Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Ο κόσμος μας αλλάζει καλπάζοντας. Η «επανάσταση του πυριτίου», όπως ονόμαζε πριν πολλά χρόνια την πληροφορική ο Ζαν Ζακ Σρεμπέρ, οδήγησε στο διαδίκτυο. Κατόπιν γεννήθηκε ο ιστολόγος και οι τσάτσοι της καθεστωτικής δημοσιογραφίας έχουν πυρετό, μετράνε χρόνια.
Ξαφνικά η δικτατορία των Συγκροτημάτων στην πληροφόρηση έπαθε ρήξη χιαστών. Εξ ού και οι πρόσφατες παταγώδεις αποτυχίες χειραγώγησης. Ο Βαγγελάκης κι η Θοδωρούλα έμειναν με τις δημοσκοπήσεις στο χέρι και οι φιλοφρονήσεις των σιτιζομένων στο πρυτανείο ούτε για παρηγοριά δεν κάνουν. Πληρωμένος έρωτας, τι περιμένεις.
Όποιος ήθελε μαγική εικόνα διάβαζε συγκροτήματα, έβλεπε τα δελτία ή τον Γιούρι Γκέλερ, αν και αυτός την έριξε τη μαχαιριά του προβλέποντας Αντώνη. Όποιος σερφάριζε στα μπλογκς έβλεπε την πραγματικότητα να ‘ρχεται με μεγάλες δρασκελιές.
Μέσα σε λίγα χρόνια η «μαγκιά» του κάθε ντερμπεντέρη, η αλαζονεία της παρενδυτικής «προοδευτικάντζας», πάγωσαν. Τις φυλλάδες τους τις αγοράζουν πια πολλοί για τα dvd, τις τσάντες κι ότι άλλη μαλακία μοιράζουν για να βγάλουν κανά φράγκο και μπας και διαβάσει και κανας χριστιανός τις βαριές «αναλύσεις» του κάθε καθεστωτικού λακέ. Αν βαθύνει η κρίση θα βάζουν μαζί με την εφημερίδα και κανα πακέτο μακαρόνια, ελιές θρούμπες ή και λίγο κασέρι σε λαδόκολλα. Εδώ μέσα όμως, στο antinews και σε κάθε ιστολόγιο μπαίνει κανείς μόνο για να διαβάσει ή και να σχολιάσει. Συμφωνούν ή διαφωνούν, αυτοί που μπαίνουν είναι ενεργοί πολίτες, ενδιαφέρονται, είναι αυτοί που διαχέουν την πληροφορία στην κοινωνία και διαμορφώνουν και την γνώμη των υπολοίπων. Θα επιβιώσουν τιμητικές εξαιρέσεις, όπως το «ΠΑΡΟΝ», που δεν μοιράζουν αντηλιακά και τσόντες και διαχειρίζονται αξιοπρεπώς την πληροφορία, όμως πλέον η εποχή άλλαξε.
Προηγουμένως, δυο – τρεις οικογένειες με τις εφημερίδες τους, με την δύναμη της διανομής, του χρήματος και του ολιγοπωλίου παίζανε μόνες τους μπάλα. Την Χούντα τους την μεταφέρανε και στην ιδιωτική τηλεόραση και ραδιοφωνία. Η χειραγώγηση κι η μαύρη προπαγάνδα έγιναν κανόνας. Δεν υπήρχε άλλη γνώμη και πληροφορία απ’ αυτή που πούλαγαν οι παρφουμαρισμένες πουτάνες των συγκροτημάτων.
Η πολιτική εξουσία τους άφησε σε θεσμική εκκρεμότητα με την κουτοπονηριά να τους έχει ομήρους αλλά τελικά τα ιδιωτικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ γιγαντώθηκαν και η πολιτική εξουσία κατέστη τελικά αυτή όμηρος τους. Όλο αυτό βέβαια δεν είναι παρά όπλο για τις κύριες δουλειές των αφεντικών: δημόσια έργα, προμήθειες του δημοσίου, όπλα, ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις.
Σε λίγα χρόνια αυτοί οι πολυτελείς οίκοι διαφθοράς και εκμαυλισμού δεν θα υπάρχουν. Πολύ φοβάμαι πως η Όλγα δεν θα έχει φράγκα να πληρώσει το επόμενο μπότοξ και την ανόρθωση συνείδησης που θα χρειαστεί. Δύναμη τους παραμένει ακόμη η τηλεόραση αλλά ό,τι μας πασάρουν στις 8:00, το ξεφτιλίζουν οι εθελοντές κομμάντος του διαδικτύου.
Όλοι και όλα ακολουθούν το νόμο της ζωής: γέννηση, ακμή, παρακμή και θάνατος. Θα προσπαθήσουν να ελέγξουν και τα ιστολόγια αλλά δεν γίνεται. Ξέρετε γιατί; Γιατί πλέον δεν έχουν την αποκλειστικότητα κι είναι σχεδόν τζάμπα. Εδώ τα φράγκα τους δεν έχουν σημασία. Η γνώμη του καθενός από σας μπορεί να προβληθεί το ίδιο με του χλέμπουρα ή της παλιάς «αριστερής» κοκότας που σήκωναν το φρύδι και παπαγάλιζαν τις οδηγίες του κοντρόλ, ή τις έγραφαν σε μια εφημερίδα που μοιραζόταν σε όλη την Ελλάδα κι εσείς, εγώ, όλοι μας, δεν είχαμε άλλη επιλογή από απονενοημένα εκδοτικά διαβήματα ρομαντικών, περιθωριακά έντυπα και το στόμα με στόμα για να μάθουμε μισή, τόση δα αλήθεια.
Τώρα κάθε βράδυ σε χιλιάδες φωτεινές οθόνες και με ταχύτητα φωτός η αληθινή δημοκρατία βγάζει τη γλώσσα της στην καθεστωτική παραπληροφόρηση. Τα αφεντικά ανησυχούν και πλέον υπάρχει λόγος.
Μ’ έναν υπολογιστή και λίγη διάθεση, μόνος σου ή με δυο φίλους φτιάχνεις έναν ελεύθερο χώρο πληροφόρησης και συζήτησης και μάλιστα με αμφίδρομη επικοινωνία με τον αναγνώστη. Πόσες φορές θέλατε να «χέσετε» τον Richar τον Εξωμερίτη ή τους βάκιλους της ψευτοεπανάστασης; Έπρεπε να γράψετε επιστολές, να περιμένετε και τρέχα γύρευε. Τώρα επιτόπου, δυο γραμμές κι ένα κλικ στο πληκτρολόγιο. Ούτε δεντράκια να κόβονται για χαρτί, ούτε τυπογραφεία, ΙΚΑ, αγγελιόσημα. Οι απόψεις που κυριαρχούν στην κοινωνία έχουν πλέον ισχυρή φωνή. Λέει ο κάθε δοτός αλητάμπουρας τις εξυπνάδες του από την ναυαρχίδα του συγκροτήματος (ζωή σε μας), σε περνάει για κάφρο; Ε, φτιάχνεις μια ωραία καφεδιά, κάθεσαι στο πληκτρολόγιο και του αλλάζεις τα φώτα, τον κάνεις νούμερο επιθεώρησης. Αν το κείμενο είναι καλό θα το πάρουν δεκάδες εμπρηστές – ιστολόγοι και θα το διαδώσουν σαν πυρκαγιά στα ξερά χόρτα. Κανένας πούστης δεν μπορεί να πάρει τηλέφωνο και να κόψει το κείμενο. Τι μπορεί να κάνει η διαπλοκή; Το πολύ πολύ να φτιάξει κι αυτή ένα, δύο, δέκα ιστολόγια, πόσα; Θα μετράει ο ΛΟΓΟΣ, η ποιότητα του κειμένου. Το ρωμαλέο κείμενο που θα λέει αλήθεια, μια πραγματικά ανεξάρτητη, έστω και λαθεμένη, γνώμη θα έχει ίσα όπλα με την καθεστωτική παραπληροφόρηση. Το καλό κείμενο θα το αναρτούν πολλοί, το κακό θα το αγνοούν, αν δεν το φτύνουν κιόλας.
Εδώ λοιπόν, στα μαρμαρένια αλώνια, στα ίσια, εμείς οι εθελοντές κι εσείς οι μισθοφόροι. Δεν είναι μόνο ότι στο τέλος θα νικήσουμε, θα το διασκεδάσουμε κιόλας.
Καλή Χρονιά αδέρφια και να ψοφήσουν οι οχτροί μας!
Πηγή

Έγκριτοι δημοσιογράφοι, μεγάλων ΜΜΕ της χώρας, ανέλαβαν το πιο ύπουλο μέρος της προπαγάνδας, αφού η πλύση εγκεφάλου του ελληνικού λαού δεν επέφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η προσπάθεια ενοχοποίησης των ελλήνων πολιτών, με τη μέθοδο ευαισθητοποίησης τους μέσω δακρύβρεχτων ιστοριών, εντείνεται καθημερινά και σαν σκοπό έχει την αποδοχή της ύπαρξης των λαθρομεταναστών.
Έτσι, η Αϊσέ, που υποφέρει φορώντας την μπούργκα και δεν της δίνει βοήθεια η Ελληνική Εκκλησία, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της εντεταλμένης υπηρεσίας που ανέλαβαν οι μεγαλοκονδυλοφόροι στην προσπάθειά τους να αποδεχτούμε όχι μόνο την ύπαρξη των λαθραία εισαχθέντων στην χώρα μας, αλλά θέλοντας να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα, θα πρέπει μας αναγκάσουν να αποδεχτούμε και το γεγονός πως εμείς –οι έλληνες πολίτες- είμαστε υπεύθυνοι για την δυστυχία τους…!
Το περιγραφόμενο γεγονός (εάν υφίσταται ως πραγματικότητα και δεν είναι αποκύημα της ευαισθητοποιημένης φαντασίας του ανθρωπιστή δημοσιογράφου), βρίθει λογικών κενών, αλλά και αποριών… αλλά χρησιμοποιώντας τον παράγοντα της ευαισθησίας και την ροπή του ελληνικού λαού να τάσσεται υπέρ των αδυνάτων, επιχειρεί να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα και να υποβάλει τον αναγνώστη του στην λογική του συντάκτη, του –κατά τα λοιπά- πολύ επιτυχημένου κειμένου.
Η Αϊσέ, ήρθε στη χώρα μας φορώντας την μπούργκα και αναζήτησε βοήθεια στην Εκκλησία. Και γιατί η μουσουλμάνα Αϊσέ πήγε στην δική μας εκκλησία και δεν έτρεξε να δεχθεί την συμπόνοια και την ελεημοσύνη των ομόθρησκών της; Η οργάνωση των μουσουλμάνων δεν υφίσταται προς τον ομόθρησκό τους, αλλά υπάρχει μόνο όταν διαδίδονται φήμες για κάποιο σχισμένο Κοράνι; Γιατί η Αϊσέ επέλεξε να αναζητήσει βοήθεια στους αλλόθρησκούς της; Αναπάντητο το ερώτημα από τον δημοσιογράφο-συντάκτη της συγκεκριμένης «ιστορίας», που πολύ φοβάμαι πως διακατέχεται από την βεβαιότητα (ή την αίσθηση) πως απευθύνεται σε χαχόλους, ηλίθιους και μη λειτουργούντες φυσιολογικά εγκεφάλους… Γιατί Αϊσέ, η καταπιεζόμενη από την κοινωνία της πατρίδας της και εξαναγκαζόμενη –από τον σύζυγό της και το εν γένει μουσουλμανικό περιβάλλον- να φοράει την μπούργκα, δεν ζήτησε από τον σύζυγό της να βγει προς αναζήτηση της, απαραίτητης για την οικογένειά της, τροφής; Μήπως επειδή ο άντρας στην κοινωνία του ισλάμ είναι αφέντης που πρέπει να του παρέχονται οι υπηρεσίες;
Στην καταπιεζόμενη (και από την Ορθόδοξη Εκκλησία, κατά τον συγγραφέα) Αϊσέ, προσέτρεξαν και οι «Γιατροί του Κόσμου», «είδαν» και επιβεβαίωσαν το δίκαιό της Αϊσέ…! Στο τέλος, ένας ιερέας έτρεξε και έσωσε την «τιμή» της Εκκλησίας..!!! Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας της ιστοριούλας, αποδίδει στο σύνολο της εκκλησίας το απαράδεκτο της μη βοήθειας της Αϊσέ και το κάνει γνωρίζοντας πως παραβιάζει την λογική. Κι αυτό, γιατί, σύμφωνα με τη «νουβέλα», ιερέας δεν έδωσε βοήθεια και πάλι άλλος ιερέας βοήθησε την Αϊσέ με την μπούργκα… Στόχος του συντάκτη είναι σαφώς ο αναγνώστης και η ανατροπή της ψυχολογίας του απέναντι στην Εκκλησία, αλλά σαφέστατα και η στροφή των συναισθημάτων υπέρ της κάθε λαθραία εισαχθείσας στην χώρα μας Αϊσέ!
Προφανώς, ο δημοσιογράφος ή έχει υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες της πένας του ή έχει υποτιμήσει τον αναγνώστη των ιστοριών του…
Στα επιχειρήματα του συντάκτη-συγγραφέα της «ιστορίας των δακρύων» συμπεριλαμβάνονται και οι ιερείς που συνόδευαν τα καραβάνια αλληλεγγύης (βέβαια, αποφεύγει τεχνηέντως ο κατά τα λοιπά αξιόλογος δημοσιογράφος να αναφερθεί στις αναφορές της εκμετάλλευσης της παρεχόμενης βοήθειας και της παρέμβασης μαυραγοριτών, που πλούτιζαν πουλώντας αυτά που οι Έλληνες χριστιανοί πολίτες έστελναν στους ομόθρησκούς τους της Σερβίας…).
Αν και ο συγγραφέας του κειμένου χρησιμοποιεί λόγια του Αποστόλου Παύλου (προσπαθεί να μας πείσει για την πίστη του;), επιτίθεται απροκάλυπτα ελληνική ορθόδοξη εκκλησία, «ξεχνώντας» να επιτεθεί στην κοινωνία των μουσουλμάνων πολιτών που δραστηριοποιείται εντόνως στη χώρα μας. Και η επιλεκτική του αυτή επίθεση, προδίδει τις προθέσεις του, αλλά δεν πειράζει… Ανθρώπινα πάθη είναι αυτά… Αλλά, πριν συνεχίσω, αναρωτιέμαι: η Αϊσέ ήξερε που να βρει τον δημοσιογράφο, αλλά δεν ήξερε που να βρει κάποιον ανθρωπιστή μουσουλμάνο; Και γιατί η Αϊσέ πήγε να βρει τον δημοσιογράφο, αφού τελικά ένας ιερέας της ορθόδοξης εκκλησίας την βοήθησε και την έβγαλε από το μαρτύριό της; Μήπως για να ευχαριστήσει με αυτόν τον τρόπο τον ευεργέτη της; Ή μήπως επειδή «κάποιος» είπε στον σύζυγό της (η ίδια ως μουσουλμάνα απαγορεύεται να μιλάει με άλλους ανθρώπους και απαγορεύεται να κυκλοφορεί χωρίς τον σύζυγο ή με κάποιον ενήλικο άνδρα της οικογένειας του συζύγου της) πως μπορεί να βγάλει λεφτά αν πει την «ιστορία» σε κάποιον δημοσιογράφο; Μήπως (αναρωτιέμαι εύλογα, νομίζω) ο πρώτος εκμεταλλευτής της δυστυχίας του, είναι ο ίδιος που δυστυχεί και… έπονται οι επόμενοι;
Απορία ψάλτου, βηγξ… και πάμε παρακάτω…
Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο, αγαπητέ δημοσιογράφε-συγγραφέα της πρωτοχρονιάτικης νουβέλας… Όσο και αν θέλεις να παρουσιάσεις σαν «δράκους» όλους εμάς τους Έλληνες πολίτες, εγώ έχω να σου πω μία άλλη ιστορία, που έχει «δράκο» και αυτός είναι η ελληνική κυβέρνηση, που συνεχώς ξεχνά τις ευθύνες της απέναντι στον/στους έλληνες πολίτες.
Τον λένε Βασίλη, 45 χρονών, γιορτάζει σήμερα, αλλά στο οικογενειακό τραπέζι δεν έχει τίποτε ιδιαίτερο. Πατάτες βρασμένες, αυγά και ένα κομμάτι κρέας για να μοιραστεί στα τρία του παιδιά και αν περισσέψει κάτι γι αυτόν και τη σύζυγό του…
Ο Βασίλης (που κάτω από αυτές τις συνθήκες διστάζω να του ευχηθώ «Χρόνια Πολλά») αφού απολύθηκε από την εργασία του, λόγω περικοπών της επιχείρησης από το φόβο της οικονομικής κρίσης, έτρεξε και βρήκε δουλειά με 600 ευρώ, αλλά χωρίς ένσημα... Μόνο που αυτά δεν αρκούν… Οι υποχρεώσεις της οικογένειας είναι πολύ μεγαλύτερες, αλλά ο Βασίλης με την οικογένειά του είναι υποχρεωμένος να προσπαθήσει να αντιπαρέλθει της σκληρής πραγματικότητας. Η υπερηφάνεια του δεν μπόρεσε να τον σταματήσει από το να δεχτεί την βοήθεια της Εκκλησίας, γνωστών, φίλων και γειτόνων. Με σκυμμένο το κεφάλι, μετρά τα «κουκιά» που λέγονται μηνιάτικο» και δεν του «βγαίνουν»… Ο Βασίλης, θύμα του συστήματος και των παιχνιδιών των «ευέλικτων» απατεώνων, των λαμογιών και άλλων φαιδρών στοιχείων της παγκόσμιας και εγχώριας οικονομίας, δεν έτρεξε να βρει έναν δημοσιογράφο να του πει τον πόνο του (και πιθανώς να εισπράξει ένα βοήθημα). Ο Βασίλης, χωρίς σπίτι δικό του, με 5 ενοίκια απλήρωτα κοιτάζει τα παιδιά του στα μάτια και προσπαθεί να κρύψει τα δακρυά του. Η μέριμνα της πολιτείας είναι ανύπαρκτη. Ο Βασίλης είναι ένα ακόμη θύμα της παροιμίας «όταν μαλώνουν τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια…». Μόνο που το δικαίωμα στη ζωή, του ίδιου και της οικογένειάς του, δεν συνάδει με τους σχεδιασμούς των νέο-εποχιτών. Ο Βασίλης κυνηγήθηκε μέσα στην ίδια του την πατρίδα και παρέμεινε σε αυτήν. Δεν έχει χιλιάδες ευρώ για να ξεφύγει σε μία άλλη χώρα και να ζητήσει να του φερθούν ανθρώπινα. Για τον Βασίλη δεν υπάρχει αύριο, παρά μόνο το σήμερα… αλλά δεν μπορούν να νοιαστούν γι αυτόν οι «Γιατροί του Κόσμου», επειδή έχουν άλλες υποχρεώσεις στον… υπόλοιπο κόσμο, όχι εδώ, ή τουλάχιστον όχι για τους έλληνες πολίτες… Ο Βασίλης, σκύβει πάνω από το πιάτο της σούπας και το δάκρυ του πέφτει μέσα σε αυτήν, αλλά όλοι οι καλοί δημοσιογράφοι θέλουν επίμονα να αγνοούν το δράμα του, επειδή αν ασχοληθούν μαζί του, θα πρέπει να καταδικάσουν την κυβέρνηση που βάζει ολοσέλιδες διαφημίσεις στις εφημερίδες που εργάζονται ή που βάζει πολλές διαφημίσεις στις τηλεοράσεις που τους πληρώνουν…
Το νόμισμα, αγαπητέ συγγραφέα-δημοσιογράφε, έχει δύο όψεις. Μερικές φορές τα νομίσματα είναι κάλπικα, ψευδεπίγραφα, χωρίς πραγματική αξία… Ο ανθρώπινος πόνος που τόσο σε συγκλόνισε στο πρόσωπο της Αϊσέ, ίσως να σε βρίσκει αδιάφορο για την οικογένεια του Βασίλη… Κατανοητό… Όμως η αλήθεια δεν βρίσκεται πίσω από την μπούργκα, αλλά στο πρόσωπο του Βασίλη… ενός οικογενειάρχη που υποφέρει σιωπηλά και υπερήφανα, ενός συμπατριώτη μας που πληρώνει τις «κομπίνες» των μεγαλοεργολάβων και των νταβατζήδων της χώρας... Βλέπεις, αγαπητέ μου, στον Βασίλη το κράτος δεν δώρισε σπίτι, ούτε του δώρισε σύνταξη, ούτε θα του δώσει ικανοποιητική περίθαλψη εάν κάποτε την χρειαστεί (και δεν αναφέρομαι σε πιθανή σουΐτα στον Ευαγγελισμό)…
Δύο ιστορίες που έρχονται απέναντι η μία στην άλλη, αν και περιέχουν το ίδιο ανθρώπινο δράμα… Και ξέρεις, γιατί, αγαπητέ συγγραφέα-δημοσιογράφε αυτές οι ιστορίες είναι απέναντι η μία από την άλλη; Επειδή εσύ και κάποιοι ομοϊδεάτες σου, προπαγανδιστές της πλάκας, προοδευτικοί με επιλεκτικό ανθρωπισμό στις καρδιές τους, ξεχνάτε επί μονίμου βάσεως τον κάθε Βασίλη, τον κάθε έλληνα και τα δικαιώματά του που τα ισοπεδώνει η αυθαιρεσία της εξουσίας και των εργοδοτών σας…
Καλή χρονιά να έχουμε, και ελπίζω πως σύντομα η Αϊσέ θα γυρίσει στο σπίτι της και στην πατρίδα της (γιατί εκεί είναι η καρδιά της, ό,τι και αν ισχυρίζεστε όλοι εσείς οι αποδομητές της πραγματικότητας) και ο Βασίλης σύντομα να βρει το χαμόγελο και την ελπίδα που του έκλεψαν τα «λαμόγια» που κανείς δεν τολμά να αναφερθεί στα ονόματά τους…
Κωνσταντίνος
Υ.Γ.: Με βάση το νόμο περί ελληνοποίησης των λαθρομεταναστών, με τη γέννηση του αγέννητου παιδιού της Αϊσέ, αυτομάτως τα δύο παιδιά της, η ίδια και ο άντρας της (συνολικά 5 άνθρωποι) ελληνοποιούνται; αν ναι, συνειδητοποιούμε τα πραγματικά νούμερα της ελληνοποίησης των λαθρομεταναστών; Αν όχι, πότε και πως θαελληνοποιούνται, με ποιο καθεστώς θα παραμένουν και αν απευλαύνονται, πως θα γίνει όταν ένα μέλος της οικογένειας δικαιούται ως έλληνας να παραμείνει στη χώρα; Θα μένει το βρέφος και θα φεύγουν οι υπόλοιποι;
Επειδή κάποιοι δημοσιογράφοι ίσως και να «προσβληθούν» από το παραπάνω κείμενο, θα παραθέσω ένα άρθρο ενός σκωτσέζου δημοσιογράφου, ο οποίος μιλάει για το… «συνάφι» του… Απολαύστε την αυτοκριτική προσέγγιση ενός δημοσιογράφου για τους «λειτουργούς» της σύγχρονης δημοσιογραφίας…
«Δημοσιογράφοι, οι Διανοούμενες πόρνες
Δεν υπάρχει κάτι, μέχρι τη σημερινή μέρα στον κόσμο, που να χρίζει τον τίτλο "ανεξάρτητος Τύπος". Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.
Πληρώνομαι εβδομαδιαία για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν είκοσι τέσσερις ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.
Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον "ανεξάρτητο Τύπο".
Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.
Είμαστε διανοούμενες πόρνες».
Τάδε έφη ο Σκοτσέζος δημοσιογράφος John Swinton, (1829 - 1901) ο οποίος διατέλεσε αρθρογράφος και υπεύθυνος προσωπικού στην εφημερίδα New York Times για μια δεκαετία περίπου.

Με τη μέθοδο των διαρροών ο Αντώνης
Ολοταχώς για συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ
Αντώνη γιατί φοβάσαι το δημοψήφισμα;

Όλες αυτές τις ημέρες περίμενα… Περίμενα την δήλωση του Αντώνη για το δημοψήφισμα σχετικά με την ελληνοποίηση των λαθρομεταναστών. Άλλος φίλος μου έλεγε, «περίμενε και θα δεις»… Άλλος πάλι, μου έλεγε, «αυτός είναι παληκάρι»… Ένας άλλος καλός φίλος του οποίου η γνώμη είναι πάντα βαρύνουσα, μου είπε «περίμενε το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Αντώνη»… Κι εγώ περίμενα… Αλλά, ήξερα…
Ο Αντώνης Σαμαράς, προσφάτως εκλεχθείς αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, με χρέος να επαναφέρει την «παράταξη» στην εξουσία, πήρε θέση για το δημοψήφισμα… Και τι είπε; Μα φυσικά όχι… Αλλά προτίμησε να το πει διά της πλαγίας οδού, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο των διαρροών μέσω κομματικών στελεχών κι έτσι ενώ δεν αρνήθηκε το δημοψήφισμα ο ίδιος, όντας αναποφάσιστος, ψάχνει να βρει ποιά "πλευρά" θα του αποφέρει μεγαλύτερα οφέλη. Την ίδια στιγμή, μέσω της άρνησης περί δημοψηφίσματος των στελεχών του, ο Αντώνης ουσιαστικά αρνήθηκε το νόμιμο και συνταγματικό δικαίωμα των πολιτών να αποφασίσουν για το αύριο της χώρας…
Πώς άλλωστε μπορούσε να πει ναι; Οι διαδικασίες για την συγκυβέρνηση (την κυβέρνηση εθνικής ενότητας της οποίας την ανάγκη προέταξε ο «επίτιμος», γνωστός παρασκηνιακός Κων/νος Μητσοτάκης), προχωρούν υπογείως και παρά τις αντίθετες δηλώσεις, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος ευελπιστεί πως μία «ένωση» είναι ικανή να γλυτώσει από την οργή των πολιτών τις πολιτικές και τους πολιτικούς που έχουν καταρρακώσει την χώρα.
Επίκεινται άμεσες μεγάλες και δύσκολες αποφάσεις που πρέπει να παρθούν αλλά και να εφαρμοστούν και οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την αυριανή μορφή της χώρας. Και αυτές οι αποφάσεις δεν είναι δυνατόν να «σηκωθούν» μόνο από το ΠΑΣΟΚ. Ο επίτιμος, μάλιστα, έδωσε και «μοντέλο» στο οποίο λείπουν οι πολιτικοί και αναλαμβάνουν οι τεχνοκράτες… Γιατί άραγε; Μήπως για να μπορούν να ρίξουν το «ανάθεμα» σε αυτούς και όχι στις πολιτικές και στους πολιτικούς; Ο επίτιμος έδειξε τον δρόμο διαφυγής και ο Αντώνης αποφάσισε πως δεν είναι στιγμή για ρήξεις με αυτούς που πιθανώς θα «συγκυβερνήσει» μετά από μερικές εβδομάδες.
Ο Αντώνης δεν έκανε πίσω, αλλά ούτε και μπροστά. Μέσω των διαρροών στην πραγματικότητα έκανε μεταβολή… Είτε αρέσει στους ψηφοφόρους της Ν.Δ. είτε όχι, ο νέος αρχηγός του κόμματος προτίμησε να μην δώσει την πρώτη του μάχη… και έβαλε τα "παπαγαλάκια" του κόμματος να διαρρεύσουν τις προθέσεις του κόμματος (αλλά πιθανότατα όχι του ιδίου)... Ο Σαμαράς αποφάσισε να αντιπολιτευθεί την κυβέρνηση Παπανδρέου, συντασσόμενος πλήρως με τον ανθελληνικό χαρακτήρα που άρχισαν να σχηματίζουν οι προωθούμενες πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ή όντας αδιάφορος για το θέμα περιμένει να δει τις εξελίξεις για να τοποθετηθεί...
Ο Αντώνης, λίγες ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου, αποφάσισε να αφήσει πίσω του την πατρίδα και να αρπαχτεί από το «πνεύμα συναίνεσης», ευελπιστώντας πως το λογίδριό του (για τη νέα χρονιά) θα τον διασώσει πολιτικά…, ασχέτως εάν κανένας Έλληνας δεν περίμενε να ακούσει ευχές για το νέο έτος, αλλά αντίθετα, οι έλληνες πολίτες περίμεναν να ακούσουν κάτι ουσιαστικό και σαφές από τον άνδρα που επιθυμεί να κυβερνήσει τη χώρα... Λίγες ώρες πριν την αλλαγή του χρόνου, ο κύριος Σαμαράς αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτούς που τον εξέλεξαν, αλλά και αυτούς οι οποίοι είχαν αρχίσει να στηρίζουν τις ελπίδες τους για να ένα καλύτερο αύριο, στο πρόσωπό του… και με την σιωπή του έδωσε μία τραγική απάντηση για τις πολιτικές του προτεραιότητες και στοχεύσεις...
Ο Αντώνης, τελικά, είναι φυγόμαχος, όπως και ο προκάτοχός του… Αυτό σκέφτεται όποιος τον βλέπει σήμερα να αρνείται να παλέψει για την εφαρμογή του Συντάγματος και να συντάσσεται σιωπηλά με όλους εκείνους που εργάζονται για την σμίκρυνση της Ελλάδας… Ο Αντώνης σήμερα, αποφάσισε να αφήσει πίσω του το πρόσωπο του αγωνιστή και θέλησε να μεταμορφωθεί σε έναν πολιτικό της σειράς, χωρίς εθνική προοπτική, χωρίς συναίσθηση του χρέους του απέναντι στο Σύνταγμα και τους πολίτες της χώρας.
Η σιωπηλή άρνηση του Αντώνη Σαμαρά, ήταν ένας καθαρός συμβιβασμός, ανεπίτρεπτος, που θα πρέπει να καταδειχθεί, προκειμένου να αρχίσουν μερικοί να αντιλαμβάνονται πως τα συνήθη «δίπολα επιλογών» ουσιαστικά αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις του ήδη υπάρχοντος πολιτικού κατεστημένου, που μας παρουσιάζει ως επιλογές αυτούς που έχουν ήδη επιλεχθεί από τους στρατηγούς της Νέας Εποχής… Μάλιστα, η αστεία δικαιολογία της Ν.Δ. πως δεν παρασύρεται στις θέσεις του ΛΑΟΣ, αποτελεί το απαύγασμα της γελοιότητας στην οποία έχει περιπέσει και ο κύριος Σαμαράς. Το Δημοψήφισμα το ζήτησαν πρώτοι οι πολίτες και κατόπιν «έτρεξε» ο κύριος Καρατζαφέρης να επαναλάβει το δίκαιο αίτημα των πολιτών. Οτιδήποτε άλλο, ισχυρίζεται ο οποιοσδήποτε, είναι απλώς κατάντια και περίτρανη απόδειξη πως σήμερα δεν υπάρχει πολιτική, αλλά ούτε και πολιτικοί ικανοί να αντιληφθούν το κοινωνικό και το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, τις πολιτικές ζυμώσεις της κοινωνίας που έχει προσπεράσει τους άβουλους και χωρίς φαντασία πολιτικούς και τις «προωθούμενες» πολιτικές τους…
Δυστυχώς, αν και αναμενόμενη, η σιωπηλή άρνηση του Αντώνη Σαμαρά, να ακολουθήσει την φωνή των πολιτών, αυτή του η μη τοποθέτηση, τον κατατάσσει απέναντι και όχι δίπλα σε αυτούς που ισχυρίζεται πως εκπροσωπεί. Και ίσως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κατάλαβε πως κάτι έχει αλλάξει την χρονιά που πέρασε… Οι πολίτες είδαν και έκαναν πολλά… Η πολιτική και οι πολιτικοί ξεγυμνώθηκαν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και απώλεσαν κάθε άλλοθι που θα μπορούσαν να προβάλουν στο μέλλον… Οι πολίτες σήμερα γνωρίζουν και κινούνται προς την κατεύθυνση ανάδειξης νέων προσώπων, που τίμια θα σταθούν στο ύψος των υποχρεώσεών τους, απέναντι από κάθε Γιώργο, κάθε Αντώνη, κάθε Κυριάκο ή Αλέξη…
Ο Αντώνης σήμερα αρνήθηκε να υποστηρίξει επίσημα τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την ελληνοποίηση των λαθρομεταναστών, νομίζοντας πως με αυτή του την πολιτική πράξη έχει ανεβεί στην βάρκα που θα τον διασώσει πολιτικά… Μήπως κάποιος πρέπει να του πει πως αυτή η «κυβερνητική» βάρκα είναι τρύπια;… Μήπως κάποιος πρέπει να του πει πως ο “πολιτικός δρόμος” που επέλεξε να πάρει οδηγεί σε οικογενειακές διακοπές στις Αυστριακές Άλπεις;
Καλή χρονιά Αντώνη, Γιώργο, Αλέξη, Κυριάκο, Κωνσταντίνε… καλή χρονιά και… με καλά μυαλά… Με υγεία σε σώμα και σε πνεύμα, ευελπιστούμε πως πολύ σύντομα θα αισθανθείτε τα επικείμενα, αλλά και τις πραγματικές σας ευθύνες…
Κωνσταντίνος
Υ.Γ.: Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους και σε όλες. Με υγεία, αγάπη, ειρήνη και επιτυχίες, ο νέος χρόνος να μην είναι τελικά αυτό που περιμένουμε, αλλά με τη δική μας παρέμβαση να αλλάξει και να μας φέρει όσα μας έχουν κλέψει… Κάποιοι, βασιζόμενοι στο συγκεκριμένο κείμενο, ίσως να βιαστούν να με συμπεριλάβουν σε τυχόντα "παπαγαλάκια" του ΔΟΛ ή των ΜΕΓΚΑλων δημοσιογραφίσκων... Επειδή, προσωπικά, διαβλέπω εκ μέρους του κυρίου Σαμαρά μία αδικαιολόγητη στατικότητα και αποφυγή τοποθέτησης, με ταυτόχρονη υιοθέτηση τακτικών διαρροών και πιθανότατη εσωτερική πίεση, αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο. Μακάρι, ο Αντώνης Σαμαράς να στρατευθεί ως πολίτης (και όχι ως αρχηγός κόμματος, βουλευτής ή κομματικό στέλεχος της ΝΔ) στον αγώνα κατά του δημοψηφίσματος. Εγώ τότε θα παραδεχθώ το λάθος μου... Εάν όμως δεν συμβεί αυτό; Εάν ο Σαμαράς υιοθετήσει τις διαρροές των στελεχών του, τι θα πρέπει να μου γράψουν όλοι όσοι διαμαρτυρήθηκαν με αυτό το κείμενο και βιάστηκαν να με κατηγορήσουν; Θα το γράψω, για να τελειώνουμε μία και καλή: Εάν ο Γιώργος Παπανδρέου πήρε χρόνο προσαρμογής από τον εαυτό του, ο Αντώνης Σαμαράς δεν παίρνει ούτε λεπτό προσαρμογής από κανέναν. Αρκετός χρόνος χάθηκε στην διαδικασία εκλογής αρχηγού της ΝΔ. Εάν δεν είναι σε θέση να τοποθετείται άμεσα, τότε, ίσως θα πρέπει να σκεφτεί τον χρόνο παραμονής του σε ένα κόμμα το οποίο δεν διαθέτει ούτε δευτερόλεπτο για χάσιμο...