Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2017


«Η Τουρκία έχει διχαστεί, υπάρχει πολιτισμικό σχίσμα στη χώρα»
Ο καθηγητής Γιώργος Φίλης αναλύει την κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας και τις εύθραυστες ισορροπίες της στη διεθνή σκακιέρα, εξαιτίας της στάσης που τηρεί ο Ερντογάν
«Η Τουρκία θα περάσει όλο και πιο δύσκολες καταστάσεις, το θυμάστε, το έχουμε πει αρκετό καιρό πριν το πραξικόπημα ότι η Τουρκία αυτή τη στιγμή βαδίζει έναν Γολγοθά, στον οποίο δεν ξέρουμε αν υπάρχει Ανάσταση. Το σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει σταύρωση».
Με αυτά τα λόγια περιγράφει τα δύσκολα που θα έρθουν για την γείτονα, εξαιτίας του επικίνδυνου και απρόβλεπτου ηγέτη της, ο Διδάκτωρ Γεωπολιτικής και Καθηγητής της Σχολής Εθνικής Άμυνας Γιώργος Φίλης.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και το Νίκο Χαζαρίδη, προβαίνει στην εκτίμηση ότι είτε κερδίσει είτε χάσει το δημοψήφισμα του Απριλίου ο Ταγίπ Ερντογάν μπορεί να αποβεί εξίσου επικίνδυνος για τα εθνικά μας συμφέροντα, στην πρώτη περίπτωση θεωρώντας τον εαυτό του ως «εκπρόσωπο του Προφήτη» στον κόσμο, στη δεύτερη, ως λαβωμένο λιοντάρι που θα δαγκώσει ό,τι βρει δίπλα του.
Ο καθηγητής συνιστά ψύχραιμους χειρισμούς, αλλά και ετοιμότητα, τονίζοντας ότι είναι καλύτερο να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο σενάριο, για να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε αν χρειαστεί, ενώ ζώντας εκ των έσω την κατάσταση στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, υπογραμμίζει ότι διαθέτουν υψηλό ηθικό και αποφασιστικότητα για να υπερασπιστούν την τιμή της χώρας και του λαού, σε αντίθεση με τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις που εμφανίζονται αποδεκατισμένες και με σοβαρά επιχειρησιακά προβλήματα στη Συρία…

Πόσο πιθανό είναι να έχουμε κάποιο θερμό επεισόδιο στην Θράκη, στο Αιγαίο ή ακόμη και στην Κύπρο, όπου θα ξεκινήσουν σε λίγο οι γεωτρήσεις για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο;

Αρχικά, θα ξεκινήσουνε σε λίγο, δεν υπάρχει κάτι που να μας οδηγεί στο αντίθετο συμπέρασμα. Η πιθανότητα είναι αρκετά μεγάλη, όμως, ακριβώς επειδή γιατί στην Τουρκία δεν είναι κυρίαρχο πρόβλημα η Ελλάδα, είναι για τον κ. Ερντογάν, η εσωτερική του κατάσταση, που όπως καταλαβαίνετε παίζει το κεφάλι του και την πολιτική του καριέρα σε αυτό το δημοψήφισμα. Άρα, αν βάλετε όλη την ιστορία που έχει συμβεί από το καλοκαίρι, το πόση ένταση και διχασμός υπάρχει στο εσωτερικό της Τουρκίας και η ανάγκη στην ουσία να επιβεβαιώσει το στάτους, ως μίας περιφερειακής δύναμης, έτσι ώστε να ακουστεί κυρίως από τους συμμάχους και τις δυνάμεις στο θέμα της Συρίας και το Κουρδικό, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσουν τον Ερντογάν σε κάποια απονενοημένα διαβήματα τα οποία θα κοιτάνε προς τα δυτικά. Πρέπει να προσθέσουμε και την κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Κύπρο, η οποία τους τελευταίους μήνες με πολύ συστηματική δουλειά, έχει προωθήσει τα ζητήματα της εξερεύνησης για υδρογονάνθρακες, ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία ο τρίτος γύρος αδειοδοτήσεων και αδειοδοτήθηκαν εταιρείες όπως η ΕΧΧΟΝ Mobil. Να θυμίσουμε ότι ο πρώην γενικός διευθυντής της ΕΧΧΟΝ Mobile είναι ο σημερινός υπουργός των ΗΠΑ, είναι η μεγάλη γαλλική εταιρεία ΤΟΤΑL και όχι μόνο.
Αυτό σημαίνει ότι ο Ερντογάν βλέπει να χάνει το παιχνίδι και στην Κύπρο, διότι όπως γίνεται αντιληπτό, όταν όλες οι εκτιμήσεις αναφορικά με δυνητικά αποτελέσματα, πέραν αυτού που υπάρχει στο θαλάσσιο οικόπεδο Αφροδίτη, είναι ξεκάθαρο ότι η Κύπρος θα αλλάξει επίπεδο και δεν θα μπορεί κανένας να την αποσταθεροποιήσει.

Οι επιλογές της Κύπρου δείχνουν τον δρόμο και στην Ελλάδα;

Θα έπρεπε να δείχνουν τον δρόμο, δεν ξέρω αν γίνει, ευελπιστώ να οδηγηθούμε σε ομοίου τύπου πολιτικές και επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Αυτό έχει να κάνει με το επενδυτικό πλαίσιο στη χώρα, αλλά και με την πολιτική βούληση να εκμεταλλευτούμε τα δυνητικά κοιτάσματα υδρογονανθράκων που υπάρχουν στην Ελληνική ΑΟΖ ή στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα, έτσι ώστε να ορθοποδήσουμε κι εμείς και να επιστρέψουμε ως ένα κανονικό κράτος σε μια πολύ δύσκολη περίοδο και σε μια πολύ απαιτητική περιοχή, όπως αυτή που ζούμε.

Πιστεύετε ότι αυτή είναι η κατάλληλη συγκυρία για να ανοίξουμε το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), εκμεταλλευόμενοι την γενικότερη κατάσταση;

Εδώ υπάρχουν πολλές ερμηνείες. Μια λέει ότι επειδή ο αντίπαλος –γιατί η Τουρκία έχει καταφέρει να είναι αντίπαλος πολύ επικίνδυνος για εμάς και μην ακούτε περί συναδέλφωσης και λοιπά, δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε με τον τουρκικό λαό, έχουμε όμως μεγάλα ζητήματα με την πολιτική των ελίτ που τον κυβερνάνε- θα μπορούσε κάποιος να πει ότι με σωστή στρατηγική και συμμαχίες και την αποφασιστικότητα Ελλάδας και Κύπρου θα μπορέσουμε να ανακηρύξουμε ΑΟΖ. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. Όντως, το τάιμινγκ στις διεθνείς συγκυρίες, σου λέει ότι βρίσκεται σε αδυναμία ο αντίπαλος. Επειδή όμως είναι σε αδυναμία και έχει τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του είναι πολύ επικίνδυνος, οπότε πρέπει να σταθμιστούν όλες οι παράμετροι. Είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση αυτή, αλλά οπωσδήποτε πρέπει να είναι όλες οι επιλογές μας ανοιχτές από εδώ και πέρα.
Η Τουρκία θα περάσει όλο και πιο δύσκολες καταστάσεις, το θυμάστε, το έχουμε πει αρκετό καιρό πριν το πραξικόπημα, ότι η Τουρκία αυτή τη στιγμή βαδίζει έναν Γολγοθά, στον οποίο δεν ξέρουμε αν υπάρχει Ανάσταση. Το σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει σταύρωση.

Γιατί, ενώ προκαλεί τη διεθνή κοινότητα, γιατί, ενώ γίνονται δηλώσεις ακόμη και πριν από κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα, όπως στο Λονδίνο, δεν ελέγχεται η Άγκυρα, όπως άλλες χώρες για εμπλοκή σε τέτοιες ενέργειες;

Η Τουρκία και ειδικά η πολιτική των ελίτ, είτε μιλάμε για τους νεοθωμανούς είτε για τους Κεμαλιστές, θεωρούν ότι επειδή βρίσκονται στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, και λόγω της γεωπολιτικής πραγματικότητας στον πλανήτη και την Ευρασία, μπορούν να κάνουν ότι θέλουν σε οποιονδήποτε, δηλαδή θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ σημαντικούς. Αυτό είναι πολύ βασική παράμετρος για να αντιληφθούμε το πώς λειτουργεί η Τουρκία. Το δεύτερο είναι, ότι επειδή ακριβώς είναι πολύ μεγάλης στρατηγικής σημασίας η χώρα, τόσο οι δυτικοί όσο και οι Ρώσοι, δεν θα θέλανε ευθέως να συγκρουστούν με την Τουρκία, εκτός και αν δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιλογή αυτή τη στιγμή για τη Δύση είναι αν μπορεί να κρατήσει την Τουρκία στους κόλπους της, οπότε θα δείξει κάποιου τύπου ανοχή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πραγματικά σε στρατηγικές επιλογές η Δύση ακούει την Τουρκία. Δείτε πως οι αμερικανοί βοηθάνε τους Κούρδους της Συρίας που είναι παραμάγαζο του ΡΚΚ. Αυτό είναι το βασικότερο πρόβλημα της Τουρκίας, το υπαρξιακό της, από το οποίο πηγάζουν όλα τα άλλα προβλήματά της.

Πάντως η Δύση ήταν πιο σκληρή με άλλες χώρες, όταν υπήρχε ακόμη και υποψία συνεργασίας με τρομοκράτες…

Στους New York Times βγήκε ένα άρθρο και καταλαβαίνετε για τις ελίτ που ελέγχουνε τη μεγαλύτερη εφημερίδα του πλανήτη, ότι υπήρχε αναφορά σε άρθρο γνώμης, το οποίο συνέδεε την επίθεση στο Λονδίνο με τις δηλώσεις Ερντογάν. Αυτό λοιπόν πρέπει να καταλάβουμε σημειολογικά, ότι οδηγούμαστε ακριβώς στην περίπτωση που λέτε εσείς. Αυτό δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Η Τουρκία δεν λειτουργεί στη Δύση όπως 50-60 χρόνια…

Τους συνδέουν πάντως τελικά…

Ακριβώς αυτό λέω. Αυτά τα πράγματα γίνονται σιγά-σιγά. Δεν θέλουν οι αμερικανοί να στείλουν την Τουρκία στα χέρια των Ρώσων. Αυτό θα είναι το μεγαλύτερο γεωπολιτικό έπαθλο. Θα είναι 10 φορές μεγαλύτερο από τη Συρία. Γι αυτό τώρα η Ρωσία έχει κάνει αυτή την τακτικού τύπου συμμαχία με την Τουρκία, γιατί καταλαβαίνει ότι είναι πιο καλό ο Πούτιν για τον ίδιο και τη Ρωσία να έχει ένα mondus vivendi και ένα mondus operanti με την Τουρκία, ώστε να τους παίρνει τηλέφωνο για να τους τιθασεύσει από ό,τι να τους βομβαρδίζει στη Συρία. Και λέμε ότι σε περίπτωση που η Τουρκία τα βρει δύσκολα με τη Δύση, υπάρχει θέμα και υπάρχει πιθανότητα να την σπρώξει προς τη Ρωσική πλευρά. Αυτό θα καταστρέψει όλη την ισορροπία του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας των τελευταίων 300 ετών, διότι μην ξεχνάμε ότι οι πολιτικές της Δύσης είναι να εμποδίσουν την Ρωσία να βγει προς τις θερμές θάλασσες. Αν δηλαδή καταφέρουν να σπρώξουν την Τουρκία προς τη Ρωσία, νομίζω ότι δεν επιτρέπεται στην γεωπολιτική τουλάχιστον κατά την Αγγλοσαξωνική σκέψη. Γι αυτό, λοιπόν, λέω ότι δεν θα κάνουν τα χατίρια του Ερντογάν, λέω ότι θα τον ροκανίσουν, έτσι ώστε να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος στην χώρα.

Πότε πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο; Εάν χάσει ή εάν κερδίσει το δημοψήφισμα ο Ερντογάν; Γιατί εδώ είναι διφορούμενες οι απόψεις…

Να σας πω και την τρίτη άποψη, την δική μου. Θα πρέπει να ανησυχούμε και στις δύο περιπτώσεις, διότι δεν υπάρχει άλλο σενάριο για την Τουρκία. Σε περίπτωση που ο Ερντογάν νικήσει, επειδή μετράει και η ψυχολογία και η ιδεολογική τοποθέτηση ενός ηγέτη σε τόσο προσωποπαγή καθεστώτα. Δεν είναι Ολλανδία ή Βέλγιο η Τουρκία; Έτσι;

Δηλαδή ως νικητής θα είναι υπερφίαλος, ως ηττημένος πληγωμένο θηρίο;

Ακριβώς. Και αν ηττηθεί και υπάρχει η περίπτωση αυτή, μην παίρνουμε δεδομένο ότι θα νικήσει στο δημοψήφισμα. Δηλαδή οι Γκρίζοι Λύκοι μπορεί να είναι με τον Ερντογάν, οι ψηφοφόροι τους όμως είναι καθαροί Κεμαλικοί. Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον οι μισοί ψηφοφόροι του ΑΚΡ δεν θα ψηφίσουνε «ναι» στο δημοψήφισμα. Στην μια, λοιπόν, περίπτωση, θα θεωρήσει τον εαυτό του παντοδύναμο, επειδή θα έχει μια παγκόσμιο αποστολή να γίνει ο νέος προφήτης του Ισλάμ. Και μπορεί να το ακούει κάποιος και να γελάει, αλλά έτσι είναι η πραγματικότητα γι αυτόν τον άνθρωπο. Θα σας προέτρεπα απλά να διαβάσετε τα ποιήματα που έγραφε στο παρελθόν. Έγραφε και ποιήματα, ναι! Και να διαβάσετε τι λέει! Θα σας σηκωθεί η τρίχα! Δεύτερον, αν χάσει, δεν θα πει mea-culpa, δικό μου το λάθος, γυρνάω πίσω στο λευκό μου σαράι και κάθομαι. Είναι ρεβανσιστής, είναι εκδικητικός. Μπορείτε να το καταλάβετε αυτό από το τι κάνει στους υποτιθέμενους πραξικοπηματίες. Όποιος τον κοιτάει στραβά τον βάζει φυλακή. Καταλαβαίνετε ότι θα υπάρξει χάος στην Τουρκία, όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, διότι η ηττημένη πλευρά θα έχει χάσει πάρα πολύ σε σχέση με το νικητή.

Το άλλο 50% της Τουρκίας είναι έτοιμο, μπορεί να αντιδράσει; Έχει τη δυνατότητα αυτή;

Θα πρέπει να το πάμε ιστορικά. Ο τουρκικός λαός, αν δείτε την ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι Τούρκοι για κοινωνικούς λόγους, δεν έχουνε επαναστατήσει. Δεν είναι δυτικού τύπου κοινωνία, όπως οι Γάλλοι που επαναστάτησαν και ζητάγανε ψωμί – παιδεία – ελευθερία – ισότητα – αδελφότητα. Ο τουρκικός λαός επαναστατεί συνήθως όταν τίθεται θέμα ακεραιότητας της χώρας και εθνικά ζητήματα. Εδώ λοιπόν, είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα για το τι θα κάνει η τουρκική κοινωνία. Αυτό που μπορώ να πω και γνωρίζω γιατί πηγαίνω και στην Κωνσταντινούπολη και μιλάω με κόσμο, υπάρχει τεράστιος φόβος μέσα στην κοινωνία για το τι μπορεί να συμβεί με την Τουρκία σε σχέση με άλλες χώρες και το ποιος είναι με ποιόν. Η Τουρκία έχει διχαστεί. Το ερώτημα δεν είναι δεξιά ή αριστερά ή ψηφίζω κόκκινο ή μπλε μαγαζί. Εδώ μιλάμε για χάος. Είναι πολιτισμικό το σχίσμα που υπάρχει.

Ένα χάος που επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και τις ένοπλες δυνάμεις; Γιατί το ακούμε από πάρα πολλές πλευρές…

Ναι, αυτό είναι ξεκάθαρο. Φαίνεται από τις επιχειρήσεις που κάνουν στη Συρία, ότι έχουμε τεράστια ζητήματα επιχειρησιακά. Αυτή τη στιγμή έχουνε τα πιο έμπειρα στελέχη τους, είτε στη φυλακή είτε διωκόμενα, είτε ζητάνε άσυλο εδώ κι εκεί. Υπάρχει όντως έλλειψη σε πιλότους και κανένας δεν εμπιστεύεται κανέναν πλέον. Όταν στην κοινωνία κοιτάει ο ένας τον άλλον με μισό μάτι, γιατί δεν ξέρει αν π.χ. τον δει να πίνει μπύρα και πάει να τον καταδώσει στους εχθρούς της Δημοκρατίας, γιατί αυτά συμβαίνουν, καταλαβαίνετε ότι δεν υπάρχει περίπτωση το ηθικό ενός τέτοιου στρατού να είναι υψηλό. Οδηγούμαστε σε μια γεωπολιτική κατάσταση, που είναι μια στα 200 χρόνια για την Ελλάδα. Παρ’ όλη την αδυναμία μας, την οικονομική, μια στα 200 χρόνια συμβαίνει αυτό! Θα πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί για το τι θα συμβεί. Πιθανότατα το πληγωμένο λιοντάρι να προσπαθήσει να δαγκώσει όποιον είναι κοντά του. Αλλά όντως, είναι τέτοιες οι συνθήκες που με μια λελογισμένη πολιτική στρατηγική, νομίζω ότι θα φέρουν καρπούς για τον Ελληνισμό και τον λαό μας.

Εμείς, όμως, ρωτώ επικαλούμενος την ιδιότητά σας ως καθηγητή της Σχολής Εθνικής Άμυνας, είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε;

Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουνε τη δυνατότητα, την ετοιμότητα και κυρίως την αποφασιστικότητα να απαντήσουν σε οτιδήποτε υπάρξει σε όλο το μήκος των συνόρων μας, από τη Θράκη και το Αιγαίο μέχρι την Κύπρο μας. Δεν μπορώ να πω κάτι παραπάνω, αυτό νομίζω ότι αρκεί. Είμαστε όπως θα έπρεπε, με βάση τα προβλήματα τα οποία υπάρχουν, αλλά το ηθικό είναι το κυριότερο. Κι εμείς είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε κάθε πρόκληση. Το σημαντικό, σε τελική ανάλυση, δεν είναι αν εσύ ξεκινήσεις τον καβγά, αλλά αν εσύ θα τον τελειώσεις, που λένε οι Αμερικανοί. Και αυτή τη στιγμή η Ελλάδα και ο Ελληνισμός πρέπει να είναι έτοιμος για καβγά και αποφασισμένος να τον τελειώσει αυτός.

Η άλλη πλευρά γνωρίζει ότι είμαστε τόσο αποφασισμένοι; Γνωρίζει πως θα αντιδράσουμε; Το έχει πάρει το μήνυμα η Άγκυρα;

Οι στρατιωτικοί, που είναι επαγγελματίες, γνωρίζουνε. Από κει και πέρα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Ο Ερντογάν στις προηγούμενες εκλογές, πέρυσι, όταν δεν πήρε το ποσοστό που ήθελε το ΑΚΡ, οδήγησε σε κατάρρευση τις συνομιλίες με τους Κούρδους, ξεκίνησε ξανά εσωτερικό πόλεμο στην Τουρκία για να συσπειρώσει το εσωτερικό του και να κάνει δεύτερες εκλογές πέρσι το καλοκαίρι που τις κέρδισε με πολύ μεγαλύτερο ποσοστό.
Τι εννοώ με αυτό; Ότι ο Ερντογάν και γενικά η τουρκική ελίτ δεν το έχει σε πολύ να δημιουργήσει μια κατάσταση, η οποία θα φέρει πόνο, αίμα και καταστροφή στον λαό της, μόνο και μόνο για να πετύχουν κάποιους σκοπούς στο εσωτερικό τους. Άρα λοιπόν, οι στρατηγοί μπορεί να γνωρίζουν τι συμβαίνει, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι λειτουργεί ο Ερντογάν με βάση ρεαλιστικά σενάρια στις διεθνείς σχέσεις ή αν λειτουργεί με βάση τον δικό του ρεαλισμό, ο οποίος είναι πολύ διαφορετικός…!
Εμείς δεν θέλουμε να φέρουμε ούτε τον πόλεμο, ούτε πανικό, ούτε κανέναν φόβο. Απλά πρέπει να είμαστε έτοιμοι, όπως κάθε κράτος αν θέλει να υπερασπιστεί την τιμή του και την ύπαρξή του και τον λαό του. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το χειρότερο, ώστε να το αποφύγουμε.
Είναι απλά τα πράγματα. Και ειδικά σε μια τέτοια περιοχή και σε τέτοια περίοδο όπου τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Πηγή εφημερίδα «Νέα Εγνατία Καβάλας»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

26 Μαρ 2017


Του Νεκτάριου Δαπέργολα

Μόλις αφήσαμε πίσω μας άλλη μια 25η Μαρτίου. Την «τιμήσαμε» και πάλι με τον ίδιο πάντοτε ανούσιο τρόπο: τις ίδιες παρελάσεις, τα ίδια αφιερώματα, τους ίδιους ανιαρούς επετειακούς λόγους. Και για μια ακόμη φορά νομίζω πως χάσαμε την ευκαιρία να αντικρίσουμε αυτή τη μέρα στις πραγματικές της διαστάσεις, για να μάθουμε να την αντιμετωπίζουμε τελικά με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό. Με έναν τρόπο που πολύ απλά καλεί σε προβληματισμό, σε βαθιά περίσκεψη ή ακόμη και σε μελαγχολία. Έχω άλλωστε την αίσθηση ότι 196 χρόνια μετά την έναρξη της Μεγάλης μας Επανάστασης (και 185 από την επίσημη ίδρυση του θλιβερού μικροελλαδίτικου «βασιλείου» - προτεκτοράτου) ο μόνος τρόπος για να τιμήσουμε ειλικρινά τους ηρωικούς αγωνιστές του ’21 περνάει πια αναγκαστικά μέσα από τον δρόμο της απόλυτης κατάθλιψης.

Αναπόδραστος πράγματι αυτός ο δρόμος, όταν ζεις στη χώρα της απάτης, της εκσυγχρονιστικής υστερίας, της πολιτιστικής ασυναρτησίας, της πολιτικής διαφθοράς, της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, της βαθιάς κρίσης όλων ανεξαιρέτως των θεσμών. Στη χώρα που τη λυμαίνονται διεφθαρμένοι μεγαλοεργολάβοι και καναλάρχες, αχρείοι πολιτικοί, πλανεμένοι ιεράρχες, αγύρτες δημοσιογράφοι και γραικύλοι ψευτοκουλτουριάρηδες. Στη χώρα όπου ζει πλέον ένας λαός τυφλός και αμνησιακός, που καθημερινά βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην παρακμή και τη βλακεία. Ένας λαός που κάποτε ήταν ανυπότακτος, που σφυρηλατήθηκε επί αιώνες μέσα από την αντίσταση, που πολέμησε τους Φράγκους κατακτητές, που έχυσε το αίμα του σε περισσότερες από 150 επαναστάσεις ενάντια στους Τούρκους. Και έτσι, αφού τα έπραξε όλα αυτά, πήγε μετά και υποτάχτηκε από μόνος του στα σκουπίδια.

Όπως βεβαίως ήδη αντιληφθήκατε, αυτό εδώ δεν είναι ένα επετειακό κείμενο για μια νικηφόρα επανάσταση. Είναι απλά το ρέκβιεμ για μια τραγική αποτυχία. Και ασφαλώς την αποτυχία όχι των συγκλονιστικών ανθρώπων που κουβάλησαν στις πλάτες τους τον μεγαλειώδη Αγώνα, αλλά εκείνων που διαχειρίστηκαν την απόληξή του: των επιγόνων της επόμενης και της μεθεπόμενης μέρας. Μ’ άλλα λόγια, για την τραγική φενάκη εκείνου του μικροελλαδικού κρατιδίου του 1832, που χτίστηκε εξαρχής πάνω στην απόλυτη προδοσία του οράματος όσων πραγματικά αγωνίστηκαν, ποθώντας εθνική ανεξαρτησία, θρησκευτική και πνευματική ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα. Για το τμήμα εκείνο του Ελληνισμού που γλίτωσε πράγματι από τον τουρκικό ζυγό, γρήγορα όμως πέρασε κάτω από άλλους ζυγούς, όχι τόσο ορατούς, αλλά πάντως εξίσου επικίνδυνους - και τελικά πολύ πιο αποτελεσματικούς. Που έγινε έρμαιο στα χέρια ξένων δυνάμεων, θύμα της οικονομικής του καχεξίας, χώρος αέναης ανακύκλησης αδικιών και ανισοτήτων, πεδίο εισβολής και επιβολής ξένων πολιτισμικών προτύπων που οδήγησαν στην πνευματική του διάβρωση και εν τέλει εκποίηση. Που έγινε έρμαιο μιας ατέλειωτης σειράς ανελλήνιστων πολιτικών, φραγκεμένων κληρικών και πλεγματικών ψευτοδιανοούμενων, η οποία, ως πεμπτοφαλαγγίτικο σκουπιδαριό, ανέλαβε να φέρει εις πέρας το έργο της μετακένωσης του Ευρωπαϊκού Διασκοτισμού, πλήττοντας το ζωντανό και σφύζον σώμα της Ρωμηοσύνης με τη βλακώδη νεκρόφιλη λατρεία μιας (ιδεαλιστικά άλλωστε μεταλλαγμένης) αθηνοκεντρικής αρχαιότητας και καθιστώντας σύντομα δυνατή την κατάντια του δύσμοιρου κρατιδίου σε ένα μόρφωμα μίζερο, απρόσωπο, πολιτισμικά ασυνάρτητο και χαοτικό. Κι αν κάποιες σπίθες ζωντανές παρέμειναν ακόμη μέσα σ’ αυτό, τροφοδοτούμενες από το μεγαλύτερο και αείποτε ζων κομμάτι του Ελληνισμού, που επιβίωνε πανσθενές - παρά τα δεινά - πέρα από τα επίσημα σύνορα, έσβησαν αργότερα κι αυτές μαζί με τη συθέμελη κατάρρευση του παντός, μέσα στο αίμα, τη σκόνη και τους καπνούς της Μικρασίας. Το 1922, ακροτελεύτια στην πραγματικότητα χρονιά όχι μόνο της Ελληνικής Επανάστασης αλλά και του Βυζαντίου, χρονιά που οριστικά «η Ρωμανία επάρθεν», είναι ίσως το πιο καθοριστικό χρονικό ορόσημο στη συνολική Ιστορία του Ελληνισμού. Η συνθλιπτική ταφόπλακα, το βίαιο τέλος μιας περιπέτειας 4000 χρόνων. Και συνάμα η οριστική και μόνιμη επιστροφή στη μίζερη, ευνουχισμένη και μικρονοϊκή λογική του γελοίου και τραγελαφικού ψευδοκράτους της Μελούνας.


Από κει και πέρα, ο κατήφορος προς τον πάτο δεν είχε πια τελειωμό. Μία χώρα πλέον ανάπηρη, μια ιστορία ακρωτηριασμένη κι ένας λαός σε βαθιά σύγχυση που μετά και την τελευταία αναλαμπή του - το μεγάλο κύκνειο άσμα του στ’ Αλβανικά Βουνά και την Αντίσταση - παραδόθηκε πια εντελώς. Ένας λαός που (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν άλλωστε μιας άρχουσας - και αυτοφερόμενης ως μεγαλοαστικής τάξης - γουνένδυτης και πλήρως αφελληνισμένης κουρελαρίας) αφιερώθηκε πια ολοκληρωτικά στο νεόδμητο «greek dream» του κομποδέματος και στην πλέον παραληρηματική πολιτιστική ασυναρτησία, κατορθώνοντας επί μισό αιώνα να καταβροχθίζει με τη βουλιμία απύθμενου οχετού και να χωνεύει με συνοπτικές διαδικασίες ένα απερίγραπτο τουρλού, μέσα στο οποίο στοιβάζονταν η καραγκούνα και ο τσάμικος με τον Τζίμη Μακούλη, ο Μάρκος και ο Τσιτσάνης με το ταγκό και το φοξ τροτ, η εκκλησιαστική σύναξη με την προτεστάντικη ευσεβιστική ηθικολογία, ο πλάγιος του δευτέρου με το τσιφτετέλι, ο Θεόφιλος και ο Ελύτης με τη Μέριλυν, ο Γρηγόριος Νύσσης με τις παραεκκλησιαστικές οργανώσεις, ο Μπιθικώτσης με τη Μαντόνα και τη Λέιντυ Γκάγκα, ο Κόντογλου με τον Γουόρχολ, ο Μάνος και ο Μίκης με τον Τέρη Χρυσό, ο Χρύσανθος με τον Βαρθολομαίο και τον Ιωάννη Ζηζιούλα, ο Βούλγαρης με τη Μενεγάκη και την Ανίτα Πάνια, ο παπα-Θόδωρος Ζήσης με τον Ράμφο και τον Γιαγκάζογλου, ο Σπανουδάκης με την Άντζελα, την Πάολα και τον Καρβέλα. Όσο για την τελική απόληξη της συνολικής αυτής εκπάγλου πολιτισμικής συνθέσεως (στην πιο ευτελισμένη της βεβαίως πλέον και πεπτωκυία μορφή), αυτήν τη ζείτε και τη βλέπετε πια καθημερινά στις κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενες πόλεις σας, στις όζουσες γυάλινες οθόνες σας, στις χάσκουσες αναγκαστικές συναναστροφές των εργασιακών σας πρωινών, στη φρικώδη μεταμεσονύκτια ηχορύπανση των - χαμένων στην πολύβουη μοναξιά τους - σαββατόβραδων.

Και για ποια τελικά απ’ όλα αυτά θα είχαμε άραγε ποτέ το δικαίωμα να κατηγορήσουμε οποιονδήποτε άλλον, εκτός από τους ίδιους τους θλιβερούς εαυτούς μας; Για ποια δηλαδή απ’ όλα αυτά δεν ήμασταν υπεύθυνοι οι ίδιοι; Τα πιο πολλά εμείς τα προκαλέσαμε. Αλλά και για τα άλλα, πάλι εμείς φταίμε, που δίχως αντίδραση τ’ αφήσαμε να συμβούν. Κανένα απολύτως άλλοθι δεν μπορεί να σταθεί για τον πάλαι ποτέ λαό της αντιστάσεως, που απλώς κάποια στιγμή επέλεξε, ως πλεγματικός νεόπλουτος, να πετάξει αβασάνιστα στη χωματερή όλη την Ουσία του, όλα τα σημαίνοντα και σημαινόμενα του καθ’ ημάς Τρόπου, που τον γέννησαν και τον κράτησαν ζωντανό επί χιλιετίες. Κανένα άλλοθι για τον λαό που θέλησε να γίνει «πολιτισμένος», πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα και τρόπους αλλότριους, για να μάθει απλά να συλλαβίζει - κατά πώς λέει κι ο Σεφέρης - «σπασμένες λέξεις από ξένες γλώσσες».

Και έτσι πια εδώ, στο Σήμερα, έχοντας απολέσει πλέον την ταυτότητά μας, απομείναμε να κάνουμε εις το διηνεκές κύκλους γύρω από το Πουθενά. Αποστερημένοι από τα βασικότερα δομικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, παραλυμένοι από την ιστορική αμνησία, αποξενωμένοι από τις αιώνιες αξίες μας, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, επιδέξια χειρουργημένοι επί χρόνια πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη με τα νυστέρια του εύκολου πλουτισμού, της αφελληνισμένης «παιδείας» και του εγκάθετου ψευδο-εκσυγχρονισμού. Πνιγμένοι επί μακρόν στην ευτέλεια της δανεικής ευμάρειας - και τώρα πλέον στο άγχος της οικονομικής κρίσης (από την οποία ποθούμε να εξέλθουμε απλά και μόνο για να επιστρέψουμε στη δανεική ευμάρεια). Βουλιάζοντας στη σαβουριάλιτυ κατινιά των βοθροκάναλων. Ερωτοτροπώντας καθημερινά με τη ρηχότητα, τη χυδαιότητα, το κιτς και τη βλακεία. Καταναλισκόμενοι σε «ανθρώπινες σχέσεις», δομημένες με κριτήρια της πλάκας. Προσκυνώντας στοιβαδόν ειδωλόθυτα και σκύβαλα τραγικά. Ανάγοντας σε πρωταρχικές μας αξίες το πορτοφόλι μας κι όποιο άλλο σκουπίδι σφηνώνεται κατά καιρούς στο άρρωστο μυαλό μας. Αδρανείς ρέκτες της θυμηδίας, μανικοί εραστές του Τίποτα, νευρωτικά υποχείρια του απόλυτου εθισμού στο τέλμα, μέσα στο οποίο βουλιάζουμε εδώ και δεκαετίες. Έρημα σαρκία, που δείχνουν να περιφέρονται δίχως νόημα και δίχως σκοπό. Έχει απομείνει άραγε μέσα μας κάποια σπίθα ζωντανή από τον περήφανο λαό που πάλεψε και έμεινε ζωντανός επί αιώνες, ενάντια σε δυσκολίες απερίγραπτες και καταστάσεις τραγικές; Έχει απομείνει μαγιά σε αυτόν τον τόπο, ζύμη που θα ξαναζυμώσει από την αρχή «όλον το φύραμα»; Έχουν απομείνει ζωντανοί; Αν ναι, δεν αρκεί πάντως να το ψελλίζουν με το κεφάλι σκυφτό. Πρέπει επιτέλους να το φωνάξουν. Κι αμέσως μετά, πολύ απλά, πρέπει και να το αποδείξουν.

Ως λαός, έχουμε έρθει από μακριά, δίνοντας μάχες υπέρ βωμών και εστιών, μάχες με βαρύ τίμημα, μετατρέποντας την αυτοθυσία και τον θάνατο σε συχνά αυτονόητο και ελάχιστο φόρο τιμής για τη σωτηρία της πατρίδας. Έχουμε έρθει από μακριά, δημιουργώντας, συνθέτοντας, παράγοντας και αναπαράγοντας ύλη και πνεύμα, βιώματα και αξίες, ιδέες και πεποιθήσεις, οικονομικές σχέσεις και πολιτικές δομές, τέχνες και γράμματα, θεσμούς και ιδανικά. Σαρκία ένθεα, ατέρμονοι οδίτες, εμπνευσμένοι ταυτόχρονα από το κατά Λόγον και το υπέρ Λόγον. Έχουμε έρθει από μακριά, γεννώντας και αναδιαμορφώνοντας έναν Πολιτισμό με αδιατάρακτη ιστορική συνέχεια χιλιετιών, έσχατα απομεινάρια εμείς σήμερα ενός λαού που κάποτε μεγαλούργησε με μετριοπάθεια, ταπεινοί μαζί και άνω θρώσκοντες, χοϊκοί και περιπατούντες επί πτερύγων ανέμων.

Στο τέλος πια αυτής της μακραίωνης διαδρομής, καθώς βουλιάζουμε στις εσχατιές της παρακμής και της κατάντιας - και λίγο πριν τη διαφαινόμενη ιστορική μας έκλειψη - είναι πια επιτακτική η ανάγκη να παλέψουμε για να ξαναβρούμε επιτέλους την περπατησιά μας. Μόνο έτσι άλλωστε θα εμπνευστούμε από τη μεγάλη μας Επανάσταση του 1821 - και μόνο έτσι βέβαια θα την τιμήσουμε πραγματικά. Όχι με δεκάρικους και ξεφτισμένες επετειακές αναφορές, αλλά ξεκινώντας μια νέα Επανάσταση - και μάλιστα τούτη τη φορά κυρίως ενάντια στους ίδιους τους εαυτούς μας. Μία πραγματική Επανάσταση, όπως η ίδια η λέξη το ορίζει, δηλαδή να κοιτάξουμε πίσω, να βρούμε τι χάσαμε κι έτσι να σηκωθούμε πάλι, πολεμώντας για ν’ ανακτήσουμε την κατάστασή μας την προπτωτική. Για να ξαναβρούμε την αυθεντική μας ταυτότητα, που την απωλέσαμε στη δίνη των καιρών, και να αναζητήσουμε το μονοπάτι που θα μας βγάλει από το τέλμα.

Μπορούμε άραγε να το πράξουμε;

* Ο Νεκτάριος Δαπέργολας είναι Διδάκτορας Βυζαντινής Ιστορίας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις εξαιτίας των επιλογών της"
Ο αν. Καθηγητής Γεωπολιτικής Κωνσταντίνος Γρίβας μιλά για τη θέση που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον

Μια εξαιρετική γεωπολιτική ανάλυση κάνει στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και το Νίκο Χαζαρίδη ο Κωνσταντίνος Γρίβας, αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής της Σχολής Ευελπίδων και του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για τον ρόλο που διεκδικεί η Τουρκία στο νέο πολυπολικό παγκόσμιο περιβάλλον, τονίζοντας ότι πολύ σύντομα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της. Η Τουρκία διεκδικεί μια θέση στη Β' Εθνική παγκοσμίως αφήνοντας στην Α' Εθνική τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, με την ίδια να "παίζει" μεν στη Β' Εθνική, αλλά ως κυρίαρχος πόλος στην Ευρασία. Αυτή τη στιγμή πέτυχε μια ισορροπία, αλλά αυτή η ισορροπία είναι του ακροβάτη, όπως δηλώνει.

Στην μεγάλη συνέντευξη που έδωσε ο γνωστός καθηγητής στον Alpha μιλάει και για τους εξοπλιστικούς συσχετισμούς των δύο χωρών και καταρρίπτει τον μύθο της "ισχυρής στρατιωτικά" Τουρκίας, με το επιχείρημα ότι μπορεί αριθμητικά να διατηρεί την υπεροχή, όμως αυτό δεν είναι αρκετό, για τον λόγο ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα απώλεσαν τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, ενώ δεν διαθέτει στο οπλοστάσιό της τα σύγχρονα εξοπλιστικά συστήματα που διαθέτει η Ελλάδα. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να πει ότι από τις πληροφορίες που διαρρέουν, αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει καν τουρκικός στρατός.

Πρέπει να δούμε τι επιδιώκει η άλλη πλευρά (Τουρκία), ποιός είναι ο μεγαλύτερος στόχος πέρα από αυτούς που έχουμε αναλύσει σε πρώτη φάση; Αναφέρομαι στην επίθεση για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης που γίνεται τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ε.Ε., αλλά και στις κινήσεις που έγιναν στο εσωτερικό της Τουρκίας μετά το πραξικόπημα. Υπάρχει κάτι μεγαλύτερο που επιδιώκει η Τουρκία να φέρει στο τραπέζι;

Εκτιμώ ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια διαδικασία ριζικής γεωπολιτικής μετάλλαξης, η οποία αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης συστημικής αλλαγής, μιας ολοκληρωτικής αλλαγής του συστήματος, το οποίο πλέον από μονοπολικό γίνεται με αυξανόμενους ρυθμούς πολυπολικό. Από εκεί που υπήρχε η φαντασίωση -γιατί επρόκειτο περί φαντασιώσεως- περί της αμερικανικής παντοδυναμίας, πάμε σε έναν κόσμο με πολλούς πόλους ισχύος που κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους για μια καλύτερη θέση στην παγκόσμια σκακιέρα.

Δηλαδή η Άγκυρα δεν αμύνεται, προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα;

Ακριβώς. Και η Τουρκία είναι μια τρομακτικά φιλόδοξη χώρα. Σε μεγάλο βαθμό η φιλοδοξία της είναι ένα είδος φυγής προς τα εμπρός, για να ξεφύγει από τα δομικά εσωτερικά της προβλήματα. Το γεγονός παραμένει ότι η Τουρκία βλέπει τον εαυτό της ως έναν από αυτούς τους διεθνείς πόλους ισχύος στο νέο σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι δεν βλέπει καν τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη, αλλά ως μεγάλη Ευρασιατική δύναμη που θέλει να κυριαρχεί στην ευρύτερη περιοχή. Είναι δεδομένο ότι θα επιχειρήσει να ελέγξει τον περιβάλλοντα χώρο της και κομβικό κομμάτι του χώρου αυτού είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο. Για την ακρίβεια, στο νέο διεθνές σύστημα, το πλέγμα Αφρικής - Ευρασίας σε μεγάλο βαθμό, χάρη στην τήξη των πάγων στον Αρκτικό αυτονομείται από τους ωκεανούς, έχει ένα κέντρο και το κέντρο είναι η Ανατολική Μεσόγειος και το Αιγαίο είναι αυτό που επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ των διαφόρων χωρών από Βορρά - Νότο - Ανατολή - Δύση. Είναι, ίσως, ένα από τα πιό σημαντικά γεωπολιτικά σημεία στον πλανήτη. Έχουμε αυτή την αλλαγή και εξαιτίας του γεγονότος ότι η Τουρκία θέλει να κυριαρχήσει πλέον στο διεθνές σύστημα, θα επιδοθεί σε ολοένα και περισσότερες επιθετικές συμπεριφορές.

Μιλάμε δηλαδή για τον πέμπτο πόλο; Γιατί υπάρχει η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα και η Ε.Ε. και η Τουρκία επιχειρεί να γίνει ο πέμπτος πόλος;

Η Τουρκία, στο πλαίσιο ενός πολυπολικού συστήματος, θα έλεγα ότι θέλει να παίξει σε μια κατηγορία Β' Εθνικής, ας το πούμε έτσι. Να αφήσει δηλαδή στην πρώτη κατηγορία Αμερική - Ρωσία - Κίνα και στη δεύτερη κατηγορία να είναι χώρες όπως η Ινδία, η Βραζιλία, η Τουρκία, το Ιράν και κάποιες άλλες...

Δηλαδή, αγνοεί ακόμη και την ισχύ της Γερμανίας σε αυτή τη φάση;

Νομίζω ότι έτσι κι αλλιώς η Γερμανία είναι μια ιδιόρρυθμη χώρα, ναι μεν έχει τεράστια οικονομική ισχύ, έχει μια υπετροφία οικονομική σε σχέση με άλλους, από την άλλη έχει ατροφία των υπολοίπων συνιστωσών της και ιδιαίτερα δε της στρατιωτικής. Αν προσπαθήσει να την αποκτήσει, όπως φαίνεται ότι θέλει να κάνει, τότε θα δημιουργήσει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη. Η Τουρκία δεν έχει ιδιαίτερα θέματα με τη Γερμανία, ούτε τη φοβίζει, ούτε την απασχολεί το γεγονός ότι παραμένει ότι αυτός ο οξύς και επιθετικός αναθεωρητισμός ήρθε για να μείνει και δεν είναι μια ευκαιριακή κατάσταση που οφείλεται στις εσωτερικές αντιφάσεις της Τουρκίας και φυσικά δεν είναι προνόμιο του σουλτάνου Ερντογάν.

Δηλαδή λέτε ότι είναι ένα προνόμιο της χώρας και όχι άποψη του Ερντογάν;

Φυσικά, δεν είναι καν επιλογή, είναι μια αναπόφευκτη συνέπεια λόγω των επιλογών που έχει κάνει η Τουρκία να προσπαθήσει να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές σύστημα.

Οι υπόλοιποι παίκτες φαίνεται να της το επιτρέπουν αυτό;

Αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση, γιατί το γεγονός είναι ότι στο πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, η παλαιά φρουρά με κανένα τρόπο δεν θέλει νέους παίκτες, για τον απλούστατο λόγο ότι μειώνεται η πίτα. Τα κομμάτια προς κατανάλωση της παγκόσμιας κυριαρχίας περιορίζονται. Αυτό από μόνο του είναι αρνητικό για την Τουρκία. Επίσης έχει άμεσες ανταγωνιστικές σχέσεις στην περιοχή με άλλες ισχυρές χώρες, όπως το Ιράν και η Αίγυπτος, σίγουρα σε βάθος χρόνου θα οδηγηθεί σε μια νέα συγκρουσιακή κατάσταση με τη Ρωσία ή μάλλον είναι εξαιρετικά πιθανό και ούτε οι ΗΠΑ ούτε και τα Ευρωπαϊκά κράτη θα θέλανε μια υπερβολικά ισχυρή Τουρκία για τον απλό λόγο ότι χαλάει τος δικούς της σχεδιασμούς. Το γεγονός είναι ότι η Τουρκία μέχρι στιγμής καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στις αντιφάσεις των μεγάλων Δυνάμεων, αλλά είναι μια ισορροπία σχοινοβάτη, δε νομίζω ότι έχει μέλλον αυτή η κατάσταση. Πιστεύω ότι η Τουρκία αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ενώπιον των επιλογών της και θα οδηγηθεί σε συγκρουσιακές καταστάσεις.

Όλη η συμπεριφορά της Άγκυρας αυτή την περίοδο ευνοεί τα Ελληνικά συμφέροντα; Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με πολλούς μεγάλους παίκτες δεν είναι ό,τι καλύτερο αυτή τη στιγμή για τον Ερντογάν...

Σε βάθος χρόνου είναι γεγονός ότι η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτή την αντίφαση της Τουρκίας και τον φόβο που δημιουργεί στους άλλους μεγάλους παίκτες. Σε πιό τακτικό χρονικό ορίζοντα υπάρχει πρόβλημα, δηλαδή η Τουρκία έχει καταφέρει να παραλύσει τις ό,ποιες αντιδράσεις εις βάρος της, είναι δεδομένο ότι δεν δείχνει να φοβάται κανέναν, με τη Μόσχα η οποία ήταν η μόνη που πραγματικά φοβόταν, έχει καταφέρει εν μέρει να την προσεταιριστεί με μια μορφή λυκοφιλίας, που ναι μεν έχει ημερομηνία λήξεως, αλλά σήμερα υπάρχει, πότε δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι από το εξωτερικό αν προκύψει σοβαρό πρόβλημα με την Τουρκία, ότι δηλαδή αυτή η φαντασίωση ότι θα έρθει κάποιος να μας σώσει, θα πρέπει να σταματήσει και να κατανοήσουμε ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας μόνοι μας.

Μόνοι μας τι μπορούμε να κάνουμε; Γιατί πρέπει να δούμε λίγο και τους συσχετισμούς που υπάρχουν στο Αιγαίο, αναφέρομαι στις στρατιωτικές δυνάμεις. Πρόσφατα δώσατε ενδιαφέροντα στοιχεία για το τι διαθέτει η κάθε πλευρά. Ας δούμε αυτές τις τρεις κατηγορίες, ξεκινώντας από τον στρατό ξηράς. Εκεί φαίνεται ότι υπάρχει μια υπεροπλία στα άρματα μάχης, 2.232 έναντι 1.329 της χώρας μας. Πρέπει να μείνουμε κυρίως στην αριθμητική διάσταση των πραγμάτων ή υπάρχουν και άλλες συνιστώσες που δεν εξετάσαμε;

Νομίζω ότι σε όλους τους κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων ακόμη και σήμερα, εάν απλώς παίρναμε τα στατιστικά στοιχεία, θα λέγαμε ότι υπάρχει μια σχετική αριθμητική ισορροπία. Η Τουρκία υπερτερεί μεν, αλλά όχι σαρωτικά στις ποσότητες και υπάρχουν κάποια ποιοτικά στοιχεία στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που δεν τα έχει ακόμη η Τουρκία. Όπως για παράδειγμα αυτός ο πολύ ισχυρός στόλος των 11 υποβρυχίων, με 5 εξ αυτών με σύστημα αναερόβιας πρόωσης.

Τα υποβρύχια είναι το πλεονέκτημα στο Ελληνικό Αιγαίο;

Είναι ένα από τα πλεονεκτήματα. Υπάρχουν αρκετά. Τα ελληνικά άρματα μάχης, τα Leopard 2, δεν έχουνε ισάξιά τους αυτή τη στιγμή στο τουρκικό οπλοστάσιο. Τα αυτοκινούμενα πυροβόλα PzH, επίσης δεν έχουνε αντίστοιχα στο τουρκικό οπλοστάσιο. Είναι μικρές διαφορές, αλλά υπάρχουν. Απλώς, βέβαια, από το σημείο αυτό αρχίζουν να τίθενται κάποιες φαταλιστικές απόψεις του τύπου "ναι μεν, αλλά η οικονομική κρίση έχει καταστρέψει τις Ένοπλες Δυνάμεις, δεν έχουμε ανταλλακτικά ή καύσιμα κ.λ.π.", οι οποίες εν μέρει αναπόφευκτα ισχύουν. Σίγουρα οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν επηρεαστεί, ωστόσο δεν τις έχει επηρεάσει στο βαθμό που το πραξικόπημα στην Τουρκία και οι διωγμοί κατά του στρατεύματος από τον Ερντογάν έχουν επηρεάσει τις Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.

Δηλαδή είναι σε δυσμενέστερη θέση συγκριτικά αυτή την περίοδο;

Θα έλεγα ότι αν κάποιος έπρεπε να στοιχηματίσει ποιός θα νικούσε σε έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο σώνει και καλά, οι πιθανότητες θα ήταν με την Ελλάδα, γιατί δεν είμαστε σίγουρη αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει ο τουρκικός στρατός. Δηλαδή γίνονται τραγικά πράγματα, από πληροφορίες που διαρρέουν. Δεν έχουνε καν επαρκείς πιλότους για τα μαχητικά αεροσκάφη, η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων παίρνει πολίτες εσπευσμένα ακόμη και για αξιωματικούς, με βασικό κριτήριο να είναι απλά πιστοί στο καθεστώς, υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν ότι δεν είναι καλά τα πράγματα για τον Τουρκικό στρατό.

Σας ανησυχεί η τεράστια απόκλιση που υπάρχει στον αριθμό των ενστόλων;

Θα έλεγα όχι. Πολλοί λένε ότι η Τουρκία έχει πολύ πληθυσμό, άρα στρατό, άρα θα μας νικήσει. Αυτό θα είχε νόημα ίσως σε κάποιον ολοκληρωτικό πόλεμο μεγάλης διάρκειας τύπου Ιράν - Ιράκ, το οποίο όμως αυτή τη στιγμή δεν είναι ούτε στις μακρινές πιθανές καταστάσεις. Στο πλαίσιο ενός αστραπιαίου υπέρθερμου επεισοδίου μικρής διάρκειας δεν παίζει ρόλο καθόλου. Το πολύ επικίνδυνο είναι ότι η Τουρκία ενισχύεται στη δική της πολεμική βιομηχανία. Αναπτύσσει δικά της οπλικά συστήματα, υψηλής τεχνολογίας και αυτό της δίνει σε βάθος χρόνου ένα κρισιμότατο πλεονέκτημα, τόσο στρατιωτικά όσο και γεωπολιτικά για να κάνει συνεργασίες με άλλες χώρες, όπως Κίνα - Ινδία ή Ρωσία.

Η Ελλάδα είναι έτοιμη να απαντήσει σε αυτό; Γιατί όλα αυτά οδηγούν σε μια κούρσα εξοπλισμών με ό,τι αυτό σημαίνει για τις οικονομίες των δύο χωρών. Πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Η κούρσα των εξοπλισμών είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, επειδή για την Τουρκία κυκλοφορούν φοβιστικές θεωρίες, ότι ίσως αγοράσει 100 μαχητικά F35 να πάμε να πάρουμε κι εμείς αμέσως, που είναι πανάκριβα και σε αξία αμφισβητούμενη, θα ήταν απλά η λάθος κίνηση, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για το ότι πάλι θα οδηγούμασταν σε επιλογή με ανανέωση του στρατού με οπλικά συστήματα - φετίχ και από τα πάνω. Δηλαδή θα παίρναμε πολύ ακριβά όπλα και μετά δεν θα είχαμε τα περιφερειακά τους συστήματα, όπως κάνουμε κατά τη συνήθειά μας που πήραμε τα καλύτερα υποβρύχια στον κόσμο χωρίς να αγοράσουμε νέες τορπίλες, πήραμε τα καλύτερα άρματα μάχης, χωρίς να πάρουμε βλήματα για τα πυροβόλα των αρμάτων αυτών. Η ό,ποια προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από τα κάτω πολύ προσεκτικά και να δώσει έμφαση στην προσαρμογή των ελληνικών και τουρκικών ιδιαιτεροτήτων, των επιχειρησιακών τακτικών και στρατηγικών του Ελληνοτουρκικού συστήματος. Να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφτεί αντί να ξοδέψουμε.

Γιατί, ενώ η Τουρκία προκαλεί, η αντίδραση της Ευρώπης και της Αμερικής δεν είναι ανάλογη των αντιδράσεων που είχαμε για άλλες χώρες που προσπάθησαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο;

Η Ευρώπη ως Ενιαία Ευρώπη είναι πρακτικά και γεωστρατηγικά ανύπαρκτη. Δεν έχει δυνατότητα ούτε καν να σκεφτεί να δημιουργήσει μια μακρόπνοη στρατηγική. Οι ΗΠΑ από την άλλη, βρίσκονται σε μια πολύ ιδιόρρυθμη κατάσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε ως χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, γιατί το παλαιό κατεστημένο των ΗΠΑ που προσπάθησε να ξαναπάρει την κατάσταση στα χέρια του προωθώντας το νέο πρόεδρο Τραμπ βρίσκεται σε έναν άτυπο εμφύλιο πόλεμο με το νέο κατεστημένο των ΗΠΑ που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια και δεν θέλει να προκύψει αυτή η αλλαγή εξουσίας, οπότε ουσιαστικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν μπορεί να χαράξει κάποια στρατηγική, αλλά και σε ολόκληρο το σύστημα των ΗΠΑ σε όλο του το εύρος και βάθος δεν υπάρχει συγκροτημένη στρατηγική. Αυτό εκμεταλλεύεται και η Τουρκία για να προωθήσει τη δικιά της ατζέντα και να βελτιώσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο.

Εμείς πρέπει να μπούμε στην λογική να αποτρέψουμε τα χειρότερα ή να διεκδικήσουμε το μερίδιο που μας αναλογεί τώρα που είναι σε εξέλιξη αυτές οι ανακατατάξεις;

Σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα η Ελλάδα θα πρέπει και από ό,τι φαίνεται το κάνει, να περάσει μια πολύ ισχυρή αποτρεπτική εικόνα έναντι της Τουρκίας. Να περάσει την αντίληψη ότι αν γίνει κάτι, θα ανοίξει η πύλη του φρενοκομείου, όπως είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου την δεκαετία του '60, επί Τζόνσον. Σε βάθος χρόνου η Ελληνική γεωπολιτική στρατηγική νομίζω ότι έχει πολλές προοπτικές, γιατί αυτό το πολυπολικό σύστημα που διαμορφώνεται, χώρες που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Ελλάδα ή αν θέλετε ο Ελληνισμός, το σύμπλεγμα του Ελληνικού κράτους και της Κύπρου, ακριβώς γιατί δεν απειλούν κανέναν γιατί ότι και να γίνει δεν πρόκειται να εξελιχθούν ούτε σε περιφερειακές δυνάμεις, μπορούνε να έχουνε ένα πολύ σοβαρό γεωπολιτικό ρόλο και να προωθήσουν σε βάθος χρόνου τα συμφέροντά τους. Αυτό προϋποθέτει να υπάρχει μια εθνοκεντρική στρατηγική, μια στρατηγική του τύπου "εγώ δεν ανήκω σε κανέναν, δεν είμαι πλέον εξάρτημα ή αξεσουάρ μιας παρελθούσης Δύσης, ούτε φυσικά θέλω να μπω στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας ή αλλού. Λειτουργώ εθνοκεντρικά, μετατρέπομαι σε αυτόνομο και αυτόφωτο γεωπολιτικό παίκτη και κοιτάω να δω πως θα κουμπώσω ανάμεσα στις συνέργειες των μεγάλων διεθνών παικτών ώστε να γίνω κι εγώ ισχυρός παράγοντας του συστήματος".

Αυτό έχει άμεση σχέση και με τις επιλογές μας στον οικονομικό τομέα;

Ακριβώς. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την υπέρβαση. Είμαστε σε μια σπείρα θανάτου στον οικονομικό τομέα και πρέπει να φύγουμε από αυτό το γήπεδο. Πρέπει να περάσουμε στο μεγαλύτερο επίπεδο των γεωπολιτικών καταστάσεων στο οποίο υπάγονται και οι οικονομικές διεργασίες και στο γήπεδο αυτό έχουμε ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Εάν καταφέρουμε να αποκτήσουμε έναν ουσιαστικό γεωπολιτικό ρόλο στο διαμορφούμενο διεθνές σύστημα, είναι δεδομένο ότι θα βρούμε και συμμάχους στον οικονομικό τομέα.

Άλλο γήπεδο, σημαίνει άλλο νόμισμα ή πάντα μέσα στην Ε.Ε. με μια άλλη πολιτική;

Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι σε βάθος χρόνου πρέπει να πάμε σε εθνικό νόμισμα, ακριβώς για τον απλούστατο λόγο ότι δεν γίνεται αλλιώς. Νομίζω ότι αυτές οι λογικές των ενοποιήσεων έχουνε πια περάσει διεθνώς. Ωστόσο δεν θέλω να το επιβάλλω σε κανέναν.

Πηγή εφημ. "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

25 Μαρ 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Πριν 196 χρόνια έλαβε χώρα η Ελληνική Επανάσταση. Μετά από περίπου τέσσερις αιώνες τουρκοκρατίας, η Ελλάδα ξεκινάει την ιστορία της ως μια οντότητα. Όλα ξεκίνησαν από την αίσθηση που υπήρχε ανάμεσα στους υποτελείς – τότε – στην οθωμανική αυτοκρατορία Έλληνες, πως «διοικούνται από υποδεέστερους». Μολονότι ο αναλφαβητισμός σάρωνε τους Έλληνες της Υψηλής Πύλης, είχαν μια αυθόρμητη πίστη ότι έχουν μια κοινή – μεταξύ τους – καταγωγή και μια τεράστια διαφορά (στην αίσθηση ετεροπροσδιορισμού) με τους Οθωμανούς.

Μολονότι οι ομάδες μεταξύ των Ελλήνων είχαν έριδες, είχαν μια κοινή αίσθηση ότι πρώτα έπρεπε να είναι ελεύθεροι. Η σύγκριση περιόδων, είναι αντiεπιστημονική στην Ιστορία. Παρόλα αυτά, όπως ένας άνθρωπος είναι ο ίδιος οργανισμός (μαζί με τις εξελίξεις του ανά ηλικιακό στάδιο) από βρέφος μέχρι την τρίτη ηλικία, έτσι συμβαίνει και με τα έθνη. Στην Συμφωνία της Κορίνθου, το 481π.Χ, πριν το έπος των Θερμοπυλών και την αρχή της ήττας των Περσών, οι ελληνικές πόλεις ομολογούν πως κατόπιν του περσικού κινδύνου, θα λύσουν τις όποιες διαφορές είχαν μεταξύ τους. Πάντα είναι διαφορετικά (ανά χρονική περίοδο) μα πάντα έχουν μια κοινή αφετηρία. Αυτήν που σήμερα έχουμε ξεχάσει.

Ο Ελληνισμός που έζησε σε κάθε στεριά και θάλασσα

Η Ελληνική Επανάσταση, συντονίσθηκε εκτός του σημερινού ελλαδικού κορμού. Τα σύνορα ήταν πάντα μικρά τον Ελληνισμό μέχρι οι λόγοι του Ισοκράτη να πείσουν τον Φίλιππο Β’ και να προβάλλουμε τον Ελληνισμό έξω από τα όρια του χώρου. Ο Ελληνισμός κατάφερε να συντονίσει την πρώτη πετυχημένη επανάσταση στην Ευρώπη. Εκτός συνόρων και ορίων που τέθηκαν σε εδάφη από τη διπλωματική ιστορία, ο Ελληνισμός έζησε και μεγαλούργησε. Ο Ελληνισμός είναι ταυτισμένος με την εξωτερική πολιτική καθώς έζησε στην εξωστρέφεια. Στην «τόλμη και στην περιέργεια» όπως αναφέρθηκε στον Επιτάφιο.

Σήμερα οφείλουμε να αναγνώσουμε τις εξελίξεις στην περιοχή μας και να διαλέξουμε τους ορθούς συμμάχους χωρίς να προσδεθούμε σε κάποιο άρμα. Η Ελληνική Επανάσταση πέραν του να μας θυμίζει το ηρωικό μεγαλείο το οποίο λύγισε ακόμη και τον υπασπιστή της Ιεράς Συμμαχίας, Μέττερνιχ, έχει να μας διδάξει τα λάθη που έγιναν μετά από αυτήν. Σήμερα μοιάζουμε πάλι να έχουμε χάσει την πορεία μας στο εσωτερικό μας επειδή ακριβώς δεν χρησιμοποιούμε την πυξίδα μας, να δούμε ποιοί είμαστε για τον έξω κόσμο και τον περιφερειακό μας περίγυρο. Ελλάδα χωρίς Κύπρο, Αίγυπτο, χωρίς ευρωπαϊκό Νότο, χωρίς Βαλκάνια, χωρίς Εύξεινο Πόντο, Ελλάδα χωρίς ενεργή Ομογένεια, δεν μπορεί να υπάρξει. Μια όμως τέτοια επίτευξη (περιφερειακή ανασυγκρότηση του χώρου μας) δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν έχουμε μια στρατηγική. Και για να έχουμε στρατηγική, πρέπει να έχουμε βούληση και όραμα. Δηλαδή, μια «ιδεολογία» που να εξυπηρετεί την Ελλάδα και το ρόλο της στο σύγχρονο κόσμο.

Η Επανάσταση κατά της κουλτούρας του αδυνάτου

Στην Ελλάδα, από τη μεταπολίτευση κυριάρχησαν «μεσόκοπα» και γηρασμένα ιδεολογικά προτάγματα. Αυτό επηρέασε το εσωτερικό της χώρας. Ένας λαός άφοβων ανθρώπων, οικονομικών μεταναστών, πολιτών που αρνήθηκαν την ήττα κατά τη διάρκεια όλων των πολέμων του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, έχασε τη θέση του. Η ιδεολογική ηγεμονία της χώρας μετά τον Β’ Π.Π, επηρέασε την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Περιόρισε το φάσμα των ιδεών που θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μια Θεωρία Νίκης, ένα Όραμα, μια στρατηγική κουλτούρα.

Η κουλτούρα που επικράτησε από «εκσυγχρονιστές» και «εκσυγχρονίζοντες», ήταν αυτή του αδυνάτου. Εκεί επιστρατεύτηκε όλη η απαισιοδοξία του ρεαλισμού και αγνοήθηκε πλήρως η θέληση για διεκδίκηση ενός ρόλου. Η άνευρη και αλλεργική προς τις πρωτοβουλίες Ελλάδα, (αναφορικά με το «επιχειρείν» της εξωτερικής πολιτικής) ανάλωσε ως επί το πλείστον την εξωτερική της πολιτική στα ζητήματα που αφορούν την Τουρκία και τα Σκόπια. Οι όποιες περιφερειακές πρωτοβουλίες προτάθηκαν, χαρακτηρίστηκαν ως «μεγαλοϊδεατισμοί». Καμία χώρα και κανένας λαός δεν μπορούν να ακμάσουν αν δεν έχουν αυτό που λέει ο Φρεδερίκος Νίτσε ως «ένα σπαθί και εκατό επιθυμίες να κρέμωνται από αυτό». Ένα Όραμα.

Η Εξωτερική Πολιτική, ξεκινάει από το σχολείο, ξεκινάει από την ιδέα εκείνη που προελάυνει στην κοινωνία. Από την ιδέα εκείνη που θεσμοί και κανόνες ορίζουν το πολιτειακό γίγνεσθαι της χώρας. Εξωτερική Πολιτική, είναι η Δικαιοσύνη και τα Πανεπιστήμια καθώς μέσα από όλα αυτά, διαμορφώνεται ο πολίτης του οποίου τα συμφέροντα θα προστατευθούν. Όσο πιο άξιος είναι ο πολίτης, τόσο πιο άξια προστατεύονται τα συμφέροντά του εκτός της χώρας.

Αντί του μηδενισμού που μας πρότειναν (αναφορικά με το ποιά είναι η θέση της χώρας μας και όχι με βάση τη θέση που μπορεί να είναι) οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκείνο το όραμα που θα μας οδηγήσει σε μια νέα, πιο θαρραλέα στρατηγική κουλτούρα και άρα σε μια πιο υπεύθυνη και εξωτερική πολιτική που έδρα της θα έχει τη Μεσόγειο. Αν για κάποιους οι Δελφοί πρέπει να συνεχίσουν να «πετάγονται στη θάλασσα», τότε εμείς οφείλουμε να απαντήσουμε ότι χωρίς Δελφούς, χωρίς ομφαλό και χωρίς σημείο αφετηρίας, τίποτε δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Η εξωτερική πολιτική θα γίνει η διέξοδος της Ελλάδας από αυτήν την πολυπαραγοντική κρίση και αυτή είναι η Επανάσταση που πρέπει να πετύχει όπως πέτυχε και αυτή του 1821.

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Δρ. Διεθνών Σχέσεων, Συντονιστής της Ομάδας Ανατολικής Μεσογείου στο ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Μαρ 2017


Αυξημένους φόβους για εκτεταμένες προβοκάτσιες στην Τουρκία, αλλά και στη Δυτική Θράκη εναντίον Χριστιανών και Ελλήνων, εκφράζουν έμπειροι διπλωμάτες που παρακολουθούν άναυδοι και με τεράστια έκπληξη τη συνεχιζόμενη τουρκική εκτροπή με τις οξύτατες δηλώσεις, αλλά και τςι ανεύθυνες πρακτικές πρωτοβουλίες, που κλιμακώνουν την ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και ειδικότερα με την Ελλάδα.

Το περιστατικό με τη φωτιά στο τέμενος Βαγιαζίτ στο Διδυμότειχο παρότι έχει μόνο μουσειακή και όχι ενεργό λατρευτική μορφή, βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στο μικροσκόπιο των ελληνικών διωκτικών αρχών. Όλων των διωκτικών αρχών, με αυτονόητη τη σημασία που αποδίδεται από την κυβέρνηση. Η Αθήνα ανησυχεί, καθώς για την πρακτική συνέχεια της φρασεολογίας τύπου ISIS που χρησιμοποιούν τα τελευταία 24ωρα ολοένα και περισσότερο τούρκοι κυβερνητικοί παράγοντες, με πρώτο και... χειρότερο τον ίδιο τον Ερντογάν και των απειλών παντός είδους που εκτοξεύονται κατά των Ευρωπαίων και ειδικά κατά των Χριστιανών και των Ελλήνων, έχουν σοκάρει την παγκόσμια κοινότητα.
Ο φόβος ότι θα πλαισιωθούν και από προβοκάτσιες είναι έντονος στην Αθήνα, ενώ οι πληροφορίες φέρουν και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο εξίσου ανήσυχο και ότι ενημέρωσε γι αυτό σχετικά τον Αλ. Τσίπρα προχθές στα Ιεροσόλυμα, όπου τα είπαν για λίγο.

Η ελληνική πλευρά εκτιμά ότι ο τούρκος πρόεδρος γνωρίζει πως οι απειλές του στο Αιγαίο έχουν "ξεφουσκώσει" και εξαντλούνται μόνο στα επίπεδα των στημένων τηλεοπτικών υπερπαραγωγών. Τούτο, καθώς οι "ξεδοντιασμένες" μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα Ένοπλες Δυνάμεις του δεν μπορούν να υπηρετήσουν ούτε το σενάριο της ελεγχόμενης κρίσης, καθώς απειλούνται με πρωτοφανή διασυρμό αν αποτολμήσουν το "απονενοημένο διάβημα".
Παράλληλα, δεν μπορεί να αποτρέψει την επικείμενη ίδρυση Κουρδικού κράτους στα σύνορα της χώρας με Ιράκ και Συρία, καθώς του το ξεκαθάρισαν Τραμπ και Πούτιν. Άρα, η μόνη διέξοδος εκτόνωσης και τόνωσης ενόψει δημοψηφίσματος βρίσκεται στη σύγκρουση με την Ευρώπη και την Ελλάδα. Γι αυτό και ξεφεύγοντας από το πρόβλημα του Αιγαίου, ο Ερντογάν με παραλήρημα ανάδειξής του συγχρόνως σε... Ατατούρκ και... Προφήτη, μεταφέρει το επίπεδο της σύρραξης με τη Δύση, την Ελλάδα και την Ορθοδοξία, εκεί που νομίζει ότι ελέγχει πλήρως το σκηνικό. Σφίγγοντας δηλαδή, τον ήδη ασφυκτικό κλοιό γύρω από το Πατριαρχείο και ό,τι Ελληνικό και Ορθόδοξο ζει και κινείται εντός Τουρκίας, κραδαίνοντας αφενός νομικές και άλλες απειλές και έχοντας πάντα σε πρώτη προτεραιότητα τη χρησιμοποίηση του ισλαμιστικού όχλου, των πιό σκληρών, ακραίων και κοινωνικά καθυστερημένων στοιχείων που σωρεύονται κατά χιλιάδες στο κόμμα του, εκφράζοντας το πιό επικίνδυνο μείγμα αρρωστημένου (και πληγωμένου συνάμα από τις αλλεπάλληλες "σφαλιάρες") εθνικισμού και τυφλού θρησκευτικού φανατισμού.

Στο "κόκκινο" η ένταση και στο Αιγαίο

Το ότι οι τουρκικές προκλήσεις εστιάζονται αυτά τα 24ωρα στο στάδιο της σκληρής λεκτικής αναμέτρησης με την Ευρώπη δεν καθησυχάζει -τουναντίον μάλιστα- τους επιτελείς του ΥΠΕΞ και του Πενταγώνου, καθώς η ένταση στο Αιγαίο αυξομειώνεται συνεχώς "χτυπώντας κόκκινο" συχνά, με τους κινδύνους μιας εκτροπής, λόγω της τουρκικής απρονοησίας, να είναι πάντα παρόντες.
Οι Έλληνες αρμόδιοι εκτιμούν πως όσο πλησιάζει το δημοψήφισμα ο κίνδυνος να αυξάνεται, ειδικά μάλιστα τη Μεγάλη Εβδομάδα θα είναι περίοδος υψηλού κινδύνου με το θερμόμετρο να ανεβαίνει ξανά κατακόρυφα, όποιες και να είναι οι μέχρι τότε εξελίξεις στο υπόλοιπο ελληνοτουρκικό και ευρωτουρκικό σκηνικό.

Το ερώτημα είναι τι θα ακολουθήσει το δημοψήφισμα, καθώς στην περίπτωση ήττας του "ναι" ο Ερντογάν θα αναζητήσει πιθανότατα "πολιτικό (στην πραγματικότητα στρατιωτικό) σωσίβιο" στο Αιγαίο ή στην Κύπρο.

Σε κάθε περίπτωση, οι επιτελείς του Πενταγώνου είναι μεν ήσυχοι σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο "θερμού επεισοδίου" σε κάποια από τις εύφλεκτες περιοχές του Αιγαίου και ιδίως σε σχέση με τις συνέπειες που θα είχε, έχοντας πλήρη ετοιμότητα και σχέδια για όλα τα πιθανά σενάρια σε Ίμια, Οινούσσες, Ζουράφα και Καστελόριζο.
Ενώ με τη χρήση των νέων οπλικών συστημάτων που διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ελέγχονται πλήρως και όλα τα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν "τυφλά" σημεία του αρχιπελάγους.

Από έγκυρες πηγές δηλώνεται, εξάλλου, ότι η ελληνική ψυχραιμία, αλλά και επίδειξη αποφασιστικότητας απέτρεψε σχέδια των Τούρκων να προκαλέσουν κρίση ελεγχόμενης έντασης τρεις φορές μέχρι τώρα. Μια στα Ίμια και δύο στη νήσο Παναγιά, δίπλα στις Οινούσσες, δύο μέσα στο Φεβρουάριο.

Η μεγαλύτερη ανησυχία ωστόσο παραμένει όσον αφορά το τυχαίο γεγονός, δηλαδή το ατύχημα, που κάλλιστα μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο, που με τη σειρά του είναι αμφίβολο αν μπορεί να ελεγχθεί παρά την δεδηλωμένη πλέον αμερικανική πρόθεση για άμεση κατευναστική παρέμβαση.

Πηγή εφημ. “Press Time”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πριν από 196 χρόνια, λίγοι -στην αρχή- έλληνες πραγματικοί πατριώτες, ξεκίνησαν έναν αγώνα απελευθέρωσης ενός έθνους και μετά από 7 χρόνια είχαν ήδη φτάσει στα πρόθυρα της δημιουργίας ενός νέου κράτους στα αιώνια αυτά πατρογονικά εδάφη, που θα στέγαζε την ζωή του ελεύθερου έθνους.

Στις μέρες μας, ακόμη λιγότεροι ανθέλληνες πραγματικοί προδότες, μέσα σε 7 χρόνια και για δικό τους αποκλειστικά συμφέρον υποδούλωσαν ξανά αυτό το έθνος, και ξεπούλησαν την περιουσία του κράτους, αφήνοντας έναν λαό να δυστυχεί και να χειμάζεται, έρμαιο διεθνών τοκογλύφων και ευρωπαίων πολιτικών απατεώνων.

Αν οι σημερινοί προδότες ζούσαν στην εποχή των τότε πατριωτών-ηρώων θα ήταν οι κοτζαμπάσηδες, οι προεστοί της εποχής, οι υπέρμαχοι της "νομιμότητας" των φόρων του σουλτάνου, και της "κανονικότητας" του ραγιά, αυτοί που θα προτιμούσαν των οθωμανικό ζυγό προκειμένου να μη χάσουν τα αξιώματα και τα γρόσια τους, αυτοί που απ' την πρώτη στιγμή θα έβαζαν -έβαλαν- εμπόδια και θα διέβαλλαν την Επανάσταση, που θα απειλούσαν τον λαό με "οθωμανικούς μονόδρομους" και που τελικά όταν θα έβλεπαν κατά που γέρνει ο αγώνας, θέλοντας και μη, θα προσχωρούσαν στο στρατόπεδο των νικητών σαν γνήσιοι δειλοί και καιροσκόποι.

Το αστείο και συνάμα εξοργιστικό είναι πως οι σημερινοί κοτζαμπάσηδες της τρόϊκας, περιφέρουν την λιμασμένη και γελοία ύπαρξή τους κάθε φορά τέτοιες μέρες σε γιορτές και εκδηλώσεις, και εκφωνούν πανηγυρικούς, εκθειάζοντας την τόλμη και τον πατριωτισμό των ηρώων του '21, οι οποίοι ήρωες αν μπορούσαν για μιά στιγμή να ξαναζήσουν δεν θα χαράμιζαν δυό δράμια σάλιο ούτε για να τους φτύσουν.

Δυστυχώς μαζί μ' αυτούς, γιορτάζει -ποιός ξέρει τί- κι ένα μεγάλο μέρος του λαού,αποτελούμενο απ' τους μενουμευρώπηδες παρέα με τους ισάξιούς τους "καναπεδάτους".
Προφανώς γι αυτούς το νόημα της γιορτής και της επετείου είναι καμιά αργία αν δεν συμπέσει η επέτειος με σαββατοκύριακο, κάνας μπακαλιάρος με σκορδαλιά, και το μίνι των μαθητριών στις παρελάσεις.
Αν δεν ήταν αυτό το νόημα της επετείου γι αυτούς...
Αν ήταν ο πραγματικός θαυμασμός και σεβασμός για τους ήρωες εκείνους...
Αν ήταν η υπόσχεση και η προσπάθεια μίμησής τους...
Τότε δεν θα βρισκόμασταν στην κατάσταση που είμαστε. 

Για όσους νοιώθουν -νοιώθουμε- το πραγματικό νόημα της επετείουενός λεπτού σιγή για την μνήμη των ηρώων και μιά υπόσχεση μέσα μας, στον εαυτό μας, για το τί πρέπει, είναι αρκετά.

Οι υπόλοιποι ας ξεφαντώσουν μέσα στην υποκρισία τους, μέσα στα μνημόνια, στα eurogroups και τις "αξιολογήσεις"!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Μαρ 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Έχουν σκίσει όλα τους τα καλσόν εκεί στην αξιωματική αντιπολίτευση, πως δεν πρόκειται να ψηφίσουν στην Βουλή τα νέα μέτρα που θα προκύψουν απ' το κλείσιμο της "αξιολόγησης".
Όταν όμως τους ρωτούν αν θα τα εφαρμόσουν εφ' όσον μία (αποφράδα) μέρα γίνουν πάλι κυβέρνηση, αρχίζουν τα τσάμικα και τους καλαματιανούς: "μα ξέρετε το κράτος έχει συνέχεια""εμείς θα κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα απαλύνουν τον πόνο των πολιτών", και πάει λέγοντας.

Άμα δε ρωτήσεις κάποιον απ' τους βουλευτές της, αν πρόκειται, αν έχουν την πρόθεση να αποσύρουν αυτά τα νέα μέτρα εφ' όσον δεν τα ψηφίζουν τώρα, σου απαντά: "να δούμε τί θα μπορούμε να κάνουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο..μπλα μπλα μπλα..."

Τί να δείτε χρυσέ μου; Αφού είσαστε εξ ίσου τσουλάκια του Σόϊμπλε και των τοκογλύφων με τους νυν κυβερνώντες. Τί να δείτε; Σας είδαμε εμείς πριν απ' αυτούς τους τωρινούς.
Απλώς, ενώ δεν έχετε καμία αντίρρηση για κανένα μέτρο, αφήνετε τους άλλους να πάρουν το πολιτικό κόστος για να καρπωθείτε εσείς το όφελος της  αντίδρασης απ' την οργή του λαού. Πόσο περισσότερο απατεώνες πιά μπορείτε να γίνετε;

Μόνο που έχετε πέσει στη λούμπα, γιατί αν δεν ψηφίσετε ή δεν υπογράψετε κι εσείς εκ των προτέρων, υπάρχει ενδεχόμενο η ξένη συμμορία να μη σας αφήσει ποτέ να ξαναγίνετε τα κυβερνητικά γιουσουφάκια τους.
Γι αυτό και τα τόσα ταξίδια του Κούλη προς Βερολίνο και λοιπή  "Ένωση".
Προσπαθεί να τους πείσει πως θα είναι καλό παιδί και πως όλα αυτά τα κάνει για τα μάτια των ψηφοφόρων.
Εδώ βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα να έχει υπογράψει τίποτα χαρτιά στα κρυφά.
Από τέτοιο γόνο τέτοιας οικογένειας όλα να τα περιμένεις.

Η ουσία είναι όμως πως το όλο κουκλοθέατρο παίζεται εντελώς μπροστά στα μάτια των θεατών-πολιτών-ψηφοφόρων, χωρίς κουίντες και παρασκήνια, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς καν θεατρικά κουστούμια, τίποτα.
Φανερά όλα. Φανερές κι οι κούκλες, φανερά και τα χέρια που τις κρατάνε και τις παίζουν όπως θέλουν.
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ.
Το κακό όμως είναι πως αυτοί που παρακολουθούν το έργο με την μέγιστη προσοχή, είναι αυτοί που δεν θέλουν να δουν τίποτα, για να μην καταλάβουν τίποτα.
Επαγγελματίες τυφλοί. Εθελοντικά ηλίθιοι.

Πιθανότατα τα πρόσθετα νέα μέτρα θα ψηφιστούν μόνον απ' την κυβέρνηση.
Θα εφαρμοστούν όμως από όλους.
Γιατί;
Γιατί και τους μέν και τους δε, θα τους έχει ψηφίσει, ένας βλάκας λαός!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Ειπώθηκε κάποτε προσφυώς ότι ο στόχος της Νέας Εποχής δεν είναι ν’ αδειάσει τις ορθόδοξες εκκλησίες, αλλά να τις γεμίσει με κόσμο που θα έχει αλλοιωμένο φρόνημα. Μετά από δεκαετίες μεθοδικής κι οργανωμένης δράσης των οργάνων που, ενορχηστρούμενα από τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και του Σιωνισμού, εργάζονται για τον συστηματικό πνευματικό εκμαυλισμό του λαού μας και την αποδόμηση της γνήσιας ορθόδοξης πίστης, όσο βέβαια και της γλώσσας και της ιστορίας του, είναι φανερό πως ο εν λόγω στόχος έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη επιτευχθεί. Σήμερα λοιπόν υπάρχουν πάρα πολλοί, ακόμη και μέσα στον λεγόμενο εκκλησιαστικό χώρο, που υποτιμούν συνειδητά όλη τη συζήτηση που έχει ανοίξει εδώ και αρκετά χρόνια σχετικά με τον Οικουμενισμό - και αναζωπυρώθηκε επ’ εσχάτων εξαιτίας της συνόδου της Κρήτης αλλά και των προσφάτων αποτειχίσεων κάποιων κληρικών μας έναντι των οικουμενιστών επισκόπων τους.

Υπάρχουν πολλοί που ακούγοντας περί Οικουμενισμού, Νέας Εποχής, θρησκευτικού συγκρητισμού, Πανθρησκείας κλπ. - εμφανώς επηρεασμένοι από τη χρόνια πλύση εγκεφάλου που εκπορεύεται από τους γνωστούς (κληρικούς τε και λαϊκούς) ψευδοθεολογούντες της «μεταπατερικότητας», της «θεωρίας των κλάδων» και των λοιπών νεοεποχίτικων τερατουργημάτων - χαρακτηρίζουν όλα τα προαναφερθέντα ως συνωμοσιολογικές υπερβολές ή και ως συζήτηση περί όνου σκιάς. Πολλοί θεωρούν ότι σε τελική ανάλυση τίποτε το ιδιαίτερο δεν μας χωρίζει από τους Παπικούς, οπότε καλό θα ήταν να τελειώνει επιτέλους αυτή η χιλιόχρονη διχαστική ιστορία. Αρκετοί μάλιστα μπορεί να ενστερνίζονται και όλα αυτά τα τεχνηέντως υποβολιμαία περί «αγάπης» και «προσέγγισης» όχι μόνο με αυτούς, αλλά και με τις άλλες θρησκείες. Επειδή όμως η πραγματική αγάπη απέχει από την «αγαπολογία» όσο ακριβώς και η άκρα ταπείνωση από τον απόλυτο φαρισαϊσμό, ας πούμε εφεξής μερικά πράγματα με το όνομά τους.

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι οι θεολογικές διαφορές με τη «χριστιανική» Δύση είναι στην πραγματικότητα χαώδεις και φυσικά δεν έχουν πάψει στο παραμικρό να υφίστανται. Όσο κι αν είναι βέβαιο ότι για εκείνη την τελική ρήξη του έτους 1054 έπαιξαν ρόλο και πολιτικά αίτια (τα οποία ασφαλώς υπερτονίζουν οι εγκάθετοι του συγκρητισμού), είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι αυτό το γεγονός επιστέγασε απλώς τυπικά μία μακραίωνη διαφοροποιητική πορεία, που στα μέσα του 11ου αιώνα ήταν πλέον μη αναστρέψιμη. Επρόκειτο ουσιαστικά για δύο κόσμους σε πλήρη απόκλιση ήδη από την αρχαιότητα, τους οποίους η εξάπλωση του Χριστιανισμού όχι μόνο δεν μπόρεσε να ενοποιήσει, αλλά στην πραγματικότητα έκανε το μεταξύ τους χάσμα ακόμη πιο αγεφύρωτο, γιατί απλούστατα η (αρχικώς λατινικά απλοϊκή και ακολούθως και γερμανικά εκβαρβαρισμένη) Δύση - σε αντίθεση με τη βαθιά μυστική εμπειρία της Ανατολής - ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει μακρύτερα από μία κοντόφθαλμη, ορθολογιστική και μέσω απλοϊκών δικανικών προσεγγίσεων απόπειρα κατανόησης και ερμηνείας του Θεού. Η θεμελιώδης αυτή διαφοροποίηση, που τυγχάνει και η κύρια γενεσιουργός αιτία όλων των επιμέρους δυτικών δογματικών παρεκκλίσεων (οι οποίες φυσικά δεν αφορούν μόνο στο πρωτείο, αλλά είναι επίσης πάρα πολλές και ουσιαστικές, παρά τα όσα οι οικουμενιστές διαπρυσίως διακηρύττουν), κατά κανένα τρόπο δεν έχει έστω εξομαλυνθεί. Πολύ περισσότερο φυσικά ουδέν σημείον επαφής υφίσταται τόσο με όλο το θλιβερό εκείνο συνονθύλευμα που απαρτίζουν τα αναρίθμητα και θεολογικώς έωλα προτεστάντικα παραμάγαζα, όσο και με τις άλλες θρησκείες. Και βέβαια η υποβολιμαία βλακώδης «διαπίστωση» πως «όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε» (βλακώδης, γιατί απλούστατα ΔΕΝ πιστεύουμε στον ίδιο Χριστό) ίσως να είχε κάποιο νόημα σε περιπτώσεις ιδεολογικοποίησης της πίστης, θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος ή θεώρησης της έννοιας της θέωσης ως ατομικής υπόθεσης του καθενός (οπότε θα μπορούσε πράγματι να υποτεθεί και η δυνητική της πραγμάτωση μέσα από πολλούς και διαφορετικούς δρόμους). Επειδή όμως εδώ ούτε περί ιδεολογίας πρόκειται, ούτε περί πράξεως περιχαρακωμένης ιδιωτείας, είναι προφανές ότι κάθε οργανωμένη απόπειρα σύγχυσης και συγκρητισμού, μόνο εκ του πονηρού αρύεται. Υπ’ αυτό το πρίσμα εννοείται ασφαλώς ότι την ακόμη ευρύτερη διαθρησκειακή «διαπίστωση» ότι «όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε» απαξιώ ακόμη και να τη σχολιάσω.


Και ως εκ τούτου φυσικά απαξιώ να σχολιάσω και την παλαιότερη τραγική ρήση του πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι όλες οι θρησκείες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό. Μια ρήση που φροντίζουν να την επαναλαμβάνουν εδώ και πολύ καιρό και πάμπολλοι ακόμη πλανεμένοι οικουμενιστές επίσκοποι και λαϊκοί ψευδοθεολόγοι, με διάφορους τρόπους και σε διάφορες διατυπώσεις, αλλά πάντοτε με αυτή την ουσία. Την ουσία που γενικεύει διαθρησκειακά την ούτως ή άλλως εκτρωματική συγκρητιστική «θεωρία των κλάδων» και προετοιμάζει ξεκάθαρα το έδαφος για την παγκόσμια Πανθρησκεία, η τεχνητή κατασκευή της οποίας από τα χαμαιτυπεία της Νέας Εποχής τελεί εδώ και χρόνια εν πλήρει εξελίξει. Σε πλήρη συμπόρευση ασφαλώς με την πορεία της οικονομικής ενοποίησης του πλανήτη (δια της Παγκοσμιοποίησης), αλλά και της πολιτισμικής του ισοπέδωσης και ομογενοποίησης (μέσω της αποδόμησης των εθνικών γλωσσών και των εθνικών Ιστοριών, της συστηματικής διοχέτευσης κοινών νεοταξίτικων ηθών και αντιλήψεων και φυσικά της μαζικής και απολύτως ελεγχόμενης λαθρομετανάστευσης).

Ας επανέλθουμε όμως στις διαφορές έναντι της Δύσης και στη δήθεν προσπάθεια υπέρβασής τους με τους θεολογικούς διαλόγους μέσα στα πλαίσια του αυτοφερομένου ως «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», αλλά και ευρύτερα. Οφείλουμε λοιπόν να ξεκαθαρίσουμε expressis verbis και εν πλήρει συνειδότι ότι τόσο ο τίτλος του προαναφερθέντος νεοταξίτικου οργάνου, όσο και κάθε άλλη αναφορά σε όρους όπως «Διάλογος μεταξύ Εκκλησιών» ή «Ενωση Εκκλησιών» είναι εκφράσεις παντελώς ανυπόστατες και εξολοκλήρου βλάσφημες. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν Εκκλησίες, άρα πώς να…διαλεχθούν ή να προσπαθήσουν να ενωθούν; Η Εκκλησία απλούστατα είναι μία, η Αποστολική και Καθολική, ήτοι η Ορθόδοξη. Όλα τα άλλα, από τους Παπικούς ως τα απειράριθμα προτεστάντικα καρτούν (πώς αλλιώς δηλαδή να αποκαλέσει κανείς την εικόνα π.χ. Αγγλικανής επισκόπου να…ευλογεί γάμο μεταξύ ανδρών!), αποτελούν απλώς πλήρεις εκτροπές και καρικατουρίστικες αλλοιώσεις. Και αφού πρόκειται για εκτροπές και όχι για Εκκλησίες, δεν επενεργείται εκεί μέσα δια του Αγίου Πνεύματος απολύτως τίποτε! Από το 1054 και εξής οι Φραγκολατίνοι ούτε αγίους βγάζουν, ούτε ιερωσύνη έχουν, ούτε άλλα Μυστήρια. Ακόμη και αυτά που εκτιμούν πως έχουν, στην πραγματικότητα δεν ισχύουν! Αυτό είναι απολύτως ξεκάθαρο και ανέκαθεν εθεωρείτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία εντελώς αυτονόητο (άσχετα βεβαίως αν μέσα στο κλίμα της οικουμενιστικής ψευδοπροσέγγισης έχουν αρχίσει εδώ και καιρό αρχικά να ψελλίζονται και ακολούθως να κυοφορούνται καινά - και άκρως ερμαφρόδιτα - «δόγματα», ακόμη και επ’ αυτού)!



Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία με τους δήθεν διαλόγους με τους ετεροδόξους έχει αποδειχθεί ως μία παντελώς ατελέσφορη παρωδία (μέχρι και ο περιώνυμος οικουμενιστής επίσκοπος Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας παραδέχθηκε προ ολίγων ετών το αδιέξοδο στο οποίο έχουν καταλήξει αυτοί οι «διάλογοι»), αφού κανείς εξ αυτών δεν έχει την παραμικρή επιθυμία ειλικρινούς προσέγγισης και αναγνώρισης των σφαλμάτων του, αλλά αντίθετα άπαντες εμμένουν πεισματικά στις πλάνες τους, στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι επιδιώκουν να σύρουν τους Ορθοδόξους.

Ποιοι επομένως φερόμενοι ως ορθόδοξοι πατριάρχες (και έτεροι ιεράρχες) τολμούν να μας κατηγορούν και να απειλούν με παύσεις και διώξεις τους ορθόφρονες ιερείς μας ή και εμάς (σε επόμενη φάση που σίγουρα θα έλθει) με επιτίμια, επειδή αντιστεκόμαστε στη χυδαία απαίτησή τους να ενωθούμε με τους αιρετικούς; Η μόνη επανένωση που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή (και βέβαια θα ήταν και ευκταία), είναι η επιστροφή των διαστρεβλωτών στην ενιαία Εκκλησία των πρώτων αιώνων, από την οποία οι ίδιοι παρεξέκλιναν. Επανένωση όμως με τους δικούς τους θεολογικούς όρους σημαίνει αυτομάτως και τη δική μας εκτροπή. Την ώρα δηλαδή που ο εκπεσών και εκμαυλισμένος (αυτοφερόμενος ως) «Χριστιανισμός» της Δύσης καταρρέει μέσα στις αμαρτίες και τα βαθιά του υπαρξιακά αδιέξοδα, την ώρα που πάμπολλοι Ευρωπαίοι διανοητές με ανησυχίες έχουν βαφτιστεί Ορθόδοξοι, εμείς θα πετάξουμε στα σκουπίδια τη Φιλοκαλία, τους Νηπτικούς, τους Ησυχαστές και θα πάμε εκουσίως να πέσουμε στην πλάνη; Είναι ολοφάνερο ότι μόνο ως ατυχέστατος αστεϊσμός θα μπορούσε να εκληφθεί μία τέτοια «πρόταση» (όσο βεβαίως και αν η οικουμενιστική σύναξη του Φαναρίου μάς την υποβάλλει ως μονόδρομο μέσα στη θλιβερή πνευματική της κατάντια).

Και ασφαλώς στο σημείο αυτό καλό θα ήταν να ξεκαθαριστεί και κάτι ακόμη. Εδώ το ζήτημα δεν είναι ποιος θα παρασύρει τον άλλον υπό τους όρους του. Δεν είναι ούτε πολιτικό παιχνίδι, ούτε μάχη εντυπώσεων, ούτε θέμα εγωισμών. Το πρόβλημα εδώ υψώνεται σε επίπεδο καθαρά σωτηριολογικό. Εκτός Εκκλησίας, δίχως τη σύναξη γύρω από το Άγιο Ποτήριο και δίχως μυστηριακή ζωή, δεν υπάρχει θέωση, άρα ούτε και σωτηρία. Να λοιπόν ποιο είναι στην πραγματικότητα το μέγα διακύβευμα. Είναι η ίδια η ψυχή μας. Είναι το ίδιο το σωτηριολογικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί να πραγματωθεί ο πνευματικός αγώνας προς τη θέωση. Και αυτό το πλαίσιο πρέπει πάση θυσία να μείνει ανόθευτο.


Όλα αυτά επαναλαμβάνω και πάλι ότι μπορεί για πάρα πολλούς να είναι ψιλά γράμματα (όσο δεδομένη τυγχάνει άλλωστε και η κωμικοτραγική πλέον νεοελλαδική μιθριδατική άμβλυνση του «έλα μωρέ τώρα»), αλλά για κάθε συνειδητό ορθόδοξο είναι η κατεξοχήν ουσία. Πέραν όμως αυτού, θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε και κάτι ακόμη: μία πιθανή υποχώρηση της ελλαδικής Εκκλησίας στα απροκάλυπτα πλέον «ενωτικά» σχέδια του Φαναρίου και των εδώ ακολούθων του θα είχε και άλλες συνέπειες, που πλέον δεν θα ήταν θεολογικές, αλλά κοινωνικές και εθνικές (και κάποιον που αδιαφορεί ίσως για τα θεολογικά, οπότε δεν τον πολυενδιαφέρουν όλα τα προαναφερθέντα, αυτό δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο). Γιατί εδώ είναι πια πολύ ορατή η προοπτική ενός σχίσματος εντός της χώρας μας, καθώς μεγάλο μέρος του κλήρου και του λαού είναι αποφασισμένο να μείνει πιστό στην πατρώα αυθεντική πίστη και να κηρύξει ακοινωνησία με τους πλανεμένους κληρικούς. Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι μεγαλόσχημοι ρασοφόροι που θα τολμήσουν και θα επιχειρήσουν την πρόκληση ενός νέου και με ανυπολόγιστες συνέπειες εθνικού διχασμού, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το αιρετικό τους μένος και φυσικά να εξευμενίσουν και τα νεοταξίτικα αφεντικά, που τους ανέβασαν στους εκκλησιαστικούς θρόνους τους;

Τα πράγματα λοιπόν είναι σαφή, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα ψέματα τελείωσαν: εδώ πλέον ζητούνται όλο και περισσότεροι επίσκοποι, όλο και περισσότεροι κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, που θα αφήσουν τα μισόλογα (και την αντίσταση απ’ το…υπόγειο) και θα προτάξουν αναφανδόν τα στήθη τους για να σταματήσουν την πορεία προς το σχίσμα και να αντισταθούν στην υλοποίηση ενός ακόμη βήματος στο νεοταξίτικο και νεοεποχίτικο σχέδιο της προόδου της ιδέας της Παγκόσμιας Θρησκείας (γιατί φυσικά υπενθυμίζουμε ότι το ευρύτερο παιχνίδι των αγαπολογικών εναγκαλισμών δεν αφορά μόνο σε καρδιναλίους ή σε πάστορες, αλλά και σε ιμάμηδες, γκουρού και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του ανθρώπου), για την οποία η Ορθοδοξία είναι φυσικά το μεγάλο αγκάθι. Αυτή είναι ο μεγάλος στόχος του Σιωνισμού, που φυσικά δεν είναι πολιτικο-οικονομική «σέχτα», όπως νομίζουν ακόμη κάποιοι αφελείς, αλλά ξεκάθαρα αποτελεί θρησκεία, η οποία απλούστατα προετοιμάζει μεθοδικά το έδαφος για την έλευση του «Μεσσία» της, εξ ου και η οργανωμένη απόπειρα για την πνευματική, οικονομική και πολιτική ομογενοποίηση και ποδηγέτηση του πλανήτη.
Ο πόλεμος αυτός έχει ξεσπάσει και θα είναι ένας πόλεμος σκληρός και μακρύς.
Ας είμαστε έτοιμοι…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά από επτά χρόνια μνημονίων και συνταγματικής εκτροπής...
Επτά χρόνια κατεδάφισης κοινωνικών και εργασιακών κεκτημένων...
Επτά χρόνια ανηλεούς συστημικής προπαγάνδας, αλλά και επτά χρόνια έντονης αντιμνημονιακής ενημέρωσης από μπλογκς, σάιτς, και αρκετά ραδιοφωνικά κανάλια...
Ο λαός, οι πολίτες, έχουν χάσει το τεκμήριο της αθωότητας.

Άλλο το προπαγανδιστικό-ενοχικό  "μαζί τα φάγαμε" του δίποδου κτήνους...
Άλλο η επωδός "ζούσαμε πάνω απ' τις δυνατότητές μας" των συστημικών-διαπλεκόμενων καναλιών...
Άλλο το: "φάγατε τα χρήματα σε ποτά και γυναίκες" της ολλανδέζας κατίνας επικεφαλής του Eurogroup...
Και άλλο η χοντρομ@λακία της αποχής  τάχα "λόγω απογοήτευσης"  ή  "λόγω σοκ" και της επιλογής του γελοίου υποκειμένου της Ένωσης Κεντρώων, καθώς και άλλων πολιτικών τυχοδιωκτών και απατεώνων, αντί άλλων καθαρά αντιμνημονιακών και ως τώρα συνεπών πολιτικών, ως εκπροσώπων του λαού στην Βουλή.

Όταν δίνουμε συχωροχάρτι στον λαό, μετά από επτά χρόνια κακουργίας, για  τις συνεχώς επαναλαμβανόμενες λάθος πολιτικές του επιλογές, καθώς και για την μοιρολατρική του ακινησία, εμπίπτουμε στα πλαίσια του κακώς εννοούμενου λαϊκισμού, που θέλει να κολακεύει τους πολίτες δια της απαλλαγής τους από οποιαδήποτε ευθύνη, ως τάχα αφελή, αθώα θύματα, ανίκανα να σκεφτούν και να πράξουν, αλλά και τάχα αδύναμα, χωρίς δυνατότητες αντίδρασης, προσχωρώντας έτσι έμμεσα αλλά σαφέστατα στην λογική των "μονοδρόμων" και των: "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς".

Ο λαός έχει όση απολύτως (και παραπάνω) ενημέρωση χρειάζεται, καθώς και (πικρή) εμπειρία, και γνώση, για να αντιδράσει έμπρακτα και έντονα, όπως έχει συνταγματικό καθήκον, εναντίον της νέας Κατοχής, και των εξώφθαλμα προδοτών-κυβερνητών του.

Έχει και τα μέσα:
Γενικευμένη απεργία όλων των κλάδων επ' αόριστον και καθημερινά παλλαϊκά συλλαλητήρια υπεράσπισης του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος του '15, το οποίο βρίσκεται ακόμη σε ισχύ και θα βρίσκεται όσο ακόμη παραμένει ανεφάρμοστη η απαρέγκλιτη και δεσμευτική για την εξουσία ΛΑΪΚΗ εκείνη ΕΝΤΟΛΗ.

Όσο αυτό δεν γίνεται, ο λαός δεν χρειάζεται "τόνωση", ούτε κανάκεμα.
Χρειάζεται κλωτσιές (μεταφορικά) και είναι άξιος της μοίρας του!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Μαρ 2017


Συνέντευξη του τ. πρέσβη στην Τουρκία, Ιωάννη Κοραντή
"Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια,
οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες,
δεν υπάρχουν αστερίσκοι και εξαιρέσεις"
Ο κ. Κοραντής ξεδιπλώνει τη διαχρονική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας που βασίζεται σε προπαγανδιστική και επικοινωνιακή φούσκα

Ο Γιάννης Κοραντής διετέλεσε πρέσβης της χώρας μας στην Σαουδική Αραβία το 1994, στην Τουρκία το 1999 και στο Βέλγιο 2002, βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ.και Διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Είναι από τους λίγους ανθρώπους που γνωρίζουν πως συμπεριφέρεται η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας και ο λόγος του είναι εξαιρετικά χρήσιμος αυτήν την περίοδο, όπου ο τούρκος Πρόεδρος επιδεικνύει για πρωτοφανή αδιαλλαξία, αλαζονεία και επιθετικότητα έναντι πάντων.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha Radio 88,6 και στον Νίκο Χαζαρίδη ο κ. Κοραντής τονίζει ότι η Τουρκία ανέκαθεν, αλλά, κυρίως, επί Ερντογάν, που τον χαρακτηρίζει ως ένα εθνικιστή ηγέτη με όπλο του το Ισλάμ, ακολουθεί την δια επεκτατική πολιτική που τη χτίζει με τα ίδια υλικά, αψηφώντας Διεθνείς Συνθήκες και Συμφωνίες από τις οποίες ούτε εξαιρέσεις, ούτε αστερίσκοι, ούτε γκρίζα σημεία απομένουν για τα ελληνικά νησιά. Ο κ. Κοραντής καλεί την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία του τόπου να αφήσουν τις όποιες διαφορές τους χωρίζουν και να στήσουν έναν «εθνικό καμβά» για τα εθνικά μας θέματα σε σχέση με την γείτονα...

Κύριε Κοραντή αυτή η προκλητικότητα του Ερτογάν σας ανησυχεί, θεωρείτε ότι μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο ή θεωρείτε πως είναι μια συνηθισμένη στρατηγική της Άγκυρας κάθε φορά που υπάρχει ένα σημαντικό θέμα στο εσωτερικό της;

Αυτή είναι μια προκλητικότητα αναμενόμενη, ενοχλητική ασφαλώς , αλλά δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο, από μια στάση η που η Τουρκία ακολούθησε πολλά χρόνια. Εξηγείται από το γεγονός πως στις 16 Απριλίου που είναι και το Πάσχα, έχουν το δημοψήφισμα και με τα σημερινά δεδομένα, το αποτέλεσμα είναι αμφίρροπο. Εκτιμώ ότι θα το περάσει το δημοψήφισμα ο κ Ερντογάν, διότι έχει στα χέρια του τα πάντα. Έχει αποκεφαλίσει ό,τι τον ενοχλούσε από το στράτευμα, από την δικαιοσύνη, από τα μέσα ενημέρωσης, συνεπώς μου φαίνεται προσωπικά δύσκολο να χάσει το δημοψήφισμα. Αλλά για να το κερδίσει, πρέπει να συσπειρώσει δίπλα του τον κόσμο. Για να το κάνει αυτό καλλιεργεί την γνωστή παλιά κάρτα του εθνικισμού. Και είναι κατά κύριο λόγο ένας εθνικιστής που χρησιμοποίησε και το όπλο του Ισλάμ.

Πολλοί λένε πως ξεπέρασε τα όρια. Τώρα βλέπουμε πως τα βάζει και με μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό πως το εξηγείτε;

Ο κ Ερντογάν είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα και ένας μεγάλος ηγέτης για την Τουρκία, που την έχει καταστήσει μέλος της ομάδας G 20, μία περιφερειακή δύναμη, αλλά ο ίδιος έχει μια αλαζονεία μέχρι παθολογικού σημείου. Συνεπώς είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων προκειμένου να συσπειρώσει τον κόσμο του, να τα βάλει με τους πάντες. Αυτό βέβαια θα έχει κόστος. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πελώριες επενδύσεις και εισαγωγές- εξαγωγές αγαθών στην Τουρκία όμως. Τα συμφέροντα είναι τεράστια και πολιτικά και γεωστρατηγικά . Η Τουρκία είναι μαγαζί γωνία για τους Ευρωπαίους.

Η θέση της Ελλάδας στον χάρτη έχει ενισχυθεί μετά τις ανακατατάξεις που υπάρχουν στην Μέση Ανατολή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία;

Ο ρόλος της Ελλάδας έχει ενισχυθεί, γιατί η Ελλάδα παρ ́ όλα τα προβλήματά της, παραμένει περισσότερο παρά ποτέ μια νησίδα σταθερότητας, μια νησίδα που κανείς μπορεί να στηρίζεται με εμπιστοσύνη . Η στρατηγική της θέση ,ως νότιο άκρο των Βαλκανίων, την Κρήτη με την βάση της Σούδας και το Αιγαίο απ’ όπου περνάει ένα πολύ μεγάλο μέρος του Διεθνούς Εμπορίου, είναι σημαντική. Υπήρξαμε πάντα σωστοί και πιστοί σύμμαχοι, επιτελέσαμε το καθήκον μας έναντι των συμμάχων και των εταίρων μας, ακόμη και σε βάρος των δικών μας συμφερόντων. Η Ελλάδα, με την στάση που έχει επιδείξει, απέδειξε ότι σε αντίθεση με την άστατη και ταραχοποιό Τουρκία, είναι μια βάση σταθερότητας και εμπιστοσύνης.

Τόσο η Ε.Ε όσο και η Αμερική έκαναν ό,τι έπρεπε να κάνουν για την χώρα μας; Είμαστε μια χώρα του ΝΑΤΟ και το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης. Είναι αρκετά όσο έγιναν ή παίζουν ένα διπλό παιχνίδι σε βάρος μας οι Ευρωπαίοι;

Όχι και εξηγούμαι. Υπήρξαν δηλώσεις και υπερατλαντικά και από τις Βρυξέλλες (ΝΑΤΟ και Ε.Ε) αραιές, τυπικές, αλλά για μένα όχι αρκετές, που σημαίνει, όταν έχεις να κάνεις μια χώρα που συμπεριφέρεται όπως η Τουρκία έναντι της Ελλάδας και της Ευρώπης, θα περίμενα και από το ΝΑΤΟ και από την Ευρώπη να έχει μια πολύ πιο σαφή σταθερή. Όχι πολεμοχαρή, αλλά με σαφή μηνύματα προς την Τουρκία και αυτό δεν το έχει δει μέχρι στιγμής. Η ευρωπαϊκή εξωτερική πολική ασφάλειας και άμυνας δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως και αυτό είναι κατανοητό. Έχει βοηθήσει η Ε.Ε μέσω Frontex, ΝΑΤΟ, των σκαφών τους που πλέουν στο Αιγαίο για την ασφάλεια από τους λαθρομετανάστες, όμως η παρουσία του στολίσκου του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο αφορούσε περισσότερο την αντιμετώπιση της Ρωσίας και της δράσης της στην Μεσόγειο και στη Συρία, παρά στην πραγματική αποτρεπτική ικανότητα σε ό,τι αφορά την διοχέτευση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Φοβάστε ότι θα κάνει το επόμενο βήμα η Άγκυρα. Ακούμε διάφορες απειλές...

Η εικόνα είναι η εξής. Πρώτον, τα αντικειμενικά στοιχεία λένε πως έχει περιοριστεί κατακόρυφα η ροή απρόσκλητων μουσαφίρηδων από Τουρκία προς την Ελλάδα. Αυτό όμως αφορά τους πρόσφυγες, δηλαδή του Σύρους και όχι τους οικονομικούς μετανάστες ή λαθρομετανάστες που εξακολουθούν να εισέρχονται σε μικρότερους αριθμούς από Τουρκία και προέρχονται από το Κονγκό, Αφγανιστάν, Ιράκ κλπ. Αυτό σημαίνει πως οι Τούρκοι αφήνουν να περάσουν αυτούς που θέλουν και αφήνουν τους άλλους που δεν τους ενδιαφέρουν. Σταματούν αυτούς που θέλουν, γιατί αν περάσουν προς τα εδώ, υπάρχει ένα πρόβλημα με την Ε.Ε σε ό,τι αφορά την συμφωνία που υπεγράφη εδώ και ένα χρόνο, για τους πρόσφυγες. Εάν την σπάσει, ξεχάστε μας εμάς. Αυτομάτως σημαίνει πως δεν πρόκειται να πάρει ούτε ένα ευρώ από την Ε.Ε και μιλάμε για 6 δισεκατομμύρια. Σε μια φάση που η Τουρκική οικονομία βρίσκεται σε καθοδική πορεία, η λίρα χάνει καθημερινά την αξία της, η τουρκική οικονομία έχει υπερθερμανθεί, ο τουρισμός έχει υποστεί πελώριο πλήγμα λόγω της στάσης της Τουρκίας έναντι της Ρωσίας, με αποτέλεσμα να κλαίνε με μαύρο δάκρυ.

Για να υπερασπιστούμε καλύτερα τα συμφέροντά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερο το προσφυγικό από δω και πέρα, πρέπει να βάλει το θέμα και πάλι της συμφωνίας «Δουβλίνο 2» η ελληνική κυβέρνηση;

Πρέπει να επανεξεταστεί, να καταστεί σαφές ότι είμαστε η χώρα εισδοχής μεταναστών προς την Ευρώπη. Πρέπει να υπάρξει ένας επιμερισμός των χωρών, όχι επί εθελοντικής βάσης, αλλά επί υποχρεωτικής βάσης, με ό,τι συνεπάγεται ως προς τις χώρες που δυστροπούν στο να υποδέχονται και εκείνες πρόσφυγες και μετανάστες. Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να πληρώνει τα αποτελέσματα των ενεργειών άλλων, είτε όσον αυτό αφορά τις προκλήσεις πολέμων σε απομακρυσμένες από μας περιοχές, είτε αφορά πολέμους ή φυσικές καταστροφές κλπ. Είμαστε μέλη μιας μεγάλης οικογένειας, της Ε.Ε και φερόμαστε όπως πρέπει να φερθούμε. Είναι λογικό να περιμένουμε από τους ευρωπαίους εταίρους μας να σηκώσουν ένα μέρος του φορτίου που τους αναλογεί. Σ' αυτό πρέπει να στοχεύει η αναμόρφωση του Δουβλίνου 3. Δεν θα είναι εύκολο, γιατί καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν θέλει να ανοίξει την πόρτα της σε ο,τιδήποτε θα μπορούσε να αλλάξει τις δυνάμεις της στο εσωτερικό.

Στο Αιγαίο υπάρχουν ακόμη ζητήματα που δεν τα έχουμε δει όλα. Ως Πρέσβης της χώρας μας στην Τουρκία το 1999 γνωρίζεται καλύτερα από τον καθένα τι προβλέπεται στη συμφωνία του απεγκλωβισμού των Ιμίων. Τι θα συμβεί σε περίπτωση που έχουμε κάποιο γεγονός στις βραχονησίδες και τι πρέπει να κάνουν οι δύο χώρες με βάση τις συμφωνίες που υπάρχουν;

Υπηρέτησα από το 1999-2002 και φεύγοντας από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, αποχαιρετούσα τον σημερινό πρόεδρο, τον κ Ερντογάν, που με την σειρά του αποχαιρετούσε τον γιό του που πήγαινε να σπουδάσει στην Αμερική. Έζησα την Τουρκία, όπως την ζω και σήμερα που δεν άλλαξε τίποτα. Ό,τι ζητούσε η Κεμαλική Τουρκία, ζητά και η νεοοθωμανική, ερντογανική Τουρκία. Η ατζέντα τους παραμένει η ίδια, είτε αφορά τις γκρίζες ζώνες , μια επινόηση των Τούρκων που περιλαμβάνει κάποιες νησίδες και βραχονησίδες που διεκδικούν, γιατί ποτέ δεν αναφέρονται στην συνθήκη της Λωζάνης το 1923 και των Παρισίων, βάσει των οποίων επικυρώθηκε η ενσωμάτωση των περισσοτέρων νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν ψιλά γράμματα για τα Ίμια. Οι διεθνείς συνθήκες είναι πεντακάθαρες και μάλιστα με την συνθήκη της Λωζάνης τα δικαιώματα της Τουρκίας εκτείνονται μέχρι τα 3 ναυτικά μίλια από τις ακτές της. Τελεία. Δεν υπάρχει καμία εξαίρεση, κανένας αστερίσκος, καμία δυνατότητα διαφυγής. Αλλά εδώ ισχύει και το λαϊκό ρητό « λέγελέγε το κοπέλι κάνει την γριά και θέλει», έτσι λειτουργούν οι Τούρκοι και δημιουργούν επικοινωνιακά και προπαγανδιστικά μια πελώρια φούσκα, τείνοντας να πείσουν την διεθνή κοινή γνώμη για το ο,τιδήποτε είναι στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού τους ανήκει. Δηλαδή ο,τιδήποτε είναι από την Καβάλα μέχρι κάτω, είναι δικό τους. Θέλουν να ασκήσουν κυριαρχία. Από κει και μετά μπαίνει όλη η παραμυθολογία περί αποστρατικοποιήσεως των νήσων του Αιγαίου που αποκρατικοποιήθηκαν κατόπιν απαιτήσεως της Τουρκίας το 1947, με την συνθήκη των Παρισίων, άλλο πελώριο ψεύδος. Όταν είναι γνωστό ότι η αποστρατικοποίηση τότε για κάποια νησιά είχε γίνει κατόπιν ρητού αιτήματος της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Συνεπώς, ο,τιδήποτε ζητούσαν οι Τούρκοι στο παρελθόν ζητούν και σήμερα. Ό,τι ζητούν δεν έχει καμία στήριξη πουθενά. Είναι μια επεκτατική πολιτική. Η Τουρκία έχει ένα «στενό σακάκι», την συνθήκη της Λωζάνης, που την στενεύει στις μασχάλες ,στην μέση και θέλει να το πετάξει από πάνω της και θέλει να κάνει ό,τι μπορεί.

Από τον Νοέμβριο του 2004-2009 ήσασταν διοικητής στην ΕΥΠ. Εξ όσων γνωρίζετε, η χώρα μας είναι έτοιμη στρατιωτικά και διπλωματικά να απαντήσει σε οποιαδήποτε πρόκληση της άλλης πλευράς;

Ούτε η Τουρκία είναι τόσο μεγάλη και ισχυρή, όσο εμείς φοβόμαστε, ούτε η Ελλάδα τόσο ανίσχυρη, όσο οι Τούρκοι νομίζουν. Έχουμε μια εικόνα πως έχει ένα πελώριο στράτευμα που θα μας κυριεύσει . Δεν είναι καθόλου έτσι. Άλλο το πώς το παρουσιάζουν και άλλο τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Λησμονούμε ότι στο Αιγαίο αυτή την στιγμή περιπολούν τα υπερσύγχρονα υποβρύχια που αποκτήσαμε πρίν από 2-3 χρόνια και ορθώς τα πήραμε, εντελώς αθόρυβα κινούνται στο Αιγαίο και αυτά οι Τούρκοι δεν πρόκειται να αποκτήσουν πρίν περάσουν πάρα πολλά χρόνια. Επίσης, δεν είμαστε τόσο πίσω, όσο κάποιοι ισχυρίζονται ότι είμαστε. Κυριότερο είναι πως πέρα από τις άγριες φωνές των Τούρκων και τις εξάρσεις τους, οι έλληνες στρατευμένοι έχουν χοντρό τσαγανό. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα πέσει εύκολα μια σπιθαμή Ελληνικής γης. Πρέπει να είναι εντελώς τρελός οποιοσδήποτε Τούρκος θελήσει να κάνει ένα απονενοημένο διάβημα. Το ενδεχόμενο μια προβοκάτσιας είναι υπαρκτό, όμως ο πολιτικός κόσμος της Ελλάδας και οι Ένοπλες δυνάμεις είναι προετοιμασμένοι. Ένα με απασχολεί . Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα οποία κάνει σήμερα η Τουρκία, δεν είναι απλά ευκαιριακά λόγω του δημοψηφίσματος ή των όποιων εσωτερικών προβλημάτων, όπως πολλοί ισχυρίζονται , αλλά είναι εντεταγμένα σε μια μακρόπνοη, συνεχή, σταθερή στρατηγική πολιτική της Τουρκίας. Γιατί αν είναι το πρώτο, θα ξεφουσκώσει. Αν είναι όμως το δεύτερο και όλα αυτά είναι ένα μακρόπνοο σχέδιο δεκαετιών, τότε νομίζω πως επιβάλλεται ο πολιτικός κόσμος υπό την προεδρεία του Προέδρου της Δημοκρατίας να παραμερίσουν τις όποιες κομματικοπολιτικοπροσωπικές ιδεολογικές ή άλλες διαφορές τους, να εστιάσουν στην εθνική ανάγκη να αντιμετωπίσουμε αυτό τον αντίπαλο, όχι με την γενική άποψη πως η Ελλάδα είναι φιλήσυχη χώρα και έχει το διεθνές δίκαιο με το μέρος της, αλλά πρέπει να συμφωνήσουν όλοι μαζί όχι απλά στο ότι ο αντίπαλος είναι εδώ για να μας ενοχλεί, αλλά και για το πώς θα τον αντιμετωπίσουμε. Κακά τα ψέματα. Μη πούμε πως συμφωνήσαμε επί της αρχής και αφήνουμε στους στρατιωτικούς την υλοποίηση. Πρέπει να υπάρξει ένας εθνικός καμβάς, βάση, όχι απλά δεκαετιών. Διότι διαλέγουμε τους φίλους μας και όχι τους γείτονές μας. Αυτοί είναι και τους έχουμε.

Πηγή εφημερίδα "Νέα Εγνατία" Καβάλας



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

◉ Η μετατροπή των ΗΠΑ σε χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η γεωστρατηγική παράλυση της Ρωσίας και η ανάγκη της Ελλάδας να επενδύσει σε συμμαχίες στην περιφέρεια της.
◉ Πυρήνας της στρατηγικής του Τραμπ ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, γι' αυτό και του έχει απαγορευτεί ουσιαστικά να ασκεί εξωτερική πολιτική.
◉ Η Άγκυρα αναμένεται να εκμεταλλευτεί το κενό των "μεγάλων", εντείνοντας την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο
◉ Τυχόν "λανθασμένες" κινήσεις από πλευράς Μόσχας θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντι-τραμπικό λόμπι της Ουάσιγκτον, παγιώνοντας τον αντιρωσισμό
◉ Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες μπορεί η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος, η Αρμενία και η Σερβία. Οι τρεις πρώτες είναι αντιτουρκικές και η τελευταία μπορεί να περιορίσει την Αλβανία από το να δρα ως «μακρύ χέρι» του Ερντογάν.

Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Το ιδιόρρυθμο, μετανεωτερικό πραξικόπημα εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες από ένα πανίσχυρο κομμάτι του αμερικανικού κατεστημένου έχει προκαλέσει ένα πρωτοφανές κενό εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Μεταξύ των άλ­λων, ουσιαστικά έχει απαγορευτεί στον νέο Αμερικανό πρόεδρο να ασκεί εξωτερική πολιτική, δεδομένου ότι πυρήνας της στρατηγικής του ήταν η προσέγγιση με τη Μόσχα, έτσι ώστε να ξεκινήσει μια προσπάθεια αποσυσπείρωσης της Ευρασίας και απομόνωσης της ανερχόμενης Κίνας.

Κατά συνέπεια, έως ότου τερματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός στο αμερικανικό πλέγμα εξουσίας, οι ΗΠΑ θεωρούνται χώρα μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και οι δυνατότητες αλλά και οι προθέσεις τους να παρεμβαίνουν στο εξωτερικό είναι μη προσδιορίσιμες. Και ούτε μπορούμε να είμαστε σίγου­ροι ότι αυτή η κατάσταση θα επιλυθεί σύντομα ή ότι δεν θα κληροδοτήσει, ακόμη και μετά την όποια «επίλυσή» της, μια εγγενή ασάφεια στις γεωστρατηγικές επιλογές της Ουάσιγκτον.

Το κενό αυτό αναμένεται, ωστόσο, να αξιοποιηθεί ως παράθυρο ευκαιρίας από την Άγκυρα, ώστε να εντείνει την επιθετικά αναθεωρητική πολιτική της στο Αιγαίο για να ενισχύσει το γεωπολιτικό της χαρτοφυλάκιο και να είναι σε θέση να επαναδιαπραγματευτεί από θέση ισχύος τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, όταν και αν αναδημιουργηθεί ο μηχανισμός εξουσίας στην Ουάσιγκτον και επανεκκινήσει η αμερικανική στρατηγική. Ως εκ τούτου, και η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα, «μετααμερικανική» τρόπον τινά κατάσταση προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική επιθετικότητα.

Συγκεκριμένα, η αποφασιστική παρέμβαση της Ουάσιγκτον στις κρίσεις του ελληνοτουρκικού συστήματος δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη -αν ήταν και ποτέ. Άρα η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική θα πρέπει να ξεπεράσει την... παιδική της ηλικία και να περάσει στη φάση της ενηλικίωσης όπου θα πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να βασίζεται παρά μόνον στον εαυτό της. Παρεμπιπτόντως η παραδοχή της μειωμένης αμερικανικής επιρροής στα διεθνή θέματα γενικώς και στο ελληνοτουρκικό σύστημα ειδικότερα επ' ουδ.ενί θα πρέπει να αντικατασταθεί με μια υπερβάλλουσα προσδοκία όσον αφορά στον ρόλο της Ρωσίας. Αντιθέτως το κενό εξουσίας που έχει προκύψει στην Ουάσιγκτον εξ αντικειμένου οδηγεί και τη Μόσχα σε προσωρινή γεωστρατηγική παράλυση, δεδομένου ότι τυχόν «λανθασμένες» ή «προκλητικές» γεωπολιτικές κινήσεις από πλευράς της θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το αντιτραμπικό λόμπι των Ηνωμένων Πολιτειών και να παγιώσουν τον μισαλλόδοξο αντιρωσισμό στην αμερικανική πολιτική.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν επιλογές συμμαχιών και ενίσχυσης των γεωστρατηγικών σχέ­σεων της Ελλάδας με άλλες χώρες. Απλώς, αντί να αναζητούμε κάποιον παντοδύναμο γίγαντα-προστάτη έτσι ώστε να έχουμε τη φαντασίωση ότι προστατευόμαστε από κάποια πανίσχυρη δύναμη, διαιωνίζοντας εν παραλλήλω μια κατάσταση «θεσμοθετημένα» μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, η οποία αποτελεί οργανικό μέρος της πολιτικής φιλοσοφίας και του τρόπου διακυβέρνησης των εγχώριων ηγετικών ελίτ, μπορούμε και οφείλουμε να αναζητήσουμε ισότιμες συμμαχίες με χώρες στην περιφέρειά μας με τις οποίες έχουμε αυτή τη στιγμή συνεργατικά γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Δημιουργώντας έναν δακτύλιο ασφαλείας γύρω μας

Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε άλλα άρθρα του στα «Επίκαιρα», η Ελλάδα θα μπορούσε να επενδύσει στη δημιουργία ενός συμμαχικού δακτυλίου γύρω της τοποθετώντας τον εαυτό της στο κέντρο ενός σπονδυλωτού γεω-συστήματος που θα ξεκινά από τα Βαλκάνια και θα καταλήγει στην Κεντρική Ασία. Οι κατεξοχήν χώρες με τις οποίες θα μπορούσε η Ελλάδα να επιδιώξει δραστική ενίσχυση των σχέσεών της είναι το Ιράν, η Αίγυπτος η Αρμενία και η Σερβία. Οι δύο πρώτες είναι φύσει και θέσει αντιτουρκικές διεκδικώντας κυρίαρχο ρόλο στις ίδιες περιοχές με την Τουρκία, ενώ φαίνεται να θεωρούν την Ελλάδα εν δυνάμει παράγοντα συμβολής στις γεωπολιτικές τους φιλοδοξίες. Η δε Αρμενία είναι μια παραδοσιακά φιλελληνική και οργανικά αντιτουρκική χώρα, μικρή μεν, αλλά με μεγάλο γεωπολιτικό δυναμισμό, με ισχυρό λόμπι στην Ουάσιγκτον και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και με τη σχέση της με τη Μόσχα να ενισχύεται διαρκώς.

Όσο για τη Σερβία, επαναδιεκδικεί μια κυρίαρχη θέση στα Δυτικά Βαλκάνια, ιδιαίτερα μετά το «ορφάνεμα» της Αλβανίας και των Σκοπίων, που είχαν ταυτιστεί με το λόμπι των Δημοκρατικών στην Ουάσιγκτον. Επίσης, αναβαθμίζει κι αυτή δραστικά τις σχέσεις της με τη Ρωσία και η αυτοπεποίθησή της ενισχύεται ολοένα και περισσότερο. Μεταξύ των άλλων πλεονεκτημάτων μιας ουσιαστικής ελληνοσερβικής προσέγγισης θα ήταν και η τοποθέτηση της Αλβανίας σε μια γεωπολιτική λαβίδα που θα την καθιστούσε ιδιαίτερα προσεκτική όσον αφορά σε τυχόν επιλογές της να λειτουργεί ως «μακρύ χέρι» της Άγκυρας στην περιοχή, ενώ ο αποχαλινωμένος αλβανικός εθνικισμός πιθανώς να κινούνταν προς πιο μετριοπαθείς κατευθύνσεις.

Άποψη δε του γράφοντος είναι πως, σε αντίθεση με ό,τι κατά και ρούς υποστηρίζεται, το Ισραήλ δεν μπορεί να αποτελέσει μέρος αυτού του δακτυλίου. Φυσικά, αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι σχέσεις με το Τελ Αβίβ θα πρέπει να οδηγηθούν σε μια «εποχή των παγετώνων». Όμως οι θεωρίες περί ελληνοϊσραηλινής-αντιτουρκικής συμμαχίας δύσκολα μπορούν να τεκμηριωθούν. Μεταξύ των άλλων, το Ισραήλ σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αποκτήσει έναν ακόμη εχθρό στην περιοχή.

Αντιθέτως, δείχνει πως επιδιώκει απεγνωσμένα να αποκαταστήσει και να παγιώσει μια «παγερή φιλία» με την Τουρκία, έστω κι αν για να επιτύχει κάτι τέτοιο αναγκάζεται σε ταπεινωτικές κινήσεις. Επιπροσθέτως και το Τελ Αβίβ δείχνει εδώ και καιρό να βρίσκεται σε μια διαρκή αμηχανία αναφορικά με τις γεωστρατηγικές του επιλογές, ενώ έχει εγκλωβιστεί σε μια τόσο φοβική όσο και μισαλλόδοξή αντιιρανική ρητορική που φαίνεται να αποτελεί λιγότερο αποτέλεσμα ψυχρής γεωπολιτικής ανάλυσης και περισσότερο προϊόν παρανοϊκών αναγνώ­σεων της πραγματικότητας.

Πάντως το σχήμα των ελληνικών συμμαχιών θα μπορούσε να συμπληρωθεί επίσης με τη δραστική ενίσχυση των σχέσεων με μια ευρω­παϊκή δύναμη. Για την ακρίβεια, με τη μόνη ευρωπαϊκή δύναμη, τη Γαλ­λία. Δηλαδή τη μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που έχει πλήρη και «ολιστική» γεωπολιτική ταυτότητα και δεν είναι ισχυρή αποκλειστικά στον τομέα της οικονομίας όπως είναι η Γερμανία, ενώ αποτελεί έναν μεσαίο μεν, ανερχόμενο δε διεθνή πόλο ισχύος.

Στην περισσότερο εθνοκεντρική Ευρώπη που διαφαίνεται ότι θα προκύψει τα ερχόμενα χρόνια, η Γαλλία αναμένεται να αποτελέσει κυρίαρχο δρώντα ακριβώς λόγω της «ολιστικής» γεωπολιτικής της ταυτότητας αλλά και της ανάγκης της να ξεπεράσει τα οικονομικά της προβλήματα διά της γεωπολιτικής αναβάθμισης. Η δε Αθήνα ενδέχε­ται να αποτελεί έναν σημαντικό εν δυνάμει σύμμαχο για το Παρίσι, κυ­ρίως λόγω της μεσογειακής φύσης και των δύο, με τη Γαλλία να δεσπό­ζει στη Δυτική Μεσόγειο και την Ελ­λάδα να αποτελεί κομβικό κράτος στα ανατολικά της Μεσογείου. Επιπροσθέτως η Γαλλία έχει παραδο­σιακούς ιστορικούς δεσμούς τόσο με την Ελλάδα όσο και με τη Σερβία. Έτσι, μια προσέγγιση των τριών χω­ρών θα μπορούσε να δημιουργή­σει ένα ισχυρό γεωπολιτικό σχήμα, προσφέροντας ταυτοχρόνως στο Παρίσι ένα σταθερό πάτημα στη Χερσόνησο των Βαλκανίων.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εισέλθει σε μια μετααμερικανική εποχή και θα πρέπει να αρχίσουμε να επανα­σχεδιάζουμε μια εθνική γεωστρατηγική, αυτή τη φορά ξεκινώντας από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Θα πρέπει, δηλα­δή, να επενδύσουμε σε ρεαλιστικές και ισότιμες συμμαχίες με χώρες με τις οποίες μπορούμε να συνεννοηθούμε και όχι να καταφύγουμε στη δουλική ταύτιση με κάποιον υποτιθέ­μενα παντοδύναμο επικυρίαρχο και κατόπιν να αφήσουμε τις επιμέρους σχέσεις με τα υπόλοιπα κράτη να διαμορφωθούν «αβίαστα» με κυρίαρ­χο κριτήριο την ταύτιση αυτή.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή "Λόγια Σταράτα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου