Δικαστήριο στην Κωνσταντινούπολη επέβαλε χρηματικό πρόστιμο σε ένα Βρετανό καλλιτέχνη, μόνιμο κάτοικο Τουρκίας, ο οποίος σε πίνακα-κολάζ χλευάζει τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν.
Το έργο του 59χρονου Μάικλ Ντίκινσον "Good Boy", απεικονίζει τον Ερντογάν σε σώμα σκύλου δεμένο με την αμερικανική σημαία. Ο Ντίκινσον θέλησε να τονίσει ότι η τουρκική κυβέρνηση ακολουθεί πιστά και χωρίς παρεκκλίσεις τις εντολές της Ουάσιγκτον.
Το δικαστήριο δεν πείσθηκε από τα επιχειρήματα της υπεράσπισης περί "καλλιτεχνικής ελευθερίας και ελεύθερης έκφρασης". Επέβαλε πρόστιμο που θα πρέπει να καταβληθεί μέχρι τον Μάρτιο. Ο Ντίκινσον, που αρνείται να πληρώσει, αντιμετωπίζει το φάσμα της απέλασης ή ακόμη και της φυλάκισης.
Την ίδια στιγμή, πρώτη κατατάσσεται η Τουρκία στη λίστα παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ευρώπη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έβγαλε 2.395 αποφάσεις το 2009 καταγράφοντας ετήσια άνοδο ύψους 27%, σύμφωνα με τον ετήσιο απολογισμό του που δημοσιοποιήθηκε στις 30.1.2010 στο Στρασβούργο.
Η Τουρκία παραμένει πρώτη στη λίστα των χωρών με τις περισσότερες παραβιάσεις, συνολικά 341, τριάντα από τις οποίες αφορούν στην απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ανθρώπων, και περισσότερες από 200 για κακή λειτουργία των δικαστηρίων της χώρας.
Η Ρωσία βρίσκεται στην δεύτερη θέση με 210 επιβεβαιωμένες παραβιάσεις, μεταξύ αυτών 3 για βασανιστήρια και 84 και απάνθρωπη μεταχείριση, κυρίως από υποθέσεις που αφορούσαν την Τσετσενία.
Ακολουθεί η Ρουμανία με 153 παραβιάσεις, οι μισές από τις οποίες για μη προστασία της ιδιοκτησίας και η Πολωνία (123) με δέκα περιπτώσεις κακής μεταχείρισης ανθρώπων και περίπου 100 για μη δίκαιες δίκες.
Και ο αριθμός των εκκρεμών υποθέσεων εμφανίζεται αυξημένος κατά 23% το 2009, φτάνοντας τις 119.300.
Περισσότερες από τις μισές αγωγές προέρχονται, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, από τη Ρωσία (28,1%), την Τουρκία (11%), την Ουκρανία (8,4%) και τη Ρουμανία (8,2%).

Κάποτε αποτελούσε «όνειδος» να είσαι γρανάζι καθεστωτικών μηχανισμών και υπηρεσιών, μίσθαρνο όργανο και «δοσίλογος». Σήμερα αυτό το «όνειδος» έχει αναχθεί σε υπέρτατη πολιτική, επαγγελματική και ηθική αξία.
Σήμερα η ρουφιανιά και η έμμισθη υποτέλεια στους ποικίλους «νταβάδες» είναι ανταλλακτική αξία. Στην πυραμίδα αυτών των «αξιών» υψηλότερη θέση έχει εκείνος που διαθέτει και μεγαλύτερη «εμπορική» πολιτική ή επαγγελματική αξία στην κλίμακα του «ονείδους».
Κάποια τρανταχτά παραδείγματα:
α) Έχουμε μια κυβέρνηση ολοκληρωτικά υποτελή στους Αμερικανούς και στις υπηρεσίες τους.
Η ηγετική «φράξια» αυτής της κυβέρνησης είναι απευθείας βγαλμένη από τα μαγειρεία των ΗΠΑ: Συμβουλάτορες γαλουχημένοι από τις «αξίες» της αμερικάνικης αυτοκρατορίας και συνδεδεμένοι με τους μηχανισμούς, φανερούς ή κρυφούς, της αυτοκρατορίας.
Άνθρωποι από το πουθενά, χωρίς καμία ιστορία και εθνική υπόσταση, κυβερνούν τη χώρα μας, με μόνο εφόδιο τις διασυνδέσεις τους με τους δήμιους των λαών.
β) Περίοπτη θέση στο αυτοκρατορικό «όνειδος» κατέχει ο κ. Χρυσοχοΐδης: Θέση από όπου σκηνοθετούνται όλες οι προβοκάτσιες και οι τρομοκρατικοί σχεδιασμοί των νεοταξικών μηχανισμών…
Πρόσφατα βρέθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και έκανε "δυναμικές" δηλώσεις, εναντίων των ψευτοτσαμπουκάδων του αβάτου της Κρήτης, αλλά για το μέγιστο Αγγλοαμερικάνικο σκάνδαλο των μυστικών υπηρεσιών (κάψιμο συναγωγής) σιγή ιχθύος…
Πλήρης κάλυψη των διεθνών μυστικών υπηρεσιών που παίζουν τα βρώμικα παιχνίδια τους σε βάρος της Ελλάδας…
γ) Άλωση της ΕΡΤ από τους υποτακτικούς στο αυτοκρατορικό «όνειδος», με τον κ. Γερουλάνο επικεφαλής…
Η θορυβώδης «επιστροφή» του Κούλογλου και η ρεβανσιστική του αυθάδεια (το «απόσταγμα» της αυθάδειας της εξουσίας) πιστοποιεί την ολοκληρωτική πολιτική και ηθική μας ισοπέδωση: Το να διαλαλούμε με κομπασμό το ρόλο μας, αυτόν του «ονείδους».
Δεν αρκούνται πλέον οι άνθρωποι αυτοί στο θλιβερό ρόλο του έμμισθου υπηρέτη της εξουσίας, αλλά θέλουν και να τον διαλαλούν…
Το ΡΕΣΑΛΤΟ έχει ασχοληθεί διεξοδικά και με ντοκουμέντα για τον κ. Κούλογλου…
Διαβάστε εδώ κι εδώ
δ) Τέλος δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τις άπειρες και πολύχρωμες ποικιλίες του επιδοτούμενου «αντιρατσισμού» και των εστιών του Σόρος: Λεηλατούν επί δεκαετίες την ζωή μας και τα μυαλά των νέων.
Σήμερα αποκτούν και θεσμικούς ρόλους στους μηχανισμούς του διεθνούς παρακράτους: Κοριοί ξαπλωμένοι σε όλο το σώμα της ελληνικής ιστορίας…
Ζούμε από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας: την περίοδο κατά την οποία το «όνειδος» γίνεται «αρετή» και κυρίαρχη «αξία»…
Πηγή

Του Μιχάλη Ιγνατίου
Ο κ. Ντάουνερ έχει σκαρφιστεί να στήσει αυτό που στη διπλωματική γλώσσα ονομάζουν «συνάντηση κορυφής» στοχεύοντας αρχικά σε μία άτυπη συμφωνία που θα εξυπηρετήσει τους εκλογικούς σχεδιασμούς του κατοχικού ηγέτη.
Ο μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό, Αλεξάντερ Ντάουνερ, μπορεί να λοιδωρεί όπου πάει και όπου σταθεί τον Αλβάρο ντε Σότο, αλλά μέχρι τώρα δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από τον προκάτοχό του. Επαναλαμβάνει τα λάθη του, που οδήγησαν στην ταπείνωση του προηγούμενου γενικού γραμματέα του ΟΗΕ και ακολουθεί την λανθασμένη οδό της ομάδας Ντε Σότο.
Η μόνη διαφορά είναι ότι ο κ. Ντάουνερ ξεπέρασε σε αλαζονεία όλους τους προηγούμενους εκπροσώπους του ΟΗΕ. Ο θρασύτατος πρώην διπλωμάτης από την Αυστραλία, που παρουσιάζεται μονίμως ως θύμα ενώ στην πραγματικότητα βρίσκεται πίσω από τις βλακώδεις συνομωσίες που στήνει με τους παρατρεχάμενούς του, ετοιμάζει ένα νέο... Μπούργκενστοκ για την Κύπρο ?και αυτή τη φορά με την εμπλοκή του γενικού γραμματέα, του άβουλου Μπαν κι Μουν, ο οποίος δεν έχει να επιδείξει οποιαδήποτε επιτυχία.
Ο κ. Ντάουνερ, που στην πραγματικότητα συχαίνεται τους κομουνιστές Δημήτρη Χριστόφια και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, έχει σκαρφιστεί να στήσει αυτό που στην διπλωματική γλώσσα ονομάζουν «συνάντηση κορυφής» στοχεύοντας αρχικά σε μία άτυπη συμφωνία που θα εξυπηρετήσει τους εκλογικούς σχεδιασμούς του κατοχικού ηγέτη. Οι προτάσεις που κατέθεσε στην Γραμματεία του Διεθνούς Οργανισμού προβλέπουν επίσκεψη του κ. Μπαν κι Μουν ο οποίος δεν θα περιοριστεί σε μία έκκληση προς τους ηγέτες και τον λαό για διευθέτηση του Κυπριακού. Ο πολυμήχανος Ντάουνερ σκέφτεται να τον ρίξει στα βαθιά και να τον αναγάγει σε υψηλό μεσολαβητή στο πάρε-δώσε που ελπίζει να εγκλωβίσει τους ηγέτες.
Οι σχεδιασμοί του Αυστραλού διπλωμάτη είναι μειωτικοί για τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην ουσία οι σχεδιασμοί αυτοί ισοπεδώνουν τα πάντα. Πρόκειται για απαγωγή του «στάτους» της Κυπριακής Δημοκρατίας, χώρας μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Είναι καραμπινάτη υποβάθμιση που θα την βρει μπροστά του ο κ. Χριστόφιας. Και θα τα βάζει με τον εαυτό του για το γεγονός ότι δεν αντιστάθηκε στον Αλεξάντερ Ντάουνερ. Επρεπε να υποψιάσει τον Κύπριο πρόεδρο η σκηνοθεσία κλοπής των εγγράφων του αυτοαποκληθέντα μεσολαβητή του ΟΗΕ.
Βέβαια, το κόλπο του κ. Ντάουνερ «αγόρασε» με περισσή αφέλεια και η Αθήνα, η οποία λίγο-πολύ είπε στον κ. Χριστόφια «να κάνει ό,τι θέλει» και απλά να ενημερώνει τους αρμοδίους της ελληνικής κυβέρνησης. Ο διορισμός των Ελλήνων νομικών και των εμπειρογνωμόνων θα αποδειχθεί αναίτιο έξοδο σε περίοδο οικονομικής κρίσης που θα έπρεπε να αποφευχθεί. Οπωσδήποτε η Κύπρος είναι μία ανεξάρτητη χώρα μέλος του ΟΗΕ και δεν χρειάζεται «πάτρωνες». Ομως, από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να χρησιμοποιεί την Ελλάδα όποτε έχει ανάγκη ή βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Ο κ. Χριστόφιας είναι σε μειονεκτική θέση οδεύοντας προς τον δεύτερο γύρο των εντατικών διαπραγματεύσεων. Ενώ γνωρίζει πως τα πάντα γίνονται για να διασωθεί πολιτικά ο κατοχικός ηγέτης, δυστυχώς συμμετέχει και ο ίδιος στο παιγνίδι σωτηρίας του κ. Ταλάτ, σάμπως και πρόκειται για το απόλυτο «κελεπούρι».
Ο κατοχικός ηγέτης αναδείχθηκε σε λύκο που φυλάει τα πρόβατα. Δεν πρόκειται περί ειλικρινούς ή αγαθών προθέσεων ανθρώπου και πολιτικού. Είναι εικόνα και ομοίωση των Βρετανών δημιουργών του και εσχάτως απέκτησε την κουτοπονηριά του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για να διαφυλάξει τα «δικαιώματα» του Λονδίνου. Με λίγα λόγια το σύστημα του ΟΗΕ στην Κύπρο είναι άκρως επικίνδυνο...
Πηγή

Του Νίκου Κουρή*
Πριν από πολλά χρόνια απέκτησαν οι υπηρεσίες μας ένα απόρρητο κείμενο του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, το οποίο περιείχε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της τουρκικής στρατηγικής στην περιοχή μας. Ήταν γραμμένο σε απλοϊκή γλώσσα, αλλά τα όσα ανέφερε ήταν πολύ σοβαρά και δεν άφηναν αμφιβολίες για τους στόχους της πολιτικής της Άγκυρας σε σχέση με την Ελλάδα ούτε για την αυθεντικότητά του.
Έγραφε το τουρκικό εγχειρίδιο:
«Τα ανατολικά νησιά του Βορείου Αιγαίου (Λέσβος, Χίος, Σάμος) περικλείουν τα παράλια της Ανατολίας στο Αιγαίο. Τα νησιά αυτά κατέχουν θέσεις στις προσβάσεις εισβολής στην Ανατολία και αποτελούν προφυλακή για την άμυνά της σε περίπτωση επίθεσης...».
Και συνέχιζε το κείμενο του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου: «... Οι παρακάτω πραγματικότητες αποδεικνύουν ότι σ' έναν πόλεμο η ελληνική αντίσταση θα είναι αδύνατη. Τα νησιά βρίσκονται πολύ μακριά από την Ελλάδα και η αποστολή δυνάμεων από τη μητέρα πατρίδα για την προστασία τους θα είναι πολύ δύσκολη. Ακόμη περισσότερο αφού, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης, είναι ανοχύρωτα...». Και καταλήγει η ανάλυση του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας: «Από απόψεως ασφάλειας της Τουρκίας, εκτός των σημερινών συνόρων, υπάρχει ανάγκη δημιουργίας μιας ζώνης ασφαλείας που να συμπεριλαμβάνει και τα κοντινά νησιά».
Σαφές το κείμενο... Εξάλλου, μιλώντας από χειρογράφου, ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Τ. Οζάλ, σε λόγο του στη Βουλιαγμένη στις 13 Ιουνίου 1988, ανέλυσε τα αίτια της ελληνοτουρκικής διαμάχης, όπως τα αντιλαμβάνεται η Τουρκία! «Το κύριο χαρακτηριστικό», είπε, «του εθνικού κράτους (της Τουρκίας) είναι η ευαισθησία στα εθνικά του συμφέροντα. Η περίοδος Βενιζέλου - Ατατούρκ, στην οποία οικοδομήθηκε το σημερινό στάτους κβο, δεν έχει ομοιότητα με τη σημερινή εποχή».
Επομένως, συμπληρώνουμε εμείς, πρέπει να αλλάξει...
Ανατρέχοντας στην Ιστορία, διαπιστώνουμε ότι η Τουρκία καταβάλλει αυτήν την προσπάθεια από την εποχή του τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά το διάστημα της κατοχής της χώρας μας από τις δυνάμεις του Άξονα, η Άγκυρα ζήτησε από τους εμπόλεμους να στείλει στρατό στα ανατολικά νησιά μας για να τους... απαλλάξει από τη δουλεία της φύλαξής τους! Στη διάρκεια των εργασιών για τη σύναψη της Συνθήκη Ειρήνης στο Παρίσι το 1947, προσπάθησε να ματαιώσει την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενη το φιάσκο της απόσυρσης των δυνάμεών μας από την ενοποιημένη δομή της Συμμαχίας το 1975 αρνήθηκε να αποδεχθεί την επάνοδό τους αν δεν συμφωνούσαμε στην αναδιάταξη των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης στο Αιγαίο.
Την προσπάθεια της Άγκυρας την υποστήριζαν οι ΗΠΑ με τους εκπροσώπους τους στο ΝΑΤΟ. Η προσπάθεια της Άγκυρας δεν απέδωσε γιατί συνάντησε την αντίσταση ενός πατριώτη πολιτικού, του αείμνηστου Ευάγγελου Αβέρωφ, τον οποίο υποστήριξαν στον αγώνα του αξιωματικοί του Επιτελείου υπό τον Α’ Υπαρχηγό ΓΕΕΘΑ.
Ο Αβέρωφ συγκρούστηκε με τον Μητσοτάκη, υπουργό Εξωτερικών τότε, ο οποίος συμφωνούσε με τους ΝΑΤΟϊκούς και ήθελε την εγκατάσταση των στρατηγείων στη χώρα μας χωρίς προηγουμένως να καθοριστούν τα όρια ευθύνης των ελλήνων (ΝΑΤΟϊκών) διοικητών, κάτι που ήταν αντίθετο με την εθνική μας πολιτική.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός και υπουργός Άμυνας, μετά τις εκλογές του 1981 είχε καταστήσει σαφή την ελληνική θέση πάνω στο θέμα αυτό. Στις προγραμματικές δηλώσεις της 23ης Νοεμβρίου 1981 είπε: «Στο θέμα του Αιγαίου πρέπει να καταστήσουμε σαφές τόσο προς τους γείτονές μας όσο και προς την Ατλαντική Συμμαχία πως τα χερσαία, εναέρια και θαλάσσια σύνορά μας καθώς και τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Κατοχυρώνονται από διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και από τη διεθνή πρακτική».
Για την επίτευξη των επεκτατικών της σχεδίων η Άγκυρα «κατασκεύασε» στο παρελθόν διάστημα έναν αριθμό τεχνητών προβλημάτων για να συντηρεί την ένταση στο Αιγαίο και να προβάλλει τις απαιτήσεις της στο διεθνές περιβάλλον.
Τα προβλήματα αυτά κατά τους Τούρκους είναι:
• Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου.
• Ο εθνικός μας εναέριος χώρος.
• Το εύρος των χωρικών μας υδάτων.
• Ο αφοπλισμός των νησιών μας στο Αιγαίο.
• Η εναέρια κυκλοφορία, η έρευνα - διάσωση.
• Οι λεγόμενες «γκρίζες ζώνες».
Η εθνική μας πολιτική αναγνωρίζει ως υπαρκτό πρόβλημα μόνο εκείνο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, που είναι νομικό θέμα.
Παρά την πίεση που δεχθήκαμε μετά την επανένταξη, δεν καμφθήκαμε και δεν συμφωνήσαμε στον επανακαθορισμό των ορίων επιχειρησιακής ευθύνης. Όμως τον Δεκέμβριο του 1992, χωρίς να υπάρχει απόφαση του ΚΥΣΕΑ για αλλαγή της εθνικής πολιτικής που ακολούθησαν επί σειρά ετών μεγάλοι έλληνες πολιτικοί, η αντιπροσωπεία μας στη Σύνοδο της DPC στις Βρυξέλλες, στις 11 Δεκεμβρίου 1992, δέχθηκε πρόταση του ΝΑΤΟ για κατάργηση των ορίων στη Νότια Περιοχή, γεγονός που υλοποιούσε τη θέση του Μητσοτάκη που είχε το 1981 προκαλέσει την οργή του Αβέρωφ.
Θα επαναλάβουμε εδώ ότι στο θέμα αυτό υπήρχε πλήρης συμφωνία δύο πολιτικών ανδρών διαφόρου ιδεολογικής τοποθέτησης, που όμως τους ένωνε ο αγνός πατριωτισμός.
Επακολούθησε σχεδόν μια δεκαετία διαβουλεύσεων για το νέο καθεστώς του Αιγαίου, στη διάρκεια της οποίας η Ουάσινγκτον πρόσφερε βοήθεια στην Άγκυρα για την πραγματοποίηση των στόχων της.
Είναι γνωστή η ιστορία του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Σώφλυ το 1977 «περί ασυνήθων γεωγραφικών ρυθμίσεων του παρελθόντος στο Αιγαίο», που ανάγκασε τον Γεώργιο Ράλλη να τον χαρακτηρίσει «persona non grata», ως και οι πρόσφατες δηλώσεις του State Department περί της ανάγκης «εκ νέου ανάγνωσης των κειμένων που καθορίζουν το καθεστώς του Αιγαίου».
Επαναλαμβάνεται ότι η εθνική πολιτική που εγκαινίασε ο Ε. Αβέρωφ στο θέμα της υλοποίησης της συμφωνίας επανένταξης και γενικότερα τα θέματα του Αιγαίου, υπήρξε εθνική ομοφωνία και συνεχίστηκε η ίδια πολιτική από τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργό και υπουργό Άμυνας.
Επανερχόμαστε στα τωρινά.
Αν δεχθούμε συζητήσεις εφ' όλης της ύλης, ποιο θα είναι το αντιστάθμισμα των απαιτήσεων της Τουρκίας, που σε τελευταία ανάλυση επιδιώκει την απόκτηση ελληνικών εδαφών στο Αιγαίο και στον Έβρο;
Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης; Είναι αυτή ικανή παραχώρηση της Τουρκίας για ό,τι αυτή ζητά από εμάς;
Οι Τούρκοι ζητούν εθνικό μας χώρο, έδαφος, χωρικά ύδατα και αρμοδιότητες αεράμυνας πάνω από ελληνικά εδάφη. Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερης σημασίας. Έχοντας οι Τούρκοι εξασφαλίσει την ευθύνη αεράμυνας στο ανατολικό Αιγαίο, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, θα ακολουθήσει αναπόφευκτα η αναδιάρθρωση των FIR Αθηνών - Κωνσταντινούπολης. Έχοντας επικρατήσει από πλευράς αρμοδιοτήτων στο ανατολικό Αιγαίο, δεν νομίζω ότι οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν μια μεγάλης κλίμακας επίθεση κατά της Ελλάδας. Πιθανόν να επιχειρήσουν εναντίον μικρονησίδων. Τη στρατιωτική τους δύναμη οι γείτονες τη χρησιμοποιούν για την άσκηση πολιτικής κανονιοφόρων εναντίον μας και για επίδειξη δύναμης. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν άλλα πιθανά σενάρια για τη συνέχιση της τουρκικής επιθετικότητας.
Τις μέρες αυτές στάλθηκε επιστολή από τον πρωθυπουργό μας στον τούρκο ομόλογό του, με περιεχόμενο την προσεχή συνάντησή τους και τις σχετικές συνομιλίες. Από τη διατύπωση της επιστολής, του μέρους που δόθηκε στον Τύπο, δεν είναι σαφές αν οι συνομιλίες θα αφορούν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μόνο ή και άλλα «προβλήματα» του Αιγαίου, όπως τα εννοούν οι Τούρκοι.
Προσωπικά έχω επιφυλάξεις για την αντικειμενικότητα των διεθνών διαιτητικών οργάνων. Εκτιμώ ότι στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας θα λάβουμε πολύ λιγότερα απ' ό,τι προσδοκούμε και ότι την επομένη της απόφασης του δικαστηρίου θα ξυπνήσουμε με τα ελληνικά νησιά να «επιπλέουν» στην τουρκική υφαλοκρηπίδα! Το αίσθημα της ανησυχίας που με διακατέχει για την αντικειμενικότητα της Χάγης βασίζεται στη στάση των «φίλων» μας μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο απέναντι στη χώρα μας, στα χρόνια της συμμετοχής μας στο ΝΑΤΟ και, τελευταία, με τον τρόπο αντιμετώπισης της Ελλάδας στην πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση.
Δεν θα αποτελούσε έκπληξη αν, για την ολοκλήρωση των επεκτατικών της οραμάτων, η Τουρκία χρησιμοποιούσε σαν «πολιορκητικό κριό» την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν οι γείτονές μας επιτύχουν πλήρη ένταξη. Σ' ένα τέτοιο ενδεχόμενο η Τουρκία, λόγω πληθυσμιακού μεγέθους, θα έχει ανάλογη ποσόστωση στα όργανα της Ένωσης. Αυτό θα της δίνει τη δυνατότητα σύναψης συμμαχιών στους μηχανισμούς της Ένωσης για την εξυπηρέτηση των στόχων της. Επομένως δεν θα είναι ακατόρθωτο να επιτύχει, σαν «προσφορά» της στην ασφάλεια και στην αναχαίτιση της λαθρομετανάστευσης, τη συγκρότηση μιας δύναμης Ακτοφυλακής για τον έλεγχο των κινήσεων στο στενό μεταξύ Ανατολίας και ελληνικών νησιών. Η δύναμη αυτή θα επιδιωχθεί να είναι μεικτή, από Έλληνες και Τούρκους.
Σε μια τέτοια (υποθετική) περίπτωση, εκτός από τη θάλασσα και τον αέρα του ανατολικού Αιγαίου, οι γείτονές μας θα αποκτήσουν και έδαφός μας. Την παρουσία τούρκων ενόπλων στο έδαφός μας θα ακολουθήσει έφοδος πλήθους «ευρωπαίων» Τούρκων από την απέναντι ακτή, μαζί με άφθονο χρήμα. Έτσι, η Τουρκία θα βρεθεί σε απόσταση αναπνοής από τον τελικό της στόχο.
Δεν θα κουραστούν να μας περιμένουν οι Τούρκοι δεκαετίες πολλές. Μας έχουν μάθει. Απλώς θα μας περιμένουν να διαπράξουμε το επόμενο σφάλμα...

* Τέως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας και επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ
Πηγή: Εφ. "ΠΑΡΟΝ"

Τετελεσμένα και στις νότιες θαλάσσιες περιοχές μεταξύ Κύπρου και Ελλάδος μεθοδεύει η Άγκυρα
Στενές τουρκικές επαφές με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και άλλες χώρες

Ειδικούς χάρτες όσον αφορά τα όρια Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) διαβίβασε μόλις προ μερικών εβδομάδων η Άγκυρα προς όμορες χώρες της νοτιοανατολικής Μεσογείου και ειδικότερα προς την Αίγυπτο, τον Λίβανο, τη Συρία και τη Λιβύη, με στόχο τον «αμοιβαίο και τελεσίδικο προσδιορισμό» των ορίων τους στη θαλάσσια περιοχή που ελέγχουν, όπως αναφέρουν εκθέσεις προς το κυπριακό υπουργείο Εξωτερικών, ενώ έχει ενημερωθεί λεπτομερώς και η Αθήνα.
Και τούτο γιατί οι τουρκικές ενέργειες αφορούν και την Ελλάδα, αφού η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, σε ζώνες που εφάπτονται της δικής της ΑΟΖ με αυτήν της Αιγύπτου κατά πρώτο λόγο και της Λιβύης κατά δεύτερο.
Η Τουρκία δημιουργεί ζητήματα σε όλη την περιοχή ανατολικά και νότια του Καστελλορίζου, δεσμεύοντας αυθαιρέτως ολόκληρη την περιοχή από τη Ρόδο μέχρι και τις παρυφές της Πάφου στη δυτική Κύπρο! Προς αυτή την κατεύθυνση, βολιδοσκοπεί το Κάιρο, ζητώντας να αθετήσει συμφωνίες της Αιγύπτου με τη Λευκωσία, επικαλούμενη συνεμπλοκή και των Τουρκοκυπρίων μέσω της «ΤΔΒΚ» (Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου) σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα σε συγκεκριμένες υποθαλάσσιες ζώνες. Ταυτοχρόνα θεωρεί ότι ολόκληρη η περιοχή που εμπερικλείεται μεταξύ Δωδεκανήσου και Κύπρου αποτελεί δική της ΑΟΖ, που εφάπτεται προς νότο με την αιγυπτιακή και με αυτήν της Λιβύης δυτικότερα.
Σχετικές πληροφορίες έχουν δώσει και οι Άγγλοι στην κυπριακή κυβέρνηση της Κύπρου, δεδομένου ότι και οι ίδιοι θεωρούν ότι έχουν έννομο συμφέρον σε μέρος αυτών των ζωνών, λόγω των «κυριάρχων εδαφών» που διαθέτουν στη βάση Ακρωτηρίου και την επισταθμία Επισκοπής στον κυπριακό νότο.
Άριστα ενημερωμένες πηγές αναφέρουν ότι παρόλο που στο θέμα τηρείται σιγή και οι χειρισμοί γίνονται διακριτικά για να αποφευχθεί η οποιαδήποτε κρίση, εν τούτοις η Λευκωσία έχει κάμει σχετικές κρούσεις στο Κάιρο.
Οι ίδιες πηγές θεωρούν ότι θα υπάρξουν σοβαρές εξελίξεις, λόγω και των άλλων βλέψεων της Τουρκίας στο Αιγαίο, καθώς οι ενέργειές της για την ΑΟΖ οδηγούν ευθέως σε αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών και άλλων δικαιωμάτων.
Πηγή: Εφ. "ΠΑΡΟΝ"

Έτριξαν τα δόντια στην Άγκυρα

Το «ψηστήρι» που μας κάνουν Αμερικάνοι και ΝΑΤΟ, για να δεχτούμε –υποχωρώντας σε βασικές μας θέσεις στο Αιγαίο...– τη νέα δομή της Συμμαχίας, αλλά και η έλλειψη εμπιστοσύνης που έχει αρχίσει να έχει η Ουάσιγκτον για την Άγκυρα, εξηγούν αυτό που συνέβη με τις τελευταίες προκλήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο υπό ΝΑΤΟϊκό μανδύα.
Τη νύχτα της περασμένης Τετάρτης τούρκικα μαχητικά αεροσκάφη πετούσαν μεταξύ Λέσβου και Χίου σε συνεργασία με ΝΑΤΟϊκό ιπτάμενο ραντάρ AWACS. Χωρίς να διστάσουν εγκατέλειψαν το νατοϊκό σχέδιο της άσκησης και έφθασαν μέσα στο σκοτάδι τρία μίλια από τις ακτές του ΑηΣτράτη!
Η είδηση είναι όμως ότι το ΝΑΤΟ εμφανίστηκε... ενοχλημένο με τη νέα «αταξία» της Άγκυρας και έδειξε αυτή την ενόχληση μέσω του πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντέιβιντ Σπέκχαρντ!
Για την πτήση πρόκληση στον ΑηΣτράτη ενημερώθηκε από το επιτελείο του ο Αμερικάνος αντιπτέραρχος Ραλφ Τζόντις, νέος διοικητής του Στρατηγείου της Σμύρνης, ο οποίος βρισκόταν στις Βρυξέλλες, στις οποίες βρέθηκε αφού είχε περάσει από την Αθήνα. Ο Αμερικάνος διοικητής επικοινώνησε με τον αρχηγό Τακτικής Αεροπορίας αντιπτέραρχο Γιάννη Πατσαντάρα, ο οποίος εκ της θέσεώς του είναι και διοικητής του ΝΑΤΟϊκού υποστρατηγείου της Λάρισας (7ο CAOC).
Το τηλεφώνημα αποτέλεσε έκπληξη για τον Έλληνα πτέραρχο, που δεν έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια σε τέτοιου είδους ΝΑΤΟϊκές παρεμβάσεις. Ο Τζόντις ενημέρωσε τον Πατσαντάρα ότι έδωσε εντολή να αποσυρθεί αμέσως από την περιοχή της άσκησης το ΝΑΤΟϊκό AWACS.
Η εντολή ίσχυσε και την επόμενη μέρα, την Πέμπτη, όταν οι Τούρκοι ασκήθηκαν χωρίς τη συμμετοχή AWACS.
Ο Αμερικάνος διοικητής ήταν σαφώς ενοχλημένος από τη στάση των Τούρκων, οι οποίοι τον είχαν διαβεβαιώσει ότι θα ακολουθούσαν πιστά το σχέδιο της άσκησης και τις εντολές του ΝΑΤΟϊκού AWACS. Αντί γι’ αυτό, οι Τούρκοι βρέθηκαν στον ΑηΣτράτη. Ο Αμερικάνος διοικητής του Στρατηγείου της Σμύρνης, μετά τη συνομιλία με τον Α/ΑΤΑ, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ντέιβιντ Σπέκχαρντ, τον οποίο ενημέρωσε για τις τούρκικες προκλήσεις. Έπειτα απ’ αυτή τη συνομιλία ο ακόλουθος Άμυνας της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα επικοινώνησε με το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας στη Λάρισα και ζήτησε από τον αρχηγό και το επιτελείο του λεπτομέρειες για τις πτήσεις των Τούρκων στον ΑηΣτράτη διευκρινίζοντας ότι τηλεφωνεί κατόπιν εντολής του πρεσβευτή!
Οι λεπτομέρειες δόθηκαν, το ιπτάμενο ραντάρ του ΝΑΤΟ αποσύρθηκε από την περιοχή και στο ελληνικό Πεντάγωνο ακόμη δεν μπορούν να το πιστέψουν ότι οι «Γιάνκηδες» σήκωσαν το τηλέφωνο κι έδωσαν εντολή ενάντια στο αγαπημένο τους «παιδί» στη Νοτιοανατολική Πτέρυγα της Συμμαχίας.
Η αλήθεια είναι ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια η στάση που τηρούσε το Στρατηγείο της Σμύρνης σε ανάλογα περιστατικά ήταν ξεκάθαρα φιλοτουρκική. Οι προκλήσεις των Τούρκων, οι οποίοι συστηματικά εγκατέλειπαν τον ΝΑΤΟϊκό σχηματισμό στον οποίο πετούσαν και έφθαναν μέχρι το κέντρο του Αιγαίου, όχι απλά δεν είχαν καμιά συνέπεια εντός της Συμμαχίας, αλλά περνούσαν εντελώς απαρατήρητες.
Παραμύθι δίχως δράκο
Τα τελευταία χρόνια αυτή η αντιμετώπιση αποδιδόταν και στο πρόσωπο του Αμερικάνου διοικητή του Στρατηγείου της Σμύρνης, πτέραρχου Μακ Φαν, τον οποίο από τις 14 Δεκεμβρίου έχει αντικαταστήσει ο Ραλφ Τζόντις. Μοιραία η πρώτη ένδειξη της αλλαγής του ΝΑΤΟ στο θέμα του Αιγαίου και της τούρκικης παρουσίας σ’ αυτό αποδόθηκε εύκολα από τους «φιλονατοϊκούς» του ελληνικού Πενταγώνου, που δεν είναι και λίγοι, όχι σε ένα, αλλά σε δύο πρόσωπα.
Ο ένας είναι ο νέος διοικητής του Στρατηγείου της Σμύρνης, ο οποίος πριν από μία εβδομάδα βρέθηκε στην Αθήνα και στη Λάρισα και είχε την ευκαιρία να συζητήσει με τον Α/ΓΕΑ Βασίλη Κλόκοζα και τον Α/ΑΤΑ. Οι εντυπώσεις που άφησε ήταν πολύ θετικές.
Το δεύτερο πρόσωπο στο οποίο αποδίδεται η ΝΑΤΟϊκή διαφοροποίηση είναι ο διοικητής ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων Ευρώπης Ελληνοαμερικάνος ναύαρχος Τζέιμς Σταυρίδης, ο οποίος φημολογείται ότι έχει δώσει εντολές στον διοικητή της Σμύρνης να «παίξει 50-50» μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.
Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο. Ασφαλώς τα πρόσωπα και οι χαρακτήρες τους έχουν πάντα τη σημασία τους, αλλά από μόνα τους θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι μπορούν να αλλάξουν τις θέσεις, τις απόψεις και τη στρατηγική μιας ολόκληρης Συμμαχίας, όπως είναι το ΝΑΤΟ, η οποία παραδοσιακά μας πάει... καροτσάκι.
Γι αυτό στο Πεντάγωνο επιτελείς που δεν πιστεύουν το παραμύθι της ξαφνικής «φιλελληνικής» στροφής των «Γιάνκηδων» εκτιμούν ότι η μικρή αυτή αλλαγή στάσης του ΝΑΤΟ –μόνιμη ή πρόσκαιρη θα φανεί– έχει βαθύτερα αίτια.
Πηγή

Ένα τουρκικό «Χταπόδι» θα κυκλοφορεί τα επόμενα χρόνια στο Αιγαίο με στόχο να αλιεύσει κρίσιμες πληροφορίες.
Τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου το τουρκικό γενικό επιτελείο ναυτικού ανέθεσε στην τουρκική εταιρεία «Aselsan» τη ναυπήγηση μη επανδρωμένων υποβρυχίων.
Τα νέα τηλεκατευθυνόμενα υποβρύχια θα φέρουν την ονομασία «Ahtapot» και θα χρησιμοποιηθούν από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στον τομέα της συλλογής πληροφοριών σε λιμάνια και σε άλλες στρατηγικές περιοχές.
Το πρόγραμμα ναυπήγησης τελεί υπό την καθοδήγηση των ΗΠΑ οι οποίες διέθεσαν και τη σχετική τεχνογνωσία, όπως προβλέπει η σύμβαση που υπογράφτηκε.
Τα μη επανδρωμένα υποβρύχια θα «ελέγχονται» από ένα υπερσύγχρονο κέντρο ελέγχου. Από εκεί θα γίνεται ο τηλεχειρισμός τους και εκεί θα μεταβιβάζονται όλες οι πληροφορίες που θα συλλέγει.
Εκτός από τις αποστολές του σε λιμάνια και γενικότερα σε περιοχές ενδιαφέροντος, μπορεί ακόμη να χρησιμοποιηθεί στην καταγραφή ύποπτων δραστηριοτήτων, στη ναρκοθέτηση και στην αποναρκοθέτηση σε υποβρύχια σημεία και σε περιπτώσεις έρευνας και διάσωσης.

“Ως πότε, παλληκάρια, θα ζώμεν στα στενά; Μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες, στα βουνά;” Ο Θούριος του Ρήγα μας ταιριάζει, στις μέρες που ζούμε. Με την κοινωνία μας να έχει κοπεί φέτες από τους αριστοτέχνες της “πάλης των τάξεων”.
Η μια κοινωνική- επαγγελματική τάξη στρέφεται εναντίον των άλλων κι ανερυθρίαστα τους ζητά και… συγνώμη για την ταλαιπωρία. Όλοι ζητούμε θυσίες από τους διπλανούς μας για να αντιμετωπιστεί η πρωτοφανής οικονομική κρίση, αλλά κάνουμε σα λυσσασμένες γάτες όταν οι άλλοι μας ζητήσουν να μπούμε κι εμείς στο χορό των θυσιών.
Ως πότε παλληκάρια θα ζώμεν στα στενά; Με την παιδεία μας να παράγει στην καλύτερη περίπτωση μηχανές απόδοσης στις εξετάσεις και παπαγάλους που άκριτα αποστηθίζουν για να κυνηγήσουν το βαθμό, να μπουν σε μια σχολή -όποια νάναι…- και μετά… ποιος ζει ποιος πεθαίνει για μετά… Η γλώσσα μας, που κάποτε ήταν η ψυχή του Ελληνισμού, βιάζεται πρώτα από όλους από εμάς τους ίδιους.
Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά… αρκεί να ξεσκίζουμε όσους παράγουν πλούτο σε αυτή τη χώρα, ενώ εμείς, τη θέλουμε την καλοπέρασή μας. Ποτισμένοι ως το μεδούλι με το ντελίριο της εισόδου μας στο Δημόσιο -για ασφάλεια, που σημαίνει φυγοπονία…- όσοι δεν το κατορθώσαμε, υποφέρουμε στριμωγμένοι στην άβολη και μικρή κλίνη του προκρούστειου μισθού μας, ενώ βασανιζόμαστε από ανίκανους κομπλεξικούς γραφειοκράτες, ανεπαρκείς μαυρογιαλούρους πολιτικούς, από εμάς τους ίδιους πολλές φορές.
Ο Ρήγας έγραφε στον Θούριό του “Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά; στοχάσου πως σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά. Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής”. Σήμερα τύρανος, βεζύρης, δραγουμάνος είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα, η απουσία ευκαιριών στην κοινωνία, η αδικία, το σπάταλο κι αναξιόπιστο κράτος. Αδίκως, ναι! αδίκως με κάνει να χαθώ. Γι αυτό και όσα νέα παιδιά αισθάνονται ότι το λέει η καρδούλα τους, σπουδάζουν έξω, δηλαδή μαθαίνουν γράμματα, κι εκεί σταδιοδρομούν, εκεί που το σύστημα δίνει ευκαιρίες, και στους νέους συγχωρεί και καμιά αστοχία.
“Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει, κι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει…” Κι εμείς, οι ζώντες, οι περιλυπόμενοι, αρκούμαστε στον μιθριδατισμό των ανικάνων κι ανελεύθερων που κουμαντάρουν τούτην εδώ την κοινωνία, χωρίς αιδώ, χωρίς ντροπή. Βλέπω έξαλλος την κάθε φασιστοκομμουνίστρια Κανέλλη να επιτίθεται λάβρα εναντίον των επιχειρηματιών και -εκμεταλλευόμενη το αναντίρρητο επικοινωνιακό της χάρισμα- να προπαγανδίζει ασύστολα τα καθεστώτα των γκουλάγκ, την πιο απεχθή -μαζί με τη φασιστική- μορφή κοινωνίας που γέννησαν οι Νεότεροι Χρόνοι. Βλέπω και τους πιο πολλούς οικοδεσπότες της να την παρακολουθούν χάσκοντες από ημιμάθεια ενώπιον τής προσεκτικά κι επικοινωνιακά κτισμένης επιχειρηματολογίας της. Για να έχεις, πια, εκπομπή στην τηλεόραση, ακόμα και στην κρατική, είναι απαραίτητο να προσκομίσεις απόδειξη μη εγγραμμάτου. Άραγε οι Αλβανοί όταν βλέπουν την επέλαση του κοινωνικού εξισωτισμού, της σκουριασμένης “πάλης των τάξεων” και της ανελευθερίας του σφυροδρέπανου στις τηλεοράσεις τους, θυμούνται τι τράβηξαν οι πατεράδες τους στην Αλβανία; Οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Πολωνοί εργάτες στην Ελλάδα αναλογίζονται τα δικά τους, κόκκινα πέτρινα χρόνια; Γιατί ευτυχώς (…) οι Έλληνες δεν είχαν τέτοιες εμπειρίες, τρισχειρότερες από τις δικές τους, κι έτσι δεν κατανοούν τι εστί βερύκοκο. Αλλά, με τέτοια Δεξιά και τέτοια Αριστερά που έχουμε στην ευλογημένη μας χώρα, νομίζω ότι τέτοια κομμουνιστική πλύση εγκεφάλου μας πρέπει…
“Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν, να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν. Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν”, έγραφε ο Ρήγας, μέσα στα σκοτάδια της δουλείας. Αλλά μέχρι αυτή τη στροφή του Θούριου, ελάχιστοι φτάνουν. Στο ζουμί, δηλαδή. Να ξεκινήσει μια Σταυροφορία στο εσωτερικό του τόπου μας, μια εκστρατεία αξιοκρατίας. Που σημαίνει ότι και το δικό μας παιδί αν δεν αξίζει, πρέπει να καταταγεί στην πρέπουσα θέση, σε μια κοινωνία αξιοκρατίας. Όχι να επαναλαμβάνουμε το γνωστό αξίωμα “άλλο το δικό μας…”. Γιατί όλοι λένε “άλλο το δικό μας” και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε πια, γύρω μας, ολούθε.
Κάποιοι ζήλεψαν τους Έλληνες. Και βάλθηκαν με πολλούς τρόπους, εδώ και πολλά χρόνια από λιοντάρια, να μας κάνουν βόδια. Κι εμείς, υπερβολικά αλτρουιστές, είπαμε να μην τους χαλάσουμε το χατήρι. Αλλά, ως πότε; Ως πότε, παλληκάρια;
Είναι μπροστά μας το σαββατοκύριακο. Εκεί που οι πιο πολλοί παίρνουμε μια ανάσα. Ξεκίνησα να σκέπτομαι τι κουβέντα να ανοίξω με τα παιδιά μου και τα χέρια μου μόνα τους πήγαν στο πληκτρολόγιο για τούτο το κομμάτι. Με την προσμονή του σαββατοκύριακου ξεκίνησα να γράφω.
Του σαββατοκύριακου, που έχουμε το χρόνο και την ηρεμία να πούμε δυο λογάκια με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Αλλά και με τον εαυτό μας…
Ας τους ρωτήσουμε, λοιπόν. Κι ας αναρωτηθούμε.
Ως πότε, παλληκάρια;
Διαμαντής Α. Σεϊτανίδης

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ξέρετε πώς τελειώνει ο “Θούριος”; “Ο κόσμος να γλυτώση, απ’ αύτην την πληγή, κ’ ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη”.
Πηγή

• Πέφτει το σκοτάδι στη χώρα του φωτός;
• Οκνηροί, αδαείς και επίορκοι συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στους ναούς της γνώσης, στα σχολεία

Η Παιδεία στην Ελλάδα διανύει ίσως την χειρότερη ιστορικά περίοδό της. Δάσκαλοι και καθηγητές, εκπαιδευτικοί που χρέος έχουν να δημιουργήσουν ανθρώπους σκεπτόμενους και ικανούς να αντεπεξέλθουν στο αύριο, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης σε έναν συνεχή αγώνα του οποίου οι καρποί θα αποδώσουν ή θα κατακρημνίσουν αξίες και ιδανικά, που με τόσο αγώνα και μόχθο οι προγενέστεροί τους μόχθησαν να μεταφέρουν στις επόμενες γενιές.
Σήμερα, δυστυχώς, οι μέντορες των νέων, αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή, επειδή έχουν στρεβλή αντίληψη για τον ρόλο τους. Φυσικά δεν γίνεται αναφορά στους πολλούς, αλλά σε εκείνους τους λίγους, τους ελάχιστους ίσως, που θα έπρεπε πρώτη η εκπαιδευτική κοινότητα να καταγγείλει και να φροντίσει να τους πετάξει άμεσα μέσα από τις αίθουσες διδασκαλίας, ως λίαν επικίνδυνους για την εκπαίδευση.
Αφορμή για τις σκέψεις αυτές στάθηκε μία συνάντησή μου με νεαρά παιδιά, μαθητές του γυμνασίου. Παιδιά ελλήνων μουσουλμάνων και χριστιανών, που γνωρίζουν μέχρι και σήμερα την αθλιότητα κάποιων «δασκάλων» που απλώς φέρουν την ιδιότητα ενώ δεν ανταποκρίνονται σε καμία απαίτηση του ρόλου που τους έχει επιφορτίσει η Ελληνική πολιτεία.
Με αφορμή την δυσκολία να μιλούν καθαρά την ελληνική γλώσσα, που συναντάται στους νεαρούς μουσουλμάνους, τα νέα αυτά παιδιά μου κατέθεσαν σοκαριστικά συμβάντα που παραμένουν κρυφά, με ευθύνη των εκπαιδευτικών - συναδέλφων (δασκάλων κα καθηγητών) και που οι οποίοι μέσα από την οκνηρία τους αποδίδουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που ένας φυσιολογικός δάσκαλος-εκπαιδευτικός οφείλει να παράγει σαν εκπαιδευτικό έργο.
Καταθέτω την σύντομη συνομιλία, όπως ακριβώς αυτή έγινε, και αφήνω την κρίση σε όλους τους έλληνες και σε όλους τους υπεύθυνους, προκειμένου έστω και σήμερα να παρέμβουν και να διορθώσουν τα τραγικά λάθη των επίορκων εκπαιδευτικών.
- Πώς μπορείτε και μιλάτε τρεις γλώσσες; Ελληνικά, Πομακικά και Τουρκικά; Δεν δυσκολεύεστε;
- Φυσικά μας είναι δύσκολο. Αλλά αυτό δεν το έχουμε αποφασίσει εμείς. Άλλοι αποφασίζουν για εμάς.
- Απορώ γιατί δεν μιλάτε καλά τα ελληνικά, αφού εδώ ζείτε, εδώ διασκεδάζετε, εδώ πηγαίνετε σχολείο, εδώ θα εργαστείτε…
- Ναι, θα μπορούσαμε να μιλάμε καλύτερα τα ελληνικά αν δεν μας «φόρτωναν» τόσο με τα τούρκικα, αλλά είπαμε, άλλοι αποφασίζουν. Όμως, και στο σχολείο που πάμε, τι γίνεται; Τίποτε!!! Σπάνια έρχονται καλοί δάσκαλοι. Κάποια στιγμή, στο δικό μου χωριό είχε έρθει ένας πάρα πολύ καλός δάσκαλος. Ήταν νέος. Όλοι τον είχαν αγαπήσει. Προσπαθούσε να μάθουν τα παιδιά γράμματα. Αλλά δεν τον πρόλαβα, γιατί έμεινε μία μόνο χρονιά. Μετά έφυγε…
- Εγώ, είχα έναν δάσκαλο στο δημοτικό, που είχε μπει μέσα στην αίθουσα μόνο τρεις φορές ολόκληρη την χρονιά. Εκείνη τη χρονιά είμασταν συνέχεια στην αυλή (προαύλιο) για διάλειμμα. Κι ενώ την προηγούμενη χρονιά ήμουν πρώτος μαθητής στην τάξη, από εκεί και μετά, χάλασα… έγινα τελευταίος… από τότε δεν τα πάω καλά με το διάβασμα...
Δεν άντεξα, έπρεπε να τον ρωτήσω τι εννοούσε με αυτά που μου είπε. Τον ρώτησα λοιπόν:
- Τι εννοείς μπήκε στην αίθουσα τρεις φορές ολόκληρη τη χρονιά; Μήπως δεν ερχόταν στο σχολείο επειδή αρρώστησε;
- Όχι! Ερχόταν στο σχολείο κάθε μέρα, αλλά έμενε στο γραφείο των δασκάλων και έπαιζε τάβλι και χαρτιά με άλλους δασκάλους. Απλά ήρθε και τρεις φορές για να μας κάνει μάθημα…
Απίστευτο και όμως αληθινό! Σοκαριστικό; Ίσως… Αλλά είναι ένα σαφές (αν και κακό δείγμα) του τι είδους υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει ένας κακός δάσκαλος-εκπαιδευτικός μέσα σε μία σχολική αίθουσα, όταν απαξιεί να εργαστεί και να δικαιολογήσει (έστω) τον μισθό που παίρνει.
Η συνέχεια όμως, ήταν συγκλονιστικότερη, επειδή κατέδειξε τον «αντίποδα» του κακού και ασυνείδητου δασκάλου. Τον λόγο πήρε μία μουσουλμάνα κοπέλα λέγοντάς μου:
- Και να φανταστείτε πως έχουμε και μουσουλμάνους δασκάλους, οι οποίοι είναι χειρότεροι. Μας μιλάνε για το πόσο ωραία είναι στην Τουρκία, μας λένε διάφορες ιστορίες από την Τουρκία και σπάνια κάναμε μάθημα. Τώρα ευτυχώς πηγαίνουμε σε δημόσιο γυμνάσιο και όχι στο μειονοτικό..
- Τι εννοείς; Τι ιστορίες σας λένε; Τόλμησα να ρωτήσω, φοβούμενος για την απάντηση που θα έπαιρνα…
- Εννοώ πως μας λένε ότι εδώ στη Θράκη, αυτά τα μέρη ήταν τουρκικά και τα πήραν οι Έλληνες από τους Τούρκους και άλλα τέτοια… Μας λένε διάφορα, που να σας τα λέω τώρα…
Τότε, πετάχτηκε ένας νεαρός μουσουλμάνος από την παρέα λέγοντάς μου:
- Εγώ πάντως θα γίνω δάσκαλος.
- Γιατί θα γίνεις δάσκαλος; τον ρώτησα χαμογελώντας. Θέλεις να βοηθήσεις τους ανθρώπους να γίνουν καλύτεροι μέσα από αυτά που θα τους μάθεις;
- Όχι, φυσικά. Θέλω να γίνω μουσουλμάνος δάσκαλος για να παίρνω δύο μισθούς…
- Δύο; Και γιατί να παίρνεις δύο μισθούς; Απόρησα... και το χαμόγελό μου εξαφανίστηκε.
- Επειδή αυτοί οι δάσκαλοι, οι μουσουλμάνοι, πληρώνονται και από την Τουρκία… Όλοι στο χωριό το ξέρουν αυτό...
Μήπως είπατε τίποτε; Μήπως κάποιος σκέφτηκε για την ελληνική παιδεία; Μήπως κανείς σας σκέφτηκε για δικαιώματα στην εκπαίδευση που παραβιάζονται; Μήπως κανείς αναρωτήθηκε εάν κάτω από τέτοιες συνθήκες μέσα στα ελληνικά σχολεία δημιουργούνται οι αυριανοί γενίτσαροι και πολέμιοι της χώρας μας;
Είχα σκύψει το κεφάλι, δεν είχα τι να πω… Τότε, ένας άλλος νεαρός μίλησε, χριστιανός μαθητής του γυμνασίου, με έκανε να θυμώσω αλλά και να μην ξέρω πλέον τι να του απαντήσω…
- Εμάς, στο σχολείο, ένας καθηγητής μας είπε πως δεν υπάρχει ο θεός που πιστεύουμε. Μας είπε πως οι χριστιανοί όταν ήρθαν στην Ελλάδα έκαψαν και σκότωσαν για να επιβάλουν το χριστιανισμό… έχτισαν τις εκκλησίες πάνω στους αρχαίους ναούς και επιβλήθηκαν στους Έλληνες με την βία… Μας είπε ότι ο ίδιος είναι χριστιανός, αλλά αυτά τα έμαθε στο πανεπιστήμιο από τον καθηγητή του…
- Και τι μάθημα σας κάνει αυτός ο καθηγητής; Αναρωτήθηκα φωναχτά. Θρησκευτικά; Είναι Θεολόγος;
- Όχι, μας κάνει γεωγραφία, μου απάντησε ο μαθητής, αλλά σχεδόν ποτέ δεν κάνουμε μάθημα, αφού μας αφήνει να κάνουμε ό,τι θέλουμε στην ώρα του μαθήματος…
Έσκυψα το κεφάλι μου, έχασα το χαμόγελό μου. Δεν είχα λόγια να πω και να εξηγήσω σε αυτά τα παιδιά πως δεν είναι αυτή η ελληνική Παιδεία.
Μετά από λίγο αποχαιρέτησα τα παιδιά, ελπίζοντας να βρω κουράγιο να τα ξανακοιτάξω στα μάτια, ενώ μέχρι και τη στιγμή που γράφω αυτές τις αράδες ο νους μου δεν μπορεί να χωρέσει αυτό που συμβαίνει και που κατακερματίζει τις ψυχές και την ηθική αυτών των νέων παιδιών.
Οι μέντορες της απάτης, της κονόμας και της τεμπελιάς, τοποθετήθηκαν από την πολιτεία για να προάγουν στο μυαλό των νέων ανθρώπων ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει. Καλοθελητές του ωχαδερφισμού ή του επεκτατισμού του μίσους μεταξύ των ανθρώπων, συναγελάζονται εις βάρος άλλων που προσπαθούν άοκνα και τίμια να προσφέρουν. Ευτυχώς, είναι λίγοι οι κακοί δάσκαλοι, μα εμένα δεν θα σταματήσει να με ανησυχεί η πιθανότητα να γίνουν περισσότεροι...
Κωνσταντίνος

Σχολιασμός από Ολυμπία
Δεν θα μπορούσε κανείς να συγγράψει μία τόσο γλαφυρή έρευνα για το όνειδος της Ελληνικής κοινωνίας όπως αυτή που παρέθεσε ο Κώστας.
Το πρώτο σκέλος της, η διαχρονική αιτία των δεινών του Ελληνισμού, η έσχατη προδοσία της κληρονομιάς και της ευθύνης του να είσαι Έλληνας. Γιατί δεν υπάρχει σημαντικότερη ευθύνη από το να είσαι βιολογικός και εντόπιος κληρονόμος ενός πολιτισμού που γέννησε ό,τι όμορφο έχει απομείνει σήμερα στη Γη. Από άκρη σ’ άκρη, από την Δύση της κοινωνικής ανθρωποφαγίας μέχρι την Ανατολή της μισάνθρωπης κοινωνίας, μόνο τα Ελληνικά ιδεώδη είναι αποκούμπι και ελπίδα κάθε βαλλόμενου από την εξουσία.
Η λιθοβολημένη κοπέλα στο Αφγανιστάν, αναπολεί τους καιρούς όπου κυκλοφορούσε ελεύθερη, μορφωνόταν, τραγουδούσε, καλλωπιζόταν, χαιρόταν το Φώς που της στερούν τώρα οι μισάνθρωποι μουλάδες της USAID. Αναπολεί ακριβώς αυτό το Φως.
Ο Δυτικός, κατεστραμμένος ψυχολογικά «κυρίαρχος» πολίτης, ψάχνει απαντήσεις στα αδιέξοδα της ψυχής του. Ψάχνει να βρει τους λόγους που η Δημοκρατία του κατάντησε κίβδηλη, το σύστημα Υγείας του μολυσματικό, η Τέχνη του εξουσιαστική, οι επιστήμες του στην υπηρεσία του τρόμου και του σκότους. Αναπολεί το Φως που κάποτε έκανε τον άνθρωπο ελεύθερο, τη Γυναίκα ισότιμη, το παιδί σεβαστό και προστατευόμενο. Το Φως το Ελληνικό.
Στην Ελλάδα λοιπόν, οι κοινωνοί της γνώσης, οι φορείς αυτού του τεράστιου οπλοστασίου που μπορεί να φέρει το κατά φύσιν ζειν, την κοινωνική δικαιοσύνη, την Ειρήνη, τον αλληλοσεβασμό, το πραγματικό Φως…, κατεβάζουν τον διακόπτη.
Όχι, δεν είναι θύματα, αλλά συνένοχοι... Δεν είναι «αδικημένοι» αλλά άδικοι... Είναι οι ίδιοι που ανοίγουν τον φαύλο κύκλο της μισανθρωπίας, καλυμμένοι πίσω από ένα αρρωστημένο εγωϊσμό που έντεχνα τους καλλιέργησε το απολίτιστο σύστημα που φοβάται το Φως, γιατί τρέφεται από το σκοτάδι.
«Μπες να βολευτείς», αντί «Δίδαξε, πρόσφερε, ανάκαμψε».
«Τι λες ρε;, Κορόιδο είσαι να δουλεύεις για ψίχουλα;», «κάνε κανένα ιδιαίτερο, κονόμα», "Μην προσφέρεις ρε κορόιδο, χαλάς την πιάτσα".
Άιντε να απεργήσουμε να πάρουμε κανένα φράγκο παραπάνω...
Ένας φίλος, Αλβανός οικογενειάρχης, με ρωτούσε με απορία: «Μα το παιδί μου λέει να πληρώσω τον καθηγητή του για να έρχεται στο σπίτι να του κάνει ιδιαίτερα». «Εγώ του λέω ότι είναι τεμπέλης και δεν διαβάζει, αφού αυτά του τα διδάσκουν στο σχολείο. Αυτός όμως επιμένει ότι όλοι κάνουν ιδιαίτερα μαζί του, αφού οι ασκήσεις που τους βάζει είναι άγνωστες και τον παίρνουν όλοι για ιδιαίτερο». «Τον είδα μάλιστα και στην τηλεόραση σε μία πρωϊνή εκπομπή».
Άντε να εξηγήσω εγώ στον Αλβανό που ήρθε εδώ για ένα καλύτερο μέλλον, ότι ο ινστρούχτορας που βγαίνει στο πρωϊνάδικο και μιλάει για το κακό κράτος, τα συλλογικά δικαιώματα και ζητά «λεφτά για την παιδεία», είναι ένας κοινός απατεώνας που εκβιάζει τις αθώες ψυχές, λευκές σαν χαρτί που πέφτουν στα χέρια του για να γεμίσει την τσέπη του.
Τα παιδιά που ζητούν Φως, πέφτουν στα χέρια του μαύρου ινστρούχτορα για να τα ποτίσει με μίσος και σκοτάδι…
Σαν αυτό που περιγράφει ο Κώστας. Τα μουσουλμανάκια που τα πετάει ο τεμπελχανάς κρατικός υπάλληλος από το παράθυρο. Γι’ αυτό η Νικολοπούλου είναι εξαίρεση, γι’ αυτό κάνει τα μουσουλμανάκια να αγαπούν την ίδια αλλά και την Ελλάδα. Γιατί απλούστατα, ασχολήθηκε μαζί τους με την καρδιά της. Τους έδωσε το Φως το άδολο, που είπε και ο Κάρολος. Γι’ αυτό και έχουν λυσσάξει οι σκοταδιστές μαζί της. Αυτή όμως βαστά, όπως βαστά το Φως μέσα στους αιώνες και ας τρεμοπαίζει.
Και τέλος, η ημιμάθεια, που γίνεται φονικό όπλο στα χέρια του εγωϊστή, που ανακάλυψε τον τροχό, ότι «οι Χριστιανοί κατεδάφισαν τους ναούς» και κρίνει σκόπιμο να διαφωτίσει με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά.
Μπράβο ρε μεγάλε, είσαι υπεράνω. Είσαι ο καλύτερος, παραπάνω από τα κορόιδα.
Και πήγε μετά να πιεί τον δηλητηριώδη φραπέ και την κοκα κόλα του, για να κατέβει κάτω ευκολότερα η μπριζόλα του.
Για πες μας βρε γίγαντα γνώστη, τι ακριβώς πρέσβευαν οι Αρχαίοι πρόγονοι; Γιατί και πριν από τον Χριστιανισμό, ήρθε άλλο ιερατείο, που επέβαλλε τον Δία αντί της Γαίας. Όπως ο Απόλλωνας που σκότωσε τον Πύθωνα.
Για εξήγησε μας λοιπόν, όχι ποιος ήταν ο «καλός» αλλά τι στην ευχή ήταν η αιτία ύπαρξης του Έλληνα στην πλάση. Πέραν από τις όποιες θρησκευτικές δομές.
Ποιος είναι ο διαχρονικός σκοπός του «Έλληνα» στη Γη; Να πουλάει εξυπνάδα σε παιδάκια; Να υπηρετεί το διαίρει και βασίλευε;
Ο Παρθενώνας ήταν «γκαλερί» όπως ήθελε να μας πείσει ο Γαβράς και η Δαμανάκη και τον κατεδάφισαν λόγω γούστου; Ή ήταν Λατρευτικός Ναός όπως δήλωσε ο… Χριστιανός Άνθιμος;
Η διατροφή σου της μπριζόλας και του φραπέ είναι Ελληνική; Ή μήπως οι «Χριστιανοί» αγιορείτες εφαρμόζουν πιστά τη διατροφή του Πυθαγόρα;
Είναι «Ελληνικό» να ξεσκίζεσαι στο τάβλι την Μεγάλη Εβδομάδα; Ή μήπως η κατανυκτική κορύφωση των «Χριστιανών» είναι πιο κοντά στην Ορφική μυσταγωγία πριν την ανάσταση;
Όχι φίλε, ουδείς φοβάται την Αλήθεια. Αλλά η αλήθεια "α λα καρτ" είναι η μάστιγα. Η αποσπασματική αλήθεια που μας βολεύει για να μην ιδρώσουμε. Για να γεμίσουμε εύκολα τις τσέπες μας. Για να σκοτώσουμε την ώρα μας και μαζί το αιώνιο χρέος μας στο Φως και το ορθό.
Και αυτή η ολοκληρωμένη, προαιώνια Ελληνική αλήθεια δόθηκε με τον καλύτερο τρόπο από έναν «Χριστιανό». Τον Μακαριστό Χριστόδουλο που ακόμα τρέμουν οι σκοταδιστές.
Όταν αναβίωσε την Αρχαία λαμπαδηδρομία από τις εφτά εκκλησίες των Αθηνών, Μεγάλη Παρασκευή όταν η ισχυρή Ελλάδα βούταγε στον πλούτο του χρηματιστηρίου και παρέα με τους σκοταδιστές του πλανήτη βομβάρδιζε την Σερβία:
«Από τη μία υπάρχει ο δρόμος των σταυρωτών. Αυτών που σταυρώνουν έναν ολόκληρο λαό. Ο εύκολος δρόμος, της αδικίας και του εφήμερου πλούτου».
«Από την άλλη, η εικόνα του εσταυρωμένου. Του μαρτυρίου, του αγώνα».
«Ούτε στιγμή μην διστάσετε για το ποιόν δρόμο πρέπει να ακολουθήσετε. Να μην παρασυρθείτε από τα εφήμερα φώτα γιατί σας περιμένει το αιώνιο σκοτάδι. Ενώ ο δρόμος του αγώνα οδηγεί στο αιώνιο το Φως το Ελληνικό».
Η πανάρχαια παραβολή του Ηρακλέους για τους δρόμους της Αρετής και της Κακίας δηλαδή. Έπειτα ξέσπασε η φούσκα του χρηματιστηρίου, όπως τώρα οι «βολεμένοι» θα ψάχνουν τα επιδόματα και των 14ο μισθό.
Όπως και να το δεις, το Φως παραμένει εκτυφλωτικό και Ελληνικό. Ενώ το σκοτάδι θα παραμένει ζοφερό και απεχθές ό,τι προβιά και να του φορέσεις…

Σημαντική εξέλιξη στο θέμα της διεκδίκησης των ελληνικών περιουσιών στην Κωνσταντινούπολη από τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, γράφει η ATHENS POST, συνιστά το γεγονός ότι τελικά η Άγκυρα δεν έκανε χρήση του δικαιώματός της να ασκήσει έφεση στο ΕΔΑΔ για την απόφασή του στην προσφυγή των αδελφών Φωκά, με την οποία τον περασμένο Σεπτέμβριο καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είχε δηλώσει τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι η Τουρκία θα ασκήσει έφεση.
Έτσι, η απόφαση του ΕΔΑΔ κατά της Τουρκίας έγινε οριστική και δημιουργεί πλέον νομολογία για όλες τις σχετικές υποθέσεις, που αφορούν όλες τις μη μουσουλμανικές μειονότητες της Τουρκίας.
Μετά την εξέλιξη αυτή, αν μέχρι τις 29-03-2010 δεν επέλθει φιλικός συμβιβασμός μεταξύ των μερών, τότε το ΕΔΑΔ θα εκδώσει απόφαση για τις οικονομικές αξιώσεις των αδελφών Φωκά, που ανέρχονται στα 24 και πλέον εκατομμύρια ευρώ και αφορούν την αξία των ακινήτων, τα διαφυγόντα κέρδη και την ηθική τους βλάβη.
Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες οι δικηγόροι των αδελφών Φωκά πρόκειται να επιμείνουν στο βασικό αίτημα για την επιστροφή των ακίνητων. Ο Έλληνας δικηγόρος Δημήτρης Γκελντής, ο οποίος πρώτος είχε ξεκινήσει την υπόθεση Φωκά, δήλωσε ότι η απόφαση της Τουρκίας να μην ασκήσει έφεση έχει και νομική και πολιτική σημασία.
«Με συγκρατημένη αισιοδοξία επισημαίνω ότι η θέση αυτή της Άγκυρας ίσως σηματοδοτεί τη νέα ευρωπαϊκή προοπτική που θέλει να χαράξει και είναι απότοκος της ιστορικής αυτοκριτικής που είχε ασκήσει πρόσφατα ο πρωθυπουργός Ερντογάν στηλιτεύοντας τις πρακτικές διακρίσεων που είχαν ακολουθήσει παλαιότερα οι τουρκικές κυβερνήσεις σε βάρος των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων».
Ο Kύπριος δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης,που συνεργάστηκε με τον Έλληνα συνάδελφό του στο ΕΔΑΔ, δήλωσε: «Η μη άσκηση έφεσης από την Τουρκία συνιστά δικαίωση των δικαιωμάτων όχι μόνο των αδελφών Φωκά, αλλά και χιλιάδων άλλων ατόμων ελληνικής καταγωγής των οποίων οι περιουσίες κατασχέθηκαν από την τουρκική κυβέρνηση στη συνέχεια των δύο “Μυστικών Διαταγμάτων” του Υπουργικού Συμβουλίου το 1964».
Ο Τούρκος δικηγόρος Οκάν Χεμσινλίογλου επεσήμανε ότι πλέον έχει ανοίξει ο δρόμος σε οποιοδήποτε σημείο της Τουρκίας, οποιοσδήποτε Έλληνας,Αρμένιος, Εβραίος ή Βούλγαρος να διεκδικήσει το κληρονομικό του δικαίωμα που είναι επιστροφή των ακινήτων ή αποζημίωση.
Εξάλλου, ο δικηγόρος Δ. Γκελντής έστειλε επιστολή στις 14-01-2010 προς το νέο Ευρωπαίο επίτροπο για τη Διεύρυνση Στέφαν Φιούλε, καθώς και στον προκάτοχό του Όλι Ρέν τους οποίους ενημέρωσε για το οριστικό της απόφασης.
Επίσης, στην επιστολή καταγγέλλει τους περιορισμούς που φαίνεται να θέτει η Άγκυρα στην έρευνα ελληνικών ακινήτων και επισημαίνει ότι οι περιορισμοί αυτοί είναι αντίθετοι με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, αφού οι Έλληνες υπήκοοι είναι Ευρωπαίοι πολίτες.
Υπενθυμίζεται ότι η υπόθεση Φωκά αφορά την ιστορία της Πολυξένης Φωκά-Πιστικά, που ήταν μοναδική κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας που είχε αποκτήσει από τους θετούς γονείς της. Η περιουσία της, από τρεις πολυώροφες οικοδομές στο Ταξίμ-Πέραν, είχε δημευθεί από τοτουρκικό κράτος το 1997.
Η ίδια απεβίωσε φτωχή το 2000 στο ίδρυμα Βαλουκλή. Το τουρκικό κράτος δεν επέτρεψε στους αδελφούς της να την κληρονομήσουν και έτσι αυτοί προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Πηγή: ATHENS POST

Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία

Πολύς λόγος γίνεται για τον νέο νόμο του ΠΑΣΟΚ περί Ιθαγένειας. Έναν νέο νόμο, ο οποίος έχει ως στόχο του να "χαλαρώσει" όλες τις ασφαλιστικές δικλείδες του υπάρχοντος νόμου.
Οι Έλληνες είναι σχεδόν στο σύνολό τους αντίθετοι με αυτήν την αλλαγή και δικαίως. Το θέμα είναι το πώς τους συμφέρει ν' αντιδράσουν σε μια τέτοια ανεπιθύμητη μεθόδευση.
Πολλοί προτείνουν ακόμα και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Εμείς αυτό το θεωρούμε λάθος, εφόσον μπορεί να μας βάλει σε περιπέτειες. Στην περίπτωση αυτήν έχουμε ένα καθαρά νομικό ζήτημα και αυτά τα ζητήματα βρίσκουν τις απαντήσεις τους στις δικαστικές αίθουσες.
Το όλο θέμα είναι ν' αποδείξει κάποιος ότι η έννοια της Ιθαγένειας συνδέεται άμεσα με την έννοια του συμφέροντος. Του έννομου συμφέροντος σε όλα τα επίπεδα. Του ατομικού για τον πολίτη και του συλλογικού συμφέροντος για τον λαό.
Τις καλύτερες απαντήσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα μας τις δίνει πάντα ο Συνταγματικός Νόμος. Το "Ευαγγέλιο" της Ελληνικής Δημοκρατίας. Τα πάντα ξεκινάνε από το άρθρο 1 παράγραφος 2.
Τι μας λέει αυτό το άρθρο; Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.
Μέσα στην έννοια της κυριαρχίας, η οποία είναι καθολική και απόλυτη, συμπεριλαμβάνεται και η πολύ "στενότερη" έννοια της ιδιοκτησίας και άρα η έννοια του συμφέροντος. Όπου υπάρχει κυριαρχία υπάρχει ιδιοκτησία και όπου υπάρχει ιδιοκτησία υπάρχει συμφέρον. Ο ελληνικός λαός είναι κυρίαρχος στην πατρίδα του και άρα ιδιοκτήτης της. Απειλούνται τα συλλογικά συμφέροντά του κάθε φορά που απειλείται η πατρίδα του με την ίδια λογική που απειλούνται τα συμφέροντα του κάθε ιδιοκτήτη κάθε φορά που απειλείται η ιδιοκτησία του. Όταν προστίθενται αυθαίρετα συνδικαιούχοι σε μια περιουσία, η οποία παραμένει αναλλοίωτη, ευνόητο είναι ότι έχουμε απειλή των συμφερόντων των προηγούμενων ιδιοκτητών και στην προκειμένη περίπτωση των συμφερόντων του ελληνικού λαού.
Αυτά τα συλλογικά συμφέροντα είναι ταυτόχρονα και ατομικά, εφόσον καθιστούν τους Έλληνες πολίτες "συνέταιρους" στην κυριαρχία και άρα στην ιδιοκτησία της πατρίδας τους. Το συλλογικό συμφέρον του ελληνικού λαού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της πατρίδας του μοιράζεται στα μέλη του. Η έννοια της κυριαρχίας μοιράζεται στους δικαιούχους της —οι οποίοι είναι οι Έλληνες πολίτες ως άτομα— και άρα αυτό το οποίο μοιράζεται είναι η ιδιοκτησία, με αποτέλεσμα το συλλογικό συμφέρον να γίνεται ταυτόχρονα και ατομικό συμφέρον. Το ατομικό συμφέρον ενός Χανιώτη στην Καστοριά ή το ατομικό συμφέρον ενός Ροδίτη στον Έβρο.
Με βάση λοιπόν την —στην κυριολεξία… προ ημερών— καταγραφή της δημόσιας περιουσίας, προκύπτει ότι αυτή ανέρχεται στο ύψος των 300.000.000.000 ευρώ. 300 δισεκατομμύρια ευρώ με βάση τις πιο "υποβαθμισμένες" εκτιμήσεις. Μια περιουσία, η οποία εξακολουθεί να παραμένει τεράστια ακόμα και μετά την επίσης τεράστια λεηλασία της, που είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια των ΟΤΕ, ΕΛΠΕ, Ολυμπιακής Αεροπορίας κλπ.. Αν κάποιος υπολογίσει ότι ο πληθυσμός των Ελλήνων ανέρχεται στον αριθμό 10.964.020, τότε εύκολα καταλήγει στο "μερίδιο" του κάθε Έλληνα πάνω σ' αυτήν τη συλλογική περιουσία. Το μερίδιο είναι 27.362 ευρώ για τον κάθε Έλληνα πολίτη.
Αυτή είναι η "τρέχουσα" αξία της "μετοχής" του ελληνικού κράτους. Το κάθε Ελληνόπουλο, όταν γεννιέται, —μόνο και μόνο επειδή γεννιέται Έλληνας— έχει μια τέτοια "μετοχή", εφόσον αυτό είναι το μερίδιό του πάνω στην κοινή ελληνική περιουσία. Αντιλαμβανόμαστε ότι τα μεγέθη είναι τεράστια. Μια πενταμελής ελληνική οικογένεια, η οποία δεν έχει υπό την κατοχή της κανένα ιδιωτικό περιουσιακό στοιχείο, είναι κάτοχος περιουσιακού δικαιώματος, το οποίο έχει αξία 5Χ27,362= 136.811 ευρώ. Είναι μια πλούσια οικογένεια μόνο και μόνο επειδή είναι οικογένεια Ελλήνων.
Είναι για παράδειγμα μια πιο πλούσια οικογένεια από μια πακιστανική ή μια νιγηριανή ή μια σομαλική οικογένεια. Γιατί; Γιατί έχει δικαίωμα σε καλύτερες και ακριβότερες υπηρεσίες, οι οποίες παρέχονται σε καλύτερες και ακριβότερες εγκαταστάσεις. Γιατί έχει δικαίωμα περίθαλψης σε καλύτερα νοσοκομεία από αυτά των προαναφερομένων χωρών. Έχει δικαίωμα να εκπαιδεύει τα παιδιά της σε καλύτερα σχολεία από αυτά των προαναφερομένων χωρών. Έχει δικαίωμα ν' απολαμβάνει κοινωνική πολιτική σε μια χώρα πολύ "ακριβότερη" από τις προαναφερόμενες χώρες. Έχει το δικαίωμα να δραστηριοποιείται οικονομικά σε μια χώρα με πολύ πιο ανεπτυγμένη οικονομία από τις προαναφερόμενες χώρες.
Είναι τόσο μεγάλη η αξία της ελληνικής "μετοχής", που θα την αδικούσαμε, συγκρίνοντάς την μόνον με αυτές κάποιων υπανάπτυκτων χωρών. Η ελληνική "μετοχή" είναι μεγαλύτερης αξίας ακόμα και από την αμερικανική ή τη βρετανική. Γιατί; Γιατί σε εκείνα τα κράτη η δημόσια περιουσία είναι ελάχιστη και άρα ελάχιστο είναι και το μερίδιο που αντιστοιχεί στον κάθε πολίτη τους. Πιο πλούσιος γεννιέται κάποιος ως Έλληνας παρά ως Αμερικανός. Από εκεί και πέρα το τι δυνατότητες δίνει η ιδιωτική οικονομία του κάθε κράτους στους πολίτες του είναι άλλο θέμα και δεν αφορά την εθνική του "μετοχή".
Η εθνική "μετοχή" έχει σχέση μόνον με το δημόσιο κεφάλαιο. Είναι αυτή που εξασφαλίζει τα ελάχιστα, τα οποία απολαμβάνει ο πολίτης ως κρατική μέριμνα. Έχει σχέση με τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνει το κράτος απέναντι στους πολίτες του. Οι πολίτες των ΗΠΑ ή της Βρετανίας μπορεί να είναι πλουσιότεροι των Ελλήνων, αλλά οι εθνικές τους "μετοχές" είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Είναι "μετοχές" επιπέδου Αϊτής. Αν δεν έχουν ιδιωτικά χρήματα να προστατεύσουν τους εαυτούς τους, κανένας δεν πρόκειται να το κάνει για λογαριασμό τους με δημόσια. Αν δεν έχουν χρήματα δικά τους, την έννοια "νοσοκομείο" θα τη βρίσκουν μόνον στο λεξικό και στο γράμμα "Η". Οι ΗΠΑ μπήκαν στην τρίτη χιλιετία και ο Ομπάμα δεν μπορεί να θεμελιώσει ένα στοιχειώδες δημόσιο σύστημα υγείας, για να μην πεθαίνουν οι Αμερικανοί στους δρόμους.
Αντιλαμβανόμαστε ότι από το ιδιοκτησιακό αυτό δικαίωμα του Έλληνα πολίτη προκύπτουν όλες οι υποχρεώσεις του κράτους απέναντι στους πολίτες. Υποχρεώσεις, οι οποίες —όπως εύκολα διαπιστώσαμε— απαιτούν όχι μόνον υλικές υποδομές για να έρθουν εις πέρας, αλλά και χρήματα. Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι δωρεάν και ούτε προκύπτουν από τον "ανθρωπισμό" του συστήματος. Προκύπτουν από την υποχρέωση του κράτους απέναντι στον ιδιοκτήτη της περιουσίας, την οποία διαχειρίζεται. Είναι το "μέρισμα", το οποίο αποδίδεται στον πολίτη. Το "μέρισμα", το οποίο προκύπτει ως κέρδος από τη "μετοχή" του. Ένα "μέρισμα", το οποίο απλά δεν δίνεται σε χρήμα, αλλά προσφέρεται ως υπηρεσία και άρα σε "είδος".
Το σύνολο του άρθρου 21 περιλαμβάνει όλες τις "αντιπαροχές", τις οποίες απολαμβάνει ο Έλληνας ως ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ του ελληνικού κράτους.
1. Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία, τελούν υπό την προστασία του Κράτους.
2. Πολύτεκνες οικογένειες, ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου, θύματα πολέμου, χήρες και ορφανά εκείνων που έπεσαν στον πόλεμο, καθώς και όσοι πάσχουν από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο, έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος.
3. Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.
4. Η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους.
5. Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, καθώς και η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων, αποτελεί υποχρέωση του Κράτους.
6. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων, που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η όλη αυτή πανάκριβη "φροντίδα" του κράτους προς όλους τους Έλληνες προκύπτει από αυτήν την περιουσία. Προκύπτει από τα κέρδη αυτής της περιουσίας, τη διαχείριση της οποίας για ευνόητους λόγους την αναλαμβάνει το ίδιο το κράτος. Ο Έλληνας, από την εποχή που είναι βρέφος, εξασφαλίζει την υγεία του, την εκπαίδευσή του, αλλά και τη σίγουρη επιβίωσή του, εξαιτίας αυτής της "μετοχής". Δεν θα αφεθεί ποτέ από το κράτος να πεθάνει στον δρόμο από την πείνα, την αρρώστια ή τα γηρατειά. Από αυτήν την περιουσία και τα κέρδη της προκύπτει όλη η δαπανηρή "φροντίδα", αλλά και η προνομιακή μεταχείριση που απολαμβάνει ο Έλληνας μέσα στην πατρίδα του. Η νόμιμα και μόνιμα προνομιακή μεταχείριση απέναντι στον οποιονδήποτε άλλο, ο οποίος για τον οποιονδήποτε λόγο βρίσκεται μέσα σ' αυτήν.
Αυτή η προνομιακή μεταχείριση δεν αφορά τους Έλληνες μόνον στο επίπεδο του πολίτη, ο οποίος απολαμβάνει τις κρατικές υπηρεσίες. Αφορά τους Έλληνες και στο επίπεδο που θα κληθούν να στελεχώσουν το κράτος, το οποίο προσφέρει αυτές τις υπηρεσίες. Έλληνες, δηλαδή, δεν είναι μόνον οι "υπηρετούμενοι". Έλληνες είναι και οι υπηρέτες του ελληνικού κράτους. Υποχρεωτικά είναι Έλληνες.
Άρθρο 4.4 Μόνον ΕΛΛΗΝΕΣ πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους.
Αυτό το προνόμιο δεν είναι ούτε ρατσιστικό ούτε παράνομο ούτε αυθαίρετο. Είναι ένα προνόμιο, το οποίο απολαμβάνουν πάντα οι ιδιοκτήτες. Ένα καθημερινό δικαίωμα, το οποίο ποτέ δεν καταγγέλθηκε σαν "προβληματικό". Δικαίωμα του κάθε "Γεωργιάδη" είναι να δίνει τα "κλειδιά" του σπιτιού του μόνον στα δικά του τα παιδιά και σε κανέναν άλλο. Διαμαρτυρήθηκε ποτέ κανένας "Χασάν" επειδή ο "ρατσιστής" Βαρδινογιάννης δεν του έδωσε τα κλειδιά του σπιτιού του, για να το απολαύσει και ο ίδιος; Πώς είναι δυνατόν να διεκδικούν θέσεις στο ελληνικό δημόσιο αλλοδαποί;
Όλα αυτά είναι προνόμια, τα οποία προκύπτουν από την Ιθαγένεια και υπάρχουν μόνον για τους Έλληνες. Είναι το κέρδος τους για τους αγώνες, τους κόπους και τη συνολική συνεισφορά τους στο "χτίσιμο" της Ελλάδας …Τη δική τους, αλλά και των προγόνων τους Ελλάδα. Είναι το κέρδος από τη "δέσμευση" του κάθε Έλληνα ότι ποτέ δεν θα πάψει να συνεισφέρει στην προστασία ή την επέκταση αυτής της περιουσίας. Είναι το κέρδος, που αναγκάζει τους πάντες να "στρατευτούν" με όλους τους τρόπους, όταν παραστεί ανάγκη. Την υποχρεωτική "στράτευση" και στράτευση. Τι σχέση μπορεί να έχει με αυτό το κέρδος ένας λαθρομετανάστης, ο οποίος από τύχη βρέθηκε στην Ελλάδα, επειδή δεν μπορούσε να επιβιώσει στην πατρίδα του ή κάπου αλλού;
Ποιος ανθρωπισμός "δικαιολογεί" μερίδιο στη νομή κερδών; Ο ανθρωπισμός έχει σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχει σχέση με ό,τι συμπεριλαμβάνεται στα "ατομικά δικαιώματα" και τα οποία τυγχάνουν της απόλυτης προστασίας από το ίδιο το Σύνταγμα. Δικαιώματα, τα οποία έχουν σχέση με έννοιες όπως είναι η ζωή, η τιμή, η ελευθερία του ανθρώπου, η προστασία του από τα βασανιστήρια, το άσυλο της κατοικίας του, η θρησκευτική του ελευθερία, η πρόσβασή του σε νόμιμο δικαστή κλπ.. Εδώ δεν μιλάμε για τίποτε από όλα αυτά. Εδώ μιλάμε για συμφέροντα ιδιοκτητών. Μιλάμε για νόμιμα κέρδη νόμιμων ιδιοκτητών, εξαιτίας νόμιμων ιδιοκτησιών. Από πότε τα ανθρώπινα δικαιώματα δίνουν μετοχές της Goldman Sachs ή της Coca-Cola;
Περί αυτού πρόκειται και γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε ανεπιθύμητες και βέβαια παράνομες τις ομαδικές και άνευ όρων "ελληνοποιήσεις". Μιλάμε για μερίδιο σε κέρδη. Μιλάμε για μερίδιο ξένων στα ελληνικά κέρδη. Αυτό ακριβώς καταγγέλλουμε μέσα από αυτό το κείμενο. Καταγγέλλουμε παράνομη απόδοση μεριδίου κέρδους σε παράνομους "συνεταίρους". Απλά ο άνθρωπος μπερδεύεται, γιατί το μερίδιο αυτό είναι σε "είδος", εφόσον δίδεται σε προνόμια. Όταν όμως ένα προνόμιο μοιράζεται σε περισσότερους, ευνόητο είναι ότι περιορίζεται το "κέρδος" του και άρα θίγονται τα συμφέροντα αυτών που ήδη το απολαμβάνουν νόμιμα από εκείνους που θα μπουν παράνομα στην ευνοϊκή μεταχείριση.
Όταν "ελληνοποιείς" αυθαίρετα και μαζικά κάποιους, τους βάζεις σ' αυτό το μερίδιο και άρα το κάνεις μικρότερο. Ακόμα και σε ένα δημόσιο νοσοκομείο να πας, μειώνεται το κέρδος σου, αν, αντί για "ουρά" δέκα Ελλήνων, συναντήσεις "ουρά" δεκαπέντε ανθρώπων εκ των οποίων οι πέντε είναι "ελληνοποιημένοι" λαθρομετανάστες. Ακόμα και στο τελευταίο σχολείο να πας, μειώνεται το κέρδος σου, αν το παιδί σου, αντί να μπει σε άρτια εξοπλισμένες εκπαιδευτικές αίθουσες, μπαίνει σε υπολειτουργούσες "χάβρες", εξαιτίας της "υπερπαραγωγής" των "ελληνοποιημένων" λαθρομεταναστών.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Όσοι Έλληνες δεν είχαν δικά τους χρήματα να χρηματοδοτήσουν το μέχρι τώρα δεδομένο ελληνικό επίπεδο, υποβιβάστηκαν στο επίπεδο του Μπαγκλαντές. Κάποιοι Έλληνες ήταν κάποτε πλούσιοι, γιατί κληρονόμησαν "Ελλάδα" και σήμερα είναι φτωχοί, γιατί απολαμβάνουν "Μποτσουάνα". Οτιδήποτε πληρώθηκε από Έλληνες και χρησιμοποιείται στον ίδιο βαθμό από ξένους, είναι απώλεια κέρδους γι' αυτούς. Θέση στο παγκάκι ενός πάρκου να μην βρίσκεις, εξαιτίας ξένων μόνιμων καταληψιών, είναι "ζημιά". Πλήρωσες για κάτι, το οποίο δεν φτάνει για όλους και θα ξαναπληρώσεις για να φτάσει για όλους, χωρίς καν να γνωρίζεις ποιοι και πόσοι είναι αυτοί οι διαρκώς αυξανόμενοι "όλοι".
Απλά πράγματα. Όταν στην οικονομία μειώνεται το κέρδος του "μετόχου", χωρίς να μειωθεί η αξία του συνολικού κεφαλαίου, σημαίνει ότι μειώνεται η αξία της "μετοχής" του. Μειώνεται η αξία της περιουσίας του. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον παράνομο νόμο περί Ιθαγένειας. Κάποιοι μειώνουν την αξία της "μετοχής" του Έλληνα και αυτό είναι μετρήσιμο μέγεθος. Αν, για παράδειγμα, σήμερα οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα είναι 2.500.000 και όλοι αυτοί "ελληνοποιηθούν", τότε αυτόματα η αξία της "μετοχής" του Έλληνα θα "πέσει" από τις 27.362 ευρώ, που είναι σήμερα, στις 22.281 ευρώ. Ο κάθε Έλληνας θα χάσει 5 χιλιάδες ευρώ. Η απώλεια για μέση πενταμελή οικογένεια θα είναι 25.000 ευρώ… ήτοι μια ολόκληρη ελληνική "μετοχή".
Ένα Ελληνόπουλο μπορεί να μην γεννηθεί ποτέ, γιατί απλούστατα η οικογένειά του δεν μπορεί να πληρώσει αυτά, τα οποία σε άλλη περίπτωση θα της παρείχε το κράτος. Πόσα ιδιωτικά σχολεία υπήρχαν στην Ελλάδα, όταν δεν υπήρχαν μετανάστες, των οποίων τα παιδιά μειώνουν το μερίδιο των Ελλήνων στην εκπαίδευση; Πόσα ιδιωτικά νοσοκομεία υπήρχαν στην Ελλάδα, όταν δεν υπήρχαν μετανάστες, των οποίων οι ανάγκες μειώνουν το μερίδιο των Ελλήνων στην περίθαλψη; Γιατί αναπτύχθηκαν όλες οι ιδιωτικές "υπηρεσίες" στο χρονικό διάστημα της "πλημμύρας" των λαθρομεταναστών; Γιατί όσοι Έλληνες είχαν τις οικονομικές δυνατότητες δεν δέχονταν σε κανέναν τομέα το νέο υποβαθμισμένο "μερίδιο", εξαιτίας της νέας μοιρασιάς.
Αν αυτά, τα οποία κάποτε αποτελούσαν παροχές του κράτους, πρέπει ο Έλληνας να τα πληρώσει, για να τα παράσχει στα παιδιά του, τι θα κάνει όταν δεν μπορεί ν' ανταποκριθεί; Τι θα κάνει, όταν δεν έγινε τόσο πλουσιότερος όσο θα έπρεπε, προκειμένου ν' αντισταθμίσει την απώλεια του "μερίσματός" του; Μειώνει τα "έξοδά" του, εφόσον δεν του φτάνει το "μέρισμα" που λαμβάνει από τη "μετοχή του". "Μειώνει" τα παιδιά του. Κάποια Ελληνόπουλα έχασαν τις "μετοχές" τους και άρα και το δικαίωμα ύπαρξης.
Κάποιες οικογένειες, οι οποίες υπό τις προηγούμενες συνθήκες θα έκαναν τρία παιδιά, τώρα κάνουν δύο, γιατί δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν το "χάσμα", που δημιουργήθηκε μεταξύ αυτού που θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά τους και αυτού που μπορούν. Δυστυχώς οι περισσότερες οικογένειες των Ελλήνων σήμερα περιορίζονται στο ένα παιδί. Αυτή είναι μια απώλεια τεράστια με επίσης τεράστιες εθνικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Μια απώλεια, η οποία διαρκώς θα επιβαρύνει τους συσχετισμούς των πληθυσμών μέσα στη χώρα, εφόσον δεν αφορά την απέναντι "πλευρά". Οι μετανάστες ξεκινάνε από πολύ "χαμηλά" και οτιδήποτε και να απολαμβάνουν είναι ανέλπιστη βοήθεια. Αντί ν' αποκτήσουν τρία παιδιά, θα αποκτήσουν τέσσερα, χάρη στη βοήθεια του ελληνικού κράτους... Πέντε, αν είχαν τη βοήθεια του ισχυρότερου γερμανικού κράτους.
Αυτά όλα θα τα συναντήσουμε μπροστά μας. Είναι προβλήματα, που, αν δεν επιλυθούν εγκαίρως, δεν επιλύονται ποτέ. Όταν η πολιτική του ελληνικού κράτους στερεί την ευκαιρία σε κάποια Ελληνόπουλα να γεννηθούν και δίνει ανέλπιστες ευκαιρίες σε κάποια άλλα, ευνόητα είναι κάποια πράγματα. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για απώλεια. Είναι μια απώλεια τεράστια, την οποία δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να επιβάλει στους Έλληνες. Μια απώλεια τεράστια, εφόσον στερεί από το κράτος τους πόρους, για να εκτελέσει σε ικανοποιητικό βαθμό το υποχρεωτικό γι' αυτό άρθρο 21. Απλά πράγματα. Δεν είναι δυνατόν από μια μικρή οικογενειακή "κατσαρόλα" να τρώει ανεξέλεγκτα όλη η γειτονιά. Στο τέλος όχι μόνον νηστικοί θα μείνουν όλοι τους, αλλά θα συγκρουστούν μεταξύ τους, καταστρέφοντας τα πάντα.
Η αδικία στη νομή των μερισμάτων είναι θέμα χρόνου να οδηγήσει στην έκρηξη και την κοινωνική αδικία. Γιατί; Γιατί αυτή η αδικία θα "μεγαλώνει" κάθε φορά που θα προκύπτει κάποιο κέρδος για τον ελληνικό λαό. Το οποιοδήποτε κέρδος …απ' όπου κι αν προέρχεται. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, ζητάει από τη Γερμανία αποζημιώσεις για τα όσα υπέστη ο λαός της από τη γερμανική κατοχή. Ζητάει αποζημιώσεις για τους νεκρούς, τους αναπήρους, τους κατεστραμμένους κλπ.. Όταν αυτή η αποζημίωση αποδοθεί, θα αποδοθεί στο ελληνικό δημόσιο υπέρ του ελληνικού λαού. Θα μετατραπεί σε αύξηση ή βελτίωση των υποδομών αυτού του λαού.
Με αυτήν την αποζημίωση θα βελτιωθούν τα νοσοκομεία, τα σχολεία ή οι δρόμοι αυτού του λαού. Ποιου λαού; Των Πακιστανών ή των Νιγηριανών, οι οποίοι βρίσκονται μερικούς μήνες στην Ελλάδα και "ελληνοποιήθηκαν" με συνοπτικές διαδικασίες; Για τη ναζιστική κατοχή θα "αποζημιωθούν" εκτός από τα θύματα του πολέμου και τους απογόνους τους και οι ξένοι "βαδιστές" της ανάγκης; Αν ο βασανισμός ή ο θάνατος του Έλληνα παππού αποζημιώθηκε και "έφτιαξε" καλύτερο σχολείο για τον εγγονό, γιατί αποζημιώνεται μαζί μ' αυτόν και το παιδί του ξένου; Από τον βασανισμό ή τον θάνατο ποιου Πακιστανού ή Λιβεριανού θα πάει ο Έλληνας σε πιο σύγχρονο νοσοκομείο;
Από τη στιγμή λοιπόν που διαπιστώνουμε ότι η παροχή του "δικαιώματος" της Ιθαγένειας προς τους λαθρομετανάστες μειώνει την αξία της περιουσίας των γηγενών, ευνόητο είναι ότι υπάρχει "πρόβλημα". "Πρόβλημα", για το οποίο πρέπει να μεριμνήσει η Πολιτεία. Η Πολιτεία, η οποία έχει "υποχρεώσεις" απέναντι στους πολίτες της. Αυτήν την "υποχρέωση" δεν την αρνείται η Πολιτεία και γι' αυτόν τον λόγο την περιλαμβάνει στο Σύνταγμά της.
Άρθρο 17.1 Η ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος.
Η προστασία της ιδιοκτησίας —όλων των τύπων και όλων των επιπέδων— είναι καθήκον του κράτους να παρέχεται και απλά —όπως είναι λογικό— παύει να υπάρχει μόνον για την περίπτωση εκείνη, που τα δικαιώματά της προκαλούν ζημιά στο κοινωνικό σύνολο. Στην περίπτωσή μας το συγκεκριμένο άρθρο έχει την απόλυτη εφαρμογή του, εφόσον πρέπει να προστατευτεί ένα σύνολο ιδιωτικών περιουσιών, το οποίο αθροιστικά είναι η κοινή δημόσια περιουσία. Τα δικαιώματα αυτής της περιουσίας είναι η απόλυτη έκφραση της έννοιας του γενικού συμφέροντος. Άρα, το κράτος είναι υποχρεωμένο να την προστατεύσει με όλα τα μέσα. Για την προστασία αυτής της περιουσίας άλλωστε διατηρούνται και οι ένοπλες δυνάμεις.
Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι το Σύνταγμα έχει "μεριμνήσει" για το θέμα της Ιθαγένειας πολύ πριν μας εκθέσει ο Γιώργος Παπανδρέου τα "οράματά" του για την πολυπολιτισμική κοινωνία των άκληρων και των κατατρεγμένων λαών, στους οποίους δεν ανήκει τίποτε και σε καμιά γωνιά του Πλανήτη. Το "όραμα", που θέλει τους "νοικοκυραίους" ενός τόπου να γίνονται ίσα κι όμοια μ' αυτούς που το "έκοψαν" με τα πόδια μέσα από την έρημο, για να βρεθούν με "δικαιώματα" μέσα στο εθνικό μας "σπίτι".
Η Ιθαγένεια παρέχεται μόνον όταν δεν απειλούνται τα συνολικά συμφέροντα των Ελλήνων. Παρέχεται μόνον στις ειδικές εκείνες περιπτώσεις κατά τις οποίες προκύπτει κέρδος για τα συμφέροντα αυτά. Περιπτώσεις, που αυξάνουν την αξία του εθνικού μας κεφαλαίου. Περιπτώσεις για τις οποίες δεν χρειάζεται καν να "ρωτηθεί" ούτε το Σύνταγμα ούτε κανένας άλλος, εφόσον έχουν τεθεί εξ’ αρχής οι προδιαγραφές για την παροχή της εθνικής μας "μετοχής". Περιπτώσεις όπως αυτή του Κριστιάν Μπάρναρντ, του οποίου το αίτημα για την Ιθαγένεια εξυπηρετήθηκε αυτόματα, εφόσον "διαφήμιζε" τη χώρα μας και άρα αύξανε την αξία της συλλογικής και της ατομικής μας περιουσίας.
Η Ιθαγένεια πρέπει παρέχεται σε ξένους μόνον για τους λόγους τους οποίους καλύπτει ήδη ο εθνικός μας νόμος. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις παρέχεις μόνον μια "πράσινη κάρτα" και τη μόνιμη και ειλικρινή "ευχή" για καλή "επιστροφή" στην πατρίδα. Δεν έχουμε κανέναν λόγο ν' "αντιγράψουμε" τους νόμους των δήθεν ανεπτυγμένων κρατών, τα οποία στην πραγματικότητα είναι τα πρώην αποικιοκρατικά κράτη. Κράτη, τα οποία είχαν λόγους και άρα συμφέροντα να "υπόσχονται" ιθαγένειες σε ξένους, γιατί τους εκμεταλλεύονταν και άρα ήταν υποχρεωμένα να τους "τάξουν" μερίδιο.
Κράτη, όπως οι ΗΠΑ ή η Γερμανία, "ζήτησαν" μετανάστες, γιατί αυτό εξυπηρετούσε τα εθνικά τους συμφέροντα και άρα το εθνικό τους κεφάλαιο και ήταν υποχρεωμένα να τους "αποζημιώσουν" με εθνικές τους "μετοχές". Όλοι αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να μοιράσουν "μετοχές" σε νέους συνδικαιούχους και αυτό έκαναν. Η Ελλάδα δεν ζήτησε από κανέναν να τη "βοηθήσει" με την παρουσία του και άρα δεν έχει κανέναν λόγο να παράσχει "αποζημιώσεις". Η Ελλάδα δεν "υποσχέθηκε" τίποτε σε κανέναν και δεν είναι υποχρεωμένη να κάνει τίποτε πέρα από αυτά που επιβάλει η "συνείδησή" της και τα συμφέροντα των παιδιών της.
Υπό τις παρούσες συνθήκες της τεράστιας οικονομικής κρίσης η Ελλάδα δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε παραπάνω απ' ό,τι προβλέπεται από τον διεθνή νόμο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ό,τι θα έδινε έτσι κι αλλιώς ο ελληνικός μας πολιτισμός. Ο πολιτισμός της φιλοξενίας, αλλά όχι της αφέλειας. Ο πολιτισμός του φιλόξενου Οδυσσέα, ο οποίος όμως εξοργίζεται με τους αυθαίρετους καταπατητές της περιουσίας του. Ο πολιτισμός, ο οποίος, στη "βάρκα" που μεταφέρει τα παιδιά του, μπορεί να περισυλλέξει όσους "ναυαγούς" αντέχει, αλλά που δεν θ' αφήσει κανέναν να τη "βυθίσει".
Γι' αυτόν τον λόγο επιμένουμε να θεωρούμε "παγίδα" το αίτημα για δημοψήφισμα πάνω στο θέμα του νόμου. Είναι "παγίδα", γιατί μετατρέπει ένα απλό ζήτημα "έννομου συμφέροντος" σε πολύπλοκο πολιτικό ζήτημα. Μετακινεί ένα πρόβλημα από τη σφαίρα του αντικειμενικού στη σφαίρα του υποκειμενικού. Το Σύνταγμα έχει "αποφανθεί" πολύ πριν κληθούν ν' αποφασίσουν οι πολίτες μόνοι τους. Όπως το Σύνταγμα έχει "αποφανθεί" για τα ανθρώπινα δικαιώματα και δεν τα αφήνει στην "κρίση" των πολιτών και των πλειοψηφιών, έτσι συμβαίνει και σ' αυτήν την περίπτωση. Καμία πλειοψηφία δεν μπορεί να "ακυρώσει" την "κρίση" του Συντάγματος. Καμία πλειοψηφία δεν είναι αναγκαία, για να "κυρώσει" την "απόφαση "του Συντάγματος.
Συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα των Ελλήνων είναι ν' αναζητήσουν την προστασία της Δικαιοσύνης, όταν αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει απειλή κατά των συμφερόντων τους. Δικαίωμα των Ελλήνων είναι να ζητήσουν την "άποψη" της Δικαιοσύνης περί της συνταγματικότητας του νόμου του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του κάθε νόμου του κάθε πολιτικού, που απειλεί την περιουσία τους. Επιστήμονας δικαστικός θα πρέπει ν' αποφασίσει και όχι άσχετοι και ανενημέρωτοι πολίτες. Στην πραγματικότητα —και αυτό το καταγγέλλουμε— η δικαιοσύνη "κρύβεται", όταν δεν παίρνει μόνη της την πρωτοβουλία να "καθαρίσει" άπαξ το ζήτημα και αφήνει τους πολίτες να συζητάνε για δημοψηφίσματα. "Κρύβεται" και άρα παρανομεί, όταν δεν εκτελεί αυτοβούλως το καθήκον της και περιμένει ν' "αναγκαστεί" από τους πολίτες για να το εκτελέσει.
Αντί λοιπόν οι Έλληνες να ζητάνε ένα δημοψήφισμα, το οποίο και μόνον να διεξαχθεί απεμπολεί θεμελιώδη δικαιώματά τους, το καλύτερο είναι ν' απευθυνθούν στη Δικαιοσύνη. Να την "αναγκάσουν" ν' αποφανθεί. Να "αναγκάσουν" την καθ’ ύλην αρμόδια εξουσία να προστατεύσει τα έννομα συμφέροντά τους. Να απευθυνθούν σ' αυτήν, που θα κρίνει με την αντικειμενικότητα της επιστημοσύνη της τα όσα μπορεί να απειλήσει η σχετικότητα της πολιτικής "άποψης". Αν ένα δημοψήφισμα εκατομμυρίων αρνητικών ψήφων είναι ισχυρό "όπλο" του λαού απέναντι στην όποια προδοτική ή απλά αφελή εκτελεστική εξουσία, αντιλαμβάνεται κάποιος πόσο πιο ισχυρό "όπλο" είναι μια μήνυση κατά της κυβέρνησης με εκατομμύρια υπογραφές εκατομμυρίων εναγόντων.
Δικαίωμα των πολιτών είναι να το κάνουν αυτό και αυτό το δικαίωμα παρέχεται από το Σύνταγμα.
Άρθρο 20. 1. Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί να αναπτύξει σ' αυτά τις απόψεις του για τα ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ή ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, όπως νόμος ορίζει.
2. Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ή ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ του.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι απλά. Το δικαστήριο δεν έχει να εξετάσει πολλές παραμέτρους. Ο δικαστής θα πρέπει ν' αποφανθεί για ένα πολύ απλό πράγμα. Να αποφανθεί για το τι ακριβώς περιλαμβάνει η έννοια της "λαϊκής κυριαρχίας". Αν μέσα σ' αυτήν την έννοια περιλαμβάνεται και η έννοια της ιδιοκτησίας, τότε ο "πασοκικός" νόμος είναι αντισυνταγματικός, εφόσον ισχύουν όλα όσα προαναφέραμε. Αν μέσα σ' αυτήν την έννοια δεν περιλαμβάνεται η έννοια της ιδιοκτησίας, τότε μπορεί η κάθε κυβέρνηση να μοιράζει κατά βούληση την Ιθαγένεια σε όποιους και όσους επιθυμεί.
Θέλουμε να δούμε αν θα υπάρξει Έλληνας δικαστής, που με την απόφασή του θα "ανακοινώσει" στους Έλληνες ότι δεν τους "ανήκει" καθ’ ολοκληρίαν η Ελλάδα.
Θέλουμε να δούμε αν θα υπάρξει Έλληνας δικαστής, που ως νέος Φον Σέυμπεν θα "ανακοινώσει" στους Έλληνες ότι έχουν νέους αλλοδαπούς "συνεταίρους" στην πατρίδα τους.
Θέλουμε να δούμε αν θα υπάρξει Έλληνας δικαστής, που με την απόφασή του θα μετατρέψει την ελληνική "μετοχή" σε μια "φούσκα" άνευ αξίας.
ΕΛΛΗΝΕΣ,
συγκεντρώστε εκατομμύρια υπογραφές και κάντε μήνυση στην κυβέρνηση των προδοτών και των αφελών.
Τρομοκρατείστε τους Εφιάλτες.
Αγωνιστείτε, για να μην γίνετε η τελευταία γενιά Ελλήνων, που "κληρονόμησε" από τους προγόνους της "Ελλάδα"
…και η πρώτη γενιά Ελλήνων, που "κληροδότησε" στους απογόνους της "Μπαγκλαντές".

Τραϊανού Παναγιώτης
Πρόεδρος του ΕΑΜ.Β’

Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος
Ακαδημαϊκός - πρώην υπουργός Παιδείας
Παλλάδιο ηθικό των Ελλήνων της γενεάς μου, η επί αιώνες πολλούς παρουσία του ελληνικού έθνους στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τους προ Χριστού χρόνους έως την εποχή μας και με συμβολή μεγαλουργό κάποτε, αμφισβητείται και πάλι, από Ελληνες τώρα μάλιστα, και χαρακτηρίζεται έωλο θεώρημα, γέννημα του ελληνικού ρομαντισμού του ΙΘ΄ αιώνα είτε κατασκεύασμα ιδεολογικό της εκπαιδευτικής πολιτικής του νεοσύστατου κράτους.
Δεν κατονομάζω πρόσωπα, εφόσον αδυνατώ να τα επαινέσω. Δεν ανέχομαι όμως την οικτρή αυτή απάρνηση της ιστορικής αλήθειας, συνοδευμένη, άλλωστε, και από την αξίωση να εισαχθεί στα διδακτικά βιβλία της Ιστορίας.
Επικαλούμαι, λοιπόν, τα εξής προς τους διδασκάλους της Ιστορίας ή και προς το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:
1. Ο φιλόσοφος Πλήθων, στον 15ο αιώνα, είχε ζητήσει, πριν από την Αλωση, ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, να ανακηρυχθεί Βασιλεύς των Ελλήνων, ώστε και να συμμορφωθεί προς την ιστορική τότε πραγματικότητα.
2. Ο πρώτος μετά την Αλωση Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, απευθυνόμενος στους μοναχούς της Πάτμου, τονίζει προς αυτούς ότι με την περίσωση των ευρισκομένων στη Μονή χειρογράφων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας συμβάλλουν στην επιβίωση του υπόδουλου Γένους.
3. Ο Ιανός Λάσκαρις και άλλοι Ελληνες λόγιοι στην Ιταλία, πολύ πριν από τον 19ο αιώνα, όχι μόνο διδάσκουν τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων, αλλά και με αμείωτο ζήλο επιδιώκουν να προκαλέσουν πολεμική επιχείρηση των Δυτικοευρωπαίων για την απελευθέρωση των συγχρόνων τους Ελλήνων.
4. Στον 17ο αιώνα, ο Ελληνας Επίσκοπος Βελιγραδίου έγραφε για τον σύγχρονό του φιλόσοφο Θεόφιλον Κορυδαλλέα ότι δεν υστερεί όχι μόνο των διάσημων τότε φιλοσόφων της Ιταλίας, αλλά και των ημετέρων φιλοσόφων της αρχαίας εποχής.
5. Ο μέγας ζωγράφος Θεοτοκόπουλος, στον 17ο αιώνα, ονομάζεται για τους Ευρωπαίους «Ελ Γκρέκο», ο Ελληνας με όσα ένδοξα υποβάλλει τότε η λέξη αυτή, ενώ και υπενθύμιζε την ύπαρξη του Γένους των Ελλήνων, μεγαλουργού άλλοτε και υπόδουλου τότε.
6. Αλλά και στον 18ο αιώνα, Ελληνες έμποροι και λόγιοι, που ζούσαν και δρούσαν στις ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα στη σημερινή Ρουμανία, διατηρούσαν ακμαίο το ελληνικό φρόνημά τους, μάλιστα ήκμαζαν τότε οι «Αδελφότητες» Ελλήνων στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
7. Ο Διονύσιος Σολωμός, στον Υμνον εις την Ελευθερίαν, γραμμένον πριν να υπάρξει ακόμη ελληνικό ανεξάρτητο κράτος, όχι λοιπόν ως φερέφωνο της εκπαιδευτικής πολιτικής του, αναφέρεται σε «περασμένα μεγαλεία» και χαρακτηρίζει «σαν πρώτα αντρειωμένη» την ελευθερία, δηλαδή εμπνέεται από την ιστορική διάρκεια του ελληνικού έθνους.
8. Ο φιλελληνισμός, το υπέροχο αυτό κίνημα των ηθικά αισθαντικών Ευρωπαίων και Αμερικανών, εξηγείται μόνο από την πεποίθησή των ότι ένα μεγαλουργό στους αρχαίους χρόνους έθνος έχει εξεγερθεί για την απόσειση της επί αιώνες δουλείας του.
9. Εκφραστικότατο είναι και ό,τι διακήρυξε ο ραδιοσταθμός της Μόσχας τον Νοέμβριο του 1940: Οι Ελληνες στην Πίνδο έγραψαν νέον Μαραθώνα. Και ο ρωσικός φιλελληνισμός υπάρχει έντονος ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα.
10. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται η συγκινητική αντοχή του ελληνικού φρονήματος συμπαγών ελληνικών πληθυσμών υπό εξουσία τουρκική επί αιώνες σε περιοχές των εσχατιών της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα του Πόντου, όπου η τοπική ελληνική γλώσσα διατήρησε χαρακτηριστικά στοιχεία της αρχαίας ελληνικής πολύ έκδηλα.
Η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του «ελληνικού ρομαντισμού του 19ου αιώνα», προς ιδεολογική στήριξη «εθνικών επεκτατισμών», όπως επιπόλαια γράφεται σε πρόσφατο δημοσίευμα. Στον 19ο αιώνα συζητήθηκε απλώς η «διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους» με αφορμή την αμφισβήτησή της από μη Ελληνες. Πριν δεν συζητούσαν γι’ αυτήν, καθώς δεν συζητεί κανείς για τα δεδομένα και αυτονόητα.
Οι πολέμιοι της ιστορικής αλήθειας για την αδιάκοπη επί αιώνες πολλούς ύπαρξη του ελληνικού έθνους δεν επιτρέπεται να συγχέουν τη λεγόμενη συχνά «προγονοπληξία» με τη νηφάλια επίγνωση από τους σημερινούς Ελληνες των αρχαιότατων εθνικών τίτλων τους, εμπνευστική μάλλον προς εθνική αξιοπρέπεια ή και υποκινητική σε προσπάθεια για ιστορική μεγαλουργία.
Στους αρχαίους Ελληνες διάχυτη κατά Ηρόδοτον ήταν η πίστη ότι «απεκρίθη εκ παλαιτέρου του βαρβάρου έθνεος το ελληνικόν, εόν και δεξιώτερον και ηλιθίου ευηθείης απηλλαγμένον μάλλον». Η πίστη αυτή όμως δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν.
Πηγή

Νέα Γελάδα

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Είχαμε μέρες να τα πούμε με τον Μούργο αλλά προχθές με το ψοφόκρυο πέρασα μια βόλτα.
«Ρε συ», μου λέει, «την είδες τη μαντάμ; Αυτή είναι καινούργια πολιτική στάση. Δεν κάνει εσωκομματική αντιπολίτευση, κάνει μούτρα.
Να δεις που θα τεντώσει το μικρό της δαχτυλάκι και θα ζητήσει απ’ το Αφεντικό να μανίσουνε. Είδες Κεντρική Επιτροπή; Τι ζοχάδα ήταν αυτή, ρε φίλε! Όλο γύρναγε να δει ποιοί χειροκροτάγανε. Δεν μπορεί ρε το κορίτσι, δεν μπορεί, έχει θολώσει το μάτι της, δεν γελάει το χειλάκι της πια! Πίκρα, μαυρίλα και γκαντεμιά. Ξυπνάει κάθε πρωί και ρωτάει τον Ισίδωρο, αν είναι αλήθεια...
Πω πω, μάγκα μου, πάντως δεν θα ήθελα να ‘μαι στη θέση του με τίποτα. Κάλλιο να τραβάω έλκηθρο στο Βόρειο Πόλο!
Άκουσες κι εσύ ότι θέλει να κάνει κόμμα; Α, εγώ συμφωνώ, καθαρά πράγματα. Νέα Γελάδα, άκουσα ή κάτι τέτοιο. Θα την αρμέγει το πρωί το Πολιτικό Γραφείο εκ περιτροπής και θα φτιάχνουνε κρητική γραβιέρα και τουλουμοτύρι. Μια ο Σκυλακάκης και μια ο Σίμος θα πηγαίνουν με την τσανάκα κι η μαντάμ θα κρατάει το καπίστρι.
Εγώ πάντως λέω την διακήρυξη να την βγάλουν στα γερμανικά. Ε, δίνει ένα κύρος, μια σοβαρότητα, ρε παιδί μου. Θυμάσαι τα αποσπάσματα της συνέντευξης, δηλώσεων, ή ότι στο κέρατο ήταν, του Μητσοτάκη στα γερμανικά, που ‘παιζε προεκλογικά στο ραδιόφωνο ο Τράγκας; Μιλάμε, σου ‘ρχόταν να σταθείς προσοχή ή να τρέξεις για νουνού και μακαρόνια. Ξανάρθανε! Εγώ κάθε φορά έμπαινα στο σκυλόσπιτο μου και δεν έβγαινα. Έτρεμα. Κάτι κόπροι συνάδελφοι που τα λέμε στο πάρκο μου ‘χουν πει φοβερές ιστορίες για γιουβέτσια με τον Αζώρ και τον Φλοξ στη σούβλα, τότε, την πρώτη φορά. Ε, έχουνε και μια εκτίμηση στη γερμανική τεχνολογία ως οικογένεια όσο να ‘ναι και δικαίως. Άλλο πράγμα.
Αναρωτιέμαι για την ιδεολογική πλατφόρμα αλλά είμαι σίγουρος ότι θα ενώσει το Φίλιον, το Ντα Κάπο, την Εκάλη και τη Γλυφάδα. Θα ‘ναι να πούμε το κόμμα των πεκινουά, των μαλτίζ, των ¨κομμένων» λαμπραντόρ και των ανερχόμενων. Ε, ξέρεις, φιογκάκια, φρουφρού κι αρώματα, μαζί με κάτι τσομπανόσκυλα επαρχιωτάκια, που ψωνίζουν στο Καρούζο κι όλο λένε ναι.
Εγώ πάντως στεναχωριέμαι με την κοπέλα, αλλά φταίει κι αυτή. Είπε «απλός στρατιώτης», της λέει και τ’ Αφεντικό: Πάμε κοριτσάρα μου στη Γερμανία, να μου κάνεις και την τσιτσερόνε, να με περπατήσεις, εσύ που το σπρεχάρεις το γερμανικό φαρσί κι έχει και τα κονέ με τους φρίτσηδες; Αυτή σταύρωσε τα χέρια, πήγε στη γωνία και κοίταγε στο τοίχο. Πόναγε το αυτί της, λέει. Το ‘παθε στην απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Ε, 60% ήταν αυτό. Την «άκουσε» στερεοφωνικά που λένε, πώς να μην πάθει το τύμπανο; Της ξαναλέει, έλα κοριτσάρα μου να σε κάνω Τομεάρχη Παιδείας και Πολιτισμού; Μπαααα, είπε, προτιμώ γερμανικό νούμερο στον όρχο οχημάτων. Της λέει με συνέντευξη «σε θέλω στην πρώτη γραμμή» κι άκου ρε φίλε τι είπε: «δεν σχολιάζω δηλώσεις άλλων»! Οι «άλλοι» είναι το Αφεντικό και κοίτα, είναι και δικό της Αφεντικό, ε!
Ε, όπως σε βλέπω και με βλέπεις, δεν θα περπατήσει το πράγμα, θα πάρει των ομματιών της, θα πιάσουνε με τον Κασσίμη και τον Αρούλη την Έλσα, ο ένας από δεξιά κι η άλλη από πιο δεξιά, θα την σηκώσουν αρασέ και θα πάνε να βρούνε τον Καρατζαφέρη, που ‘χει ξεροσταλιάσει στην οπισθοφυλακή και θα φτιάξουνε την Νέα Γελάδα που θα βλέπει τα τρένα να περνάνε. Λοιπόν, κοίτα, θα πω του Αφεντικού να μεσολαβήσει για να νοικιάσουνε φτηνά τα γραφεία της Πανδρόσου, νομίζω είναι ξενοίκιαστα. Ξέρει κι ο Νικήτας τα κατατόπια…».
Πηγή

Γράφει ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος*
Σε βαλκανικό επίπεδο, η δεκαετία του 2010 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η “δεκαετία” των Δυτικών Βαλκανίων.
Κατά τα επόμενα χρόνια όλα αυτά τα κράτη της περιοχής θα έχουν ουσιαστικά ενσωματωθεί στις δομές του ΝΑΤΟ και μερικά από αυτά στην Ε.Ε. Και μοιραία θα επέλθουν δραματικές ανακατατάξεις, εδαφικές, διασυνοριακές, διεθνοτικές.
Είναι άραγε η Ελλάδα έτοιμη προβλέποντάς τες να τις αντιμετωπίσει ή θα κάθεται ουραγός να τις παρακολουθεί χωρίς να μπορεί να έχει ουσιαστικό ρόλο σε αυτές, ασχολούμενη με την αυτοαναιρετική της ένδοια, λόγω οικονομικών προβλημάτων (κάνοντας ακόμη και σπασμωδικές κινήσεις αντιμετώπισης της οικονομικής της κρίσης, όπως την περικοπή των παρελάσεων - ασκήσεων - οπλικών συστημάτων, το οποίο αποτελεί και πάγιο αίτημα κάποιων, ανάξιων σχολιασμού, εκτός και αν αυτό είναι τμήμα κάποιου ευρύτερου σχεδιασμού πλήρους απαξίωσης του στρατού με σοβαρές συνέπειες ακόμη και στην άμυνα της χώρας) την ολόπλευρη αυτοκαστροφική ενδο-εθνοτική μηδενιστική της τάση;
Σε μερικές δεκαετίες στη γειτονική χώρα των Σκοπίων η πλειοψηφία του πληθυσμού γεωμετρικά θα είναι αλβανική. Έχουμε αναφερθεί στην πραγματική εθνική σύνθεση του κράτους αυτού, που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στις επίσημες στατιστικές.
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 οι Αλβανοί αποτελούσαν το 25% του πληθυσμού, ενώ στις εκλογές του 2008 τα αλβανικά κόμματα συγκέντρωσαν λίγο περισσότερο από το 30% των ψήφων. Με δεδομένη την υψηλότερη γεννητικότητα του αλβανικού στοιχείου αλλά και το υψηλότερο ποσοστό Αλβανών στις νέες ηλικίες (κάτω των 18 ετών), το πραγματικό ποσοστό των Αλβανών είναι σαφώς υψηλότερο του 30% (προσωπικά πιστεύω ότι φτάνει και το 40%) και αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς.
Όπως και για τις άλλες εθνότητες, οι ανεξάρτητες πηγές δίνουν πολύ διαφορετικούς αριθμούς από εκείνους που δίνουν οι επίσημες στατιστικές. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Ρομ (Αθίγγανους), που υπολογίζονται σε 260 χιλιάδες (12% του πληθυσμού), σε αντίθεση με το 2%-3% των επίσημων αναφορών.
Όπως και η πραγματική μακεδονική μειονότητα (οι Έλληνες της γειτονικής χώρας) που ξεπερνά τις 250.000, ενώ στις επίσημες αναφορές ή δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ως διάφοροι, με ποσοστό 2% - 2,5%, για την οποία η επίσημη Αθήνα αδιαφορεί, αφήνοντας το πεδίο διεκδίκησης στους γείτονες, που θέτουν σε κάθε ευκαιρία θέμα μειονότητας των δήθεν “αιγιατών φυγάδων” - “παιδιών φυγάδων της Αιγιακής Μακεδονίας, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα”, με όλους αυτούς τους αστήρικτους - ανιστόρητους γελοίους ισχυρισμούς, που όπως έχουμε τονίσει είναι πρόσωπα - παραλλαγές του βουλγαρικού διεκδικητισμού, αποτέλεσε εθνική ταπείνωση απροσμέτρητης συνέπειας η παρουσία του βούλγαρου πρωθυπουργού Bojko Borisov ελέω ελλήνων υπευθύνων - αρμοδίων, όσο ψηλά και αν στέκονται, στον Προμαχώνα για τη διάνοιξη των μπλόκων των αγροτών). Το γειτονικό κράτος δεν προέκυψε από κάποια ιστορική πραγματικότητα ή αναγκαιότητα, εκτός -βέβαια- από τους σερβικούς σχεδιασμούς του μεσοπολέμου, πλήρους αποβουλγαροποίησης της περιοχής, που φυσικά δεν πέτυχε, γιατί όπως είπαμε και παραπάνω το “κράτος” αυτό είναι από τα σπλάχνα του βουλγαρισμού, αλλά πολιτικά, από την ανάγκη συσπείρωσης και εξουσιών μιας ελίτ του τιτοϊκού καθεστώτος.
Η ανάγκη για μια εθνική ταυτότητα και μια εθνολογική οντότητα δεν προκύπτει από τους πραγματικούς εθνολογικούς συσχετισμούς μέσα στο κράτος αυτό.
Η παραπάνω ελίτ φιλοδοξούσε να μετατρέψει σε κυρίαρχη εθνοτική πολιτισμική και γλωσσική εθνότητα μια εφήμερη - πλαστή πλειοψηφία, που σύντομα νομοτελειακά θα καταστεί μειοψηφία. Σε ένα μελλοντικό κράτος των Σκοπίων, με αλβανική πλειοψηφία, θα ενταθεί η διαδικασία συγχρωτισμού με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο, θα αναζητηθεί ένας συνολικότερος επαναπροσδιορισμός της θέσης του στα σύγχρονα Βαλκάνια. Εάν σχηματικά τα σημερινά Σκόπια θα κοιτάξουν προς νότο, τα αυριανά Σκόπια κοιτάξουν προς βορρά και προς δυσμάς (ήδη κοιτάζουν προς ανατολάς).
Το πραγματικό διακύβευμα της αντιπαράθεσης μεταξύ της Ελλάδας και της γειτονικής χώρας είναι ο χρόνος. Το εάν και το πόσο θα συμβιβαστούν οι δύο πλευρές και το εάν θα αποδεχθούν μια “λύση” δεν είναι το κυρίαρχο. Για τη γειτονική χώρα το απολύτως ζητούμενο δεν είναι η διεθνής διάσταση του ζητήματος, αλλά το εσωτερικό μέτωπο. Είναι γεγονός δυστυχώς ότι το γειτονικό κράτος αναγνωρίζεται επισήμως από μια μεγάλη μερίδα κρατών διεθνώς ως “Μακεδονία”. Το πραγματικό πρόβλημα για τα Σκόπια είναι η “ιστορική συνέχεια”, που εκφράζεται μέσα από την κατοχύρωση της “μακεδονικής εθνικής ταυτότητας”.
Πολιτισμική κληρονομιά
Παρόλη την άριστα στημένη διεθνώς προπαγάνδα των Σλάβων της γειτονικής χώρας, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι το κράτος αυτό αποτελεί επίγονο και κληρονόμο του Μ. Αλεξάνδρου. Ακόμη και αν γινόταν πιστευτό, θα ήταν εντελώς παράλογο να συμπυκνώσουν σε ένα “σλαβικό ψευτομόρφωμα της Σόφιας (όπως πραγματικά είναι), την οικουμενικότητα των πολιτισμικών αξιών και την απίστευτη συνεισφορά του Μ. Αλεξάνδρου και της ελληνιστικής περιόδου στον πολιτισμό. Εάν υπάρχει κάτι για το οποίο η σύγχρονη Ελλάδα μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένη είναι ότι προσέδωσε με τον καλύτερο τρόπο αίγλη στην πολιτισμική της κληρονομιά και επιδίωξε να τη μετατρέψει σε τμήμα της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Κάτι αντίστοιχο τα Σκόπια δεν μπορούν να προσφέρουν.
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των Σκοπίων, σχετικά με την ελληνική πολιτική απέναντί τους, είναι ότι με το μπλοκάρισμα της διαδικασίας ένταξής τους στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. η Ελλάδα επιχειρεί να τα “στραγγαλίσει” και τελικά να τα οδηγήσει στην αποσταθεροποίηση. Στην πραγματικότητα, για να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, η ελληνική πολιτική βλάπτει ελάχιστα έως καθόλου τα συμφέροντα του διεθνούς παράγοντα. Η στάση της Ελλάδας χαρακτηρίζεται περισσότερο ως “αναχρονισμός” ή “ξεροκεφαλιά” και η κατανοήσιμη, αλλά είμαστε πολύ περίεργοι να δούμε πώς θα αντιδράσουν αυτά τα κράτη εάν θίγονταν τα δικά τους συμφέροντα ή τους κλέβονταν η μισή εθνική τους ιστορία. Το βέτο για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ έχει συμβολική σημασία και φυσικά δεν υπονομεύει τα συμφέροντα των Σκοπίων ούτε αυτά των ΗΠΑ.
Τα Σκόπια (όπως άλλωστε και το Κοσσυφοπέδιο και η Βοσνία) πρακτικά είναι έδαφος υπό απόλυτη κηδεμόνευση από το ΝΑΤΟ, απολαμβάνουν την ιδιότυπη μορφή ασφάλειας, που προβλέπει η αμερικανικών προδιαγραφών νέα αρχιτεκτονική των Βαλκανίων, ενώ ο φιλοαμερικανισμός τους υπερβαίνει και αυτόν των πιστότερων συμμάχων των ΗΠΑ μέσα στο ΝΑΤΟ. Η γειτονική χώρα συμμετέχει ενεργά στις διάφορες ειρηνευτικές αποστολές της Συμμαχίας ταυτιζόμενη με απόλυτη ακρίβεια, μέχρι παρεξηγήσεως, με τις επιλογές των ΗΠΑ, και δέχεται στο έδαφός της ξένα στρατεύματα. Δεν γνωρίζουμε τι περισσότερα θα προσέφερε στην αμερικανοσκοπιανή συμμαχία η ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.
Περί ταυτότητας
Ελάχιστα βλαπτική για τα συμφέροντα της γειτονικής χώρας είναι και η ελληνική άρνηση για την ένταξή της στην Ε.Ε. Ακόμη κι αν το γειτονικό κράτος θα αποκτούσε το καθεστώς της υπό ένταξη χώρας, οι διαδικασίες θα διαρκούσαν αρκετά χρόνια. Τα Σκόπια αξιοποιούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, που τους δίνει το σημερινό καθεστώς (φθηνό εργατικό δυναμικό, τριτοκοσμική επενδυτική νομική κατοχύρωση κτλ.), τα οποία τους επιτρέπουν να προσελκύουν ξένες επενδύσεις, μεγάλο μέρος των οποίων προέρχονται από την Ελλάδα. Εάν τα Σκόπια ενταχθούν στην Ε.Ε., η αναγκαία εναρμόνιση με το κοινοτικό δίκαιο θα τους αποστερήσει σε μεγάλο βαθμό αυτά τα “πλεονεκτήματα” και σταδιακά θα τα μετατρέψει σε “μη ελκυστική” χώρα, που δύσκολα θα προσελκύει ξένες παραγωγικές επενδύσεις.
Η πραγματική προσδοκία της γειτονικής χώρας είναι ότι η Ελλάδα θα εξαναγκαστεί σε “άτακτη υποχώρηση” υπό το καθεστώς των διεθνών πιέσεων και θα δειχθεί μια συμφωνία, η οποία θα περιέχει τον όρο “Μακεδονία” με γεωγραφικό προσδιορισμό για τις διμερείς σχέσεις και την ελεύθερη χρήση του όρου “Μακεδονία” στις σχέσεις των Σκοπίων με τρίτες χώρες και διεθνείς οργανισμούς.
Ούτε αυτό είναι αρκετό για το γειτονικό κράτος. Η απαίτηση είναι να αποδεχθεί η Ελλάδα τη “μακεδονική εθνική ταυτότητα” και “συνέχεια”, δηλαδή να εκχωρήσει σε ένα άλλο κράτος, ένα μέρος της δικής της ιστορικής κληρονομιάς, προκειμένου αυτό το κράτος να έχει τη μοναδική και αποκλειστική χρήση της, δηλαδή να αποδεχθεί τη μεγαλύτερη ιστορική απάτη όλων των εποχών. Είναι κωμικοτραγικό αλλά και ταυτόχρονα… αποκαλυπτικό το γεγονός ότι το γειτονικό κράτος ζητά τη… συνδρομή της Ελλάδας, για να κατασκευάσει τη δική της ιστορία! Ούτως ή άλλως τα Σκόπια προχωρούν σε θρασύτατες μετονομασίες αεροδρομίων, δρόμων, στήνουν χολιγουντιανά σκηνικά με υπερμεγέθη αγάλματα.
Όμως η ιστορία και η πολιτισμική κληρονομιά δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης ούτε εκχωρούνται με πληρεξούσια. Υπάρχουν και αποτελούν τμήμα της παγκόσμιας ιστορικής μνήμης και η μνήμη αυτή δεν μπορεί να εξαλειφθεί με συμφωνίες. Η μακεδονική κληρονομιά - ιστορία - εθνογραφία είναι η ίδια η Ελλάδα και αυτό δεν αλλάζει. Και προπαντός ένα πρέπει να είναι γνωστό, η ιστορία δεν βιάζεται. Δεν παραχαράσσεται γιατί αργά ή γρήγορα τα αποτελέσματα θα είναι αναπόφευκτα τραγικά αλλά δίκαια.

* Ο Μιχαήλ Χρυσανθόπουλος είναι καθ. ιστορικού - συγγραφέα - δημοσιογράφου S.B.S. Αυστραλίας
Πηγή