Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουν 2017


Τι ενώνει τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου και το ΚΚΕ; 
Ο σοσιαλισμός και το διαζύγιο από την πραγματικότητα

H ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να έχει τα μάτια της ορθάνοιχτα, τα αυτιά τεντωμένα και τις χειροπέδες ορθάνοιχτες, έτοιμες να μαγκώσουν τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών που έχουν ψεκάσει την Αθήνα με ύπουλα παραισθησιογόνα. Δεν εξηγείται αλλιώς το τουιτάρισμα του Γιωργάκη «Πάμε τώρα Καστελόριζο, Αλέξη, να σου πω πώς μας χρεοκόπησε ο φίλος σου ο Κώστας και πώς ο Αντώνης & εσύ μας φορτώσατε άλλα 5 χρόνια Οδύσσειας!» (δείτε το, φαρδύ πλατύ, στην εικόνα που κοσμεί το παρόν).

Εκεί όπου είχε λουφάξει κάπου ανάμεσα στο πουθενά, στην εξωκοινοβουλευτική σοσιαλδημοκρατία, στις χαϊχλίδογλου διακοπές με έξοδα του ελληνικού λαού και στα λημέρια όπου συχνάζει του κόσμου το περίγελο, ξετσούμισε και θύμισε στους Ελληνες (λες και το είχαν ξεχάσει) το τιτανοτεράστιο χουνέρι του διαγγέλματος στο Καστελόριζο! Σαν να περηφανεύεται γι' αυτό... Φυσιολογικός άνθρωπος δύσκολα θα μπορούσε να προβεί σε τέτοια «γκάφα» (για να το διατυπώσουμε κόσμια) δίχως να έχει καταναλώσει επικίνδυνες τροφές (π.χ. παραισθησιογόνα μανιτάρια) ή χωρίς να βρίσκεται υπό την επήρεια ουσιών άγνωστων στο ευρύ κοινό.

Το τουιτάρισμα του Τζέφρι είναι τρανή απόδειξη ότι μας ψεκάζουν όλους και πως μερικοί είναι πολύ πιο ευαίσθητοι από τους άλλους.

Και τώρα, η επιστημονική ομάδα της στήλης κομίζει και δεύτερο πειστήριο ύπουλων ψεκασμών σε βάρος της κοινωνίας από μηχανισμούς, ομάδες και σέκτες που κινούνται στο ημίφως, τυφλωμένες από το πυρ του αφιονιού, το οποίο πρώτες κατανάλωσαν οι ίδιες.
Ο λόγος για τους φανατικούς οπαδούς μιας θρησκείας δίχως θεό, που έχει αποδειχθεί ότι ήταν και απάτη ήδη από το 1989.

Στη φωτό νο 2 βλέπουμε την αφίσα για το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», το οποίο έχει συναρπάσει φίλους και μέλη του ΚΚΕ τόσο με τον τίτλο όσο και με το περιεχόμενό του. Πάντως, ο τίτλος είναι αντίστοιχος με το «τι κι αν το ΚΚΕ απέλυσε τους υπαλλήλους και πούλησε τη συχνότητα του 902 σε οφσόρ, εμείς θα μεταδίδουμε πρόγραμμα»... Τι πίνουν κι αυτοί και δεν μας δίνουν;

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα επικίνδυνο επίσημο έκτρωμα κυκλοφόρησε χτες από την κυβέρνηση που αφορά στο Πολίτευμα της χώρας, τις αρμοδιότητες του Προέδρου, τις βασικές Αρχές της Οικονομίας, τον Όρκο και την Εκκλησία. Πρόκειται για το ερωτηματολόγιο Διαβούλευσης (με ποιους;) της κατ ευφημισμόν Επιτροπής Διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος με ερωτήματα προς τους πολίτες, που τους κρύβουν τις πολιτικές και ατομικές επιπτώσεις που έχει κάθε απάντηση που καλούνται να δώσουν! Εξαπάτηση ή βλακεία;

Η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τη μέγγενη της Οικονομίας που βουλιάζει αποφάσισε να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα της Αναθεώρησης του Συντάγματος. Χωρίς να έχει συναίσθηση ότι το Σύνταγμα δεν είναι παιχνίδι, αλλά είναι σημαντικότερο από την οικονομία. Γιατί ΑΥΤΟ βάζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Σ αυτό το πλαίσιο η λεγόμενη Επιτροπή Διαλόγου, που έχει για δουλειά της να βάλει συνταγματικά θέματα για συζήτηση στο λαό και απ αυτή τη συζήτηση να φέρει προτάσεις αλλαγής κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος, εκπόνησε ένα ερωτηματολόγιο προς όποιον θέλει να απαντήσει από το λαό.

Αφού κάνει μια θεωρητικούρα δήθεν δημοκρατικότητας η Επιτροπή βάζει σε δημόσια διαβούλευση(!) μια σειρά από ερωτήματα, που συμπέρανε ότι είναι άξια λόγου από «αναρτήσεις στο διαδίκτυο για την αναθεώρηση και από κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς».

Από την καταγραφή των ερωτημάτων και τη σοβαρότητά τους συμπεραίνει κανείς αβίαστα ότι αυτοί οι φορείς και οι …διαδικτυακοί πολίτες είναι συγγενείς, φίλοι, συνοδοιπόροι και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ!

Πριν ξεσκεπάσουμε την επικίνδυνη αντιδημοκρατική αρπακόλα των ερωτημάτων να πούμε ότι όταν μιλάμε για το Σύνταγμα μιλάμε για τον νόμο που καθορίζει τις ζωές μας. Τη σχέση μας με την εξουσία, με τους άλλους πολίτες, με τους νόμους.

Η εκπόνηση Συντάγματος απαιτεί βαθειά γνώση κάθε επίπτωσης που έχει κάθε λέξη που το απαρτίζει. Επειδή μια λέξη μπορεί να μετατρέπει τη Δημοκρατία σε δικτατορία και το δικαίωμα σε υποχρέωση. Το Σύνταγμα δεν είναι καταστατικός χάρτης καφενείου και συζήτησης μεταξύ τυρού και αχλαδιού. Θέλει γνώση.

Για να έχει γνώμη ο πολίτης για κάθε άρθρο του Συντάγματος απαιτείται προηγουμένως να ξέρει τι λέει, τι σημαίνει και τι εξυπηρετεί το κάθε άρθρο. Η κάθε λέξη. Το Σύνταγμα έπρεπε να διδάσκεται πριν από ο,τιδήποτε στα σχολεία. Δε συμφέρει, όμως, τις εξουσίες που δήθεν το υπηρετούν παραβιάζοντάς το.

Η κυβέρνηση με την ίδια επιπολαιότητα που ήρθε στην εξουσία, που εκπόνησε τα προγράμματα Θεσσαλονίκης, που έκανε δημοψήφισμα, που έφτιαξε το παράλληλο πρόγραμμα, που δεν ήξερε ποια ήταν η δύναμη των δανειστών και που διαπραγματεύεται και κυβερνά, με την ίδια φέρνει σε διαβούλευση (με ποιους;) κορυφαία άρθρα του Συντάγματος, χωρίς να έχει επίγνωση της ασόβαρης σχέσης μεταξύ της σημασίας των άρθρων και της ασχετοσύνης των ερωτώμενων!

Μα, δεν έχει ο λαός λόγο για το Σύνταγμα που τον αφορά; Φυσικά. Πρώτιστο. Αφού πρώτα του μάθεις ότι όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από τη Βουλή έχει προεδρευόμενη Δημοκρατία και όταν εκλέγεται από το λαό έχει προεδρική. Κάνει διαφορά; Τεράστια! Στην πρώτη περίπτωση ο Πρόεδρος είναι σχεδόν διακοσμητικός και ισχυρός είναι ο πρωθυπουργός. Στη δεύτερη, ο Πρόεδρος είναι ο ισχυρός και διορίζει και παύει τον πρωθυπουργό!

Πόσοι πολίτες ξέρουν αυτή τη θεμελιώδη διαφορά; Ελάχιστοι. Στο ερωτηματολόγιο της Επιτροπής Διαλόγου, λοιπόν, χωρίς να εξηγείται στους πολίτες αυτό το απλό και σημαντικό, τους ζητιέται να απαντήσουν πώς θέλουν να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!!! Ποιος αφελής και άμαθος πολίτης δεν θα απαντήσει «από το λαό»; Κανείς !! Πόσοι θα θέλουν «από το λαό» άμα τους εξηγήσεις ότι η Βουλή (οι εκπρόσωποι του λαού) είναι πιο αδύναμη όταν ο πρόεδρος είναι πιο ισχυρός; Έλα ντε!!!

Το ερωτηματολόγιο, λοιπόν, της Επιτροπής Διαλόγου της κυβέρνησης για το Σύνταγμα καλεί το λαό να απαντήσει σε μια σειρά από κρίσιμα τέτοια ερωτήματα χωρίς να εξηγεί στους ερωτώμενους τι σημαίνει κάθε απάντησή τους! Κι αυτό δεν θα ήταν σημαντικό αν οι απαντήσεις όλων των αφελών και πρόθυμων πολιτών δεν καταχωρούνταν για να κατατεθούν με βαρύνουσα σημασία στη συζήτηση για την αναθεώρηση!

Μ αυτή την προοπτική, της βαρύνουσας σημασίας των απαντήσεων των απληροφόρητων και χωρίς γνώση πολιτών, η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος ωθείται με μαθηματική ακρίβεια σε συζήτησεις επιπέδου καφενείου. Κι αυτό δεν είναι το επικίνδυνο. Το επικίνδυνο είναι που η κυβέρνηση με υποκριτικές ιαχές για «το δικαίωμα του λαού να έχει λόγο για το Σύνταγμά του» θα περάσει ο,τιδήποτε τη συμφέρει κομματικά και ιδεοληπτικά!

Παραθέτω δειγματοληπτικά μερικά από τα ερωτήματα της Επιτροπής και ο αναγνώστης μπορεί να βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του. Όταν ρωτάς κάποιον υπεύθυνα για τον θεμελιώδη νόμο της χώρας πρέπει να του πεις και ποιες είναι οι επιπτώσεις από κάθε απάντηση. Τι αλλαγές επιφέρει και τι σημαίνει στην πράξη. Αλλιώς τον παγιδεύεις για να περάσεις τις θέσεις σου. Λίγο δικτατορία ακούγεται. Και μάλιστα δειλή. Καλυμμένη. Πάμε:

Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας θα πρέπει να γίνεται: άρθρο 32
Με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή (όπως προβλέπει το Σύνταγμα)
  • Απευθείας από το λαό
  • Από το λαό, αν δεν επιτευχθεί η αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή, χωρίς τη διάλυσή της
  • Από ειδικό σώμα εκλεκτόρων που θα απαρτίζεται από βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους.
  • Από την Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 2/3 στις δύο πρώτες ψηφοφορίες και εφόσον δεν επιτευχθεί η εκλογή με απλή πλειοψηφία στην τρίτη ψηφοφορία για να αποφευχθεί η διάλυση της Βουλής.
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Ποιες από τις παρακάτω αρμοδιότητες θα πρέπει να διαθέτει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; άρθρο 35
Να συγκαλεί το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών
  • Να προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα κατά την κρίση του
  • Να απευθύνει διαγγέλματα προς το λαό
  • Να αναπέμπει στη Βουλή ψηφισμένο νομοσχέδιο.
  • Να παραπέμπει ψηφισμένο νομοσχέδιο για έλεγχο συνταγματικότητας σε Ανώτατο Δικαστήριο.
Στην περίπτωση που θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει να επεκτείνει τα ασυμβίβαστα με τη βουλευτική ιδιότητα, ποια από τα παρακάτω, κατά τη γνώμη σας, θα πρέπει να συμπεριλάβει: άρθρο 57
  • Το ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας
  • Το ασυμβίβαστο βουλευτικής και οποιασδήποτε επαγγελματικής δραστηριότητας
  • Τα δύο παραπάνω
  •  Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
  • «Οικονομικό Σύνταγμα»
Ποια από τις παρακάτω αρχές θεωρείτε ότι θα πρέπει να κατοχυρωθούν συνταγματικά; άρθρο 106
  • η αρχή της ανταγωνιστικότητας
  • η αρχή της επιχειρηματικότητας
  • η αρχή του ελεύθερου ανταγωνισμού
  • η αρχή της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας
  • η προστασία των επενδύσεων
  • όλες οι παραπάνω
  • καμία από τις παραπάνω
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Ποιοι από του παρακάτω δημοσιονομικούς κανόνες θεωρείτε ότι πρέπει να κατοχυρωθούν συνταγματικά;
  • ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός (χρυσός κανόνας)
  • η θέσπιση ανώτατου ορίου ως προς τα ελλείμματα
  • ο καθορισμός ανώτατου ορίου δανεισμού σε καθορισμένο ποσοστό του ΑΕΠ
  • όλοι οι παραπάνω
  • κανένας από τους παραπάνω
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Θεωρείτε ότι η διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει αποκλειστικά θρησκευτικό όρκο για τον εκλεγέντα ΠτΔ πρέπει να: άρθρο 33
  • Καταργηθεί
  • Διατηρηθεί
Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ     
Το Σύνταγμά μας προβλέπει ότι μεταξύ άλλων βασικός σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Θεωρείτε ότι η διάταξη αυτή θα πρέπει: άρθρο 16
  • Καταργηθεί
  • Να παραμείνει ως έχει
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ                 
Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα πρέπει να εξακολουθεί να ρυθμίζει το καταρχήν καθεστώς διοίκησης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Ιησού: άρθρο 3
  • Ναι
  • Όχι
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Και το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα από το ερωτηματολόγιο της Επιτροπής Διαλόγου είναι «βαλτοί ή βλάκες;»
Δεν γνωρίζω/ δεν απαντώ.
Γ. Παπαδόπουλός - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουν 2017


Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο «Προοδευτικό Φόρουμ» των Βρυξελλών καταρρίπτει και τις τελευταίες αυταπάτες για το πνεύμα της διακυβέρνησης της τελευταίας διετίας: Η Αριστερά δεν συμφωνεί, αλλά ψηφίζει ό,τι της λένε οι άλλοι και δεν φεύγει από την εξουσία παρά τα ψέματα που έχει πει

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Αφότου μίλησε στο υπουργικό συμβούλιο της Τετάρτης με ύφος εισαγγελέα και καταχειροκροτήθηκε από τους υπουργούς του – σε μία ακόμη καινοτομία για τα πολιτικά ήθη της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας πέταξε για τις Βρυξέλλες.

Εκεί μίλησε σε ένα Προοδευτικό Φόρουμ που διοργάνωσαν η Αριστερά, οι Σοσιαλιστές και οι Πράσινοι.

Και η ομιλία του ήταν μία αποκάλυψη.

Ανέδειξε όλην την φιλοσοφία της διακυβέρνησης των τελευταίων δυόμιση ετών, το μείγμα αυτό κυνισμού, παραπλάνησης, ιδεοληψίας και απουσίας φραγμών. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ομολογία, όμως ο ομιλητής προφανώς δεν το αντιλήφθηκε έτσι.

Κάποια αποσπάσματα είναι πραγματικά αποκαλυπτικά. «Η πολιτική μας επιλογή ήταν σαφής, συνεπής και σταθερή καθ ‘όλη τη διάρκεια αυτών των ετών: να μην κινδυνεύσει να διαλυθεί η Ελλάδα σε κομμάτια. Να μην κινδυνεύσει να δυσφημιστεί η Αριστερά στην Ευρώπη». Η δυσφήμιση της Αριστεράς στην ίδια ζυγαριά με την τύχη (ή την ατυχία) της Ελλάδας… Και αν στόχος ήταν να μην χωριστεί η Ελλάδα σε κομμάτια, τι γίνεται με τον διχασμό που επιβλήθηκε και καλλιεργείται από το ’15 κι έπειτα;

Αυτό το πνεύμα εξηγεί πολλά. Οπως για παράδειγμα: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε κανένα σημείο, δεν συμφωνήσαμε να αναλάβουμε την ιδιοκτησία των πολιτικών λιτότητας». Κοινώς: μην ανησυχείτε, δεν συμφωνούμε εμείς με αυτά, το ότι ψηφίζουμε είναι μία λεπτομέρεια.

Και γίνεται και καλύτερο: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορεί να νομοθετεί μόνη της, φυσικά στο πλαίσιο των κοινών συμφωνιών, αλλά με τις δικές της επιλογές». Η παραδοχή δηλαδή της επιβεβλημένης και υπαγορευόμενης νομοθέτησης, διαστρέφεται και επιχειρείται να μετατραπεί σε πιστοποιητικό «αθωότητας».

Κατόπιν όλων αυτών, μία διαβεβαίωση (ή μήπως προειδοποίηση;): «Και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να αποδράσουμε από την πολιτική ευθύνη που ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύτηκε». Για να μην υπάρχουν αυταπάτες δηλαδή, ως προς το πώς αντιλαμβάνεται η «Αριστερά» την εξουσία.

Ακόμη πιο ξεκάθαρα: «Και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τον παραδώσουμε (σ.σ. τον λαό) σε εκείνους στην Ελλάδα που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των πιο διεφθαρμένων, της ολιγαρχίας και υπόσχονται ένα μέλλον ατελείωτης λιτότητας, κοινωνικής ανασφάλειας και ανεργίας».

Οι «άλλοι» υπόσχονται δήθεν την ατελείωτη λιτότητα, όμως ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος έχουν βάλει φαρδιές πλατιές τις υπογραφές τους στη συμφωνία της λιτότητας των 43 ετών της προηγούμενης εβδομάδας.

Αν τα συνοψίσει κάποιος όλα, οι ακροατές του προοδευτικού φόρουμ είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο πολιτικού κυνισμού. Η Αριστερά δεν συμφωνεί, αλλά ψηφίζει ό,τι της λένε οι άλλοι, δεν φεύγει από την εξουσία παρά τα ψέματα που έχει πει και τις διαψεύσεις όλων των προσδοκιών που έχει καλλιεργήσει και για τη λιτότητα που εκείνη επιβάλλει, φταίνε οι άλλοι.

Σχεδόν όλοι τα έχουν υποψιαστεί όλα αυτά. Ομως τέτοια ομολογία σπανίως έχει ακουστεί.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο​​ταν τη δεκαετία του ενενήντα οι πρώην μαοϊκοί, «καταστασιακοί» και το κακό συναπάντημα του Μάη του ’68 μεγάλωσαν κι έκαναν οικογένειες, άρχισαν να σκέφτονται το μέλλον τους. Χύμηξαν στα χρηματιστήρια, με την ίδια ζέση που χυμάει στον μπουφέ και στα καναπεδάκια του το κοινό των λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Λες και δεν έχουν φάει για μέρες. Αυτοί είχαν με το μέρος τους το ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας τους. Εφεραν τη φαντασία στην εξουσία του καπιταλισμού και εφάρμοσαν με συνέπεια την αρχή «απαγορεύεται το απαγορεύεται». Κοινώς, δεν νοιάστηκαν ούτε για νόμους ούτε για κανόνες. Αρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, αφού είχαν μάθει από τα νιάτα τους πως οφείλεις να τα θέλεις όλα «εδώ και τώρα». Ούτως ή άλλως, ο καπιταλισμός είναι κλοπή, κατά τους κλασικούς, οπότε αν θέλεις να γίνεις κι εσύ καπιταλιστής πρέπει να κλέψεις. Κορόιδο είσαι;

Για το μυαλό του μέσου Ελληνα αριστερού η εξουσία στην αστική δημοκρατία είναι κάτι ανάμεσα σε οίκο ανοχής που λειτουργεί χωρίς υγειονομικό έλεγχο και ορνιθώνα με κλιματισμό και σωματοφύλακες. Ο,τι περίπου για τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής και τα αστέρια των ΑΝΕΛ. Ο,τι περίπου και ο καπιταλισμός για τους πρώην μαοϊκούς γιάπηδες που αντικατέστησαν τις αφίσες στους τοίχους με έργα του Γουόρχολ – πρωτότυπα ει δυνατόν. Η διαφορά της εξουσίας από το πολιτικό περιθώριο όπου σπούδασαν, γι’ αυτούς συνίσταται στη δυνατότητα να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου όπου θέλεις. Κάποιοι απ’ αυτούς διάβασαν Μπουρντιέ και Ντεριντά και προχώρησαν ακόμη περισσότερο τη σκέψη τους. Η αλήθεια δεν υπάρχει, ή κι αν υπάρχει είναι τόσο σχετική που είναι σαν να μην υπάρχει, οπότε όλα είναι προπαγάνδα. Η εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός εξουσίας, σαν την αστυνομία, αφού αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ετσι πολιτεύθηκαν μέχρι σήμερα και έτσι θα πολιτευθούν ώς το τέλος. Εχοντας πάντα κατά νουν ότι μια αριστερή κυβέρνηση δεν παραδίδει ποτέ την εξουσία που κατέκτησε έστω και με κοινοβουλευτικά μέσα. Τη χάνει, όπως την έχασε ο Αλιέντε και δεν την έχασε ο Τσάβες ή ο Κάστρο. Γι’ αυτό και μια αριστερή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την ισχνή δύναμή της στο Κοινοβούλιο και δεν προσαρμόζει τη συμπεριφορά της σε αυτήν. Οπως και δεν ενδιαφέρεται για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της. Γι’ αυτήν η πραγματικότητα είναι σαν την αλήθεια. Είναι αρμοδιότητα της προπαγάνδας. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά ξέρουν και αυτά κάνουν.

Παιδιά της αστικής Ελλάδας, όπως ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Γαβρόγλου, ή η Κωνσταντοπούλου, ενσαρκώνουν την ήττα της. Αυτή η ρηχή δημοκρατία ούτε τα απολύτως χρειώδη της δεν μπόρεσε να προστατεύσει. Εκπαίδευσε τους υπονομευτές της. Το μόνο αισιόδοξο είναι ότι τους εκπαίδευσε με τον τρόπο της. Τόσο άτσαλα και πρόχειρα, που αντί να την υπονομεύσουν υπονομεύουν εαυτούς.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα αναρωτηθείτε, δικαίως, γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο στο άρθρο μου αλλά θα σας παρακαλέσω να το διαβάσετε και στη συνέχεια να κρίνετε εάν ο τίτλος περιγράφει μια ενδιαφέρουσα πραγματικότητα.

Μερικά 24ωρα μετά τον δεύτερο γύρο των Γαλλικών Βουλευτικών εκλογών της Κυριακής 18ης Ιουνίου και μερικές εβδομάδες μετά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της 7ης Μαΐου, οι αριθμοί αποκρυσταλλώθηκαν, τα πνεύματα ηρέμησαν, και η ζωή θα συνεχιστεί με τα θετικά και αρνητικά στην Οικονομία, την Κοινωνία και τις Διεθνείς Σχέσεις που κληρονόμησε ο Νέος Πρόεδρος κ Macron από τον “μέντορά” του κ Hollande.

Οι αριθμοί λένε πολλά και μάλιστα πολύ περισσότερα από όσα μας έλεγαν προεκλογικά και συνεχίζουν να μας λένε ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης, αυτά που πολλοί πλέον σε παγκόσμια κλίμακα χαρακτηρίζουν «συστημικά ΜΜΕ».

Αφού σας θυμίσω την ατάκα που διατείνεται ότι «η Στατιστική είναι ο επιστημονικός τρόπος για να λέει κανείς… ψέματα» θα σας καλέσω να ρίξουμε μια ματιά στα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών του 2017 και του 2012 και στην παρούσα κατάσταση των δύο μεγάλων παρατάξεων της Γαλλικής Πολιτικής ζωής, της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς και του νεοσύστατου πολιτικού μορφώματος με τον τίτλο «Δημοκρατία Εμπρός» (La République Εn Μarche!) που με σαφή πλειοψηφία 350 εδρών θα πρωταγωνιστήσει στην Γαλλική Βουλή των 577 εδρών τα επόμενα 5 χρόνια.

Ο νέος, εκλογικά και ηλικιακά, Γάλλος Πρόεδρος είχε εντυπωσιακή και πρωτόγνωρη στήριξη από τα ΜΜΕ και εντός και εκτός Γαλλικών συνόρων και τελικά ΚΑΙ την στήριξη του απερχόμενου προέδρου κ Hollande με το επιχείρημα ότι ήταν «άφθαρτος, χωρίς πολιτικό παρελθόν»!...

Η αλήθεια είναι ότι ο κ Macron πέρασε από την κορυφαία Σχολή «παραγωγής στελεχών της Γαλλικής Διοίκησης» και θήτευσε ως εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Οικονομικών του κ Hollande κατά τη διετία 2014-2016 και παραιτήθηκε για να δημιουργήσει το δικό του Κόμμα και να διεκδικήσει αυτοδύναμος πολιτική Εξουσία…

Βασιζόμενη σε αυτά τα δεδομένα, ενός ατόμου με υψηλής στάθμης ακαδημαϊκή και διοικητική παιδεία που «από το πουθενά βγαίνει μπροστά ως Υπουργός της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης και στη συνέχεια ως Ιδρυτής ενός νέου πολιτικού μορφώματος», η αντίπαλός του στις Προεδρικές Εκλογές κ Le Pen τον χαρακτήρισε «κλώνο» και «πνευματικό τέκνο» του απελθόντος Προέδρου Hollande ανέφερε συχνά σε ομιλίες της ότι ο απερχόμενος (και κατά γενική ομολογία «αποτυχημένος») Γάλλος Πρόεδρος ήταν στο αυτί του κ. Macron 2 φορές την ημέρα!... (διαβάστε εδώ, εδώ κι εδώ)

Ήταν χαρακτηριστικό και το επιχείρημα της κυρίας Le Pen που επεσήμανε στους Γάλλους ότι ψηφίζοντας τον κ. Macron θα δώσουν στον απερχόμενο Πρόεδρο κ. Hollande την δυνατότητα να εξέλθει από την κυρία είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και να επιστρέψει εκεί από κάποιο… παράθυρο!...

Στη δεύτερη Κυριακή των Προεδρικών εκλογών ο κ. Macron πήρε 20 εκατομμύρια ψήφους και η κ Le pen πήρε 10 εκατομμύρια ψήφους, με αντίστοιχα ποσοστά 66% και 40%…

Η προβολή του νέο-εκλεγέντος Γάλλου Προέδρου και του Κόμματός του από τα «συστημικά ΜΜΕ» εντός και εκτός Γαλλικών συνόρων συνεχίστηκε με απίστευτο ρυθμό, μέγεθος και ένταση και οι προβλέψεις ήταν για ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ και πρωτόγνωρη πλειοψηφία στη Γαλλική Βουλή… Τελικά το Κόμμα του κ Macron επικράτησε όχι σαρωτικά αλλά με σαφή πλειοψηφία!.

Λίγη προσεκτική μελέτη των αριθμών αναδεικνύει κάποια εντυπωσιακά αποτελέσματα:

Στον δεύτερο γύρο των Βουλευτικών εκλογών του 2017 ψήφισαν μόνο 20 εκατομμύρια Γάλλων και τα Λευκά-Άκυρα ήταν περίπου 2 εκατομμύρια, ενώ η αποχή έγραψε ρεκόρ φτάνοντας το 58% του εκλογικού σώματος!...

Στον δεύτερο γύρο των Βουλευτικών εκλογών του 2012 είχαν προσέλθει 23 εκατομμύρια Γάλλων ψηφοφόρων, τα Λευκά-Άκυρα ήταν περίπου 930,000 και η αποχή σε επίπεδο 45%...

Στη νέα Γαλλική Βουλή που προέκυψε από τον δεύτερο γύρο της Κυριακής 18ης Ιουνίου:
Το νεοσύστατο Κόμμα του κ. Macron θα έχει 350 Έδρες (ΔΕΝ υπήρχε το 2012),
Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές στην παρούσα Βουλή έχουν 45 Έδρες (είχαν 280 Έδρες και Κυβέρνησαν συγκεντρώνοντας 331 Βουλευτές σε συνεργασία με άλλα αριστερά σχήματα).

Χαριτολογώντας «σκωπτικά», η κυρία Le Pen είχε προσφωνήσει τον αντίπαλό της κ. Macron:
Emmanuel Hollande (το δικό του πρώτο και το επίθετο του απερχόμενου Προέδρου)…

Θυμηθείτε ότι στην Πατρίδα μας το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 44% και 160 Έδρες το 2009…
Το ΠΑΣΟΚ έχει τώρα (ως Δημοκρατική Συμπαράταξη) μόνο 17 Έδρες
Ο ΣΥΡΙΖΑ του κάποτε 4,5% έχει σήμερα 145 Έδρες και Κυβερνά ως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ…

Εύλογα αναρωτιέται κάθε αντικειμενικός παρατηρητής:
ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και πού ΠΗΓΑΝ οι ΓΑΛΛΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ;

Μετά την αποχώρηση μεγάλης ομάδας στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των εκλογών του Ιανουαρίου 2015 και πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, κάποιοι που αποκαλώ καλοπροαίρετα αφελείς ρωτούσαν:
ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ το ΠΑΣΟΚ και πού ΠΗΓΑΝ οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ;

Λέγαμε κάποτε «ΕΛΛΑΣ – ΓΑΛΛΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ»…
Μήπως φέτος στην Γαλλία, όπως στην Ελλάδα το 2015, σύμφωνα με τους αριθμούς και την αιωρούμενη πολιτική εκτίμηση πολλοί «Σοσιαλιστές»… μετακόμισαν;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουν 2017


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος


Στον δίσκο  "Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκια", που πολλοί (και το blog μαζί) θεωρούν ως την κορυφαία δουλειά του Διονύση Σαββόπουλου -πριν ο ίδιος τελικά θεωρήσει σωστό να ξεφτιλίσει στα γεράματά του την νεανική του ορμή και επαναστατικότητα, γενόμενος στα στερνά δεκανίκι κι ακόλουθος  του συστήματος (είναι πολλά τα λεφτά Νιόνιο)-, στην "Παράβαση" της κωμωδίας ( αφού όλος ο δίσκος δεν είναι παρά η μουσική επένδυση για τους Αχαρνής του Αριστοφάνη ) ο εμπνευσμένος καταπληκτικός του στίχος κάπου λέει:
"...Ποιος μας γηροκομεί, τη σήμερον ημέρα
ψηστιέρα καρβουνιέρα, μούσα Δεκεμβριανή;
Πολέμησα καιρό σε όλα τα πεδία
και με τυφλή μανία, ξέσκιζα τον εχθρό.
Τώρα με χειρουργεί, μια αλλήθωρη νεολαία
μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική..."

Αυτό, ακριβώς αυτό, μιά τσογλανοπαρέα που έκανε κριτική, μας κυβερνάει σήμερα.

Όταν πριν δυόμιση χρόνια ο ελληνικός λαός απελπισμένος από την προδοσία των μνημονίων και θέλοντας να αποτινάξει πιά από πάνω του την σκόνη του δωσιλογισμού της Κατοχής, που είτε με την μία είτε με την άλλη κομματική μορφή και πολιτικό προσωπικό κυβέρνησαν την χώρα από τότε ως και τις μέρες μας για 70 συναπτά χρόνια, στράφηκε στην αριστερά, έχοντας στο μυαλό του εκείνο το στερεότυπο του έντιμου, συνεπή αριστερού ιδεολόγου που προτιμούσε να εξοριστεί, να βασανιστεί και να πεθάνει, παρά να προδώσει και να εγκαταλείψει τις ιδέες του.
Αυτό αποτελούσε και το περίφημο "ηθικό πλεονέκτημα" της αριστεράς.

Δεν πρόσεξε όμως τότε ο απελπισμένος ψηφοφόρος, ποιοί ήταν αυτοί που ενσάρκωναν την "νέα Αριστερά" του -όχι τυχαία στάσιμου- 4% που κάλεσε για να τον κυβερνήσει.
Δεν κατάλαβε πως πρόκειται για μια αλλήθωρη, ημιαγράμματη νεολαία, σπουδασμένη και καλοζωϊσμένη με τα λεφτά του μπαμπά, άσχετη από δουλειά, ανίκανη να σχεδιάσει κάτι παραπάνω από πλακίτσες και "events", παρέα με κάποιους λίγους ηλικιωμένους αριστερούς, μονομανείς με την εξουσία που την έβλεπαν σαν δικαίωση κι εκδίκηση μαζί και με κάποια μεσόκοπα λυκόρνια που η μόνη σχέση που είχαν κατά βάθος με τη αριστερά ήταν -και είναι- να καπηλεύονται το όνομά της, να την χρησιμοποιούν ως φερετζέ για να πλουτίζουν.

Όλος αυτός ο συρφετός βρισκόταν βολεμένος στο 4% με τις κρατικές επιχορηγήσεις, με τις βουλευτικές αποζημιώσεις και με ανέξοδη, ακίνδυνη για τους ίδιους ρητορική κριτική, αφού κανείς τους δεν φανταζόταν πως θα μπορούσαν κάποτε να κυβερνήσουν.

Το χειρότερο είναι πως στην προσπάθειά τους να σταθούν τάχα "αντάξιοι" των παλιών αριστερών ιδεολόγων αγωνιστών και αντί για γνήσια επαναστατικότητα και αντίδραση προς το σύστημα,  ντεμέκ αριστερός συρφετός του ΤΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε μία θρασύτητα, μία κοινωνική αγένεια, μία προσβλητική στάση προς τους ιδεολογικούς του αντίπαλους εφάμιλλη φασιστικών προτύπων, μιά γλώσσα και έκφραση χυδαία, τάχα λαϊκή αλλά στην πραγματικότητα λαϊκίστικη, πεζοδρομιακή, περιθωριακή (με την έννοια του περιθωρίου της παρανομίας, και όχι του περιθωρίου της ιδεολογίας, ή της σκέψης, ή των τεχνών).

Η συμπεριφορά τους αυτή, που σήμερα έχει μεταφερθεί ατόφια στην κυβερνητική τους πολιτική έχει την ρίζα της στο σύμπλεγμα κατωτερότητας που σέρνουν όλοι αυτοί πίσω τους, γνωρίζοντας ενδόμυχα ο καθένας τους το βάθος της ανικανότητάς τους, το έρεβος της ημιαγραμματοσύνης τους, και προπαντός το κρυφό και ένοχο μυστικό της απατεωνιάς τους και της ακόρεστης δίψας τους για εξουσία και χρήμα.

Πρόκειται ακριβώς γι αυτό: μιά τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική, γιατί αυτό μόνο ξέρει να κάνει. Μόνο αυτό μπορεί.
Αυτό, και να καταστρέφει με οίηση, θράσος, και απύθμενη αλαζονεία τις όποιες παρακαταθήκες είχαν αφήσει πίσω τους με αγώνες και προσωπικές θυσίες άνθρωποι που πίστεψαν -σωστά ή όχι- αλλά δεν πρόδωσαν ποτέ, τις αριστερές ιδέες.

Οι τσογλανοπαρέες αποτελούνται συνήθως από κ@λοπαιδάκια που τα σπασμένα τους τα πληρώνει ο μπαμπάς τους.
Σε εμάς εδώ, τα πληρώνει ο λαός.
Ο λαός... "Ο παραγγέλων και υπεύθυνος"!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ναι, υπάρχει πολιτική λύση για την πατρίδα, αλλά που να την πω; Σε ποιον; Στον λαό μας που δεν σηκώνει κεφάλι και περιμένει σαν ραγιάς τη μοίρα του ή στη γελοιότερη των κυβερνήσεων των “πεών…” που τολμούν ακόμα οι αλητήριοι να βρίσκονται σ’ αυτή τη χώρα;

Αδέλφια κουράστηκα!
Πού είναι τα Μ.Μ.Ε της Ελλάδος να αποκαλύψουν τις προδοσίες των πολιτικών μας και γιατί δεν τους καταγγέλλουν ως προδότες!

Πού είναι ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΜΑΣ και τα εκατομμύρια των δύστυχων συμπατριωτών μας, αυτών που διαμαρτύρονται πως τους έκλεψαν τη ζωή και κάθε ελπίδα.

Πού είναι οι πένητες πλέον συνταξιούχοι μας, οι άνεργοι και οι “εργαζόμενοι” παρίες των 200 και 500 ευρώ, πού είναι οι γονείς των 500.000 νέων μας που έφυγαν από τη χώρα και τέλος πού είναι τα εκατομμύρια όλων αυτών των Ελλήνων που τους κλέβουν τις περιουσίες και τα σπίτια τους και τους πετούν στον δρόμο!!!!!!

Κουράστηκα πλέον να εξηγώ τους λόγους γιατί ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος και ότι τελικά αναφερόμαστε σε έναν ήδη διαπιστευμένο προδότη και σε έναν δεύτερο που βρίσκεται εν αναμονή της παραλαβής του “πτυχίου” του!!!

Αυτοί δεν είναι πολιτικοί, μόνο ως κωμικοί και δοσίλογοι θα μπορούσαν να φτιάξουν καριέρα! Είναι μοναδικοί στο να παίξουν συμπρωταγωνιστές στην επόμενη ομώνυμη ταινία “ο ηλίθιος και πανηλίθιος” διεκδικώντας ακόμα και Όσκαρ ή τον ρόλο του Αρτέμη Μάτσα του κουκουλοφόρου προδότη των Γερμανών!!!

Και σε σχέση με τον δεύτερο, ας μην ανησυχήσει κανένας εκ των δικών του ότι δεν θα παραλάβει το πτυχίο του, γιατί πέρασε ήδη τις εξετάσεις, ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥΣ!!!!!!!!
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ!
Επιπλέον δείτε τι είπε και σε ποιους, είναι απίστευτο!!!
Επισκεπτόμενος τους δύσμοιρους σεισμόπληκτους της Λέσβου και έχοντας πίσω του ακριβώς το πλάνο των ολοκληρωτικά γκρεμισμένων κατοικιών τους, είπε προς τους ιδιοκτήτες τους με ύφος 100 Καρδιναλίων ότι, “θα φροντίσει ως Ν.Δ. να τους μεταθέσει κατά μια διετία την πληρωμή του Ένφια”!
Συγγνώμη, είναι καλά ο άνθρωπος, είχε κοιτάξει πίσω του; Ήταν εκεί ή σε κάποιο άλλο νησί; Το ότι έφυγε όρθιος μη δαρμένος ή μπουγελωμένος, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι οι άνθρωποι τελούσαν υπό καθεστώς πανικού, γιατί αυτή η κοροϊδία δεν αντέχεται!

Τι τους είπε ο πανηλίθιος;
Ότι θα τους μεταφέρει το Ένφια των σπιτιών τους, αυτών που έπαψαν πλέον να ‘χουν;
Φίλοι μου και μη και εσείς που βρίσκεστε απέναντι μου, ουαί κι αλίμονο για όλους μας αν αυτός ο Γερμανόφιλος και υποτακτικός τους, αυτό το πράμα, μας κυβερνήσει κάποτε, ο Θεός να μας λυπηθεί!!!

Ωστόσο, πέρα από αυτούς τους δυο δοσίλογους και πανηλίθιους κωμικοτραγικούς “πολιτικούς” μας, όλα αυτά τα εκατομμύρια των Ελλήνων των ως άνω αδικημένων κοινωνικών τάξεων πού είναι; Ξέρουμε για 500.000 νέους μας ότι έφυγαν, τα υπόλοιπα 10.000.000 πού βρίσκονται, άλλαξαν χώρα; Κι αν όχι, έστω και κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες εξ’ αυτών που χρειάζονται να βγουν στους δρόμους, πού είναι;

Πατριώτες, η χώρα δεν σώζεται με θαύματα, ούτε με το να καθόμαστε στις πολυθρόνες μας να περιμένουμε να μας σώσουν οι άλλοι και να μην κάνουμε καν ένα κλικάρισμα να στηρίξουμε τον αγώνα κάποιων ελάχιστων που απέμειναν να αγωνίζονται να βοηθήσουν τη χώρα τους και τον λαό. Στο τέλος θα τα παρατήσουν και αυτοί!
Και τότε τι; Πώς θα φτιάξουν τα πράγματα σ’ αυτόν τον δόλιο τόπο;

Αναθεωρήστε λοιπόν τις θέσεις σας και βάλτε πλάτη έστω κλικάροντας κι από την πολυθρόνα σας, δίνοντας δύναμη σ’ αυτούς που θέλουν και μπορούν να αγωνιστούν για σας και την πατρίδα, γιατί στο τέλος δυστυχώς θα πάψουν να ενδιαφέρονται κι αυτοί για τα κοινά και όλα θα τελειώσουν σ’ αυτόν τον έρμο τόπο, για μας, τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές!

Αναρωτηθείτε αν είναι αυτό που θέλετε και πράξτε κατά συνείδηση!!!

Β. Αναγνώστου
Συγγραφέας- αρθρογράφος
Πηγή "Μανιφέστο"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον υπουργό Αμυνας, μπορεί να είναι ένα από τα «ατυχήματα» που αλλάζουν τα δεδομένα. Γεγονός είναι ότι οι αντοχές στον ΣΥΡΙΖΑ είναι οριακές όπως και η ιδιότυπη πολιτική «ομηρία» της κυβέρνησης από τους ΑΝΕΛ

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Η δοκιμασία στην οποία έχει υποβάλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ο Πάνος Καμμένος τις τελευταίες εβδομάδες είναι μία από τις παραμέτρους που θα διαμορφώσουν τις συνθήκες στην νέα πολιτική περίοδο.

Με την κυβέρνηση να έχει καταγράψει άλλη μία άτακτη υποχώρηση -υπό διαφορετικές προϋποθέσεις ο κ. Καμμένος θα αναφωνούσε: «στα τέσσερα!»… – το ιδιότυπο χιούμορ του υπουργού Αμυνας με τις σέξι γραβάτες δεν έκανε κανέναν να γελάσει.

Μετά ήλθαν οι αποκαλύψεις για τις επικοινωνίες με τον ισοβίτη Ευθύμιο Γαννουσάκη και τις καταγγελίες για σκευωρία με στόχο τον Βαγγέλη Μαρινάκη, και όλοι πάγωσαν.

Στο Μέγαρο Μαξίμου λένε κάτι σαν «δεν έγινε και τίποτε, προς τι η αναστάτωση;», όμως δεν το βλέπουν έτσι όλοι.

Η συνεργασία με τον Καμμένο ενόχλησε πολλούς στον ΣΥΡΙΖΑ εξ αρχής, όμως η κατάληψη της εξουσίας και η παραμονή σε αυτήν τους έκανε να κάνουν πως δεν βλέπουν, δεν ακούν…

Επί της ουσίας ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ και 30 μήνες πολιτικός όμηρος του Πάνου Καμμένου. Το ερώτημα είναι αν αυτή η ομηρία θα είναι παντοτινή.

Μετά και τα τελευταία που αποκαλύφθηκαν για τον υπουργό Αμυνας, τα οποία -σημειωτέον- δεν διαψεύστηκαν αλλά απλώς επιχειρήθηκε να δικαιολογηθούν, πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να αισθάνονται άβολα.

Κουρουμπλής, Ξυδάκης, Φίλης, Βέττας, Μιχελογιαννάκης κ.ά., με διαφορετικές διαβαθμίσεις και από διαφορετικές σκοπιές είτε πήραν αποστάσεις από τον υπουργό Αμυνας, είτε τον επέκριναν, είτε δήλωσαν ότι δεν είναι και απαραίτητη η συνεργασία με αυτοσκοπό την παραμονή στην κυβέρνηση.

Το να σπάσει ο ιδιότυπος αυτός αριστεροδεξιός συνασπισμός από την μία στιγμή στην άλλη δεν είναι το πιθανότερο ενδεχόμενο στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ομως στην πολιτική υπάρχουν ατυχήματα και αυτά, ως γνωστόν, δεν μπορεί κανείς να τα προβλέψει.

Το βάθος της υπόθεσης με την επικοινωνία Καμμένου – Γιαννουσάκη είναι αυτήν την στιγμή άγνωστο, όπως και το ποια θα είναι η εξέλιξη μετά και την έρευνα που διεξάγεται.

Πραγματικότητα είναι πως οι πολιτικοί δεσμοί μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ μοιάζουν πλέον πολύ αδύναμοι. Το αν θα διαρραγούν ή όχι εξαρτάται από πολλές παραμέτρους, ενδεχομένως και νομικές.

Πάντως, κατά μία εκδοχή ο κ. Τσίπρας πιστεύει ότι υπάρχουν «μαξιλάρια». Αλλωστε ο Βασίλης Λεβέντης ήταν ο μόνος που βγήκε από το Μέγαρο Μαξίμου με θετική διάθεση προς τον Πρωθυπουργό, μετά τις συναντήσεις που είχε ο κ. Τσίπρας με τους πολιτικούς αρχηγούς….

Πιθανή μία αλλαγή κυβερνητικού εταίρου; Ισως όχι, αλλά εκεί θα παίξουν ρόλο άλλα πράγματα. Για παράδειγμα: θα προτιμούσε ο Λεβέντης να πάει σε εκλογές και να εξαφανιστεί ή να στηρίξει μία κυβέρνηση για όσο διάστημα αυτή αντέξει;

Υποθετικά σενάρια. Προς το παρόν.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σύμφωνα με τις αρχικές παραδοχές και εκτιμήσεις του 1ου Μνημονίου η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στις αγορές τον Ιούνιο του 2012. Βρισκόμαστε στον Ιούνιο του 2017, με το θεσμικό και οικονομικοκοινωνικό σύστημα να έχει υποστεί ανήκεστες βλάβες. Το δε πολιτικό σύστημα έχει χάσει την αναγκαία αξιοπιστία και ικανότητα να χειριστεί τις κρίσιμες υποθέσεις του έθνους.

Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος

Στην περίπτωσή μας, η τελευταία αυτή φράση ακούγεται ως ευφημισμός, παρά σαν κάτι αυτονόητο, όπως θα έπρεπε να είναι. Θα έπρεπε, αλλά δεν συμβαίνει. Οι ηγεσίες των κομμάτων και οι οργανικοί διανοούμενοι, όμως, από τη δεκαετία του 1990 και μετά θεώρησαν την έννοια του έθνους αναχρονισμό και ένδειξη υπανάπτυξης! Η θεώρηση αυτή είχε επιπτώσεις και στην οργάνωση και διαχείριση του εθνικού κράτους.

Στην θέση του έθνους τοποθέτησαν όχι μόνο την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και τη φεντεραλιστική Ευρώπη. Της προσέδωσαν, μάλιστα, «μυθώδεις» διαστάσεις, που βεβαίως απέδειξε ότι δεν έχει. Αυτό συνεχίσθηκε ακόμη και όταν έγινε εξόφθαλμη η «στρέβλωση», όταν αναδύθηκε η «γερμανική Ευρώπη» κατά τρόπο που δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Μετέτρεψαν με ιστορική επιπολαιότητα την Ελλάδα αρχικά σε ευρωπαϊκή περιοχή και μετά την εκδήλωση της κρίσης, λόγω ευρώ, σε «αποικία χρέους».

Ανασυγκρότηση ή «κονιορτοποίηση»

Είναι γνωστό πως φθάσαμε στο Eurogroup της 15ης Ιουνίου και στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, πρόκειται για σημαντικό σταθμό στην πορεία της χώρας. Γιατί η απόφαση μπορεί να μην δίνει «μόνιμες λύσεις», αλλά ορίζει τις κρίσιμες χρονικές περιόδους του μέλλοντός μας. Μέσα σ’ αυτές η Ελλάδα ή θα ανασυγκροτηθεί ως κυρίαρχο κράτος, ή θα «κονιορτοποιηθεί» εντός της γερμανικής Ευρωζώνης, καταλήγοντας «νομή» άλλων ισχυρότερων εθνών.

Αξίζει να υπογραμμισθεί μια θεμελιώδης ανατροπή που έχει συμβεί στα χρόνια των Μνημονίων και της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας». Η Ελλάδα, από εκεί που χαρακτηριζόταν ένα φτωχό κράτος με πλούσιους κατοίκους, έχει εξελιχθεί σε μια «κρατική οντότητα» που παράγει πλεονάσματα και έχει φτωχούς κατοίκους. Αν, μάλιστα, επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις ότι υπάρχουν μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα, θα έχουμε την πλήρη αντιστροφή: ένα πλούσιο κράτος που θα το νέμονται ξένοι με φτωχοποιημένους κατοίκους.

Η στρατηγική διαφωνία

Η βιωσιμότητα της Ελλάδας –εντός ή εκτός Ευρωζώνης– θα κριθεί σε μια περίοδο που ξεκινά τον Αύγουστο του 2017 και διαρκεί μέχρι τον Αύγουστο του 2021. Στην τετραετία αυτή θα αντιπαρατεθούν οργανικά δύο αντίστροφες, συγκρουσιακές στη βάση και την κουλτούρα τους δυνάμεις.

Από τη μία πλευρά θα είναι αυτοί που επιδιώκουν η Ελλάδα να καταστεί μία βιώσιμη διεθνή οντότητα με εθνική κυριαρχία και κοντά στις «ναυτικές δυνάμεις». Από την άλλη πλευρά, θα είναι εκείνοι που την αντιλαμβάνονται την Ελλάδα –όπως χαρακτηριστικά έλεγε υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη– σαν «την κατάληξη της σιδηροδρομικής γραμμής που ξεκινά από το Βερολίνο και μέσω της Βαλκανικής φθάνει στην Μεσόγειο».

Ο συγκεκριμένος μανιχαϊσμός υπερβαίνει την παραδοσιακή διάκριση Δεξιά-Αριστερά. Οι συνθήκες προσομοιάζουν με αυτές που υπήρχαν στο κατώφλι του Εθνικού Διχασμού, στο 1915. Η ελπίδα φυσικά είναι η στρατηγική διαφωνία να μην μετατραπεί σε εκτός ορίων σύγκρουση, αλλά να παραμείνει στο πλαίσιο μια δημιουργικής αντιπαράθεσης, όπως ταιριάζει σε μια ώριμη δυτική Δημοκρατία. Αυτό, όμως, είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Ιουν 2017


Τι δείχνει η στόχευση σε κοινωνικές ομάδες

Από τον Μανώλη Κοττάκη

Αναστολές ως προς το βασικό γνώρισμα αυτής της κυβέρνησης δεν πρέπει να υπάρχουν: Είναι παράταξη ψευτών. Τίποτε από όσα υποσχέθηκαν στον ελληνικό λαό δεν εκπληρώθηκε. Ωστόσο, όσο πιο συστηματικά τους παρακολουθώ τόσο καταλήγω σε ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: Είναι ψεύτες με σχέδιο.

Και οι προεκλογικές υποσχέσεις σχέδιο ήταν: Οσο πιο πολλά (συνειδητά) ψέματα λες σε έναν λαό πρόθυμο να εξαπατηθεί τόσο περισσότερες έδρες κατακτάς στο Κοινοβούλιο. Η αλήθεια δυστυχώς δίνει -μέχρι στιγμής- λιγότερες έδρες. Αλλά και μετεκλογικά το ίδιο ισχύει. Το ψέμα είναι μέθοδος παραμονής στην εξουσία.

Το Μαξίμου γνώριζε καλά έως πού έφταναν οι δυνατότητές του στη διαπραγμάτευση που έκλεισε, αλλά κωλυσιέργησε, την «τράβηξε» προς τα πίσω και στο τέλος πέτυχε τον αληθινό στόχο του: την ανανέωση της «οψιόν» παραμονής στην εξουσία.
Οσοι θεωρούν ότι ο στόχος τους ήταν το χρέος καλό είναι να θυμούνται τι έλεγαν στις αρχές του χειμώνα: «Να μην πέσουμε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017» - μείωση συντάξεων κατά 25% ψήφισαν- «και μετά βλέπουμε».

Και τι απεδείχθη: Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία τους ψήφισε χωρίς το παραμικρό πρόβλημα συνείδησης τα μέτρα, όταν στο παρελθόν σε ηπιότερες ψηφοφορίες η Ν.Δ. είχε χάσει ως αντιπολίτευση 26 βουλευτές και ως κυβέρνηση 2-3. Εάν γνωρίζεις, λοιπόν, ότι ο χώρος αυτός δεν έχει κανέναν δισταγμό να δεχθεί οτιδήποτε για να συνεχίσει τη θητεία της η πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, τότε σχετικά εύκολα μπορείς να διακρίνεις τη συνέχεια.

Τα ψέματα με σχέδιο θα συνεχιστούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αποφασισμένος να προσεταιριστεί συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες προκειμένου να μείνει όρθιος στο πολιτικό παιχνίδι, αδιαφορώντας παντελώς για άλλες: Οι δεκαεφτάρηδες, οι μετανάστες που λαμβάνουν ιθαγένεια, οι τακτικοί δημόσιοι υπάλληλοι (αξιοσημείωτη η διείσδυσή του στην Αστυνομία και στις Ενοπλες Δυνάμεις), οι συμβασιούχοι, οι αναπληρωτές καθηγητές σχολείων (προσλήψεις μέσω ΕΣΠΑ), οι Ρομά, η μειονότητα της Θράκης, η gay κοινότητα, οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, τμήμα του αγροτικού κόσμου, οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες (ομάδα - στόχος της Αναπτυξιακής Τράπεζας), οι ιδιοκτήτες ταξί (ετοιμάζεται ειδική ρύθμιση κατά της πειρατικής εταιρίας Uber), οι υπάλληλοι φθινουσών βιομηχανιών (κατάφερε να κρατήσει ανοιχτή τη Βιομηχανία Ζάχαρης) και άλλες κοινωνικές ομάδες είναι το προσφιλές του εκλογικό σώμα.

Στόχος του project «ψέματα με σχέδιο» είναι η επίτευξη ποσοστού 25% στις κάλπες, ώστε να μείνει ζωντανός στο πολιτικό παιχνίδι και με όχημα την αναλογική να καταστεί βασικός ρυθμιστής του πολιτικού παιγνίου. Οποιος θέλει να νικήσει τον ΣΥΡΙΖΑ συντριπτικά λοιπόν έναν δρόμο έχει: να διαβάσει το DNA του.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όχι. Και βέβαια όχι. Εννοείται πως όχι.
Οι απατεώνες μπροστά σας είναι γατάκια τυφλά ακόμα.
Ύαινες είσαστε, καθάρματα, επαγγελματίες δολοφόνοι.

Πώς αλλιώς να νοηθεί το γεγονός πως επτά χρόνια μετά από τόση εξουθένωση των πολιτών, εξακολουθείτε να ψάχνετε και να βρίσκετε καινούργιους τρόπους "έννομης" ληστείας του λαού, φορομπηχτικά και εισπρακτικά μέτρα, όχι επιχειρώντας να διορθώσετε κάτι όπως τάχα διατείνεστε, αλλά καθαρά με το μυαλό σας στις τσέπες των αδύναμων να αντιδράσουν πολιτών στην κατάχρηση εξουσίας που ασκείτε.

Έτσι και το νεό 250αρι πρόστιμο για τα ανασφάλιστα οχήματα, δείχνει το μέγεθος της αλητείας σας.
Στέλνετε ειδοποιήσεις και χρεώνετε πρόστιμα επί δικαιών και αδίκων. Πρόστιμα σε αυτούς που είναι όντως ανασφάλιστοι, (όχι πως νοιάζεστε για την ασφάλεια κανενός. Για το πρόστιμο νοιάζεστε. Να εισπράξετε. Να φάτε. Να ρουφήξετε το αίμα του λαού. Να το δώσετε στους τοκογλύφους να είστε "καλά παιδιά" να σας αφήσουν να παίξετε με τις καρέκλες της εξουσίας κι άλλο) πρόστιμο και σ' αυτούς που έχουν καταθέσει πινακίδες, που τους έχουν κλαπεί τα οχήματα, που τα έχουν μόνιμα αποσύρει.

Και για να άρετε το πρόστιμο ζητάτε να προσκομίσει ο ίδιος ο "κατηγορούμενος" αποδεικτικά και στοιχεία, που το ίδιο το κράτος έπρεπε να έχει και να λάβει υπ' όψη του πριν στραφεί εναντίον των πολιτών του.

Και δεν σας νοιάζει καθάρματα, που προκειμένου να βρεί ο κάθε πολίτης τα δικαιολογητικά και τα έγγραφα που ζητάτε και που ενδεχομένως τα έχει χάσει ή δεν τα έχει για τον α ή β λόγο, ίσως να αναγκαστεί να χάσει ένα ή περισσότερα μεροκάματα ή ακόμη να ξοδέψει έστω και ένα δεκάρικο σε μετακινήσεις, φωτοαντίγραφα, και μιά γκαζόζα να μη γκανιάξει απ' τη ζέστη και την οργή του, ένα δεκάρικο που ακόμη κι αυτό, το ευτελές δεκάρικο, θα του λείψει.
 
Θα λείψει απ' το τραπέζι της οικογένειας, απ' το χαρτζηλίκι του παιδιού, απ' το νοίκι, από κάπου.

Όμως εσείς ωστόσο και εν τω μεταξύ την δουλειά σας την έχετε κάνει: έχετε χρεώσει άλλο ένα ΨΕΥΤΙΚΟ 250αρι τον πολίτη, τον έχετε "κοκκινίσει" με το έτσι θέλω, και άν μπορέσει να συγκεντρώσει τα δικαιολογητικά ή να πληρώσει ΑΔΙΚΩΣ το πρόστιμο έχει καλώς.

Αν όχι, θα μπορέσετε αύριο-μεθαύριο με αυτή την ψεύτικη οφειλή (μαζί με άλλες προηγούμενες εξ ίσου ψεύτικες και καταχρηστικές) να του κατάσχετε πρώτα τον μισθό και ύστερα ίσως και το σπίτι.
 
Όχι. Δεν είσαστε απατεώνες.
Καθάρματα είσαστε.

Δολοφονείτε κόσμο για την βουλευτική σας αποζημίωση.
Η ύπαρξή σας και μόνο είναι βρισιά και φτύσιμο στα μούτρα του ανθρώπινου είδους. 
Ζείτε, τρέφεστε, υπάρχετε εις βάρος της κοινωνίας, εναντίον της κοινωνίας.
Ο θάνατος -οικονομικός, ηθικός, ψυχολογικός- των πολλών, τρέφει την εξουσία σας.
Και τις τσέπες σας.

Όχι. Δεν είσαστε απατεώνες.
Καθάρματα είσαστε!..

Πηγή «Ουδέν Σχόλιον»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ίσως το πιο αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο της Μεταπολίτευσης. Για αρκετούς Έλληνες αποτελεί έναν γρίφο, δεδομένου πως είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουν ποια είναι τα εγγενή στοιχεία του χαρακτήρα του. Πρόκειται για έναν «αθώο» νέο που αναγκάστηκε να ανδρωθεί μέσα στον αμοραλισμό του κομματικού σωλήνα; Ή μήπως για έναν κακομαθημένο γόνο ημιαστικής οικογένειας που μετέφερε από το χωριό τον βαλκανικό επαρχιωτισμό του;

Aλλά ας δούμε την πραγματικότητα από ένα άλλο πρίσμα. Αυτό της «ανθρώπινης» προσέγγισης η οποία κυριαρχεί πάντα στις μεσσιανιστικές κοινωνίες σαν τη δική μας. Συναντάς ας πούμε, τον Αλέξη σε μία εκδήλωση, σε έναν δημόσιο χώρο ή βρίσκεσαι μαζί του στο ίδιο τραπέζι. Αποκλείεται να τον αντιπαθήσεις. Αποκλείεται να σου φανεί απόμακρος και αυστηρός. Γιατί έχει όλα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου που σε κάνει να αισθανθείς άνετα. Είναι κοντός, γελάει συνέχεια, οι κόρες των ματιών του διαστέλλονται εύκολα και το σημαντικότερο, λέει κρύα αστεία. Τόσο κρύα που καταλαβαίνεις αμέσως την διανοητική του προσπάθεια να υπερκεράσει την αμηχανία του…

Όλα αυτά σου δημιουργούν την αίσθηση ότι δεν είναι ανώτερός σου, με αποτέλεσμα να τον αποδέχεσαι αμέσως. Και αυτή ακριβώς η τάση της αποδοχής, είναι που τον κάνει να εμφορείται από αισθήματα μεγαλείου και απερίγραπτης αυτοπεποίθησης. Όμοια με αυτά που έχει ο μικρός τσαχπίνης γιός μιας πολυμελούς οικογένειας της οποίας όλα τα υπόλοιπα μέλη είναι γυναίκες…

Σε κάθε περίπτωση, αυτός είναι ο Αλέξης. Εκτός των άλλων όμως, τυχαίνει να είναι και πρωθυπουργός αυτής της παράξενης χώρας. Στη χθεσινή συνάντησή του με τον Σταύρο Θεοδωράκη- που πριν λίγες μέρες χειρουργήθηκε από όγκο στον προστάτη- σκέφτηκε να αστειευτεί αυθόρμητα, λέγοντάς του το εξής απίστευτο: «Βλέπω ότι έχεις αδυνατίσει. Μην ανησυχείς εδώ θα σε ταΐσουμε»!

Για κάποιους από μας, το υποτιθέμενο αστείο του πρωθυπουργού αποτελεί τεράστια χοντράδα. Το κακό όμως είναι ότι για τους περισσότερους δεν αποτελεί πλέον, τίποτα! Όπως και η γραβάτα με τα πέη του Καμμένου, όπως και του twitt του Νίκου Παππά για την παραίτηση Ταγματάρχη, όπως και οι άναρθρες κραυγές του Πολάκη.

Συνηθίζουμε στο «τέρας», όπως έλεγε κι ο Χατζιδάκης. Συνηθίζουμε, γιατί, σιγά σιγά, νομιμοποιείται μέσω της κακόγουστης «αθωότητας», η σταδιακή εξάπλωση του μιθριδατισμού μας. Όλη αυτή η κουλτούρα του λούμπεν που είχαμε λίγο πολύ, όλοι μας, σε ένα μέρος του εαυτού μας και τείναμε να εξαλείψουμε από ντροπή. Τώρα όμως, μπορούμε να μην ντρεπόμαστε, αφού ο ίδιος ο πρωθυπουργός αντιπροσωπεύει τον επαρχιωτισμό μας.

Αλέξη, «πάχυνες» πολύ και γίνεσαι πλέον επικίνδυνος. Όχι μόνο για την πολιτική σου αλλά κυρίως για την ανεξέλεγκτη νομιμοποίηση της χυδαιότητας στο δημόσιο χώρο. Αυτής της χυδαιότητας που ταυτίζεται πλήρως με την υποτιθέμενη λαϊκότητα των πολλών αλλά στην ουσία, πρόκειται για την πιο σηπτική έκφανση του λαϊκισμού.

Καλός και χρήσιμος ο μιθριδατισμός για τους μέτριους. Θυμίζω μόνο ότι μετά την ήττα του από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά απέτυχε. Και τελικά κατέφυγε σε έναν μισθοφόρο του, που τον διέταξε για τον σφάξει με το σπαθί του…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Σιδέρη

Ηταν Σάββατο, 21 Μαΐου του 2016. Στη Βουλή ψηφιζόταν το πολυνομοσχέδιο με μέτρα φωτιά («κόκκινα» δάνεια, αυτόματο «κόφτη» περικοπή δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις, πακέτο των έμμεσων φόρων). Προβεβλημένο κυβερνητικό στέλεχος, εκ των άμεσων συνομιλητών του πρωθυπουργού, μου είπε στο καφενείο της Βουλής, σε λίγες μέρες θα δεις ότι το μέλλον έχει συνεργασία και με ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Κυριάκος δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός.

Σε λίγες μέρες «είδα». Την 1η Ιουλίου κατατέθηκε το νομοσχέδιο για την απλή αναλογική. Ο σχεδιασμός έγινε φανερός. Θα πρόσφεραν στο ΠΑΣΟΚ το δέλεαρ των επιπλέον εδρών, ως εκ τούτου αυτό, μετά χαράς και ασμένως θα ψήφιζε το νόμο. Οψέποτε γίνονταν εκλογές δεν θα εκλεγόταν αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ενδεχομένως και όποιο άλλο κόμμα του μεσαίου χώρου, θα συνέχιζε αμέριμνος να κατέχει την εξουσία.

Υπάρχει μια διαχρονική έλλειψη κατανόησης της τρέχουσας πραγματικότητας και της περιρρέουσας ατμόσφαιράς της, που εντοπίζεται στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Εχουν την ψευδαίσθηση ότι αφού είναι αριστεροί, έχουν πάντα δίκιο (το είπε πρόσφατα και ο υπουργός Υγείας κ. Ξανθός «Η διαφορά μας με τους άλλους δεν είναι πως είμαστε καλύτεροι, αλλά πως είμαστε αριστεροί και άρα δεν θέλουμε τις ανισότητες»). Είναι μεγαλωμένοι με την οίηση της «δρακογενιάς», θεωρούν εαυτούς κληρονόμους ηρωικών εποχών και ηρωικών αγώνων. Όπως το είπε ο Νίκος Φίλης στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, «είμαστε κυβέρνηση ζώντων τε και τεθνεώτων». Φυσικά οι τεθνεώτες, την ιστορία των οποίων οικειοποιούνται, βρέθηκαν στην κόλαση του πυρός, έκαναν τη ζωή τους παρανάλωμα, έζησαν αφόρητες κακουχίες, τη θυσίασαν σε μια ιδέα (ασχέτως αν ήταν βιώσιμη ή ψευδής, δεν αφορά στο παρόν κείμενο).

Ετούτοι, τα μόνα… ηρωικά που έκαναν, ήταν τα εύκολα και δήθεν αγωνιστικά: Κάποιες πορείες, κάποιες καταλήψεις σχολείων στους καιρούς της ΠΑΣΟΚικής υπέρ-ανοχής (όπου ανέτειλε και το άστρο του Αλέξη), ή βγήκαν στο δρόμο με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, και τα έκαναν - ομού μετ΄ άλλων - «λαμπόγυαλο», όταν ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επέσυρε την Αστυνομία από φόβο μήπως υπάρξει και δεύτερος νεκρός. Έτσι «αγωνίστηκαν» εκ του ασφαλούς, χωρίς κανένα διακύβευμα. Ενίοτε έκαναν και αγωνιστικό τουρισμό, όπως στη Γένοβα, κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, στην οποία βρέθηκε και ο Αλέξης.

Δεν τα παραθέτουμε αυτά με απαξιωτική διάθεση. Αυτά αντιστοιχούσαν στη γενιά τους, αυτά έκαναν. Απαξιωτικό είναι να θεωρούν εαυτούς συνεχιστές εκείνων που χαράμισαν τις ζωές τους.

Με αυτή την κληρονομημένη κομπορρημοσύνη αράδιαζαν υπερφίαλες υποσχέσεις προς πάσα κατεύθυνση (πολλοί τις πίστευαν ακράδαντα, όπως ας πούμε ο πρώτος κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που πήρε των ομματιών του). Άλλοι, πιο κυνικοί, εισηγήθηκαν στον Αλέξη «τώρα είναι η ευκαιρία που από πάντα περιμέναμε. Ας βγούμε και βλέπουμε». Και αυτοί ακόμη, οι κυνικοί, δεν είχαν πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας.

Όλοι τους ήταν όμηροι του ιδεολογικού τους μυθεύματος ότι ήταν απλώς θέμα πολιτικής απόφασης να εξέλθει η χώρα από το καθεστώς των μνημονίων, να απεγκλωβιστούμε από τη λιτότητα, να ανθίσει η οικονομία υπέρ των φτωχών τάξεων (και εναντίον των μενουμε-ευρώπηδων, που είπε ο Κυρίτσης, καθώς στα μάτια τους αυτοί, όπως και οι «παραιτηθείτε» φαντάζουν ως τα καλοζωισμένα στρώματα της κοινωνίας, με άκρες στον κρατικό κορβανά, που μέσω αυτού απομυζούν το αίμα των λαϊκών τάξεων).

Γνωστά εν ολίγοις τα ανωτέρω, τα αναφέραμε για να σκιαγραφήσουμε το πλαίσιο σκέψης και τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις των στελεχών του κυβερνώντος κόμματος. Εξ αυτών γίνεται κατανοητό γιατί θεωρούσαν ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ευκαιριακό κόμμα - άθυρμα, χωρίς ιστορική πορεία, που απλώς στέκεται ως ανάχωμα και συγκρατεί τις εκμεταλλευόμενες τάξεις από το να εισρεύσουν νικηφόρες στην Αριστερά.

Άλλωστε αυτή ήταν και η άποψη του ΚΚΕ από το οποίο προήλθε ο κ. Τσίπρας και πλείστοι σύμβουλοί του. Το ότι (καλό ή κακό το ΠΑΣΟΚ, δεν αφορά στο κείμενο) μπορεί να ήταν έκφραση ενός ιστορικού ρεύματος, της Κεντροαριστεράς, που ερχόταν με διάφορες κομματικές μορφές, τουλάχιστον από τα τέλη του 19ου αιώνα, το ότι ήταν μία από τις τρεις ιστορικές παρατάξεις της χώρας (οι άλλες δύο: η Δεξιά και η κομμουνιστική Αριστερά), δεν τους αφορούσε. Ήταν και άψητοι οι περισσότεροι, ενώ λόγω ηλικίας δεν είχαν παραστάσεις: Το «βρώμικο '89», και η οδυνηρή έκπληξη που ένιωσαν, όταν το ΠΑΣΟΚ κράτησε, παρότι νόμιζαν ότι θα το διαγουμίσουν, δεν τους δίδαξε.

Αυτή η απαξιωτική στάση περί του «κόμματος –αθύρματος» κυριάρχησε και στην αντιμνημονιακή υστερία του ΣΥΡΙΖΑ. Φουσκωμένοι - και εσωτερικά – από τα ποσοστά που ελάμβαναν, εκτόξευσαν οργή και χολή στους «γερμανοτολιάδες», τους «προδότες», τους «Τσολάκογλου», κλπ. Ουδέποτε κατάλαβαν - ούτε και τώρα έχουν καταλάβει – πόσες πληγές άνοιξαν στον κοινωνικό χώρο που ιδεολογικά φέρεται ως όμορος, και τον οποίο με την απλή αναλογική θέλησαν να δελεάσουν και να τον καταστήσουν υποπόδιο της διατήρησής τους στην εξουσία.

Η Φώφη Γεννηματά, από ιδεολογική κουλτούρα είναι ίσως «των λοιπών προοδευτικών δυνάμεων». Δεν έχουμε πάντως πληροφορίες, άρα δεν μπορούμε να ξέρουμε, εάν θα είχε ενδώσει. Και να το προσπαθούσε όμως, θα έβρισκε έντονες αντιστάσεις εντός του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, οι οποίες θα πήγαζαν από δύο πλευρές: Η πρώτη ήταν τα κεντρικά στελέχη που είχαν περάσει από θώκους εξουσίας, είχαν εμπειρία κυβερνησιμότητας, θεωρούσαν καταστροφική τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, και αυτοκτονική την πρόσδεση του κόμματος σε αυτόν. Η άλλη πλευρά ήταν τα μεσαία στελέχη και τα μέλη, αυτά που βρίσκονταν μέσα στην κοινωνία, και είχαν υποστεί τις επιθέσεις, τις βρισιές, τους τραμπουκισμούς, τις κατηγορίες, από τα απύλωτα στόματα των τοπικών Συριζαίων. Δεν υπήρχε περίπτωση η Γεννηματά να συναινέσει και να μη δει το κόμμα της να διαλύεται.

Αυτό δεν το είχαν συνυπολογίσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε επίσης έχουν κατανοήσει ότι η τότε συμπεριφορά τους προς τους Πασόκους (συνάμα με την νυν διακυβέρνησή τους), προσδιορίζει και το μέλλον, στερώντας τους εν δυνάμει συμμάχους.

Ήδη η κ. Γεννηματά και με τις χθεσινές της απαντήσεις κατά τη συνάντηση με τον κ. Τσίπρα, απέκοψε κάθε προοπτική συνεργασίας προ εκλογών. Η ίδια λέει ότι και μετά τις εκλογές δεν θα συγκυβερνούσε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο λέει και ο Βενιζέλος, ενώ αποτελεί κυρίαρχη πεποίθηση και στο «σώμα» ΠΑΣΟΚ. Το Ποτάμι ακόμη και να μπει στη Βουλή έχει μικρές δυνάμεις για να στηρίξει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση που πάμε σύντομα σε διαδοχικές εκλογές και οι δεύτερες γίνουν με την απλή αναλογική. Το ΚΚΕ δεν το συζητάει, η ΧΑ δεν συζητάται. Μένει ο κ. Λεβέντης, που δεν μπορούν από τώρα να προβλεφθούν οι τότε διαθέσεις του, και ο συγκυβερνήτης Πάνος - αν μπει και αυτός στη Βουλή.

Η πολιτική μοναξιά του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτη. Το έχει πει η λαϊκή θυμοσοφία: Όπως έστρωσες…

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

20 Ιουν 2017


Το πώς (και αν) θα κουμπώσει το «εποικοδόμημα» του Μνημονίου 4 με τη «βάση» των μέτρων του 2019 - 2020 που ήδη ψήφισαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι η τελευταία διαπραγματευτική αποστολή του Τσίπρα και των «σοφών» του Μαξίμου αλλά και το τελευταίο χαρτί που θα παίξουν για το πολιτικό τους μέλλον

Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

«Προσοχή στην πόρτα μη σε βρει καθώς θα βγαίνεις» συνηθίζουν να λένε οι Βρετανοί (don’t let the door hit you οn the way out). Στο Μαξίμου παρότι τα Αγγλικά δεν είναι το φόρτε τους ξέρουν ότι η χορογραφία της εξόδου έχει πολύ μεγάλη σημασία. Για τους ίδιους και το πολιτικό τους μέλλον αλλά εκ των πραγμάτων και για εμάς τους υπόλοιπους. «Η υπόθεσις έχει ψωμί».

Βρισκόμαστε λίγα εικοσιτετράωρα μετά την ολοκλήρωση (της προσομοίωσης) μιας ακόμη Ηρωϊκής Διαπραγμάτευσης, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά η δραματουργική ένταση «χτίστηκε» μέσω τηλεγραφημάτων του ΑΠΕ τα οποία αντικατέστησαν την «παραδοσιακή» μέθοδο των non papers του Μαξίμου. Τη μια ημέρα η κυβέρνηση απειλούσε μέσω ΑΠΕ τη Μέρκελ ότι θα της δώσει την «καυτή πατάτα» και θα τσουρουφλιστεί και την επόμενη μαθαίναμε ότι ο Τσίπρας τα κανόνισε όλα με νυχτερινά τηλεφωνήματα λίγο πριν το Eurogroup και ότι έβλεπαν «λευκό καπνό».

Η ανάπαυλα που αρχίζει μετά τη συμφωνία της Πέμπτης είναι η κατάλληλη ευκαιρία για να αποφασιστεί αν αυτή η υπογραφή, στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης χωρίς χρέος και QE, είναι η τελευταία για αυτήν την κυβέρνηση.

Το πράγμα θέλει σκέψη. Ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει σύντομα ο μακροβιότερος μνημονιακός Πρωθυπουργός (ξεπερνώντας τον Αντώνη Σαμαρά) και είναι βέβαιο ότι θα το σκεφτεί πολύ πριν βάλει και τυπικά την υπογραφή του στο Μνημόνιο 4. Αν το κάνει, εκτός από μακροβιότερος θα είναι και ο μοναδικός Πρωθυπουργός που θα έχει υπογράψει δύο μνημόνια -οι υπόλοιποι έχουν υπογράψει μόλις ένα…

Το πλαίσιο που συζητάμε το επιβεβαίωσε και ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ μπαίνοντας στη συνεδρίαση της Πέμπτης: αρχίζουμε πια να συζητάμε τι θα γίνει μετά τη λήξη του προγράμματος σε ένα χρόνο από σήμερα.

Τι θα γίνει άραγε του χρόνου τον Ιούλιο; Η απάντηση βρίσκεται σε ένα βαθμό στις τυπικές προϋποθέσεις για την ένταξη της Ελλάδας σε ένα μνημόνιο «ήπιας μορφής» ως τα μέσα του 2020. Αυτή η φόρμουλα για την οποία στις Βρυξέλλες μιλούν ατύπως εδώ και καιρό είναι μια εκδοχή της γνωστής μας από το 2014 Προληπτικής Πιστωτικής Γραμμής με Ενισχυμένες Προϋποθέσεις (ECCL). Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά, αν η Ελλάδα ενταχθεί σε αυτό το σχήμα, θα είναι για τρία αντί για ένα χρόνο όπως είχε προγραμματιστεί τότε (αλλά δεν συνέβη ποτέ).

Λίγοι θυμούνται πια ότι στις 8 Δεκεμβρίου του 2014 το Eurogroup δρομολογούσε την είσοδο της Ελλάδας σε ένα μονοετές ECCL. Σκοπός ήταν να υποβοηθήσει την Ελλάδα να βγει μέσα σε 12 μήνες από την εποχή των μνημονίων και να συνεχίσει την πορεία της στο χρόνο ως κανονική ευρωπαϊκή χώρα δανειζόμενη από τις αγορές. Η ιστορία γράφτηκε αλλιώς: ακολούθησε η Ηρωική Διαπραγμάτευση Ι που οδήγησε στο Μνημόνιο 3 τον Αύγουστο του 2015.

Το άγνωστο πρόβλημα του 2018 είναι ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίσει και τις τρεις βασικές προϋποθέσεις που συνέτρεχαν το 2014 για την ένταξη στη γραμμή ECCL: πρόσβαση στις αγορές, βιώσιμο χρέος και τράπεζες πλήρως κεφαλαιοποιημένες. Οι δύο πρώτες δεν συντρέχουν αυτή τη στιγμή.

Συνέτρεχαν το 2014. Εχουμε ξεχάσει πια ότι επί της συγκυβέρνησης των… «τρισκατάρατων» Σαμαροβενιζέλων το σκληρό ΔΝΤ έλεγε ότι το χρέος είναι βιώσιμο (βάσει των δεσμεύσεων των Ευρωπαίων στο Eurogroup του Νοεμβρίου του 2012) και η Ελλάδα είχε βγει δύο φορές στις αγορές.

Το σκηνικό για το 2018 είναι εντελώς διαφορετικό. Ολο και περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι η κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για το ECCL. «To ECCL είναι το καλό σενάριο. Αν είναι σίγουρο ότι θα τραβήξεις χρήματα τότε πας σε full μνημόνιο, αυτό είναι αυτή τη στιγμή το πιο πιθανό» εξηγεί ευρωπαίος αξιωματούχος στο Protagon. Επιπλέον, Μνημόνιο λάιτ (ECCL) ή full Μνημόνιο σε κάθε περίπτωση θα συνδεθεί με τα μέτρα της διετίας 2019-2020 συν ορόσημα για τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Και κάποιος πρέπει να το υπογράψει για να μην βρεθούμε πάλι να αιωρούμαστε στο κενό.

Πλάι στο κύμα, παρέα με τον Αλέκο Φλαμπουράρη ή τον Παύλο Πολάκη, ο Πρωθυπουργός ίσως τρέξει στο μυαλό του το σενάριο της τελευταίας πράξης. Το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: Είτε θα προχωρήσει γοργά προς την κανονικότητα για να υπογράψει ένα ακόμη μνημόνιο (λάιτ ή full) με στόχο να παραμείνει στην εξουσία ως τον Σεπτέμβριο του 2019 -το μνημονιακό φινάλε- ή θα επιστρέψει στη ρήξη και θα πάει σε πρόωρες εκλογές για να συσπειρώσει τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ (το αντιμνημονιακό φινάλε). Το τι θα διαλέξει μας αφορά άμεσα αλλά όπως συνέβη και με τα τρία προηγούμενα επεισόδια της Ηρωικής Διαπραγμάτευσης θα χρειαστεί να περάσουν αρκετοί μήνες για να μάθουμε ποια θα είναι η απόφαση του κ. Τσίπρα.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε κοινό εκφραστικό εργαλείο για κάποιους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία. Και τώρα την επιβάλλουν στη δημόσια σφαίρα

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Oταν ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος αποκαλούσε τους πολιτικούς του αντιπάλους τενεκέδες ξεγάνωτους, φρίτταμε για τον ευτελισμό του δημόσιου λόγου. Hταν η εποχή που η πολιτική μας ζωή διατηρούσε ακέραιο το υπόστρωμα της αστικής αγωγής στο οποίο κινείτο και μικρές παρεκκλίσεις αυτού του είδους ξάφνιαζαν. Τότε οι πολιτικοί έρχονταν στη Βουλή με κοστούμια και γραβάτες και συνομιλούσαν μεταξύ τους με οξύτητα ασφαλώς, αλλά με ευπρέπεια και σεβασμό στον χώρο. Πολιτικοί σαν το μακαρίτη Γιαννόπουλο ήσαν η εξαίρεση ενώ τηλεαστέρες σαν τον κ. Λεβέντη ανήκαν στο μεταμεσονύχτιο περιθώριο. Hταν τα χρόνια πριν από την εισβολή του λούμπεν.

Αν ζούσε σήμερα ο Γιαννόπουλος θα κατατασσόταν άνετα στους κόσμιους την πολιτικής ζωής, όπου ήδη υπάρχει ο κ. Λεβέντης. Και το κακό είναι ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν γίνεται καν. Το λούμπεν έχει γίνει κανονικότητα. Σήμερα μπορεί ένα υπουργός να ανεβάζει στον λογαριασμό του γραβάτες με φαλλούς και να θεωρείται αστείο. Να αναδημοσιεύει άλλος υπουργός τη φράση «στ’ αρχίδια μας» για μέχρι τότε συνεργάτη του κρατικό λειτουργό και να είναι λαθάκι. Να επιτίθεται καθημερινά άλλος υπουργός στους πολιτικούς του αντιπάλους με ανορθόγραφα υβριστικά παραληρήματα, ποταμούς μείγματος μίσους και τεστοστερόνης και αυτό να θεωρείται καθημερινότητα.

Oλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός ανθρώπου που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν απολύτως. Ενός ανθρώπου που συνομιλεί με ηγέτες του κόσμου σε στάση βαρύμαγκα καφενόβιου, που στέκεται στους εθνικούς ύμνους σαν να περιμένει το τρόλεϊ, που μιλά στη Βουλή σαν πολιτικό κουτσαβάκι. Που κάνει αστεία του είδους «μη διαβάζετε εφημερίδες για να βρείτε την υγειά σας» , «αφού το πρόβλημα των προσφύγων είναι καθολικό, φέραμε τον προκαθήμενο των Καθολικών», και πολλά άλλα, κρύα μεν αλλά απολύτως ενδεικτικά ότι ποτέ δεν απέκτησε συναίσθηση του ρόλου που του ανατέθηκε και των προβλημάτων που διαχειρίζεται.

Ασφαλώς δεν ξεκίνησε το ’15 η επέλαση του λούμπεν. Ήδη από τα πρώτα χρόνια των μνημονίων υπήρχαν δύο κόμματα που υπέθαλπαν κάθε αντικοινωνική και παραβατική συμπεριφορά που λογιζόταν ως κοινωνικός αγώνας.

Τα κινήματα «δεν πληρώνω», οι μούντζες των μαθητών στις παρελάσεις, οι προπηλακισμοί, τα γιαουρτώματα και η βία κατά πολιτικών αντιπάλων, πάντα εβρισκαν μια κουβέντα συμπάθειας και κατανόησης από τους σημερινούς κυβερνήτες. Το λούμπεν είχε βαπτισθεί κοινωνικός αγώνας. Ετσι μετά φάνηκε πολύ φυσιολογικό να είναι Πρόεδρος της Βουλής κάποια που πέρασε τους θεσμούς πριονοκορδέλα χάριν της διαρκούς προσωπικής της προβολής, να είναι υπουργός κάποιος που παρότρυνε να λιντσαριστεί δήμαρχος ή να πέσουν στα τέσσερα οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, να είναι σύμβουλος του Πρωθυπουργού ένα «λαϊκό παιδί», φανατικός της Ελένης, που πίστευε ότι η καριέρα είναι χολέρα μέχρι να ξεκινήσει καριέρα στο Μαξίμου.

Ακόμα και αυτή η πρώην βουλευτής που τελευταία έσταξε το δηλητήριό της τη στιγμή της ασθένειας ενός πολιτικού, σε αυτούς χρεώνεται. Ακόμα και ο δημοσιογραφικός υπόκοσμος και τα πληρωμένα τρολ που εμπλούτισαν το δημόσιο διάλογο με το λεξικό του «ψόφα», σε αυτούς οφείλουν την ύπαρξή τους και την ευκαιρία της πολιτισμικής τους συνεισφοράς στον τόπο.

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε ξαφνικά κοινό εκφραστικό εργαλείο για πάρα πολλούς ανθρώπους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία, δημόσιο λόγο και ακροατήριο και φυσικά δεν είχαν καμία υποδομή ή προετοιμασία για αυτό. Και έτσι άγουρη, ανεπεξέργαστη και βίαιη εισέβαλε και κατέλαβε τη δημόσια σφαίρα, υπό τη θαλπωρή και νομιμοποίηση από δύο κόμματα που στο μεταξύ, όντας επίσης ανώριμα, κατέλαβαν την εξουσία. Και με δόσεις που ξεπέρασαν τη μέθοδο του μιθριδατισμού το λούμπεν έγινε κυρίαρχο, κανονικό και αναμενόμενο και πολύ δύσκολα πια θα φύγει.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου

Αντίο Ελλάδα μου! Αντίο, Θράκη!
Με δόξα και τιμή, δυστυχώς, υποδεχόμεθα σήμερα τον κ. Γκιλντιρίμ, τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, δηλ. ένα εκπρόσωπο της Χώρας, η οποία κάθε μέρα μας παρενοχλεί στρατιωτικά, παραβιάζει τα σύνορα μας, τα εναέρια και τα θαλάσσια, ενώ συγχρόνως δηλητηριάζει εθνικοθρησκευτικά και υπονομεύει την ενότητα του πληθυσμοού της Ελληνικής Θράκης!

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ στην Ελλάδα μας γιά να αυξήσει τις αγαπητικές σχέσεις των δύο Χωρών! Έρχεται για να υπονομεύσει την εθνική μας ακεραιότητα! 'Ερχεται, για να κατακτήσει την Χώρα μας με όπλο τις διπλωματικές σχέσεις και με Συνεργούς αυτούς τους άθεους και απάτριδες, τους αριστερούς, που -δυστυχώς- μας κυβερνούν με τον τίτλο «Πρώτη φορά Αριστερά»!

Ο Πρωθυπουργός μας κ. Τσίπρας αδιάντροπα ξεπουλάει ό,τι εθνικό, ό,τι ιερό, ό,τι ιστορικό, δηλ. ό,τι έχει κατακτηθεί με αίμα, μόνο και μόνο για να διατηρηθεί στην Εξουσία! Πάει το αεροδρόμιο, πάει ο εναέριος διάδρομος, πάνε οι μεγάλοι παραγωγικοί Οργανισμοί, όπως η Δ.Ε.Η. κλπ., πάει η ΕΡΓΟΣΕ, πάει... πάει... πάει... Τι να πρωτοαναφέρω και τι να παραλείψω;

Ο Πρωθυπουργός, που προεκλογικά έδειχνε μια -υποκριτική τώρα πιά- λεβεντιά, τα πουλάει όλα, μά όλα! Βολεύτηκε ο ίδιος, βόλεψε τους δικούς του, ακόμη και την γυναίκα του διώρισε στο Πολυτεχνείο και τώρα... κοιμάται ήσυχος! «Άσε τα κορόϊδα, τον ελληνικό Λαό, νά κοιμούνται», λέει στον εαυτό του! «Δεν καταλαβαίνουν τίποτα»!
Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω φωτογραφία!

βλ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 18.06.2017


Σας ερωτώ: αυτή η έκφραση είναι έκφραση του προσώπου Πρωθυπουργού μιάς ένδοξης Χώρας; Εκφράζει άραγε την εθνική μας ταυτότητα, την εθνική μας υπερηφάνεια; Ο ξένος παράγων τον έχει σφικταγκαλιασμένο από τον λαιμό, δηλ. τον πνίγει..., και ο κ. Τσίπρας το... απολαμβάνει! Κλείνει τά μάτια καί... ονειρεύεται! ΑΙΣΧΟΣ! Ως Έλλην πολίτης ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ!

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός, έπειτα από τις επίσημες σχέσεις και εκδηλώσεις στην Αθήνα, θα μεταβεί στην Θράκη ως απλός Τούρκος Πολίτης!!! Δηλ. εκεί ψηλά στη Θράκη, την οποία η Τουρκία με επιμονή διεκδικεί, ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ από παράγοντες του Ελληνικού Κράτους! Θα κινείται μόνος και ανεξέλεγκτος, έτσι όμως θα μπορεί να υπονομεύσει τήν ενότητα του πληθυσμού, θα δώσει φτερά στους υποτιθέμενους δικούς του-Τούρκους-πολίτες της Θράκης, θα διχάσει και «εν δυνάμει» θα καθυποτάξει την Θράκη! Έπειτα από λίγο καιρό τελικά ο Σουλτάνος κ. Ερντογκάν θα προβάλει στο προσκήνιο και θα απαιτήσει την προσάρτιση της Θράκης στην Τουρκία, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα από τά «ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ» του Πρωθυπουργού του!

Έλληνες Αδελφοί μου,

Διερωτώμαι στην Ελλάδα τώρα πιά δεν υπάρχουν Έλληνες; Δεν βλέπουν την υπονόμευση της Χώρας; Δεν αισθάνονται την προδοσία, που συντελείται σε όλους τους τομείς, τον οικονομικό, τον διπλωματικό, τον θρησκευτικό, τον εδαφικό, τον εθνικοπατριωτικό;

Γιατί δεν υπάρχουν φωνές; Ακούσθηκε μόνο μία φωνή! Ο Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων βροντοφώναξε:
«Η ΘΡΑΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΝΑΡΕΔΕΣ ΚΑΙ ΤΖΑΜΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΠΑΝΑΡΙΑ»!
Μπράβο, Αδελφέ! Σε ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.

Περιμένουμε και τις φωνές των υπολοίπων:

Του κ. Προέδρου της Δημοκρατίας,
Της Ιεράς Συνόδου, της Εκκλησίας,
Των Αρχηγών των άλλων Πολιτικών Κομμάτων,
της Ακαδημίας Αθηνών,
Της Ηγεσίας του Στρατεύματος,
Των Επιστημονικών, πατριωτικών, επαγγελματικών κλπ Συλλόγων
Την φωνή ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

*****************

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ και ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΔΕΛΦΟΙ,
Να κοιμάσθε ήσυχοι! Το ξεπούλημα της Ελλάδος προχωράει ακάθεκτα!
Σε λίγο οι ΑΛΛΟΙ θα είναι τα αφεντικά μας Κι εμείς οι δουλοπάροικοι!
Ξένοι στο σπίτι μας!
Εργάτες στο χωράφι μας!
Τα τζαμιά θα δεσπόζουν καί οι Ορθόδοξοι Ναοί θα γκρεμίζωνται!
Η Ελληνοχριστιανική μας παράδοση θα είναι στον τάφο της λησμονιάς!
Άλλωστε, μας τα είπε τόσο καθαρά ο κ. Φίλης!
(βλ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 18.06.2017, σελ.12)

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ Αίγιον, 19.06 2017

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ 18.6.2017 ΕΝΘΕΤΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ

Πηγή Greek American News Agency


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την Παρασκευή το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφάνθηκε ότι η μονιμοποίηση των συμβασιούχων είναι αντισυνταγματική. Το γράφει, άλλωστε σαφώς το Σύνταγμα. Χτες οι συνδικαλιστές και συμβασιούχοι που πίστεψαν τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για μονιμοποίησή τους κατέλαβαν το γραφείο του υπουργού κ. Σκουρλέτη. Γιατί; Τι ζητούσαν; Να παρανομήσει επειδή τους το υποσχέθηκε!

Το περιστατικό αυτό είναι ένα καραμπινάτο παράδειγμα για το πώς οι κυβερνήσεις μαθαίνουν τους πολίτες πώς να είναι παράνομοι, πώς να μη σέβονται τους νόμους και πώς να απαιτούν την παρανομία για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντά τους.

Το Σύνταγμα είναι σαφές. Απαγορεύεται η μονιμοποίηση υπαλλήλων που έχουν προσληφθεί με άλλες συμβάσεις. Η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες, διορίζει κατά κόρον και ανανεώνει κατά κόρον συμβάσεις εργαζόμενων στους δήμους. Η παρούσα, πάνω από 70.000! Είναι τα μόνιμα πελατάκια.

Οι συνδικαλιστές και οι προσλαμβανόμενοι ξέρουν πολύ καλά ότι οι προσλήψεις γίνονται με στόχο τη μονιμοποίηση. Αυτή είναι η υπόσχεση δημάρχων, βουλευτών, κοινοταρχών, υπουργών και λοιπών διεφθαρμένων αιρετών, που κερδίζουν την καρέκλα υποσχόμενοι διορισμούς.

Οι συνδικαλιστές και οι προσλαμβανόμενοι ξέρουν πολύ καλά ότι η μονιμοποίηση απαγορεύεται από το Σύνταγμα. Ξέρουν, όμως, πολύ καλά ότι εδώ και χρόνια όλο και κάποια ρύθμιση έρχεται που κατά παραβίαση των νόμων μονιμοποιεί ή κάνει αορίστου χρόνου τα πελατάκια. Και προσδοκούν σ αυτήν. Ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει διαπρέψει σ αυτή τη φάμπρικα ως υπουργός.

Μέχρι να αποφασίσουν τα δικαστήρια ότι οι λαθροχειρίες των κυβερνήσεων είναι παράνομες, οι προσληφθέντες έχουν πάρει σύνταξη αν δεν έχουν αποδημήσει εις Κύριον, λόγω πολυετίας. Εκεί ποντάρουν κυβέρνηση, συνδικαλιστές και προσλαμβανόμενοι.

Όταν το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφαίνεται τώρα ότι δεν μπορεί να αλλάξει το εργασιακό καθεστώς των συμβασιούχων και δεν επιτρέπεται να πληρωθούν για την παράνομη παράταση των συμβάσεών τους από την κυβέρνηση, εκείνοι αντιδρούν. Όχι γιατί είναι συνειδητά κατσαπλιάδες του δημόσιου χρήματος, αλλά γιατί έτσι τους έχουν μάθει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Ότι «κάτι θα κάνουν, θα παρακάμψουν τους νόμους και όλοι θα τακτοποιηθούν».

Έτσι, το ελληνικό κράτος, από τη μία διδάσκει στα σχολεία τους μαθητές Αγωγή του Πολίτη και σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους και από την άλλη, μόλις οι μαθητές γίνουν πολίτες τους μαθαίνει πώς να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια το Σύνταγμα και τους νόμους προκειμένου να διοριστούν σε μια θέση στο ελληνικό δημόσιο!

Αν υπάρχει έστω και ένας που αμφιβάλει για το ποιος είναι ο μαφιόζος και διαφθορέας στην ελληνική εργασιακή και πολιτική ζωή δεν έχει παρά να παρακολουθήσει την πορεία της πρόσληψης συμβασιούχων που έχουν μείνει απλήρωτοι εδώ και μήνες, πιστεύοντας στις υποσχέσεις του υπουργού κ Σκουρλέτη ότι «έλα μωρέ, θα παρακάμψουμε τις νομικές δυσκολίες και θα σας ικανοποιήσουμε».

Και την αντίδραση του υπουργείου μετά την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου: «Συνιστά μια αρνητική εξέλιξη»!!!

Δεν είναι να απορεί κανείς που ένα μέρος των πολιτών της χώρας έχει νοοτροπία παράνομων ληστών των ορέων του 19ου αιώνα και σε κοιτάζουν με μάτι περιφρονητικό όταν τους μιλάς για νόμους και Συντάγματα. Οι κυβερνήσεις τούς κάνουν έτσι. Γιατί οι πολίτες θέλουν μια δουλειά. Το κράτος στηριγμένο στην ανάγκη τους την υπόσχεται. Φυσικά, προσδοκώντας τα αντίστοιχα ψηφαλάκια. Διαφθείροντάς τους.

Στην παρούσα φάση, οι συμβασιούχοι που δεν πληρώνονται εξ αιτίας της κυβέρνησης γιατί είναι παράνομη η παράταση των συμβάσεών τους που έγινε, αρνούνται κατ αρχήν να μαζέψουν τα σκουπίδια. Και είναι περίπου 20.000 ψήφοι!

Η Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων που κάνει τώρα την αθώα περιστερά και τα βάζει με την κυβέρνηση ήξερε πολύ καλά το θέμα και σιγοντάριζε προσδοκώντας ψήφους από τους συμβασιούχους- μπαλάκι ενός δημοσίου με νοοτροπία μαφίας.

Τι θα γίνει με όσους δούλεψαν τόσους μήνες απλήρωτοι πιστεύοντας στις υποσχέσεις κυβέρνησης και ΚΕΔΕ; Σ αυτή τη χώρα κανείς δε χάνεται αν ακουμπάει στο δημόσιο. Ο μόνος που χάνεται είναι η νομιμότητα και το κράτος δικαίου. Λεπτομέρειες… Εδώ είναι Μπαλκάνια.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

19 Ιουν 2017


Σε αντίθεση με όσα γράφονται από τους οικονομικούς αναλυτές σε Ελλάδα και Εσπερία, η αλήθεια είναι ότι ο λαός κέρδισε κάτι πολύ σημαντικό από το πρόσφατο Eurogroup. Για τους επόμενους 6 μήνες τουλάχιστον δεν θα ακούει από το πρωί μέχρι το βράδυ για τη μάχη για το χρέος και την αξιολόγηση. Όπως είπε ο πρωθυπουργός, τώρα ήρθε η ώρα της ανάπτυξης! Εδώ ο λαός έχασε. Με τον κατάλογο των 44 υπουργών και υφυπουργών που έχω στα χέρια μου, λυπάμαι, αλλά δεν τη βλέπω.

Με μία και μοναδική εξαίρεση ανθρώπου που υποστηρίζει και ξέρει να χειρίζεται την οικονομία της αγοράς, όλοι οι υπόλοιποι είτε είναι άσχετοι με αυτήν είτε είναι διαπρύσιοι κατήγοροί της. Και ορθώνεται το ερώτημα: Πώς θα οδηγήσουν τη χώρα σε ανάπτυξη άνθρωποι που δεν ξέρουν καν το δρόμο και, επιπλέον, είναι και εχθροί της;

Διότι, δεν πρέπει να ξεφεύγει της προσοχής ότι η σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εκείνη μιας σοσιαλδημοκρατίας, όπου τα στελέχη έχουν μία ιδεολογία και μια πολιτική κατεύθυνση μέσα στα πλαίσια των αγορών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται στη συντριπτική του σύνθεση από χαοτικούς αριστερούς, που έχουν συστρατευτεί από παλιά ΑΚΡΙΒΩΣ για να αντιπαρατεθούν και να ανατρέψουν την κοινωνία της αγοράς. Γιατί η κοινωνία της αγοράς «είναι κοινωνία εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, κοινωνία - καταστροφέας αξιών συνύπαρξης και συναδέρφωσης των ανθρώπων και κοινωνία - καταστροφέας του περιβάλλοντος κόσμου».

Βασικός συνδετικός κρίκος των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ ΗΤΑΝ η κοινή πεποίθηση ότι το χρήμα, οι αγορές, οι επενδύσεις, το κέρδος, το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός είναι φορείς εκμαυλισμού και εκχυδαϊσμού της ανθρώπινης προσωπικότητας. Μπορεί. Αλλά, αν το πιστεύεις δεν πας να κυβερνήσεις σε καπιταλισμό!

Απέναντι σ αυτόν το καπιταλισμό οι οπαδοί και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντέτειναν τη διαρκή αποφασιστική αντίσταση και αντίδραση με κάθε πρόσφορο μέσο. Εξ ου και οι τόσο δυναμικές και ευφάνταστες εγέρσεις με καθοδηγητή στελέχη και οργανώσεις σε δρόμους και χώρους από το 2009, που ο ΣΥΡΙΖΑ έπαψε να είναι αποκλειστικά σχεδόν στέκι διανόησης και κουλτούρας. Μέχρι το 2015 που συγκρούστηκε με την πραγματικότητα της εξουσίας!

Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι που στελεχώνουν και σήμερα την κυβέρνηση της χώρας. Και η πείρα τους στη διοίκηση μιας χώρας ή ενός τμήματος υπαλλήλων είναι αντίστοιχη της πείρας τους στη διοίκηση μιας κομματικής ανάγκης. Δηλαδή καμία. Γιατί αυτή η χαοτική αριστερά ήταν και εξακολουθεί να είναι χαοτική και στην εσωτερική της λειτουργία. Δηλαδή, ποτέ δεν είχε καμιά πειθαρχία σε καμιά δραστηριότητα ή εντολή, καθώς η πειθαρχία ήταν και είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του κόμματος. Η πειθαρχία είναι φασισμός.

Η οργάνωση μιας οποιασδήποτε δραστηριότητας ήταν και είναι πάντα στο περίπου. Στο άμα πιάσει. Επειδή η οργάνωση, πέρα που θέλει κόπο, είναι για τους πιο πολλούς μια ολοκληρωτική νοοτροπία.

Η πρόγνωση ήταν και είναι λέξη και πράξη εντελώς άγνωστη και ακατανόητη. Οι προβλέψεις γίνονταν και γίνονται με κριτήριο λογικοφανείς συλλογισμούς, που λαμβάνουν υπ όψιν τους την ιστορία και το τι συμβαίνει στην πράξη μόνο εάν αυτά τα δύο συμφέρουν στο τελικό συμπέρασμα.

Η γνώση του επιστημονικού αντικειμένου, λοιπόν, μ αυτή τη νοοτροπία από τους περισσότερους που έχουν τέτοια γνώση, συνήθως συγκρούεται με την πραγματική ζωή. Επειδή, η ρήξη με όλα απαιτεί και ρήξη με την πραγματικότητα!

Αυτοί λοιπόν οι υπουργοί και υφυπουργοί καλούνται από προχτές να ευθυγραμμιστούν με την εντολή του πρωθυπουργού και να οδηγήσουν τη χώρα στην ανάπτυξη και έξω από τα μνημόνια.

Παρακάμπτω για λόγους οικονομίας λόγου το ψέμα, ότι η χώρα θα βγει από τα μνημόνια νωρίτερα από το 2062, που προβλέπουν τα ίδια τα μνημόνια! Δηλαδή, την αλήθεια ότι η χώρα θα είναι υπό επιτήρηση τουλάχιστον για 45 χρόνια ακόμα.

Και θέτω τα εύλογα ερωτήματα:

Πώς θα προσελκύσουν τις επενδύσεις εκείνοι που βρίζουν τους επενδυτές ως γδάρτες της εργατικής δύναμης και δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο χώρο των επενδύσεων;

Πώς θα προσελκύσουν τις αγορές εκείνοι που έβριζαν και βρίζουν τις αγορές ως οικονομικούς δολοφόνους των λαών, δεν έχουν καμιά επαφή μαζί τους και δεν έχουν ιδέα πώς λειτουργούν;

Πώς θα πετύχουν καλύτερες συμφωνίες με τους δανειστές προς όφελος της χώρας εκείνοι που έβριζαν και βρίζουν τους δανειστές ως τοκογλύφους και άρπαγες της ελληνικής περιουσίας;

Πώς θα φέρουν ανάπτυξη στην ελληνική οικονομία εκείνοι που πιστεύουν ότι οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι εισαγωγείς, οι έμποροι και οι υπόλοιποι επιχειρηματίες είναι κλέφτες του πλούτου;

Πώς θα εκμεταλλευτούν τη χειμαζόμενη ελληνική περιουσία εκείνοι που ξεπουλάνε όσο- όσο τα φιλέτα της, από άγνοια κανόνων διαπραγμάτευσης και από αδιαφορία και άγνοια της αξίας της;

Πώς θα δημιουργήσουν και θα υπερασπιστούν μια ελληνική οικονομική τάξη παραγωγής πλούτου εκείνοι που θεωρούν ως μόνη υπερασπίσιμη τάξη την υπαλληλία και την εργατική;

Πώς θα προωθήσουν δημόσια έργα σε όφελος της τσέπης των πολιτών εκείνοι που αδιαφορούν για το κόστος μπροστά στη διαιώνιση της διαπλοκής με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες;

Πώς θα αναπτύξουν την ελληνική επαγγελματικότητα εκείνοι που έχουν υπογράψει την καταδίκη των Ελλήνων επαγγελματιών σε όφελος μεγάλων ξένων εταιριών που διαθέτουν κεφάλαια και προνομιακά επιτόκια;

Πώς θα υπερασπιστούν τους άνεργους και τους συνταξιούχους εκείνοι που έχουν υπογράψει την υποταγή σε φτηνή εργασία των πρώτων και την καταστροφή των δεύτερων;

Πώς θα βάλουν την κρατική μηχανή να λειτουργήσει εκείνοι που διορίζουν, όπως όλοι, για ψηφοθηρία και που χαϊδεύουν τους υπαλλήλους αντί να βάζουν αυστηρούς κανόνες δουλειάς;

Πώς θα προστατέψουν τη ζωή και την ασφάλεια των πολιτών εκείνοι που βλέπουν τους αστυνομικούς για φασίστες και την επιβολή του νόμου για φασισμό;

Πώς θα σπείρουν Παιδεία εκείνοι που πιστεύουν ότι η εκμάθηση είναι καταναγκασμός και η επιβολή κανόνων σεβασμού φασισμός;

Πώς θα προστατέψουν τα συμφέροντα των εργαζόμενων εκείνοι που υπέγραψαν τους νόμους καταδίκης τους, επικαλούμενοι δεοντολογικούς κανόνες … ηθικής σ έναν κόσμο που κερδίζει ο πιο ισχυρός και ο πιο αποφασισμένος;

Πώς θα απονείμουν Δικαιοσύνη εκείνοι που προτάσσουν τα δικαιώματα των καταδίκων από τα δικαιώματα των πολιτών και εκείνοι που καλύπτουν τα εγκλήματα, ανάλογα με την ταυτότητα του εγκληματία;

Πώς θα υπερασπιστούν τα συμφέροντα της Ελλάδας απέναντι σε άλλες χώρες εκείνοι που πίστευαν και πιστεύουν ότι το έθνος και η πατρίδα είναι παρωχημένες και ακροδεξιές αξίες, που υπονομεύουν την αδερφοσύνη των λαών;

Πώς θα αναστήσουν τη χαμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δημοκρατία εκείνοι που δεν πιστεύουν στον κοινοβουλευτισμό και καταπατούν κάθε μέρα τους νόμους και τους κανόνες της, σπέρνοντας στους πολίτες τη νοοτροπία ότι ο σκοπός αγιάζει κάθε μέσο;

Το κυριότερο: Πως θα συνενώσουν το λαό σε μια κοινωνία συμπολιτών που ζει ο καθένας αρμονικά με τους άλλους εκείνοι που εξυμνούν διαρκώς εμφυλιοπολεμικές σφαγές, που θέλουν να διασπάσουν την τεράστια μικροαστική τάξη και εκείνοι που παράγουν με το λόγο τους καθημερινά μια επιθετική χυδαιότητα;

Απάντηση: Δεν θα. Και το πρόβλημα ότι άλλα λέγαν ότι πιστεύουν και άλλα υπέγραψαν ότι θα κάνουν αφορά στην εντιμότητα. Το πρόβλημα ότι δεν έχουν ιδέα πώς να τα κάνουν αφορά σε όλο το λαό.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου