα και ενισχύουν τις ανησυχίες της αγοράς. Τα προγράμματα που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν καθησυχάσει τους πιστωτές και είναι απίθανο να υποκύψει ξανά η Γερμανία στη βούληση του Γάλλου προέδρου στις επόμενες διαπραγματεύσεις για παράταση των μέτρων διάσωσης – τουλάχιστον στην παρούσα μορφή τους – πέρα από την αρχική συμφωνηθείσα 3ετία
Το επιχείρημα με το οποίο ο Γάλλος πρόεδρος δικαιολόγησε αυτό το πραξικόπημα είναι εξάλλου αμφιλεγόμενο. Προκειμένου να υπερκεράσουν τη ρήτρα απαγόρευσης οικονομικής συνδρομής, ο Σαρκοζί και οι άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες δραματοποίησαν την κάμψη των κρατικών ομολόγων του ευρωπαϊκού Νότου και το συνακόλουθο άνοιγμα των σπρεντ. Και με τη διακήρυξη μιας ‘συστημικής κρίσης του ευρώ’ – εκεί όπου στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο η νευρική αντίδραση των αγορών έναντι κάποιων ευρωπαϊκών κρατικών ομολόγων – επικαλέστηκαν το άρθρο 122 που προβλέπει την παροχή συνδρομής «σε κράτη μέλη σε περίπτωση φυσικών καταστροφών που είναι πέρα από τον έλεγχό τους».
Αν μη τι άλλο όμως, η διακήρυξη περί ‘συστημικής κρίσης του ευρώ’ έριξε λάδι στη φωτιά. Οι επενδυτές πήραν τοις μετρητοίς τα λόγια των ευρωπαϊκών ηγεσιών επειδή οι πολιτικοί κατά κανόνα υποβαθμίζουν, δεν υπερτονίζουν την όποια κρίση.
Στις 7 Μαΐου, η μέση διαφορά επιτοκίου των κρατικών ομολόγων των χωρών που προστατεύονται με τα νέα πακέτα διάσωσης έναντι των γερμανικών ήταν 1.08%. Μετά φάνηκε ότι η υιοθέτηση των μέτρων διάσωσης πιέζει καθοδικά τα σπρεντ, αλλά σύντομα η αισιοδοξία ξεθώριασε. Στις 18 Ιουνίου, η μέση διαφορά επιτοκίων είχε ανέλθει σε 1.1%. Είναι προφανές ότι οι αγορές παραμένουν και σήμερα τόσο νευρικές όσο ήταν και πριν από εκείνο το Σαββατοκύριακο του Μαΐου. Αλλά όλα αυτά δεν σημαίνουν καθόλου την κατάρρευση του ευρώ. Το 1995, λίγο πριν την ανακοίνωση του ευρώ, η αντίστοιχη μέση διαφορά επιτοκίων ήταν 2,6%, δηλαδή διπλάσια από ό,τι σήμερα. Οι αγορές απλά κινούνται επιζητώντας μια νέα ισορροπία με υψηλότερες διαφορές επιτοκίων, οι οποίες θα αντανακλούν τον υψηλότερο κίνδυνο στάσης πληρωμών ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών – κάτι δηλαδή που συνέβαινε και πριν την εισαγωγή του ευρώ, με λιγότερο ακραίο τρόπο.
Δεν υπάρχει όμως κανένα πρόβλημα σε αυτό. Η προσαρμογή της αγοράς θα σταματήσει όταν βρεθούν τα κατάλληλα σπρεντ. Και κάθε πολιτική προσπάθεια για να ανακοπεί η εξέλιξη αυτής της διαδικασίας αργά ή γρήγορα θα αποτύχει. Δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού, αντίθετα συντρέχουν όλοι οι λόγοι να παραμείνουμε ήρεμοι και να περιμένουμε την ανάδυση της νέας ισορροπίας.
Στις λειτουργικές χρηματοπιστωτικές αγορές είναι φυσική η διαφορά επιτοκίων ανάμεσα στα ασφαλή περιουσιακά στοιχεία και τα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου. Δηλώνουν τους εν δυνάμει κινδύνους και επιβάλλουν την αναγκαία πειθαρχία στους δανειζόμενους. Και αυτό είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται η Ευρώπη.
Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που ζητούσε από τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης να μην έχουν δημόσιο έλλειμμα άνω του 3% του ΑΕΠ τους κατάντησε ανέκδοτο: Καμία χώρα που το παραβίασε δεν έχει τιμωρηθεί. Είναι ευτύχημα λοιπόν που οι χρηματοπιστωτικές αγορές επιβάλλουν τώρα τους απαραίτητους αυστηρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς στις κυβερνήσεις.
Αυτή η πειθαρχία θα περιορίσει τις μεγάλες εισαγωγές κεφαλαίων στα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας και θα δώσει τέλος στην υπερθέρμανση των οικονομιών τους η οποία προκλήθηκε από την σύγκλιση των επιτοκίων που συνόδευσε το ευρώ. Αυτές οι χώρες θα περάσουν τώρα σε ύφεση που θα οδηγήσει σε μείωση του πληθωρισμού (ίσως και στα όρια του αποπληθωρισμού), σε βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και σε περιορισμό του εμπορικού τους ελλείμματος.
Αντίστροφα, η Γερμανία που στα χρόνια του ευρώ δοκιμάστηκε από σχετικό αποπληθωρισμό και μακρόχρονη ύφεση, θα περάσει τώρα σε μια πληθωριστική εποχή ανάπτυξης, που θα οδηγήσει σε μείωση της ανταγωνιστικότητας της και του εμπορικού της πλεονάσματος. Η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ, που συχνά παραπονιέται για τις εμπορικές ανισορροπίες στην Ευρώπη, θα έπρεπε να επικροτεί τις αντιδράσεις των αγορών, που άθελά του ενίσχυσε ο πρόεδρος της χώρας της.