Οι μικρές ατέλειες της Μεγάλης Απάτης

Γράφει: Ο Θύμιος Παπανικολάου
Έχουμε τη συνήθεια (αυτό διδάσκει η τυπική σκέψη, ιδιαίτερα η «σκέψη» της δημοσιογραφικής σεναριογραφίας) να αιχμαλωτιζόμαστε στις εξωτερικές όψεις των πραγμάτων: Στις ατέλειες των εξωτερικών συμπτωμάτων.
Διακρίνοντας, έτσι, το κίτρινο φύλλο και όχι το δάσος οδηγούμαστε σε παραλογισμούς, του τύπου: «Την Ελλάδα την κυβερνάει η αριστερά» ή «η δεξιά έχασε την εξουσία»!!!
Τέτοιες απλουστευτικές ηλιθιότητες ξεστομίζονται σήμερα από πολλούς «ακροδεξιούς» και άλλους της «πατριωτικής» ρητορείας οι οποίοι ανάγουν τον «πατριωτισμό» σε ιδεολογία, τον ταυτίζουν με τη «δεξιά» και τον αντιπαραθέτουν στην «αριστερά»: Μια νέα μυθολογία απάτης…
Μια άλλη επίσης μυθολογία, η οποία τροφοδοτεί την πρώτη, είναι οι ηθικοί αναθεματισμοί για το κατάντημα των «προσώπων». Αναθεματισμοί για τα αηδιαστικά και επώνυμα ναυάγια της αριστεράς: Τις άθλιες αυτές σταδιοδρομίες που τεντώθηκαν σε όλο το πολιτικό τόξο και γίνανε οι πλέον γλοιώδεις υμνητές της παγκοσμιοποίησης, συνακόλουθα οι πλέον κυνικοί συκοφάντες των αριστερών ιδεών και των αγωνιστικών μας παραδόσεων…
Έτσι, δαιμονοποιούμε αυτές τις άθλιες φιγούρες των πολιτικών μετεωριτών και τις χρησιμοποιούμε ως γενικό πολιτικό κριτήριο. Δαιμονοποιούμε τους Ανδρουλάκηδες, τις δαμανάκηδες και Σία για να καταλήξουμε στους παραλογισμούς που ο καθένας «ταξινομητής» (πολιτικός απατεώνας) θέλει να «πλασάρει», καθώς και στις νέες σύγχρονες μυθολογίες του καπιταλισμού.
Επειδή, π.χ., η Δαμανάκη από εκφωνήτρια του Πολυτεχνείου (που το ίδιο το καθεστώς την έκανε από κομπάρσο πρωταγωνιστή του Νοέμβρη) έγινε Επίτροπος της καπιταλιστικής Ευρώπης, σύμφωνα με τα απλοϊκά και συχνά δόλια μυαλά, αυτό σημαίνει ότι τέτοιου είδους ήταν οι ιδέες του Πολυτεχνείου!!!
Κάποιοι προχωρούν το μύθο ακόμα περισσότερο: Το Πολυτεχνείο έγινε «εξουσία», συνεπώς η «αριστερά» βρίσκεται στην εξουσία!!!
Γκρεμίστηκε ο καπιταλισμός και όχι μόνο δεν το πήραμε χαμπάρι, αλλά μας καίνε σαν «εχθρούς» του «σοσιαλισμού»…
Η Δαμανάκη και όλα αυτά τα επώνυμα ναυάγια της Αριστεράς, που το ίδιο το σύστημα τα ηρωποίησε και τα έκανε επώνυμα, ακριβώς για να θάψει τις ιδέες και τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, δεν αποτελούν παρά τις «μικρές ατέλειες» της μεγάλης απάτης.
Ο άνθρωπος, όμως, ο πολιτικά σκεπτόμενος και ο προικισμένος με κάποια ηθική και ψυχολογική αίσθηση των πραγμάτων, δεν μπορεί να αιχμαλωτιστεί σε αυτές τις «μικρές ατέλειες». Διακρίνει τη μεγάλη απάτη.
Και η μεγάλη απάτη συνίσταται στην επικάλυψη και απόκρυψη του ιστορικού πολιτικού δράματος που συντελέστηκε με την ήττα των Κινημάτων και των μεγάλων Ιδεών, συνακόλουθα με την ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ των σοσιαλδημοκρατικών, αλλά και «κομμουνιστικών» κομμάτων, σε νεοφιλελεύθερα κόμματα της παγκοσμιοποίησης: του παγκόσμιου καπιταλισμού.
Η μεγάλη ιστορική απάτη συνίσταται στην επικάλυψη και απόκρυψη των οπισθοδρομικών ανατροπών, στο αναποδογύρισμα των ιδεών και των αξιών, στην ΥΠΟΤΑΓΗ των «αριστερών» στο νεοταξικό σκοταδισμό και τις νέες καπιταλιστικές (πλανητικές) μυθολογίες.
Η μεγάλη ιστορική απάτη συνίσταται στην επικάλυψη και απόκρυψη ότι οι πολυεθνικοί συνασπισμοί του κεφαλαίου και τα ισχυρά, πλανητικά κέντρα της εξουσίας του επέλεξαν, ως προνομιακά τους πολιτικά υποκείμενα, όχι τα «καθυστερημένα», απαρχαιωμένα και λαομίσητα σχήματα της «δεξιάς», αλλά της ενσωματωμένης «αριστεράς»: Το έτερο σκέλος της εξουσίας τους.
Επέλεξαν, δηλαδή ως νέα «δεξιά», τη σοσιαλδημοκρατία και την «αριστερά», αξιοποιώντας τις «σχέσεις» και το «κύρος» της μέσα στις κοινωνίες…
Η μεγάλη ιστορική απάτη συνίσταται στο να επικαλύπτεις και να αποκρύπτεις ότι η «Δεξιά», σήμερα, έχει δύο κεφαλές: Την παραδοσιακή «δεξιά» και την νέα «δεξιά» (την ενσωματωμένη «αριστερά»): Και οι δύο εκφραστές και υπηρέτες των συμφερόντων του καπιταλισμού, στην πλανητική, ιμπεριαλιστική του μορφή: Νέα Τάξη…
Στην Ελλάδα το ορόσημο αυτού του πολιτικού δράματος (της Μεγάλης Απάτης) είναι το 1989!!!
Το 1989 μπορεί να χαρακτηριστεί σαν ιστορική καμπή των γοργών και ορμητικών μεταλλάξεων. Και δεν είναι μόνο που η όψιμη ελληνική σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ) μεταλλάχτηκε στην πλέον αιχμηρή, συναινετική και μοχθηρή όψη του νεοφιλελευθερισμού με την ίδια ορμή που «εισέβαλε» στην ελληνική κοινωνία, αλλά και η δραματική μετάλλαξη κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων σε απολογητές της αγοράς και παραγωγούς των ιδεολογικών και πολιτικών μύθων της πλανητικής εξουσίας, της Νέας Τάξης.
Η Δαμανάκη, Ο Ανδρουλάκης και τα λοιπά ναυάγια της «αριστεράς», καθώς και τα επιδοτούμενα Μαντεία των νέων ιδεολογικών μύθων, αποτελούν τις «μικρές ατέλειες» της Μεγάλης Απάτης: Του πολιτικού δράματος της μετάλλαξης της «αριστεράς» σε νέα «δεξιά», στην απάτη το να εμφανίζεται αυτή, η πλέον μοχθηρή «νέα δεξιά», σαν «αριστερά»…
Θα συνεχίσουμε με τις μυθολογίες της «μετάλλαξης»…
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Σκηνικό κρίσης με το Καστελλόριζο

Χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου στα μέτρα της προσπαθεί να επιβάλει η Τουρκία

Του Σταύρου Λυγερού
Η μάλλον μεγάλης κλίμακας τουρκο-αιγυπτιακή ναυτική άσκηση που πραγματοποιήθηκε αυτή την εβδομάδα στην Ανατολική Μεσόγειο προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επειδή εκ των πραγμάτων διασυνδέεται με το κρίσιμο ζήτημα των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) στην ίδια περιοχή και βεβαίως με την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Οι Τούρκοι άδραξαν την ευκαιρία της κοινής άσκησης με την Αίγυπτο για να αμφισβητήσουν τα ελληνικά δικαιώματα στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου. Στην πραγματικότητα, επαναφέρουν στο προσκήνιο την αμφισβήτησή τους για τα δικαιώματα του Καστελλόριζου ως τμήματος της ελληνικής επικράτειας. Τα δικαιώματα αυτά έχουν κρίσιμη σημασία, επειδή ουσιαστικά διαμορφώνουν τον χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου αναφορικά με τον έλεγχο του εναερίου χώρου, αλλά κυρίως στο επίπεδο της ΑΟΖ.
Σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κάθε παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να ορίζει ΑΟΖ εύρους μέχρι και 200 μιλίων. Η ΑΟΖ υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα γιατί, εκτός από το δικαίωμα εξόρυξης υδρογονανθράκων από τον βυθό, περιλαμβάνει και το δικαίωμα αλιείας. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία, αν και δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, έχει οριοθετήσει τη δική της ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα με βάση την προβλεπόμενη αρχή της μέσης γραμμής. Εχει αποδεχθεί, δηλαδή, τον κανόνα.
Συμφωνίες
Επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου, η Κυπριακή Δημοκρατία δημιούργησε τη δική της ΑΟΖ, συνάπτοντας συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, τη Λιβύη και τον Λίβανο. Η Αθήνα δεν ανταποκρίθηκε στο κυπριακό αίτημα να συνάψουν αντίστοιχη συμφωνία για να μην προκαλέσει την αντίδραση της Αγκυρας. Κι αυτό, παρ’ ότι το Διεθνές Δίκαιο την ευνοεί και παρ’ ότι έχουν δημιουργήσει ΑΟΖ 140 παράκτιες χώρες.
Η ύπαρξη του Καστελλόριζου εξασφαλίζει την επαφή της ελληνικής (όταν θα δημιουργηθεί) με την κυπριακή ΑΟΖ. Οι δύο αυτές παρεμβάλλονται μεταξύ τουρκικής και αιγυπτιακής, γεγονός που περιορίζει σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αγκυρα το αμφισβητεί, παρ’ ότι το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά ότι κατοικημένα νησιά, όπως το Καστελλόριζο, έχουν δικαίωμα ΑΟΖ.
Οι Τούρκοι αποφεύγουν να μιλούν για ΑΟΖ. Ισχυρίζονται ότι το Καστελλόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα και ως εκ τούτου, η θαλάσσια περιοχή νοτίως είναι δική τους υφαλοκρηπίδα! Με βάση αυτόν τον ισχυρισμό, τον Νοέμβριο 2008 προσπάθησαν να δημιουργήσουν τετελεσμένο. Ανακοίνωσαν τη διεξαγωγή υποθαλάσσιων ερευνών νοτίως του Καστελλόριζου, σε περιοχή η οποία, με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, θα ανήκει στην ελληνική ΑΟΖ, όταν αυτή δημιουργηθεί.
Το ναυλωμένο από την Αγκυρα νορβηγικό ερευνητικό σκάφος πήγε στην περιοχή με τη συνοδεία τουρκικής φρεγάτας. Τελικώς, όμως, δεν πραγματοποίησε έρευνες, λόγω των ελληνικών διαβημάτων στην ιδιοκτήτρια εταιρεία. Το ζήτημα, πάντως, παραμένει ανοιχτό. Για την ακρίβεια, είναι ένας κλασικός μηχανισμός πρόκλησης κρίσης, τον οποίο η Τουρκία μπορεί να θέσει σε κίνηση όποτε θελήσει. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να ναυλώσει ξένο σκάφος. Το αντίστοιχο τουρκικό μπορεί να μην έχει αξιόλογες ερευνητικές δυνατότητες, αλλά μπορεί άριστα να προκαλέσει πολιτικό πρόβλημα.
Στις 19 Οκτωβρίου 2008, ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΝ Μετίν Ατάτς είχε δηλώσει: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων λόγω της πετρελαϊκής σπουδαιότητας που θα αποκτήσει προσεχώς. Εξαιτίας των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ ένα δεύτερο Αραβικό Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει».
Συνομιλίες
Με μεγάλη καθυστέρηση, η Αθήνα άρχισε συνομιλίες με την Αίγυπτο και τη Λιβύη για τη σύναψη συμφωνιών οριοθέτησης των ΑΟΖ, αλλά το κλίμα δεν είναι πια τόσο ευνοϊκό όσο στο παρελθόν. Το Κάιρο δεν αρνείται την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– δέχεται ισχυρές πιέσεις από τους Τούρκους. Δεν πρόκειται να αποδεχθεί την απαίτησή τους για σύναψη αιγυπτιο-τουρκικής συμφωνίας οριοθέτησης, που θα αγνοεί την ύπαρξη του Καστελλόριζου, αλλά τους αρκεί να τορπιλίσουν τη σύναψη ελληνο-αιγυπτιακής συμφωνίας.
Για να κάνει πιο πειστικές τις απαιτήσεις της, η Αγκυρα στέλνει με αυξημένη συχνότητα τα πολεμικά σκάφη της στην περιοχή μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, προκειμένου και σ’ αυτό το επίπεδο να κατοχυρώσει την παρεμβολή της. Υπενθυμίζουμε ότι όταν η Λευκωσία ανέθεσε σε διεθνείς εταιρείες την πραγματοποίηση ερευνών για πετρέλαιο ανοιχτά των νότιων ακτών της, οι Τούρκοι αντέδρασαν και με στρατιωτικές παρενοχλήσεις των ερευνητικών σκαφών. Δεν κατάφεραν, όμως, να σταματήσουν τις έρευνες για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Σε Αμερικανούς
Η Λευκωσία όχι μόνον κατήγγειλε αυτήν την πρακτική, αλλά και μπλόκαρε το σημαντικό κεφάλαιο για την ενέργεια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. Επίσης, εκχώρησε στην αμερικανική εταιρεία Chevron δικαιώματα εκμετάλλευσης μιας θαλάσσιας περιοχής προς την πλευρά του Ισραήλ, που θεωρείται ότι διαθέτει πλούσια κοιτάσματα. Με την κίνησή της αυτή ενέπλεξε στη διένεξη και τις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, πάντως, είναι πολύ πιθανόν η Αγκυρα να αντιδράσει σε όλα αυτά, πραγματοποιώντας έρευνες μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου, σε περιοχές που δεν της ανήκουν. Εάν συμβεί αυτό, η πρόκληση θα είναι μεγάλη και τότε, δεν θα αρκούν οι γνωστές υπεκφυγές.
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Η Εργκενεκόν δοκιμάζει την Τουρκία

Η υπόθεση ανέδειξε τη σφοδρή διαμάχη ανάμεσα στο κοσμικό κατεστημένο και στο κόμμα του Ερντογάν

Τι ακριβώς είναι η Εργκενεκόν; Για τους Τούρκους του μακρινού παρελθόντος, ήταν μια μυθική κοιλάδα. Για τη σημερινή Τουρκία, το όνομα Εργκενεκόν είναι συνδεδεμένο με την πιο εκρηκτική δίκη στην ιστορία του σύγχρονου τουρκικού κράτους.
Στο κατηγορητήριο αναφέρεται ότι μια παράνομη οργάνωση ονόματι Εργκενεκόν έχει διαπράξει δεκάδες τρομοκρατικές ενέργειες και προσπάθησε να ανατρέψει την ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας. Από τον Ιούνιο του 2007, όταν 27 χειροβομβίδες, άλλα εκρηκτικά και παράνομα έγγραφα βρέθηκαν στη σοφίτα του σπιτιού ενός συνταξιούχου υπερεθνικιστή στρατιωτικού σε φτωχογειτονιά της Κωνσταντινούπολης, περισσότεροι από 300 ύποπτοι έχουν συλληφθεί.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται ένας συγγραφέας ερωτικών μυθιστορημάτων, στρατηγοί, αρχισυντάκτες εφημερίδων και άτομα του υποκόσμου. Εις βάρος των 194 απαγγέλθηκαν κατηγορίες και άλλοι 43 τελούν υπό έρευνα. Ελάχιστοι στην Τουρκία υποτιμούν τη σοβαρότητα των κατηγοριών. Ανάλογα όμως με ποιον μιλάει κανείς, ορισμένοι από τους υπόπτους είναι είτε τα αθώα θύματα ενός αδύναμου δικαστικού συστήματος που χειραγωγείται από τις Αρχές είτε αποτελούν πραγματικό κίνδυνο για τη χώρα και την κυβέρνησή της και πρέπει να δικαστούν.
Η υπόθεση Εργενεγκόν ανέδειξε τη σφοδρή διαμάχη ανάμεσα στο κοσμικό (σ.τ.μ.: με την έννοια του μη θρησκευτικού) κατεστημένο της Τουρκίας- στο οποίο ανήκουν διανοούμενοι, δικαστές και επιχειρηματίες- και στο κυβερνών μουσουλμανικό κόμμα, που έχει εδραιωθεί στην εξουσία αφότου την κατέκτησε το 2002. Εχει επίσης υποβάλει σε άνευ προηγουμένου εξονυχιστικό έλεγχο τους στρατιωτικούς, οι οποίοι θεωρούν εαυτούς φύλακες του κοσμικού κράτους και έχουν ανατρέψει τέσσερις εκλεγμένες κυβερνήσεις τα τελευταία 50 χρόνια. Σύμφωνα με νομικούς, οι εκτενείς κατηγορίες και οι ενίοτε τρελοί υπαινιγμοί της υπόθεσης θυμίζουν σε εύρος την Ιερά Εξέταση. Ανακριτές με υπερβάλλοντα ζήλο έχουν συλλάβει δεκάδες υπόπτους χωρίς να απαγγείλουν εναντίον τους κατηγορίες, ενώ οι συνομιλίες από κινητά τηλέφωνα που αποτέλεσαν προϊόντα υποκλοπής εμφανίστηκαν μυστηριωδώς σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες απειλώντας να πλήξουν την αξιοπιστία του τουρκικού δικαστικού συστήματος.
«Η Εργκενεκόν αποτελεί το πρόσχημα για να εκκαθαριστεί η Τουρκία απ΄ όλους τους οπαδούς του κοσμικού κράτους» λέει η Αϊσέλ Τσελικέλ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και επικεφαλής φιλανθρωπικής οργάνωσης που χρηματοδοτεί την κοσμική εκπαίδευση μη προνομιούχων κοριτσιών. Ως απόδειξη φέρνει το παράδειγμα της προκατόχου της στην οργάνωση, Τουρκούν Σαϊλάν, μιας 73χρονης οπαδού του κοσμικού κράτους. Τον Απρίλιο, όταν ήταν σε ανάρρωση από χημειοθεραπεία για την αντιμετώπιση καρκίνου στο στήθοςπου της στοίχισε τη ζωή λίγο αργότερα- αστυνομικοί εισέβαλαν στο σπίτι της και ερεύνησαν προσωπικά της αντικείμενα. Οι συνάδελφοί της υποστηρίζουν ότι οι ανακριτές την είχαν στη μαύρη λίστα λόγω των πολιτικών της απόψεων. Κατηγορίες δεν της απαγγέλθηκαν ποτέ.
Ανάμεσα στις τρομοκρατικές ενέργειες που αποδίδονται στην Εργκενεκόν είναι μία ένοπλη επίθεση σε δικαστήριο το 2006 και η βομβιστική επίθεση στην αριστερή εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» το 2007. Οι ανακριτές πιστεύουν ότι η οργάνωση σχεδίαζε να προκαλέσει κοινωνική αναταραχή, με δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις, για να δημιουργήσει χάος και να υπονομεύσει τη σταθερότητα της Τουρκίας προκειμένου να δικαιολογήσει ένα πραξικόπημα.
Οι υποστηρικτές της έρευνας θεωρούν ότι η υπόθεση της Εργκενεκόν κλείνει τους προ πολλού ανοιχτούς λογαριασμούς με το λεγόμενο «βαθύ κράτος». Με τον όρο αυτόν περιγράφεται μια ασαφής ομάδα στελεχών συνδεδεμένων με τον στρατό οι οποίοι πιστεύεται ότι διεξάγουν εξωδικαστική μάχη με φερόμενους ως εχθρούς του κράτους από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
«Η ελευθερία της έκφρασης δεν δίνει σε κανένα το δικαίωμα να ιδρύει μια πολιτοφυλακή για να ανατρέψει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση» δήλωσε ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Εγκεμέν Μπαγίς μιλώντας προς τους «Νew Υork Τimes».
Σε μια εποχή κατά την οποία οι προοπτικές ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ δεν είναι καλές, οι Βρυξέλλες παρακολουθούν στενά την υπόθεση ως ένα βαρόμετρο για την προσαρμογή της χώρας στα δυτικά πρότυπα. Το Ινστιτούτο Κεντρικής Ασίας- Καυκάσου στην Ουάσιγκτον εκπόνησε μελέτη για την υπόθεση, τονίζοντας την ανησυχία των δυτικών αναλυτών ότι η Εργκενεκόν «αποτελεί μείζον βήμα όχι, όπως ισχυρίζονται οι υπερασπιστές της, προς την εδραίωση της πλουραλιστικής δημοκρατίας στην Τουρκία αλλά προς ένα αυταρχικό μονοκομματικό κράτος».
Αλλοι υποστηρίζουν ότι η δίκη έχει μετατραπεί σε ένα μπρα ντε φερ ανάμεσα στην τάξη των κοσμικών, που είναι αποφασισμένη να διατηρήσει την εξουσία της, και στο ισλαμικό κυβερνών κόμμα το οποίο είναι αποφασισμένο να ενισχύσει τη νομιμότητά του και να κάνει τους αντιπάλους του να σωπάσουν. Αναμφίβολα η υπόθεση συνδέεται με άλλες σοβαρές διαμάχες για το μέλλον της Τουρκίας- ως ένα πιο ισλαμικό ή πιο κοσμικό κράτος.
Στις 14 Μαρτίου 2008, ο επικεφαλής εισαγγελέας του Εφετείου κατέθεσε αγωγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο ζητώντας να τεθεί εκτός νόμου το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), με το σκεπτικό ότι υπονομεύει το κοσμικό κράτος της Τουρκίας προσπαθώντας, μεταξύ άλλων, να χαλαρώσει το μέτρο της απαγόρευσης της ισλαμικής μαντίλας των γυναικών στα πανεπιστήμια. Μία εβδομάδα αργότερα, η αστυνομία προσήγαγε νέους υπόπτους στην υπόθεση Εργκενεκόν, μεταξύ των οποίων αρκετούς κοσμικούς διανοουμένους.
Οταν το δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του για την υπόθεση της μαντίλας τέσσερις μήνες αργότερα, το ΑΚΡ μόλις που κρατήθηκε στη ζωή από μία ψήφο διαφορά. Εξι μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου ψήφισαν υπέρ τού να τεθεί εκτός νόμου επειδή παραβίασε τις κοσμικές αρχές της Τουρκίας, αλλά για να γίνει αυτό χρειάζονταν επτά ψήφοι.
Οι επικριτές της υπόθεσης Εργκενεκόν λένε ότι αποτελεί μέρος μιας συντονισμένης προσπάθειας του ΑΚΡ να αποκαταστήσει την πληγείσα αξιοπιστία του δαιμονοποιώντας τους κοσμικούς αντιπάλους του.
Ο Γκάρεθ Τζένκινς, αναλυτής ειδικός στην Τουρκία που συνέβαλε στη μελέτη του Ινστιτούτου Κεντρικής Ασίας- Καυκάσου, υποστηρίζει ότι μερικές από τις κατηγορίες κυμαίνονται από προϊόντα φαντασίας ως εξωφρενικές. Ως παράδειγμα δίνει τον ισχυρισμό ότι η Εργκενεκόν είχε συναντηθεί με τον Ντικ Τσένι, όταν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, για να συζητήσει την ανατροπή της τουρκικής κυβέρνησης και την αντικατάστασή της με πιο αποδεκτή εναλλακτική λύση.
Ο Σουχεΐλ Μπατούμ, καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Μπαχτσεσεχίρ στην Κωνσταντινούπολη, συμβουλεύει την υπεράσπιση αρκετών κατηγορουμένων στην υπόθεση Εργκενεκόν, περιλαμβανομένου του Εργκούν Ποϊράζ, ο οποίος έχει γράψει πέντε βιβλία επικριτικά για την κυβέρνηση, και του Τουντσάι Οζκάν, κοσμικού δημοσιογράφου και επικριτή του κυβερνώντος κόμματος. Ο καθηγητής Μπατούμ λέει ότι ο Ποϊράζ κρατήθηκε επί 29 μήνες και ο Οζκάν επί 13 μήνες χωρίς καμία απόδειξη εμπλοκής τους σε κάποιο έγκλημα. Προσθέτει ότι αποσπάσματα από υποκλεμμένες συνομιλίες, όπως «Τι πρέπει να κάνουμε σχετικά με τις αντικοσμικές πολιτικές;», εκλήφθηκαν ως απόδειξη συνωμοσίας για την ανατροπή της κυβέρνησης.
Τμήματα από δεκάδες υποκλοπές συνομιλιών σε κινητά τηλέφωνα και ιδιωτικά έγγραφα- τα περισσότερα σχετιζόμενα με υπόπτους στην υπόθεση Εργκενεκόν- δημοσιεύτηκαν σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες. Διανοούμενοι και δημοσιογράφοι λένε ότι είναι συνηθισμένο σε δείπνα και σε άλλες συγκεντρώσεις να αρχίζει η βραδιά με το κλείσιμο όλων των κινητών τηλεφώνων. «Πιστεύω ότι ο κόσμος που πίστευε ότι η το σκοτεινό παρελθόν της Τουρκίας θα διαφωτιστεί από την υπόθεση Εργκενεκόν θα απογοητευθεί» λέει ο Νεντίμ Σενέρ , δημοσιογράφος που καλύπτει την υπόθεση Εργκενεκόν για την εφημερίδα «Μιλιέτ», μία από τις κορυφαίες τουρκικές εφημερίδες. «Το αποτέλεσμα της Εργκενεκόν είναι ότι το τουρκικό δικαστικό σύστημα έχει διαλυθεί».
Του DΑΝ ΒΙLΕFSΚΥ

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ στο Αιγαίο

ΗΠΑ: "Η ένταση πλήττει το ΝΑΤΟ"

Ξεχνούν ποιός προκαλεί και επιτίθεται

Νέες ιδέες για την αποκλιμάκωση της έντασης στον εναέριο χώρο του Αιγαίου και την πιο εύρυθμη λειτουργία του ΝΑΤΟ αναζητεί η Ουάσιγκτον. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του «Βήματος», η πρόθεση της αμερικανικής κυβέρνησης κατέστη σαφής στο περιθώριο των συνομιλιών της Υψηλόβαθμης Συμβουλευτικής Επιτροπής (Ηigh Level Consultative Committee) που πραγματοποιήθηκαν την εβδομάδα που πέρασε στην Αθήνα.
Η ελληνική κυβέρνηση, αν και κατ΄ αρχήν δεν απέρριψε τη συνδρομή της αμερικανικής πλευράς, ξεκαθάρισε ότι οι όποιες συζητήσεις θα περιοριστούν σε ανταλλαγή σκέψεων. Και σε ουδεμία περίπτωση δεν θα λάβουν τη μορφή επίσημων προτάσεων. Οι αμερικανικές προθέσεις δεν είναι νέες.
Είναι γνωστές τόσο στην Αθήνα όσο και στην Αγκυρα, καθώς η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η κατάσταση στο Αιγαίο όχι μόνο γεννά κινδύνους αλλά παράλληλα πλήττει την Ατλαντική Συμμαχία με δύο τρόπους: πρώτον, δημιουργεί προβλήματα
στον σχεδιασμό και στην εκτέλεση ασκήσεων και, δεύτερον, υποχρεώνει τις δύο χώρες να δεσμεύουν μεγάλο αριθμό δυνάμεων τις οποίες θα μπορούσαν να διαθέσουν σε αποστολές του ΝΑΤΟ, όπως το Αφγανιστάν.
Οταν μάλιστα ο πρώην υπουργός Αμυνας κ. Ευ. Μεϊμαράκης είχε επισκεφθεί την αμερικανική πρωτεύουσα πριν από μερικούς μήνες και είχε παρουσιάσει αναλυτικά στους συνομιλητές του το κόστος της ελληνοτουρκικής διαμάχης στο Αιγαίο, εκείνοι είχαν εντυπωσιαστεί από το ύψος αυτού.
Κατά την προετοιμασία των υψηλόβαθμων συνομιλιών (στις οποίες συμμετείχαν από ελληνικής πλευράς ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας κ. Π. Μπεγλίτης και από αμερικανικής ο Αλεξάντερ Βέρσμπαου, βοηθός υπουργός Αμυνας για θέματα διεθνούς ασφαλείας), η Ουάσιγκτον είχε ζητήσει- ήδη από το καλοκαίρι- να συζητηθούν ανοιχτά τα θέματα του Αιγαίου. Ο κ. Βέρσμπαου είχε άλλωστε συζητήσει το θέμα με τον έλληνα πρεσβευτή στην Ουάσιγκτον κ. Βασ. Κασκαρέλη . Ο τελευταίος το είχε αποκρούσει.
Ακόμη και σύσκεψη για το Αιγαίο είχαν πραγματοποιήσει οι χειριστές του θέματος στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, καταγράφοντας τις σκέψεις τους στο non paper που επιδόθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Εξωτερικών. Προσφάτως μάλιστα βρέθηκαν στην Ελλάδα αναλυτές έγκυρου αμερικανικού ινστιτούτου, που συνεργάζεται με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, με σκοπό να συγκεντρώσουν πληροφορίες για τα προβλήματα στο Αιγαίο.
Αν και εκτός ατζέντας, το Αιγαίο πάντως συζητήθηκε. Οι Αμερικανοί δεν μετακινήθηκαν από την πάγια θέση τους ότι το πρόβλημα με τις συνεχιζόμενες υπερπτήσεις των τουρκικών αεροσκαφών προκαλεί επικίνδυνες καταστάσεις. Και συνέστησαν απευθείας διάλογο με την Αγκυρα προκειμένου να επιλυθεί.
Πρόσθεσαν όμως ότι, επειδή προφανώς η έναρξη ενός τέτοιου διαλόγου δεν διαφαίνεται να εκκινεί άμεσα αλλά και η κατάληξή του δεν μπορεί να προδικαστεί, θα ήταν καλό να αναζητηθούν ορισμένοι κανόνες για την εναέρια κυκλοφορία των νατοϊκών αεροσκαφών στο Αιγαίο. Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, μία προσέγγιση και επεξεργασία ιδεών είναι δυνατόν να γίνει σε επίπεδο στρατιωτικών επιτελείων, ενδεχομένως στο πλαίσιο του νατοϊκού SΗΑΡΕ από όπου έχουν κατά καιρούς προέλθει διάφορες σκέψεις για το Αιγαίο.
Η Αθήνα όμως έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι δεν θα αποδεχθεί ακρίτως διαβουλεύσεις. «Αλλο οι συζητήσεις,άλλο οι διαβουλεύσεις» επεσήμαναν στρατιωτικές πηγές στους αμερικανούς συνομιλητές τους. Η ελληνική πλευρά πρόσθεσε μάλιστα ότι δεν θα δεχθεί ιδέες που θα μετατρέπουν το Αιγαίο σε ειδική περίπτωση ή θα διαμορφώνουν ειδικό καθεστώς. «Ο,τι διαμορφωθεί, θα αφορά σε όλο τον νατοϊκό εναέριο χώρο και όχι μόνο στο Αιγαίο» τονίστηκε.
Κομμάτι των συνομιλιών αφιερώθηκε και σε άλλο ένα ζήτημα. Πρόκειται για τις διαπραγματεύσεις για τη νέα στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ. Στο πλαίσιο αυτών, έχει υπάρξει κατ΄ αρχήν συμφωνία από τον Φεβρουάριο του 2009 (στη Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ) ώστε να υπάρχει εναλλαγή έλληνα και τούρκου διοικητή στο CΑΟC της Λάρισας (που μετονομάζεται από CΑΟC-7 σε CΑΟC-4) κάθε έξι μήνες.
Η ελληνική πλευρά είχε αρχικά εξασφαλίσει ως αντάλλαγμα ότι για τα πρώτα δύο χρόνια θα υπάρχει έλληνας διοικητής, καθώς και τη θέση του επιτελάρχη στο αεροπορικό στρατηγείο της Σμύρνης. Η τελική απόφαση πάντως εκκρεμεί στο Βορειοατλαντικό Συμβούλιο (ΝΑC) και ίσως ληφθεί στις αρχές του 2010.
«Οχι» του Γιώργου σε Ερντογάν
Η Αθήνα δεν αποδέχεται την πρόταση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για διάλογο εφ΄ όλης της ύλης στο Αιγαίο. Δεν απορρίπτει πάντως την παραπομπή του θέματος της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει κοινή συμφωνία και υπογραφή συνυποσχετικού. Παράλληλα απορρίπτεται συζήτηση για θέματα μειονοτήτων, τα οποία θεωρεί εσωτερικά και όχι διμερή. Αυτά αναμένεται να είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, ορισμένα από τα βασικά σημεία της απαντητικής επιστολής του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου στον τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η επιστολή αναμένεται να επιδοθεί στην Αγκυρα αυτή την εβδομάδα.
Η εναλλαγή των διοικητών
Η ΕΝΑΛΛΑΓΗ διοικητών είναι μία από τις αρχές της νέας στρατιωτικής δομής της Συμμαχίας, μετά και την απόφαση για μείωση των πολυεθνικών CΑΟCs από 10 σε τέσσερα. Η μόνη εξαίρεση αφορά το CΑΟC της Γερμανίας, όπου ο διοικητής θα είναι μονίμως Γερμανός. Ωστόσο, τον Μάιο του 2009, σημειώθηκε μία αλλαγή που φέρεται να έχει οδηγήσει την Αθήνα σε δεύτερες σκέψεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ενώ αρχικά είχε συμφωνηθεί ότι όταν θα ορίζεται έλληνας διοικητήςστο CΑΟC της Λάρισας, υποδιοικητής θα είναι Αμερικανός, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπαναχώρησαν και δήλωσαν ότι παραχωρούν τη θέση στους Τούρκους. Με αυτόν τον τρόπο, οι Τούρκοι θα έχουν το ένα εξάμηνο τη διοίκηση, αλλά και όταν θα αναλαμβάνει ο έλληνας διοικητής θα διατηρούν τη θέση του υποδιοικητή. Επομένως, θα έχουν διαρκή παρουσία στη Λάρισα, γεγονός που τουλάχιστον από πολιτικής απόψεως δημιουργεί εύλογους συνειρμούς.
Η Αθήνα υιοθετεί λοιπόν πλέον την αρχή «nothing is agreed until everything is agreed» (σ.σ.: «τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί ώσπου να συμφωνηθούν όλα»). Και το ενδεχόμενο επανεξέτασης ή και ανατροπής της κατ΄ αρχήν συμφωνίας σε επίπεδο Στρατιωτικής Επιτροπής δεν μπορεί να αποκλειστεί. Πόσο μάλλον αν επιβεβαιωθούν ορισμένες πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες η Τουρκία αναμένεται να κερδίσει και μία από τις θέσεις βοηθών Γενικών Γραμματέων του ΝΑΤΟ, εξέλιξη που θα ισχυροποιούσε πάρα πολύ τη θέση της στους κόλπους της Συμμαχίας.
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ποιοί είναι οι «ψεύτες» και οι «επικίνδυνοι» για το μεταναστευτικό;

Του Γιάννη Κολοβού
Απελπιστική μονομέρεια χαρακτήριζε το άρθρο των καθηγητριών κυριών Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου για την μετανάστευση προς την Ελλάδα, το οποίο δημοσιεύθηκε προσφάτως στο «Βήμα» (Βήμα Ιδεών, Αύγουστος 2009).
Αναφερόμενες στον ετήσιο αριθμό συλληφθέντων για παράνομη είσοδο και παραμονή στην χώρα (146.337 κατά το 2008) μας παρέθεσαν κάποια επιχειρήματα και υποθέσεις που, κατά την άποψή τους, έδειχναν ότι ο πραγματικός αριθμός των παρανόμως εισερχομένων στην χώρα μας είναι μικρότερος. Απέφυγαν όμως να αναφέρουν άλλες εκτιμήσεις και υποθέσεις που θα αύξαναν (ενδεχομένως κατά πολύ) τον αριθμό αυτό, όπως για παράδειγμα το ότι υπάρχει ένας άγνωστος αριθμός παρανόμων μεταναστών που εισέρχεται στην χώρα χωρίς να συλληφθεί ούτε στα σύνορα ούτε στην ενδοχώρα και επομένως δεν καταμετράται.
Ενδεικτικό του γεγονότος ότι ο υπολογισμός του αριθμού των παρανόμων μεταναστών είναι δύσκολος και βασίζεται σε σημαντικό βαθμό σε υποθέσεις είναι το ότι το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής κάνει λόγο για 250.000 παράνομους μετανάστες στην χώρα μας ενώ ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών κ. Χρήστος Μαρκογιαννάκης θεωρεί ότι αυτοί μπορεί να φθάνουν και τις 700.000. Επίσης, οι κυρίες Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου στάθηκαν μόνο στον αριθμό των συλληφθέντων κατά το 2008 και δεν είδαν την σωρευτική διόγκωση του προβλήματος καθώς στους συλληφθέντες του 2008 θα πρέπει να προστεθούν και οι 112.364 συλληφθέντες του 2007, οι 95.239 συλληφθέντες του 2006, οι συλληφθέντες της φετινής χρονιάς και ούτω καθ’ εξής.
Κατόπιν, οι κυρίες Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου εξαπέλυσαν έναν καταιγισμό εν πολλοίς εικαζόμενων θετικών οικονομικών συνεπειών για την χώρα μας λόγω της μετανάστευσης. Όμως και αυτή η αναφορά ήταν μονόπλευρη, γενικόλογη και χωρίς να στοιχειοθετείται – έγινε μόνο μία αναφορά σε (μη-κατονομαζόμενες) «εκτιμήσεις του ΔΝΤ». Και πάλι οι κυρίες Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου απέφυγαν να αναφερθούν στις αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις του φαινομένου όπως η μείωση των μισθών σε κλάδους όπου εισήλθαν μετανάστες, η αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος των ασθενέστερων εισοδηματικά στρωμάτων και η μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ. Απέφυγαν επίσης να αναφερθούν και στο τεράστιο κόστος που έχει επωμισθεί η χώρα μας εξ’ αιτίας της μετανάστευσης (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, νοσηλεία, κόστος εκπαίδευσης των παιδιών των μεταναστών, κόστος αστυνόμευσης, κόστος φύλαξης, διοικητικά κόστη κλπ).
Πάντως, με το σκεπτικό των κυριών Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου η Ελλάδα, έχοντας μία πανθομολογουμένως ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική, πέτυχε τέτοια μεγιστοποίηση του οφέλους την οποία δεν είχαν άλλες χώρες με πιο συγκροτημένη μεταναστευτική πολιτική και πιο αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό (όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία). Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Harvard George J. Borjas, ειδικός σε θέματα Οικονομικής της Μετανάστευσης, αναφερόμενος στις ΗΠΑ, επισημαίνει ότι «το αποτέλεσμα του ισολογισμού [της μετανάστευσης] δεν είναι ούτε συντριπτικά θετικό ούτε συντριπτικά αρνητικό – και ένας εχέφρων άνθρωπος θα συμπέραινε πιθανότατα ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο μηδέν» (Borjas George “Heaven’s Door: Immigration policy and the American economy”, Princeton University Press, Princeton, New Jersey 1999, σελ. 126). Στην Βρετανία πρόσφατη σχετική έκθεση της Διακομματικής Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής των Λόρδων υπογραμμίζει ότι «Το γενικό μας συμπέρασμα είναι ότι τα οικονομικά οφέλη της θετικής καθαρής μετανάστευσης είναι μικρά ή ασήμαντα» (House of Lords Select Committee on Economic Affairs, 1st Report of Session 2007-08 “The Economic Impact of Immigration, Volume I: Report”, 1 April 2008, London: The Stationery Office, σελ. 52). Όταν, λοιπόν, σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία γίνεται λόγος για πενιχρά ή αμελητέα οικονομικά οφέλη από την μετανάστευση, θα πρέπει να μας προβληματίσει η αντίστοιχη ανερμάτιστη θριαμβολογία των συγγραφέων του άρθρου.
Εκεί όμως που οι κυρίες Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου πραγματικά ξεπέρασαν τον ίδιο τους τον εαυτό ήταν στο σημείο όπου τόνισαν ότι «όποιος ισχυρίζεται ότι γνωρίζει [πόσους μετανάστες αντέχουν η οικονομία και η κοινωνία μας] λέει ψέματα και είναι επικίνδυνος»! Με το σκεπτικό τους αυτό έβγαλαν ως «ψεύτες» και «επικίνδυνους» ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το οποίο τον Οκτώβριο του 2008 επικύρωσε το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο όπου ξεκάθαρα αναφέρεται ότι η μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν της «την χωρητικότητα υποδοχής της Ευρώπης από πλευράς της αγοράς εργασίας της, της κατοικίας, και των υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υπηρεσιών» (σελ. 3). Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει ότι η νόμιμη μετανάστευση θα πρέπει «να λαμβάνει υπ’ όψιν της τις προτεραιότητες, τις ανάγκες και τις χωρητικότητες υποδοχής που καθορίζονται από κάθε Κράτος-Μέλος» (σελ. 4). Άρα, κατά τις κυρίες Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο προτείνει να «μετρηθεί» κάτι που κατ’ εκείνες δεν μετριέται! Όμως, υπάρχουν χώρες που εδώ και πολλά χρόνια προβαίνουν σε εκτιμήσεις των αναγκών της οικονομίας τους σε εργατικό δυναμικό (πόσοι, σε ποιους κλάδους, για πόσο χρονικό διάστημα). Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Βρετανία, όπου αυτόν τον ρόλο έχει η Migration Advisory Committee υπό τον καθηγητή του London School of Economics David Metcalf. Προφανώς, με το σκεπτικό των κυριών Λυμπεράκη και Τριανταφυλλίδου, είναι και εκείνος ένας ψεύτης και επικίνδυνος, όπως και όλη η Επιτροπή την οποία διευθύνει! Αναφορικά με την «χωρητικότητα» της κοινωνίας, αυτή καταδεικνύεται από την πορεία των δεικτών ενσωμάτωσης (οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής, εκπαιδευτικής, πολιτικής κλπ) των νομίμων μεταναστών καθώς και από την εξέλιξη των στάσεων του φιλοξενούντος πληθυσμού απέναντί τους. Επειδή η επίτευξη της κοινωνικής ενσωμάτωσης είναι αρκετά δύσκολη και γίνεται σε βάθος χρόνου, απαιτείται η εγκατάσταση μεταναστών να είναι ελεγχόμενη και σε σχετικά μικρούς αριθμούς.
Πάντως, η ελληνική κοινή γνώμη δεν συμμερίζεται την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν το θέμα οι κυρίες καθηγήτριες. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 93% των Ελλήνων θεωρεί ότι η χώρα έχει φθάσει στα όριά της αναφορικά με την εισροή μεταναστών ενώ το 72% επιθυμεί μία αυστηρότερη μεταναστευτική πολιτική (Καθημερινή, 5/7/2009).
ΥΓ: Το άρθρο βασίζεται στην επιστολή-απάντηση την οποία απέστειλε ο γράφων στο «Βήμα Ιδεών» κατά τα μέσα Αυγούστου και η οποία δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί.

* Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το τέλος μίας ουτοπίας: η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη» κυκλοφόρησε το 2008 από τις Εκδόσεις Πελασγός.
Η επιστολή του Γ. Κολοβού στο "Βήμα Ιδεών" δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου συνοδευόμενο από απάντηση της καθηγήτριας κας Τριανταφυλλίδου.
Το σχετικό link είναι εδώ

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ο γόρδιος δεσμός της 2ης γενιάς μεταναστών

Χωρίς να λυθούν βασικά θέματα

γίνεται λόγος για την ιθαγένεια

Της Μαρίας Δεληθανάση
Την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας «κυρίως της λεγόμενης δεύτερης γενιάς... με τη γέννηση του νέου ανθρώπου στην επικράτειά μας» εξήγγειλε στις 4 Νοεμβρίου ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου στο Παγκόσμιο Φόρουμ του ΟΗΕ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο υπ. Εσωτερικών κ. Γ. Ραγκούσης είχε δεσμευθεί στη Βουλή για συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές όσων μεταναστών έχουν συμπληρώσει πέντε χρόνια νόμιμης παραμονής και «απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας για όσα παιδιά γεννιούνται στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες που διαμένουν στη χώρα για ορισμένο χρόνο και για εκείνα που έχουν λάβει ελληνική εκπαίδευση ορισμένης διάρκειας». Ομως, προ ημερών, η υφ. Εσωτερικών κ. Θεοδώρα Τζάκρη δήλωσε στη Βουλή ότι «το δικαίωμα αυτό επιφυλάσσεται (μόνο) στα παιδιά των νομίμων μεταναστών».
Συνολικά ο αριθμός των παιδιών που έχουν γεννηθεί εδώ ή έχουν έρθει σε μικρή ηλικία και έχουν φοιτήσει στο ελληνικό σχολείο δεν ξεπερνάει τις 200.000 - 250.000. Μικρότερος ο αριθμός όσων έχουν γεννηθεί εδώ (εκτιμώνται σε 150.000 - 170.000 περίπου) και ακόμη μικρότερος ο αριθμός όσων οι γονείς είναι νόμιμοι.
Σύμφωνα με τον κ. Μάρτιν Μπαλντουιν - Εντουαρντς, από το Μεσογειακό Παρατηρητήριο Μετανάστευσης του Παντείου Πανεπιστημίου, στην απογραφή του 2001 καταγράφηκαν 120.000 παιδιά γεννημένα στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς. Οπως σημειώνει στην «Κ», 40.000 από αυτά έχουν γονείς με αμερικανική, αυστραλιανή, γερμανική, βρετανική, κυπριακή και άλλων εύπορων κρατών υπηκοότητα. Αλλα 44.000 παιδιά είχαν τότε γονείς αλβανικής υπηκοότητας.
Επρόκειτο κυρίως για Αλβανούς υπηκόους ελληνικής καταγωγής, των οποίων οι αιτήσεις για ελληνική υπηκοότητα εκκρεμούσαν για μία τουλάχιστον δεκαετία. Από τo 2006 μέχρι σήμερα, 30.000 (10.000 περίπου τον χρόνο) έχουν πολιτογραφηθεί Ελληνες. Εναν επιπλέον αριθμό αποτελούσαν παιδιά ομογενών από την πρώην ΕΣΣΔ, των οποίων ο αριθμός εκτιμόταν σε 180.000 και πολιτογραφήθηκαν Ελληνες μέχρι το 2003. Κατά συνέπεια, ο αριθμός παιδιών με γονείς μετανάστες από τρίτες χώρες δεν ξεπερνούσε μέχρι το 2001 τις 50.000 - 60.000.
Μετά το 2001 έχουν γεννηθεί άλλα 100.000 - 110.000 παιδιά από μητέρες τρίτων χωρών (το 60% αλβανικής υπηκοότητας). Οπότε ο συνολικός αριθμός δεν υπερβαίνει τα 150.000 - 170.000 παιδιά. «Καθώς στην πλειονότητά τους έχουν γεννηθεί μετά το 1996», σημειώνει ο κ. Μπαλντουιν, «θα χρειαστούν τουλάχιστον άλλα 10 χρόνια μέχρι να βγουν στην αγορά εργασίας. Η χρονική αυτή στιγμή συμπίπτει με αιφνίδια άνοδο της δημογραφικής γήρανσης στην Ελλάδα, οπότε η ύπαρξή τους στην αγορά εργασίας θα είναι απαραίτητη».
Εάν, όμως, ισχύσει η δήλωση της κ. Τσάκρη για νομιμοποίηση μόνο των παιδιών «νομίμων μεταναστών», ένας πολύ μεγάλος αριθμός των παιδιών της 2ης γενιάς θα κληθεί να ζήσει στη χώρα που γνωρίζει ως πατρίδα του μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας. Ο επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ κ. Αποστόλης Καψάλης εκτιμά ότι σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για περισσότερα από 80.000 παιδιά. «Αυτό σημαίνει», σχολιάζει, «ότι η 2η γενιά θα αποτελέσει μια πλούσια δεξαμενή φθηνών εργατικών χεριών για πολλά χρόνια.
Χωρίς να διασφαλισθεί η νομιμότητά τους, δεν θα έχουν δικαιώματα που μεταφράζονται σε κόστος για τον εργοδότη. Τα προβλήματα με το νομικό τους καθεστώς σχετίζονται άμεσα με το κόστος της εργασίας τους. Η Ελλάδα είναι ένας παρωχημένος παραγωγικός ιστός που στηρίζεται στο φθηνό κόστος εργασίας. Η οικονομία της δεν στηρίζεται στην καινοτομία, στην τεχνολογία και στην επιστήμη. Γι’ αυτό παρουσιάζει από τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας και υψηλότερα ποσοστά παρανόμων μεταναστών διεθνώς».
Η αδυναμία των διαδοχικών μεταναστευτικών νόμων να διασφαλίσουν σταθερότητα και νομιμότητα απεικονίζεται ανάγλυφα στα νούμερα: 550.000 άδειες διαμονής βρίσκονται εν ισχύι. 130.000 άνθρωποι έχουν εκπέσει της νομιμότητας εξαιτίας της αδιάρρηκτης σύνδεσης νομιμότητας και συλλογής ενσήμων, για την απόκτηση των οποίων την ευθύνη φέρει ο αλλοδαπός και όχι ο εργοδότης. Εχουν εκδοθεί 3.265 άδειες μακράς διαμονής (αορίστου και δεκαετούς) και μόλις 102 άδειες επί μακρόν διαμενόντων, παρ’ ότι σκοπιμότητα της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας είναι η εργασιακή κινητικότητα των αλλοδαπών εκτός Ελλάδας. Δεν αναμένεται να εκδοθούν στο εγγύς μέλλον άλλες άδειες επί μακρών διαμενόντων, αφού απαραίτητη προϋπόθεση είναι η παρακολούθηση μαθημάτων ελληνικής γλώσσας από το ΙΔΕΚΕ (Ινστιτούτο Διαρκούς Εκπαίδευσης Ενηλίκων) και η διεξαγωγή εξετάσεων. Ομως, εδώ και εννέα μήνες οι εργαζόμενοι στο ΙΔΕΚΕ δεν έχουν πληρωθεί, οπότε δεν γίνονται μαθήματα ούτε εξετάσεις (κάθε Οκτώβριο και Μάρτιο).
Η συμμετοχή στις Δημοτικές
Το υπ. Εσωτερικών αυτή τη στιγμή εξετάζει τη συμμετοχή των αλλοδαπών που έχουν συμπληρώσει πέντε χρόνια νόμιμης παραμονής στις δημοτικές εκλογές του 2010 και αφήνει για το μέλλον το θέμα της ιθαγένειας. Βέβαια, σε προηγμένα κράτη της Ε.Ε., μετανάστες με ανάλογα χρόνια νόμιμης διαμονής όχι απλώς είναι νόμιμοι, αλλά αποκτούν υπηκοότητα. «Σε ένα σύστημα με ορθολογική μεταναστευτική πολιτική δεν είναι λογικό να υπάρχουν παράνομοι γονείς με παιδιά 18 ετών που έχουν μεγαλώσει στη χώρα», σημειώνει ο νομικός κ. Βασίλης Χρονόπουλος, υπεύθυνος του διαδικτυακού περιοδικού diavatirio.net.
«Εάν το σύστημα είχε λειτουργήσει, οι γονείς αυτοί σήμερα θα είχαν άδεια μακράς διαμονής ή ακόμη και ελληνική ιθαγένεια. Πάμε να θεραπεύσουμε την ιθαγένεια, χωρίς να έχουμε λύσει βασικά θέματα της μεταναστευτικής νομοθεσίας, με το νομικό καθεστώς των μεταναστών να τίθεται διαρκώς σε αμφισβήτηση». Απαιτείται η δημιουργία ενός ορθολογικού συστήματος που θα καλύπτει όλη την πορεία των αλλοδαπών, από την απόδοση της άδειας παραμονής μέχρι τις άδειες μακράς διαμονής και ίσως την ιθαγένεια, τονίζει ο κ. Χρονόπουλος, από τους πρωτοπόρους του αγώνα για τα δικαιώματα της 2ης γενιάς. «Σήμερα, όμως, πρέπει να λύσουμε άμεσα τον γόρδιο δεσμό της 2ης γενιάς. Οι νέοι που έχουν μεγαλώσει στη χώρα δεν πρέπει να κανένα τρόπο να πληρώσουν την ανεπάρκεια των πολιτικών του παρελθόντος», σημειώνει. «Ακούγονται πολλές φωνές αντίθετες στην απόδοση ιθαγένειας, που κινδυνολογούν ισχυριζόμενες ότι ένα νέο σύστημα θα λειτουργούσε σαν «κράχτης» για παράνομους μετανάστες που θα κατέφθαναν στη χώρα μόνο και μόνο για να γεννήσουν και να κερδίσουν την ελληνική ιθαγένεια. Ομως, η ρύθμιση δεν αφορά αυτούς τους μετανάστες. Οσοι αγωνίστηκαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα για να αλλάξει ο Κώδικας Ιθαγένειας δεν εννοούσαν κάτι τέτοιο».
Πάντως, μεταβατικά πρέπει να δοθεί με επιεικέστερους όρους δικαίωμα πρόσβασης στην ελληνική ιθαγένεια όλων των νέων που έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει στη χώρα, ανεξάρτητα από το καθεστώς διαμονής αυτών ή των γονέων τους, σημειώνουν έγκριτοι νομικοί. Γι’ αυτό και η αναθεωρημένη πρόταση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου για τον νέο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας μιλάει για χορήγηση ιθαγένειας ύστερα από πέντε χρόνια νόμιμης διαμονής των ενηλίκων και σε όλα τα παιδιά που κατοικούν «μόνιμα και νόμιμα στη χώρα επί πενταετία μαζί με έναν από τους γονείς και παρακολουθούν ή έχουν παρακολουθήσει σχολείο στην Ελλάδα».
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Παιχνίδι με τους μετανάστες άρχισε η κυβέρνηση

Σε αλλοίωση της σύνθεσης του εκλογικού σώματος και στη δημιουργία εθνολογικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, οδηγεί η απόφαση της κυβέρνησης να χορηγήσει την ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των παράνομων ή νόμιμων μεταναστών, ασχέτως μάλιστα αν έχουν γεννηθεί ή όχι στη χώρα μας.
Παράλληλα θα δοθεί το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους αλλοδαπούς που διαμένουν τα τελευταία χρόνια νόμιμα στην Ελλάδα.
Κι όλα αυτά, χωρίς να έχει προηγηθεί η καταγραφή των αλλογενών που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, κάτι που αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία.
Όπως φαίνεται το ΠΑΣΟΚ προτιμά να ανοίξει την «κερκόπορτα» σ’ ένα μωσαϊκό εθνοτήτων, στρώνοντας το χαλί στον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό τους προκειμένου να διαπιστωθεί, αν είναι όντως αυτοί που δηλώνουν.
Κι εδώ εισέρχεται η κρίσιμη παράμετρος. Πάνω από το 60% των εγγράφων που καταθέτουν οι εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης ξένοι είναι πλαστό, αφού π.χ. εμφανίζονται Μπαγκλαντέζοι να παρουσιάζονται ως Αφγανοί, ώστε να αποκτήσουν αυτόματα την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα.
Όπως τόνιζαν στον «ΑΤ» κύκλοι του υπουργείου Εσωτερικών, σε καμία περίπτωση, ακόμη κι αν συνδράμει η κρατική ασφάλεια, δεν μπορεί να είναι σχολαστικός ο έλεγχος, λόγω του βεβιασμένου της πρωτοβουλίας, επιτρέποντας έτσι την ελληνοποίηση κακοποιών και αντεθνικών στοιχείων.
Το χειρότερο είναι ότι ανοίγει διάπλατα την «κερκόπορτα» στον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και στον τουρκικό σωβινισμό, αφού επιτρέπει τη δημιουργία «Κοσόβων» στα σύνορα της χώρας μας. Γιατί, ποιος θα εμποδίσει, στο προσεχές μέλλον, τους ελληνοποιημένους Αλβανούς να εγκατασταθούν κατά κύματα στην ακριτική Ηπειρο ή τους μουσουλμάνους που θα αυτοχαρακτηρισθούν Τούρκοι να κάνουν το ίδιο στη δυτική Θράκη και αργότερα να διεκδικήσουν την αυτονομία τους, επικαλούμενοι ψευδώς ότι θίγονται τα δικαιώματά τους ως μειονότητες;
Η απόφαση της Ιπποκράτους να καθορίζουν οι μετανάστες με την ψήφο τους την τύχη του τόπου σε τέτοια έκταση αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία.
Στη Γερμανία τα παιδιά των μεταναστών παίρνουν την ιθαγένεια εφόσον οι γονείς τους ζουν νόμιμα σ’ αυτή τουλάχιστον 18 χρόνια.
Παρόμοιο καθεστώς επικρατεί τόσο στην Ολλανδία όσο και στην Αγγλία, ενώ στην Ιταλία η υπηκοότητα δίνεται με το σταγονόμετρο.
Με τις εξαγγελίες Παπανδρέου όποιος γεννηθεί σε μια βάρκα στα ελληνικά χωρικά ύδατα ή εισέλθει παράνομα στη χώρα πριν την εφηβεία και φοιτήσει σε σχολείο αυτομάτως «βαφτίζεται» Ελληνας.
Αφορμή για τις δηλώσεις του στάθηκε η διοργάνωση του τρίτου παγκόσμιου φόρουμ για τη μετανάστευση από το ελληνικό υπουργείο Εσωτερικών.
Μιλώντας στο συνέδριο, ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης τόνισε τη συμβολή των μεταναστών στην οικονομία και ανακοίνωσε μέτρα για την ομαλή ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία.
Αίσθηση προκάλεσε η αναφορά στο ίδιο φόρουμ του πρώην υφυπουργού Εσωτερικών Θανάση Νάκου ότι «η μετανάστευση πρέπει να είναι ζήτημα επιλογής και όχι ανάγκης και να μη θεωρείται υποκατάστατο της ανάπτυξης».
Η παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια για το Σκοπιανό, όπου καυτηρίασε τη στάση της γειτονικής χώρας, αλλά και οι βολές του κατά της Τουρκίας για την έλλειψη προόδου στο Κυπριακό υπήρξε καταλυτική και υπερθεματίστηκε απ’ όλες τις πλευρές.
ΤΙ ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΕ Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ
Τη χορήγηση ελληνικής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών, το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές για τους μακροχρόνια διαμένοντες μετανάστες και την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ, που καθορίζει το καθεστώς ασύλου και επαναπροώθησης μεταναστών, κατόπιν ελληνικού αιτήματος, προανήγγειλε, χθες, ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στο παγκόσμιο φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη που διεξάγεται στο Μέγαρο Μουσικής, παρουσία του γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν.
Χαιρετισμό στην τελετή έναρξης του φόρουμ απηύθυνε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, ο οποίος τόνισε, χρησιμοποιώντας τη λέξη στα ελληνικά, ότι «η έννοια της φιλοξενίας στην εποχή της έντονης κινητικότητας πληθυσμών που ζούμε πρέπει να είναι ο κοινός στόχος κοινωνιών και κυβερνήσεων».
Στην κατ’ ιδίαν συνομιλία που είχαν οι δύο άνδρες διαπιστώθηκε, όπως ανέφερε ο πρωθυπουργός, ταύτιση απόψεων σε θέματα πέραν του μεταναστευτικού ζητήματος, όπως το όνομα της ΠΓΔΜ, το Σκοπιανό, το Κυπριακό, αλλά και οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ.
Σε δηλώσεις του ο κ. Παπανδρέου υποστήριξε πως ενημέρωσε τον Γ.Γ. του ΟΗΕ για τις τελευταίες πρωτοβουλίες του με στόχο τη δημιουργία μιας δυναμικής τόσο στο Κυπριακό όσο και στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ και δήλωσε ότι υπήρξε ταύτιση απόψεων με τον Γ.Γ. Από την πλευρά του ο κ. Μπαν Κι Μουν εξέφρασε την πεποίθηση ότι θα υπάρξει πρόοδος στο Κυπριακό, δηλώνοντας ότι «η διεθνής κοινότητα έχει υψηλές προσδοκίες από τις συνομιλίες που πρέπει να συνεχιστούν», ενώ αναφερόμενος στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, έκανε λόγο για ετοιμότητα από την πλευρά του κ. Νίμιτς, ώστε να επαναληφθούν οι συνομιλίες όταν τα δύο μέρη είναι έτοιμα.
Σε ό,τι αφορά στους μετανάστες, ο κ. Μπαν Κι Μουν είπε ότι η ελληνική οικονομία έχει ωφεληθεί από τους μετανάστες, ωστόσο δεν παρέλειψε να παρατηρήσει ότι έχουν εκφραστεί και ανησυχίες για τις συνθήκες φιλοξενίας τους στη χώρα μας.
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Εθνικισμός, Πατριωτισμός και Εθνισμός

«…Το πρώτο σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους.Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στον γυιό σου την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει…».
Το άρθρο αυτό θα ασχοληθεί με τις συγκεχυμένες εν πολλοίς έννοιες εθνικισμός - εθνισμός – πατριωτισμός. Τα σύγχρονα λεξικά έχουν προσδώσει στον όρο «εθνικισμός» έννοια στρεβλωτική και οι εθνομηδενιστές όταν θέλουν να προσβάλουν τη δράση των ιδεολογικών τους αντιπάλων την χαρακτηρίζουν εθνικιστική, θεωρώντας ότι έτσι τους περιθωριοποιούν. Από την αντίπερα όχθη αυτοί, οι οποίοι εισπράττουν την επίθεση, θεωρώντας τον χαρακτηρισμό προσβλητικό, αμυνόμενοι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι δεν είναι εθνικιστές αλλά εθνιστές.
Η σύγχυση των εννοιών δεν είναι τυχαία! Ο Θουκυδίδης αναφέρει σχετικά με την τότε προπαγάνδα: «ακόμη και την καθιερωμένη σημασία των λέξεων άλλαξαν για να δικαιολογούν τις πράξεις των».
Στο «Νέον Ορθογραφικόν Ερμηνευτικόν Λεξικόν» του Δημητράκου διαβάζουμε: «εθνικισμός: η αποκλειστική προσήλωσις εις την εξυπηρέτισιν των εθνικών ιδεωδών».
Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτριο Βεζανή ο εθνικισμός αποτελεί: την «ενεργητική κατάφαση της ιδέας του Έθνους». Δηλαδή ο εθνικιστής δεν πιστεύει απλά στα ιδεώδη του Έθνους αλλά ενεργεί συνάμα. Ο εθνιστής ενώ πιστεύει στα ιδεώδη του Έθνους εντούτοις ηθελημένα δεν αγωνίζεται γι’αυτά. Δηλαδή ενώ ο εθνικιστής είναι ένας δρών αγωνιστής υπέρ του Έθνους ο εθνιστής απλώς πιστεύει στο Έθνος, ανήκει σ’ αυτό αλλά δεν επιθυμεί να αγωνισθεί για το Έθνος του.
Σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, τον πατέρα της Δημοκρατίας, ο εθνικισμός βασίζεται στο Έθνος, ο πατριωτισμός βασίζεται στην Πατρίδα. Ο εθνικισμός υπάρχει στον πνευματικό χώρο αλλά και στον βιολογικό, διότι προϋποθέτει την ύπαρξη φυλής. Επίσης ο εθνικισμός είναι διαχρονικός, διότι στην έννοια του Έθνους περιλαμβάνονται οι αγέννητοι και οι νεκροί. Το Έθνος λοιπόν, επεκτείνεται στο παρελθόν και στο μέλλον. Η πατρίδα από την άλλη έχει συναισθηματικό περιεχόμενο, διότι συνδέει τα άτομα ενός ομογενούς λαού προς έναν γεωγραφικό χώρο. Μπορεί να υπάρξει Έθνος χωρίς Πατρίδα (π.χ. διότι αυτή κατεκτήθη και το έθνος εξεδιώχθη). «Όσον μεγαλύτερος και λαμπρότερος είναι ένας πολιτισμός τόσον ισχυρότερον είναι το σχετικόν εθνικόν αίσθημα και κατά συνέπειαν ο εθνικισμός». Ο Παπαναστασίου διαχωρίζει τον εθνικισμό από τον ιμπεριαλισμό, σωβινισμό. Ο αμυντικός εθνικισμός «θέλει την σύμπτωσιν κρατικών και εθνικών ορίων», σε αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος «επιδιώκει την επέκτασιν των κρατικών ορίων πέραν από τα εθνικά».
Το Έθνος μας σήμερα παραπαίει. Κυβερνάται από γονατισμένους πολιτικούς, οι οποίοι υπακούοντας στα κελεύσματα των ξένων ξεπουλούν πατρίδα. Ο λαός είτε κοιτάζει αμήχανος, είτε εκμαυλισμένος συνεχίζει να βιώνει την εθνική και ηθική του κατάπτωση. Για να μην καταρρεύσει το Έθνος μας έχει ανάγκη όλων εμάς, των όσων ζωντανών, κατά τον Ίωνα Δραγούμη, οι οποίοι θα πρέπει να συνδεθούμε με πίστη, αυτοθυσία και διαίσθηση με τη ζωή του Έθνους να διακονήσομε την παράδοση μας και να αναπτύξουμε τη συνείδηση μας στον Ελληνικό τρόπο ζωής. Να επιδείξουμε εμπράκτως αγάπη προς το Έθνος και προς κάθε Εθνικό. Να περιφρουρήσουμε αξίες, πολιτισμό, περιβάλλον, γλώσσα και τον γεωγραφικό χώρο που μας απέμεινε και περικλείεται στα γεωγραφικά όρια του Ελλαδικού και Κυπριακού Κράτους. Στη συνέχεια να διεκδικήσουμε αυτό που ανήκει σε μας και στα παιδιά μας. Να λευτερώσουμε τα σκλαβωμένα εδάφη του Ελληνισμού. Και εάν εμείς σταθούμε ανάξιοι να το πετύχουμε να παραδώσουμε σκυτάλη στις επερχόμενες γενεές.
Οι ελπίδες μας στρέφονται στη νεολαία. Σ’ αυτήν όμως τη νεολαία, η οποία πρέπει να διαπνέεται από τις αξίες του Έθνους. Σε όσους μπορούν να νοιώσουν στο αίμα τους τις επιταγές του Καζαντζάκη:
«…Το πρώτο σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους.Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στον γυιό σου την μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει…..».
Το δικό μας κάλεσμα απευθύνεται σ’ αυτή τη Νεολαία. Οι υπόλοιποι, φυγόστρατοι και ξοφλημένοι ας παραμείνουν έρποντες, αραχνιασμένοι και γερασμένοι, πριν ακόμη την εφηβεία τους, στις μουχλιασμένες τάξεις της ΕΔΟΝ και στον εγκληματικό χουλιγκανισμό και ό,τι τούτο συνεπάγεται.
Παναγιώτης Κλεοβούλου

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ποιοί επιθυμούν την αποδόμηση της ιστορίας;

Του Θεόδωρου Γ. Σκαπινάκη
Δικηγόρος και Μεταπτυχιακός φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Από πού προέρχονται όλα αυτά τα ωστικά κύματα κριτικής που έχουν ως σκοπό την αποδόμηση της Ιστορίας; Σε ποιες ράγες ‘τρέχει’ αυτή η αμφισβήτηση; Ξαφνικά ο ελληνικός λαός πληροφορείται από μερίδα πανεπιστημιακών ‘ειδικών’ ότι η ιστορική του μνήμη είναι κάλπικη.
Ο λαός μαθαίνει ότι τα σχολικά βιβλία είναι γεμάτα από εθνικιστικούς και θρησκευτικούς μύθους, από δοξασίες επικίνδυνες, διότι μάς διεγείρουν στην σύγκρουση και τον πόλεμο με τους γειτονικούς λαούς. Κάθε κοινωνικό κακό αποδίδεται στην εθνικιστική αντιεπιστημονικότητα και συντηρητική φαυλότητα των παλαιών βιβλίων. Οι Έλληνες καλούνται να αποδεχθούν το ‘στρογγύλεμα’ της ιστορικής αλήθειας, να γίνουν πιο ‘επιστημονικοί’ με την Ιστορία τους, να υποφέρουν σιωπηλά την απόκρυψη γεγονότων για το καλό των διεθνών σχέσεων της Χώρας.
Οι ήρωες και οι αγωνιστές αναθεωρούνται σε επικίνδυνους βαρβάρους και εγκληματίες, γιατί τάχα, όπως δεν έδιναν σημασία για την δική τους ζωή, έτσι δεν εκτιμούσαν και τις ζωές που αφαιρούσαν. Τα πολεμικά κατορθώματα (από)καθηλώνονται, γιατί προτείνουν έναν ιδανικό επικίνδυνο για την σημερινή ειρήνη. Οι Έλληνες καλούνται να γίνουν πιο προσεκτικοί με το ποιους έχουν σε υπόληψη, ενώ παραινούνται να αναγνωρίσουν αξία σε νέες προσωπικότητες, που είχε σκεπάσει η (sic!) ‘συντηρητική’ ιδεολογία του παρελθόντος. Δεν είναι εποχή για ήρωες (αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος είναι επικίνδυνος!), δεν είναι εποχή για Εκκλησίες (αυτές ήσαν πάντοτε αρνητικές για την κοινωνία!), δεν είναι εποχή για Έλληνες (ο πολυπολιτισμός είναι πιο μοντέρνος και ωφέλιμος!).
Για να καθιερωθεί και να δικαιολογηθεί πειστικά το νέο ιδεολογικό καθεστώς του πολιτικώς ορθού χρειάζεται την δική του αφήγηση, να ανασκευαστεί το ιστορικό παρελθόν, ώστε να δικαιολογεί ως φυσιολογική εξέλιξη την επιχειρούμενη τωρινή αλλαγή πορείας. Για να διευκολυνθεί το ‘εθνοαπολυμαντικό’ έργο πρέπει η αναγκαία πλειοψηφία να πεισθεί είτε ότι το παρελθόν ήταν γενικά κακό και σήμερα πρέπει να αλλάξει, λόγω νεοτέρων συνθηκών, είτε ότι το παρελθόν ήταν διαφορετικό απ’ ό,τι νομίζαμε και συνεπώς ζούμε σε αντίφαση προς την αληθινή ιστορική πραγματικότητα, που μόλις προσφάτως διεκόπη λόγω της (sic!) ανορθόδοξης επιβολής παραγόντων, όπως η Εκκλησία και η ζοφερή Επταετία! Δηλ. προτείνεται αφ’ ενός επανάσταση ενάντια στο κακό παρελθόν αφ’ ετέρου επανάσταση υπέρ του καλού παρελθόντος που απλώς είχαμε λησμονήσει δίκην ‘συντηρητικής’ συνωμοσίας.
Στην πρώτη περίπτωση-μέθοδο ο πολύς κόσμος αντιδρά απότομα στην νέα αφήγηση και τους ‘λειτουργούς’ της, γιατί δεν δέχεται εύκολα να στιγματίζεται σκόπιμα το παρελθόν του, στην δεύτερη ευγνωμονεί τους ‘χειραφέτες’ του που τού θύμισαν τον δήθεν πραγματικό εαυτό του. Αμφότερες δοκιμάστηκαν στο ίδιο σχολικό βιβλίο Ιστορίας: Η πρώτη μέθοδος εφαρμόστηκε με το δήθεν γεγονός ότι «στην προκυμαία της Σμύρνης οι Έλληνες απλώς συνωστίζονταν». Το εγχείρημα στέφθηκε με αποτυχία.
Οι ‘αφηγητές’ δεν είχαν προβλέψει τόση αντίδραση. Η προϊούσα αλαζονεία τους, λόγω ανεμπόδιστης μέχρι πρότινος ‘προέλασης’ στα Μ.Μ.Ε., τούς εμπόδισε να αφουγκραστούν το γεγονός ότι μερικοί ακόμη θυμούνται. Ο δεύτερος τρόπος ήταν π.χ. η προβολή της γυναίκας στην ελληνική ιστορία: ο ιδιότυπος αναχρονισμός και η υπερανάδειξη του γυναικείου παράγοντα με συγκρίσεις ακατάλληλες, όπως ότι ανάμεσα στους 6 μεγαλύτερους Έλληνες λογοτέχνες του 19ου αιώνα συγκαταλέγονται η Ελισάβετ Μαρτινέγκου και η Καλλιρόη Παρρέν τυγχάνει σαφώς ευμενέστερης υποδοχής από το κοινό, γιατί κολακεύει τον μισό ελληνικό λαό. Η ‘ποσόστωση’ στην Ιστορία πιάνει τόπο, γιατί κανείς δεν θα τολμήσει να αντιδράσει ενάντια στα συμφέροντα του 51% των πολιτών. Το έμμεσο ψέμα εν προκειμένω είναι ακαταμάχητο. Η συγγραφική ομάδα εδώ πιάνει τον παλμό της ελληνικής κοινωνίας: το πολιτικώς ορθό είναι η πιο ταχέως αναπτυσσόμενη ιδεολογία στις ημέρες μας, επιβάλλεται άλλως τε από το ίδιο το κράτος διά των ποσοστώσεων (θετική δράση).
Η ιδεολογία του ‘πολιτικώς ορθού’ είναι μια αρρωστημένη εφαρμογή ενός (πολιτιστικού) μαρξισμού. Οι μεταξύ τους ομοιότητες είναι προφανείς:
α) Και οι δύο είναι ολοκληρωτικές ιδεολογίες άλλοτε ήπιες (παρακώλυση της ακαδημαϊκής καριέρας του ‘αντιφρονούντα’ και εφαρμογή οργανωμένης ιδεολογικής τρομοκρατίας) άλλοτε σκληρότερες (‘δολοφονία χαρακτήρων’ μετ’ επιτάσεως της ιδεολογικής τρομοκρατίας και επιβολή ποινών, ακόμη και φυλάκισης, όπως επιβλήθηκε π.χ. στον Βρετανό ιστορικό David Irving για την άρνηση του Ολοκαυτώματος).
β) Και οι δύο είναι υπέρ της μονοσήμαντης ερμηνείας/εξήγησης της Ιστορίας, δηλ. ένας μόνος παράγοντας είναι ικανό εργαλείο για την ερμηνεία της κακοδαιμονίας μας (βλ. καπιταλιστική καταπίεση της εργατικής τάξης από τους εκάστοτε δυνατούς, το obiter dictum της οποίας εν Ελλάδι είναι ότι η ελληνοχριστιανική παράδοση δεν μάς επιτρέπει να εκσυγχρονιστούμε).
γ) Κάποιες ομάδες θεωρούνται a priori ‘καλές’ και κάποιες άλλες ‘κακές’. Τον ρόλο του ‘καλού’ τελευταία μονοπωλούν οι πάσης φύσεως μειονότητες, ενώ τον ρόλο του ‘κακού’ η ‘ελληνοχριστιανική’ πλειοψηφία, η οποία ενοχοποιείται σε τακτική βάση για να μην διανοηθεί να αντιδράσει. Οι αγιοποιημένες μειονότητες απασχολούν περισσότερο τις ακαδημαϊκές πένες, γίνονται πιο σημαντικές, κριτήριο πολιτισμού της κοινωνίας: τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στο γάμο και την υιοθεσία τέκνων, τα δικαιώματα των μουσουλμάνων ως Τούρκων, των ανύπαρκτων σλαβοφώνων ‘Μακεδόνων’, των ‘αδύναμων’ γυναικών (αλήθεια που έγκειται η ‘μειονεξία’ της σύγχρονης γυναίκας;) και των (λαθρο)μεταναστών λαμβάνουν μέρος σε έναν ιδιότυπο πλειοδοτικό πλειστηριασμό με αποτέλεσμα τα δικαιώματά τους να υπεραναπτύσσονται δι’ ενός κυριολεκτικά γελοιοποιητικού ‘ξεχειλώματος’ (βλ. π.χ. πρόσφατο νόμο για την σεξουαλική παρενόχληση, ο οποίος μεταθέτει το βάρος απόδειξης στον εναγόμενο!)
δ) Και οι δύο χρησιμοποιούν την τακτική της απαλλοτρίωσης των δικαιωμάτων του άλλου για να υπερισχύσουν: η επιβολή του μεγαλύτερου μέτρου ανισότητας που επινοήθηκε ποτέ, η ποσόστωση, είναι ακριβώς αυτό. Τα δικαιώματα του αξιότερου απαλλοτριώνονται χωρίς αποζημίωση υπέρ των μειονεκτούντων, χωρίς, ωστόσο, να είναι υπαρκτή πάντοτε αυτή η μειονεξία. Με τον ίδιο τρόπο π.χ. που κάποτε η ιδιότητα του μέλους της πλειοψηφίας παρείχε προνόμια άνευ άλλου τινός παραβιάζοντας την ισότητα, τώρα τα παρέχει η ιδιότητα ως μέλους μιας μειοψηφίας. Με άλλοθι την ισότητα επιβάλλεται η πολιτικώς ορθή ανισότητα και στρεβλώνεται το περιβάλλον αξιοκρατίας και υγιούς ανταγωνισμού για την επίτευξη αμφίβολων αποτελεσμάτων στον τομέα της πολιτισμικής και κοινωνικής προόδου.
Αυτοί που πολεμούν για τα δικαιώματα του ανθρώπου ενάντια στην κρατική επέμβαση, αυτοί οι ίδιοι στις ημέρες μας έχουν καταλάβει, συνήθως με ύποπτο τρόπο μάλιστα, θέσεις στην κρατική μηχανή για να επιβάλλουν ‘δημοκρατικά’ τις δικές τους απόψεις, την ιδεολογία τους. Είναι το κλασικό σύμπτωμα του ‘εθνοσωτήρα’ που με την ανάληψη της εξουσίας μεταμορφώνεται σε τύραννο στην θέση του προκατόχου του τυράννου. Οι ισχυρότεροι εκπρόσωποι της νέας τάσης είναι νεόκοποι καθηγητές που έχουν αναπτύξει ισχυρότατους δεσμούς με ‘άρχοντες των ΜΜΕ’ και χρηματοδότες του εξωτερικού (βλ. πρόσφατο παράδειγμα του CDRSEE, το οποίο χρηματοδοτείται από πλειάδα συμφερόντων, όπως το Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α., ο Οργανισμός των Η.Π.Α. για τη Διεθνή Ανάπτυξη, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, το Σύμφωνο Σταθερότητας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη κ.ά).
Η πολιτικώς ορθή ιστοριογραφία, η ‘light’ ή ‘pink clouds’ Ιστορία δεν πρόκειται να επιτύχει τον διακηρυγμένο καλοπροαίρετο σκοπό της: την συναδέλφωση των λαών, γιατί υποθάλπει το συστατικό κάθε δηλητηριασμένης σχέσης με ελάχιστες πιθανότητες ευτυχούς τέλους: το ψέμα με την μορφή του εξωραϊσμού και της παράλειψης, που όταν κάποτε ανακαλύπτεται –και αυτό η Ιστορία διδάσκει ότι είναι αναπόδραστο- το συναίσθημα της διάψευσης βλάπτει θανάσιμα ό,τι κτίσθηκε. Η μεταγενέστερη αποκάλυψη της αλήθειας θα ξυπνήσει ακραία αντανακλαστικά και κοινωνικές συγκρούσεις που θα μπορούσαν να αποφευχθούν απλώς τηρώντας το αυτονόητο: κρατώντας το σύστημα της εξωθεσμικά χρηματοδοτούμενης ιδεολογίας έξω από το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» με τον τίτλο «Ο μαρξισμός ξανάρχεται με πολιτιστική προβιά», τ. 1566, σελ. 32-35, 23.04.2007

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Καταγγέλλουν για κατασκοπεία το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής

Με αναφορές ακόμη και σε άρθρα του ποινικού κώδικα που αναφέρονται σε περιπτώσεις κατασκοπείας και διασποράς ψευδών ειδήσεων, για την παράνομη όπως χαρακτηριστικά είπαν δράση του Προξενείου της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Κομοτηνή τα μέλη της «Πρωτοβουλίας για την απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής», τεκμηρίωσαν τις απόψεις τους σχετικά με το αίτημα τους για την απομάκρυνση της διπλωματικής αντιπροσωπείας στην Κομοτηνή.
Παράλληλα έγινε αναφορά ακόμη και σε ανθρώπους που πληρώνονται από το Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή και μάλιστα με τρεις τάξεις μισθών, βάσει εγγράφων του Ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραπάνω αναφορές έγιναν κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου η οποία παραχωρήθηκε σε μία χρονική περίοδο που το θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας «παίζει» έντονα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ και η λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δ. Θράκης» καλεί τους ξένους διπλωμάτες για επιτόπιους ελέγχους για να διαπιστωθούν οι «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο κ. Καραΐσκος, μέλος της πρωτοβουλίας, μεταξύ άλλων σημείωσε πως έχουν πλέον αλλάξει οι συνθήκες από την εποχή που δημιουργήθηκε το Προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή και αναρωτήθηκε ποια είναι πλέον η προσφορά του Προξενείου. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Καραΐσκος στα όσα έχουν ειπωθεί κυρίως μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου από τους κους Σγουρίδη και Στυλιανίδη. Ο κ. Καραΐσκος μεταξύ άλλων τόνισε «Σήμερα χρειαζόμαστε αυτό το Προξενείο στην Κομοτηνή; Εμείς αναρωτιόμαστε ως Πρωτοβουλία και ως πολίτες ποια είναι η χρησιμότητα αυτής της υπηρεσίας του Τουρκικού κράτος στην κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου. Ειδικά για την πολιτική ζωή κάθε φορά πριν από τις εκλογές ακούμε τους πολιτευτές ότι νιώθουν ριγμένοι από την Α ή Β μειονοτική ψήφο και να λένε ότι κάποιοι αδικήθηκαν οι ότι κάποιοι παρενέβησαν. Μάλιστα ειδικά στην Ξάνθη νομίζω ότι ο Παναγιώτης Σγουρίδης έχει συμβάλει αποφασιστικά κάποια πράγματα με το όνομα τους. Και στην Κομοτηνή από την πλευρά του Ευρυπίδη Στυλιανίδη ιδίως έχουν ειπωθεί κάποια παρόμοια πράγματα. Εμείς δεν έχουμε κάποιο συμφέρον από την πρωτοβουλία αυτή, δεν έχουμε καμία ιδιοτέλεια. Δεν έχουμε χάσει κάποια θέση ή κάποιες ψήφους. Είμαστε απλοί πολίτες οι οποίοι αναρωτιόμαστε για το ρόλο αυτού του Προξενείου στην Θράκη».
Από την πλευρά του ο εκπαιδευτικός Νίκος Γκόκας εξέφρασε την ανησυχία του για την δραστηριότητα του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής στη Θράκη και ζήτησε «τη δραστηριοποίηση των Ελληνικών επίσημων της πολιτείας ως προς παράνομες δραστηριότητες που έχουν επισημανθεί το τελευταίο χρονικό διάστημα στη Θράκη». Σε άλλο σημείο της τοποθέτησης του ο κ. Γκόκας τόνισε πως έχουν παρατηρηθεί προσπάθειες να δυναμιτιστεί η ειρηνική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων και υπογράμμισε ότι η ανησυχία αυτή εντοπίζεται στους τομείς της πολιτικής, της κοινωνίας της εκπαίδευσης της οικονομίας αλλά και της καθημερινότητας. Σε όλους αυτούς τους τομείς όπως σημείωσε ο κ. Γκόκας «φαίνεται ότι η δράση των εκπροσώπων του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής είναι ορατή και έχει καταγγελθεί πολλές φορές σε ιδιωτικό επίπεδο αλλά και δημόσια από χριστιανούς και μουσουλμάνους που κατοικούν στη Θράκη». Μάλιστα ο κ Γκόκας υπογράμμισε πως «στο όνομα του φονταμενταλισμού, εκδηλώνεται έλλειψη ανεκτικότητας και απόρριψη των απίστων, των γκιαούριδων μέσα πολλές φορές στα ίδια τα μουσουλμανικά τεμένη και παρατηρείται μία συστηματική χρήση της θρησκευτικότητας για την εξυπηρέτηση εθνικιστικών στόχων.
Στο επίπεδο της ηλεκτρονικής προπαγάνδας επισημαίνεται τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα μειονοτικών ιστοσελίδων που προωθούν την κεμαλική ιδεολογία στη Θράκη και προωθούν μίσος και θρησκευτικό φανατισμό ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Ανάλογης βαρύτητας είναι και οι δηλώσεις κάποιων πολιτικών της μειονότητας που συνοδεύονται αντίστοιχα από δηλώσεις Τούρκων πολιτικών που περιοδεύουν στην περιοχή της Ελληνικής Θράκης σε εκδηλώσεις που διοργανώνονται από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής».
Από την τοποθέτηση του κ. Γκόκα δεν απουσίασαν οι καταγγελίες που έγιναν με επιστολές στις εισαγγελικές αρχές θρησκευτικών μνημείων-συμβόλων στην περιοχή οι οποίες απευθυνόταν προς τον εισαγγελέα Ξάνθης και τον αστυνομικό διευθυντή Ξάνθης οι οποίοι και ακόμη δεν απάντησαν. Η Πρωτοβουλία δια στόματος του κ. Γκόκα έκανε έκληση «για επέμβαση των αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών καθώς παραβιάζονται συστηματικά τα άρθρα 148 (κατασκοπεία) και 191 (περί ψευδών ειδήσεων) του Ποινικού Κώδικα από δραστηριότητες δεν έχουν καταγραφεί επαρκώς , καθώς και του άρθρου 190 (για διέγερση ανησυχίας και τρόμου). Όπως μάλιστα αναφέρθηκε οι παραβιάσεις των παραπάνω άρθρων είναι καθημερινό φαινόμενο από μισθωτά όργανα στην περιοχή της Θράκης είναι καθημερινές, ενώ αναφορά έγινε και στο θέμα της εκπαίδευσης της μειονότητας...
Σε σχετική ερώτηση πάντως ο κ. Καραΐσκος αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με πολιτικούς χώρους και ιδιαίτερα του ΛΑΟΣ. Ως παράδειγμα τώρα της δράσης του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή ο κ. Καραΐσκος επεσήμανε «όταν ο ίδιος ο πρόξενος πηγαίνει σε ένα Πομάκικο χωριό και καλεί τους κατοίκους ο ίδιος για να φτιάξουν ένα μνημείο για 40 Οθωμανούς οι οποίοι συνέβαλαν στην κατάκτηση της Θράκης, νομίζω ότι αυτό συνιστά κάτι διαφορετικό από τη συμβολή στην κοινωνική γαλήνη και από τις καλές σχέσεις των δύο χωρών».
Από την άλλη πλευρά τώρα η λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δ. Θράκης» καλεί τους ξένους διπλωμάτες για επιτόπιους ελέγχους για να διαπιστωθούν οι «παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» με σχετικές επιστολές σε όλες τις διπλωματικές αρχές που βρίσκονται στην Αθήνα. Τις επιστολές υπογράφει ο πρόεδρος της «Συμβουλευτικής», ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ, ενώ στην επιτροπή συμμετέχουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Α. Χατζηοσμάν και Τ. Μαντατζή και ο πρώην βουλευτής της ΝΔ Α. Ιλχάν.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Στόχο τις μειονότητες είχε βάλει το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό

Ένα νέο παρακλάδι της ένοπλης παρακρατικής οργάνωσης «Εργκενεκόν» αποκαλύφθηκε στην Τουρκία, αποτελούμενο από εν ενεργεία και εν αποστρατεία αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Στο στόχαστρό τους βρισκόταν, σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν στον τουρκικό Τύπο, όχι μόνο το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), αλλά και οι μειονότητες που ζουν στη χώρα.
Η εφημερίδα «Ταράφ» αποκάλυψε ότι οι συνωμότες, οι οποίοι δρούσαν με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Κλουβί» (Κafes), διέθεταν καταλόγους με τους συνδρομητές της μαχητικής αρμενικής εφημερίδας «Αγκος», ενώ εκφράζονται υποψίες ότι η ίδια ομάδα πιθανώς βρίσκεται πίσω από την κλοπή, πριν από δύο χρόνια, από τα γραφεία ελληνικού σωματείου στην Κωνσταντινούπολη υπολογιστή στον οποίο υπήρχαν στοιχεία από συνέδριο που είχε διοργανώσει η ελληνική μειονότητα.
«Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Είναι γεγονός ότι οι μη μουσουλμάνοι βρίσκονται στο στόχαστρο» δήλωσε η νομική σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κεζμπάν Χατεμί.
Τα σχέδια δράσης της επίδοξης χούντας εντοπίστηκαν στο σπίτι ενός πλωτάρχη ε.α. Προβλέπονταν τέσσερις φάσεις:
▅ Στην πρώτη φάση θα γινόταν η «χαρτογράφηση» των μειονοτήτων, φάση που σύμφωνα με τις τουρκικές εισαγγελικές αρχές βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη.
▅ Η δεύτερη φάση προέβλεπε επιχειρήσεις ψυχολογικού εκφοβισμού των μειονοτήτων.
▅ Στην τρίτη φάση θα επεχειρείτο η χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων στον Τύπο και λειτουργίας ιδεολογικά φίλα διακείμενων δικτυακών τόπων.
▅ Στην τέταρτη και τελευταία φάση θα ξεκινούσαν επιθέσεις και δολοφονίες κατά των μειονοτήτων.
Η δράση αποσκοπούσε παράλληλα στην αύξηση της πίεσης και των επικρίσεων κατά της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το εξωτερικό, καθώς για τις επιθέσεις υπεύθυνοι θα εμφανίζονταν οι ισλαμιστές.
Η ομάδα αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού είχε συγκεντρώσει σημαντική ποσότητα οπλισμού, η οποία είχε εντοπιστεί θαμμένη σε ερημική τοποθεσία, στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου, τον περασμένο Φεβρουάριο, στο πλαίσιο των ερευνών για τη δράση της «Εργκενεκόν». Υπήρχαν αντιαρματικά όπλα, πιστόλια, τυφέκια ελεύθερων σκοπευτών, εκρηκτικές ύλες κ.ά. Τα περισσότερα μέλη της ομάδας των καταγγελλομένων ως συνωμοτών ήταν κατώτεροι και μεσαίοι αξιωματικοί. «Πράγματι διεξάγεται δικαστική έρευνα για τη δράση αυτού του παράνομου μηχανισμού» επιβεβαίωσε η τουρκική κυβέρνηση, αμέσως μετά την τακτική εβδομαδιαία συνάντηση που είχε ο κ. Ερντογάν με τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, στρατηγό Ιλκέρ Μπασμπούγ.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο

Η λανθασμένη νομική βάση στην οποία έχουμε στηριχθεί ως χώρα σε ό,τι αφορά το Αιγαίο, ήτοι το άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας έχει δώσει το δικαίωμα σε έναν ατέρμονα κι εθνικά επιβαρυντικό διάλογο με την Τουρκία.
Η μάταια επιμονή των διπλωματικών μας εντεταλμένων κατά τη διάρκεια της Συνδιάσκεψης ώστε το άρθρο 46 για τις αρχιπελαγικές χώρες να περιλαμβάνει την Ελλάδα οδήγησε την Τουρκική αντιπροσωπεία στο να αποχωρήσει και να μην υπογράψει. Εμείς υπογράψαμε έστω κι αν οι προσπάθειές μας απέβησαν άκαρπες. Η μετέπειτα της υπογραφής στάση μας είναι αυτή που έχει δώσει το δικαίωμα στη γείτονα να αυθαιρετεί.
Η θέση της χώρας μας στο διεθνές δίκαιο είναι αρχιπελαγική. Τα γειτνιάζοντα στο ηπειρωτικό κομμάτι νησιά εμπίπτουν στον ορισμό του παράκτιου αρχιπελάγους, όπως αυτό φωτογραφίζεται στο άρθρο 7 της Σύμβασης του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο το Αιγαίο Αρχιπέλαγος πρέπει να περικλειστεί με ευθείες ακτογραμμές βάσης, κατά το παράδειγμα του νορβηγικού. Η οριοθέτηση του νορβηγικού αρχιπελάγους Skjaergaard από το Διεθνές Δικαστήριο το 1951 οδήγησε την 1η Συνδιάσκεψη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1958 να υιοθετήσει την ακριβή φράση του δικαστηρίου για την περιοχή αυτή και στην ενσωμάτωσή της στην ομώνυμη Σύμβαση για τα χωρικά ύδατα. Η δε εφαρμογή του κανόνα των ευθειών ακτογραμμών κατά το δικαστήριο επιβάλλεται λόγω της ιδιαίτερης αρχιπελαγικής γεωμορφολογίας. Αυτολεξεί το κείμενο αυτό μεταφέρθηκε και στο προαναφερθέν άρθρο 7.
Παράλληλα με την εφαρμογή του άρθρου 7, δημιουργούνται αρχιπελαγικού τύπου περάσματα, το δε Αιγαίο στο σύνολό του και σε συνάρτηση με το στενό του Βοσπόρου αναγνωρίζεται νομικά ως αρχιπελαγικού τύπου στενό, συνδέον τη Μεσόγειο με τον Εύξεινο Πόντο και το status quo παραμένει ως έχει, καθώς όλα τα παραπάνω ήδη ισχύουν de facto, απομένει η αναγνώρισή τους.
Η εφαρμογή του άρθρου 7 είναι μονομερής απευθυντέα πράξη, δε χρειάζεται δηλαδή συμφωνία με κάποιο άλλο κράτος, παρά μόνο αποδεκτή χάραξη και κατάθεση σε διεθνείς οργανισμούς όπως τον ΟΗΕ και τον Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Οργανισμό(IMO). Η δε ανακήρυξη του ως στενό μπορεί να γίνει με βάση τις διατάξεις της Σύμβασης, συγκεκριμένα τα άρθρα 34 έως 45 και ανάλογες με τις παραπάνω διαδικασίες. Τα άρθρα αυτά ως κωδικοποίηση του διεθνούς εθιμικού δικαίου έχουν ήδη εφαρμοστεί από πλείστα όσα κράτη, για παράδειγμα τη Ρωσία, τον Καναδά, τη Γαλλία, την Κίνα, την Ιαπωνία κοκ . Επικύρωση θα μπορούσε να αποτελέσει μια συμφωνία σε παρευξείνιο ή/και σε ευρύτερο νοτιοανατολικό επίπεδο, αντίστοιχη εκείνης του Μοντρέ για το στενό των Δαρδανελλίων.
Κατά το διεθνές αρχιπελαγικό δίκαιο, ακόμη κι αν δεν κατοικούσαν τα νησιά του Αιγαίου Έλληνες, ή ακόμη κι αν δεν ανήκε το Αιγαίο στην Ελλάδα και τα νησιά του ήταν αυτόνομα, πάλι θα δικαιούταν κυριαρχικά δικαιώματα όπως η Κύπρος, η Μάλτα ή τα αμιγώς νησιωτικά ωκεανικά κράτη. Παλαιότερα, πχ στη φραγκοκρατία, η κυριαρχία δεν ήταν συνδεδεμένη με γεωγραφική εγγύτητα. Μπορούσαν οι Ενετοί να έχουν έδρα στην Ιταλία και να κατέχουν παράλληλα την κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου. Σήμερα, εξαιρέσεις στον παραπάνω κανόνα αποτελούν χώρες όπως η Αγγλία και η Γαλλία με υπερθαλάσσιες κτήσεις, Γιβραλτάρ και Νέα Καληδονία αντίστοιχα. Η παράλληλη κτήση ηπειρωτικού και νησιωτικού εδάφους, κατά το διεθνές δίκαιο, καθιστά μια χώρα γεωγραφικά αρχιπελαγική μόνο αν τα δύο γειτνιάζουν. Συνεπώς, η Γαλλία, Η Ισπανία και λοιπές χώρες δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιώματα παράκτιου αρχιπελαγικού κράτους. Η Ελλάδα μπορεί.
Γεώργιος Στεφ. Χρήστου
A. Δικηγόρος-Διεθνολόγος LLM Kent
Επικεφαλής της αντιπολίτευσης
στο Δ. Οινουσσών Χίου
Τηλ: 210- 4530364, 698 929 77 44

- Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, το άρθρο 3 -δηλ. τα 6 ή 12 ν.μ.- δεν εφαρμόζεται σε αρχιπέλαγος. Το ίδιο ισχύει και για τα νησιά του Ιονίου.
- Προτείνεται η εφαρμογή του συστήματος ευθειών ακτογραμμών βάσης, σύμφωνα με το άρθρο 7, το διεθνές εθιμικό δίκαιο και την αρχή της αμοιβαιότητας.
Η Τουρκία χωρίς να έχει υπογράψει τις διεθνείς Συμβάσεις για το Δίκαιο της Θάλασσας (1958 και 1982) εφαρμόζει το σύστημα σε Ίμβρο και Τένεδο από το 1964.
- Ο κανόνας εφαρμόζεται από την πλειοψηφία των χωρών-μελών του ΟΗΕ, επί παραδείγματι από τη Ρωσία στην Aρκτική περιοχή της, αλλά και από τον Καναδά στο Αρκτικό παράκτιο αρχιπέλαγος, το μεγαλύτερο στον κόσμο.
- H πρόταση δεν έχει καμία σχέση με τις ανεπιτυχείς προσπάθειες να συμπεριληφθεί η χώρα στα αμιγώς ωκεανικά κράτη του αρθ 46

* Το άρθρο αποτελεί επικαιροποιημένη έκδοση προηγούμενου που δημοσιεύτηκε στο ΠΑΡΟΝ της 14-6-09 και αναδημοσιεύτηκε σε διάφορα επιστημονικά ηλεκτρονικά περιοδικά

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »

Ο Τούρκος πρέσβης στη Θράκη σε μία περιοδεία που στηρίχτηκε στο... τζαμί!

Επίσημες δηλώσεις σε χαμηλούς τόνους, αλλά

και με συναντήσεις πίσω από κλειστές πόρτες

Ανάλωσε τον περισσότερο χρόνο του στην «τουρκική» νεολαία συζητώντας με τους ψευτομουφτήδες, τους βουλευτές Αχμέτ Χατζηοσμάν και Τσετίν Μάντατζη, αυτοδιοικητικούς και πολιτευτές της μειονότητας.
Έκανε ένα γρήγορο πέρασμα από τη νομαρχία Ροδόπης όπου χαρακτήρισε τη μειονότητα ως γέφυρα φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
Από το παλαιότερο τέμενος της Κομοτηνής το Εσκί τζαμί χτισμένο στις αρχές του 1600, όπου εκείνη την ώρα γινόταν η μεγάλη προσευχή της Παρασκευής, ξεκίνησε την περιοδεία του στην πόλη μας, ο νέος Τούρκος πρέσβης της Αθήνας Χασάν Γκογιούς. Στις 12 το μεσημέρι τα διπλωματικά οχήματα στάθμευσαν έξω από το τέμενος.
Ο πρέσβης εισήλθε στο χώρο από παράπλευρη είσοδο, καθώς όπως είναι γνωστό εκτελούνται εργασίες ανακαίνισης και η κεντρική είσοδος είναι κλειστή. Συνοδευόμενος από τον Τούρκο πρόξενο Μουσταφά Σαρνίτς και τον έναν υποπρόξενο Οσκάν Ντουμάν, ο κ. Γκογιούς, αφού έβγαλε τα παπούτσια του, κατευθύνθηκε κοντά στο σημείο από όπου ψέλνει ο ιμάμης.
Στην προσωπική του αυτή στιγμή, όπως τη χαρακτήρισε ο μεταφραστής του προξενείου κ. Καράπατσα, δεν θέλησε να φωτογραφηθεί ή να μαγνητοσκοπηθεί, γεγονός που το διεμήνυσε στους δημοσιογράφους μεταφέροντας εντολή του ίδιου του πρέσβη. Το προνόμιο, όμως, να παρακολουθήσουν κι ίσως και να αποτυπώσουν αυτή τη στιγμή, το είχαν μόνο κάποιοι δημοσιογράφοι μειονοτικών εντύπων και τουρκικών καναλιών, οι οποίοι με το πρόσχημα της προσευχής εισήλθαν στο τέμενος με …όλα τα σύνεργα της δημοσιογραφικής τους ιδιότητας.
Ο Τούρκος πρέσβης παρακολούθησε όλο το τελετουργικό της προσευχής και εξήλθε από το τζαμί όταν αυτή ολοκληρώθηκε κοντά στη 1 το μεσημέρι, ακολουθούμενος φανερά από τον ψευτομουφτή Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ.
Επόμενος σταθμός της περιοδείας του στην πόλη μας ήταν το Τουρκικό προξενείο, όπου κατευθύνθηκε με τα πόδια. Επί της υποδοχής ήταν ο έτερος υποπρόξενος Φατίχ Κατάρτζα, διπλωμάτες και υπάλληλοι. Οι πόρτες του προξενείου έκλεισαν στους δημοσιογράφους, ώστε οι δύο διπλωμάτες να συζητήσουν πιο ήσυχα.
«Αν ο γείτονας είναι νηστικός, εμείς δεν μπορούμε να κοιμηθούμε»
Την γνωστή και χιλιοειπωμένη φράση, ότι η μουσουλμανική μειονότητα είναι «γέφυρα φιλίας ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία», επανέλαβε ο νέος Τούρκος πρέσβης, όπου έκανε και τις μοναδικές δηλώσεις του στα ΜΜΕ. Ο αντινομάρχης Κώστας Κατσιμίγας δέχτηκε στο γραφείο του νομάρχη τον κ. Γκογιούς, αφού ο Άρης Γιαννακίδης, απουσίαζε στην Αθήνα προκειμένου να συναντηθεί με την υπουργό Περιβάλλοντος για το θέμα του χρυσού στην Βουλγαρία και τις αντιδράσεις που πρέπει να θεμελιώσει η χώρα μας αφού οι επιπτώσεις του θα είναι άμεσες και για μας. Οι δύο άντρες είχαν ολιγόωρη συζήτηση, ενώ στη συνέχεια στις δηλώσεις ο πρέσβης, ανέφερε τα εξής,: «Εμείς θεωρούμε την μειονότητα που ζει εδώ ως μια γέφυρα φιλίας μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Η Τουρκία και η Ελλάδα είναι δύο γειτονικές χώρες, εμείς έχουμε μια παροιμία που λέει «αν ο γείτονας είναι νηστικός, εμείς δεν μπορούμε να κοιμηθούμε» και δεν είμαι σίγουρος, αλλά υπάρχει και στα Ελληνικά μια παροιμία που λέει «πρώτα ο Θεός και μετά ο γείτονας σου». Ακόμη και οι παροιμίες μας έχουν την ίδια σημασία».
Με την φράση «στη νομαρχία Ροδόπης και στην Κομοτηνή υπάρχει πάντα μια ζεστή αγκαλιά για όλους τους φίλους», απάντησε ο αντινομάρχης κ. Κατσιμίγας, λέγοντας, «είναι γνωστό ότι στην Κομοτηνή και στον Έβρο υπάρχει πληθυσμός Ελλήνων υπηκόων που κινούνται πολύ συχνά ανάμεσα στις δύο χώρες, υπάρχουν σχέσεις συγγενικές και οικονομικές, επομένως το πάρε-δώσε μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας στην περιοχή μας είναι δεδομένο και καθημερινό, είναι μια πραγματικότητα, έχουμε και κοινά θέματα οικολογικού ενδιαφέροντος, όπως είναι ο Έβρος, του οποίου η ρύπανση, η υπάρχουσα και η εν δυνάμει, αφορά και τις δύο χώρες. Εμείς είμαστε εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, δεν παίρνουμε αποφάσεις και δεν έχουμε δράσεις σε κεντρικό επίπεδο, ωστόσο βάζουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στην προσπάθεια οι λαοί να έρθουν πιο κοντά και έχω την αίσθηση ότι σε αυτή την κατεύθυνση έχουμε πετύχει πάρα πολλά πράγματα».
Το γεύμα του Τούρκου πρέσβη δεν επιλέχθηκε τυχαία στο χώρο της νεολαίας
Οι πιστοί που βρέθηκαν στο Εσκί τζαμί για να κάνουν την προσευχή τους παραξενεύτηκαν από την παρουσία καμερών και φωτογράφων, αφού το ακριβές πρόγραμμα επισκέψεων του πρέσβη δεν έγινε γνωστό, με αποτέλεσμα ο κόσμος να είναι ανενημέρωτος για την παρουσία του. Αντίθετα, άκρως ενημερωμένοι για την άφιξη του Τούρκου πρέσβη στην Κομοτηνή ήταν μειονοτικοί βουλευτές, αυτοδιοικητικοί, πολιτευτές της Ροδόπης και της Ξάνθης και μουσουλμάνοι δήμαρχοι που φρόντισαν να προσευχηθούν σ΄εκείνο το τέμενος.
Φορώντας τα καλά τους δεκάδες μουσουλμάνοι συγκεντρώθηκαν στην αυλή της «τουρκικής» νεολαίας αναμένοντας τον τούρκο πρεσβευτή Χασάν Γκογιούς.
Φυσικά τον πρώτο λόγο είχε ο πρόεδρός της Αντνάν Σελήμ, ο οποίος για πολλοστή φορά φιλοξένησε στο χώρο του έναν υψηλό εκπρόσωπο της γειτονικής χώρας. Ο κ. Σελήμ υποδέχτηκε τον Τούρκο πρέσβη στην είσοδο της νεολαίας και τον κατεύθυνε στη αυλή, όπου εκεί βρίσκονταν οι βουλευτές ΠΑΣΟΚ Ροδόπης Αχμέτ Χατζηοσμάν και Ξάνθης Τσετίν Μάντατζη, οι αντινομάρχες Σιμπέλ Μουσταφάογλου και Μεχμέτ Δεβετζήογλου, οι δήμαρχοι Σώστη Καδή Ισμέτ, Αρριανών Μεμέτ Χαλήτ, Φιλύρας Χασάν Κιασήφ, ο αντιδήμαρχος Κομοτηνής Αλή Αλή, πρώην και υποψήφιοι βουλευτές Ιλχάν Αχμέτ, Ριτβάν Κοτζά Μουμίν, Γκαλήπ Γκαλήπ, ο πρόεδρος του συλλόγου αποφοίτων ΕΠΑΘ Μεχμέτ Ντερντιμάν κι άλλοι.
Οι δύο μουσουλμάνοι βουλευτές και ιδιαίτερα ο κ. Χατζηοσμάν, που ήταν ευδιάθετος και ομιλητικότατος, μονοπώλησαν για λίγα λεπτά το ενδιαφέρον του κ. Γκογιούς. Στη συνέχεια όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στο εσωτερικό της νεολαίας, όπου τους περίμεναν τα στρωμένα τραπέζια για το μεσημεριανό γεύμα. Στην κεφαλή των τραπεζιών, κάτω από την επιγραφή «τουρκική νεολαία Κομοτηνής» γραμμένη στην τουρκική γλώσσα, την ελληνική και τουρκική σημαία, ένα σημείο επιλεγμένο ειδικά για να αποτυπώνεται από φωτογραφικές μηχανές και κάμερες, κάθισε ο κ. πρέσβης. Σε περίοπτη θέση δίπλα του τοποθετήθηκαν, εκτός από τον Τούρκο πρόξενο, οι δύο ψευτομουφτήδες Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ και Ξάνθης Αχμέτ Μετέ, ο πρόεδρος της νεολαίας Αντνάν Σελήμ και οι δύο μουσουλμάνοι βουλευτές.
Αλήθεια είναι νόμιμο αυτό όταν σε μια χώρα οι κύριοι αυτοί αντιποιούνται αρχές, ή αν βρεθούν τα σκούρα θα λέει ότι απλά συνέφαγε με κάποιους θεολόγους;
Το γεύμα στην «τουρκική» νεολαία της Κομοτηνής έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Η νεολαία ήταν ο τελευταίος σταθμός στην Κομοτηνή των επισκέψεών του Τούρκου πρέσβη, ο οποίος και αναχώρησε για την Αθήνα το απόγευμα της ίδιας μέρας με αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη.
Πηγή

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου »