Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος


Στον δίσκο  "Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκια", που πολλοί (και το blog μαζί) θεωρούν ως την κορυφαία δουλειά του Διονύση Σαββόπουλου -πριν ο ίδιος τελικά θεωρήσει σωστό να ξεφτιλίσει στα γεράματά του την νεανική του ορμή και επαναστατικότητα, γενόμενος στα στερνά δεκανίκι κι ακόλουθος  του συστήματος (είναι πολλά τα λεφτά Νιόνιο)-, στην "Παράβαση" της κωμωδίας ( αφού όλος ο δίσκος δεν είναι παρά η μουσική επένδυση για τους Αχαρνής του Αριστοφάνη ) ο εμπνευσμένος καταπληκτικός του στίχος κάπου λέει:
"...Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;
Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.
Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική..."

Αυτό, ακριβώς αυτό, μιά τσογλανοπαρέα που έκανε κριτική, μας κυβερνάει σήμερα.

Όταν πριν δυόμιση χρόνια ο ελληνικός λαός απελπισμένος από την προδοσία των μνημονίων και θέλοντας να αποτινάξει πιά από πάνω του την σκόνη του δωσιλογισμού της Κατοχής, που είτε με την μία είτε με την άλλη κομματική μορφή και πολιτικό προσωπικό κυβέρνησαν την χώρα από τότε ως και τις μέρες μας για 70 συναπτά χρόνια, στράφηκε στην αριστερά, έχοντας στο μυαλό του εκείνο το στερεότυπο του έντιμου, συνεπή αριστερού ιδεολόγου που προτιμούσε να εξοριστεί, να βασανιστεί και να πεθάνει, παρά να προδώσει και να εγκαταλείψει τις ιδέες του.
Αυτό αποτελούσε και το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" της αριστεράς.

Δεν πρόσεξε όμως τότε ο απελπισμένος ψηφοφόρος, ποιοί ήταν αυτοί που ενσάρκωναν την "νέα Αριστερά" του -όχι τυχαία στάσιμου- 4% που κάλεσε για να τον κυβερνήσει.
Δεν κατάλαβε πως πρόκειται για μια αλλήθωρη, ημιαγράμματη νεολαία, σπουδασμένη και καλοζωϊσμένη με τα λεφτά του μπαμπά, άσχετη από δουλειά, ανίκανη να σχεδιάσει κάτι παραπάνω από πλακίτσες και "events", παρέα με κάποιους λίγους ηλικιωμένους αριστερούς, μονομανείς με την εξουσία που την έβλεπαν σαν δικαίωση κι εκδίκηση μαζί και με κάποια μεσόκοπα λυκόρνια που η μόνη σχέση που είχαν κατά βάθος με τη αριστερά ήταν -και είναι- να καπηλεύονται το όνομά της, να την χρησιμοποιούν ως φερετζέ για να πλουτίζουν.

Όλος αυτός ο συρφετός βρισκόταν βολεμένος στο 4% με τις κρατικές επιχορηγήσεις, με τις βουλευτικές αποζημιώσεις και με ανέξοδη, ακίνδυνη για τους ίδιους ρητορική κριτική, αφού κανείς τους δεν φανταζόταν πως θα μπορούσαν κάποτε να κυβερνήσουν.

Το χειρότερο είναι πως στην προσπάθειά τους να σταθούν τάχα "αντάξιοι" των παλιών αριστερών ιδεολόγων αγωνιστών και αντί για γνήσια επαναστατικότητα και αντίδραση προς το σύστημα,  ντεμέκ αριστερός συρφετός του ΤΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε μία θρασύτητα, μία κοινωνική αγένεια, μία προσβλητική στάση προς τους ιδεολογικούς του αντίπαλους εφάμιλλη φασιστικών προτύπων, μιά γλώσσα και έκφραση χυδαία, τάχα λαϊκή αλλά στην πραγματικότητα λαϊκίστικη, πεζοδρομιακή, περιθωριακή (με την έννοια του περιθωρίου της παρανομίας, και όχι του περιθωρίου της ιδεολογίας, ή της σκέψης, ή των τεχνών).

Η συμπεριφορά τους αυτή, που σήμερα έχει μεταφερθεί ατόφια στην κυβερνητική τους πολιτική έχει την ρίζα της στο σύμπλεγμα κατωτερότητας που σέρνουν όλοι αυτοί πίσω τους, γνωρίζοντας ενδόμυχα ο καθένας τους το βάθος της ανικανότητάς τους, το έρεβος της ημιαγραμματοσύνης τους, και προπαντός το κρυφό και ένοχο μυστικό της απατεωνιάς τους και της ακόρεστης δίψας τους για εξουσία και χρήμα.

Πρόκειται ακριβώς γι αυτό: μιά τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική, γιατί αυτό μόνο ξέρει να κάνει. Μόνο αυτό μπορεί.
Αυτό, και να καταστρέφει με οίηση, θράσος, και απύθμενη αλαζονεία τις όποιες παρακαταθήκες είχαν αφήσει πίσω τους με αγώνες και προσωπικές θυσίες άνθρωποι που πίστεψαν -σωστά ή όχι- αλλά δεν πρόδωσαν ποτέ, τις αριστερές ιδέες.

Οι τσογλανοπαρέες αποτελούνται συνήθως από κ@λοπαιδάκια που τα σπασμένα τους τα πληρώνει ο μπαμπάς τους.
Σε εμάς εδώ, τα πληρώνει ο λαός.
Ο λαός... "Ο παραγγέλων και υπεύθυνος"!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Ο πρωθυπουργός – μαριονέτα της Τουρκίας, Μπίναλι Γιλντιρίμ, επισκέφθηκε την Θράκη, όπου παίζοντας με τις λέξεις απευθύνθηκε στους ομογενείς του(!) Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες για τους οποίους φροντίζει η μαμά-Τουρκία, αφού προηγουμένως είχε συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα (τύποις πρωθυπουργό της Ελλάδας), που πιστεύει είτε ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», είτε ότι «δεν υπάρχουν σύνορα στην θάλασσα», είτε ότι τα Σκόπια μπορούν να ονομαστούν ως «Άνω Μακεδονία»…

Στη συνάντηση αυτή ο τούρκος πρωθυπουργός – μαριονέτα φρόντισε με τον πλέον επίσημο τρόπο να αναφερθεί σε «παραβιάσεις της Ελλάδας στο Αιγαίο», σε τουρκική συγκυριαρχία επί της Ελληνικής ΑΟΖ και συνεκμετάλλευση του ορυκτού υποθαλάσσιου πλούτου (υδρογονάνθρακες), ενώ δίνοντας ένα σαφέστατο δείγμα αντίληψης περί ανεξάρτητης Δικαιοσύνης απαίτησε να επιστραφούν στην Τουρκία οι 8+2 τούρκοι αξιωματικοί – στρατιωτικοί, ενώ δεν δίστασε η τουρκική πλευρά να προχωρήσει και σε γκριζάρισμα νέων περιοχών του Ελληνικού Αιγαίου…

Και μπορεί μεν ο κ. Γιλντιρίμ να αποχώρησε στην Τουρκία μετά το «ιφτάρ» (καθημερινό δείπνο κατά τη διάρκεια του ραμαζανιού) στην Θράκη, συνοδευόμενος από νέες τουρκικές παραβιάσεις στον ουρανό του Αιγαίο, όμως ο «σουλτάνος Ταγίπ» πιστός στο δόγμα των προκλήσεων κατά της Ελλάδας απέστειλε ένα σαφέστατο μήνυμα προς την ελληνική κυβέρνηση, με την ανακοίνωση (και υλοποίηση) προσευχής στην Αγιά-Σοφιά, με την παρουσία του τούρκου υπουργού Θρησκευτικών ζητημάτων (αυτού που είναι υπεύθυνος για την δημιουργία και δράση των τούρκων ιμάμηδων ως κατασκόπων)…

Σε απάντηση της τουρκικής αυτής προκλητικότητας, που παραβιάζει την ύπαρξη και την λειτουργία της Αγιά-Σοφιάς ως «μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς» με την αυθαίρετη – μονομερή και παράνομη μετατροπή της σε χώρο λατρείας και προσευχής μουσουλμάνων, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια χλιαρή ανακοίνωση διαμαρτυρίας περί αυτονόητων, ενώ θα έπρεπε να απαιτήσει την άμεση λήψη μέτρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και όχι μόνο) προς την τουρκική κυβέρνηση η οποία δια των ενεργειών της επιχειρεί να προσβάλλει βάναυσα τα αισθήματα των χριστιανών όλου του κόσμου.

Αναλυτικά, η ανακοίνωση του υπουργείου αναφέρει:
«Καταδικάζουμε την ανάγνωση του Κορανίου και την τέλεση προσευχής παρουσία του επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας εντός της Αγίας Σοφίας, η οποία μεταδόθηκε τηλεοπτικά από την κρατική τηλεόραση της Τουρκίας.
Η Αγία Σοφία είναι ένα μνημείο που έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Η απόπειρα μετατροπής της σε τέμενος, μέσω της ανάγνωσης του κορανίου, της τέλεσης προσευχής και σειράς άλλων ενεργειών, προσβάλει τη διεθνή κοινότητα, η οποία οφείλει να κινητοποιηθεί δεόντως και να αντιδράσει.
Πρόκειται για μία καταφανώς απαράδεκτη πρόκληση στο θρησκευτικό συναίσθημα των απανταχού Χριστιανών και όσων τιμούν την πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας, η οποία σημειώνεται σε μία περίοδο που θα έπρεπε να προάγεται αντί να υπονομεύεται ο διαθρησκειακός διάλογος.
Καλούμε την Τουρκία να επιδείξει συμπεριφορά σύγχρονης και δημοκρατικής χώρας και να προστατεύσει τον οικουμενικό χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας, σεβόμενη την μακραίωνη παράδοση του πανανθρώπινου αυτού μνημείου».
Λένε πως «ο διάβολος κρύβεται στην λεπτομέρεια». Και, δυστυχώς, η λεπτομέρεια του συγκεκριμένου προκλητικού «γεγονότος» είναι και αυτή που αποκαλύπτει την χαμηλών τόνων -στα πλαίσια της τυπικότητας και ουσιαστικής απροθυμίας- της ανακοίνωσης του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Είχε ξαναγίνει δημόσια (και με τηλεοπτική κάλυψη) μουσουλμανική προσευχή στην Αγιά-Σοφιά. Και ήταν προσευχή και μόνο προσευχή. Τώρα, ο «σουλτάνος Ταγίπ» επιθυμώντας για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά –κυρίως- απευθυνόμενος στον χαλαρής έως μηδενικής εθνικοφροσύνης Αλέξη Τσίπρα έδωσε εντολή υλοποίησης του επόμενου βήματος, δηλαδή του καλέσματος των πιστών μουσουλμάνων στο τέμενος (σε αυτή την περίπτωση την Αγιά-Σοφιά!) για να προσευχηθούν σε αυτό…!

Η συγκεκριμένη κλιμάκωση αφορά σαφέστατα στην συσπείρωση των τούρκων μουσουλμάνων γύρω από το πρόσωπο του «σουλτάνου Ταγίπ», αλλά αφορά και στην δημιουργία έντασης προς την Ελλάδα, ένταση η οποία θα ανεβάσει κατακόρυφα (υπέρ του Ερντογάν) τον τουρκικό εθνικισμό, στον οποίο επιδίδονται με ιδιαίτερη προσοχή τα τουρκικά ΜΜΕ.



Και μπορεί ο «σουλτάνος Ταγίπ» να προκαλεί, όμως γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως δεν έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τα όρια, όπως αυτά ορίζονται από τη διεθνή κοινότητα, εκτός εάν ο μετέπειτα στόχος του είναι η δημιουργία πόλωσης, σε πολιτικό αλλά κυρίως σε θρησκευτικό επίπεδο, προκειμένου να ξεκινήσει μια διαδικασία συνομιλιών με τον χριστιανικό κόσμο, τοποθετώντας τον εαυτό του ως εκπρόσωπο του Ισλάμ και ευελπιστώντας σε «αντιπαροχές» της Δύσης προκειμένου να επαναφέρει την Αγιά-Σοφιά στο καθεστώς του «μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς».

Θεωρώντας σχεδόν ως δεδομένη την τάση του Ερντογάν σε πρώτο χρόνο να προκαλεί και να ασκεί πιέσεις, ώστε σε δεύτερο χρόνο και μέσω της διπλωματίας και του «ανατολίτικου παζαριού» να αποκομίσει οφέλη ο ίδιος (όχι απαραίτητα η Τουρκία), αναμένουμε να επιχειρήσει -έναντι της «ασθμαίνουσας» και ολομέτωπα οπισθοχωρούσας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ- μια ισχυρή κλιμάκωση, ακόμη και με απειλή βίας, ώστε να αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη. Γνωρίζοντας και την «χαλαρότητα» της σημερινής κυβέρνησης της Ελλάδας, δεν πρέπει να αποκλείουμε εκπλήξεις προς το χειρότερο στην διαχείριση μιας κρίσης. Προς το χειρότερο, είτε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποδείξουν την εθνικοφροσύνη τους (βλ. Καμμένο) είτε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποφύγουν μια κρίση που ποτέ δεν επιθυμούσαν να αντιμετωπίσουν ακόμη και σε θεωρητικό επίπεδο (οι γνωστές αλλά και λίαν εθνικά επικίνδυνες ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ), υποχωρώντας σε όλες τις τουρκικές απαιτήσεις "για να μην χυθεί αίμα"...!

Η Αγιά-Σοφιά αποτελεί (κάκιστα, αφού η λειτουργία της ως μουσείου και ως μνημείου παγκόσμιας πολιτικής κληρονομιάς αποτελεί ευθύνη της Τουρκίας, η οποία πηγάζει από διεθνείς συνθήκες που υπέγραψε η Τουρκία) το μαλακό υπογάστριο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, και για όσο διάστημα δεν τολμήσει η ελληνική πλευρά να περάσει εκείνα τα σαφή μηνύματα (τόσο προς την Τουρκία όσο και προς τη διεθνή κοινότητα), μέσω των οποίων θα καθιστά απολύτως σαφές πως οποιαδήποτε εγχείρημα ή οποιαδήποτε επιχείρηση προσβολής της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, της εμπλοκής σε εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας και της καταπάτησης – παραβίασης διεθνών συνθηκών από την πλευρά της Τουρκίας, θα δημιουργήσει μείζονα προβλήματα, υψηλού οικονομικού και γεωπολιτικού κόστους τόσο για τον «σουλτάνο Ταγίπ» όσο και για τις χώρες της Δύσης ή τα παράκεντρα που λειτουργούν εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων…


Η Τουρκία κινείται στα πλαίσια δημιουργίας ζωτικών χώρων και μέσω της άσκησης πίεσης ευελπιστεί στην (χωρίς αντίσταση) κατάκτησή τους. Η Ελληνική πλευρά, δυστυχώς, δεν έχει κατανοήσει πως η πολιτική της υποχωρητικότητας και των χαμηλών τόνων, δημιουργεί μια εικόνα φοβικότητας αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας και αδιαλλαξίας. Και αυτή ακριβώς η (προ πολλών ετών) εικόνα λειτουργεί ανάδρομα προς τα ελληνικά συμφέροντα, υποσκάπτει την ελληνική εθνική κυριαρχία, υποβιβάζει συστηματικά και αποδομεί την αίσθηση ικανής αντίδρασης στην δεδομένη τουρκική επεκτατική πολιτική.

Το χειρότερο όλων, όμως, είναι πως όλοι όσοι ανεπλάκησαν –σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο ή σε επίπεδο διοίκησης συγκεκριμένων υπηρεσιών- δεν κατανοούν πως ο επιλεγμένος παραδοσιακός τρόπος αντιμετώπισης της τουρκικής στάσης έχει αποδείξει στον μέγιστο βαθμό την λαϊκή ρήση «κάθε πέρσι και καλύτερα», αποδεικνύοντας είτε την ανικανότητα, είτε τις λάθος αποφάσεις και χειρισμούς που έχουν παγιωθεί από τις ελληνικές κυβερνήσεις απέναντι σε μια χώρα που δεν διστάζει να παραβιάζει διεθνείς συνθήκες (που τις έχει υπογράψει) και που η ιστορία της προσομοιάζει σε βαρύτατο ποινικό μητρώο…

ΥΓ: Κάποιοι θεωρούν αφελείς τους πολιτικούς αρχηγούς και τους πρωθυπουργούς, που επιχειρούν να συζητήσουν τα ελληνοτουρκικά ζητήματα (που δημιουργεί μονομερώς η Τουρκία). Κάποιοι άλλοι τους θεωρούν επικίνδυνους, αφού λόγω ανικανότητας (ή εξωτερικών πιέσεων) ακολουθούν πολιτικές υποχωρήσεων έναντι των τουρκικών προκλήσεων. Σε κάθε περίπτωση, κανένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να είναι αφελής ή ανίκανος, αφού αυτομάτως μετατρέπεται σε αρνητικό παράγοντα για τη χώρα της οποίας τα συμφέροντα -υποτίθεται- εκπροσωπεί. Αφελείς και ανίκανοι επιβάλλεται να απομακρύνονται πάραυτα από τις θέσεις που κατέχουν. Και η ευθύνη εντολής αυτής της απομάκρυνσης βρίσκεται σε αρμόδια θεσμικά όργανα (βλ. Άρειο Πάγο και Πρόεδρο της Δημοκρατίας). Το ότι αφελείς και επικίνδυνοι συνεχίζουν να μας κυβερνούν ενδεχομένως οφείλεται σε ανεπάρκεια ή "βόλεμα" των αρμοδίων επί των θώκων που έχουν καταλάβει... Και είναι πολλαπλά τραγικό μια χώρα να διασύρεται και να διαμπομπεύεται και να απειλείται επειδή κάποιοι λατρεύουν τις καρέκλες τους και δεν κάνουν τη δουλειά για την οποία τους πληρώνει από το υστέρημά του ο ελληνικός λαός...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όχι. Και βέβαια όχι. Εννοείται πως όχι.
Οι απατεώνες μπροστά σας είναι γατάκια τυφλά ακόμα.
Ύαινες είσαστε, καθάρματα, επαγγελματίες δολοφόνοι.

Πώς αλλιώς να νοηθεί το γεγονός πως επτά χρόνια μετά από τόση εξουθένωση των πολιτών, εξακολουθείτε να ψάχνετε και να βρίσκετε καινούργιους τρόπους "έννομης" ληστείας του λαού, φορομπηχτικά και εισπρακτικά μέτρα, όχι επιχειρώντας να διορθώσετε κάτι όπως τάχα διατείνεστε, αλλά καθαρά με το μυαλό σας στις τσέπες των αδύναμων να αντιδράσουν πολιτών στην κατάχρηση εξουσίας που ασκείτε.

Έτσι και το νεό 250αρι πρόστιμο για τα ανασφάλιστα οχήματα, δείχνει το μέγεθος της αλητείας σας.
Στέλνετε ειδοποιήσεις και χρεώνετε πρόστιμα επί δικαιών και αδίκων. Πρόστιμα σε αυτούς που είναι όντως ανασφάλιστοι, (όχι πως νοιάζεστε για την ασφάλεια κανενός. Για το πρόστιμο νοιάζεστε. Να εισπράξετε. Να φάτε. Να ρουφήξετε το αίμα του λαού. Να το δώσετε στους τοκογλύφους να είστε "καλά παιδιά" να σας αφήσουν να παίξετε με τις καρέκλες της εξουσίας κι άλλο) πρόστιμο και σ' αυτούς που έχουν καταθέσει πινακίδες, που τους έχουν κλαπεί τα οχήματα, που τα έχουν μόνιμα αποσύρει.

Και για να άρετε το πρόστιμο ζητάτε να προσκομίσει ο ίδιος ο "κατηγορούμενος" αποδεικτικά και στοιχεία, που το ίδιο το κράτος έπρεπε να έχει και να λάβει υπ' όψη του πριν στραφεί εναντίον των πολιτών του.

Και δεν σας νοιάζει καθάρματα, που προκειμένου να βρεί ο κάθε πολίτης τα δικαιολογητικά και τα έγγραφα που ζητάτε και που ενδεχομένως τα έχει χάσει ή δεν τα έχει για τον α ή β λόγο, ίσως να αναγκαστεί να χάσει ένα ή περισσότερα μεροκάματα ή ακόμη να ξοδέψει έστω και ένα δεκάρικο σε μετακινήσεις, φωτοαντίγραφα, και μιά γκαζόζα να μη γκανιάξει απ' τη ζέστη και την οργή του, ένα δεκάρικο που ακόμη κι αυτό, το ευτελές δεκάρικο, θα του λείψει.
 
Θα λείψει απ' το τραπέζι της οικογένειας, απ' το χαρτζηλίκι του παιδιού, απ' το νοίκι, από κάπου.

Όμως εσείς ωστόσο και εν τω μεταξύ την δουλειά σας την έχετε κάνει: έχετε χρεώσει άλλο ένα ΨΕΥΤΙΚΟ 250αρι τον πολίτη, τον έχετε "κοκκινίσει" με το έτσι θέλω, και άν μπορέσει να συγκεντρώσει τα δικαιολογητικά ή να πληρώσει ΑΔΙΚΩΣ το πρόστιμο έχει καλώς.

Αν όχι, θα μπορέσετε αύριο-μεθαύριο με αυτή την ψεύτικη οφειλή (μαζί με άλλες προηγούμενες εξ ίσου ψεύτικες και καταχρηστικές) να του κατάσχετε πρώτα τον μισθό και ύστερα ίσως και το σπίτι.
 
Όχι. Δεν είσαστε απατεώνες.
Καθάρματα είσαστε.

Δολοφονείτε κόσμο για την βουλευτική σας αποζημίωση.
Η ύπαρξή σας και μόνο είναι βρισιά και φτύσιμο στα μούτρα του ανθρώπινου είδους. 
Ζείτε, τρέφεστε, υπάρχετε εις βάρος της κοινωνίας, εναντίον της κοινωνίας.
Ο θάνατος -οικονομικός, ηθικός, ψυχολογικός- των πολλών, τρέφει την εξουσία σας.
Και τις τσέπες σας.

Όχι. Δεν είσαστε απατεώνες.
Καθάρματα είσαστε!..

Πηγή «Ουδέν Σχόλιον»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν το 2010 με αφετηρία την Ελλάδα ότι βίωναν έναν τρομακτικό εφιάλτη, ευρισκόμενοι όλοι μαζί σε ένα ελαττωματικό πλοίο που ήταν αδύνατον να επισκευαστεί, με μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στο αμπάρι του – αποφασίζοντας να τοποθετήσουν στο στόχαστρο την Ελλάδα, για να κρύψουν το πρόβλημα εις βάρος της.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
«Τραπεζική βόμβα μεγατόνων: Η Ελλάδα συνεχίζει να χρησιμοποιείται για την κάλυψη των τεράστιων τραπεζικών προβλημάτων της Ευρωζώνης, των ισχυρών κρατών της, του ευρώ, του δολαρίου, καθώς επίσης των Η.Π.Α. – από όπου αναμένεται να ξεσπάσει στο μέλλον η μητέρα όλων των κρίσεων» (άρθρο μας από το 2012, πηγή).
Αυτό που ελάχιστοι άνθρωποι κατανοούν είναι το ότι, η έξοδος από μία οικονομική κρίση είναι εντελώς αδύνατη μέσω της πολιτικής λιτότητας – κάτι που έχει αποδεχθεί από την ιστορία πολλές φορές στο παρελθόν. Ειδικότερα, η πρώτη φορά που υιοθετήθηκε η συγκεκριμένη πολιτική ευρέως στις Δημοκρατίες, ήταν η δεκαετία του 1930 – μετά το χρηματιστηριακό κραχ του 1929, όπου οι μεγάλες βιομηχανικές χώρες, όπως οι Η.Π.Α., η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιαπωνία, αποφάσισαν να περιορίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους, μειώνοντας κυρίως τις δημόσιες δαπάνες.

Εν προκειμένω υπήρχαν δύο βασικά κίνητρα, τα οποία τις οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση: η ηθική και ο καταναγκασμός, ενώ για την Ιαπωνία επί πλέον η επιθυμία της να ανήκει στα εξελιγμένα δυτικά Έθνη. Ειδικότερα τα εξής:

(α) Όσον αφορά την ηθική, είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του τότε προέδρου των Η.Π.Α. (Hoover), σύμφωνα με τον οποίο: «Δεν μπορούμε να παράγουμε ευημερία μέσω της σπατάλης» – επίσης του καγκελαρίου της Γερμανίας (Bruening), ο οποίος είπε ότι: «Χωρίς πόνο δεν γίνεται κανένας υγιής». Οι απόψεις του πρώτου συμβαδίζουν με αυτές αρκετών Ελλήνων σήμερα, οι οποίοι κατηγορούν τη χώρα τους για τις παθογένειες της – ενώ του δεύτερου με τον κ. Σόιμπλε που είναι φανατικός οπαδός της σχολής του προγόνου του.

(β) Σε σχέση με τον καταναγκασμό, οφειλόταν στον κανόνα του χρυσού που ίσχυε τότε, όπου εκείνες οι χώρες που συνέδεαν τα νομίσματα τους με το πολύτιμο μέταλλο, δεν είχαν άλλη δυνατότητα να καλύψουν τα μειωμένα φορολογικά τους έσοδα εκτός από τη λιτότητα – αφού δεν μπορούσαν να τυπώσουν περισσότερα χρήματα, αυξάνοντας τη ρευστότητα. Περίπου όπως συμβαίνει σήμερα με το ευρώ δηλαδή, τουλάχιστον έως εκείνη την εποχή που η ΕΚΤ δρομολόγησε τα προγράμματα της (QE) – από τα οποία έχει αποκλεισθεί μόνο η Ελλάδα.

Περαιτέρω, τα αποτελέσματα της πολιτικής λιτότητας που εφαρμόσθηκε εκείνη την εποχή ήταν καταστροφικά για την οικονομία: αφού στις Η.Π.Α. η ανεργία αυξήθηκε από το 8% στο 30% μέσα σε δύο χρόνια, η Γερμανία βυθίστηκε στο χάος, η Γαλλία έχασε το 25% της βιομηχανικής της παραγωγής ενώ η Ιαπωνία, η οποία εφάρμοσε τη λιτότητα πολύ πιο αυστηρά, βίωσε την μεγαλύτερη οικονομική κατάρρευση της οικονομίας της σε καιρό ειρήνης.

Στην πολιτική, οι συνέπειες ήταν επίσης καταστροφικές. Ειδικότερα, στη Γερμανία εξελέγη το μοναδικό κόμμα που ήταν αντίθετο με τη λιτότητα: το εθνικοσοσιαλιστικό του Α. Χίτλερ, το οποίο αμέσως αύξησε τις δημόσιες δαπάνες για να καταπολεμήσει την ανεργία (ανάλυση). Στην Ιαπωνία ο στρατός δολοφόνησε τον πρωθυπουργό που ήταν υπέρ του κανόνα του χρυσού, αναλαμβάνοντας πραξικοπηματικά την εξουσία. Αντίθετα, στη Γαλλία η κεντρική τράπεζα περιόριζε συνεχώς τις στρατιωτικές δαπάνες, ακόμη και εν καιρώ πολέμου – οπότε εύλογα ηττήθηκε σε χρόνο μηδέν από τη Γερμανία. Ομοιότητες με την Ελλάδα; Πάρα πολλές και οδυνηρές.

Αργότερα, μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ολοκαύτωμα και το θάνατο άνω των 60 εκ. ανθρώπων, οι οικονομολόγοι προέβησαν στην αυτοψία του πτώματος, ανακαλύπτοντας τις αιτίες, για τις οποίες δεν λειτουργεί ποτέ η πολιτική λιτότητας σε εποχές κρίσης – όσο και αν θέλουμε στην Ελλάδα να ενοχοποιούμε για το έγκλημα αποκλειστικά και μόνο τις παθογένειες του κράτους μας. Οι κυριότερες (πηγή: C. Seibt) ήταν οι εξής:

(α) Η Μεγάλη Ύφεση, η οποία ακολούθησε το κραχ του 1929, οφειλόταν στο ότι τόσο οι επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά μείωσαν ταυτόχρονα τις δαπάνες τους, με στόχο να περιορίσουν τα χρέη τους (ανάλυση). Έτσι κανένας δεν ξόδευε πια χρήματα ούτε για προϊόντα (κατανάλωση), ούτε για επενδύσεις – γεγονός που οδήγησε όλο και πιο πολλούς στη δίνη της κρίσης. Όταν δε εφάρμοσε το δημόσιο την ίδια πολιτική, έστω καταπολεμώντας τις παθογένειες του, τότε η οικονομία κατέρρευσε – με τις τιμές πώλησης των προϊόντων να ευρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, αφού κανένας δεν αγόραζε τίποτα.

(β)  Την ίδια εποχή επικράτησε η (ηθική) αντίληψη, σύμφωνα με την οποία ήταν δίκαιο αυτό που συνέβη – επειδή όλοι ζούσαν πάνω από τις δυνατότητες τους, σπαταλώντας δανεικά χρήματα που δεν είχαν κερδίσει. Εν τούτοις, ακόμη και αν ήταν σωστό, οι επιχειρήσεις έμειναν χωρίς πελάτες και οι εργαζόμενοι χωρίς δουλειά – οπότε η οικονομία δεν είχε καμία δυνατότητα να ανακάμψει.

(γ)  Ο κανόνας του χρυσού, όπως το ευρώ σήμερα, είχε υιοθετηθεί για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα του συστήματος – με την έννοια πως αφαιρούσε από τους διεφθαρμένους πολιτικούς τη δυνατότητα να τυπώνουν χρήματα, διαιωνίζοντας το πελατειακό κράτος. Εν τούτοις, αυτός ακριβώς ο κανόνας οδήγησε στην καταστροφή την περίοδο της κρίσης – επειδή δεν έδινε καμία δυνατότητα στην οικονομία να κινηθεί, συμπεριφερόμενη όπως ένα αυτοκίνητο που έμεινε από βενζίνη.

(δ)  Σε ένα δικτατορικό πολίτευμα μπορεί να αφήσει κανείς τους ανθρώπους να φτωχύνουν, να εξαθλιωθούν και να πεινάσουν – σε μία Δημοκρατία όμως όχι, παρά το ότι στην Ελλάδα σήμερα δεν φαίνεται να ισχύει ο κανόνας. Ως εκ τούτου, η συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας τότε προκάλεσε σχεδόν σε όλες τις χώρες μαζικές διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, εξεγέρσεις, αστάθεια και εξτρεμισμό – με αποκορύφωμα την άνοδο των φασιστικών κομμάτων.

Η μεγάλη κρίση του 2008

Περαιτέρω, οι οικονομολόγοι πίστεψαν ότι είχαν βρει τη συνταγή της αντιμετώπισης των μεγάλων υφέσεων – έχοντας διαπιστώσει πως όταν ένα κράτος εν μέσω κρίσης υιοθετεί τη λιτότητα, λειτουργεί ανεύθυνα καταστρέφοντας ανεπανόρθωτα την οικονομία του. Με απλά λόγια, σε μία τέτοια περίπτωση το δημόσιο οφείλει να αυξάνει τις δαπάνες του, για να κινήσει ξανά το σύστημα – αφού δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος.

Αυτό ακριβώς συνέβη όταν ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, με το σπάσιμο της φούσκας των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης στις Η.Π.Α. – όπου όλα σχεδόν τα κράτη δαπάνησαν τεράστια ποσά, κυρίως για τη διάσωση των τραπεζών αλλά, επίσης, για τη διενέργεια επενδύσεων. Πράγματι δε η μέθοδος είχε αποτέλεσμα, αφού η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει – αν και για ένα μόνο έτος, αφού στα τέλη του 2009 η Ευρώπη, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, άλλαξε ξαφνικά πορεία.

Έτσι ξεκίνησε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά πειράματα στην ιστορία: η λιτότητα μίας ολόκληρης ηπείρου, σε πλήρη αντίθεση με τον υπόλοιπο πλανήτη. Η αιτία ήταν το ότι, η κυβέρνηση ενός κράτους που είχε βιώσει προηγουμένως μία μεγάλη κρίση, μεταξύ άλλων επειδή χρηματοδότησε την ένωση του λαμβάνοντας τότε μέτρα εν μέσω ανάπτυξης όλων των υπολοίπων και στηριζόμενο από την ΕΚΤ, θεώρησε την παγκόσμια κρίση ως μεγάλη ευκαιρία για να απομυζήσει όλα τα υπόλοιπα (ανάλυση) – επίσης για να κυριαρχήσει στην Ευρώπη, ανεξαρτητοποιούμενο από την κηδεμονία της υπερδύναμης. Η αφορμή (όχι η αιτία) για την πολιτική λιτότητας που επέβαλλε στους άλλους το κράτος αυτό, η Γερμανία, ήταν η εξής:
(α) αφενός μεν μία μελέτη των Reinhart-Rogoff που, στηριζόμενη σε ένα λανθασμένο excel, ισχυριζόταν πως η ανάπτυξη είναι αδύνατη όταν το δημόσιο χρέος υπερβεί το 90% του ΑΕΠ μίας χώρας,
(β) αφετέρου μία εσφαλμένη έρευνα, σύμφωνα με την οποία ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών και η νεοφιλελεύθερη μείωση του κράτους οδηγούν σε ανάπτυξη ακόμη και σε εποχές κρίσης – επειδή οι επενδυτές αποκτούν εμπιστοσύνη σε μία τέτοια χώρα, καθώς επίσης λόγω του ότι πιστεύουν πως ο ιδιωτικός τομέας θα αναλάβει όλες εκείνες τις δραστηριότητες που εγκαταλείπει το δημόσιο, λειτουργώντας πολύ πιο αποτελεσματικά.
Οι μοναδικοί που πιστεύουν κάτι τέτοιο σήμερα είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα, καθώς επίσης η γερμανική κυβέρνηση – η οποία όμως προσποιείται πως το πιστεύει, έχοντας άλλες σκοπιμότητες (υφαρπαγή των δημοσίων επιχειρήσεων των εταίρων της, έτσι ώστε να επενδύσει με ασφάλεια τα πλεονάσματα της).

Συνεχίζοντας, την ίδια εποχή ένα νέο κόμμα υπεξαίρεσε τις εκλογές στην Ελλάδα, δηλώνοντας δημόσια πως η προηγούμενη κυβέρνηση είχε παραποιήσει τα οικονομικά στοιχεία της χώρας – με αποτέλεσμα τόσο τα ελλείμματα, όσο και τα δημόσια χρέη να είναι πολύ υψηλότερα από ότι φαινόταν.

Το πρόβλημα όμως που δημιουργήθηκε δεν αφορούσε την Ελλάδα, αφού το ΑΕΠ της ήταν μόλις της τάξης του 3% της Ευρώπης, ενώ τα χρέη της σε απόλυτο μέγεθος ήταν ελάχιστα συγκριτικά – αλλά αυτά που ήλθαν στην επιφάνεια αμέσως μετά και τα οποία ήταν τα εξής:

(α)  Όταν ξέσπασε το κραχ του 2008 οι Ευρωπαίοι ήταν υπερήφανοι για την οικονομία τους, αφού οι τράπεζες τους δεν είχαν καταρρεύσει όπως οι αμερικανικές – ενώ θεώρησαν ως υπεύθυνους τους Αμερικανούς, οι οποίοι δεν είχαν συνειδητοποιήσει τα κερδοσκοπικά όργια του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος.

Σιγά-σιγά όμως και με αφετηρία την Ελλάδα, ανακάλυψαν πως οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση – επειδή, μετά την υιοθέτηση του ευρώ, όλα τα ομόλογα των κρατών της Ευρωζώνης θεωρούταν 100% ασφαλή, απολύτως εγγυημένα από την ΕΚΤ, οπότε οι τράπεζες δάνειζαν σε όλες τις χώρες όσα περισσότερα χρήματα μπορούσαν, με χαμηλά επιτόκια.

Επρόκειτο λοιπόν για σίγουρα κέρδη, αφού τα κράτη δανείζονταν από τις τράπεζες με υψηλότερα επιτόκια από ότι αυτές από την ΕΚΤ – εισπράττοντας απλά τη διαφορά, χωρίς κανέναν κόπο. Όταν όμως η Ελλάδα δήλωσε αδυναμία εξυπηρέτησης των χρεών της, απειλώντας πως θα καταφύγει στο ΔΝΤ εάν δεν τη βοηθούσαν τα άλλα κράτη, η Γερμανία και η Γαλλία τρομοκρατήθηκαν – γνωρίζοντας πως το ΔΝΤ θα πρότεινε ως συνήθως την αναδιάρθρωση των χρεών της, οπότε οι υπερχρεωμένες τράπεζες τους θα χρεοκοπούσαν, λόγω της μεγάλης έκθεσης τους στα ελληνικά ομόλογα.

(β) Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι διαπίστωσαν πως το ευρώ είχε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο χαρακτηριστικό που δεν είχαν συνειδητοποιήσει – το ότι έδενε χειροπόδαρα την πολιτική πολύ περισσότερο, από ότι ο κανόνας του χρυσού. Με απλά λόγια, κανένας από τους τρεις βασικούς μοχλούς της οικονομικής πολιτικής δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από μία χώρα της Ευρωζώνης – ούτε ο εθνικός καθορισμός των επιτοκίων, ούτε η υποτίμηση του νομίσματος, ούτε η αύξηση της ρευστότητας (λόγω της συνθήκης του Μάαστριχτ που οριοθετούσε το δημόσιο χρέος στο 60% του ΑΕΠ).

Απλούστερα, οι υπεύθυνοι της οικονομικής πολιτικής της Ευρωζώνης είχαν το ρόλο του κομπάρσου – αφού σε περιόδους κρίσεων δεν μπορούσαν να κάνουν απολύτως τίποτα. Ως εκ τούτου το ευρώ, το οποίο είχε υιοθετηθεί για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα των κρατών, αποδείχθηκε πως ήταν ένας καταχθόνιος μηχανισμός, ένας ζουρλομανδύας – αφού παρήγαγε με υψηλό ρυθμό και αυτόματα κρίσεις.

Η αιτία ήταν και είναι το ότι, οι χώρες που ευρίσκονταν σε διαφορετικούς οικονομικούς κύκλους, ανοδικούς ή καθοδικούς, ήταν υποχρεωμένες να έχουν την ίδια νομισματική πολιτική –  ενώ η ίδια αιτία εμπόδιζε την επίλυση των κρίσεων, όταν και όπου ξεσπούσαν.

Για παράδειγμα η Γερμανία σήμερα που βιώνει έναν ανοδικό οικονομικό κύκλο, χρειάζεται υψηλά επιτόκια και περιορισμό της ρευστότητας, για να μην δημιουργηθούν επικίνδυνες φούσκες – κάτι που όμως δεν μπορεί να συμβεί, αφού την ίδια στιγμή η Ιταλία βιώνει έναν καθοδικό οικονομικό κύκλο, ενώ είναι υπερχρεωμένη, οπότε τα υψηλά επιτόκια και η μείωση της ρευστότητας θα την κατέστρεφαν εντελώς.

Ακόμη χειρότερα δε από τον κανόνα του χρυσού, το ευρώ δεν επέτρεπε την έξοδο καμίας χώρας – ενώ η εναλλακτική λύση ήταν ένα αυτοκτονικό άλμα στο κενό, αφού το εκάστοτε προηγούμενο νόμισμα των κρατών-μελών είχε πάψει να υπάρχει.

Δηλαδή οι χώρες της Ευρωζώνης είναι ερμητικά κλεισμένες σε μια φυλακή απειλούμενες με το θάνατο, αλλά όποια προσπαθήσει να βγει θα πέσει σε έναν γκρεμό, χωρίς να γνωρίζει καν το ύψος του και τις πιθανότητες να σωθεί – οπότε δεν είναι κανένας λογικός άνθρωπος σήμερα υπέρ του ευρώ, αλλά επίσης κανένας δεν τολμάει να προτείνει την υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος, εκτός από ορισμένους εντελώς άσχετους

Συνοψίζοντας, οι Ευρωπαίοι ανακάλυψαν το 2010 με αφετηρία την Ελλάδα ότι, βίωναν έναν τρομακτικό εφιάλτη – ευρισκόμενοι όλοι μαζί σε ένα ελαττωματικό πλοίο που ήταν αδύνατον να επισκευασθεί, με μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων στο αμπάρι του! Επειδή λοιπόν δεν μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε άλλο, χρησιμοποίησαν την Ελλάδα ως πειραματόζωο, εκβιάζοντας εν ψυχρώ την ανόητη και ενδοτική  κυβέρνηση της – βαφτίζοντας την τεράστια τραπεζική κρίση της Ευρώπης ως κρίση δημοσίου χρέους, καθώς επίσης εντείνοντας την πολιτική λιτότητας, για να μη βυθιστεί το πλοίο αύτανδρο (αλλά να θυσιαστεί μία ή έστω μερικές χώρες).

Οφείλει να θυμηθεί εδώ κανείς πως μόνο η Ελλάδα αντιμετώπιζε τότε μία κρίση δημοσίου χρέους – λιγότερο η Πορτογαλία και η Ιταλία. Όλα τα υπόλοιπα κράτη, όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Κύπρος κοκ., συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας με τη Deutsche Bank και σχεδόν όλες τις υπόλοιπες, καθώς επίσης της Γαλλίας, βίωναν τραπεζικές κρίσεις τεραστίου μεγέθους – τις οποίες κάλυψαν με την ακούσια βοήθεια της Ελλάδας και την εκούσια του ΔΝΤ. Εύλογα, αφού εάν χρεοκοπούσε μία μόνο τράπεζα της Ιταλίας, για παράδειγμα, θα ακολουθούσαν όλες οι υπόλοιπες – λόγω της σύνδεσης μεταξύ τους (συγκοινωνούντα δοχεία).

Με απλά λόγια, σκόπιμα η Ελλάδα ενοχοποιήθηκε τοποθετούμενη στο στόχαστρο όλων (ανάλυση). Ενδεχομένως δε να διαδραμάτισε ενεργό ρόλο ο τότε πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών του, αφού δεν εξηγείται διαφορετικά η στάση τους –  όπως η μη λήψη των 25 δις € στις αρχές του 2010, ο διεθνής διασυρμός της Ελλάδας με τις περί φοροφυγάδων δηλώσεις, το βρώμικο παιχνίδι της ΤτΕ με τα CDS  κοκ.

Το στημένο παιχνίδι

Συνεχίζοντας, η επίσημη διάγνωση της κρίσης ήταν σκόπιμα διπλά παραποιημένη, όπως τεκμηριώσαμε προηγουμένως, αφού δεν ήταν κρίση δημοσίου χρέους ούτε καν στην περίπτωση της Ελλάδας – η οποία οδηγήθηκε στο ικρίωμα με ένα έλλειμμα που δεν ήταν τόσο υψηλό, με ένα δημόσιο χρέος χαμηλότερο από της Ιταλίας ή της Πορτογαλίας σήμερα, με ένα μηδαμινό ιδιωτικό χρέος, καθώς επίσης με υγιείς τράπεζες (γράφημα).


Ήταν κρίση ιδιωτικού χρέους, ακινήτων και τραπεζών δηλαδή στα περισσότερα κράτη της Ευρωζώνης – ενώ αυτοί που τιμωρήθηκαν δεν ήταν εκείνοι που είχαν προκαλέσει την κρίση, όπως οι τράπεζες, αλλά οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Έλληνες. Οι Ευρωπαίοι μεταξύ άλλων επειδή οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Γαλλίας μετέφεραν στους ίδιους τα δάνεια των τραπεζών προς την Ελλάδα – οπότε ουσιαστικά πλήρωσαν για τη διάσωση των δικών τους τραπεζών και όχι της πατρίδας μας.

Εκτός αυτού, τράπεζες και χρηματιστήρια στηρίχθηκαν με εκατοντάδες δις €, ενώ από την άλλη πλευρά θυσιάστηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας, μειώθηκαν οι μισθοί, τα εισοδήματα και οι συντάξεις, έκλεισαν δεκάδες νοσοκομεία και σχολεία, καθώς επίσης καταστράφηκε μία ολόκληρη χώρα: η πατρίδα μας, η οποία πλήρωσε άδικα τη μερίδα του λέοντος του λογαριασμού.

Αναλυτικότερα, όταν η Τρόικα εισέβαλλε στην Ελλάδα, ξεκινώντας τα άθλια προγράμματα της, προέβλεπε μία πτώση του ΑΕΠ της τάξης του 0,3% – ενώ τελικά ακολούθησε η κατάρρευση της οικονομίας μας σε τέτοιο βαθμό που μόνο σε περίοδο πολέμων μπορεί να συμβεί σε μία χώρα: -26%. Όπως στον πόλεμο δε, η αλήθεια ήταν το πρώτο θύμα – κρίνοντας από το γεγονός ότι, το ακριβότερο χρηματοδοτικό πρόγραμμα όλων των εποχών δεν έφτασε ποτέ στη χώρα μας, αφού το 90% των δανείων κατευθύνθηκε μυστικά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Εκτός αυτού δεν αναφέρθηκε ποτέ ότι, το ευρώ λειτουργεί μόνο με μεταβιβάσεις χρημάτων από τις πλεονασματικές στις ελλειμματικές οικονομίες, όπως συμβαίνει εντός της ομοσπονδιακής Γερμανίας – ενώ προϋποθέτει τη δημοσιονομική, πολιτική και τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης, κατά το παράδειγμα των Η.Π.Α.

Όσον αφορά την ίδια την πολιτική λιτότητας, δεν λέχθηκε πως παρά τις μεγάλες προσπάθειες εξοικονόμησης, οι οποίες προκάλεσαν τεράστιες ζημίες στα κράτη, το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό – αφού ήταν εις βάρος της ανάπτυξης και των χρεών, τα οποία αυξήθηκαν τρομακτικά στις χώρες της κρίσης. Ούτε πως για την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν προσφερόταν κανένα απολύτως αντάλλαγμα αλλά, αντίθετα, ακολουθούσε η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των κρατών που είχαν το ρόλο του θύματος – όπως η Πορτογαλία που μετατράπηκε σε χώρα της Lidl.

Σε σχέση με το ΔΝΤ, η δραστηριοποίηση του σε συνεργασία με τη Γερμανία δεν είχε και δεν έχει καμία σχέση με τη διάσωση της Ελλάδας, αλλά με αυτήν των τραπεζών και του ευρώ – επειδή, εάν κατέρρεαν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ολόκληρος ο πλανήτης μαζί με τις Η.Π.Α. θα βυθιζόταν στο χάος ενώ, εάν συνέβαινε κάτι στο δεύτερο μεγαλύτερο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη, στο ευρώ, το χρηματοπιστωτικό σύστημα μαζί με το δολάριο θα αποτελούσε μακρινό παρελθόν.

Δεν πρέπει λοιπόν να εντυπωσιάζει κανέναν η βίαιη αντίδραση της Τρόικας, όπως στο παράδειγμα του παράνομου κλεισίματος των τραπεζών από την ΕΚΤ, όταν μία αφελής και άπειρη ελληνική κυβέρνηση έκανε το 2015 κάτι εντελώς ασυγχώρητο: είπε την αλήθεια, σύμφωνα με την οποία χρεοκόπησε από την πολιτική των μνημονίων, τα δισεκατομμύρια που εισέπραξε χωρίς να έλθουν ποτέ στη χώρα κάηκαν χωρίς λόγο, ενώ η πολιτική λιτότητας είναι καταστροφική.

Δυστυχώς η κυβέρνηση αυτή δεν είχε συνειδητοποιήσει πως η Ελλάδα τοποθετήθηκε στην καραντίνα το 2011/12 με το έγκλημα του PSI, έχοντας απομονωθεί εντελώς από την Ευρώπη – η οποία άλλαξε πολιτική αμέσως μετά, το καλοκαίρι του 2012, όπου η ΕΚΤ δήλωσε πως θα κάνει τα πάντα για τη διατήρηση του ευρώ, προτού χρεοκοπήσει κάποια άλλη χώρα της Ευρωζώνης.

Η πολιτική αυτή δε διευρύνθηκε το 2015 με τα πακέτα αγοράς παγίων περιουσιακών στοιχείων (QE), από τα οποία αποκλείσθηκε ξανά η Ελλάδα – με αποτέλεσμα να είναι σήμερα τυπικά μία χώρα της Ευρωζώνης και της ΕΕ, αφού στην ουσία έχει το καθεστώς του Πουέρτο Ρίκο με τις Η.Π.Α.

Η αφέλεια δε αυτή συνεχίστηκε, όταν απαίτησε πρόσφατα η κυβέρνηση την ονομαστική μείωση του χρέους της, όπου της επιβλήθηκαν νέα αιμοχαρή μέτρα – επίσης όταν είπε πως οι Πολίτες της δεν χρειάζονταν μόνο μεταρρυθμίσεις αλλά, επί πλέον, ελπίδα για το μέλλον τους, κάτι που φυσικά θεώρησαν ανόητο οι δυνάμεις κατοχής της χώρας, οι οποίες μας έχουν ξεγράψει από το χάρτη.

Τέλος, η αντιμετώπιση της Ελλάδας ήταν πάντοτε προσβλητική, εξευτελιστική, ειρωνική, όποια κυβέρνηση και αν είχε  – κυρίως εκ μέρους του συμπλεγματικού κ. Σόιμπλε, ο οποίος θέλει με αυτόν τον τρόπο να θάψει την αλήθεια όσο πιο βαθειά μπορεί, τουλάχιστον έως ότου βρει μία ασφαλή πόρτα εξόδου από την Ευρωζώνη για τη χώρα του. Ως εκ τούτου οι υποσχέσεις του είναι νομοτελειακά ψευδείς – κάτι που δεν φαίνεται να θέλει να πιστέψει η πολιτική ηγεσία της χώρας μας, προτιμώντας τις ψευδαισθήσεις.

Ότι και να συμβεί όμως στην Ελλάδα, η πολιτική λιτότητας ήλθε στην ήπειρο μας για να παραμείνει – δυστυχώς παρά τα καταστροφικά της αποτελέσματα, καθώς επίσης ανεξάρτητα από το ότι έχει μετατρέψει το ευρωπαϊκό όραμα σε εφιάλτη: σε μία ΕΕ που μοιάζει όλο και περισσότερο με τη σοβιετική ένωση, στη χειρότερη της μορφή.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, η Ελλάδα είχε μεν πολλά προβλήματα εξαιτίας των χρόνιων παθογενειών του συστήματος της το 2010, αλλά δεν ήταν σε χειρότερη θέση συγκριτικά με πολλά άλλα κράτη  – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν αποτελούσε το μοναδικό αδύναμο κρίκο του ευρώ, αλλά τον πιο ανόητο, με τη χειρότερη κυβέρνηση στην ιστορία της.

Ανεξάρτητα όμως από την οδυνηρή χρησιμοποίηση της πατρίδας μας στο ρόλο της Ιφιγένειας τόσο από τις Η.Π.Α. (ΔΝΤ), όσο και από την Ευρώπη (πρωσική κυβέρνηση), όπου αναμφίβολα ο κ. Σόιμπλε έχει κερδίσει μέχρι στιγμής το παιχνίδι, ενώ είναι ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας, θεωρούμε υποχρέωση μας να απαντήσουμε στα παρακάτω ερωτήματα:

(1) «Είμαστε υπέρ του ευρώ;»: Δεν θα μπορούσαμε (α) γνωρίζοντας τα τεράστια ελαττώματα του, (β) όταν δεν πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να ιδρυθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ειδικά μετά τις τελευταίες εξελίξεις και (γ) έχοντας αναφέρει ότι είναι ένα θνησιγενές νόμισμα (άρθρο), καθώς επίσης από την αρχή πως η καλύτερη λύση είναι η επιστροφή όλων των χωρών της Ευρωζώνης μαζί στην αφετηρία.

(2) «Είμαστε υπέρ της υιοθέτησης της δραχμής μονομερώς από την Ελλάδα;»: Ασφαλώς όχι, έχοντας αναλύσει ότι είμαστε εγκλωβισμένοι στο ευρώ, χωρίς καμία σοβαρή έξοδο διαφυγής (άρθρο) – ενώ τα προβλήματα της δραχμής είναι πάρα πολλά και σύνθετα, για εκείνους που δεν θέλουν να οδηγήσουν την πατρίδα τους στο γκρεμό.

(3) «Υπάρχουν κερδισμένοι στην Ευρωζώνη;»: Μόνο η Γερμανία σήμερα, αλλά όχι για πολύ ακόμη, αφού κάποια στιγμή θα εξεγερθούν οι Ευρωπαίοι ή/και ο οικονομικός κύκλος θα γυρίσει εναντίον της – οπότε θα χάσει όλα όσα έχει δανείσει απ’ ευθείας στα αλλά κράτη εξαιτίας των πλεονασμάτων της, μέσω των τραπεζών της ή έμμεσα από το Target 2, αφού πιστεύουμε πως θα ακολουθήσουν μαζικές αθετήσεις πληρωμών εκ μέρους ορισμένων κρατών στο μέλλον ή/και η έξοδος κάποιας χώρας από το ευρώ.

(4) «Πέρασε η κρίση τραπεζών της Ευρωζώνης;»: Σε καμία περίπτωση. Αντίθετα διογκώνεται συνεχώς, παρά τις προσπάθειες της ΕΚΤ να την ελέγξει ή να την κρύψει πίσω από την Ελλάδα – η οποία ως εκ τούτου θα μείνει για πολλά χρόνια ακόμη στο στόχαστρο.

(5) «Υπάρχει λύση για την Ελλάδα;»: Φυσικά, αλλά μία και μοναδική εάν δεν χάσουμε ακόμη περισσότερο χρόνο – αυτή που έχουμε ήδη αναφέρει, όσο και αν κοστίσει (Πάνω από όλα η Ελλάδα). Εν τούτοις δεν πρόκειται για κάτι εύκολο ή ανώδυνο, ενώ δεν έχει καμία εγγυημένη επιτυχία.

(6) «Μπορεί κάποια πολιτική παράταξη να την δρομολογήσει;»: Κατά την άποψη μας καμία, αφού πρόκειται για το νούμερο ένα εθνικό μας ζήτημα που απαιτεί τη συνεργασία όλων, όσον αφορά μόνο το συγκεκριμένο θέμα – ενώ τα ξένα συμφέροντα που εξαρτώνται από την Ελλάδα είναι πάρα πολύ μεγάλα, ικανά να οδηγήσουν τη χώρα μας στο χάος, εάν το θεωρήσουν απαραίτητο.

(7) «Κινδυνεύει μόνο η Ευρωζώνη ή επίσης η ΕΕ;»: Δυστυχώς και η ΕΕ, αφενός μεν επειδή έχει μετατραπεί σε γερμανική αποτελώντας απειλή για την ειρήνη, αφετέρου λόγω του ευρώ που, εάν δεν βρεθεί άμεσα λύση, θα προκαλέσει την ανεξέλεγκτη διάλυση της. Αυτό θα συμβεί το αργότερο όταν ξεσπάσει η επόμενη κρίση στον πλανήτη, από όπου και αν αυτή προέλθει – επειδή τότε οι χώρες της νομισματικής ένωσης που είναι ανοχύρωτες απέναντι σε κρίσεις και έχουν ήδη υπερχρεωθεί για να αντιμετωπίσουν την προηγούμενη κρίση, δεν θα διαθέτουν άλλα όπλα.

Δεν θα έχει όπλα ούτε η ΕΚΤ αυτή τη φορά, οπότε η κατάρρευση θα ήταν κάτι περισσότερο από εκκωφαντική – γεγονός που οφείλει να λάβει υπ’ όψιν της η Ελλάδα, απαιτώντας τη λύση που προτείναμε χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Αν ζει μέχρι το 2060, ο σημερινός πρωθυπουργεύων θα είναι περίπου 85 ετών και θα έχει καταφέρει να τον σκ@τοψυχάνε εν ζωή περισσότεροι απ' όσοι το έκαναν για τον Επίτιμο.
Το λές και επιτυχία όλο αυτό.

Όπως επιτυχία είναι ένα πεπερασμένο κ@λοπαιδάκι να θέλει να δεσμεύσει τις επόμενες γενιές των ελλήνων μέχρι το 2060, με υποχρεωτικά πλεονάσματα πάνω από 2%, προκειμένου να τον αφήσουν στην καρέκλα του κανά δυό χρόνια ακόμα.
Το καλύτερο εδώ είναι ότι υπέγραψε πως αν υπάρξει πλεόνασμα πάνω απ' το προβλεπόμενο, δεν θα πηγαίνει στην ανάπτυξη της χώρας, στις υποδομές, στο κοινωνικό κράτος κλπ, παρά θα αποπληρώνονται τα χρέη προς τους τοκογλύφους συντομότερα, δηλαδή με αυξημένες δόσεις.

Δηλαδή ο "αριστερός"  υπέγραψε πως στην ουσία μέχρι το 2060 δεν θα υπάρξει καμία ανάκαμψη στην χώρα, αφού όλοι οι πόροι πλην εκείνων που θα αρκούν ίσα-ίσα για να φυτοζωεί η χώρα θα πηγαίνουν στις τσέπες των "εταίρων" νεοναζιστών τοκογλύφων.
Και πανηγυρίζει!!!
Και όσοι από 'μας δεν χειροκροτούν, στέκουν και τον κοιτάνε... Λαμπρά!!!

Ο ελληνικός λαός φορτώθηκε συντονισμένα από τους εταίρους απατεώνες και απ' τους εγχώριους προδότες τις ζημιές και τα χρέη όχι μόνον των ελληνικών αλλά και των ξένων τραπεζών, τις "φούσκες" που οι κυβερνήσεις άφησαν να γιγαντωθούν προκειμένου να παρασύρουν τους λαούς σε μιά συνεχή κατανάλωση  και μιά κούφια ευμάρεια.

Η ελληνική αριστερά, ή τέλος πάντων οι απατεώνες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί, κάνουν το μείζον έγκλημα να νομιμοποιούν την νεοφιλελεύθερη αγυρτεία, προκαλώντας αίσθημα ματαιότητας και ηττοπάθειας στον λαό, πως τάχα αφού δεν μπόρεσαν κι αυτοί που είναι "αριστεροί", τότε δεν υπήρχε άλλη λύση.
Πρόκειται για χειρότερους προδότες απ΄ τους νεοφιλελεύθερους δεξιούς δωσίλογους, αφού αυτοί οι τελευταίοι δεν κρύβονται τουλάχιστον, έχουν την ειλικρίνεια να λένε ποιοί είναι και τί πρεσβεύουν, σε πλήρη αντιδιαστολή με τους pride "τραβεστί της αριστεράς" που κυβερνούν ερήμην οποιασδήποτε τσίπας και ηθικής.

Υπάρχει λύση; Υπάρχει.
Αλλά αυτός ο λαός δεν είναι άξιος να την διεκδικήσει.
Είναι άξιος μόνον γι αυτούς που τον κυβερνούν!..


Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
Η εικόνα είναι απ' το  http://jodi.graphics


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

18 Ιουν 2017


Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Δυστυχώς, επαληθεύονται πλήρως, όσα πρόβλεψα για την οικτρή τύχη της Ελλάδας, από την αρχή της κρίσης, αν παρέμενε στο εγκληματικό περιβάλλον των μνημονίων. Είναι απίστευτο το πως οι πολιτικοί μας των 7 τελευταίων ετών αδυνατούν να κατανοήσουν, ότι δεν υπάρχει πια αλληλέγγυα Ευρώπη και εταίροι, αλλά ούτε και δανειστές, με την παραδοσιακή έννοια του όρου: Δηλαδή άτομα που να ενδιαφέρονται, απλώς, να εξασφαλίσουν τα χρήματά τους. Αντιθέτως, πρόκειται για μια, 100% πια, γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, της οποίας το πρώτιστο ενδιαφέρον είναι επεκτατικό, και δευτερευόντως μόνο η εξασφάλιση της επιστροφής του χρέους Γιατί, πράγματι, τι να κάνει τα έστω πολλά δισεκατομμύρια του ελληνικού χρέους, που άλλωστε συνεχώς διευρύνεται χάρη στις γνωστές μεθοδεύσεις παροχής αόρατων (για την Ελλάδα) δανείων, εφόσον μπορεί να έχει δική της ολόκληρη την Ελλάδα: τα αεροδρόμια, τα τρένα, τα λιμάνια, τις παραλίες, τα νησιά, αλλά βέβαια, και τον αμύθητο πλούτο που μας βεβαιώνουν ότι κρύβει στο υπέδαφος και στον υποθαλάσσιο χώρο της η πατρίδα μας.

Για τον λόγο αυτόν, που είναι εμφανής ακόμη και για μικρά παιδιά, η στάση των υποτιθέμενων δανειστών, αλλά στην πραγματικότητα κατοχικών δυνάμεων, αντιτίθενται στην ανάπτυξη της Ελλάδας, μέσω της οποίας θα ήταν εφικτή η φυσιολογική εξυπηρέτηση και αποπληρωμή του χρέους. Και τούτο διότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπάρξουν δυνατότητες, η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της. Η Ελλάδα πρέπει, προς το παρόν ως το 2060, και στη συνέχεια βλέπουμε... γιατί σίγουρα τότε θα πρόκειται για χώρα χωρίς δυνατότητα ανάπτυξης, για χώρα πλήρως εξαθλιωμένη, με αναιμικό και γηρασμένο πληθυσμό, με εντελώς κατεστραμμένο το παραγωγικό δυναμικό της, με ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, με αποδεκατισμένη δημόσια διοίκηση κλπ., κλπ. Οι Γάλλοι, είναι αλήθεια, ότι προσπάθησαν κάπως, στο τελευταίο Eurogroup, να βοηθήσουν, προτείνοντας το αυταπόδεικτο: Ότι, δηλαδή, μια οικονομία της οποίας το ΑΕΠ συνεχώς μειώνεται, εξαιτίας φυσικά των μνημονίων, έχοντας ήδη απολέσει πάνω από 25%, και στην οποία η αναμονή της ανάπτυξης έχει μεταβληθεί σε ανέκδοτο, θα είναι αδύνατον, όσο μεγάλη δόση εξαθλίωσης και αν της επιβληθεί, να μπορέσει να εξυπηρετήσει και να αποπληρώσει το, άλλωστε, με μαγικούς τρόπους, συνεχώς διογκούμενο χρέος της. Η ελάφρυνση χρέους αποκλείστηκε, για να μη στεναχωρηθούν οι ψηφοφόροι Γερμανοί, οι οποίοι έχουν πειστεί ότι οι Έλληνες καλοπερνούν με τα δικά τους χρήματα. Ωστόσο, η αποδοχή της ρήτρας ανάπτυξης δεν είχε καταρχήν επίσημο λόγο απόρριψής της. Θα εξασφάλιζε την πληρωμή του χρέους, θα ανακούφιζε τον μαρτυρικό ελληνικό λαό, θα δικαιολογούσε επιπλέον και την παραμονή του ΔΝΤ στο σύστημα, εφόσον έτσι το χρέος θα ήταν δυνατόν να καταστεί βιώσιμο.

Αλλά, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο, ότι σε καμιά περίπτωση η αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας θα γινόταν αποδεκτή από τους κατακτητές της. ΣΕ ΚΑΜΙΑ! Για αυτό, και οι φίλοι μας Γάλλοι, δεν επέμεναν, ικανοποιημένοι ότι έκαναν το καθήκον τους, απέναντι στην Ελλάδα. Τι παραπάνω, να κάνουν οι ξένοι, έστω και σύμμαχοι, αν ο λαός της δεν ξεσηκώνεται, όταν οι κυβερνήτες του βάζουν την υπογραφή τους, συμφωνώντας (και μάλιστα πανηγυρίζοντας) για ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση ως το 2060!

Αλήθεια, όμως, γιατί ακριβώς πανηγυρίζουν οι πατέρες του Έθνους; Και, μάλιστα, πανευτυχείς μας πληροφορούν ότι "πήραμε περισσότερα από όσα ελπίζαμε"; Ναι, πράγματι, πήραμε δάνειο, που θα δοθεί σε δόσεις, περισσότερο κατά κάτι από τα 7 δισ. ευρώ, που αναμέναμε. Αλλά, όμως, όπως και όλα τα προηγούμενα, και το δάνειο αυτό είναι, κατά το λαϊκίστικο (πολύ του συρμού ο όρος, για αυτό και σπεύδω να τον χρησιμοποιήσω!) "Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει". Και αν δεν κερνούσε και δεν έπινε ο Γιάννης, θα κινδύνευε με μια ελληνική χρεοκοπία, ολόκληρο το οικοδόμημα της "ευρωπαϊκής πορείας", για την ακεραιότητα του οποίου δεν κόπτονται μόνον οι κατακτητές μας, αλλά και οι εντός της Ελλάδας αρμόδιοι. Προπαντός, μην τεθεί σε κίνδυνο η "ευρωπαϊκή πορεία", και τι άλλοθι θα έχουμε μετά;;;

Τι κρίμα! Πόσο άδικα θα χαθεί η πατρίδα, μόνον επειδή δεν έχει αρχηγό, που να την αρπάξει από τα μαλλιά και να την τραβήξει έξω, πριν βυθιστεί ολόκληρο το πρόσωπό της στον απύθμενο βούρκο αυτής της "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ".

Και να μην ακούσω τι θα χάσουμε εκτός της "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ". ....γιατί γνωρίζω άριστα τη σχετική θεωρία. Για την πορεία αυτή, άρχισα να αγωνίζομαι από το δεύτερο έτος των πανεπιστημιακών μου σπουδών, και ήμουν πιθανότατα η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια που έλαβε μέρος σε πανευρωπαϊκό φοιτητικό συνέδριο στην Ολλανδία. Μεγάλος ενθουσιασμός! Απέραντη συγκίνηση, αναμένοντας την ένωση της Ευρώπης.

Αλλά, όμως, η ενωμένη Ευρώπη που αναμέναμε στη δεκαετία του '50 ουδεμία σχέση έχει με το σημερινό εξάμβλωμα της. ΟΥΔΕΜΙΑ!

Διερωτήθηκα άπειρες φορές αν υπάρχουν, αλήθεια, ανάμεσά μας Έλληνες, που να πιστεύουν, σοβαρά ακόμη, ότι η ενωμένη Ευρώπη έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται με τον τρόπο που μας συμπεριφέρθηκε τα 7 τελευταία χρόνια (έστω και υιοθετώντας τα χειρότερα για εμάς, έστω και μη λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ελαφρυντικών μας για τη δημιουργία αυτού του χρέους, έστω και αποδεχόμενοι όλα μας τα λάθη); Είναι δηλαδή πιστευτό το ότι μπήκαμε και παραμένουμε με τη θέλησή μας σε ένωση που εκφυλίστηκε σε προτεσταντική τιμωρητική στοά, θέτοντας ως ξεκάθαρο στόχο την αποικιοποίηση της Ελλάδας; (και όχι βέβαια μόνο, της Ελλάδας, αν τελικά ευοδωθεί η προετοιμαζόμενη παγκόσμια κυβέρνηση).

Και συνεχίζω: Υπάρχουν, αλήθεια, αναμεταξύ μας Έλληνες, που να πιστεύουν, σοβαρά ακόμη, ότι οι υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις (γιατί, φυσικά δεν πρόκειται για τέτοιες), που με υπέρτατη ικανοποίηση , αλλά και περισσή ειρωνεία μας νουθετεί να εφαρμόσουμε στο διηνεκές ο κ. Σόϊμπλε, είναι για το καλό μας; Γνωρίζουν οι πιστοί στην "ευρωπαϊκή πορεία", άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ή γενικώς οικονομία που να ανήκει στην κατηγορία των ανεπτυγμένων (κατά τη διάκριση των ΗΕ), και να λειτουργεί με τη ζουγκλοειδή αγορά εργασίας της Ελλάδας; Και, εντάξει, αν αυτή η εγκληματικού βαθμού "ελαστικοποίηση" των εργατικών σχέσεων απέβαινε προς όφελος των επενδύσεων, ή έστω και των επιχειρηματικών κερδών, να μπορούσε να δεχτεί κανείς ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει. Πως, όμως, να το ελπίζεται κάτι ανάλογο, όταν 4 στις 10 επιχειρήσεις κλείνουν σε καθημερινή, βάση, όταν αυτές που ανοίγουν υπολείπονται σε αριθμό, αλλά κυρίως και όταν η φτώχεια έχει τόσο άνετα εγκατασταθεί στην Ελλάδα, ώστε να συμβαίνει αυτό, που δεν διαπιστώνεται σε καμιά άλλη χώρα: να μειώνεται, δηλαδή, συνεχώς η κατανάλωση βασικών ειδών διατροφής! Συνεχώς, τα δύο τελευταία χρόνια.

Και όμως, παρά ταύτα... υπάρχουν ορισμένοι ανάμεσά μας, οπωσδήποτε, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, που "αναμένουν την ανάπτυξη", αν γίνει τούτο και το άλλο, και "αναμένουν επενδυτές" (όχι κοράκια) που θα μας σώσουν δήθεν....που γενικώς αναμένουν θαύματα. Αλλά, επειδή, είναι εμφανές ότι αν, πράγματι πίστευαν σοβαρά σε όλα αυτά, μια τέτοια πίστη θα υποβάθμιζε το διανοητικό τους επίπεδο, θα έπρεπε κατεπειγόντως να αναζητηθούν άλλες ερμηνείες.

Ακριβώς, στο ίδιο συμπέρασμα, που κατέληξα το 2011 τελειώνοντας το βιβλίο μου, στην πρώτη του έκδοση: "Όλη η αλήθεια για χρέος και ελλείμματα και πως θα σωθούμε" θα τελειώσω και τις αγωνιώδεις σκέψεις μου σε αυτό το αρθράκι. Έγραψα τότε, και επαναλαμβάνω και σήμερα: "Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις ικανότητές μας. Αναμένουμε λύσεις από την Ε Ε- ευρωζώνη, που εμφανέστατα πια έχει γερμανοποιηθεί. Και ενδόμυχα έχουμε επιλέξει την κατοχή, από την ελευθερία και την ανάταση, επειδή πειστήκαμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Και επειδή πειστήκαμε ότι "δεν θα τα καταφέρουμε", χαρίζουμε το δημόσιο πλούτο μας να τον διαχειριστούν "όσοι τα καταφέρνουν".

Υπήρχε και υπάρχει και άλλος δρόμος, από αυτόν της υποτέλειας, της αναξιοπρέπειας, της προϊούσας εξαθλίωσης, της εθνικής εξαφάνισης. Δεν είναι στρωμένος με ρόδα, αλλά τα αγκάθια του θα γίνουν πολύ σύντομα ρόδα, αν το πιστέψουμε, αν αγωνιστούμε για αυτό, αν παραμείνουμε ενωμένοι.

Δύσκολος δρόμος; Ναι, αλλά ο δρόμος εντός μνημονίων, οδηγεί τώρα πιο σίγουρα από ποτέ, στο χαμό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

15 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ακούγοντας τα κυβερνητικά σούργελα να εκστομίζουν καθημερινές και ατέλειωτες βλακείες (βλακείες προσβλητικές για τον λαό και την νοημοσύνη του), από τον υφυπουργό της μπαλαφάρας μέχρι και τον τελευταίο πασόκο απατεώνα που έπιασε καινούργια πόστα και υπουργεία, έχει "γυρίσει" το μάτι μας και έχουμε πάθει μιά ανάπτυξη με γραβάτα.

Και είναι εδώ, σε τούτο το σημείο, που πιά το πρόβλημα μας δεν είναι, δεν μας φταίνε πιά τόσο οι προδότες παλιάνθρωποι, όσο οι "δικοί" μας, οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί και "επίσημοι", που παρασυρμένοι κι αυτοί απ' το επίπεδο της κυβερνητικής γλίτσας έχουν βάλει τον πήχυ εξαιρετικά χαμηλά, τόσο χαμηλά που καμιά φορά κι οι δωσίλογοι περνούν από πάνω.

Το αποτέλεσμα είναι κάτι σόου σαν τα καργκιοζιλίκια στο Δίστομο μεταξύ ημών και ημών (δηλαδή βγάζουμε τα μάτια μας μεταξύ μας), όπου ενώ η Ζωή είχε απόλυτο δίκιο, μιά και ο γερμανός πρέσβης δεν ήταν εκεί με την ιδιότητα του γιού ενός κάποιου ναζιστή του '40, αλλά σαν εκπρόσωπος του γερμανικού κράτους, μία Γερμανία που ποτέ δεν έδειξε έμπρακτα την μεταμέλειά της στην χώρα μας καταβάλοντας τις πολεμικές αποζημιώσεις, παρά επιδιώκει κι από πάνω να υποδουλώσει πάλι την χώρα μας, οικονομικά, με λεφτά που αυτή ακόμη μας χρωστάει, κατάφεραν με αυτά κι αυτά να γίνουμε η χλεύη των μνημονιακών.

Το να μην συνενώνονται όλες οι αντιμνημονιακές δυνάμεις και προσωπικότητες της χώρας σε μία ενιαία αντιμνημονιακή σοβαρή παράταξη αχρωμάτιστη μεν αλλά όχι απολίτικη, που θα μπορούσε να δώσει πνοή, γραμμή, στήριξη και προοπτική στην χειμαζόμενη από τα μνημόνια και τους προδότες χώρα, αποτελεί μιά μείζονα προδοσία κατά του λαού, εφάμιλλη με αυτή των δωσιλόγων.

Φτάνουν πιά οι προσωπικες πολιτικές  και αντιλήψεις του καθενός, ή της καθε μιάς μειοψηφικής φράξιας.
Εδώ πρόκειται για τον αγώνα την αγωνία και το μέλλον ενός ολόκληρου λαού.

Κυρίες και κύριοι του αντιμνημονιακού αγώνα, με τις ατομικές ο καθένας σας επιδιώξεις και ιδέες έχετε γίνει συνεργοί στην καταστροφή.
Κατανοούμε εν μέρει τις προσπάθειές σας να βγείτε απ' το περιθώριο του γραφικού που σας έχουν κατατάξει οι βόθροι των  ΜΜΕ, και από την αφάνεια στην οποία σας έχουν καταδικάσει εκτελώντας εντολές και εισπράτοντας οφέλη από το σύστημα, καταλαβαίνουμε πως προσπαθείτε να αποκτήσετε βήμα και εικόνα προς όφελος του αντιμημονιακού αγώνα, αλλά μόνος του ο καθένας, ή λίγοι-λίγοι μαζί, είναι ο λάθος τρόπος.

'Η ενωθείτε για τι καλό του τόπου και του λαού, (όπως έχουν ενωθεί όλες οι μνημονιακές λέρες για το συμφέρον των τραπεζών και του συστήματος), ή να πάτε να χαθείτε κι εσείς μαζί με τους υπόλοιπους καταστροφείς της χώρας.
Αλλιώς, μας κάνετε κακό αντί για καλό.
Αυτό. Τελεία και παύλα.-

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

13 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο Τσαλακωτός νοιώθει περήφανος στην τοποθεσία gay.
Κάπου έπρεπε να νοιώθει περήφανος κι αυτός.
Κι αφού στο υπουργείο του δεν υπάρχει τίποτα για να μπορεί να υπερηφανευτεί, στράφηκε στις εξωκυβερνητικές δραστηριότητες.

Επίσης κάποιοι λένε πως νοιώθει περήφανος που ακόμα διατηρεί την καρέκλα του παρά τις δηλώσεις του για το αφορολόγητο, την παραίτησή του αν μειωθεί κάτω από τα 9.000 ευρώ, και άλλες τέτοιες ανωριμότητες.
Λένε ακόμα πως νοιώθει ιδιαίτερα περήφανος αφού είναι το πρώτο αριστερό -κατά δήλωσή του- τσουλάκι του γερμανικού οικονομικού νεοναζισμού, το πρώτο αριστερό οικονομικό νεοφασιστάκι που υποκλίνεται και ορκίζεται στις αγορές, στους δείκτες των χρηματιστηρίων, και εν γένει στον νεοφιλελευθερισμό.

Όλα αυτά όμως δεν μπορεί παρά να είναι κακοήθειες, αφού ο ίδιος δεν έχει δηλώσει να νοιώθει περήφανος κάπου αλλού παρά στην περιοχή gay pride.

Απ΄ την άλλη ο  βεληΓκίκας νοιώθει περήφανος στην τοποθεσία δικαιοσύνη.
Τον θυμόμαστε όλοι εκείνον τον εξαιρετικό τραπεζίτη που με "υπευθυνότητα" υπηρέτησε το Δημόσιο,  στέλνοντας στο εξωτερικό και κατά την διάρκεια της υπουργικής του θητείας 362.417 ευρώ με 56 μεταφορές κεφαλαίων και με ποσά που κυμαίνονταν από 7.700 έως 9.800 ευρώ, διότι για ποσά άνω των 10.000  ενεργοποιείται ο έλεγχος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Ο λαμπρός αυτός οικονομολόγος και πολίτης, προφανώς από ζήλεια, σύρθηκε στα δικαστήρια γιατί, λέει, δεν υπέβαλλε δήλωση περιουσιακής κατάστασης ούτε πριν, ούτε κατά την διάρκεια που ήταν υπουργός.
Ο άνθρωπος όμως, καθώς απολογήθηκε και στο δικαστήριο, αφ' ένός είχε πολύ δουλειά στο υπουργείο, και αφ' ετέρου δεν ήξερε, δεν γνώριζε βρε αδελφέ πως ήταν υποχρεωμένος να καταθέσει τέτοιες δηλώσεις, πράγμα που η υπερήφανη (pride) δικαιοσύνη δέχτηκε ως λογικό και τον αθώωσε.

Προφανώς κι εμείς μάλλον πρέπει να αγνοούμε -αν και απαγορεύεται- πως κάποιος άλλος παράλληλος νόμος θα "τρέχει", που παρέχει το δικαίωμα άγνοιας νόμου μόνο για τους τραπεζίτες, ή τους υπουργούς, ή και για τους δύο, ιότι για όλους τους υπόλοιπους πολίτες Η ΑΓΝΟΙΑ ΝΟΜΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ.

Η δικαιοσύνη πρέπει να αισθάνεται και αυτή εντελώς περήφανη.
Του χρόνου θα έχει και δικό της άρμα στην Gay Pride: μία δικαστική έδρα που την σέρνουν δολλάρια και ευρώενώ επάνω δικαστές με σκουφάκια και στρινγκ θα πετούν στους απλούς πολίτες ποινές, και στου δωσίλογους και προδότες λουλούδια.

Δεν πρέπει όμως να παραπονιόμαστε.
Μ' αυτά και μ' αυτά, οι κρεμάλες έρχονται, όλο και πιό κοντά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Ολοκληρώθηκε, για δωδέκατη συνεχή χρονιά, η παρέλαση των gay και των λοιπών ΛΟΑΤΚΙ (μη με ρωτήσετε ποιοι είναι αυτοί, δεν ξέρω ούτε μ' ενδιαφέρει να μάθω), στην καρδιά της Αθήνας, στην καρδιά της Ελλάδος, στο Σύνταγμα. Παρευρέθηκαν κόμματα, πολιτικά πρόσωπα, πρέσβεις, νεολαίες και άλλοι, που μπορείτε να μάθετε από την ειδησεογραφία ποιοι.

Θα σας πω, όμως, τι είδα εγώ στην “παρέλαση” αυτή. Είδα ανάγλυφο, απειλητικό, επιθετικό, το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού. Γιατί τι άλλο είναι από αποτρόπαιος φασισμός μια μικρή μειονότητα να θέλει και να επιχειρεί να επιβάλει τα πρότυπά της σε ολόκληρη την κοινωνία; Μια κοινωνία στο μεγαλύτερο ποσοστό της Χριστιανική, (άσχετα αν οι ιερωμένοι της είναι στην πλειονότητά τους εχθροί του Χριστού, θα εξηγήσω παρακάτω γιατί), που έχει ρητές προτροπές από τα ιερά κείμενα της θρησκείας της να απέχει από κιναιδισμό, αρσενοκοιτίες, κτηνοβασίες και λοιπές έξεις, που προσβάλλουν την αγνότητα και την καθαρότητα του Χριστιανού ως “προσώπου” κατ' Εικόνα Θεού, με δυνατότητα, αν το θέλει, να φθάσει στην Ομοίωση-θέωση. 

Σε αυτή, λοιπόν, την κοινωνία έρχεται ένα τσούρμο “φαιδρών” ατόμων και των “υψηλά” ισταμένων προστατών και “προωθητών” τους, να ξηλώσουν τα βιώματα, τις αρχές, τις επιθυμίες αυτού του ασύγκριτα μεγαλύτερου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας, τις δικές τους αξίες και επιθυμίες για έρωτα και γάμο, θείο και ιερό, μεταξύ ενός αληθινού άνδρα και μιας αληθινής γυναίκας, τη δική τους επιθυμία τους τα παιδιά τους να είναι αγνά, όπως οι πρωινές δροσοστάλες.

Και παρελαύνουν οι φαιδροί (δυστυχώς κάτι περισσότερο!) αυτοί και διατυμπανίζουν τις ανοίκειες σεξουαλικές επιλογές τους και θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είναι θύματα φασισμού, που πρέπει μέσω “παιδείας” να απαλειφθεί. Ποιοί; Αυτοί που αποτελούν, μαζί με τους πάτρωνές τους, την πιο ωμή έκφραση του φασισμού!

Τι άλλο από φασισμός είναι όταν μία μικρή μειονότητα θέλει να επιβάλει ως σεβαστές τις σεξουαλικές “αξίες” τις οποίες υιοθετεί σε ολόκληρη την κοινωνία, δήθεν από σεβασμό στη “διαφορετικότητα” -και ο εγκληματίας “διαφορετικός” είναι, πρέπει άραγε να τον σεβαστούμε; Μια κοινωνία που, στην πλειοψηφία της, αυτές οι “αξίες” της προκαλούν ντροπή και αποτροπιασμό -τη δικιά της διαφορετικότητα δεν την προστατεύει κανείς, ούτε η Εκκλησία, ούτε η κοσμική εξουσία. Και οι κύριοι αυτοί και οι κυρίες, οι “κυριο-κυρίες”, παριστάνουν ότι είναι θύματα φασιστικής νοοτροπίας. Έλεος πια!

Μια μικρή μειονότητα, που αντί να ζει “σιωπηλά” ανάμεσά μας και κανείς δεν πρόκειται να την ενοχλεί, όπως κανείς δεν την ενοχλούσε όταν ζούσε ανάμεσά μας “στη σκιά”, ξαφνικά, με τη στήριξη “των αρχόντων του κόσμου τούτου”, διαλαλεί την αποκλίνουσα από τη φυσική οδό σεξουαλικότητά της, όπως κάποιος διαλαλεί την πραμάτεια του. Προφανώς οι πάτρωνές τους θέλουν να πουλήσουν τις “προτιμήσεις” αυτές σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, στους παλιότερους, στους νεότερους, στους εφήβους ακόμα και στα παιδιά!

Αυτά τα πανέμορφα και αθώα παιδιά των Ελλήνων έχει αναλάβει εργολαβικά το υπουργείο “Παιδείας”, με πρώην και νυν υπουργούς-υπεργολάβους των εβραιοσιωνιστών, να τα μυήσει στην πραμάτεια που πουλάνε οι ΛΟΑΤΚΙ και να τα πείσουν να την αγοράσουν. Δεν μπορώ να διανοηθώ χειρότερη και βαρύτερη μορφή φασισμού από αυτήν: επιβολή αρρωστημένων προτύπων στα παιδιά, στο όνομα του αντιφασισμού, είναι ο πιο μαύρος και απαιχθής φασισμός.

Και οι πολιτικές νεολαίες που μετέχουν σε αυτό το φαιδρό, αλλά καθόλου ακίνδυνο πανηγυράκι για την ψυχική και πνευματική υγεία των παιδιών και ολόκληρης της κοινωνίας; Ω, οι νεολαίες! Είναι αυτές οι τάχα “προοδευτικές” νεολαίες, που ανάθεμα και αν κατάλαβαν κάτι από ζωή, από γνήσιο προοδευτισμό (την ανοδική πορεία του πολιτισμού), από γνήσια λαϊκά βιώματα, από αγνότητα σώματος, νου και ψυχής, κατά το πρότυπο του “καλού κ' αγαθού” ανθρώπου των προγόνων μας, που πήγαζε από την αγάπη και το σεβασμό στο Υπέρτατο (το Όντως Ον) που το θεωρούσαν επίσης Καλό κ' Αγαθό. Γιατί, αν δεν ήταν, αν απέκλινε από τους φυσικούς νόμους που Αυτό το ίδιο έθεσε, το Σύμπαν θα είχε καταρρεύσει.

Όπως σε κατάρρευση θα οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία, όλες οι κοινωνίες, αν δεν αντιδράσουν σε αυτήν την απανταχού επίθεση της “προοδευτικότητας”, τη μεταμοντέρνα αυτή μορφή φασισμού, που αυτοχαρακτηρίζεται ως θύμα του φασισμού. Το είδωλο της πραγματικότητας κάποιοι πολύ επιτήδειοι “αρχι-φασίστες”, μας το εμφανίζουν πλήρως ανεστραμμένο και σε όλα τα θέματα, όχι μόνον σε αυτό, με προεξάρχον το μεταναστευτικό.

Και είναι αυτές οι νεολαίες που διαμαρτύρονται όταν η ελληνική στρατευμένη λεβεντιά παρελαύνει με εθνική περηφάνεια στους δρόμους των πόλεών μας. Είναι λάθος η εθνική περηφάνεια για τους “προοδευτικούς” αυτούς νέους και τους πολιτικούς πάτρωνές τους. Μόνο η κάθε είδους σεξουαλικά διαστροφική “περηφάνεια” (pride!) είναι καλή και αποδεκτή. Μόνον αυτή πρέπει να παρελαύνει!

Αυτά τα φασιστάκια της πεντάρας τα μεγάλωσαν γονείς που οι έννοιες Θεός , πατρίδα, έθνος, συνεκτική οικογένεια, συνεκτική κοινωνία, ανθρώπινη “καθαρότητα” ύπαρξης σε όλα τα δομικά της στοιχεία, τους ήταν παντελώς άγνωστες. Στη θέση τους είχαν μπει τα “τσιτάτα”του Μαρξ και η προσπάθεια, το πάθος να πούμε καλύτερα, για “κατάληψη” της κοινωνίας (το καπέλωμά της!) με βάση αυτά τα τσιτάτα.

Τσιτάτα που η αυθεντικός Έλληνας ποτέ δεν τα δέχτηκε, εφ' όσον έχει επίγνωση ότι από τα σπλάχνα του έχουν γεννηθεί γίγαντες του Πνεύματος και δεν υπάρχει κάτι μεταγενέστερο, το ο,τιδήποτε, που δεν το ανακάλυψαν και δεν το εξέφρασαν αυτοί οι γίγαντες με την αρτιότητα του Ελληνικού Λόγου και όχι με αποβλακωτικές ιδεολογικο-θρησκείες και “τσιτάτα-δόγματα”, που σήμερα έχουν ξεπεραστεί τόσο, ώστε έχουν μεταβληθεί σε ιδεολογικά ζόμπι. Όμως, τα “Πολιτικά” του Αριστοτέλους θα διαβάζονται όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Θα αναφερθώ εν συντομία στο γιατί θεωρώ ότι οι πλείστοι των χριστιανών ιερωμένων, από τους απλούς ιερείς ως τους “αρχι”-επισκόπους και βάλε, είναι εχθροί του Χριστού. Είδατε αυτοί οι “πλείστοι” να αντιδρούν οργανωμένα στην φασιστική καταπίεση των Χριστιανών από μια μειονότητα αν.αιδών (άνευ αιδούς) ανθρώπων; Ποτέ και σε κανένα τομέα καταπίεσης δεν αντέδρασαν, εφ' όσον είναι πασιφανές ότι λειτουργούν και σε άλλους τομείς φασιστικές καταπιέσεις των Ελλήνων Χριστιανών. Και θα βαίνουν αυξανόμενες, όσο η “κρίσιμη” ώρα πλησιάζει.
 
Αν ήθελαν οι “πλείστοι” της διοικούσας Εκκλησίας όλα αυτά που μαρτυρικά υφίσταται ο ελληνικός λαός θα είχαν λήξει προ πολλού, αλλά δε θέλουν. Και “το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι”. Όμως τώρα που ετοιμάζουν υπόγεια και άκρως φασιστικά (υπακοή στους “αρχι”-επισκόπους προπαγανδίζει συνεχώς το φυλλάδιο “Φωνή του Κυρίου”!) την πανθρησκεία: Ορθοδοξία, καθολικισμός, προτεσταντισμός, ισλαμισμός, ιουδαϊσμός και δε συμμαζεύεται όλα σε ένα καλάθι, τώρα θα δουν τη δύναμη του ελληνικού λαού. Όλα σε ένα καλάθι, στο όνομα της δήθεν αγάπης!

Και ποιοι επικαλούνται αυτήν την αγάπη; Αυτοί που δε δίνουν δεκάρα τσακιστή αν οι άνθρωποι δυστυχούν, αν πεινάνε, αν “χάνουν την ψυχή τους”, αν αλληλοσκοτώνονται σε πολέμους για τα κέρδη ελάχιστων ολιγαρχών του πλούτου. Αν λάτρευαν πραγματικά το Χριστό θα ήσαν “πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνη” (Μακαρισμοί, κατά Ματθαίον 5, 1-12 ), την κοινωνική δικαιοσύνη. Και μόνον αν αυτή άφηνε ευκαιριακά κάποιους απέξω, θα ασκούσαν την ελεημοσύνη.

Έχουν αντιστρέψει τη Χριστιανική ιεράρχηση των πραγμάτων, μεταβάλλουν τους ανθρώπους σε επαίτες και τους δίνουν ένα πιάτο φαΐ, ενώ καταδεικνύουν πλήρη αδιαφορία, άρα συνενοχή, στη μέγιστη κοινωνική αδικία και καταπίεση που συντελείται εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Πότε κατακεραύνωσαν την κοινωνική αδικία και τους πολιτικούς που την ασκούν και μάλιστα στο όνομα των “παγκόσμιων αφεντικών”;

Τι θα μπορούσαν στην προκειμένη περίπτωση της φαιδρο-παρέλασης να κάνουν; Την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, σε άλλο σημείο της Αθήνας αλλά κοντά στο Σύνταγμα (θα μπορούσαν να είχαν δεσμεύσει πρώτοι το Σύνταγμα) να είχαν οργανώσει Χριστιανική αντισυγκέντρωση.

Όχι με σταυρούς, λάβαρα και άλλα που θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν ως γραφικούς τους συμμετέχοντες. Αλλά με πορεία όμορφων, ερωτευμένων γονιών (προϋπόθεση συμμετοχής η ηλικία 20 έως 40 ετών) που να κρατούν από το χέρι τα πανέμορφα και αθώα σαν πρωινές δροσοστάλες παιδιά τους, μια αληθινή πανδαισία ομορφιάς, παιδικών “χρωμάτων” και αθωότητας. Θα τονίζονταν έτσι η σταθερή εμμονή της ελληνικής κοινωνίας στην “αξία” του ανδρόγυνου έρωτα, του “κατά φύσιν” γάμου και της “κατά φύσιν” οικογένειας.

Όμως, δεν έκαναν κάτι, το οτιδήποτε, οι “πλείστοι” αυτοί και κατά “πλείστα” τεκμήρια εχθροί του Χριστού. Άκρα του τάφου σιωπή. Κάποια αγρυπνία έγινε στην Αθήνα, εν τω μέσω της νυκτός. Αλλά αυτές οι “μάχες” θέλουν ενέργειες στο Φως (όπως ακριβώς στο φως θέλουν να βγουν οι ως τώρα τυφλοπόντικες!) και μόνον επικουρικά μεσονύκτιες προσευχές.

Ας το πάρουμε πλέον απόφαση. Είναι όλοι εναντίον μας: πολιτικοί, κόμματα, διοικούσα Εκκλησία, Δικαιοσύνη, ψευτο-διανοούμενοι, ψευτο-οικονομολόγοι , ψευτο-δημοσιογράφοι, ψευτο-μμε. Και δεν το κρύβουν καθόλου. Μας χτυπούν απροκάλυπτα και χωρίς αναστολή ή ίχνος ντροπής. Μας φλομώνουν στην ψευτιά, στο πλαστικό, στο ντεμέκ, στην ασυδοσία και ανεκτικότητα των πάντων. Όλα ναρκώσεις για να είμαστε “καλά παιδιά” και να “κοιμόμαστε ήσυχα”, αγκαλιά με τις ψεύτικες ελπίδες που με πολύ επιστημονικό τρόπο εγχαράσσουν μέσα στον εγκέφαλό μας.

Όταν πειστούμε ότι είμαστε εντελώς μόνοι με τόσους εναντίον μας, η θέληση να τους νικήσουμε όλους αυτούς θα γιγαντωθεί. Θα σταθούμε ως γνήσιοι “οπλίτες” του Χριστού και του Ελληνισμού στις “αιώνιες Θερμοπύλες” που προόρισται η Ελλάδα να φυλάει, με την αποφασιστικότητα του Λεωνίδα και των συμπολεμιστών του: να μην αφήσουμε το μεταμοντέρνο φασισμό και τη μεταμοντέρνα παντός είδους βαρβαρότητα να περάσουν στην “ιερή μας γη”, την εντός και εκτός μας. Γένοιτο!

Πηγή Δες το Όλον




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι επικίνδυνες συνέπειες στην προσπάθεια αντιμετώπισης της αναθεωρητικής Τουρκίας

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας

Αποτελεί περίπου αξίωμα της στρατηγικής ανάλυσης ότι δεν υφίσταται απόλυτη στρατιωτική ισχύς. Η στρατιωτική ισχύς είναι ένα σχετικό μέγεθος, σε συνάρτηση, μεταξύ άλλων, με το γεωγραφικό περιβάλλον, το είδος της πολεμικής αντιπαράθεσης, τη μεθοδολογία διοίκησης των εμπλεκομένων, τις πολιτισμικές και κοινωνικές τους ιδιαιτερότητες κλπ. Κατά συνέπεια, η διαμόρφωση ενός πλέγματος στρατιωτικών ικανοτήτων, που θα καλύπτει τις αμυντικές και αποτρεπτικές ανάγκες μιας χώρας, δεν μπορεί να γίνεται με κάποιον «τυφλοσούρτη» αλλά θα πρέπει να οικοδομείται κατόπιν μελέτης των επιμέρους ιδιαιτεροτήτων που ισχύουν στο γεωσύστημα εντός του οποίου η συγκεκριμένη χώρα λειτουργεί.

Αν η παραπάνω είναι μια γενική απαίτηση, ισχύει πολύ περισσότερο για την περίπτωση της σημερινής Ελλάδας για μια σειρά από λόγους. Ο πρώτος εξ αυτών είναι η οικονομική κρίση, η οποία έχει μετατρέψει σε μακρινό όνειρο την εποχή που δαπανούσαμε αφειδώς τεράστια χρηματικά ποσά για μεγάλες αγορές οπλικών συστημάτων, ακόμη και αν, με κάποιον μαγικό τρόπο, η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας εν συνόλω βελτιωθεί εντυπωσιακά μέσα στα επόμενα χρόνια.

Και για να γίνουν ακόμη χειρότερα τα πράγματα, τα εξελιγμένα οπλικά συστήματα, όπως είναι, για παράδειγμα, τα μαχητικά αεροσκάφη, τείνουν να γίνονται ολοένα και πιο ακριβά και κατά συνέπεια καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολο να αποκτηθούν αλλά και να συντηρηθούν και να αναπληρωθούν, επιβεβαιώνοντας την τάση που είχε διαβλέψει ο Πωλ Κέννεντι στο ιστορικό του βιβλίο, «Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων» τη δεκαετία του 80.

Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα έχει στα σκαριά ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, το πιο επικίνδυνο κομμάτι του οποίου είναι η ανάπτυξη εγχώριων προηγμένων οπλικών συστημάτων, που απειλούν να διαμορφώσουν μια νέα στρατηγική πραγματικότητα σε βάθος χρόνου στο ελληνοτουρκικό σύστημα. Η κατάσταση γίνεται δε ακόμη πιο ζοφερή από το ότι η Τουρκία φαίνεται πως παρακολουθεί στενά (σε αντίθεση με την Ελλάδα) τις δραματικές αλλαγές που φέρνουν στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου, μεταλλάξεις των διεθνών γεωστρατηγικών μεγεθών, όπως είναι η λεγόμενη «Πυραυλική Επανάσταση», στην οποία ο γράφων έχει αναφερθεί επανειλημμένως σε προηγούμενα άρθρα του στα «Επίκαιρα». Για παράδειγμα, έχουμε αναλύσει την πιθανότητα ανάπτυξης κατευθυνόμενων βαλλιστικών πυραύλων που θα μπορούν να προσβάλουν κινούμενα πλοία επιφανείας (ASBM), στα πρότυπα των κινεζικών, όπως και τις τρομακτικές αλλαγές που θα επέφερε στις ισορροπίες ισχύος στο Αιγαίο μια παρόμοια εξέλιξη.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ «ΘΕΩΡΙΑ ΝΙΚΗΣ»

Εν παραλλήλω, η ανατροπή των ισορροπιών ισχύος στο ελληνοτουρκικό σύστημα, που ενδέχεται να διαμορφωθεί τα επόμενα χρόνια, συνδυάζεται με την εμφάνιση μίας νέας Τουρκίας, η οποία φαίνεται πως θεωρεί ως φυσικό της δικαίωμα την σχεδόν απόλυτη κυριαρχία στο Αιγαίο και τη μετατροπή της Κύπρου σε χώρα περιορισμένης κυριαρχίας, που θα υπακούει στα τουρκικά κελεύσματα. Και αυτό όχι επειδή το θέλει ο «μεγαλομανής» Ερντογάν αλλά διότι έτσι προκύπτει από τη μετάλλαξη του ίδιου του διεθνούς συστήματος σε πολυπολικό, καθώς και από τη διακηρυγμένη φιλοδοξία της Τουρκίας να μετατραπεί σε έναν από τους κυρίαρχους πόλους ισχύος αυτού του συστήματος, κάτι που εν μέρει αποτελεί και αναγκαστική επιλογή έτσι ώστε να δραπετεύσει δια «επίθεσης στον ουρανό» από τα δραματικά εσωτερικά της προβλήματα.

Ήδη, πάντως, η στάση της Άγκυρας έχει διαμορφώσει μια κατάσταση που μπορεί να χαρακτηριστεί «πόλεμος εν αναμονή» με την Ελλάδα και η κατάσταση μάλλον θα επιδεινωθεί στα χρόνια που έρχονται.

Κατά συνέπεια, έχουμε ενώπιον μας ένα μείζον πρόβλημα Άμυνας και θα πρέπει να κάνουμε κάτι για αυτό. Φαινομενικά το πρόβλημα δείχνει άλυτο. Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι. Το γεγονός της οικονομικής στενότητας αλλά και η δαιμονοποίηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων στη συνείδηση της κοινής γνώμης, οδηγούν αναπόφευκτα στη διαπίστωση ότι δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε όπως κατά τη δεκαετία του 90 μετά τα Ίμια, επιδιώκοντας μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα συμβατικού χαρακτήρα. Αντιθέτως, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε οικονομικότερες και ίσως σε όχι και τόσο συμβατικές επιλογές, οι οποίες θα βασίζονται στις δραστικές αλλαγές που επισυμβαίνουν στη διεθνή γεωγραφία στρατιωτικής ισχύος, ώστε να επιτύχουμε ισορροπία αλλά – γιατί όχι – και πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας, οικοδομώντας μια στιβαρή αποτρεπτική πρόταση έναντι του τουρκικού αναθεωρητισμού και διαμορφώνοντας μια «Θεωρία Νίκης» (Theory of Victory), στην περίπτωση που η αποτροπή αποτύχει και οι δύο χώρες περάσουν την «πύλη του φρενοκομείου», κατά την ιστορική φράση του Γεωργίου Παπανδρέου.

Και φυσικά, θα πρέπει επίσης να «παντρέψουμε» τις διεθνείς εξελίξεις στην τέχνη, την επιστήμη και την τεχνολογία του πολέμου με τις επιμέρους συνθήκες και ιδιαιτερότητες που κυριαρχούν στο ελληνοτουρκικό σύστημα αντιπαράθεσης, όπως είναι το μεικτό γεωγραφικό περιβάλλον, που συνδυάζει στεριά, θάλασσα και αέρα σε μια αδιαίρετη γεωστρατηγική ενότητα, ή η συμμετοχή και των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ, γεγονός που μάλλον θα «καναλιζάρει» την όποια ένοπλη αντιπαράθεση σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο χρονικά αλλά υψηλής έντασης πολεμικό επεισόδιο. Ένα είδος μικρού αλλά «πυκνού» πολέμου.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ «ΜΕΤΑΛΥΚΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ»

Είναι επομένως προφανές ότι χρειάζεται μια ρεαλιστική και σε βάθος ανάγνωση των διεθνών εξελίξεων στον χώρο της τέχνης, της επιστήμης και της τεχνολογία του πολέμου, όπως και η διασύνδεσή τους με τις ελληνικές και τις τουρκικές ιδιαιτερότητες. Απαιτείται, κατά συνέπεια, η επένδυση στο πρωταρχικό και θεμελιώδες οπλικό σύστημα, που χωρίς αυτό κάθε άλλη προσπάθεια οικοδομείται πάνω στην άμμο, όσα χρήματα και αν διαθέσεις, όσο προηγμένες τεχνολογίες και αν αποκτήσεις. Αυτό το θεμελιώδες οπλικό σύστημα είναι η εθνική στρατιωτική σκέψη. Η εγχώρια συλλογική κουλτούρα πολέμου και αποτροπής, η οποία πρέπει να προέρχεται από εμάς και να απευθύνεται σε εμάς και όχι να μας έρχεται «ετοιματζίδικη» από «γκουρού» του εξωτερικού, οι οποίοι προωθούν απόψεις και λύσεις για καταστάσεις και προβλήματα που, στην καλύτερη περίπτωση, θα έχουν μόνο μερική σχέση με τις ελληνικές ιδιαιτερότητες.

Όπως σημειώθηκε ήδη, δεν υπάρχει απόλυτη στρατιωτική ισχύς, ούτε η τέλεια μεθοδολογία μάχης και αποτροπής. Όλα αυτά διαμορφώνονται με βάση κάποιες γενικές αρχές, σε συνάρτηση όμως με τις ιδιαιτερότητες του κάθε γεωσυστήματος. Φυσικά, μπορείς και οφείλεις να μελετήσεις ξένα μοντέλα, τόσο σημερινά όσο και προγενέστερα, δεν υπάρχουν όμως μαγικές λύσεις, ικανές να εφαρμοστούν ως έχουν στα ελληνικά δεδομένα.

Με άλλα λόγια, απαιτείται άμεσα και επιτακτικά η επένδυση στην εγχώρια στρατιωτική επιστήμη. Την οποία στρατιωτική επιστήμη ( ή, για να το πούμε καλύτερα, την στρατιωτική, τη ναυτική και την αεροπορική επιστήμη) στην Ελλάδα υπηρετούν και αναπτύσσουν οι τρεις θεμελιώδεις Ανώτατες Στρατιωτικές Σχολές (ΑΣΕΙ), δηλαδή η Σχολή Ευελπίδων, η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και η Σχολή Ικάρων.

Όπως έγινε όμως γνωστό, ιδιαίτερα μετά την παραίτηση σε ένδειξη διαμαρτυρίας του Κοσμήτορα της Σχολής Ικάρων, καθηγητού Πέτρου Κωτσιόπουλου, η κυβέρνηση αποφάσισε να υποβαθμίσει τα ΑΣΕΙ στο επίπεδο των Εκκλησιαστικών Σχολών και των Σχολών Εμποροπλοιάρχων, συντρίβοντας την όποια δυνατότητα υπήρχε να δημιουργηθεί εγχώρια στρατιωτική σκέψη, δηλαδή το πρωταρχικό και θεμελιώδες οπλικό σύστημα, πάνω στο οποίο θα χτιζόταν μια ρεαλιστική προσπάθεια αντιμετώπισης της εντεινόμενης τουρκικής απειλής. Τόσο απλά. Βέβαια, υπάρχουν και πολλές ακόμη συνέπειες, άμεσες και εν δυνάμει, για το στράτευμα, τα στελέχη του και τις ελληνικές αμυντικές και αποτρεπτικές ικανότητες που θα προκύψουν από αυτήν την εξέλιξη. Αλλά προσωρινά ας περιοριστούμε σε αυτό. Στο ότι, δηλαδή, τη στιγμή που η Τουρκία υπερεξοπλίζεται και αναπτύσσει δικά της οπλικά συστήματα, πιθανώς και καινοφανείς πολεμικές μεθοδολογίες, ενώ είναι ξεκάθαρο και ότι επιδιώκει ριζική αλλαγή του status quo στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να υποβαθμίσει περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους θεσμούς που θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια προσπάθεια ανατροπής αυτής της κατάστασης, χωρίς να χρειαστεί η Ελλάδα να εισέλθει σε μια ανεξέλεγκτη, «τυφλή» κούρσα εξοπλισμών.

Μια μεγαλεπήβολη εξοπλιστική προσπάθεια, πέραν του ότι είναι μάλλον εκτός της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα προσέφερε επαρκείς και αποτελεσματικές λύσεις έναντι της τουρκικής ισχύος, εξαιτίας τόσο των ποσοτικών δεδομένων όσο και ποιοτικών μεταλλάξεων της τουρκικής πολεμικής μηχανής.

Κοντολογίς, μετά την απρόσμενη και αδικαιολόγητη ακαδημαϊκή υποβάθμιση των Ανώτατων Στρατιωτικών Σχολών, η διαμόρφωση μιας εγχώριας στρατιωτικής σκέψης υπονομεύεται, άρα και η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής καθίσταται πολύ πιο δύσκολη σε βάθος χρόνου.

Μια σειρά από ανατριχιαστικές σκέψεις χτυπάνε την πόρτα του μυαλού ακόμη και του πιο καλοπροαίρετου για τους βαθύτερους λόγους που προέκυψε αυτή η υποβάθμιση, αλλά είναι ακόμη πολύ νωρίς για να πούμε το οτιδήποτε. Το γεγονός όμως παραμένει ότι με τον νέο νόμο τα ΑΣΕΙ απειλούνται να μετατραπούν σε ένα είδος μεταλυκειακών κέντρων και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο και επικίνδυνο λάθος, με συνέπειες σε βάθος χρόνου που δύσκολα μπορούν να προσδιοριστούν σήμερα.

* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

12 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μακάρι να ήσουν μόνον ανθρωπάκος να σου φωνάζουμε σαν τον Βίλχεμ Ράιχ: "Άκου, Ανθρωπάκο".
Αλλά δεν είσαι.
Δεν είσαι ο Ανθρωπάκος του Ράιχ που στους  "καθοδηγητές" και  "σωτήρες" που τον καταστρέφουν φωνάζει: "ζήτω, ζήτω".
Είσαι ο "καθοδηγητής" και "σωτήρας", ο Φασιστάκος. Το όρνεο που κλωσσάει κοτόπουλα για να τα φάει.
Γι αυτό, άκου, Φασιστάκο:

Δεν είμαστε εμείς αυτοί που φοβούνται.
Δεν θα φοβηθούμε εμείς την "Δικαιοσύνη" σου και την αστυνομία καταστολής σου, επειδή απ' την μιά αφήνουν τους συλληφθέντες πρεζέμπορους και διακινητές ελεύθερους να κάνουν γλέντια και να σκοτώνουν με αδέσποτες και απ' την άλλη μπουκάρουν αξημέρωτα σε σπίτια να συλλάβουν αυτούς που συμμετέχουν στο κίνημα κατά των πλειστηριασμών, στο πλευρό του λαού που εσύ κατατρέχεις.
Αξημέρωτα, όπως γινόταν στην χούντα των Απριλιανών, φασιστάκος κι εσύ, άξιος μαθητής τους.
Τί σημασία έχει που αυτοαποκαλείσαι "αριστερός".  Θες να παραδεχτούμε πως είσαι αριστερός; Ωραία, είσαι.
Κόκκινος φασιστάκος.

Το επόμενο βήμα σου, Φασιστάκο, για να μας φοβίσεις θα είναι να μπουκάρεις και στα σπίτια όσων σε σχολιάζουν και σε κριτικάρουν από αυτό εδώ το βήμα του διαδικτύου.
Άλλωστε έχεις δείξει τις σχετικές προθέσεις σου σε νομοσχέδιο που προς το παρόν αποσύρθηκε για να καλλωπιστεί.
Με την πρώτη προβοκάτσια του παρακράτους σου  (δεν έχει σημασία αν είναι δικό σου ή του συστήματος: εσύ είσαι το σύστημα) θα το ξαναεμφανίσεις, ώ σωτήρα και καθοδηγητή, για να κλωσσήσεις, όρνεο, με την ησυχία σου τα κοτόπουλα που μετά θα ξεσκίσεις.

Αλλά δεν θα φοβηθούμε εμείς, φασιστάκο.
Θα μας κλείσεις φυλακή; Θα μας πάρεις την περιουσία; Πφφφ. Τί είχαμε τί χάσαμε.
Την περιουσία μας και την δουλειά μας και την ελευθερία μας ήδη τα δημεύσατε εσύ και τα υπόλοιπα σιχάματα εφτά χρόνια τώρα.

Εσύ, Φασιστάκο, και τα υπόλοιπα φασισταριά, μπλέ, πράσινα, κόκκινα, και εμπριμέ, εσείς φοβάστε και τρέμετε τώρα.
Εσείς περπατάτε και  κοιτάτε πάνω απ' τον ώμο σας. Εσείς πετάγεστε στον ύπνο σας με τον παραμικρό θόρυβο.
ΓιατίΓιατί ξέρετε ακριβώς τί έχετε πράξει. 
Όπως ανέκαθεν ήξεραν και φοβόντουσαν οι τύραννοι.
Το ξέρεις αυτό, ε;
Φοβάσαι  πιά μόνος σου ανάμεσα στους ανθρώπους, ανάμεσα στον λαό, έτσι ΦασιστάκοΓι αυτό προσπαθείς να φοβήσεις εμάς.
Γιατί άραγε, καθοδηγητή και σωτήρα;

Άκου, Φασιστάκο
Ο φόβος που προσπαθείς να σπείρεις, είναι ο δικός σου φόβος που ήδη σε κρατάει άγρυπνο και θα σε κρατήσει για την υπόλοιπη ζωή σου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου