Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουν 2017


Τι ενώνει τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου και το ΚΚΕ; 
Ο σοσιαλισμός και το διαζύγιο από την πραγματικότητα

H ΕΛ.ΑΣ. πρέπει να έχει τα μάτια της ορθάνοιχτα, τα αυτιά τεντωμένα και τις χειροπέδες ορθάνοιχτες, έτοιμες να μαγκώσουν τους μεγαλεμπόρους ναρκωτικών που έχουν ψεκάσει την Αθήνα με ύπουλα παραισθησιογόνα. Δεν εξηγείται αλλιώς το τουιτάρισμα του Γιωργάκη «Πάμε τώρα Καστελόριζο, Αλέξη, να σου πω πώς μας χρεοκόπησε ο φίλος σου ο Κώστας και πώς ο Αντώνης & εσύ μας φορτώσατε άλλα 5 χρόνια Οδύσσειας!» (δείτε το, φαρδύ πλατύ, στην εικόνα που κοσμεί το παρόν).

Εκεί όπου είχε λουφάξει κάπου ανάμεσα στο πουθενά, στην εξωκοινοβουλευτική σοσιαλδημοκρατία, στις χαϊχλίδογλου διακοπές με έξοδα του ελληνικού λαού και στα λημέρια όπου συχνάζει του κόσμου το περίγελο, ξετσούμισε και θύμισε στους Ελληνες (λες και το είχαν ξεχάσει) το τιτανοτεράστιο χουνέρι του διαγγέλματος στο Καστελόριζο! Σαν να περηφανεύεται γι' αυτό... Φυσιολογικός άνθρωπος δύσκολα θα μπορούσε να προβεί σε τέτοια «γκάφα» (για να το διατυπώσουμε κόσμια) δίχως να έχει καταναλώσει επικίνδυνες τροφές (π.χ. παραισθησιογόνα μανιτάρια) ή χωρίς να βρίσκεται υπό την επήρεια ουσιών άγνωστων στο ευρύ κοινό.

Το τουιτάρισμα του Τζέφρι είναι τρανή απόδειξη ότι μας ψεκάζουν όλους και πως μερικοί είναι πολύ πιο ευαίσθητοι από τους άλλους.

Και τώρα, η επιστημονική ομάδα της στήλης κομίζει και δεύτερο πειστήριο ύπουλων ψεκασμών σε βάρος της κοινωνίας από μηχανισμούς, ομάδες και σέκτες που κινούνται στο ημίφως, τυφλωμένες από το πυρ του αφιονιού, το οποίο πρώτες κατανάλωσαν οι ίδιες.
Ο λόγος για τους φανατικούς οπαδούς μιας θρησκείας δίχως θεό, που έχει αποδειχθεί ότι ήταν και απάτη ήδη από το 1989.

Στη φωτό νο 2 βλέπουμε την αφίσα για το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», το οποίο έχει συναρπάσει φίλους και μέλη του ΚΚΕ τόσο με τον τίτλο όσο και με το περιεχόμενό του. Πάντως, ο τίτλος είναι αντίστοιχος με το «τι κι αν το ΚΚΕ απέλυσε τους υπαλλήλους και πούλησε τη συχνότητα του 902 σε οφσόρ, εμείς θα μεταδίδουμε πρόγραμμα»... Τι πίνουν κι αυτοί και δεν μας δίνουν;

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδος, Γιώργος Σταθάκης, ενέκρινε χθες Παρασκευή τις αιτήσεις της κοινοπραξίας, Total – ExxonMobil – ΕΛΠΕ, καθώς και της εταιρίας Energean Oil & Gas, για παραχώρηση του δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε νέες θαλάσσιες περιοχές, κατόπιν θετικής γνωμοδότησης της Ελληνικής Διαχειριστικής Εταιρίας Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ).

Η κοινοπραξία Total – ExxonMobil – ΕΛΠΕ, ενδιαφέρεται για τις θαλάσσιες περιοχές νοτιοδυτικά και δυτικά της Κρήτης, ενώ η Energean Oil & Gas, που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα του Πρίνου, για θαλάσσια περιοχή του Ιονίου Πελάγους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα επικίνδυνο επίσημο έκτρωμα κυκλοφόρησε χτες από την κυβέρνηση που αφορά στο Πολίτευμα της χώρας, τις αρμοδιότητες του Προέδρου, τις βασικές Αρχές της Οικονομίας, τον Όρκο και την Εκκλησία. Πρόκειται για το ερωτηματολόγιο Διαβούλευσης (με ποιους;) της κατ ευφημισμόν Επιτροπής Διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος με ερωτήματα προς τους πολίτες, που τους κρύβουν τις πολιτικές και ατομικές επιπτώσεις που έχει κάθε απάντηση που καλούνται να δώσουν! Εξαπάτηση ή βλακεία;

Η κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να ξεφύγει από τη μέγγενη της Οικονομίας που βουλιάζει αποφάσισε να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα της Αναθεώρησης του Συντάγματος. Χωρίς να έχει συναίσθηση ότι το Σύνταγμα δεν είναι παιχνίδι, αλλά είναι σημαντικότερο από την οικονομία. Γιατί ΑΥΤΟ βάζει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Σ αυτό το πλαίσιο η λεγόμενη Επιτροπή Διαλόγου, που έχει για δουλειά της να βάλει συνταγματικά θέματα για συζήτηση στο λαό και απ αυτή τη συζήτηση να φέρει προτάσεις αλλαγής κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος, εκπόνησε ένα ερωτηματολόγιο προς όποιον θέλει να απαντήσει από το λαό.

Αφού κάνει μια θεωρητικούρα δήθεν δημοκρατικότητας η Επιτροπή βάζει σε δημόσια διαβούλευση(!) μια σειρά από ερωτήματα, που συμπέρανε ότι είναι άξια λόγου από «αναρτήσεις στο διαδίκτυο για την αναθεώρηση και από κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς».

Από την καταγραφή των ερωτημάτων και τη σοβαρότητά τους συμπεραίνει κανείς αβίαστα ότι αυτοί οι φορείς και οι …διαδικτυακοί πολίτες είναι συγγενείς, φίλοι, συνοδοιπόροι και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ!

Πριν ξεσκεπάσουμε την επικίνδυνη αντιδημοκρατική αρπακόλα των ερωτημάτων να πούμε ότι όταν μιλάμε για το Σύνταγμα μιλάμε για τον νόμο που καθορίζει τις ζωές μας. Τη σχέση μας με την εξουσία, με τους άλλους πολίτες, με τους νόμους.

Η εκπόνηση Συντάγματος απαιτεί βαθειά γνώση κάθε επίπτωσης που έχει κάθε λέξη που το απαρτίζει. Επειδή μια λέξη μπορεί να μετατρέπει τη Δημοκρατία σε δικτατορία και το δικαίωμα σε υποχρέωση. Το Σύνταγμα δεν είναι καταστατικός χάρτης καφενείου και συζήτησης μεταξύ τυρού και αχλαδιού. Θέλει γνώση.

Για να έχει γνώμη ο πολίτης για κάθε άρθρο του Συντάγματος απαιτείται προηγουμένως να ξέρει τι λέει, τι σημαίνει και τι εξυπηρετεί το κάθε άρθρο. Η κάθε λέξη. Το Σύνταγμα έπρεπε να διδάσκεται πριν από ο,τιδήποτε στα σχολεία. Δε συμφέρει, όμως, τις εξουσίες που δήθεν το υπηρετούν παραβιάζοντάς το.

Η κυβέρνηση με την ίδια επιπολαιότητα που ήρθε στην εξουσία, που εκπόνησε τα προγράμματα Θεσσαλονίκης, που έκανε δημοψήφισμα, που έφτιαξε το παράλληλο πρόγραμμα, που δεν ήξερε ποια ήταν η δύναμη των δανειστών και που διαπραγματεύεται και κυβερνά, με την ίδια φέρνει σε διαβούλευση (με ποιους;) κορυφαία άρθρα του Συντάγματος, χωρίς να έχει επίγνωση της ασόβαρης σχέσης μεταξύ της σημασίας των άρθρων και της ασχετοσύνης των ερωτώμενων!

Μα, δεν έχει ο λαός λόγο για το Σύνταγμα που τον αφορά; Φυσικά. Πρώτιστο. Αφού πρώτα του μάθεις ότι όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται από τη Βουλή έχει προεδρευόμενη Δημοκρατία και όταν εκλέγεται από το λαό έχει προεδρική. Κάνει διαφορά; Τεράστια! Στην πρώτη περίπτωση ο Πρόεδρος είναι σχεδόν διακοσμητικός και ισχυρός είναι ο πρωθυπουργός. Στη δεύτερη, ο Πρόεδρος είναι ο ισχυρός και διορίζει και παύει τον πρωθυπουργό!

Πόσοι πολίτες ξέρουν αυτή τη θεμελιώδη διαφορά; Ελάχιστοι. Στο ερωτηματολόγιο της Επιτροπής Διαλόγου, λοιπόν, χωρίς να εξηγείται στους πολίτες αυτό το απλό και σημαντικό, τους ζητιέται να απαντήσουν πώς θέλουν να εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!!! Ποιος αφελής και άμαθος πολίτης δεν θα απαντήσει «από το λαό»; Κανείς !! Πόσοι θα θέλουν «από το λαό» άμα τους εξηγήσεις ότι η Βουλή (οι εκπρόσωποι του λαού) είναι πιο αδύναμη όταν ο πρόεδρος είναι πιο ισχυρός; Έλα ντε!!!

Το ερωτηματολόγιο, λοιπόν, της Επιτροπής Διαλόγου της κυβέρνησης για το Σύνταγμα καλεί το λαό να απαντήσει σε μια σειρά από κρίσιμα τέτοια ερωτήματα χωρίς να εξηγεί στους ερωτώμενους τι σημαίνει κάθε απάντησή τους! Κι αυτό δεν θα ήταν σημαντικό αν οι απαντήσεις όλων των αφελών και πρόθυμων πολιτών δεν καταχωρούνταν για να κατατεθούν με βαρύνουσα σημασία στη συζήτηση για την αναθεώρηση!

Μ αυτή την προοπτική, της βαρύνουσας σημασίας των απαντήσεων των απληροφόρητων και χωρίς γνώση πολιτών, η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος ωθείται με μαθηματική ακρίβεια σε συζήτησεις επιπέδου καφενείου. Κι αυτό δεν είναι το επικίνδυνο. Το επικίνδυνο είναι που η κυβέρνηση με υποκριτικές ιαχές για «το δικαίωμα του λαού να έχει λόγο για το Σύνταγμά του» θα περάσει ο,τιδήποτε τη συμφέρει κομματικά και ιδεοληπτικά!

Παραθέτω δειγματοληπτικά μερικά από τα ερωτήματα της Επιτροπής και ο αναγνώστης μπορεί να βγάλει αβίαστα τα συμπεράσματά του. Όταν ρωτάς κάποιον υπεύθυνα για τον θεμελιώδη νόμο της χώρας πρέπει να του πεις και ποιες είναι οι επιπτώσεις από κάθε απάντηση. Τι αλλαγές επιφέρει και τι σημαίνει στην πράξη. Αλλιώς τον παγιδεύεις για να περάσεις τις θέσεις σου. Λίγο δικτατορία ακούγεται. Και μάλιστα δειλή. Καλυμμένη. Πάμε:

Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας θα πρέπει να γίνεται: άρθρο 32
Με αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή (όπως προβλέπει το Σύνταγμα)
  • Απευθείας από το λαό
  • Από το λαό, αν δεν επιτευχθεί η αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή, χωρίς τη διάλυσή της
  • Από ειδικό σώμα εκλεκτόρων που θα απαρτίζεται από βουλευτές, περιφερειάρχες και δημάρχους.
  • Από την Βουλή με αυξημένη πλειοψηφία 2/3 στις δύο πρώτες ψηφοφορίες και εφόσον δεν επιτευχθεί η εκλογή με απλή πλειοψηφία στην τρίτη ψηφοφορία για να αποφευχθεί η διάλυση της Βουλής.
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Ποιες από τις παρακάτω αρμοδιότητες θα πρέπει να διαθέτει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; άρθρο 35
Να συγκαλεί το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών
  • Να προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα κατά την κρίση του
  • Να απευθύνει διαγγέλματα προς το λαό
  • Να αναπέμπει στη Βουλή ψηφισμένο νομοσχέδιο.
  • Να παραπέμπει ψηφισμένο νομοσχέδιο για έλεγχο συνταγματικότητας σε Ανώτατο Δικαστήριο.
Στην περίπτωση που θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει να επεκτείνει τα ασυμβίβαστα με τη βουλευτική ιδιότητα, ποια από τα παρακάτω, κατά τη γνώμη σας, θα πρέπει να συμπεριλάβει: άρθρο 57
  • Το ασυμβίβαστο βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας
  • Το ασυμβίβαστο βουλευτικής και οποιασδήποτε επαγγελματικής δραστηριότητας
  • Τα δύο παραπάνω
  •  Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
  • «Οικονομικό Σύνταγμα»
Ποια από τις παρακάτω αρχές θεωρείτε ότι θα πρέπει να κατοχυρωθούν συνταγματικά; άρθρο 106
  • η αρχή της ανταγωνιστικότητας
  • η αρχή της επιχειρηματικότητας
  • η αρχή του ελεύθερου ανταγωνισμού
  • η αρχή της ιδιωτικής οικονομικής πρωτοβουλίας
  • η προστασία των επενδύσεων
  • όλες οι παραπάνω
  • καμία από τις παραπάνω
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Ποιοι από του παρακάτω δημοσιονομικούς κανόνες θεωρείτε ότι πρέπει να κατοχυρωθούν συνταγματικά;
  • ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός (χρυσός κανόνας)
  • η θέσπιση ανώτατου ορίου ως προς τα ελλείμματα
  • ο καθορισμός ανώτατου ορίου δανεισμού σε καθορισμένο ποσοστό του ΑΕΠ
  • όλοι οι παραπάνω
  • κανένας από τους παραπάνω
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Θεωρείτε ότι η διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει αποκλειστικά θρησκευτικό όρκο για τον εκλεγέντα ΠτΔ πρέπει να: άρθρο 33
  • Καταργηθεί
  • Διατηρηθεί
Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ     
Το Σύνταγμά μας προβλέπει ότι μεταξύ άλλων βασικός σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Θεωρείτε ότι η διάταξη αυτή θα πρέπει: άρθρο 16
  • Καταργηθεί
  • Να παραμείνει ως έχει
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ                 
Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα πρέπει να εξακολουθεί να ρυθμίζει το καταρχήν καθεστώς διοίκησης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Ιησού: άρθρο 3
  • Ναι
  • Όχι
  • Δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ
Και το ερώτημα που βγαίνει αβίαστα από το ερωτηματολόγιο της Επιτροπής Διαλόγου είναι «βαλτοί ή βλάκες;»
Δεν γνωρίζω/ δεν απαντώ.
Γ. Παπαδόπουλός - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Στις 19 Ιουνίου 2017 ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων της Τουρκίας  Μεχμέτ Μουεζίνογλου επισκέφτηκε, μαζί με τον βαθύπλουτο και δοτό Τούρκο πρωθυπουργό Μπιναλί Γιλντιρίμ την Ελλάδα και το απόγευμα της ίδιας ημέρας «πετάχτηκαν» στην Ελληνική Θράκη όπου μαίνεται η σφαγή των πρακτόρων της Άγκυρας οι οποίοι έχουν χωριστεί σε «Γκιουλενικούς» και «Ερντογανικούς». Θύμα του «πολέμου» αυτού ήταν και ο ψευτομουφτής Μέτιου Παδίνκοφ, μετέπειτα Αχμέτ Μετέ, στον οποίο «επενδύθηκαν» πάρα πολλά από το τουρκικό παρακράτος, το οποίο δρα ανενόχλητο στην Ελληνική Θράκη εδώ και ολόκληρες δεκαετίες.

Μας ήρθε λοιπόν ο κ. Μουεζίνογλου ο οποίος, όπως μαθαίνουμε από τον Τουρκικό τύπο, σε οργανωμένη από Τούρκους πράκτορες ομιλία του προς Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα οι οποίοι ζουν στην Θράκη τους είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής: 

«Το να έχουν οι Δυτικοθρακιώτες στην Ελλάδα, μια χώρα μέλλος της Ε.Ε., αντιμετώπιση πολίτη δεύτερης κατηγορίας στα θέματα του δικαιώματος εκπαίδευσης, των εκλεγμένων μουφτήδων ή και σε οικονομικό επίπεδο, είναι κάτι που το αντιμετωπίζουν με θλίψη. 

Για αυτό τον λόγο και εκείνοι επιθυμούν όπως και οι περισσότεροι από 10 εκ. Έλληνες πολίτες, περήφανα να μπορούν να βλέπουν το μέλλον με ελπίδα και εμπιστοσύνη. Εμείς ως μητέρα πατρίδα επιθυμούμε και ζητάμε οι εδώ Δυτικοθρακιώτες συμπολίτες μας, ως Έλληνες πολίτες να βλέπουν με ελπίδα και εμπιστοσύνη το μέλλον τους. Αλλά να μην ξεχνάνε ποτέ το εξής, δίπλα στις ελπίδες τους υπάρχει η στήριξη του ισχυρού τουρκικού έθνους των 80 εκ. ανθρώπων. Υπάρχει η εμπιστοσύνη του ισχυρού κράτους της Τουρκικής Δημοκρατίας». 

Αυτά περίπου μας είπε ο κύριος Μουεζίνογλου και σαν ένας πολίτης που γεννήθηκα, μεγάλωσα και εκπαραθυρώθηκα από την Κωνσταντινούπολη, όπως δεκάδες χιλιάδες άλλοι, με το ζόρι και με μια βαλίτσα στο χέρι, θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Μουεζίνογλου, που τόσο πρόθυμα «εγγυάται» σε Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα, την «εμπιστοσύνη» της Τουρκίας, τα εξής:

Γιατί οι Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα οι οποίοι ζουν στην Ελληνική (και Ευρωπαϊκή) Θράκη «θεωρούνται» πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα θέματα εκπαίδευσης;

Μήπως είναι κλειστή χωρίς κανένα λόγο εδώ και 46 χρόνια η πιο σημαντική τους σχολή, όπως κάνει η «Δημοκρατική» Τουρκία στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης,  απαγορεύοντας την λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης από το έτος 1971;

Μήπως επειδή η Ευρωπαϊκή Ελλάδα δεν εφαρμόζει τις μεθόδους που εσείς εφαρμόσατε στην Ίμβρο και στην Τένεδο το 1964 κλείνοντας όλα τα Ελληνικά σχολεία ή εφαρμόζετε στην Κωνσταντινούπολη βάζοντας υποχρεωτικά Τούρκο υποδιευθυντή και μετατρέποντας τα περισσότερα μαθήματα στην Τουρκική γλώσσα; 

Αλήθεια, γιατί χύνετε ποταμούς από κροκοδείλια δάκρυα υποκρισίας επειδή, σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάνης και κατόπιν δικής σας επιμονής, οι Έλληνες πολίτες που ζουν στην Θράκη είναι μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι, επιμένοντας να τους αποκαλείται «Τούρκους», απαιτώντας μάλιστα να βάζουν παντού πινακίδες στην Τουρκική γλώσσα; Εσείς δεν έχετε απαγορεύσει εδώ και δεκαετίες τις Ελληνικές πινακίδες έξω από τα σχολεία, τα καταστήματα και τα ιδρύματα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου; Εσείς δηλαδή είστε οι «έξυπνοι» και εμείς οι «κουτοί»;

Γιατί οι Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα οι οποίοι ζουν στην Ελληνική (και Ευρωπαϊκή) Θράκη «θεωρούνται» πολίτες δεύτερης κατηγορίας στα θέματα «εκλεγμένων» μουφτήδων;

Μήπως οι μουφτήδες εκλέγονται μέσα στην ίδια την Τουρκία ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, ακόμα και μουσουλμανική; Μήπως μέσα στην Τουρκία ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο θρησκευτικός ηγέτης τριακοσίων εκατομμυρίων ορθόδοξων χριστιανών, μπορεί να ασκήσει τα πνευματικά του καθήκοντα χωρίς την έγκριση της Τουρκικής Κυβέρνησης; Γιατί άραγε ο κ. Μουεζίνογλου και το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας το οποίο εκπροσωπεί, θέλει οι μουφτήδες μιας χούφτας Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα, να «εκλέγονται από τον λαό»; Μήπως για να επιβάλλει πιο εύκολα τους πληρωμένους υπαλλήλους του, όπως π.χ. τον δήθεν «εκλεγμένο» ψευτομουφτή Αχμέτ Μετέ που μόλις καρατομήθηκε από εσάς αν και δήθεν «εκλεγμένος»;

Μήπως μετατρέψαμε κανένα τζαμί σε εκκλησία όπως κάνετε κάθε χρόνο εσείς με το μοναδικό μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, την Αγία Σοφία, τον Ναό της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού που χτίστηκε χίλια περίπου χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, όπως κάνατε στις 6 Νοεμβρίου 2011 όταν μετατρέψατε σε τζαμί τον ιστορικό Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787, όπως κάνατε τον Ιούνιο του 2013 μετατρέποντας σε τζαμί την Αγία Σοφία Τραπεζούντος που χτίστηκε μεταξύ του 1238 και 1263;  Η όπως επιχειρήσατε το 2016 να βάλετε χέρι με την μέθοδο της «κατάσχεσης» στα κτίρια της Μονής Χρηστού Σωτήρος της Χάλκης;

Γιατί οι Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα οι οποίοι ζουν στην Ελληνική (και Ευρωπαϊκή) Θράκη «θεωρούνται» πολίτες δεύτερης κατηγορίας σε οικονομικό επίπεδο;

Μήπως τους κατασχέθηκαν κινητά και ακίνητα μεγάλης αξίας με μυστικά διατάγματα ή υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν την χώρα μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, όπως ακριβώς έκανε η Τουρκία με τις αιφνιδιαστικές απελάσεις των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1964;

Μήπως έχουν υποστεί κανένα πογκρόμ σαν και αυτό που υπέστη ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης την νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955, με την καταστροφή χιλιάδων σπιτιών, καταστημάτων, εργοστασίων, εκκλησιών και εφημερίδων;

Μήπως τους επιβλήθηκε επιλεκτικά κανένας έκτακτος φόρος περιούσιας για να τους αρπάξουν τις περιουσίες τους, όπως ακριβώς έκανε η Τουρκία στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης με το περίφημο βαρλίκι το 1942;

Μήπως έγινε καμιά επιλεκτική επιστράτευση είκοσι ηλικιών μουσουλμάνων, όπως έκανε η Τουρκία το 1941 στέλνοντας σε καταναγκαστικά έργα την αφρόκρεμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης κατεξευτελίζοντας την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα;

Μήπως τους έχουν κατασχεθεί εκατοντάδες κοινοτικά ακίνητα ανυπολόγιστης ηθικής και υλικής αξίας, όπως ακριβώς κάνει η Τουρκία σε εκατοντάδες κοινοτικά ακίνητα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την μέθοδο των βακουφίων;

Συμπέρασμα: Όταν ξαναπατήσετε το πόδι σας στην Ελλάδα και στα μέρη που γεννηθήκατε πριν σας «Τουρκέψουν» (δεν είστε ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος, άλλωστε το χρήμα πολλοί εμίσησαν, το πολύ χρήμα ουδείς) να σκουπίσετε το στόμα σας και να μην λέτε τις ανοησίες που επαναλαμβάνουν συνεχώς όλοι οι εξαγορασμένοι όμοιοι σας.

Και κάτι τελευταίο: Κάντε καμιά έκπτωση στο «τουρκικό έθνος των 80 εκ. ανθρώπων». Αφαιρέστε καμιά 25 εκατομμύρια Κούρδους που έχοντας δοκιμάσει από πρώτο χέρι της «Δημοκρατία» σας, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα θελήσουν να «εγγυηθούν» ώστε να πάθουν και άλλοι αυτά που υπόκειται οι ίδιοι για αιώνες. 
Αφαιρέστε καμιά 40ριά ακόμα εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν στα παράλια της Μαύρης θάλασσας, του Αιγαίου, της Ανατολικής Θράκης και της Μεσογείου οι οποίοι δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι συμμερίζονται τις νέο-οθωμανικές σας φαντασιώσεις. Αφαιρέστε και τους δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνους το θρήσκευμα που ζουν ειρηνικά αυξανόμενοι συνεχώς μέσα στην πραγματικά δημοκρατική Ελλάδα και κοιτάξτε πως θα αυξήσετε ακόμα περισσότερο τους συνολικά 104 χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές που κρατάτε στις φυλακές, εκ των οποίων 17.000 γυναίκες – πολλές έγκυες ή φυλακισμένες μαζί με τα παιδιά τους, πως θα φιμώσετε περισσότερα από τα 150 Μ.Μ.Ε. που έχετε ήδη κλείσει μέχρι σήμερα, πως θα φυλακίσετε περισσότερους από τους 254 δημοσιογράφους που κρατάτε στις φυλακές, πως θα «διαγράψετε» ακόμα περισσότερους από τους 4.424 δικηγόρους που δεν σας είναι αρεστοί και πως θα ξεπατώσετε ακόμα περισσότερο τον Τουρκικό στρατό προκειμένου να νοιώσετε «ασφαλής» μέσα στην αποκρουστική δικτατορία που επιβάλλατε στον Τουρκικό λαό. 

Μαθήματα δημοκρατίας ειδικά από εσάς και τους ομοίους σας που έχετε «φυτέψει» μέσα στην Ελληνική Θράκη, καταντάει χονδροειδές και πολύ κακόγουστο αστείο…

Υ.Γ. : Θα ήθελα να ρωτήσω τον αξιότιμο κ. Μουεζίνογλου τι θα συνέβαινε στην Τουρκία αν ένας Έλληνας Υπουργός μιλούσε σε κάποια συγκέντρωση στην Κωνσταντινούπολη, δίπλα σε μία τεράστια Ελληνική σημαία και σε μια σημαία του «Ανεξάρτητου Ελληνικού Κράτους της Κωνσταντινούπολης», όπως ακριβώς έκανε ο ίδιος μέσα στην Ελληνική Θράκη δίπλα σε μια τεράστια Τουρκική σημαία και σε μια σημαία της ανύπαρκτης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Τουρκικής Θράκης». Θα του άρεσε άραγε; Ή μήπως θεωρεί πάλι τον εαυτό του «έξυπνο» και εμάς «κουτούς»; 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

23 Ιουν 2017


Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο «Προοδευτικό Φόρουμ» των Βρυξελλών καταρρίπτει και τις τελευταίες αυταπάτες για το πνεύμα της διακυβέρνησης της τελευταίας διετίας: Η Αριστερά δεν συμφωνεί, αλλά ψηφίζει ό,τι της λένε οι άλλοι και δεν φεύγει από την εξουσία παρά τα ψέματα που έχει πει

Γράφει ο Άγγελος Κωβαίος

Αφότου μίλησε στο υπουργικό συμβούλιο της Τετάρτης με ύφος εισαγγελέα και καταχειροκροτήθηκε από τους υπουργούς του – σε μία ακόμη καινοτομία για τα πολιτικά ήθη της χώρας, ο Αλέξης Τσίπρας πέταξε για τις Βρυξέλλες.

Εκεί μίλησε σε ένα Προοδευτικό Φόρουμ που διοργάνωσαν η Αριστερά, οι Σοσιαλιστές και οι Πράσινοι.

Και η ομιλία του ήταν μία αποκάλυψη.

Ανέδειξε όλην την φιλοσοφία της διακυβέρνησης των τελευταίων δυόμιση ετών, το μείγμα αυτό κυνισμού, παραπλάνησης, ιδεοληψίας και απουσίας φραγμών. Θα μπορούσε να θεωρηθεί ομολογία, όμως ο ομιλητής προφανώς δεν το αντιλήφθηκε έτσι.

Κάποια αποσπάσματα είναι πραγματικά αποκαλυπτικά. «Η πολιτική μας επιλογή ήταν σαφής, συνεπής και σταθερή καθ ‘όλη τη διάρκεια αυτών των ετών: να μην κινδυνεύσει να διαλυθεί η Ελλάδα σε κομμάτια. Να μην κινδυνεύσει να δυσφημιστεί η Αριστερά στην Ευρώπη». Η δυσφήμιση της Αριστεράς στην ίδια ζυγαριά με την τύχη (ή την ατυχία) της Ελλάδας… Και αν στόχος ήταν να μην χωριστεί η Ελλάδα σε κομμάτια, τι γίνεται με τον διχασμό που επιβλήθηκε και καλλιεργείται από το ’15 κι έπειτα;

Αυτό το πνεύμα εξηγεί πολλά. Οπως για παράδειγμα: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε κανένα σημείο, δεν συμφωνήσαμε να αναλάβουμε την ιδιοκτησία των πολιτικών λιτότητας». Κοινώς: μην ανησυχείτε, δεν συμφωνούμε εμείς με αυτά, το ότι ψηφίζουμε είναι μία λεπτομέρεια.

Και γίνεται και καλύτερο: «Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ποτέ δεν συμβιβαστήκαμε με την ιδέα ότι μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δεν μπορεί να νομοθετεί μόνη της, φυσικά στο πλαίσιο των κοινών συμφωνιών, αλλά με τις δικές της επιλογές». Η παραδοχή δηλαδή της επιβεβλημένης και υπαγορευόμενης νομοθέτησης, διαστρέφεται και επιχειρείται να μετατραπεί σε πιστοποιητικό «αθωότητας».

Κατόπιν όλων αυτών, μία διαβεβαίωση (ή μήπως προειδοποίηση;): «Και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να αποδράσουμε από την πολιτική ευθύνη που ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύτηκε». Για να μην υπάρχουν αυταπάτες δηλαδή, ως προς το πώς αντιλαμβάνεται η «Αριστερά» την εξουσία.

Ακόμη πιο ξεκάθαρα: «Και ποτέ δεν σκεφτήκαμε να τον παραδώσουμε (σ.σ. τον λαό) σε εκείνους στην Ελλάδα που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των πιο διεφθαρμένων, της ολιγαρχίας και υπόσχονται ένα μέλλον ατελείωτης λιτότητας, κοινωνικής ανασφάλειας και ανεργίας».

Οι «άλλοι» υπόσχονται δήθεν την ατελείωτη λιτότητα, όμως ο Τσίπρας και ο Τσακαλώτος έχουν βάλει φαρδιές πλατιές τις υπογραφές τους στη συμφωνία της λιτότητας των 43 ετών της προηγούμενης εβδομάδας.

Αν τα συνοψίσει κάποιος όλα, οι ακροατές του προοδευτικού φόρουμ είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο πολιτικού κυνισμού. Η Αριστερά δεν συμφωνεί, αλλά ψηφίζει ό,τι της λένε οι άλλοι, δεν φεύγει από την εξουσία παρά τα ψέματα που έχει πει και τις διαψεύσεις όλων των προσδοκιών που έχει καλλιεργήσει και για τη λιτότητα που εκείνη επιβάλλει, φταίνε οι άλλοι.

Σχεδόν όλοι τα έχουν υποψιαστεί όλα αυτά. Ομως τέτοια ομολογία σπανίως έχει ακουστεί.

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο​​ταν τη δεκαετία του ενενήντα οι πρώην μαοϊκοί, «καταστασιακοί» και το κακό συναπάντημα του Μάη του ’68 μεγάλωσαν κι έκαναν οικογένειες, άρχισαν να σκέφτονται το μέλλον τους. Χύμηξαν στα χρηματιστήρια, με την ίδια ζέση που χυμάει στον μπουφέ και στα καναπεδάκια του το κοινό των λογοτεχνικών εκδηλώσεων. Λες και δεν έχουν φάει για μέρες. Αυτοί είχαν με το μέρος τους το ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας τους. Εφεραν τη φαντασία στην εξουσία του καπιταλισμού και εφάρμοσαν με συνέπεια την αρχή «απαγορεύεται το απαγορεύεται». Κοινώς, δεν νοιάστηκαν ούτε για νόμους ούτε για κανόνες. Αρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, αφού είχαν μάθει από τα νιάτα τους πως οφείλεις να τα θέλεις όλα «εδώ και τώρα». Ούτως ή άλλως, ο καπιταλισμός είναι κλοπή, κατά τους κλασικούς, οπότε αν θέλεις να γίνεις κι εσύ καπιταλιστής πρέπει να κλέψεις. Κορόιδο είσαι;

Για το μυαλό του μέσου Ελληνα αριστερού η εξουσία στην αστική δημοκρατία είναι κάτι ανάμεσα σε οίκο ανοχής που λειτουργεί χωρίς υγειονομικό έλεγχο και ορνιθώνα με κλιματισμό και σωματοφύλακες. Ο,τι περίπου για τους οπαδούς της Χρυσής Αυγής και τα αστέρια των ΑΝΕΛ. Ο,τι περίπου και ο καπιταλισμός για τους πρώην μαοϊκούς γιάπηδες που αντικατέστησαν τις αφίσες στους τοίχους με έργα του Γουόρχολ – πρωτότυπα ει δυνατόν. Η διαφορά της εξουσίας από το πολιτικό περιθώριο όπου σπούδασαν, γι’ αυτούς συνίσταται στη δυνατότητα να παρκάρεις το αυτοκίνητό σου όπου θέλεις. Κάποιοι απ’ αυτούς διάβασαν Μπουρντιέ και Ντεριντά και προχώρησαν ακόμη περισσότερο τη σκέψη τους. Η αλήθεια δεν υπάρχει, ή κι αν υπάρχει είναι τόσο σχετική που είναι σαν να μην υπάρχει, οπότε όλα είναι προπαγάνδα. Η εκπαίδευση είναι ένας μηχανισμός εξουσίας, σαν την αστυνομία, αφού αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία.

Ετσι πολιτεύθηκαν μέχρι σήμερα και έτσι θα πολιτευθούν ώς το τέλος. Εχοντας πάντα κατά νουν ότι μια αριστερή κυβέρνηση δεν παραδίδει ποτέ την εξουσία που κατέκτησε έστω και με κοινοβουλευτικά μέσα. Τη χάνει, όπως την έχασε ο Αλιέντε και δεν την έχασε ο Τσάβες ή ο Κάστρο. Γι’ αυτό και μια αριστερή κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την ισχνή δύναμή της στο Κοινοβούλιο και δεν προσαρμόζει τη συμπεριφορά της σε αυτήν. Οπως και δεν ενδιαφέρεται για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της. Γι’ αυτήν η πραγματικότητα είναι σαν την αλήθεια. Είναι αρμοδιότητα της προπαγάνδας. Αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά ξέρουν και αυτά κάνουν.

Παιδιά της αστικής Ελλάδας, όπως ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ο Γαβρόγλου, ή η Κωνσταντοπούλου, ενσαρκώνουν την ήττα της. Αυτή η ρηχή δημοκρατία ούτε τα απολύτως χρειώδη της δεν μπόρεσε να προστατεύσει. Εκπαίδευσε τους υπονομευτές της. Το μόνο αισιόδοξο είναι ότι τους εκπαίδευσε με τον τρόπο της. Τόσο άτσαλα και πρόχειρα, που αντί να την υπονομεύσουν υπονομεύουν εαυτούς.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ντιμιτρόφ διακηρύσσει ότι οι ενέργειες της κυβέρνησής του σ’ αυτήν την φάση εξαντλούνται μόνον στην αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και όχι στην ονομασία

Ομολογώ πως με εξέπληξε ο θόρυβος που δημιουργήθηκε γύρω από μια υποτιθέμενη πρόταση που έκανε η Ελλάδα προς τα Σκόπια, κατά την συνάντηση Κοτζιά-Ντιμιτρόφ, να αποκτήσουν την ονομασία "Μακεδονία του Βαρδάρη". Και γράφω υποτιθέμενη, επειδή αδυνατώ να διανοηθώ, ότι σε μια ολιγόωρη συνάντηση συνάντηση, και χωρίς να προηγηθούν εξαντλητικές συναντήσεις τεχνοκρατών, τέθηκε θέμα ονομασίας.

Κατ’ αρχάς, αποκλείεται να το έθεσε ο Ντιμιτρόφ, ακυρώνοντας ενδεχομένως, από την βέβαιη διαφωνία, το πρώτιστο που τον ενδιαφέρει. Την ένταξη του κράτους των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, με την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ. Ο οιοσδήποτε διαπραγματευτής -και ο Ντιμιτρόφ είναι πολύπειρος και μάλιστα επί του ζητήματος της ονομασίας-, δεν εκφεύγει του στόχου του ανοίγοντας και άλλα θέματα, τα οποία μπορεί να ταράξουν τις συνομιλίες.

Άλλωστε, ο ίδιος έχει δηλώσει επανειλημμένως, ότι το θέμα της οριστικής ονομασίας των Σκοπίων θα συζητηθεί αργότερα. Σε όλους τους τόνους διακηρύσσει ότι οι ενέργειες της σκοπιανής κυβέρνησης σ’ αυτήν την φάση, εξαντλούνται μόνον στην αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ, με την προσωρινή τους ονομασία.

Υπάρχει και άλλο θέμα όμως. Ότι απαίτηση των Αλβανών συνεταίρων του στην κυβέρνηση, είναι να έχουν κι αυτοί λόγο στις συζητήσεις για την ονομασία του κράτους. Μάλιστα, στον σκοπιανό Τύπο, μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε κι εκεί από το σχετικό δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας, αναρωτιόνταν γιατί απουσίαζε η αλβανική πλευρά. Σημειώνω, πως σύμπας ο σκοπιανός Τύπος, και μεγάλο μέρος του βαλκανικού, είχε πρωτοσέλιδη την "είδηση", μετά την αναπαραγωγή της από τον σκοπιανό τηλεοπτικό σταθμό Telma.

Βεβαίως, στο δημοσίευμα της αθηναϊκής εφημερίδας αναφέρεται ότι η ελληνική πλευρά είναι εκείνη που πρότεινε την ονομασία "Μακεδονία του Βαρδάρη" και μάλιστα ο Ν. Κοτζιάς είπε στον ομόλογό του, ότι πρώτα θα αποφασιστεί η ονομασία και αν συμφωνήσει η Ελλάδα τότε θα συναινέσει στην ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Μόνο που κατά την συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, έγινε ξεκάθαρο ότι δεν συζητήθηκε καμία ονομασία. Το επιβεβαιώνουν και οι δικές μου πληροφορίες.

Υπενθυμίζω, ότι σε προχθεσινό σημείωμά μου για τα Σκόπια, έγραψα ότι αν πράγματι η Ελλάδα δεν θα αποδεχθεί την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ για ένταξη στο ΝΑΤΟ, δεν επαρκεί ο χρόνος για να γίνουν συζητήσεις, από την στιγμή που η Σύνοδος του ΝΑΤΟ είναι για τον Σεπτέμβριο και η επόμενη συνάντηση Κοτζιά-Ντιμιτρόφ θα πραγματοποιηθεί στις 25 Αυγούστου. Αυτό που δεν επιτεύχθηκε στα 27 χρόνια, θα επιτευχθεί σε δυο εβδομάδες;

Ως προς την ουσία, πρέπει να γυρίσω πίσω επτά χρόνια, στο 2010, όταν ο Νίμιτς πρότεινε την περί ου λόγος ονομασία, και μάλιστα τότε υπήρξε το ερώτημα αν η πρόταση θα αναφέρεται σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη" ή σε "Δημοκρατία της Μακεδονίας (Βαρδάρη) ". Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πονηριές των Σλάβων, οι οποίοι -όταν η Ντ. Μπακογιάννη, κατ’ ανεξήγητο λόγο υποχώρησε σε ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό- έγραφαν για "Βόρεια Δημοκρατία της Μακεδονίας" και όχι για "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας".

Η ονομασία "Μακεδονία του Βαρδάρη", χαρακτηρίζεται από την ροή του Αξιού (Βαρντάρ) και είναι επινόηση του κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο -προηγουμένως η περιοχή ονομαζόταν Βαρντάρσκα- και την καθιέρωσε το 1944 για να δώσει επιχειρήματα στο "Μακεδονικό έθνος", και δι’ αυτού στην διεκδίκηση εδαφών από την Ελλάδα και Βουλγαρία.

Όπως έχει δημοσιευθεί στον σκοπιανό Τύπο, αυτό το αφήγημα διδάσκεται ακόμη στα σλαβικά σχολεία, όπου η "Μακεδονία του Βαρδάρη" είναι τμήμα της "Μακεδονίας του Αιγαίου", που περιλαμβάνει την κεντρική Μακεδονία και την "Μακεδονία του Πιρίν" των Βουλγάρων.

Θεωρώ περιττό να προσθέσω, ότι όποιο όνομα επιλεγεί, από την στιγμή που θα εμπεριέχει τον όρο Μακεδονία, η Ελλάδα βγαίνει ζημιωμένη. Προφανώς, οι Σλάβοι θα δηλώνουν μόνον Μακεδόνες, και όχι βεβαίως Βαρδαρομακεδόνες ή Μακεδονοβαρδαρινοί.
Το ζήτημα της ονομασίας θα συζητηθεί αφού σταθεροποιηθεί η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ και ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ως ΠΓΔΜ (θα αρνηθεί η κυβέρνηση στο αίτημα των ΗΠΑ;), γεγονός που θα προσθέσει πόντους στην δημοτικότητα του πρωθυπουργού, για να προβεί σε αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας, που κι αυτή θα συμβεί μετά από δημοψήφισμα. (Άλλωστε, προηγούνται και οι γερμανικές εκλογές. Χωρίς γερμανική συγκατάνευση μπορούν να αποφασίσουν οι λαοί; Αρκεί η παρέμβαση των ΗΠΑ;)

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παντελή Καρύκα

To Κουρδιστάν έρχεται η Τουρκία φεύγει; Το κουρδικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία από το Ιράκ τον Σεπτέμβριο απειλεί να τινάξει, κυριολεκτικά, την Εγγύς και Μέση Ανατολή στον αέρα.

Εάν, όπως αναμένεται, οι Κούρδοι του Ιράκ προκρίνουν την ανεξαρτητοποίησή τους, ο κώδωνας του κινδύνου δεν θα ηχήσει μόνο για την Τουρκία, αλλά και για το Ιράν, φυσικά το Ιράκ και βεβαίως την Συρία του Άσαντ.

Μετά την έναρξη του πολέμου στην Συρία ο χάρτης της περιοχής είναι δεδομένο ότι θα αλλάξει. Το καίριο ερώτημα είναι ποια σύνορα θα εξαφανιστούν και ποια θα αντέξουν και για πόσο.

Οι δρώντες στην περιοχή είναι πολλοί. Καταρχήν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αποτελούν πλέον, ανοικτά, αντίπαλο του Άσαντ, αναζωπυρώνοντας παράλληλα την κόντρα με το Ιράν. Το Ισραήλ επιχείρησε να προσεγγίσει τη Ρωσία ώστε να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Ωστόσο λόγω του στενού δεσμούτης Μόσχας και της Τεχεράνης κάτι τέτοιο, τελικά, δεν φαίνεται να έγινε εφικτό.

Η Ρωσία από την πλευρά της, έχοντας αιφνιδιάσει πλήρως την κυβέρνηση του πρώην προέδρου Μπάρακ Ομπάμα, επεμβαίνοντας αιφνιδιαστικά στην Συρία, βλέπει τώρα, έχοντας αποσύρει και μέρος των δυνάμεών της, τις ΗΠΑ να επανακάμπτουν στην Συρία με όχημα τους Κούρδους.

Αν και εξακολουθεί, υποχρεωτικά, να στηρίζει τον Άσαντ και να καλύπτει το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, η Μόσχα δεν έχει πολλά περιθώρια ακόμα στην Συρία και θα ήθελε να αποσυρθεί από τη χώρα, η οποία, κατά βάσει, ήταν ένας επιτυχής αντιπερισπασμός για την Κριμαία και την Ουκρανία. Για αυτό άλλωστε και επιμένει τόσο στις ειρηνευτικές συνομιλίες που η ίδια οργάνωσε στο Καζακστάν.

Από την άλλη οι ΗΠΑ εισήλθαν πλέον για τα καλά στο παιχνίδι στην Συρία και έδειξαν τις προθέσεις τους καταρρίπτοντας συριακό μαχητικό, αρχικά και συριακό, ιρανικής κατασκευής, drone κατόπιν. Αγνοώντας τους Τούρκους οι Αμερικανοί εξόπλισαν, παράλληλα, τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους επίσης καλύπτουν από τουρκικές επιθέσεις, αναπτύσσοντας δικούς τους στρατιώτες ανάμεσα στις δυνάμεις των κατά βάσει κουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων.

Το Ιράν επίσης προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή του στην Συρία, βάλλοντας ακόμα και πυραύλους κατά των αντιπάλων του Άσαντ από το έδαφός του, προκαλώντας συναγερμό στο Ισραήλ.

Τέλος η Τουρκία του Ερντογάν παρακολουθεί τις εξελίξεις πλέον, τις οποίες κάποτε καθόριζε. Ο ισλαμιστής ηγέτης υποχρεώθηκε να σταματήσει την υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές ενώ η λυκοφιλία με τη Μόσχα δεν εξασφαλίζει ασφάλεια στην Άγκυρα, όπως πίστευε, από την στιγμή που οι ΗΠΑ αγκάλιασαν τους Κούρδους.

Η Τουρκία είναι ο μεγάλος ηττημένος από τις εξελίξεις. Το δε δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν τον απομακρύνει και από έναν από τους λίγους συμμάχους του στην περιοχή, τον Μπαρτζανί.

Ο Ερντογάν τρέμει το κουρδικό δημοψήφισμα και την ανακήρυξη ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, συνυπολογίζοντας τις εξελίξεις στην Συρία και την πιθανότητα ανακήρυξης και εκεί κουρδικού κράτους. Μετά από αυτό τι μένει; Η απόσχιση των κουρδικών περιοχών από την Τουρκία, αλλά και ο εδαφικός ακρωτηριασμός του Ιράν;

Το τελευταίο ενδεχόμενο θα ήταν εξαιρετικά θετικό για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και θα μπορούσε να οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, γεγονός εξαιρετικά καλοδεχούμενο στην Ιερουσαλήμ και την Ουάσινγκτον.

Σε μια τέτοια περίπτωση όμως κοσμοϊστορικών αλλαγών μπορεί η Τουρκία, ειδικά η Τουρκία του Ερντογάν, να μείνει αλώβητη; Μάλλον δύσκολα.

Ωστόσο ακόμα κι αν η Τουρκία χάσει στη Μέση Ανατολή η σημασία της ως buffer state έναντι της Ρωσίας θα παραμείνει σημαντική. Αυτό είναι το πρόβλημα για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Δεδομένης της ελληνικής μόνιμης, με λίγες εξαιρέσεις, αβελτηρίας, της κρίσης και της έλλειψης πρόβλεψης και προγραμματισμού, το πρόβλημα που θα μπορούσε να προκληθεί απλώς μεγιστοποιείται.

Η επίσκεψη άλλωστε του Τούρκου πρωθυπουργού Γιλντιρίμ στη Θράκη έδειξε πολλά. Μήπως τελικά η Τουρκία, που δύσκολα θα αποφύγει το αναπόφευκτο, τη δημιουργία κουρδικού κράτους, αναζητήσει αποζημίωση δυτικά και μάλιστα με τις ευλογίες της Δύσης και της Ρωσίας, έναντι μιας Ελλάδας ριγμένης στο καναβάτσο; Θα ήταν μία τραγική εξέλιξη…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Θα αναρωτηθείτε, δικαίως, γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο στο άρθρο μου αλλά θα σας παρακαλέσω να το διαβάσετε και στη συνέχεια να κρίνετε εάν ο τίτλος περιγράφει μια ενδιαφέρουσα πραγματικότητα.

Μερικά 24ωρα μετά τον δεύτερο γύρο των Γαλλικών Βουλευτικών εκλογών της Κυριακής 18ης Ιουνίου και μερικές εβδομάδες μετά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της 7ης Μαΐου, οι αριθμοί αποκρυσταλλώθηκαν, τα πνεύματα ηρέμησαν, και η ζωή θα συνεχιστεί με τα θετικά και αρνητικά στην Οικονομία, την Κοινωνία και τις Διεθνείς Σχέσεις που κληρονόμησε ο Νέος Πρόεδρος κ Macron από τον “μέντορά” του κ Hollande.

Οι αριθμοί λένε πολλά και μάλιστα πολύ περισσότερα από όσα μας έλεγαν προεκλογικά και συνεχίζουν να μας λένε ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης, αυτά που πολλοί πλέον σε παγκόσμια κλίμακα χαρακτηρίζουν «συστημικά ΜΜΕ».

Αφού σας θυμίσω την ατάκα που διατείνεται ότι «η Στατιστική είναι ο επιστημονικός τρόπος για να λέει κανείς… ψέματα» θα σας καλέσω να ρίξουμε μια ματιά στα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών του 2017 και του 2012 και στην παρούσα κατάσταση των δύο μεγάλων παρατάξεων της Γαλλικής Πολιτικής ζωής, της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς και του νεοσύστατου πολιτικού μορφώματος με τον τίτλο «Δημοκρατία Εμπρός» (La République Εn Μarche!) που με σαφή πλειοψηφία 350 εδρών θα πρωταγωνιστήσει στην Γαλλική Βουλή των 577 εδρών τα επόμενα 5 χρόνια.

Ο νέος, εκλογικά και ηλικιακά, Γάλλος Πρόεδρος είχε εντυπωσιακή και πρωτόγνωρη στήριξη από τα ΜΜΕ και εντός και εκτός Γαλλικών συνόρων και τελικά ΚΑΙ την στήριξη του απερχόμενου προέδρου κ Hollande με το επιχείρημα ότι ήταν «άφθαρτος, χωρίς πολιτικό παρελθόν»!...

Η αλήθεια είναι ότι ο κ Macron πέρασε από την κορυφαία Σχολή «παραγωγής στελεχών της Γαλλικής Διοίκησης» και θήτευσε ως εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Οικονομικών του κ Hollande κατά τη διετία 2014-2016 και παραιτήθηκε για να δημιουργήσει το δικό του Κόμμα και να διεκδικήσει αυτοδύναμος πολιτική Εξουσία…

Βασιζόμενη σε αυτά τα δεδομένα, ενός ατόμου με υψηλής στάθμης ακαδημαϊκή και διοικητική παιδεία που «από το πουθενά βγαίνει μπροστά ως Υπουργός της Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης και στη συνέχεια ως Ιδρυτής ενός νέου πολιτικού μορφώματος», η αντίπαλός του στις Προεδρικές Εκλογές κ Le Pen τον χαρακτήρισε «κλώνο» και «πνευματικό τέκνο» του απελθόντος Προέδρου Hollande ανέφερε συχνά σε ομιλίες της ότι ο απερχόμενος (και κατά γενική ομολογία «αποτυχημένος») Γάλλος Πρόεδρος ήταν στο αυτί του κ. Macron 2 φορές την ημέρα!... (διαβάστε εδώ, εδώ κι εδώ)

Ήταν χαρακτηριστικό και το επιχείρημα της κυρίας Le Pen που επεσήμανε στους Γάλλους ότι ψηφίζοντας τον κ. Macron θα δώσουν στον απερχόμενο Πρόεδρο κ. Hollande την δυνατότητα να εξέλθει από την κυρία είσοδο του Προεδρικού Μεγάρου και να επιστρέψει εκεί από κάποιο… παράθυρο!...

Στη δεύτερη Κυριακή των Προεδρικών εκλογών ο κ. Macron πήρε 20 εκατομμύρια ψήφους και η κ Le pen πήρε 10 εκατομμύρια ψήφους, με αντίστοιχα ποσοστά 66% και 40%…

Η προβολή του νέο-εκλεγέντος Γάλλου Προέδρου και του Κόμματός του από τα «συστημικά ΜΜΕ» εντός και εκτός Γαλλικών συνόρων συνεχίστηκε με απίστευτο ρυθμό, μέγεθος και ένταση και οι προβλέψεις ήταν για ΣΑΡΩΤΙΚΗ ΝΙΚΗ και πρωτόγνωρη πλειοψηφία στη Γαλλική Βουλή… Τελικά το Κόμμα του κ Macron επικράτησε όχι σαρωτικά αλλά με σαφή πλειοψηφία!.

Λίγη προσεκτική μελέτη των αριθμών αναδεικνύει κάποια εντυπωσιακά αποτελέσματα:

Στον δεύτερο γύρο των Βουλευτικών εκλογών του 2017 ψήφισαν μόνο 20 εκατομμύρια Γάλλων και τα Λευκά-Άκυρα ήταν περίπου 2 εκατομμύρια, ενώ η αποχή έγραψε ρεκόρ φτάνοντας το 58% του εκλογικού σώματος!...

Στον δεύτερο γύρο των Βουλευτικών εκλογών του 2012 είχαν προσέλθει 23 εκατομμύρια Γάλλων ψηφοφόρων, τα Λευκά-Άκυρα ήταν περίπου 930,000 και η αποχή σε επίπεδο 45%...

Στη νέα Γαλλική Βουλή που προέκυψε από τον δεύτερο γύρο της Κυριακής 18ης Ιουνίου:
Το νεοσύστατο Κόμμα του κ. Macron θα έχει 350 Έδρες (ΔΕΝ υπήρχε το 2012),
Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές στην παρούσα Βουλή έχουν 45 Έδρες (είχαν 280 Έδρες και Κυβέρνησαν συγκεντρώνοντας 331 Βουλευτές σε συνεργασία με άλλα αριστερά σχήματα).

Χαριτολογώντας «σκωπτικά», η κυρία Le Pen είχε προσφωνήσει τον αντίπαλό της κ. Macron:
Emmanuel Hollande (το δικό του πρώτο και το επίθετο του απερχόμενου Προέδρου)…

Θυμηθείτε ότι στην Πατρίδα μας το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 44% και 160 Έδρες το 2009…
Το ΠΑΣΟΚ έχει τώρα (ως Δημοκρατική Συμπαράταξη) μόνο 17 Έδρες
Ο ΣΥΡΙΖΑ του κάποτε 4,5% έχει σήμερα 145 Έδρες και Κυβερνά ως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ…

Εύλογα αναρωτιέται κάθε αντικειμενικός παρατηρητής:
ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και πού ΠΗΓΑΝ οι ΓΑΛΛΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ;

Μετά την αποχώρηση μεγάλης ομάδας στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των εκλογών του Ιανουαρίου 2015 και πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, κάποιοι που αποκαλώ καλοπροαίρετα αφελείς ρωτούσαν:
ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ το ΠΑΣΟΚ και πού ΠΗΓΑΝ οι ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ;

Λέγαμε κάποτε «ΕΛΛΑΣ – ΓΑΛΛΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ»…
Μήπως φέτος στην Γαλλία, όπως στην Ελλάδα το 2015, σύμφωνα με τους αριθμούς και την αιωρούμενη πολιτική εκτίμηση πολλοί «Σοσιαλιστές»… μετακόμισαν;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι δαπάνες για υπερωρίες και νυκτερινά στο Μαξίμου ανέρχονται σε 55.500 ευρώ μηνιαίως ή 666.000 ευρώ σε ετήσια βάση, όπως αποκαλύπτει σε σημερινό του δημοσίευμα ο “Ελεύθερος Τύπος”.

Σύμφωνα με την εφημερίδα το ποσό αυτό διατίθεται στους μετακλητούς υπαλλήλους του πρωθυπουργικού Μεγάρου αλλά και στους επιστημονικούς συνεργάτες των υπουργών Επικρατείας.

Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο στη Γραμματεία του πρωθυπουργού οι έξτρα δαπάνες ανέρχονται σε 22.000 ευρώ μηνιαίως ενώ τον Απρίλιο του 2016, όταν είχε ξεσπάσει και πάλι θόρυβος, οι υπερωρίες για τρίμηνη περίοδο ήταν 10.300 ευρώ.

Το αξιοσημείωτο είναι, σύμφωνα με την εφημερίδα, ότι οι δαπάνες για έξτρα αμοιβές εγκρίνονται στις αρχές του μήνα για όλο τον μήνα, που σημαίνει ότι πληρώνονται ως επιμίσθιο, αφού οι υπερωρίες δεν καταλογίζονται αφού πρώτα καταγραφούν αλλά υπολογίζονται εκ των προτέρων.

Αναλυτικότερα ο χάρτης των υπερωριών και νυκτερινών εργασιών στο Μαξίμου έχει ως εξής:

- Η Γενική Γραμματεία του πρωθυπουργού αναδεικνύεται πρωταθλήτρια στις πρόσθετες αμοιβές. Σύμφωνα με τα έγγραφα πληρωμών που δημοσιεύονται στη Διαύγεια κάθε μήνα πληρώνουμε 11.000 ευρώ σε υπερωρίες και 10.000 ευρώ για εργασία σε εξαιρέσιμες ημέρες και νυκτερινές ώρες. Δηλαδή συνολικά η Γραμματεία του Μαξίμου δαπανά 22.000 ευρώ για πρόσθετες αμοιβές μηνιαίως ή 264.000 σε ετήσια βάση. Υπενθυμίζουμε ότι τον Ιανουάριο του 2016 είχε ξεσπάσει σάλος μετά την αποκάλυψη για υπερωρίες 10.300 ευρώ στη Γραμματεία του πρωθυπουργού, δηλαδή για ποσό σχεδόν μισό από αυτό που δόθηκε τον Μάιο του 2017 ή τον τρέχοντα μήνα.

- Στο πολιτικό γραφείο του κυβερνητικού εκπροσώπου Δημήτρη Τζανακόπουλου τον Ιούνιο εγκρίθηκε η δαπάνη 2.900 ευρώ για υπερωρίες και 3.200 ευρώ για εργασίες σε εξαιρέσιμες ημέρες και νυκτερινές ώρες. Σύνολο δηλαδή 6.100 μηνιαίως ή 73.200 ευρώ ετησίως για τους μετακλητούς του κ. Τζανακόπουλου.

- Στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη αντίστοιχα εγκρίθηκαν για τον Ιούνιο δαπάνες ύψους 3.800 ευρώ για εργασία κατά τις εξαιρέσιμες ημέρες και τις νυκτερινές ώρες και ποσό 3.200 για υπερωριακή απασχόληση. Σύνολο δηλαδή 7.000 τον μήνα ή 84.000 ευρώ ετησίως.

- Στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη τον Ιούνιο το προσωπικό θα λάβει επιπλέον 8.300 ευρώ (3.700 ευρώ για υπερωρίες και 4.600 ευρώ για εξαιρέσιμα και νυχτερινά).

- Στο πολιτικό γραφείο του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Δημήτρη Λιάκου τον Ιούνιο αλλά και τον Μάιο εγκρίθηκαν 3.300 ευρώ για νυχτεριά και εργασία τα Σαββατοκύριακα.

- Στο πολιτικό γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη εγκρίθηκαν το τελευταίο δίμηνο 8.800 ευρώ ανά μήνα (4.600 ευρώ για υπερωρίες και 4.200 ευρώ για εξαιρέσιμα και νυχτερινά).

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ενώ το αποτέλεσμα του τελευταίου Eurogroup για την Ελλάδα θα περάσει την ερχόμενη εβδομάδα από την επιτροπή προϋπολογισμού της γερμανικής βουλής, τα ΜΜΕ ανακεφαλαιώνουν τη συζήτηση για το χρέος.

Ο οικονομικός ανταποκριτής της FAZ Τομπίας Πίλερ σε ανάλυσή του με τον ερωτηματικό τίτλο «Περικοπή χρέους για την Ελλάδα;» υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα εμμένει στην προοπτική ενός κουρέματος του χρέους, επειδή κάτι τέτοιο θα περιείχε δύο πολιτικά μηνύματα: «Κατ’ αρχήν ο Έλληνας πρωθυπουργός θέλει να αποδείξει στους ψηφοφόρους του ότι αυτός είναι πιο σκληρός διαπραγματευτής και πετυχαίνει περισσότερα από τον συντηρητικό προκάτοχό του.»

«Παράλληλα ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερμήνευαν μια παραχώρηση των δανειστών στο ζήτημα αυτό ως παραδοχή  ότι για τα χρέη τελικά την ευθύνη φέρουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Σύμφωνα μ’ αυτή την εκδοχή οι Ευρωπαίοι εταίροι φέρουν μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για την κρίση, επειδή οι τράπεζές τους έδιναν παλιότερα αβέρτα χρήμα στην Ελλάδα. Επειδή τώρα οι νέες πιστώσεις προσφέρονται με αυστηρούς όρους, ο ΣΥΡΙΖΑ περιγράφει την Ελλάδα σαν να ήταν θύμα μιας εκστρατείας με πολιτικά κίνητρα και σκοπό την τιμωρία.»

Όταν οι αγορές έχασαν την υπομονή τους

Σύμφωνα με τον Γερμανό δημοσιογράφο:
«Η ελληνική πολιτική δεν θέλει να καταλάβει ότι η Ελλάδα έζησε πάνω από τις δυνάμεις της. …Ένα απλό παράδειγμα: ας υποθέσουμε ότι ένας Έλληνας έβαζε υποθήκη το σπίτι του και στο τέλος της χρονιάς ρωτούσε την τράπεζα αν μπορούσε να του δανείσει και τα χρήματα για τους τόκους που οφείλει και ει δυνατόν κάτι παραπάνω. Κάποτε η τράπεζα θα έχανε την υπομονή της. Και όμως έτσι λειτουργούσε η δημόσια οικονομία στην Ελλάδα: από το 2002 μέχρι το 2009 η Αθήνα δανείστηκε για να πληρώσει τους τόκους των παλιών της δανείων και πολύ περισσότερα. Το 2009 μάλιστα το πρόσθετο έλλειμμα έκανε ένα άλμα της τάξης του 10% του ΑΕΠ. Δεν εκπλήσσει κανέναν που κάποια στιγμή οι αγορές δεν ήθελαν πια να δανείσουν την Ελλάδα.»
«Οι Ευρωπαίοι εταίροι βοήθησαν πολύ την Ελλάδα, αναλαμβάνοντας ρίσκα που δεν ήθελε να επωμισθεί κανείς. Με το τρόπο αυτό το ελληνικό δημόσιο απέφυγε την κατάρρευση και παρ’ όλες τις δυσκολίες διατήρησε τη ρευστότητά του. Από την άλλη είναι ευνόητο ότι και οι Ευρωπαίοι χρειάζονται κάποιες εγγυήσεις, ώστε να μην επανέλθει η ελληνική δημοσιονομική κρίση. Μέχρι σήμερα ο Τσίπρας μόνο με το ζόρι αποδέχθηκε αυτές τις μεταρρυθμίσεις-όρους και υλοποίησε μερικές εξ αυτών. Υπ’ αυτές τις προϋποθέσεις όμως η όποια ελάφρυνση χρέους θα μπορούσε να οδηγήσει σε ριζικές παρανοήσεις. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας θα έπρεπε προηγουμένως να αναγνωρίσει την κατ’ αρχήν υποχρέωση της Ελλάδας να αποπληρώσει τα χρέη μέχρι τελευταίας δεκάρας.»

Σταθερότητα και επενδύσεις

Για τον αναλυτή της SZ του Μονάχου την κατάσταση της Ελλάδας μπορεί να αντιληφθεί κανείς αν προσέξει την κατάσταση των τραπεζών της: η θέση τους είναι δραματική, ωστόσο υπάρχουν δυνατότητες μιας στροφής προς το καλύτερο.

Ακόμα και διεθνείς οργανισμοί αναγνωρίζουν ότι η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών έχει βελτιωθεί αισθητά, κυρίως όσον αφορά την ανακεφαλαιοποίησή τους αλλά και την κερδοφορία. Μόνο που τα όποια κέρδη αφανίζονται στις τρύπες των μη εξυπηρετούμενων δανείων, το ύψος των οποίων έφθασε στα τέλη του 2016 τα 106 δις ευρώ. Το μεγαλύτερο μέρος τους είναι τα περίφημα στεγαστικά δάνεια που κάποτε οι τράπεζες μοίραζαν αφειδώς. Για να καταφέρουν οι τράπεζες να αποτινάξουν σιγά-σιγά αυτό το βάρος η Ελλάδα χρειάζεται δύο πράγματα: πολιτική σταθερότητα, κυρίως χωρίς σκαμπανεβάσματα κάθε λίγο και λιγάκι, και ανάπτυξη, κυρίως στρατηγικές επενδύσεις από το εξωτερικό.

Σπύρος Μοσκόβου
Πηγή DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Γεώργα

Οι Γερμανοί μας το λένε και πάλι ξεκάθαρα. Αν θέλουμε μείωση του χρέους κατά τρόπο που να ζημιώνει τους ίδιους και τους υπόλοιπους ευρωπαίους, ιδού η πόρτα ιδού και το άλμα στο κενό. Στο ευρώ πάντως είναι αδιανόητο να παραμείνει η χώρα σύμφωνα με το Βερολίνο και τους υποστηρικτές της νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής των πολλών ταχυτήτων, εφόσον η Ελλάδα επιμένει στη γραμμή ότι το χρέος της δεν είναι βιώσιμο και συνεχίσει να διεκδικεί κάποια «οριστική λύση».

Η οριστική λύση, όπως την αντιλαμβάνεται ο ισχυρότερης πιστωτής της Ευρώπης είναι μπροστά μας και ακούει στο όνομα Σχέδιο Schaeuble. Διαγραφή του μέρους εκείνου των δανείων που, θεσμικά πλέον (π.χ. στο Κλαμπ των Παρισίων), θα κριθούν μη βιώσιμα, και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. «Προσωρινά» ή για πάντα, μικρή σημασία έχει να το συζητά κανείς, καθώς η έννοια του εφήμερου χρησιμοποιείται περισσότερο ως προπέτασμα καπνού για να καλυφθούν από πίσω τα υπόλοιπα.

Το γεγονός ότι η πρόταση επανέρχεται στο τραπέζι από τον επικεφαλής του γερμανικού κόμματος των Φιλελευθέρων Christian Lindner, έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή που θα είχε αν την επαναλάμβανε κάποιο από τα κόμματα της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής αριστεράς ή το γερμανικό Die Linke, που πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν έχουν υποστηρίξει αντίστοιχες θέσεις (διαγραφή χρέους, έξοδος από το ευρώ κλπ) για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ.

Με μεγάλες πιθανότητες ο Lindner, θα είναι ο κυβερνητικός εταίρος των χριστιανοδημοκρατών στην επόμενη γερμανική Βουλή καθώς οι δημοσκοπήσεις του δίνουν ένα σταθερό διψήφιο ποσοστό άνω του 10%. Συνεπώς το Plan B που υπάρχει ήδη στο τραπέζι από τον γερμανό υπουργό Οικονομικών, ισχυροποιείται και εξελίσσεται όλο και περισσότερο πιο κοντά στα πρότυπα υλοποίησης της ιδέας των «ομόκεντρων κύκλων». Η διαφοροποίηση σε σύγκριση με το Σχέδιο Schaeuble συνίσταται στο ότι ακόμη κι αν μελλοντικά συμφωνηθεί έξοδος από το ευρώ για την Ελλάδα, η χώρα θα μπορεί να παραμείνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα συνεχίσει να λαμβάνει κοινοτικά κονδύλια όχι ως δάνεια αλλά ως χρηματοδοτική στήριξη, ώστε να υποστηριχθεί η ανάκαμψή της…

Είναι ένα σχέδιο που αν το συνδυάσει ταυτόχρονα κανείς με το κλίμα που καλλιεργείται για τον «ζουρλομανδύα (ο χαρακτηρισμός ανήκει στον οικονομολόγο του Ινστιτούτου Peterson, Jeromin Zettelmeyer) των πρωτογενών πλεονασμάτων ως το 2060 και της τεράστιας πρόκλησης/αδυναμίας που αντιμετωπίζει η Ελλάδα να επιτυγχάνει μόνιμα υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης εν μέσω λιτότητας, πλασάρεται περίπου ως «ονειρική απάντηση στον εφιάλτη του μέλλοντος μας.

Είναι προφανές ότι μέχρι σήμερα η συζήτηση για το ελληνικό χρέος είχε τα χαρακτηριστικά βόλτας στην παιδική χαρά. Παρά τις εντάσεις και τις διαφωνίες μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης, των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ, το μόνο συνέβαινε είναι να κλωτσιέται το ντενεκεδάκι λίγο παραπέρα. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί είναι «λίγες», αλλά είναι πολιτικά και οικονομικά αδύνατον αυτή τη στιγμή -και μέχρι να διαμορφωθούν όλες οι προϋποθέσεις- να αποδεχθεί η Ευρώπη μια λύση μόνο για την Ελλάδα που θα οδηγούσε σε περαιτέρω διαγραφή του χρέους κατά 100-150 δισ. ευρώ.

Μετά τις γερμανικές εκλογές, αυτό θα αρχίζει να αλλάζει δραματικά γιατί θα έχουμε μπει πλέον στην εποχή των μεγάλων αποφάσεων που θα αφορούν συνολικά στην Ευρώπη, τη δομή και τους μηχανισμούς που θα πρέπει να αποκτήσει στο μέλλον. Ο κίνδυνος να παρασυρθούμε σε καταστροφικές αποφάσεις αν υπερισχύσει στο εξωτερικό η ιδέα ότι η Ελλάδα είναι «χαμένη περίπτωση», αλλά κυρίως αν εντός της Ελλάδας συνεχίσουμε να αλληθωρίζουμε σε εύκολες λύσεις, θα γίνει πολύ μεγαλύτερος από ό,τι είναι σήμερα.

Ακόμη κι αν η σημερινή κυβέρνηση έχει πλέον μάτια και βλέπει πόσο συνέβαλε με την πολιτική της στην επιδείνωση της βιωσιμότητας του χρέους την τελευταία διετία, από τη στιγμή που επιμείνει στην γραμμή ότι το χρέος δεν «βγαίνει» και πρέπει να μειωθεί σε βάρος των υπόλοιπων κρατών μελών, θα βρει στη νέα τάξη πραγμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πολλούς πρόθυμους θιασώτες του «Σχεδίου Schaeuble» για να υποστηρίξουν το αίτημα της.

Το ερώτημα είναι θέλει πραγματικά να οδηγήσει τα πράγματα εκεί και να κάνει το αφήγημα του χρέους πραγματικό μαρτύριο για όλους τους υπόλοιπους;

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αντεπιτίθεται το τουρκικό ΥΠΕΞ

Μήνυμα προς την Τουρκία ότι θα πρέπει να διατηρήσει τον υφιστάμενο κοσμικό χαρακτήρα της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη απέστειλε η εκπρόσωπος του State Department, Heather Nauert, απαντώντας σε ερώτηση για το ποια είναι η τοποθέτηση της αμερικανικής διπλωματίας στην προσπάθεια του Tayyip Erdogan να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί.

«Η Αγία Σοφία είναι ένα μνημείο εξαιρετικής σημασίας, το καταλαβαίνουμε και το σεβόμαστε αυτό. Καλούμε την κυβέρνηση της Τουρκίας να διατηρήσει την Αγία Σοφία με τέτοιο τρόπο που θα σέβεται την παράδοση της και την πολύπλοκη ιστορία της», τόνισε συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του ΑΝΤ1 στις ΗΠΑ.

Σε διευκρινιστική ερώτηση αν αυτή η τοποθέτηση σημαίνει ότι οι ΗΠΑ είναι αντίθετες στην ιδέα να την μετατραπεί σε τζαμί, η εκπρόσωπος του State Department έσπευσε να αποσαφηνίσει: «Δεν λέω καθόλου αυτό. Είναι μια περίπλοκη ιστορία και αναγνωρίζουμε ότι έχει μεγάλη σημασία για άλλες θρησκείες, πολλές θρησκείες. Και γι' αυτό απλώς θα ενθαρρύνουμε την τουρκική κυβέρνηση να το κάνει αυτό, για να το διατηρήσει».

Παράλληλα, με μια ιδιαίτερα σκληρή ανακοίνωση απάντησε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε αυτή που εξέδωσε χθες το ελληνικό ΥΠΕΞ, για την ανάγνωση του Κορανίου και την τέλεση προσευχής εντός της Αγίας Σοφίας.

Το τουρκικό ΥΠΕΞ, καταδικάζει την ελληνική ανακοίνωση και μεταξύ άλλων αναφέρει ότι η ιστορία της Ελλάδας στον τομέα της θρησκευτικής ελευθερίας, που συγκαταλέγεται στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, είναι γνωστή, ενώ παραθέτει σχετικά παραδείγματα και σημειώνει ότι είναι αμφισβητούμενο το τι αντιλαμβάνεται η χώρα από το διαθρησκειακό διάλογο στον οποίο αναφέρθηκε το ελληνικό ΥΠΕΞ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Καταδικάζουμε τη δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας σχετικά με την ανάγνωση του Κορανίου και την τέλεση προσευχής στην Αγία Σοφία»
Το υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, αντί να εκφράσει τα συγχαρητήριά του στον τουρκικό λαό για τον ιερό μήνα του Ραμαζανιού και τη «Νύχτα της Δύναμης», επέλεξε να διαστρεβλώσει την ανάγνωση του Κορανίου και την πρόσκληση σε προσευχή στην Αγία Σοφία»
Η ιστορία της Ελλάδας στον τομέα της θρησκευτικής ελευθερίας, η οποία συγκαταλέγεται στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, είναι γνωστή.
Ας αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα: Οι ελληνικές αρχές υποβάλλουν σε αυξανόμενη πίεση την τουρκική μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα, καταθέτουν μηνύσεις εναντίον εκλεγέντων μουφτήδων επειδή τελούν τα τυπικά καθήκοντά τους και απέρριψαν ξανά φέτος το αίτημα των μουσουλμάνων για προσευχή κατά τη διάρκεια επερχόμενη γιορτή του Ραμαζανιού σε ένα από τα ιστορικά τζαμιά της Θεσσαλονίκης, όπου δεν υπάρχει κανένα ανοιχτό τζαμί για λατρεία.
Ως εκ τούτου, μπορεί κανείς να αμφισβητήσει για την Ελλάδα, η οποία δεν διαθέτει ακόμα τζαμί ανοικτό για λατρεία ούτε στην πρωτεύουσά της, τι αντιλαμβάνεται από το διαθρησκειακό διάλογο που ανέφερε στη δήλωσή της.
Καλούμε την Ελλάδα να γίνει μια σύγχρονη και δημοκρατική χώρα και να σέβεται όλες τις θρησκείες».
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

22 Ιουν 2017


Κρίνοντας από την εφιαλτική σιωπή που επικρατεί σε μία κοινωνία που κανένας δεν διαμαρτύρεται, δεν διαδηλώνει και δεν σκέφτεται να αντιδράσει, αρνούμενος συλλογικά να αποδεχθεί τα μέτρα στραγγαλισμού που επιβάλλουν τα συνεχή μνημόνια, συμπεραίνει κανείς πως οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα - αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν πως η συμμορία που εισέβαλλε στην πατρίδα τους, θέλει αφενός μεν να την λεηλατήσει, αφετέρου να διεξάγει το μεγαλύτερο πείραμα όλων των εποχών:
την πλήρη υποδούλωση και εξαθλίωση μίας χώρας, με τη βοήθεια μίας κατ’ επίφαση αριστερής κυβέρνησης - μίας νέου τύπου αριστερής δικτατορίας.

Ένας αναγνώστης μας τώρα ανέφερε πολύ σωστά ότι, είναι πολύ εύκολο να γράφει κανείς «βαρύγδουπα» κείμενα στο διαδίκτυο, κατηγορώντας τους συμπολίτες του για έλλειψη θάρρους, για δουλική υποταγή στους διεθνείς τοκογλύφους (δεν οφείλουμε στα άλλα κράτη επειδή εμείς το επιλέξαμε, αλλά λόγω του ότι μας επιβλήθηκε με στόχο τη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών), για αδιαφορία απέναντι στα παιδιά και την πατρίδα τους ή για οτιδήποτε άλλο.

Εν τούτοις πιστεύουμε πως ο καθένας μας έχει κάποιες δυνατότητες, ενώ του λείπουν άλλες - με κριτήριο το παράδειγμα του εθνικού μας ποιητή, ο οποίος δεν είχε την ικανότητα να πολεμήσει τους κατακτητές, όπως οι τότε επαναστάτες. Δυστυχώς λοιπόν, οι δικές μας περιορίζονται στη ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης που βιώνουμε, καθώς επίσης στην αναζήτηση ρεαλιστικών λύσεων - με την ελπίδα πως θα ακολουθήσουν οι ενέργειες που είναι απαραίτητες για να μην αφελληνιστεί η πατρίδα μας.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε την άποψη πως αφού δεν μας εγκρίνεται η διαγραφή του χρέους, θα πρέπει να πάρουμε ριζικές αποφάσεις που θα εξασφαλίζουν την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας - είτε να χρηματοδοτήσουμε μόνοι μας το δημόσιο χρέος, είτε να χρεοκοπήσουμε, αναλαμβάνοντας όλο το κόστος. Άλλωστε στη ζωή δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα - ενώ οι όποιες καθυστερήσεις στη λήψη αποφάσεων, είναι πάντοτε πανάκριβες.

Ασφαλώς δε, πρέπει να κοιτάζει κανείς την αλήθεια κατάματα, κρίνοντας από τις υφιστάμενες εμπειρίες του - τις οποίες όλοι έχουμε, μετά από εφτά χρόνια μνημονίων, με διαρκώς οδυνηρότερα αποτελέσματα για την πατρίδα μας. Στις δημοκρατίες πάντως δεν επιβάλλονται τέτοια μέτρα, όχι επειδή διαθέτουν ικανούς ηγέτες, αλλά λόγω του ότι οι Πολίτες τους είναι συνειδητοί και αντιδρούν.

Το να συνεχίζουμε όμως το ίδιο πείραμα (όπου τοποθετείται ένας βάτραχος σε χλιαρό νερό, ανεβάζει σταδιακά ο θύτης του τη θερμοκρασία, προσέχοντας να τη συνηθίσει, έως ότου ο βάτραχος καίγεται, χωρίς καν να το καταλάβει), περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά, είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας κατά τον Αϊνστάιν – κάτι που δεν ταιριάζει σε έναν λαό, με 4.000 χρόνια πολιτισμό και ιστορία.

Βασίλης Βιλιάρδος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του – την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή εάν όχι πλουσιότερη, από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.

Όταν μία χώρα είναι χρεοκοπημένη, βυθισμένη σε συνεχή μνημόνια εξαθλίωσης, με το ένα πόδι εκτός της ΕΕ (=έλεγχος κεφαλαίων), με το άλλο εκτός της Ευρωζώνης (=μη συμμετοχή στο πρόγραμμα της ΕΚΤ), χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της, με ένα εκφυλισμένο και ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, καθώς επίσης με ολόκληρη την κοινωνία της σε ιδιωτεία (=μη συμμετοχή στο δημόσιο βίο, πλήρης αδιαφορία για τα κοινά), τι μπορεί να περιμένει κανείς;

Ασφαλώς ελάχιστα πράγματα, εάν όχι τίποτα απολύτως – αφού ακόμη και αν είχε μία θεϊκή κυβέρνηση, ικανή να διαπραγματευθεί αποτελεσματικά με τη Γερμανία, πώς θα το έκανε όταν επικρατεί πλήρης ησυχία στη χώρα; Το γεγονός αυτό δεν μεταφράζεται αλήθεια ως αποδοχή της κοινωνίας στα μέτρα που της επιβάλλονται, επειδή θεωρεί πως είναι πράγματι ένοχη η ίδια για την χρεοκοπία του κράτους;

Λογικά λοιπόν μία τόσο αποχαυνωμένη κοινωνία, η οποία δεν διαμαρτύρεται καν και δεν έχει καθόλου τη διάθεση να πλημμυρίσει τους δρόμους, έστω την πλατεία Συντάγματος μαζί με τους «Παραιτηθείτε!», είναι συμβιβασμένη με τη μοίρα της. Πόσο μάλλον όταν τα μέλη της είτε εγκαταλείπουν μαζικά τη χώρα, είτε προσπαθούν να επιβιώσουν ατομικιστικά με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο, αδυνατώντας να λειτουργήσουν συλλογικά ακόμη και στην άκρη του γκρεμού.

Τι μπορεί να προσφέρει κανείς σε μία τέτοια κοινωνία; Γνώση; Ελπίδα; Προοπτικές; Χώρο για να εκτονωθεί; Κατηγορίες εναντίον της Τρόικας που την κατέστρεψε; Ύβρεις κατά του συμπλεγματικού δόκτορα Σόιμπλε που συνεχίζει να την προσβάλλει δημόσια, να την εξευτελίζει, να τη λοιδορεί και να αντιμετωπίζει την κυβέρνηση της με τέτοια απαξίωση που δεν θα ανεχόταν ούτε ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη;

Ή μήπως να ενοχοποιεί αποκλειστικά και μόνο το ευρώ διασπείροντας ψευδαισθήσεις; Για παράδειγμα την επιστροφή της χώρας στο εθνικό της νόμισμα αρνούμενη τα χρέη της και μη υφιστάμενη τις συνέπειες, παρά το ότι είναι μεν απεχθή όπως όλα τα χρέη στον κόσμο, αλλά επαχθή σίγουρα όχι; Να αναφέρεται ίσως στην ευρηματική λύση τις «σεισάχθειας», όσον αφορά το ιδιωτικό χρέος, παρά το ότι δεν υπάρχει κανένα προηγούμενο με εξαίρεση την Αρχαία Ελλάδα; Και ο ηθικός κίνδυνος, το ετεροβαρές ρίσκο; Οι άλλες χώρες που επίσης χρωστούν; Αδιάφορο;

Οφείλει να τονίζει εναλλακτικά τον ηρωισμό της ελληνικής φυλής, ισχυριζόμενος πως θα αναστηθεί κάποια στιγμή από τη στάχτη, όπως ο Φοίνικας; Εκείνο το ευγενές μυθικό πουλί που συνδέθηκε με την ανθρώπινη δύναμη και τη θέληση για αναγέννηση, μέσα από τις δυσκολίες και τα εμπόδια; Δεν θα ήταν υπερβολικό, εάν όχι ανόητο;

Ακόμη και αν δεν ήταν, πώς να το κάνει όταν η «φυλή» επιτρέπει σε όλα εκείνα τα μέλη της που τεκμηριωμένα την πρόδωσαν, παραδίδοντας κυριολεκτικά τα κλειδιά στον εχθρό, να κυκλοφορούν ελεύθερα; Πολύ χειρότερα, να έχουν το απύθμενο θράσος να σχολιάζουν δημόσια, να δικαιολογούν την ενδοτική συμπεριφορά τους και να προτείνουν λύσεις;

Να πει ίσως την αλήθεια μήπως ξυπνήσει επιτέλους το πλήθος, σύμφωνα με την οποία τα μνημόνια παράγουν μαζικά ανέργους, φτώχεια, οδύνη και εξαθλιωμένους υποψηφίους για τις φυλακές; Πως ο κατήφορος θα συνεχιστεί με οποιαδήποτε κατοχική κυβέρνηση διορίσει η καγκελάριος, έως ότου δεν θα έχει απομείνει πια τίποτα από την ιδιωτική και δημόσια περιουσία των Ελλήνων; Ότι θα αποχαιρετίσουν για πάντα τους κάποτε αξιοπρεπείς μισθούς και τις συντάξεις, μετατρεπόμενοι σε μίζερους ζητιάνους στο διηνεκές; Στη ντροπή της Ευρώπης που δεν θα χάνει καμία ευκαιρία να τους εξευτελίζει όσο περισσότερο μπορεί;

Να τους επιστήσει την προσοχή στο ότι εάν δεν αντιδράσουν τόσο το δημόσιο, όσο και το ιδιωτικό χρέος θα αυξάνονται, όταν την ίδια στιγμή θα πουλιούνται τα πάντα σε τιμές περιπτέρου και τα σπίτια τους θα κατάσχονται ηλεκτρονικά; Γιατί να το κάνει, όταν είναι σίγουρος πως θα συνεχίσουν τον ύπνο του δικαίου όχι επειδή είναι παράλογοι ή σχιζοφρενείς, αλλά λόγω του ότι είναι φυσιολογικό οι δειλοί άνθρωποι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους για να μην χρειασθεί να αγωνισθούν;

Να τους υπενθυμίσει πως η φτώχεια δεν «νομιμοποιεί» τη ζητιανιά; Ότι είναι καλύτερα να ζητάει ένας φτωχός και άνεργος δουλειά, παρά δανεικά, με τα οποία παραμένει όχι μόνο άνεργος και φτωχός στο διηνεκές, αλλά χρεωμένος και δούλος; Πως η επαιτεία, στην περίπτωση των κρατών, οδηγεί στη διαχρονική σκλαβιά τους, στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης στην «κηδεμονία» τους από τους δανειστές;

Να αναφέρει ξανά πως όταν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο, τότε δεν εκλιπαρεί γονατιστά για τη μείωση του, πόσο μάλλον όταν δεν έχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της; Ότι απλά χρεοκοπεί, παύει δηλαδή να εξυπηρετεί τα δάνεια τηςόπως η Ρωσία το 1998, χωρίς να επιτρέπει τη λεηλασία της από κανέναν;

Τι νόημα θα είχε όταν απευθύνεται σε ανθρώπους που αδιαφορούν για τα παιδιά τους, με κριτήριο το ότι ανέχονται να τους φορτώσουν τα λάθη και τα χρέη τους, για να μη χάσουν τη βολή τους; Απολύτως κανένα, αφού όλα μπορεί να τα συγχωρήσει κανείς σε έναν άνθρωπο, αλλά σε καμία περίπτωση την αδιαφορία για τις επόμενες γενιές και για την πατρίδα του – την οποία οφείλει να κληροδοτεί λίγο πιο αξιοπρεπή από αυτήν που ο ίδιος κληρονόμησε.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Αθήνα και οι διπλωματικές επαφές με τις ενδιαφερόμενες τρίτες χώρες δεν επιτρέπουν άξια λόγου αισιοδοξία κατά τη διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό, ούτε, γενικότερα, για συνθήκες ηρεμίας στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο.

Ο κ. Γιλντιρίμ, όπως και ο πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν, δεν δείχνουν πραγματική βούληση διμερούς συζήτησης του συστήματος εγγυήσεων και των πτυχών ασφάλειας, ώστε ν’ ανοίξει ο δρόμος προς λύση.

Η λεγόμενη «Γενεύη 2» στις 28 Ιουνίου, ως συνέχεια της διάσκεψης του Ιανουαρίου, εγκαινιάζει ένα κρίσιμο καλοκαίρι, καθώς δύο εβδομάδες αργότερα θα αρχίσουν από τη γαλλική TOTAL οι έρευνες εντοπισμού εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ. Τα δύο θέματα, ασφαλώς, δεν συνδέονται και θα ήταν τραγικό λάθος η συζήτησή τους σαν «πακέτο», όπως επιδιώκει η Αγκυρα με διπλωματικά μέσα και απειλές ναυτικού αποκλεισμού της περιοχής.

Τέτοια ιστορική γκάφα σύνδεσης των δύο θεμάτων δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος πάντοτε ξεκινά κάθε νέο κύκλο διαπραγμάτευσης από χειρότερη θέση, λόγω προηγούμενων δικών του λαθών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 2013, η προσδοκία απόδοσης Αμμοχώστου - Βαροσίων μέχρι που η Αγκυρα απάντησε ότι «τα διαμάντια του στέμματος παραχωρούνται στην κατάληξη και όχι στην έναρξη διαλόγου». Ακολούθησαν, τον Μάιο του 2014, οι ελπίδες από τη μεσολάβηση του τότε αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Μπάιντεν και τον Δεκέμβριο του 2015 προσδοκίες από το ταξίδι του τότε υπουργού Εξωτερικών Τζ. Κέρι στην περιοχή. Μέχρι που φτάσαμε στο δίμηνο Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2016 με την πρωτοφανή δημόσια παγίδευση της Αθήνας, από τον κ. Αναστασιάδη, στη διαδικασία της «Γενεύης 1».

Αν και κανείς δεν παραγνωρίζει το επιχείρημα αρκετών ξένων κυβερνήσεων ότι απαιτείται ακόμα μία προσπάθεια μέχρι την έναρξη της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Κύπρου τον Φεβρουάριο του 2018, το πραγματικό ερώτημα είναι τι έχει αλλάξει ώστε να επικρατεί τις τελευταίες ημέρες αισιοδοξία στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Οι «παραδοσιακοί» ξένοι παίκτες στο Κυπριακό -οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο- όχι μόνο δεν αναμένουν σημαντικά βήματα, αλλά, σύμφωνα με διπλωμάτες τους, έχουν προβληματισμό για την όποια αξία της «Γενεύης 2».
Μοναδικό καινούργιο στοιχείο είναι οι διαρροές από το Μέγαρο Μαξίμου και πολιτικούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης περί ξαφνικής προόδου με πρωτοβουλία της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ και σύνδεση της λύσης με τις σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Ωστόσο, αυτό το γερμανικό σκεπτικό μόνο καινούργιο δεν είναι! Η Γερμανίδα καγκελάριος είχε δώσει, για πρώτη φορά, υποσχέσεις προς τον Κύπριο Πρόεδρο τον Μάιο του 2014, μέσω της σύνδεσης των συνομιλιών με την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Ο δεύτερος γύρος υποσχέσεων, τον Νοέμβριο του 2015, εξαρτούσε την πρόοδο από την επιτάχυνση των ενταξιακών συνομιλιών Τουρκίας - Ε.Ε. Τώρα αρχίζει τρίτος γύρος υποσχεσιολογίας και ετεροβαρών δεσμεύσεων με περίεργη μείξη πέντε στοιχείων: α) των διαπραγματεύσεων στη «Γενεύη 2», β) της υιοθέτησης απόφασης του Συμβουλίου της Ε.Ε. για την έναρξη διαπραγματεύσεων αναβάθμισης της τελωνειακής ένωσης Ευρώπης - Τουρκίας, γ) της υιοθέτησης «οδικού χάρτη» επαφών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την Αγκυρα ως τα τέλη του 2017, δ) του «ξεπαγώματος» ορισμένων διαπραγματευτικών κεφαλαίων των ενταξιακών συνομιλιών και ε) των ερευνών υδρογονανθράκων.

Είναι απορίας άξιο πώς και γιατί ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αφήνει -έστω ανεπίσημα- ανοιχτή την πιθανότητα προόδου μέσω του «πακέτου Μέρκελ». Θεωρητικά, υφίσταται μεν το θετικό στοιχείο των μέτρων συγκράτησης της Αγκυρας κοντά στην Ε.Ε. (αφού μια ευρωπαϊκή Τουρκία είναι πάντα προς το συμφέρον της Ελλάδας), αλλά στην πράξη αναμειγνύονται τόσο πολλά και κρίσιμα στοιχεία, που -και πάλι- θα οδηγήσουν σε έναρξη των επόμενων συνομιλιών από χειρότερη βάση. Είναι άλλωστε αμφίβολο αν η Αγκυρα θα έκανε μια ιστορική υποχώρηση με αντάλλαγμα «διαδικαστικές» παραχωρήσεις στην Ε.Ε.

Aλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου