• Γράφει ο Θανάσης Λυρτσογιάννης

'Ή εμείς είμαστε λωτοφάγοι ή οι πολιτικοί μας αδιόρθωτοι. Τους ακούς σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις και νομίζεις ότι βρίσκονται σε άλλη χώρα. Εκφέρουν έναν λόγο, του οποίου το κύριο χαρακτηριστικό είναι η προσπάθεια απενοχοποίησης της δικής τους παράταξης για την περιπέτεια της χώρας και η μετάθεση των ευθυνών στους αντιπάλους. Μα, καλά νομίζουν ότι τόσο εύκολα και προπαντός χωρίς εξαντλητική αυτοκριτική μπορούν να πείσουν τους πολίτες; Πιστεύουν ότι η περίοδος που ζούμε είναι ίδια με άλλες προεκλογικές; Εκτιμούν πως με ρητορική παλαιού τύπου μπορούν να πείσουν τους Ελληνες;

Η πρώτη ανάγνωση των λόγων οδηγεί στα προαναφερόμενα ερωτήματα. Οι ομιλητές φαίνεται να προσπαθούν τεχνηέντως να παραμερίσουν την πραγματικότητα, καθώς και την κατάσταση βρασμού, στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Σε δεύτερη, όμως, ανάγνωση και με μια στοιχειώδη ανάλυση, διαπιστώνεται πως ο λόγος των πολιτικών βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την κοινωνία, ουσιαστικά δεν απευθύνεται στην κοινωνία. Ο λόγος τους τώρα έχει ως στόχο το κομματικό ακροατήριο. Υπηρετεί την επιδίωξη να συσπειρώσουν τις νυν και πρώην φίλιες δυνάμεις, οπαδούς και ψηφοφόρους. Βλέπετε μόνο αυτοί οι ολίγοι μπορούν να τους ακούσουν.

Οι υπόλοιποι πολίτες άλλα ζητούν. Θέλουν ολοκληρωμένο σχέδιο εξόδου από την κρίση. Με προτάσεις συγκροτημένες, κατανομή των βαρών σε όσους δεν συνέβαλαν στην προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας και ανακούφιση των πλέον αδυνάτων. Δεν πρόκειται για πράξη κοινωνικής δικαιοσύνης μόνο. Είναι και η πιο ορθολογική πολιτική, χωρίς άλλη λιτότητα, που μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση.

Να αποκαταστήσει όλες τις … περικοπές που έκανε η κυβέρνηση του ιδίου και του ΓΑΠ υποσχέθηκε σήμερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος καθώς αρχίζει η προεκλογική περίοδος.

Συγκεκριμένα ο υποψήφιος νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ είπε σήμερα μεταξύ άλλων:

«Ακούω τη Νέα Δημοκρατία που λέει εμείς δεσμευόμαστε να επαναφέρουμε τα πολυτεκνικά επιδόματα και να αναπληρώσουμε τις συντάξεις μέχρι 700 ευρώ. Το βρίσκω τραγικά λίγο αυτό. Γιατί μόνο αυτό; Εγώ έχω πονέσει και έχω λυπηθεί, όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά και για πολλές άλλες περικοπές. Και όλες πρέπει να αποκατασταθούν».

Ο εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μιχελάκης έκανε, σχετικά, την ακόλουθη δήλωση:

«Πραγματικά, πόση απόσταση έχουν αυτά που είπε, σήμερα, ο κ. Βενιζέλος από το “λεφτά υπάρχουν” του κ. Παπανδρέου; Προτού καν αναδειχθεί και επίσημα αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να τάζει στους πάντες τα πάντα, υποσχόμενος αποκατάσταση όλων των αδικιών που έκαναν, για δύο χρόνια, ο ίδιος και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τελικά, ο κ. Βενιζέλος επιβεβαιώνει ότι δεν διαφέρει σε τίποτα από τον κ. Παπανδρέου».

Στο μεταξύ, υα πιο νοσηρά φαινόμενα κομματισμού αναβιώνουν, τις μέρες αυτές, υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Πρωτεργάτες ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Οικονόμου, ο κ. Λοβέρδος και ο κ. Παπακωνσταντίνου, όπως κατήγγειλε 0 κ. Μιχελάκης. Ξεκίνησαν – χωρίς ίχνος ντροπής – και σχεδιάζουν να συνεχίσουν ένα όργιο ρουσφετολογικών προαγωγών και τοποθετήσεων “ημετέρων” σε νευραλγικά πόστα της Διοίκησης, με στόχο να βολέψουν δικούς τους και να επιβάλουν κομματικό έλεγχο στο κράτος. Πρόκειται για απαράδεκτη πρακτική, που δεν πρόκειται να γίνει δεκτή, τόνισε ο εκπρόσωπος της ΝΔ.

• Το χορό άνοιξαν οι κ. Βενιζέλος και Οικονόμου – που προσποιούνται τώρα πως δεν καταλαβαίνουν – με 800 προαγωγές και τοποθετήσεις σε θέσεις κλειδιά, μέσα στους δυόμισι τελευταίους μήνες.
• Την ίδια πρακτική συνεχίζει, τώρα, ο κ. Λοβέρδος, που – λίγες ημέρες πριν την προκήρυξη των εθνικών εκλογών – σπεύδει να ανανεώσει τις θητείες Διοικητών Νοσοκομείων και άλλων Φορέων για ακόμα δύο χρόνια, προκειμένου να “συνεχίσουν’ το έργο της πλήρους διάλυσης τρων Νοσοκομείων. Καταπατώντας κάθε δεοντολογικό κανόνα και κινούμενος από προφανή μικροπολιτικά ελατήρια, επιχειρεί να διασώσει ανθρώπους που είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάντια του ΕΣΥ.
• Το ίδιο παιχνίδι, ξεκίνησε και συνεχίζει ο κ. Παπακωνσταντίνου με διορισμούς νέων μελών στις διοικήσεις φορέων του τομέα της ενέργειας. Ενδεικτικά και ειδικότερα:

• Διορίσθηκαν, στη ΔΕΗ, το Δεκέμβριο του 2011, νέα εκτελεστικά μέλη, με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.
• Διορίσθηκαν στον Ανεξάρτητο Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, ενώ σχεδιάζονται τοποθετήσεις μελών του Δ.Σ.
• Ταυτόχρονα ετοιμάζονται να τοποθετήσουν νέα διοίκηση στο Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ) και νέο Γενικό Διευθυντή στο Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ).

Με δεδομένο ότι η παρούσα κυβέρνηση εκπληρώνει σύντομα το σκοπό για τον οποίο σχηματίσθηκε και η χώρα βρίσκεται ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο, ζητάμε να σταματήσουν άμεσα αυτές οι κομματικές και ρουσφετολογικές πρακτικές, δήλωσε ο κ. Μιχελάκης.

Και επειδή οι κ. Βενιζέλος και Οικονόμου προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν και ζητούν αποδείξεις για τα “έργα” τους, τους θυμίζουμε τις παρακάτω υπουργικές αποφάσεις για τοποθέτηση και προαγωγή υπαλλήλων:

• Απόφαση 16-1-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1008097 ΕΞ 2012, Μετακίνηση υπαλλήλων.
• Απόφαση 17-1-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2 1009243 ΕΞ 2011, Τοποθέτηση Προϊσταμένων οργανικών μονάδων επιπέδου Τμήματος.
• Απόφαση 30-1-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1017460 ΕΞ 2012, Μετακίνηση υπαλλήλων.
• Απόφαση 26-1-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1017020 ΕΞ 2012, Τοποθετήσεις υπαλλήλων.
• Απόφαση 29-2-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1035369 ΕΞ 2012, Τοποθετήσεις υπαλλήλων.
• Απόφαση 29-2-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1035371 ΕΞ 2012, Τοποθετήσεις υπαλλήλων
• Απόφαση 1-3-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1035380 ΕΞ 2012, Τοποθετήσεις υπαλλήλων
• Απόφαση 9-3-2012, Αρ. Πρωτ.: Δ2Α 1040025 ΕΞ 2012, Τοποθετήσεις υπαλλήλων
• Απόφαση 13-3-2012, Αρ. Πρωτ. Δ2Α 1041194 ΕΞ 2012, Τοποθέτηση 138 Προϊσταμένων οργανικών μονάδων επιπέδου Τμήματος.

Το “ΙΓΜΕ” έχει έτοιμες τις έρευνες, εδώ και 15 χρόνια - Τώρα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει αποφασιστικά στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της χώρας, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο - Έωλες οι απειλές την Τουρκίας

Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια αδράνειας και αδιαφορίας, ξεκίνησε πρόσφατα, τέλη του 2011, ένα πρόγραμμα ερευνών και αναζήτησης κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, από το υφυπουργείο Ενέργειας.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έρευνες γεωπολιτικές, σεισμικές και τελικά γεωτρήσεις, από διεθνείς εταιρείες εξειδικευμένες στην αναζήτηση υδρογονανθράκων.

Ήδη προκηρύχθηκε διεθνής διαγωνισμός για έρευνες στο Ιόνιο – Ιωάννινα, Πατραϊκός Κόλπος, Κατάκολο – και νοτίως της Κρήτης, με πολλές εταιρείες να έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον.

Εξάλλου ετοιμάζονται διαγωνισμοί και για άλλες περιοχές, π.χ. στον Έβρο, στην Καβάλα, στις Σέρρες, στη Θεσσαλονίκη, στη Μεσσηνία,σ την Κρήτη.

Απορούμε και οργιζόμαστε για την εγκατάλειψη από το κράτος επί 15 χρόνια, των ερευνών για ανεύρεση πετρελαίου και ορυκτών, γιατί παλαιότερες έρευνες από το κρατικό Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών, αλλά και από ξένα επιστημονικά ινστιτούτα, είχαν πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα, όσον αφορά την ύπαρξη σχετικών κοιτασμάτων.

Αλλά οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών ήταν απορροφημένες από το καταναλωτικό πανηγύρι, που βέβαια γινόταν με δανεικά χρήματα και γι' αυτό τελικά οδήγησαν τη χώρα μας στη χρεωκοπία και είχαν εγκαταλείψει προσπάθειες πολλών ετών σε αυτόν τον τομέα, όπως είχαν ξεχάσει και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Ορισμένες γεωτρήσεις, που είχαν ανακαλύψει πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, είχαν σφραγιστεί γιατί δεν ήταν συμφέρουσα η εμπορική αξιοποίησή τους.

Σήμερα όμως, με την άνοδο των τιμών των υδρογονανθράκων, κατέστη συμφέρουσα η εκμετάλλευσή τους και αυτό πλέον επιδιώκεται.

Ανασταλτικός παράγοντας για τις έρευνες υπήρξαν οι ποικίλες αντιδράσεις της Τουρκίας, που αυθαίρετα προβάλλει δικαιώματα, εκεί που δεν έχει, για αν εμποδίσει τη χώρα μας να εκμεταλλευτεί τα πετρέλαια του Αιγαίου.

Άλλωστε πολλές φορές έχει προτείνει τη συνεκμετάλλευση τους.

Υπενθυμίζουμε ότι το 1982, η Τουρκία απείλησε με πόλεμο, όταν η εταιρεία που αντλεί πετρέλαιο από τον Πρίνο – κοντά στη Θάσο – θέλησε να προχωρήσει σε γεωτρήσεις ανατολικά του νησιού, στα έξι ναυτικά μίλια, δηλαδή εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Το ίδιο συνέβη όταν επιχειρήθηκαν γεωτρήσεις μεταξύ Μυτιλήνης και Λήμνου, όπου υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου.

Ακόμη και σήμερα η Τουρκία διατηρεί εχθρικές και αρπακτικές διαθέσεις έναντι της χώρας μας, όταν ισχυρίζεται ότι το νησί Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα, ενώ κατά το διεθνές δίκαιο και τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα. Και αυτό για να περιορίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρα μας.

Η Κύπρος, όμως, μας δίνει το παράδειγμα:

Χάραξε την αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της (ΑΠΖ) στη θάλασσά της και ήδη διενεργεί γεωτρήσεις που θα της εξασφαλίσουν φυσικό αέριο σίγουρα, αφού πρόκειται για το ίδιο κοίτασμα που έχει ανακαλύψει το Ισραήλ.

Η Τουρκία απείλησε την Κύπρο, έστειλε πολεμικά σκάφη και αεροπλάνα στο γνωστό οικόπεδο 12 της ΑΟΖ, αλλά δεν τόλμησε στρατιωτική επέμβαση, γιατί η εταιρεία που διενεργεί τις γεωτρήσεις, είναι αμερικανική, εβραϊκών συμφερόντων.

Η ταυτότητά της τα λέει όλα και εγγυάται την αδρανοποίηση του θρασέως γείτονα.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει, εφαρμόζοντας τη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, που θεσπίστηκε υπό την αιγίδα του ΗΕ και στην οποία έχει προσχωρήσει η χώρα μας και η Ευρωπαϊκή Ένωση, να ορίσει τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια και να χαράξει την ΑΟΖ σε όλες τις θάλασσές της και παράλληλα να αναθέσει γεωτρήσεις για ανεύρεση πετρελαίου και φυσικού αερίου σε μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, εβραϊκών συμφερόντων και σε γαλλικές και γερμανικές εταιρίες, ώστε να μην τολμήσει η Τουρκία να πράξει το παραμικρό εναντίον μας.

Εξάλλου οι ΗΠΑ και οι μεγάλες χώρες – μέλη της ΕΕ, έχουν ήδη δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για την ελληνική κινητικότητα για ανεύρεση πετρελαίου και φυσικού αερίου, που μαζί με τα αντίστοιχα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου, μπορούν να οδηγήσουν την ΕΕ στξην απεξάρτηση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ρωσίας, που επιθυμούν διακαώς για γεωπολιτικούς λόγους.

Τα υπάρχοντα στοιχεία είναι ενθαρρυντικά για την ανεύρεση πετρελαίου, φυσικού αερίου και πολύτιμων ορυκτών, εφόσον βεβαίως ψάξουμε τη χώρα και τις θάλασσες μας.

Σημειωτέον, ότι όλες οι σχετικές δαπάνες μπορούν να βαρύνουν αποκλειστικά τις εταιρείες που θα αναλάβουν, κατόπιν διαγωνισμού, τις σχετικές έρευνες, δεδομένου ότι η οικονομική κατάσταση του ελληνικού δημοσίου, αλλά και η έλλειψη τεχνογνωσίας, δεν επιτρέπουν την ανάληψη από το κράτος όλων των σχετικών εργασιών. Ψάξτε παντού, είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα.

• Toυ Γιάννη Τριάντη

Το είπε προσφάτως ο Θάνος Μικρούτσικος στο απεργιακό φύλλο της «Ελευθεροτυπίας»: «Προτιμώ ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος». Κι έχει δίκιο: η σωτηρία που επιτεύχθηκε με το «κούρεμα» και το δάνειο δεν είναι απλώς αμφίβολη, αλλά προϊδεάζει για μια πολυετή περίοδο αφόρητης ζωής στο όριο της επιβίωσης.

Τούτων δοθέντων -και με πιθανό το ενδεχόμενο να αποτύχει το φιλόδοξο πρόγραμμα και να βρεθεί επιβαρημένη η χώρα εκτός Ευρωζώνης, με χρέη από τα οποία ποτέ δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί-, οι επικείμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε μαύρο φόντο. Όμως, αυτή η εκλογική αναμέτρηση παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και αξιοσημείωτες ιδιαιτερότητες. Συγκεκριμένα:

Πρώτον, για πρώτη φορά αναμένεται να λάβει σάρκα και οστά το θρυλούμενο, αλλά μηδέποτε πιστοποιηθέν «τέλος της μεταπολίτευσης». Δηλαδή, η δομική ρωγμή του δικομματισμού, που θα επιφέρει βαρύ τραύμα στα δύο κόμματα εξουσίας και θα επαναπροσδιορίσει τον ρόλο τους στην πολιτική σκηνή. Ακόμη κι αν δεν επιβεβαιωθούν πλήρως οι δημοσκοπήσεις (λυμφατικά ποσοστά σε σύγκριση με το παρελθόν), το βέβαιο είναι ότι το παλιό «μπετόν» στον κομματικό αυλόγυρο δεν υπάρχει πια.

Δεύτερον, για πρώτη φορά διαφαίνεται σοβαρό ενδεχόμενο να υπάρξει πολυκομματική Βουλή, καθώς πάνω από δέκα σχηματισμοί διεκδικούν με αξιώσεις την είσοδό τους στο Κοινοβούλιο. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν μέχρι στιγμής οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες -ειρήσθω εν παρόδω- είναι στην πλειονότητά τους περισσότερο αντιπροσωπευτικές από ποτέ.

Τρίτον, για πρώτη φορά στα χρόνια της μεταπολίτευσης η Αριστερά φαίνεται να συγκεντρώνει συνολικά τόσο μεγάλο ποσοστό. Εδώ ισχύει -ως γεγονός αντιστρόφως ανάλογο- ό,τι και για τα δύο κόμματα εξουσίας εις ό,τι αφορά τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου. Με μια κρίσιμη διαφορά: ενώ οι πυλώνες του δικομματισμού ενδέχεται να συνεργαστούν και να συγκροτήσουν κυβέρνηση συνεργασίας, στην περίπτωση της Αριστεράς αυτό προβάλλει απολύτως ανέφικτο. Όχι μόνο επειδή το ΚΚΕ έχει επιλέξει προ πολλού τον μονήρη δρόμο του, αλλά διότι και οι δρόμοι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ φαντάζουν -και είναι- ασύμπτωτοι. Πάντως, είναι γεγονός ότι η δημοσκοπικά ιλιγγιώδης άνοδος της Αριστεράς προβληματίζει τα μάλα τους ευρωπαίους εταίρους, δανειστές και επιτηρητές μας. Φοβούνται ότι ο ελληνικός ιός θα μολύνει ολόκληρο το ευρωπαϊκό σώμα, με προβλεπτές συνέπειες για την ασκούμενη πολιτική και την εν γένει καθεστωτική λογική.

Τέταρτον, για πρώτη φορά ενδέχεται να εισέλθει στη Βουλή ένας σχηματισμός φασιστικών προδιαγραφών και συμπεριφοράς, όπως είναι η Χρυσή Αυγή. Θλιβερή εξέλιξη, αλλά απολύτως εξηγήσιμη: η φαιά δράκα δεν αξιοποίησε απλώς τη γενική τραγική κατάσταση της κοινωνίας, αλλά εκμεταλλεύτηκε το κενό που αφήνουν στο θέμα της μετανάστευσης οι εξοργιστικές αφέλειες και η μυωπία της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ. Με τον τρόπο τους, τα «κόμματα της προόδου» επιδότησαν τη Χρυσή Αυγή, καθώς οι χειμαζόμενοι πολίτες των προβληματικών συνοικιών -κάθε άλλο παρά φασίστες ή ακροδεξιοί οι περισσότεροι- ένιωθαν περιφρονημένοι από όλους, ενώ ταυτόχρονα εισέπρατταν συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς από προοδευτικές πένες και διανοούμενους της δεκάρας. Κάποιοι εξ αυτών μάλιστα έχουν τη φαεινή ιδέα να απαγορευτεί διά νόμου η λειτουργία της Χρυσής Αυγής! Και δεν καταλαβαίνουν οι ανόητοι (;) ότι η εξέλιξη αυτή θα εκτινάξει στα ύψη το ποσοστό και την εμβέλεια της επίφοβης δράκας που εξελίχθηκε σε κόμμα.

Πέμπτον, για πρώτη φορά μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα ότι επέρχεται οριστικά το τέλος των δυναστειών που κυβερνούν επί δεκαετίες τον τόπο. Την έκλειψη του Καραμανλισμού, μετά την ήττα του Κώστα Καραμανλή στις προηγούμενες εκλογές, έρχεται να συνοδεύσει το τέλος του Παπανδρεϊσμού και η εξάλειψη του Μητσοτακισμού από τον πολιτικό χάρτη. Τόσο η Ντόρα Μπακογιάννη, ακόμη κι αν μπει το κόμμα της στη Βουλή, όσο και η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη ως βουλευτού αδυνατούν να επανασυστήσουν τον Μητσοτακισμό ως υπολογίσιμο πόλο κεντρικής εξουσίας. Το θαύμα που πέτυχε ο πατέρας τους δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Άλλαξαν οι καιροί, και οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν...

Έκτον, για πρώτη φορά το προεκλογικό κλίμα που θα διαμορφωθεί θα είναι ιδιότυπο και εντελώς διαφορετικό σε σύγκριση με οτιδήποτε είχαμε συνηθίσει κατά το παρελθόν. Η απελπισία και η συσσωρευμένη οργή κατά του δικομματισμού προϊδεάζουν για ταραχώδες πεδίο. Τα μέχρι στιγμής δείγματα είναι σαφή: γιαούρτια, προπηλακισμοί, μούντζες και απροκάλυπτα εχθρικές διαθέσεις, οι οποίες δεν προβληματίζουν απλώς τους πολιτικούς, αλλά τους ανησυχούν σφόδρα. Σχεδόν όλοι οι βουλευτές και υπουργοί των δύο «μεγάλων» κομμάτων δεν τολμούν να εμφανιστούν σε δημόσιο χώρο. Υπό αυτές τις συνθήκες, και με την κρίση να παροξύνεται καθημερινά, πώς θα βγουν στον κόσμο για την προεκλογική τους εκστρατεία; Εκτός κι αν κάποιοι υιοθετήσουν καμιά φαεινή ιδέα να αντιπαραβάλουν στις ομάδες των εξοργισμένων πολιτών δικές τους ομάδες προστασίας με «μπράβους» και αφοσιωμένους οπαδούς. Τότε δεν αποκλείεται να θρηνήσουμε θύματα...

Έβδομον και τελευταίο: Για πρώτη φορά τα κόμματα εξουσίας δεσμεύονται προεκλογικά για συνέχιση της ίδιας πολιτικής, ενδίδοντας πλήρως σε έξωθεν απροσχημάτιστες αξιώσεις. Πρόκειται για επιχείρηση δραστικής αλλοίωσης της λαϊκής θέλησης, που συνοδεύεται καιρό τώρα από τρομώδη προπαγάνδα και ιταμά εκβιαστικά διλήμματα. Μ' άλλα λόγια, επιχειρείται η υπονόμευση του δημοκρατικού στοιχειώδους και η αποδιάρθρωση της συνταγματικής τάξης. Που; Στην κοιτίδα της Δημοκρατίας!

Δυστυχώς, είναι γεγονός: Το «ευρωπαϊκό ιδεώδες», έτσι όπως προπαγανδίστηκε από τους κήρυκες του άκριτου και ομιχλώδους «ευρωπαϊσμού», όχι μόνο δεν εξασφάλισε οικονομική ευημερία στις χώρες-μέλη της Ένωσης, αλλά προκαλεί πολλαπλά κατάγματα στο μείζον θέμα της Δημοκρατίας. Θλιβερή εξέλιξη για την Ευρώπη του Διαφωτισμού και των ανοιχτών οριζόντων...

Ζούμε σε μία χώρα όπου ο πρωθυπουργός της την πούλησε καταρχήν στους Τούρκους και στη συνέχεια στους Γερμανούς και τους άλλους ευρωπαίους

• Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Ο υπουργός Οικονομικών της μαζί με τον επικεφαλής της Στατιστικής Υπηρεσίας της, την χρεοκόπησαν με τεχνικό τρόπο και την παρέδωσαν βορρά στο ΔΝΤ. Οι υπουργοί Εργασίας και Υγείας κατέστρεψαν την εργασιακή νομοθεσία και το κοινωνικό και ασφαλιστικό δίχτυ προστασίας της, μετατρέποντας την σε Ελ Ντοράντο της ανθρώπινης εκμετάλλευσης ή χώρα του τέταρτου κόσμου, με καπιταλισμό του 19ου αιώνα. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της ήταν εκλεκτός και πουλέν της Καγκελαρίας και της σχολής αποικιοκρατίας του Μέττερνιχ.

Ζούμε σε μία χώρα που οι κάτοικοί της πουλήθηκαν από τις κυβερνήσεις της, τα μίντια του κατεστημένου, τους τραπεζίτες, τον κύκλο των βιομηχάνων της. Ζούμε σε μια χώρα όπου οι κρατικές εγγυήσεις είτε στα ομόλογα, είτε στο συνταγματικό και νομικό της πλαίσιο κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι.

Στη χώρα αυτή οι απολογητές του Μνημονίου και τα υποχείρια του εξανδραποδισμού μας, θέλουν να μας πείσουν ότι βία είναι τα γιαουρτώματα και τα γιούχα. Ότι δεν είναι σωστό να γίνονται επεισόδια στις παρελάσεις. Ότι προβοκάτορες είναι αυτοί που οργανώνουν διαμαρτυρίες. Ότι κινδυνεύει το πολίτευμα της Δημοκρατίας από αυτά που γίνονται.

Δεν είμαστε με τα καλά μας! Τον καθωσπρεπισμό των πουλημένων και των «κλεφτοκοτάδων» τους τον επιστρέφουμε. Ναι είναι σωστό να μην αποδοθούν τιμές στη θλιβερή ομήγυρη των υπουργών και των ανώτατων αξιωματούχων που πούλησαν τη χώρα μας, λες και ήταν το οικόπεδο τη γιαγιάς τους. Ναι είναι υγιές και απόλυτα ορθό να τους κράζουμε γιορτάζοντας τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και την ημέρα της Επανάστασης των Ελλήνων. Ναι είναι ηθικά και εθνικά απολύτως σωστό να τους φωνάξουμε έστω και από μακριά, εξαιτίας των προστατευτικών τειχών που θα έχουν στηθεί, «Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους». Ναι είναι σωστό να πάρουν τα σκάγια τους αξιωματικούς που τους δίνουν άλλοθι, αποδίδοντας τους τιμές. Ναι είναι σωστό να πούμε στα παιδιά μας «φασκελώστε» τους βρομερούς μαυραγορίτες και τους Γερμανοτσολιάδες. Ναι είναι σωστό το γλέντι της ζωντανής αποδόμησης αυτών που έχουν αφήσει την Ελλάδα άοπλη και καταχρεωμένη, βάζοντας πέτρες στα κιβώτια με τα όπλα μας. Ναι δεν είναι θέμα Δεξιάς και Αριστεράς η κραυγαλέα αποδοκιμασία. Ναι θα χειροκροτήσουμε τα παιδιά της Ελλάδας, που θα παρελαύνουν με τα «κουρέλια» του Έθνους που οι εξομώτες «φραγκολεβαντίνοι» άφησαν πάνω τους. Ναι η σκλαβιά δεν έχει μέσα της κατανόηση και πολιτικά ορθή στάση.

Αλλά ότι και αν γίνει δεν θα είναι βία. Θα είναι απάντηση στη βία του ξενόφερτου και ξενόδουλου κατεστημένου της Siemens, των εκβιαζόμενων πολιτικών και πολιτικών. Θα είναι η απάντηση στα ρυπαρά πρόσωπα, ιδέες και συσχετισμούς που υπηρέτησε και υπηρετεί η άρχουσα τάξη –των Κοτζαμπάσηδων- αυτής της χώρας. Θα είναι η απάντηση στη βία της εξουσίας των δωσίλογων, που έκοψαν τους μισθούς, τις συντάξεις, τα φάρμακα των γερόντων και το γάλα των μικρών παιδιών. Θα είναι η πιο μεγαλοπρεπής και αυθόρμητη απόδειξη ότι οι Έλληνες δεν πάσχουν από το σύνδρομο της Στοκχόλμης όπως πολλοί στους διαδρόμους της διαπλοκής και στις σάλες της Ευρώπης πιστεύουν. Οι Έλληνες δεν αγαπούν τον βιαστή τους, ούτε τον τρομοκράτη που τους κρατά όμηρο στην εξαθλίωση. Όλοι μαζί τα φάγατε είναι η απάντηση του νοικοκυραίου στην ύβρη του Πάγκαλου του συστήματος της Μεταπολίτευσης.

Και ας γνωρίζουν οι υπουργοί, οι υπουργίσκοι και οι παρατρεχάμενοι του τίποτα ότι τα γιαούρτια και τα γιούχα κάνουν καλό και ότι αν συνεχίσουν να είναι τόσο άσχετοι με την πραγματικότητα που δημιουργούν και τόσο ανόητοι όσο οι πράξεις και οι επιλογές τους δείχνουν, σε λίγο καιρό ο νόμος του Λιντς, θα έρθει ως φυσική, αυτονόητη Δικαιοσύνη των πολλών, απέναντι στην κατοχή των εξουσιαστών τους.

Η ολέθρια διετία της Κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου
Ο λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ και του απερχόμενου αρχηγού του, διέλυσε κυριολεκτικά, τον τόπο

Θυμηθείτε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα την τελευταία διετία και πως φθάσαμε στην παρούσα κρίση.

Όλα άρχισαν προ τριών περίπου ετών, με τον λαϊκισμό που επέδειξε το ΠΑΣΟΚ έναντι της Κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας.

Ο κ. Παπανδρέου πολέμησε την κυβέρνηση Καραμανλή κατά τρόπο αδυσώπητο. Την υπονόμευσε σε όλα τα επίπεδα.

Έβαλε στόχο να την ρίξει πρόωρα από την εξουσία και τελικώς το πέτυχε.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2009, υπό τις διαρκείς απειλές του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ ότι θα έριχνε την Κυβέρνηση Καραμανλή κατά την προεδρική εκλογή, ο τότε Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την διενέργεια πρόωρων εκλογών στις 4 Οκτωβρίου 2009.

Συνεχής κατήφορος

Από την ημέρα εκείνη ο τόπος εισήλθε σε κατήφορο.

Επί 2,5 χρόνια οι Έλληνες δεν ακούσαμε μια θετική είδηση. Όλα ήταν και εξακολουθούν να είναι αρνητικά.

Η αρχή έγινε με την δημοσιονομική εκτροπή, την οποία υποτίθεται ότι “ανακάλυψε” ο κ. Παπανδρέου αφού έγινε Πρωθυπουργός.

Δοθέντος όμως ότι προεκλογικώς είχε διαβεβαιώσει ότι “λεφτά υπάρχουν”, έχασε πολύτιμο χρόνο χωρίς να λάβει μέτρα.

Έτσι το πρόβλημα του ελλείμματος μετεξελίχθηκε σε αδυναμία δανεισμού, με συνέπεια στις αρχές του 2010 η χώρα να φθάσει στα πρόθυρα χρεωκοπίας.

Η εκτίναξη των επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδος εντός ολίγων μηνών από τις 150 στις 500 μονάδες βάσης, ήταν αποτέλεσμα των τραγικών λαθών του κ. Παπανδρέου.

Ως πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου έφερε την χώρα στο επίκεντρο της παγκοσμίου επικαιρότητας και στο στόχαστρο των διεθνών αγορών.

Αντί να κάνει με σιωπηρό τρόπο ότι επιβάλλετε για να διορθώσει την κατάσταση που παρέλαβε, διέσυρε την Ελλάδα διεθνώς.

Την χαρακτήριζε ως χώρα όπου ανθεί η διαφθορά και όπου τίποτε δεν λειτουργεί σωστά, διαβεβαιώνοντας ότι με την δική του πολιτική όλα επρόκειτο να διορθωθούν.

Αλλά οι ξένοι – κυρίως οι αγορές – ενδιαφέρονταν πρωτίστως για την δανειακή αξιοπιστία της χώρας.

Ρωτούσαν λοιπόν τον Πρωθυπουργό πως είναι δυνατόν να περιορίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα χωρίς απολύσεις στον δημόσιο τομέα και εκείνος απαντούσε ότι “υπάρχουν άλλοι τρόποι”.

Για λόγους λαϊκισμού, ο κ. Παπανδρέου επέτεινε αντί να περιορίσει την δυσπιστία των ξένων.

Κατά την ολέθρια αυτή διετία, ο αριθμός των ανέργων στην χώρα μας αυξήθηκε κατά 500 χιλιάδες άτομα.

Εκτινάχθηκε σε τέτοιον βαθμό διότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν ήθελε να θίξει την εκλογική του πελατεία που συνίστατο στους πάσης φύσεως κρατικοδίαιτους.

Τα σπασμένα του δημοσίου εκλήθη να πληρώσει ο ιδιωτικός τομέας.

Αντί να μειωθούν τα ελλείμματα του πρώτου, η Κυβέρνηση επέδραμε φορολογικά κατά του ιδιωτικού τομέα. Έτσι μέσα σε μια διετία η οικονομία παρέλυσε.

Το ότι η ύφεση έφθασε στο 7% ετησίως, οφείλεται στο πείσμα της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να μην περιορίσει τον δημόσιο τομέα. Ήταν και αυτό προϊόν του λαϊκισμού.

Ασύδοτη προπαγάνδα

Οι φορολογικές επιδρομές και ο διωγμός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας συνεχίσθηκαν ακόμη και όταν κατέστη πασίδηλο ότι προκαλούσαν ζημιά στην οικονομία.

Οι της τρόικας ζητούσαν απεγνωσμένα να δρομολογηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, αλλά οι αμετανόητοι λαϊκιστές του ΠΑΣΟΚ ανθίστατο.

Πέρυσι οι εκπρόσωποι της τρόικας πρότειναν ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και εκποίησης περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, αλλά ο κ. Παπανδρέου απάντησε ότι “δεν θα εκποιηθεί σπιθαμή ελληνικής γης”.

Η χώρα ήταν ένα βήμα προ της χρεωκοπίας, οι ξένοι πρότειναν λύσεις ώστε αυτή να αποφευχθεί, αλλά ο λαϊκισμός δεν επέτρεπε να δρομολογηθούν οι λύσεις.

Κάποιοι προτιμούσαν να επέλθει η καταστροφή, παρά να ληφθούν μέτρα που δεν θα άρεσαν στον απληροφόρητο ελληνικό λαό.

Οι λαϊκιστές είχαν πείσει την κοινή γνώμη ότι θα πωλούνταν ακόμη και αρχαιολογικοί χώροι! Ενώ η τρόικα απλώς ζητούσε να εκποιηθούν ανεκμετάλλευτα περιουσιακά στοιχεία που δεν υπήρχε λόγος να ανήκουν στο δημόσιο.

Ο λαϊκισμός δεν είχε αρχή και τέλος. Άρχισε με το “λεφτά υπάρχουν”.

Προχώρησε με τον πρωτοφανή διασυρμό της χώρας από τα χείλη του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Συνέχισε με την άρνηση λήψης μέτρων πραγματικής εξυγίανσης του δημοσίου, για να μη θιγεί η εκλογική πελατεία του ΠΑΣΟΚ.

Έφθασε στο απόγειο με την αντίσταση που προέβαλε η Κυβέρνηση σε ότι θετικό πρότεινε η τρόικα.

Και κατέληξε στην χρεωκοπία του ελληνικού δημοσίου, που επισφραγίσθηκε με το “κούρεμα” του χρέους.

Ο λαϊκισμός του ΠΑΣΟΚ και του απερχόμενου αρχηγού του διέλυσε τον τόπο.

• Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Σύμφωνα με έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών που δημοσιοποίησε την περασμένη βδομάδα το πρακτορείο «Ρόιτερς», μέχρι τα τέλη του 2011 η Ελλάδα είχε πληρώσει στη Γερμανία τόκους ύψους 380 εκατ. ευρώ, οι οποίοι προέκυψαν από τη συμμετοχή της τελευταίας στο «πακέτο» του πρώτου μνημονίου.

Απορία προκαλούν κάποιες σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.

Όχι, βέβαια, σχετικά με τις αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Που κάποιες έχουν πολλαπλές μάλιστα αδυναμίες. Μεταξύ των οποίων φοβερότερη είναι η κατάρα της ασυνεννοησίας…

Σε τρόπον ώστε, σε τελική ανάλυση, να συγκαταλέγονται και αυτές στους στυλοβάτες των μνημονίων της προδοσίας και των σχετικών, σκοτεινών συνεπειών τους.

Αφού, εγκλωβισμένες καθεμιά τους στο γκέτο της ιδιοτέλειας και της μωροφιλοδοξίας τους, περιμένουν να σπεύσουν οι άλλοι να φιλήσουν-όπως του πάπα-την παντούφλα τους. Ή, διαφορετικά, είναι ευχαριστημένες με το να έχουν εξασφαλισμένο-a priori-το θρίαμβο του... τίποτα!…

Η απορία υπάρχει για τις προτιμήσεις του κοπαδιού των ψηφοφόρων, σχετικά με τα κόμματα της προδοσίας.

Αφού, όπως λέγεται, τα κόμματα του δοσιλογισμού συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό-σε σύγκριση με τα υπόλοιπα κόμματα- του κοπαδιού των ψηφοφόρων.

Και μπαίνει το ερώτημα: Επιτέλους μπορεί να υπάρχουν, σ’ αυτό τον τόπο των τόσων αγώνων για τη δημοκρατία και την ελευθερία τόσοι πολλοί προδότες;

Γιατί, βέβαια, αυτοί, που υποστηρίζουν το καθεστώς της προδοσίας είναι αντάξιοι αυτού του χαρακτηρισμού. Όσο κι εκείνοι, που ψήφισαν τα προδοτικά μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις.
Και η μόνη εξήγηση, που μπορεί να δώσει κάποιος για την άκρως αντεθνική και αντιπατριωτική συμπεριφορά τους είναι ότι κάποιοι απ’ αυτούς μπορεί να είναι μεταξύ εκείνων οι οποίοι «τα έφαγαν μαζί» με τα, πάσης φύσεως, παχύδερμα της εξουσίας…

Και φοβούνται μήπως, σε περίπτωση, που ξεφύγει η εξουσία απ’ το κατεστημένο της προδοσίας, κληθούν να πληρώσουν για τις ρεμούλες τους. Και να επιστρέψουν τα κλεμμένα.

Ή, διαφορετικά, είμαστε αναγκασμένοι να πιστέψουμε ότι πρόκειται, σε μεγάλο βαθμό, για ένα μεγάλο ποσοστό ανίατα ηλιθίων!

Πράγμα, που θα ήταν εν μέρει κατανοητό, αν δεν είχε προηγηθεί το σαφάρι του διωγμού και της καταλήστευσης σε βάρος της συντριπτικής πλειονότητας των εργαζομένων στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα. Και σχεδόν του συνόλου του λαού.

Με το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων. Με την καταλήστευση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με τις αθρόες απολύσεις. Με την υποταγή της χώρας σε καθεστώς νομικού και οικονομικού και αστυνομικού φασισμού.
Και το πάντων χείριστο την υποταγή και το ξεπούλημα της χώρας στα ξένα και εχθρικά προς την Ελλάδα και το λαό της συμφέροντα!

Όμως η λογική αδυνατεί να παραδεχτεί ότι μπορεί, όπως προαναφέραμε, να υπάρχει, σ’ αυτόν τον τόπο, ένα τόσο μεγάλο ποσοστό προδοτών και ηλιθίων φασιστών. Και μας αναγκάζει να γινόμαστε καχύποπτοι…

Και να υποθέσουμε ότι κάτι άλλο μπορεί να συμβαίνει. Και ότι κάποιες σφυγμομετρήσεις φαίνεται να προετοιμάζουν το έδαφος για το σαφάρι της νοθείας, που θα γίνει, σχετικά με την έκδοση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Πάντα-εννοείται-με τη βοήθεια του παρακράτους της ηλεκτρονικής διαβολοκυβέρνησης.

Κι αυτό το γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλον εμείς οι μπλόκερς. Που διαρκώς δεινοπαθούμε απ’ τις, σε βάρος μας δολιοφθορές εκ μέρους του ηλεκτρονικού παρακράτους.

Γιατί βέβαια οι διεθνείς προστάτες του πολιτικού αληταριού, που με τόσες απάτες και κακουργίες μας έφεραν ως εδώ, δεν θα αφήσουν στη μέση το δολοφονικό, σε βάρος της πατρίδας μας και του λαού της έργου.

Αυτοί, που έκαψαν τη μισή Ελλάδα και ένα σωρό ανθρώπους και κατέστρεψαν επανειλημμένα το κέντρο της Αθήνας και χρησιμοποίησαν τόσες απάτες, προκειμένου να επιβάλλουν το καθεστώς του δοσιλογισμού, δεν θ’ αφήσουν εύκολα ημιτελές το σχέδιό τους.

Ούτε θ’ αφήσουν απροστάτευτους τους προδότες, που εξυπηρετούν τα σχέδιά τους. Γιατί-σε αντίθεση με το παραδοσιακό ρητό- ανήκουν σ’ αυτούς που αγαπούν, όχι μόνο την προδοσία, αλλά και τους προδότες!….

Και πιθανώς να πούνε κάποιοι:

Ε, και, λοιπόν, τι νόημα έχει να πάμε να ψηφίσουμε; Δεν είναι προτιμότερο να συμβιβαστούμε με τη σκέψη πως ο, τι κι αν κάνουμε, είμαστε a priori καταδικασμένοι! Και να παραιτηθούμε απ’ οποιαδήποτε προσπάθεια αντίστασης…

Όχι βέβαια! Αντίθετα μάλιστα! Πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να συμμετάσχουμε στην εκλογική διαδικασία. Και να μην ακούμε τις φωνές εκείνων, που μας λένε να απέχουμε. Γιατί σε τελική ανάλυση αποβλέπουν στην επικράτηση των κομμάτων της προδοσίας.

Να συμμετάσχουμε με μοναδικό στόχο και σκοπό να στείλουμε στον αγύριστο το καθεστώς αυτό, το -από καταβολής του ελληνισμού- από κάθε άποψη, απαίσιο και χείριστο:

Να «μαυρίσουμε», οριστικά και αμετάκλητα, τους εφιάλτες, που μέχρι τώρα έκαμαν, από κάθε πλευρά, κατάμαυρη τη ζωή μας!