Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Φεβ 2017


Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Το φετινό Συνέδριο για την Ασφάλεια, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες στο Μόναχο, ήταν εξόχως αποκαλυπτικό και ένα κομβικό γεγονός για τις εξελίξεις που έρχονται στην γεωπολιτική σκακιέρα σε διεθνές επίπεδο.

Τα συμπεράσματα τα οποία μπορεί να εξάγει κανείς μέσα από μια προσεκτική ανάλυση των όσων ειπώθηκαν εκεί, είναι πολλά και ενδιαφέροντα.

Από την 20η Ιανουαρίου του 2017, που ο Ντόναλντ Τράμπ, ανέλαβε την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, το διεθνές σκηνικό βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή, κυρίως στο επίπεδο των ηγεσιών, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με ρεαλισμό και οποιαδήποτε σοβαρή στρατηγική στον τυφώνα αλλαγής και κυρίως προσαρμογής στην σκληρή πραγματικότητα, που ακούει στο όνομα Πρόεδρος Τράμπ. Αυτό από μόνο του αποδεικνύει την σήψη και απώλεια νέων και ρεαλιστικών ιδεών που χαρακτηρίζει το διεθνές σύστημα τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα όλος ο πλανήτης να έχει οδηγηθεί στα όρια του.

Το παγκόσμιο και εγχώριο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύστημα στερούμενο οποιουδήποτε στρατηγικής, περιορίζεται τις τελευταίες εβδομάδες, σε μια εκστρατεία κριτικής έναντι του νέου Αμερικανού Προέδρου, η οποία χαρακτηρίζεται από μίσος, κακεντρέχεια και ξινίλα, που φέρνει στο μυαλό την ρήση ένας αλήτης στα σαλόνια. Και δυστυχώς τα σαλόνια διεθνή και εγχώρια δεν μπορούν να χωνέψουν ότι ο αλήτης έχει τη δυνατότητα και έχει αντιληφθεί το μήνυμα των καιρών που διανύουμε. Πίσω στο Μόναχο λοιπόν.

Στο Συνέδριο του Μονάχου ήταν παρών και μίλησαν όλοι οι σημαντικοί παίκτες και παρά το γεγονός ότι τον Αμερικανό Πρόεδρο εκπροσώπησε ο Αντιπρόεδρος, Μάϊκ Πένς, η σκιά του Ντόναλντ Τράμπ, επισκίασε το σύνολο των εργασιών.

Η διεθνής κατακραυγή των τελευταίων εβδομάδων αναφορικά με την αντιμετώπιση της νέας αμερικανικής κυβέρνησης απέναντι στο ΝΑΤΟ, είναι μαζική και ως συνήθως πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Εάν διαβάσει κανείς τη διεθνή και εγχώρια στις ΗΠΑ, ειδησιογραφία θα σχηματίσει την εικόνα ότι η κυβέρνηση Τράμπ έχει αποφασίσει να βάλει λουκέτο στη Βορειοατλαντική Συμμαχία και να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει άρρηκτα για δεκαετίες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ιδιαίτερα στον τομέα της ασφάλειας.

Το Μόναχο για όποιον παρακολούθησε με προσοχή έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και αποκάλυψε το τραγικό επίπεδο στο οποίο έχουν περιέλθει τα παραδοσιακά – συστημικά μέσα ενημέρωσης, και οι παπαγάλοι του συστήματος στο χώρο της πολιτικής και στις τάξεις των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Ο Αντιπρόεδρος Πένς, μεταφέροντας μήνυμα του Προέδρου Τράμπ, ξεκαθάρισε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ότι η κυβέρνηση Τράμπ, υποστηρίζει αταλάντευτα το ΝΑΤΟ και τη σχέση ΗΠΑ – Ευρώπης. Την ίδια στιγμή όμως, ξεκαθάρισε επίσης κατηγορηματικά ότι όλοι οι Σύμμαχοι θα πρέπει να σηκώσουν το οικονομικό βάρος που τους αναλογεί για να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η Συμμαχία και αυτή η στρατηγική σχέση. Το ίδιο ξεκάθαρος και με τη γλώσσα που χαρακτηρίζει έναν Στρατηγό των Πεζοναυτών, ήταν και ο Αμερικανός Υπουργός Άμυνας (η καθοριστική προσωπικότητα στην διαμόρφωση πολιτικής ασφάλειας στην κυβέρνηση Τράμπ) Τζέημς “Mad Dog” Μάτις.

Και εκεί που για εβδομάδες όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους, οι μάσκες έπεσαν. Η Καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στην ομιλία της ανέφερε ότι πρέπει και η Γερμανία θα κάνει ότι είναι δυνατό για να συνεισφέρει το 2% του ΑΕΠ που έχει συμφωνηθεί για κάθε μέλος του ΝΑΤΟ στις αμυντικές δαπάνες. Προς τι λοιπόν η αναστάτωση και η κατακραυγή;

Και σαν να μην έφτανε αυτό ήρθε η τοποθέτηση του Υπουργού Εξωτερικών και Αντικαγκελαρίου, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος δήλωσε ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τη Γερμανία να πιάσει το όριο των 25 δις που απαιτούνται για το 2% των αμυντικών δαπανών. Μάλιστα, χωρίς τσίπα φιλότιμο, χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα την Ελλάδα, που το κάνει εδώ και χρόνια, λέγοντας ότι δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, αλλά παρόλα αυτά δαπανά 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες. Ίχνος ντροπής για τον Σοσιαλδημοκράτη Γκάμπριελ, του οποίου η χώρα και η κυβέρνηση έχει γονατίσει την Ευρώπη και την Ελλάδα με μια πολιτική λιτότητας η οποία δεν οδηγεί πουθενά και το μόνο που κάνει είναι να γεμίζει τα ταμεία του Βερολίνου με δις Ευρώ, στην πλάτη των κοινωνιών των χωρών του δημιουργήματος της Γερμανίας που ακούει στο όνομα Ευρωζώνη.

Και βέβαια η Καγκελάριος, που μόνο για ανόητη δεν μπορεί να την κατηγορήσει κανείς, αντιλαμβανόμενη ότι σφίγγει ο κλοιός, φρόντισε και πάλι στο Συνέδριο του Μονάχου, να παραδεχτεί για πρώτη φορά ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του Ευρώ, για να το παίζει ταυτόχρονα Πόντιος Πιλάτος, προσθέτοντας ότι η νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης είναι προσαρμοσμένη σε αδύναμες χώρες όπως η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, και η Γερμανία δεν είναι αυτή που καθορίζει την νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης. Μόνο ακατάσχετα γέλια μπορούν να προκαλέσουν αυτά τα επιχειρήματα της Καγκελαρίου, διότι στερούνται οποιασδήποτε σοβαρότητας.

Μήπως απαντούσε στα σχόλια του Προέδρου Τράμπ, και τα επιχειρήματα του καθηγητή Μάλοκ, που αποκάλεσαν την Ευρωζώνη όχημα εκμετάλλευσης της Ευρώπης προς όφελος της Γερμανίας και το Ευρώ ένα προβληματικό και προς καταστροφή νόμισμα. Μετά τα λεγόμενα στο Μόναχο, άδικο έχουν.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος και η κυβέρνησή του εδώ και αρκετές εβδομάδες, και ειδικά τις τελευταίες ημέρες, μετά και την παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Στρατηγού Φλήν, βάλλεται πανταχόθεν, για δήθεν επιλήψιμες σχέσεις και στρατηγική Appeasement έναντι της Ρωσίας.

Και εδώ το Μόναχο ήταν εξόχως διαφωτιστικό. Ο Ρώσος, Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέϊ Λαβρόφ έκανε μια τοποθέτηση φωτιά μιλώντας για μεταδυτική εποχή και για ανάγκη να περάσουμε σε ένα διεθνές σύστημα που θα βάζει τέλος στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης, προειδοποιώντας τα ταυτόχρονα ότι η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στα σύνορα με τη Ρωσία είναι πρόκληση στην οποία η Μόσχα θα απαντήσει, και το έχει ήδη κάνει. Για τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, ο κ. Λαβρόφ ζήτησε νέο πλαίσιο με βάση τον αλληλοσεβασμό, δηλαδή μια επιστροφή στην αποδοχή της Ρωσίας ως ισότιμης υπερδύναμης.

Οι Ευρωπαίοι με την κ. Μέρκελ στην πρωτοκαθεδρία μίλησαν σκληρά για τη Ρωσία και ζήτησαν συνέχιση της πίεσης προς τη Μόσχα. Και εδώ δεν μπορεί παρά να ρωτήσει κανείς. Με ποιανού τις πλάτες ο τσαμπουκάς; Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Μήπως οι ΗΠΑ; Γατί εάν Ναι τότε άδικο έχει ο Τράμπ;

Και για χάρη μια δίκαιης ανάλυσης, το εγχώριο στις ΗΠΑ, παραδοσιακό σύστημα εθνικής ασφάλειας τι επιθυμεί; Ο γραφικός πλέον Γερουσιαστής Μακέην, που φρόντισε στο Μόναχο να ρίξει τις μπηχτές του εναντίον του Προέδρου Τράμπ, σκίζοντας τα ρούχα του για τις παραδοσιακές αρχές της Δύσης, πως τοποθετείται σε αυτό; Θέλει να συνεχίσει να πληρώνει το μάρμαρο στο μεγαλύτερο μέρος του για την ασφάλεια της Ευρώπης, η Ουάσιγκτον;

Και αυτοί που στο εσωτερικό και στην Ευρώπη κατηγορούν τον Πρόεδρο Τράμπ και την κυβέρνησή του για κατευνασμό της Ρωσίας, τι είπαν ο Αντιπρόεδρος Πένς και ο Στρατηγός Μάτις, στο Μόναχο; Ξεκαθάρισαν ότι η Κριμαία πρέπει να επιστρέψει στην Ουκρανία, και δεν έκαναν βήμα πίσω στο θέμα της στρατηγικής του ΝΑΤΟ έναντι της Ρωσίας στην Ευρώπη. Ο κ. Πένς συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας, Ποροσένκο, στο Μόναχο.

Άρα, για μια ακόμη φορά άνθρακας ο θησαυρός για δήθεν σχέσεις Τράμπ με Ρωσία και κατευνασμό.

Συμπερασματικά λοιπόν το Μόναχο μας είπε πολλά και αποκαλυπτικά. Αποκάλυψε τη γύμνια του παραδοσιακού συστήματος, το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του έχουν πλήρη επαφή με την πραγματικότητα, τη γύμνια της ΕΕ και των ευρωπαϊκών ηγεσιών, αλλά κυρίως το γεγονός ότι βρισκόμαστε ήδη σε μια κομβική στιγμή κατά την οποία θα κριθούν πολλά και θα διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές σύστημα πολιτικό οικονομικό και στον τομέα της ασφάλειας.

Ο Πρόεδρος Τράμπ και η κυβέρνησή του το έχουν αντιληφθεί και όπως όλα δείχνουν έχουν αποφασίσει να το διαμορφώσουν. Το ξεφτισμένο διεθνές σύστημα, το αποσαθρωμένο παραδοσιακό σύστημα στις ΗΠΑ φαίνεται πως αρνούνται να καταλάβουν ότι έχουν πεθάνει. Το Συνέδριο στο Μόναχο, έδειξε ότι αρχίζουν να παίρνουν λίγο χαμπάρι.

Ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα αλλάξουν ρότα και θα προσαρμοστούν στην πραγματικότητα. Εάν όχι τότε πάμε για μεγάλη ταραχή και στην Ευρώπη θα είναι πολύ επίπονη.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος, Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University, και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης 

Επειδή το «δούλεμα» πάει σύννεφο. Επειδή 7 χρόνια κρίσης είναι πολλά. Επειδή από τα, ομολογημένα από τους ίδιους, «λάθη του ΔΝΤ» επιδεινώθηκε η κατάσταση στην Ελλάδα. Επειδή σώσαμε τις Τράπεζές τους και χάσαμε την αξιοπρέπεια μας, την εθνική μας ανεξαρτησία. Επειδή 7000 Έλληνες αυτοκτόνησαν στην περίοδο της κρίσης.

Επειδή σχεδόν 500 000 νέοι Έλληνες Επιστήμονες πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Επειδή σχεδόν ένα… ΑΕΠ (ή αλλιώς 167 δισ. ευρώ) έχασαν οι Ελληνες από την αξία των προσωπικών τους περιουσιών τα χρόνια των Μνημονίων (όπως μαρτυρούν τα στοιχεία της Credit Suisse). Επειδή οι αποκαλούμενες και εκβιαστικά επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» γίνονται προς αποκλειστικό όφελος των τοκογλύφων δανειστών και της εγχώριας ελίτ.
 
Το παράδειγμα της Fraport

Το ξεπούλημα των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη Fraport έναντι πινακίου φακής συνιστά αποικιοκρατικού τύπου παραχώρηση Ελληνικής δημόσιας περιουσίας σε γερμανική κρατική επιχείρηση. Έπρεπε η Fraport να καταβάλει 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Πήρε όμως «προίκα» 520 εκατομμύρια ευρώ δεδομένου ότι στα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης και Χανίων έχουν εκτελεστεί έργα ΕΣΠΑ αξίας 520 εκατομμύριων ευρώ.

Οι κανονισμοί των Διαρθρωτικών Ταμείων, αλλά και το Άρθρο 107 της Συνθήκης περί κρατικών ενισχύσεων απαγορεύουν την ιδιωτικοποίηση έργων ΕΣΠΑ τουλάχιστον για 10 χρόνια.Η Fraport υποβάλλει επενδυτική πρόταση στο σχέδιο Γιούνκερ για να πάρει 400 εκατομ.ευρώ. Ταυτόχρονα ζητά δανεισμό 300 εκατομμύριων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, από την EBRD με εγγύηση(;) του Ελληνικού Δημοσίου. Ποιός λοιπόν κ. Σόϊμπλε και λοιπές ορντινάτσες (συμπεριλαμβάνονται και οι εγχώριοι συνομιλητές) δεν τηρεί τους Κανονισμούς-τις Συνθήκες-τα υπεσχημένα; Είναι αυτό μεταρρύθμιση; Είναι ιδιωτικοποίηση; Θα οφελήσει την Ελληνική οικονομία;

Επειδή αντίστοιχα παραδείγματα είναι αρκετά μήπως να δούμε έναν πίνακα του 2015 που απεικονίζει το κατα κεφαλήν ΑΕΠ ; Ο πίνακας που παρατίθεται εδώ έγινε με βάση τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τον πλέον αξιόπιστο φορέα ενημέρωσης, την μητρική εταιρία του ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters, Thomson Reuters.


Για να υπάρχει σταθερό σημείο αναφοράς, ο πίνακας ξεκινάει από το 0 στα μέσα του 2007 (όπου εμφανίσθηκαν και τα πρώτα σημάδια στην αμερικανική οικονομία με τα subprimes). Συνεχίζει με πραγματικά στοιχεία το 2014 και επεκτείνεται το 2015 με βάση τις προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το διανυόμενο έτος.

Η εξέλιξη του Κατά Κεφαλήν Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος ανά χώρα, δείχνει ξεκάθαρα την υπερβολικά κατάφωρη πίεση που δέχθηκε η ελληνική οικονομία.Η απώλεια του 25,7% είναι ήδη καταγεγραμμένη στην ιστορία της Οικονομίας. Μένει να επαληθευθεί η πρόβλεψη για μείωση της απώλειας στο 20,3 στο σύνολο του 2015.

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο διάγραμμα του Reuters, o πλούτος που χάθηκε, δεν απορροφήθηκε σε κάποια «μαύρη τρύπα» του σύμπαντος.Μεταφέρθηκε σε σημαντικό ποσοστό στην οικονομικά ηγετική δύναμη της Ευρώπης, την Γερμανία!

ΣΤΟ ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Στη διάρκεια του Euro group της Δευτέρας 20 Φεβρουαρίου και δεδομένου ότι Γερμανοί και ΔΝΤ (σε αγαστή συνεργασία) θα επιδιώξουν να ροκανίσουν τον χρόνο αναμένουμε από την Ελληνική αντιπροσωπεία να τοποθετηθεί κυρίως ΠΟΛΙΤΙΚΑ.
Αναμένουμε να ανακοινώσει ότι GAME IS OVER.


Να ανακοινώσει ότι:

• Η Ελληνική Κυβέρνηση θα ενεργοποιήσει άμεσα τα προβλεπόμενα από την παρ.9 του άρθρου 7 του Κανονισμού 472/2013 . Δηλαδή θα ασκήσει το δικαίωμά της για εντοπισμό των λόγων και τυχόν παρατυπιών που οδήγησαν …σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους («Τα κράτη μέλη που υπόκεινται σε πρόγραμμα μακροοικονο¬ μικής προσαρμογής διεξάγουν πλήρη έλεγχο των δημόσιων οικονομικών τους προκειμένου να εκτιμήσουν, μεταξύ άλλων, τους λόγους που οδήγησαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα χρέους και να εντοπίσουν οποιαδήποτε πιθανή παρατυπία». Και τότε να δούμε πόσα πρέπει να επιστρέψουν οι Γερμανικές Τράπεζες-το ΔΝΤ και οι λοιποί στην Ελλάδα, ως αποζημιώσεις.

• Το 2012 εγκρίθηκε από το Eurogroup το PSI και έγινε κούρεμα δημοσίου χρέους που κατείχαν υπό τη μορφή ομολόγων του Ελληνικού μεταξύ των άλλων και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (όπως τα Ελληνικά Ασφαλιστικά Ταμεία, τα Νοσοκομεία και τα Πανεπιστήμια). Είναι προφανές ότι με βάση την αρχή της ίσης μεταχείρισης το ίδιο πλέον μπορεί να ισχύσει και έναντι τόσο του EFSF που είναι Ανώνυμη Εταιρία με έδρα το Λουξεμβούργο όσο και έναντι του ESM που είναι διεθνής διακρατικός οργανισμός δηλαδή Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Να δούμε αν μετά από αυτό θα εξακολουθήσε να ψεύδεται για το ζήτημα αυτό ο Σόιμπλε με αβάσιμους και ανυπόστατους ισχυρισμούς.

• Επειδή η ΠΟΛΙΤΙΚΗ εμπεριέχει και την διδακτική διαδικασία και επειδή η ακροδεξιά στην Ευρώπη (πολιτικά και ιδεολογικά συγγενικές δυνάμεις με τους Ναζί) σηκώνει κεφάλι και απειλεί η Ελλάδα θα απαιτήσει την άμεση καταβολή των Γερμανικών αποζημιώσεων και την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου. Αυτό για να γνωρίζουν και να μαθαίνουν οι υποψήφιοι ψηφοφόροι των ακροδεξιών κομμάτων ότι τα εγκλήματα των ιδεολογικά συγγενών τους, των ναζιστών όχι μόνον δεν παραγράφονται αλλά και πληρώνονται. Αν λοιπόν καταβληθούν από το Γερμανικό προϋπολογισμό τα οφειλόμενα θα αντιληφθούν τι εστί νέμεσις. Θα αντιληφθούν τις πιθανές μελλοντικές συνέπειες για τις χώρες τους αν εκλέξουν ακροδεξιούς. Έτσι έστω και εμμέσως για μια ακόμα φορά η Ελλάδα θα συνδράμει στο να περισώσει η Ευρώπη το «δημοκρατικό» της πρόσωπο.

* O Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής (skouterisd@gmail.com, @skouterisd1)
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το παγκόσμιο εμπόριο όπλων τα τελευταία πέντε χρόνια έφθασε στο υψηλότερο σημείο του από τα τέλη του Ψυχρού Πολέμου, με τις ΗΠΑ να παραμένουν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων στον κόσμο, σύμφωνα με έρευνα.

Ο όγκος των διεθνών μεταβιβάσεων μεγάλων όπλων αυξάνεται συνεχώς από το 2004 και σημείωσε άνοδο κατά 8,4% μεταξύ των περιόδων 2007-2011 και 2012-2016, σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI).

Στις ΗΠΑ, που ήταν ο βασικός εξαγωγέας όπλων για την πενταετία έως το 2016, αντιστοιχούν το ένα τρίτο όλων των εξαγωγών όπλων παγκοσμίως, ανέφερε η έρευνα.

«Οι ΗΠΑ προμηθεύουν μεγάλα όπλα σε τουλάχιστον 100 χώρες σε όλο τον κόσμο – σημαντικά πολύ περισσότερα απ’ οποιοδήποτε άλλη χώρα» ανέφερε η Οντ Φλεράντ, διευθύντρια του Προγράμματος Όπλων και Στρατιωτικού Εξοπλισμού του SIPRI. Τα περισσότερα όπλα είναι πολύ ακριβά και σημαντικά από στρατηγικής άποψης, πρόσθεσε.

Από όλα τα όπλα που εξήγαγαν οι ΗΠΑ τα τελευταία πέντε χρόνια, το 47% κατέληξε στη Μέση Ανατολή, με τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Τουρκία να αποτελούν τους τρεις βασικότερους αγοραστές. Η Σαουδική Αραβία ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο μετά την Ινδία. Αύξησε τις εισαγωγές κατά 212% συγκριτικά με την περίοδο 2007-2011, κυρίως από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με τίτλο «Ελλάδα, το σισύφειο χρέος» ο Ζαν Κατρεμέρ αναφέρεται στην εφημερίδα Liberation εν όψει της σημερινής συνεδρίασης του Eurogroup στην ένταση που προκαλούν οι συνεχείς απαιτήσεις για λιτότητα και τα μη ρεαλιστικά σενάρια αποπληρωμής του χρέους.

Η Ελλάδα είναι τα «Ατίθασα Νιάτα» της ευρωζώνης: επεισόδια, ο λογαριασμός έχει χαθεί, πρόσωπα σε αφθονία, προδοσίες και πάθη κατ΄επανάληψιν και επ΄αόριστον που καταφέρνουν να κόβουν την ανάσα λαών, κρατών και αγορών. Τα ίδια ζητήματα από το 2010: η χώρα θα πτωχεύσει; Το Grexit έρχεται στις αρχές της άνοιξης; Η λιτότητα είναι το μοναδικό μέλλον των Ελλήνων; Εδώ και επτά χρόνια, η ευρωζώνη είναι παγιδευμένη σε αυτήν την κρίση την έξοδο της οποίας δεν βλέπει κανείς και το πολιτικό της κόστος για την ευρωπαϊκή ιδέα είναι όλο και υψηλότερο.

Πήρε καιρό στην ευρωζώνη να κατανοήσει ότι το κοκτέιλ των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων- με στόχο την επανεκκίνηση της οικονομίας- και οι δημοσιονομικές περικοπές - αναγκαίες για την προσαρμογή του τρόπου ζωής της χώρας στις δυνατότητές της- δεν λειτουργούσαν στην Ελλάδα. Σε μεγάλο ποσοστό διότι η ίδια υποτίμησε τη σοβαρότητα της κατάστασής της και το βάθος των μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να εφαρμόσει: παχύσαρκο και ελαττωματικό Κράτος, ενδημική διαφθορά, γενικευμένη φοροδιαφυγή και οικονομικές δομές που αντιστοιχούν σε κράτος που βγαίνει από κομμουνιστικό καθεστώς. Ετσι, η απαίτηση για κακοσταθμισμένες και ελλιπώς εφαρμοσμένες μεταρρυθμίσεις , σκληρές δημοσιονομικές περικοπές και υποτίμηση των υφεσιακών συνεπειών έφθασαν στη μείωση κατά 27% του ΑΕΠ της Ελλάδας από το 2010. Στις Βρυξέλλες η εκτίμηση είναι ωστόσο ότι η ελληνική οικονομία περίπου λειτουργεί και ότι θα μπορούσε να γνωρίσει ισχυρή ανάπτυξη το 2017 και το 2018. Ομως οι εσωτερικές και εξωτερικές μεταβλητές είναι τέτοιες που οι προβλέψεις μας δεν υπήρξαν ποτέ σωστές για τη χώρα αυτή», παραδέχεται υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος. Τα πικρά φάρμακα που έχουν χορηγηθεί μέχρι στιγμής και χωρίς αποτέλεσμα στην Ελλάδα τροφοδοτούν τον ευρωσκεπτικισμό στην Ευρωπαϊκή Ενωση και η Κομισιόν το γνωρίζει, προειδοποιεί ο αρθρογράφος, ανταποκριτής της Liberation στις Βρυξέλλες.

Ο ευρωπαίος επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί ζήτησε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα από την ευρωζώνη «να επιτρέψει στον ελληνικό λαό να δει φως στην άκρη του τούνελ» . Αλλά πώς; Η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας δεν εξαρτάται μόνο από την ίδια τη χώρα, ώστε να επιτραπεί η μείωση του ποσοστού του χρέους, πράγμα που θα πυροδοτούσε έναν «ενάρετο κύκλο» υπό τον όρο ότι το ελληνικό κράτος θα συνεχίσει να ζει λιτά. Μία άλλη λύση θα ήταν η αναδιάρθρωση του χρέους με στόχο την μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος που ζητούν οι Ελληνες.

Κακός μπάτσος

Όμως ελάφρυνση του χρέους δεν σημαίνει διαγραφή: σημαίνει κυρίως επιμήκυνση της αποπληρωμής και δεν αγγίζει απώλειες και κέρδη των οφειλόμενων ποσών. Αυτό θα κόστιζε αρκετά: για παράδειγμα, η Γαλλία θα έπρεπε να σβήσει 22% δανείων του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, τονίζεται στις Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα κανείς δεν θέλει την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αλλά όλοι αφήνουν τη Γερμανία να παίζει τον «κακό μπάτσο». Εκ των πραγμάτων, οι λαϊκιστές κερδίζουν σε όλα τα σημεία: «είτε η ευρωζώνη είναι απάνθρωπη, είτε βάζει τους γάλλους ή τους γερμανούς πολίτες να πληρώνουν για τους Ελληνες», δηλώνει υψηλόβαθμος ευρωπαίος αξιωματούχος.

Ειδικά στη Γερμανία, το θέμα είναι εκρηκτικό λίγους μήνες πριν από τις εκλογές: «Ακόμη και ο Μάρτιν Σουλτς δεν προτείνει αναδιάρθρωση, διότι γνωρίζει ότι η εκλογική του βάση δεν θα τον ακολουθήσει», σχολιάζεται σε κύκλους του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών. Από εκεί προκύπτει η σκληρή στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε που θεωρεί ότι μία αναδιάρθρωση θα υποχρέωνε την Ελλάδα «να εγκαταλείψει την Ενωση», αφού «κανένα μέλος της νομισματικής ένωσης δεν μπορεί να είναι υπεύθυνο για το χρέος άλλων χωρών». Κυρίως, επισημαίνεται από το Βερολίνο, «ποιος μας εγγυάται ότι η Ελλάδα δεν θα ξαναρχίσει να χρεώνεται εάν σβήσουμε ό,τι οφείλει; Και για ποιον λόγο οι άλλες χώρες δεν θα μας ζητήσουν το ίδιο;». Ή διαφορετικά, η ευρωζώνη έχει πιαστεί σε παγίδα. Ο,τι και να κάνει, παίρνει ένα πολιτικό ρίσκο και οι δημαγωγοί κερδίζουν σε όλα τα επίπεδα.

Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σταύρου Λυγερού

Παρά το γεγονός ότι οι εκ του μακρόθεν διαβουλεύσεις μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών συνεχίζονταν όλες τις προηγούμενες ημέρες, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι αμφίβολο εάν στο Eurogroup της Δευτέρας θα γεφυρωθεί το υφιστάμενο χάσμα. Χωρίς μία προκαταρκτική συμφωνία σε πολιτικό επίπεδο δεν πρόκειται να ανοίξει ο δρόμος για την έλευση του Κουαρτέτου και κατ’ επέκτασιν για τη σύναψη της περιβόητης staff level agreement, η οποία είναι προϋπόθεση για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.

Η κυβέρνηση διέψευσε ότι ο Μοσχοβισί μετέφερε συγκεκριμένες προτάσεις για την άρση του αδιεξόδου. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η επίσκεψή του είχε σκοπό να μεταφέρει μηνύματα στον πρωθυπουργό και να διερευνήσει επί τόπου τη δυνατότητα επίτευξης συμβιβασμού. Για την ακρίβεια, ο επίτροπος κινήθηκε στη γραμμή της παρασκηνιακής πρωτοβουλίας που έχει αναλάβει ο Γιούνκερ για να εξευρεθεί ένας συμβιβασμός.

Το ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το εάν η Αθήνα θα αποδεχθεί τις απαιτήσεις των δανειστών. Πολλά εξαρτώνται και από τη διελκυστίνδα Βερολίνου-ΔΝΤ. Πριν λίγες ημέρες, ο σκληροπυρηνικός Γερμανός επικεφαλής της Κεντροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) Βέμπερ θόλωσε τα νερά. Δήλωσε ότι αφού το Ταμείο θέτει ως όρο για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και η Ευρωζώνη δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε ελάφρυνση, τότε το ΔΝΤ πρέπει να αποχωρήσει.

Αυτή η δήλωση, σε συνδυασμό με κάποιες αντίστοιχες δηλώσεις άλλων Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, δημιούργησε προς στιγμή την εντύπωση ότι το Βερολίνο αλλάζει θέση. Γρήγορα, ωστόσο, η εντύπωση αυτή διαψεύσθηκε από τις επίσημες τοποθετήσεις της γερμανικής κυβέρνησης. Οι Μέρκελ και Σόιμπλε συνεχίζουν να θέλουν «και την πίτα ολάκερη και τον σκύλο χορτάτο». Με άλλα λόγια, επιμένουν στη θέση τους «και το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και όχι ελάφρυνση του ελληνικού χρέους».

Η θέση αυτή είναι αντιφατική μόνο εφόσον το Ταμείο εννοεί απολύτως και θα επιμείνει μέχρι το τέλος στη δική του θέση ότι για να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα πρέπει:

Πρώτον, να υλοποιηθούν τα προαπαιτούμενα της 2ης αξιολόγησης και επιπλέον να νομοθετηθούν από τώρα μέτρα ύψους 4,5 δισ. για την περίοδο 2018-20 με μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων.
Δεύτερον να ελαφρυνθεί άμεσα το ελληνικό χρέος, ή τουλάχιστον να ανακοινωθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνσή του.

Το Βερολίνο πιέζει όσο μπορεί το ΔΝΤ για να αφαιρεθεί από το τραπέζι η δεύτερη αυτή προϋπόθεση. Αυτό ήταν το αντικείμενο της προ καιρού συνάντησης Σόιμπλε-Λαγκάρντ στο Νταβός, αυτό συζητήθηκε και στην προ λίγων ημερών τηλεφωνική συνομιλία Μέρκελ-Λαγκάρντ. Η εφημερίδα Welt, που την αποκάλυψε, αναφέρει ότι η γενική διευθύντρια δεσμεύθηκε στην καγκελάριο πως το Ταμείο θα συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα, παραπέμποντας για το 2018 την απαίτησή του για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Λίγο αργότερα, μάλιστα, το Spiegel ανέφερε ότι το ΔΝΤ θα συμμετάσχει με πέντε δισ. αντί για 16 δισ. που είχε αρχικά συμφωνηθεί το 2015.

Είναι αξιοσημείωτο πως ο εκπρόσωπος του Ταμείου διέψευσε τα παραπάνω δημοσιεύματα, δηλώνοντας ότι δεν σχολιάζει υποθετικά σενάρια και πως οι θέσεις του ΔΝΤ είναι γνωστές και δεν έχουν αλλάξει τους τελευταίους μήνες. Η συνάντηση Μέρκελ-Λαγκάρντ την Τετάρτη στο Βερολίνο θα δείξει εάν τα παραπάνω δημοσιεύματα απηχούν τους ευσεβείς πόθους της γερμανικής κυβέρνησης, ή πράγματι “ψήνεται” κάποια παρασκηνιακή συμφωνία. Τόσο η παραπάνω συνάντηση όσο και η συνάντηση της καγκελαρίου με τον Γιούνκερ επιβεβαιώνουν, πάντως, τις πληροφορίες ότι η Μέρκελ παίρνει από γερμανικής πλευράς τη σκυτάλη στις διαβουλεύσεις για το ελληνικό πρόβλημα.

Είναι σαφές πως οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το ΔΝΤ για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες στο μέτωπο της ελληνικής κρίσης. Αυτό, άλλωστε, κάνουν με επιτυχία από το 2010 μέχρι τώρα. Στη συνεδρίαση του Συμβουλίου του Ταμείου στις 6 Φεβρουαρίου, όμως, βρέθηκαν στη μειοψηφία. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει πως η εσωτερική μάχη έχει κριθεί. Η Λαγκάρντ κάνει ό,τι μπορεί για να διευκολύνει το Βερολίνο, δεδομένου ότι η επανεκλογή της οφείλεται και στη γερμανική υποστήριξη. Κατά την ίδια πηγή, εάν η κυβέρνηση Τραμπ δεν αντιταχθεί, η γενική διευθύντρια θα τα καταφέρει.

Εάν συμβεί αυτό και το ΔΝΤ αφήσει για αργότερα τον όρο του για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, στο τραπέζι θα μείνει μόνο η απαίτησή του για από τώρα νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Η υποχώρηση του Ταμείου στις πιέσεις των Γερμανών κατ’ αντιδιαστολή θα οδηγήσει σε σκλήρυνση της στάσης του έναντι της Αθήνας.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να αποφύγει το πικρό ποτήρι, αλλά τα περιθώρια ελιγμών του συρρικνώνονται. Μία οδός πολιτικής διαφυγής ήταν να ισχυρισθεί πως δεν θα υπάρξει απόκλιση από τους στόχους και ως εκ τούτου δεν θα χρειασθεί να εφαρμοσθούν οι μειώσεις. Γι’ αυτό και είναι έτοιμος να αποδεχθεί επέκταση της ισχύος του “κόφτη” και στη διετία 2019-20. Γι’ αυτό και ορισμένοι στην κυβέρνηση δεν απέκλειαν την από τώρα νομοθέτηση κάποιων μειώσεων του αφορολόγητου, ακόμα και των συντάξεων. Έθεταν, όμως, ως όρο και γι’ αυτές τις μειώσεις να ισχύσει η ρήτρα ακύρωσης, δηλαδή να μην εφαρμοσθούν εάν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι.

Σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, όμως, το ΔΝΤ δεν πιέζει για τη νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων αποκλειστικά και μόνο για δημοσιονομικούς λόγους, για να βγαίνουν τα νούμερα όπως λέει. Αν ήταν αυτός ο λόγος θα αποδεχόταν την επέκταση του “κόφτη”. Κατά την ίδια πηγή, δεν τον αποδέχεται για τον ίδιο λόγο που απορρίπτει και τη ρήτρα ακύρωσης. Επιδιώκει μόνιμες μειώσεις του αφορολόγητου και των συντάξεων με σκοπό να αντλήσει έσοδα που θα επιτρέψουν τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και τη χρηματοδότηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών. Για να “χρυσώσει το χάπι”, μάλιστα, το Ταμείο εμφανίζεται ανοικτό και στο να διατεθεί ένα μικρό κονδύλι για την ενίσχυση των πολύ φτωχών.

Όπως προαναφέραμε, η άρνηση του ΔΝΤ να δεχθεί ρήτρα ακύρωσης δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να ισχυρισθεί ότι ναι μεν νομοθετεί πρόσθετα μέτρα, αλλά αυτά δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν επειδή θα πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το κεντρικό επιχείρημα της Αθήνας έναντι των δανειστών όλο αυτό το διάστημα είναι η υπεραπόδοση της οικονομίας το 2016.

Το επιχείρημα γίνεται σε γενικές γραμμές δεκτό από την Ευρωζώνη. Αλλά και ο Τόμσεν άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο το Ταμείο να αναθεωρήσει τις εκτιμήσεις του εάν η υπεραπόδοση επιβεβαιωθεί από τα οριστικά στοιχεία. Για τους λόγους που προαναφέραμε, όμως, αυτό δεν αναμένεται να μετριάσει ουσιαστικά τις απαιτήσεις. Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ επιδιώκει να αντλήσει πρόσθετα έσοδα από τους μικρομεσαίους με μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων κυρίως για να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές. Με άλλα λόγια, το Ταμείο επιδιώκει την αλλαγή της ελληνικής δημοσιονομικής αρχιτεκτονικής.

Σύμφωνα με την ίδια κυβερνητική πηγή, το χάσμα που χωρίζει το ΔΝΤ και την Αθήνα είναι εξαιρετικά δύσκολο να γεφυρωθεί. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι ακόμα και η Κομισιόν στο συγκεκριμένο ζήτημα τηρεί στάση Ποντίου Πιλάτου. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι να κλείσει όσο πιο γρήγορα η 2η αξιολόγηση για να αποφευχθούν ενδεχόμενες εμπλοκές. Αυτή τη θέση αντανακλά και η δήλωση του Ντομπρόβσκις ότι η καθυστέρηση κοστίζει και στην Ευρωζώνη και στην Ελλάδα.

Γι’ αυτό και ενώ η Κομισιόν δημοσίως αποδέχεται σε μεγάλο βαθμό τα ελληνικά επιχειρήματα, πιέζει τον Τσίπρα να αποδεχθεί το πακέτο που προτάθηκε στον Τσακαλώτο προ ημερών στη σύσκεψη των Βρυξελλών. Το πακέτο αυτό, όμως, απέχει πολύ από το καλύπτει έστω και στοιχειωδώς τους όρους της Αθήνας. Εκτός από την από τώρα νομοθέτηση πρόσθετων μέτρων, όπως ζητάει το ΔΝΤ, εκτός από πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% για κάποια χρόνια, παραπέμπει για μετά τις γερμανικές εκλογές τη συζήτηση για τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους.

Κοινοτική πηγή ομολογεί ότι η πρωτοβουλία του Γιούνκερ για την επίτευξη ενός συμβιβασμού ήταν εξαρχής ναρκοθετημένη. Πρώτον, λόγω της άρνησης του Βερολίνου να αποδεχθεί έστω περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, λόγω της απαίτησης του Ταμείου για από τώρα νομοθέτηση της μείωσης του αφορολόγητου και των συντάξεων.

Η Αθήνα προς το παρόν αντιστέκεται, επειδή αντιλαμβάνεται το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης και σαν εισιτήριο για τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Ο Ντράγκι έχει θέσει ως όρο όχι μόνο το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης, αλλά και τουλάχιστον την περιγραφή των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, ώστε να το χαρακτηρίσει βιώσιμο.

Όσο το Βερολίνο αρνείται και εμποδίζει το Eurogroup να κάνει αυτό το βήμα, η Ελλάδα θα μένει αποκλεισμένη από την ποσοτική χαλάρωση. Αυτός ο αποκλεισμός αφενός της στερεί κάποια δισ. ευρώ, αφετέρου δεν στέλνει το μήνυμα πως η ελληνική οικονομία έχει εισέλθει σε φάση σταθεροποίησης. Το γεγονός, μάλιστα, ότι ο Σόιμπλε έχει φροντίσει με δηλώσεις του να επαναφέρει στο προσκήνιο το ενδεχόμενο του Grexit επιδεινώνει το κλίμα. Είναι ενδεικτική, μεταξύ άλλων, η εκτίμηση του Economist Intelligence Unit ότι οι πιθανότητες να εγκαταλείψει η Ελλάδα την Ευρωζώνη την επόμενη πενταετία είναι 60%.

Η συνεδρίαση αύριο Δευτέρα του Eurogroup θα δείξει που πραγματικά στέκονται και η ελληνική κυβέρνηση και οι δανειστές. Μπορεί η Ελλάδα να μην είναι απομονωμένη και ο Σόιμπλε να δέχεται πυρά από πολλές πλευρές (χαρακτηριστική η κριτική που του άσκησε ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Γκαμπριελ), αλλά, έστω και με προβλήματα, διατηρεί τον έλεγχο του Eurogroup. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η επίτευξη ενός έστω και ετεροβαρούς συμβιβασμού θα είναι πολύ δύσκολη.

Η ρητορική του Μαξίμου ότι το ΔΝΤ και ο Σόιμπλε πρέπει να επιστρέψουν στον ρεαλισμό προφανώς δεν συνιστά αποτελεσματική πολιτική. Για πόσο χρόνο είναι διατεθειμένος να το τραβήξει ο Τσίπρας; Μπορεί να φθάσει μέχρι τον Απρίλιο χωρίς μεγάλο κόστος, αλλά από εκεί και πέρα ο χρόνος θα αρχίσει να τρέχει σε βάρος της Ελλάδας με αυξανόμενη ταχύτητα. Το 2015 έδειξε που οδηγεί η τακτική “πορευόμαστε με βάρκα την ελπίδα”.

Σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, ο Σόιμπλε επιδιώκει απλώς να αποφύγει κάθε συζήτηση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μέχρι τις γερμανικές εκλογές και για να το επιτύχει ρίχνει συνεχώς την ευθύνη στην Αθήνα. Κυβερνητικός παράγοντας, ωστόσο, μας έθεσε υπό μορφή ερωτήματος και μία άλλη εκδοχή: «Θέλει πραγματικά ο Σόιμπλε το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, ή μήπως θέλει να χρησιμοποιήσει την απόσυρσή του ως δικαιολογία για να οδηγήσει το 3ο Μνημόνιο σε κατάρρευση;». Για να δώσει έμφαση, μάλιστα, μας υπενθύμισε τη δήλωση Ντάισελμπλουμ στην ολλανδική Βουλή για την Ελλάδα: «ΔΝΤ ή χρεοκοπία».

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ανάλυση-σοκ από think tank
για το άνοιγμα του Βερολίνου στην ΕΚΤ

Σε μια αποκάλυψη που προκαλεί αίσθηση προέβη η «Εστία»: Απόρρητη ανάλυση γνωστού ιδρύματος, την οποία έχει στα χέρια της η εφημερίδα, αποδεικνύει ότι σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η Γερμανία θα χάσει 796 δισ. ευρώ!

Ειδικότερα, όπως επισημαίνει η «Εστία», ολοκληρωτικό πλήγμα στη γερμανική οικονομία θα επιφέρει ένα Grexit ή η διάλυση της ευρωζώνης. Σύμφωνα με ανάλυση της έγκυρης δεξαμενής σκέψης (think tank) Official Monetary and Financial Institutions Forum, οι γερμανικές απαιτήσεις στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα άγγιξαν νέο ρεκόρ, φτάνοντας τα 796 δισ. ευρώ στα τέλη Ιανουαρίου, από 754 δισ. έναν μήνα νωρίτερα. Αυτό προκύπτει, σημειώνει η «Εστία», από τα στοιχεία του μηχανισμού Target-2, του διασυνοριακού συστήματος συμψηφισμού των πληρωμών μεταξύ των εμπορικών τραπεζών και των αντίστοιχων κεντρικών τραπεζών της ευρωζώνης.

Πρόκειται για περισσότερο από το μισό των ξένων περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας, που υπολογίζονται στο 1,5 τρισ. και έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό από την έλευση του ευρώ το 1999. Αν, λοιπόν, συνεχίζει η «Εστία» στο κεντρικό άρθρο της, η νομισματική ένωση διαλυθεί ή αν τα μέλη της ευρωζώνης μεταφέρουν τις υποχρεώσεις σε ένα νέο νόμισμα με χαμηλότερη αξία, η Γερμανία θα αναγκαστεί να παραιτηθεί από ένα μεγάλο μέρος αυτών των αξιώσεών της, κάτι που ουσιαστικά σημαίνει την απώλεια δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ολα άρχισαν το 2008, κατά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, όταν ο διατραπεζικός δανεισμός άρχισε να γίνεται ολοένα δυσκολότερος. Τότε, όπως αναφέρει η εφημερίδα, μπήκε σε εφαρμογή το σύστημα Target-2, που κατέστησε δυνατές τις νομισματικές μεταβιβάσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης, μέσω της χρέωσης και της πίστωσης λογαριασμών που τηρούνται στις εθνικές κεντρικές τράπεζες.

Σύστημα υπερανάληψης

Δέκα χρόνια αργότερα ο μηχανισμός αυτός έχει μετατραπεί σε ένα σύστημα υπερανάληψης, κάτω από το οποίο η Γερμανία μέσω της κεντρικής τράπεζάς της επεκτείνει την άτοκη πίστωση, χωρίς να έχει καθοριστεί καμία ημερομηνία αποπληρωμής και χωρίς προϋποθέσεις για τα υπερχρεωμένα κράτη.

Τόσο η ΕΚΤ όσο και η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας προσπαθούν να υποβιβάσουν τον κίνδυνο, υποστηρίζοντας ότι η αύξηση του Target-2 οφείλεται κυρίως σε τεχνικά θέματα. Από τη μία, μπορεί η συνέχιση του ίδιου συστήματος εν τέλει να ωφελεί τη Γερμανία. Από την άλλη, όμως, δεν αποκλείεται το Βερολίνο να προσπαθήσει να επαναδιαπραγματευτεί τους κανονισμούς.

Το θέμα ακόμη δεν έχει λάβει διαστάσεις, ωστόσο μια πρόσφατη δήλωση του επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έκρυβε μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. «Αν μια χώρα θελήσει να φύγει από το ευρωσύστημα, θα πρέπει να τακτοποιηθούν πλήρως οι διεκδικήσεις ή οι υποχρεώσεις της εθνικής κεντρικής τράπεζας προς την ΕΚΤ» ανέφερε σε επιστολή του σε Ιταλούς ευρωβουλευτές στα τέλη Ιανουαρίου.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Για να δούμε τώρα τί έχουμε εδώ;
Πρώτα απ' όλα έχουμε μία κυβέρνηση που δεν ξέρει τί θέλει.
Λάθος. Ξέρει τί θέλει. Συνεχόμενη εξουσία. 
Αλλά δεν ξέρει πώς θα το πετύχει αυτό.

Αν υπογράψει όσα της ζητούν οι τοκογλύφοι "εταίροι" φοβάται πως θα βρεθεί στην καλύτερη περίπτωση γι αυτήν είτε αντιμέτωπη με κοινωνικές αντιδράσεις, ή, στην χειρότερη, με την πλήρη αδυναμία των πολιτών να ανταπεξέλθουν οικονομικά σε όσα άλλοι υπογράφουν για λογαριασμό τους, με αποτέλεσμα το οποιοδήποτε νέο "πρόγραμμα" να πάει κατά διαόλου, παίρνοντας μαζί του πινόκια, μπούληδες και υπόλοιπους τυχαίους και τυχάρπαστους.

Αν δεν υπογράψει, τότε θα αναγκαστεί να προχωρήσει είτε σε εκλογές, είτε σε δημοψήφισμα.
Αλλά ούτε εκλογές θέλει κανείς από κυβέρνηση και αντιπολίτευση και το δημοψήφισμα είναι μιά λέξη που αν την προφέρουν τα πρωθυπουργικά χείλη θα καούν όπως ο ήλιος καίει τον βρυκόλακα.

Δεύτερον, έχουμε ένα eurogroup όπου τα πάντα είναι ανοιχτά.
Απ΄ την πολιτική συμφωνία μέχρι το  "ρε δεν πάτε στον διάολο, λέω εγώ!", με ελαφρό προβάδισμα του δεύτερου.

Με αυτά τα δύο στοιχεία το blog θα επιχειρήσει μία πρόβλεψη: οι εκλογές είναι μάλλον κοντά.
Γιατί; Διότι ενώ στο εσωτερικό δε τις θέλει κανείς, θα τις θελήσουν μάλλον τα αφεντικά του εξωτερικού.
Και πάλι γιατί; Διότι αυτό που μόνο συμφέρει τους τοκογλύφους είναι μιά σχετική ηρεμία στο εσωτερικό της χώρας μας. Μόνο αυτό συμφέρει τα εισπρακτικά και ληστρικά τους σχέδια.
Αν πιέσουν την κυβέρνηση με εκβιασμούς να υπογράψει απίθανα πράγματα ή κοινωνική ηρεμία μάλλον θα χαθεί.
Το ίδιο θα χαθεί η ηρεμία παντού, και μέσα, αλλά και στην Ευρώπη αυτή τη φορά, αν πιέσουν για grexit.  Σου λέει: "για τέτοια είμαστε τώρα που καίγεται ο κ@λος μας με τις δικές μας εκλογές σε Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία και αλλού;"

Οπότε τί μένει
Να σπρώξουν πέρα τον "αριστερούλη" πρωθυπουργό, και να τον αναγκάσουν να κάνει εκλογές, στηριζόμενοι στην εγνωσμένη ηλιθιότητα του ελληνικού λαού που θα τρέξει να ψηφίσει Κούλη, ο οποίος, όπως ελπίζουν(!) οι τοκογλύφοι, θα τους προσφέρει την σχετική ηρεμία στο εσωτερικό για το υπόλοιπο 2017, ή τουλάχιστον μέχρι τις γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου. 

Μετά, γαία πυρί μιχθήτω.
Ένα καλό grexit, κι όξω π@ύστη απ΄την παράγκα!

Όλες αυτές οι εκτιμήσεις του blog μπορεί να είναι εντελώς λάθος.
Κρατάμε όμως σαν σίγουρο πως τα πάντα είναι ανοιχτά. 
Κι όταν είναι όλα ανοιχτά, ανοιχτή είναι και η πιθανότητα σωτηρίας μας.

Έστω και από σπόντα. Κατά λάθος.
Παράπλευρη απώλεια στις κινήσεις του συστήματος.
Ας είμαστε σε επιφυλακή!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πραγματικότητα δεν είναι ούτε φιλόξενη ούτε ξενοφοβική. Ούτε καλή ούτε κακή. Δεν έχει πρόσημο, προθέσεις, συναισθήματα. Η πραγματικότητα είναι αυτό που… είναι, και υποχρέωση των ανθρώπων να εναρμονίζονται με όσα επιβάλλει ή να προσπαθούν να την αλλάξουν.

Στην πατρίδα μας, όπως στις περισσότερες δυτικές χώρες, έχει επιβληθεί η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας. Οι άνθρωποι λένε αυτό που πιστεύουν είτε στον στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο τους είτε σε ορισμένες σφυγμομετρήσεις κοινής γνώμης, που ασχολούνται με κοινωνικά ζητήματα (στις δημοσκοπήσεις με πρόθεση ψήφου δεν λέγονται πολλές αλήθειες).

Το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πραγματοποίησε μια έρευνα για την άποψη των Ελλήνων σχετικά με τους μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες. Η «δημοκρατία» δημοσιοποίησε τα συμπεράσματα της έρευνας και συνομίλησε με εκπρόσωπο της ομάδας που τη σχεδίασε και την έφερε εις πέρας.

Μεταξύ άλλων η εφημερίδα μας έγραψε τα εξής: «Επιφυλακτικοί και “όχι θετικοί” απέναντι στους μουσουλμάνους μετανάστες εμφανίζονται οκτώ στους 10 Ελληνες, σύμφωνα με τα συμπεράσματα έρευνας που διενήργησε το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών. Ο ερευνητής Αγγελος Τραμουντάνης, έχοντας ως γνωστικό αντικείμενο την Εφαρμοσμένη Ανάλυση Μεταναστευτικής Πολιτικής, συμμετείχε στην έρευνα και μίλησε στη “δημοκρατία” σταχυολογώντας τα βασικότερα συμπεράσματα.

Σύμφωνα με τον κ. Τραμουντάνη, “το γενικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι οι Ελληνες είναι επιφυλακτικοί τόσο ως προς τις οικονομικές συνέπειες της μετανάστευσης όσο και αναφορικά με τις συνέπειες σε ζητήματα εθνικής ταυτότητας και πολιτισμικής ομοιογένειας” και αυτό διότι “για τους Ελληνες έχει μεγάλη σημασία η πολιτισμική ομοιογένεια και οι ερωτώμενοι θεωρούν ότι η χώρα δεν γίνεται καλύτερη λόγω της παρουσίας προσφύγων και μεταναστών”».

Οι Ελληνες δεν θέλουν μουσουλμάνους μετανάστες για έναν απλούστατο λόγο: περίπου μισή χιλιετία σκλαβιάς σε αλλόπιστο δυνάστη είναι αρκετή για να δημιουργήσει αντίστοιχη άποψη ακόμα και στους πιο καλοπροαίρετους ανθρώπους. Επίσης, οι κτηνωδίες του Ισλαμικού Κράτους, η ασυμβατότητα του χριστιανικού τρόπου ζωής με τις ισλαμικές διδαχές και η οικονομική κρίση κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στο να επιδιώκεται η είσοδος μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ελλάδα.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γεώργιος Αϊβαλιώτης
Αναλυτής γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής ασφάλειας

Όταν έληξε ο Β’ ΠΠ η τύχη των Γερμανών εξετάστηκε στη συμφωνία της Γιάλτας. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή επικρατούσαν δύο τάσεις: αυτή των Βρετανών εκφρασμένη από τον Πρωθυπουργό Τσώρτσιλ, κατά την οποία η Γερμανία έπρεπε να εξαφανιστεί δια παντός από τον ευρωπαϊκό χάρτη και η πιο μετριοπαθής των ΗΠΑ και Ρωσίας, οι οποίες, για δικούς τους λόγους η κάθε μία, αποσκοπούσαν στη δημιουργία ενός αντίπαλου ευρωπαϊκού δέους προς την βρετανική αυτοκρατορία.

Τούτο οδήγησε στα γνωστά αποτελέσματα με τη γέννηση ενός κράτους μορφώματος το οποίο χωριζόταν από το σιδηρούν παραπέτασμα του Ψυχρού Πολέμου και το «τοίχος του αίσχους», ως γνήσιο τέκνο ενός πολέμου του αίσχους. Παρόλα ταύτα η λογική πίσω από τη δημιουργία της Γερμανίας δεν ήταν τυχαία και χωρίς σχεδιασμό. Οι ΗΠΑ είχαν αναλύσει τα αίτια της ανόδου του εθνικοσοσιαλισμού, τον οποίο αντιμετώπισαν ως πραγματικό αντίπαλο δέος, περισσότερο ίσως από ότι θεωρούσαν τον κομμουνισμό. Παρά το γεγονός ότι ο σταλινισμός ήταν επίσης εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα, ο εθνικοσοσιαλισμός των Γερμανών, ο ναζισμός όπως έχει μείνει γνωστός, ήταν ένα μοναδικό φαινόμενο. Τούτο οφείλεται, σύμφωνα με τους ειδικούς της εποχής στο γεγονός πως οι Γερμανοί, ανεξαρτήτως κάστας, ήταν όλοι βαθύτατα επηρεασμένοι από έναν σημαντικό ηγέτη και «εθνοπατέρα»: τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Α΄ γνωστό και ως στρατιώτη βασιλιά.

Ο Χίτλερ διέθετε μία ψύχωση με την αυτοκρατορική φύση της Γερμανίας. Ωστόσο αυτό δεν ήταν ένα προσωπικό σύνδρομο του ιδίου, αλλά μία ευρύτερη κοινωνική θεώρηση της ταυτότητα της Γερμανίας, η οποία έβλεπε την πρωσική κουλτούρα ως τη μόνη πραγματική έκφραση της ύπαρξής της. Το όνομα Γερμανία άλλωστε προέρχεται από τον ήρωα Hermann (Αρμίνιος) πρίγκιπα των Χερούσκων, ο οποίος νίκησε τους Ρωμαίους στον Τευτοβούργιο Δρυμό και εκδίωξε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τα εδάφη της σημερινής Γερμανίας. Ο Γουλιέλμος Α΄ ήταν ο θεμελιωτής του πρωσικού κράτους και αυτός που ουσιαστικά οδήγησε στη δημιουργία της πρωσικής αυτοκρατορίας. Ήταν αυτός που υπαγόρευσε το Εγχειρίδιο Κανονισμού για τους κρατικούς αξιωματούχους, στα 35 κεφάλαια του οποίου κάθε δημόσιος υπάλληλος μπορούσε να βρει ακριβώς τα καθήκοντά του.

Μερίμνησε για κάθε πτυχή της μικρής του χώρας, έτσι ώστε να μπορεί η Πρωσία να αμυνθεί. Ήταν σταθερός και απολυταρχικός και άσκησε μια λιτή, άκαμπτη οικονομική πολιτική. Ποτέ δεν ξεκίνησε έναν πόλεμο και ζούσε απλά και αυστηρά, σε αντίθεση με την πολυτελή Αυλή που διατηρούσε ο πατέρας του. Δημιούργησε ένα ικανό στρατό για να μπορεί να προστατεύει το βασίλειό του, που βρισκόταν ανάμεσα σε υπερδυνάμεις της εποχής και επηρέασε βαθύτατα το λαό του μέσω της φρόνιμης διακυβέρνησής του, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση και ίνδαλμα για την αστική τάξη. Επί των ημερών του Γουλιέλμου Α΄ εισήχθη στην πρωσική αστική κοινωνία η αρχή της συμμετοχής ενός γιου (του δευτερότοκου) στο γερμανικό στράτευμα, κάτι το οποίο συνεχιζόταν με την ίδια εμμονή ακόμα και την εποχή του Χίτλερ.

Παρά το γεγονός ότι ο γιος του Γουλιέλμου Α΄, Φρειδερίκος Β’ ονομάστηκε Μέγας, λόγω της επιτυχίας του στον επταετή πόλεμο και την εδραίωση της Πρωσίας ως αυτοκρατορίας, η αλήθεια είναι ότι η επιτυχία αυτή οφειλόταν ξεκάθαρα στην προετοιμασία του Γουλιέλμου Α΄ και στη δημιουργία ενός ισχυρού στρατού και ενός ισχυρού κρατικού μηχανισμού που επέτρεψαν στον Φρειδερίκο Β’ να δοξαστεί. Οι Γερμανοί δεν το ξέχασαν αυτό όθεν και τα πολυάριθμα αγάλματα του έφιππου Γουλιέλμου Α΄ στις πλατείες της Γερμανίας.

Κάπου εδώ επανερχόμαστε στην ανάλυση των Αμερικανών. Οι ΗΠΑ έπεισαν τη Ρωσία πως εφόσον διαχειριστούν τη Γερμανία επί 50 έτη μετά μπορούν να επιτρέψουν την επανένωσή της, έχοντας ξεριζώσει όλους αυτούς τους κινδύνους που οδήγησαν στην άνοδο του Χίτλερ. Σύμφωνα με τους αμερικανικούς ισχυρισμούς, η διαφορά της κουλτούρας Ρωσίας και ΗΠΑ θα δημιουργούσε δύο αντιφατικές κοινωνίες, οι οποίες άμα τη συνενώσει τους θα γεννούσαν μία σύγχρονη Βαβέλ. Για το λόγο αυτό μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα πως ΕΣΣΔ και ΗΠΑ ακολούθησαν μία κοινή τακτική: την καταστροφή των αγαλμάτων του Γουλιέλμου Α΄, τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία.

Εκ του αποτελέσματος διαφαίνεται ότι το εγχείρημα ξεριζώματος της πρωσικής κουλτούρας ήταν αδύνατο. Ωστόσο, είναι ανώριμο από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι δύο υπερδυνάμεις, οι οποίες διέθεταν ολόκληρη στρατιά ειδικών επιστημόνων και είχαν αναλύσει την κουλτούρα των Γερμανών του Β΄ΠΠ και τα αίτια του ναζισμού δεν παρακολουθούσαν την πορεία της Γερμανίας και την εξέλιξη του πειράματός τους. Εφόσον θα πίστευαν ότι η επανένωση της χώρας αποτελεί κίνδυνο για τον κόσμο μπορούσαν απλά να καθυστερήσουν ακόμα περισσότερο το εγχείρημα για όσο απαιτείτο. Επομένως, πόσο αληθές είναι από πλευράς μας να πιστεύουμε ότι η Γερμανία είναι ο δυνάστης της Ευρώπης, συνεχιστής του Γ΄ Ράιχ και ότι η Καγκελάριος Μέρκελ είναι ο νέος Χίτλερ με ταγιέρ;

Τέτοιοι ισχυρισμοί είναι απλά μία ελαφρά εκτίμηση της κατάστασης η οποία διαφέρει κατά πολύ από την πραγματικότητα. Η Γερμανία αποτελεί στη γεωπολιτική το παράδειγμα του χρήσιμου ηλιθίου. Η δύναμή της είναι ετεροβαρής και ετερόφωτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός πως η μοναδική βιομηχανία που στέκεται όρθια μετά τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς είναι η βιομηχανία του αμερικανού Φορντ στο Αμβούργο, αφού πρώτα έχει χρηματοδοτήσει τον Αϊζενχάουερ για να φροντίσει οι συμμαχικές βόμβες να μείνουν μακριά από το κτίριό του. Μία από τις πιο γνωστές αυτοκινητοβιομηχανίες του χώρου είναι αυτή της Porshce, η οποία δημιουργήθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Ferdinand Porsche, που είχε καταφύγει στις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι χρηματοδότησαν την επιστροφή του και την ανοικοδόμηση της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή η Porsche να διατηρεί το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών όλων των υπολοίπων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών και κολοσσών του χώρου (Mercedes, BMW, VAG κτλ).

Η οικονομική ανάπτυξη της Γερμανίας είναι παρόμοια με την πρώτη συμμετοχή της χώρας σε Μουντιάλ, το 1954, το ονομαζόμενο «θαύμα της Βέρνης». Η ΟΥΕΦΑ γιόρταζε τα 50 χρόνια της και διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στην Ελβετία. Ωστόσο αντί για γιορτή είχαμε μία παρωδία και μάλιστα προσχεδιασμένη. Η ΕΣΣΔ αποκλείστηκε, λόγω του Ψυχρού Πολέμου (!), η Αργεντινή απέσυρε τη συμμετοχή της, λόγω της άρνησης αρκετών αστεριών της να παίξουν, η Σουηδία συμμετείχε χωρίς επαγγελματίες και αποκλείστηκε, η Ισπανία κέρδισε 4-1 την Τουρκία και έχασε 1-0 με αποτέλεσμα η ΟΥΕΦΑ να αποφασίσει μπαράζ αγώνα ο οποίος έληξε 2-2 και στην κλήρωση οι Τούρκοι φάνηκαν πιο τυχεροί, ενώ από μία τέτοια γιορτή απουσιάζουν τα δύο μεγαλύτερα ονόματα της εποχής, ο Ντι Στέφανο και ο Κουμπάλα, που έχει διαφύγει κρυφά στην Ισπανία από την Ουγγαρία. Σε εκείνο τον τελικό, έγιναν «πράγματα και θαύματα», ώστε η πρωτοεμφανιζόμενη Δυτική Γερμανία να σηκώσει το Κύπελλο απέναντι στην υπερομάδα της Ουγγαρίας.

Κι όμως η μητέρα του κομμουνισμού Ρωσία δέχτηκε την υπεροχή της Δύσης, έναντι ενός δικού της τέκνου, της Ουγγαρίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ψυχολογικών επιχειρήσεων η Ρωσία ήταν αρωγός της Δύσης και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες. Η Γερμανία έπρεπε να νοιώσει ότι ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της, να βιώσει την ίδρυση του νέου Ράιχ, όχι όμως μέσα από τις αρχές του χαρακτήρα ενός Πρώσσου ηγεμόνα, αλλά μέσα από τις αρχές των τεχνοκρατών της Wall Street. Η Γερμανία ξαναδημιουργήθηκε, μόνο που αυτή τη φορά βλέπαμε μία διαφορετική εικόνα στα μάτια της. Η λάμψη του πρωσσισμού είχε αντικατασταθεί από τη λάμψη του ντενεκεδένιου περιτυλίγματος του αμερικάνικου ονείρου.

Αυτό το φαινόμενο μπόρεσε να εκταθεί σε ευρεία κοινωνική βάση, επειδή έγινε δυνατή η δημιουργία μιας βαθύτερης συνάφειας μεταξύ της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Οι ΗΠΑ και το νέο παγκόσμιο καθεστώς συσχετισμού δυνάμεων επιθυμούσαν να δημιουργήσουν έναν χρήσιμο ηλίθιο γίγαντα στη θέση της ναζιστικής Γερμανίας. Ο πιστός υπηρέτης έπρεπε να αποβάλει κάθε ιμπεριαλιστική πραγματική βλέψη και να μείνει ένα «θηρίο χωρίς δόντια». Τούτο προϋπόθετε την δήλωση μεταμέλειας από το γερμανικό λαό και τους ηγέτες του, ήτοι την απόταξη του παρελθόντος.

Τα «παλαιά εγκλήματα» κολάστηκαν κατά τρόπο στ' αλήθεια μοναδικό: ο λαός των εγκληματιών έλαβε την άδεια να εξάγει, να παράγει και να ταξιδεύει όλο και περισσότερο, όμως δεν είχε το δικαίωμα να κατέχει ατομικά όπλα και στρατό ή να αναλαμβάνει ευθύνες στη σφαίρα της παγκόσμιας πολιτικής. Δίπλα στην υλική ευημερία, του εξασφαλίστηκε εν ολίγοις και η πολιτική αμεριμνησία. Όσο πιο μεγαλόφωνα διατράνωνε κανείς την ευθύνη του για τα συλλογικά εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού τόσο πιο βέβαιος ήταν για την αμνηστία του και για την διατήρηση της ευημερίας του κατά κάποιον τρόπο εκείθεν της ιστορίας. Οι ΗΠΑ επί της ουσίας έθεσαν σε λειτουργία ένα τεράστιο κοινωνικό πείραμα, μία μεταβολή της πρωσικής κοινωνίας, μέσω της ηθικής ιεροτελεστίας η οποία εφαρμοζόταν ως υποχρεωτική ομαδική άσκηση. Πρόκειται για μία πράξη κοινωνικού κομφορμισμού, ο οποίος εφαρμόστηκε μέσω έτερων μηχανισμών και σε άλλα σημεία του πλανήτη, ωστόσο στο παράδειγμα της Γερμανίας δεν απαιτούντο θυσίες, πέραν των απόψεων του παρελθόντος οι οποίες θυσιάζονταν στο βωμό της χρήσιμης κοινωνικής αναγνώρισης.

Σε κάθε περίπτωση, η ακραιφνώς ηθικοπλαστική πλευρά του εγχειρήματος δεν για να φέρει και να κρατήσει στη ζωή ιδεολογήματα ικανά να στηρίξουν ένα επίσημο κράτος, το οποίο ξεριζωνόταν από τις πρωσικές αρχές του. Το πείραμα απαιτούσε επί πλέον και προ παντός κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες, με τις οποίες να μπορεί να ευθυγραμμιστεί η συλλογική ηθική. Αυτό ακριβώς επιτεύχθηκε με τη σύνδεση της ομολογίας της συλλογικής ενοχής και της συλλογικής ευημερίας. Όσοι εκπροσωπούσαν αυτόν τον μηχανισμό, ήταν υποχρεωμένοι να αρνούνται την ύπαρξη του, αφού τέτοιοι μηχανισμοί λειτουργούν μόνον όταν η δράση τους επιβεβαιώνει ακριβώς την ιδεατή αυτοκατανόηση των δρώντων.

Το πείραμα απαιτούσε την ικανοποίηση και διατήρηση ορισμένων βασικών θεωρημάτων της «Αρείας φυλής», χωρίς όμως να χρησιμοποιείται ο εν λόγω τίτλος στον κοινωνικό κομφορμισμό της πρωσικής κοινωνίας. Η ομολογία της συλλογικής ενοχής θα είχε πολύ διαφορετικό αντίκτυπο στη γερμανική εθνική ζωή, αν η Γερμανία δεν κατείχε μία τόσο σημαντική θέση στην παγκόσμια ιεράρχηση των εξαγωγικών αγορών παγκοσμίως. Σε αυτή την περίπτωση η ευημερία των Γερμανών θα γνώριζε ύφεση, η οποία θα οδηγούσε σε ύφεση της προθυμίας ομολογίας της συλλογικής ενοχής, που θα επανατροφοδοτούσε την ύφεση της ευημερίας και ο φαύλος αυτός κύκλος θα έφερνε και την αποτυχία του πειράματος. Είναι κοινός τόπος πως τα συναισθήματα και οι ενοχές είναι προτερήματα της μεσαίας τάξης ή σε μία ευρύτερη έννοια του κοινωνικού συνόλου που ευημερεί, σε αντίθεση με ένα κοινωνικό σύνολο που αγωνίζεται για την επιβίωσή του και κρέμεται για την επιβίωση του από επιδόματα αρωγής, το οποίο νοιώθει ενοχές και συναισθήματα λύπης κατά κύριο λόγο για τον εαυτό του.

Το χρήσιμο, για τη ΝΤΠ, πρόβλημα της πρωσικής κουλτούρας, που ουδέποτε λύθηκε, ήταν πως αυτή διαμορφώθηκε ανάμεσα σε τρεις αυτοκρατορίες. Το μικρό κράτος της Πρωσίας έπρεπε να επιβιώσει ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Αυστροουγγαρίας. Η τυχαία επιβίωσή του στον επταετή πόλεμο (οφείλεται ξεκάθαρα στην αλλαγή ηγεσίας της ρωσικής αυτοκρατορίας) γιγάντωσε αιφνίδια την υπόληψη και την κρατική υπόσταση του πρωσικού κράτους, το οποίο μέσα σε ένα κλίμα μεγαλομανίας, ακριβώς όπως αυτό που το δημιούργησε (αυθαίρετη στέψη βασιλέως του Φρειδερίκου Α΄), επιχείρησε εξίσου αιφνίδια να δημιουργήσει την ανάλογη εθνική συνοχή στους υπηκόους του βασιλιά. Η παραχάραξη της ιστορίας φαίνεται από τις αγωνιώδεις προσπάθειες των Πρώσων να ανακαλύψουν ένα αρχαίο μεγαλείο που θα τους έδινε την ανάλογη αίγλη μίας αυτοκρατορίας, με τα γνωστά αποτελέσματα της ιστορίας του ινδογερμανισμού (αργότερα ινδοευρωπαϊσμού).

Η πρωσική κουλτούρα εξαναγκάστηκε να προχωρήσει σε θεωρητικές συλλήψεις και συνταγές οι οποίες υπερείχαν κατά πολύ της πραγματικότητας. Ανέκαθεν η βαθυστόχαστη τελειότητά τους συγκρουόταν με τη συγκεχυμένη ατέλεια της πραγματικής ζωής. Η θεωρητική εξιδανίκευση της πολιτικά χλιαρής ευημερίας, μέσω της διχοτομίας μεταξύ οικονομίας και πολιτικής αποτελεί μια εξίσου αιθεροβάμονα κατασκευή, απολύτως χρήσιμη όμως για την αμερικανική και σοβιετική πολιτική. Αυτή η διχοτόμηση δημιουργούσε την ηθική δικαίωση της διχοτομίας της πολιτικής και οικονομικής ισχύος ενός κράτους με την στρατιωτική ισχύ. Ουσιαστικά η κοινωνία αδιαφορούσε για το θέσφατο της γεωπολιτικής, κατά το οποίο η πολιτική και η οικονομία συνάδουν με τη στρατιωτική πυγμή, κάτι που εφαρμόστηκε επί ναζισμού και παλαιότερα επί των πρωσικών αυτοκρατοριών και τώρα έπρεπε να ξεχαστεί.

Καθώς οι Γερμανοί έχουν εσωτερικεύσει τη διχοτομία μεταξύ πολιτικής και οικονομίας κατά τρόπο ώστε να συμπίπτει με τις παραστάσεις τους περί ευτυχίας και ηθικής, αδυνατούν να προσαρμοστούν στα γεωπολιτικά δεδομένα της μεταψυχροπολεμικής περιόδου. Η γερμανική κοινωνία αδυνατεί να συλλάβει το ζήτημα της Ε.Ε., το οποίο προσπαθεί μάταια να προσαρμόσει στα δικά της δεδομένα, αντί η ίδια να προσαρμοστεί σε αυτό.

Για την αμερικανική εκδοχή της νέο-πρωσικής κουλτούρας η γερμανική κοινωνία οφείλει να αντισταθεί στην ανησυχητική και οδυνηρή αλλά βαθμηδόν όλο και πιεστικότερη επίγνωση, ότι χωρίς την αμερικανική προστασία και παρεμβατικότητα στα ευρωπαϊκά ζητήματα, μαζί με κάθε κεντρικό οικονομικό πρόβλημα, ανακύπτει συγχρόνως και αναγκαία στον ορίζοντα το ζήτημα της πολιτικής ηγεμονίας. Τοιούτο τρόπο δημιουργείται ένα κοινωνιολογικό σύμπλεγμα, κατά το οποίο η οποιαδήποτε καλή θέληση επίλυσης των ευρωπαϊκών ζητημάτων συγκρούεται με τη δυναμική του ιστορικού «κεκτημένου», όπως αυτό το αντιλαμβάνεται η γερμανική κοινωνία. Αυτό οδηγεί σε ένα διπλωματικό βραχυκύκλωμα μεταξύ της υποκειμενικότητας της γερμανικής πολιτικής πρόθεσης και της αντικειμενικότητας στην έκβαση των γεγονότων.

Το ευρωπαϊκό πρόβλημα, βάσει των ανωτέρω, έγκειται στο γεγονός πως οι έτερες παραδοσιακές αυτοκρατορικές δυνάμεις Παρισίων και Λονδίνου, διαθέτουν εξίσου ισχυρές ηγεμονικές βλέψεις και ταυτόχρονα απαίτηση χαλιναγώγησης του Βερολίνου. Άλλωστε όπως προείπαμε, κατά τη διάσκεψη της Γιάλτας η αγγλικές θέσεις ήταν γνωστές και αποσκοπούσαν στην εξουδετέρωση ενός παραδοσιακού εχθρού και εμποδίου στα σχέδια της ευρωπαϊκής τους επικράτησης. Στη σύγκρουση που διατείνεται η Γερμανία πως σκοπεύει να εισέλθει οι ευρωπαίοι ανταγωνιστές της κατά πολύ μακροβιότερες παραδόσεις στο πεδίο της παγκόσμιας πολιτικής και αντίστοιχα πλουσιότερες εμπειρίες καθώς και πιο εκλεπτυσμένο διπλωματικό αισθητήριο από τους Γερμανούς.

Αντίθετα στους Γερμανούς, η αδέξια πολιτική ισχύος του παρελθόντος, την οποία οι ΗΠΑ διατήρησαν, έχει δώσει τώρα τη θέση της σε μια αδέξια ηθικολογία, που εξ ανάγκης θα οδηγήσει εξίσου σε αδιέξοδο. Τούτο αποτελεί σαφές δείγμα αναγνώρισης της υστέρησής τους έναντι των γεωπολιτικών αντιπάλων τους, ωστόσο οδηγεί και στη γερμανική γεωπολιτική απομόνωση. Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας έχει επιτύχει τα ίδια σχεδόν αποτελέσματα με αυτή της Τουρκίας του νέο-σουλτάνου Ερντογάν. Απομονωμένη από τον ευρωπαϊκό νότο, ο οποίος ελέω του σχεδίου Μάρσαλ στήριξε καταναλωτικά της βιομηχανική παραγωγή της Γερμανίας, απομονωμένη από Γαλλία και Αγγλία, ελέω ιμπεριαλιστικής ανταγωνιστικότητας, απομονωμένη από τη Μόσχα, προς την οποία το Βερολίνο αποτέλεσε πρωτοστάτη στις ευρωπαϊκές οικονομικές κυρώσεις, απομονωμένη και από τις ΗΠΑ, οι οποίες πλέον εγκατέλειψαν τη Γερμανία στο έλεος της νέο-πρωσικής κουλτούρας που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Οι Γερμανοί διαθέτουν μόνο μία επιλογή: την άκρως πολιτική και με αποφυγή συγκρούσεων ατραπό εν αντιθέσει με την παρακαμπτήριο της επιφανειακής πολιτικής προάσπισης της ευημερίας τους. Είναι ικανοί να το πράξουν ελαφρά τη συνείδηση, γιατί εκπαιδεύτηκαν στην νέο-πρωσική κουλτούρα να να συνδέουν άρρηκτα την ευημερία και την οικονομία με την ηθική. Ο κίνδυνος όμως αυτής της επιλογής είναι η κοινωνική αντίδραση της επί μακρόν οικονομικής ύφεσης, την οποία οι Γερμανοί δεν έχουν συνηθίσει, καθώς και τα ταυτόχρονα ζητήματα εσωτερικής ασφαλείας. Αυτός είναι και ο λόγος της διατήρησης του πολιτικού ηθικοπλαστικού λόγου από πολιτικούς που θεωρούν εαυτόν «εθνοπατέρα της Πρωσίας», όπως ο ΥΠΟΙΚ Σόιμπλε.

Αν και πολλές φορές έχουμε ακούσει τη διαφήμιση των ψυχικών προσόντων και προτερημάτων του γερμανικού εθνικού χαρακτήρα, θα τονίσω πως σε αυτά δε συγκαταλέγονται ιδιότητες ικανές να αποτρέψουν μια εξέλιξη ομηρίας των Γερμανών από τις αντίπαλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Σίγουρα η φειδώ, η εγκράτεια, η αγάπη προς τον κρατικό μηχανισμό και η αίσθηση καθήκοντος, η ηθική σοβαρότητα, η μεθοδικότητα, ο προσχεδιασμός και η εργατικότητα φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα προτερήματα στο πείραμα του νέο-πρωσσισμού των ΗΠΑ, αλλά αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά του «καλού υπαλλήλου». Η Γερμανία, αφαιρώντας την αίγλη των αστών αξιωματικών, αποτελεί ένα καλοεκπαιδευμένο κατοικίδιο και τίποτα περισσότερο. Πρόκειται για τη γνήσια εκπρόσωπο της «γεωπολιτικής υπηρέτριας», που αποτελεί το άκρον άωτον της κισσινγκερικής σκοπιμότητας.

Ωστόσο η λοβοτομημένη ιμπεριαλιστική πολιτική της, η οποία μόνο ασφάλεια προσφέρει στους αντιπάλους της, στερείται βασικών αρχών γεωπολιτικής του ηγέτη. Η ειρωνεία και ο αυτοσαρκασμός φερειπείν που απέχει από τη γερμανική κουλτούρα δεν είναι τυχαίο ότι αποτελεί χαρακτηριστικό ιδίωμα των Άγγλων του μαύρου αστεϊσμού, αλλά και της βασιλικής οικογένειας. Ο κυρίαρχος δεν φοβάται να τσαλακωθεί, διότι γνωρίζει ότι σε οποιαδήποτε εξέλιξη του «σεναρίου», αυτός θα παραμένει κυρίαρχος και οι υπόλοιποι θα διαθέτουν την ανάγκη της προστασίας του. Η Γερμανία αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις κρίσεις με απάθεια, ιδιαίτερα όταν οι σχεδιασμοί της ναυαγούν, κάτι που συμβαίνει συχνά πυκνά, λόγω της σύγκρουσης των θεωρητικών της συλλήψεων και της πραγματικότητας. Ο αμερικανικός κομφορμισμός απλά αφαίρεσε τη δυνατότητα της αποστασιοποιημένης ανωτερότητα απέναντι στους κανόνες, κάτι όμως που οι ΗΠΑ διατήρησαν για τον εαυτό τους. Η επιλογή μίας καλτ φιγούρας για Πρόεδρο των ΗΠΑ μπορεί να γεννά πολλά ανέκδοτα, αλλά όσο και αν γελάσουν οι «πληβείοι» ο γυμνός βασιλιάς, ακόμα και γυμνός παραμένει βασιλιάς. Είναι το σαφέστερο σημερινό δείγμα της αποστασιοποίησης του ισχυρού από τους κανόνες, η πλήρης επιβεβαίωση του λόγου του Αναχάρσεως («Ο νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης. Οι μικρές μύγες πιάνονται, ενώ οι μεγάλες σχίζουν το δίχτυ και φεύγουν») που δείχνει τη γεωπολιτική διαφορά αυτών που υπηρετούν τους κανόνες και αυτών που ορίζουν τους κανόνες.

Πηγή Geopolitics and Daily News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Μεταφέρει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Αφήστε στην άκρη ότι άλλο διαβάζετε σχετικά με το αποψινό Eurogroup και εάν μπορείτε να το διαβάσετε και να ακούσετε τα video που το εμπλουτίζουν κάντε το, αλλιώς ζητείστε από τα παιδιά ή τους φίλους σας να σας το μεταφράσουν…

Αναφέρομαι στο σημερινό δημοσίευμα του CNBC με τίτλο (σε μετάφραση από τα Αγγλικά):
«Το καλύτερο αποτέλεσμα από τη συνάντηση στις Βρυξέλλες με θέμα την ελληνική κρίση; Να μην διακοπούν οι συζητήσεις»
.

Στο κείμενο και τα videos λέγονται πολλά και για το ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας που έφερε εμάς και την Πατρίδα μας σε δραματικές καταστάσεις και ακούγονται και οι γνώμες ειδικών όπως και οι σχετικές επικρίσεις και για το πρόγραμμα, και για το ΔΝΤ και για τους «εταίρους-δανειστές» μας και, και, και…

Ακούγεται και η γνώμη του James Galbraith, του γνωστού οικονομολόγου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Austin, Texas όπου όπως θυμούνται όσοι και όσες δεν έχουν «μνήμη χρυσόψαρου» θήτευσε ως επισκέπτης Καθηγητής ο πρώην Υπουργός Οικονομικών στην πρώτη θητείας της «πρώτη φορά Κυβέρνησης αριστερά» Δρ Γιάνης (με ένα ν επειδή έτσι το επιθυμεί) Βαρουφάκης…

Εκεί προσεκλήθη και έδωσε διάλεξη και ο κ Τσίπρας πριν κερδίσει τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015.

Επιμύθιον;
Για ακόμη μια φορά θα κλωτσήσουν τον ελληνικό…ντενεκέ μερικά μέτρα παρακάτω!

Και στην πικρή αυτή διαπίστωση εγείρει ένα σοβαρότατο ερώτημα ένας άλλος αναλυτής που εμφανίζεται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα:
Πόσα ακόμα μέτρα έχει αυτός ο δρόμος ώστε οι «δανειστές» να μπορούν να σπρώξουν ξανά τον ελληνικό ντενεκέ;

Άντε, ντε…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Για μήνες όλα ήταν ήσυχα στο νότιο μέτωπο» αναφέρει δημοσίευμα του Politico για την Ελλάδα, το οποίο αναφέρει ωστόσο ότι το θέμα της Ελλάδας επιστρέφει ξανά.

«Οι εφημερίδες είναι και πάλι γεμάτες με τετριμμένες αναφορές στην ελληνική μυθολογία», αναφέρεται στο δημοσίευμα, το οποίο τονίζει ότι «η χώρα είναι στα πρόθυμα της καταστροφής», ενώ η κουβέντα περί Grexit δεσπόζει ξανά, τη στιγμή που το μέλλον της Ευρώπης κρέμεται από μια κλωστή.

Με αναφορά σε άρθρο σχολιαστή των New York Times την περασμένη εβδομάδα, ο οποίος σημείωνε ότι «η Ελλάδα βρίσκεται σαν μια βόμβα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης», το Politico τονίζει ότι είναι απίθανο να δούμε τελικώς μια έκρηξη από την πλευρά της χώρας.

Η Ελλάδα, σημειώνεται, αντιμετωπίζει ξανά μια στιγμή “do-or-die” με τους πιστωτές της, οι οποίοι θέλουν τη συμφωνία της χώρας για περαιτέρω μεταρρυθμίσεις. «Ναι, αν η Ελλάδα δεν πάρει τα χρήματα, δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει τα χρέη της, προκαλώντας ένας θεός ξέρει τι... Και, ναι, τα ελληνικά κρατικά ομόλογα καταβαραθρώνονται ακόμη μια φορά, με τους επενδυτές να είναι “νευρικοί”», σημειώνεται.

Ωστόσο, παρά τον θόρυβο που υπάρχει, η ανησυχία θα πρέπει να είναι μικρή, εάν η ιστορία είναι ο οδηγός, αναφέρεται.

«Όταν οι υπουργοί Οικονομικών του Eurogroup μαζευτούν σήμερα στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν την ελληνική “κατάσταση”, όπως την αποκαλούν, θα επαναλάβουν ένα τελετουργικό που διανύει τώρα την έβδομη χρονιά του», συμπληρώνεται ενώ τονίζεται ότι πήρε στους Συμμάχους λιγότερο καιρό για να νικήσουν τον Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

«Αναλόγως με τη μέτρηση του καθενός, η Ελλάδα είναι είτε στη μέση της τρίτης ή πέμπτης οικονομικής διάσωσης...», τονίζεται, ενώ γίνεται αναφορά σε αμέτρητα σημεία καμπής, παρά το γεγονός ότι μέχρι στιγμής έχει αποτραπεί η οικονομική καταστροφή της Ελλάδος, με την Ευρώπη και το ΔΝΤ να έχουν δώσει πάνω από 200 δισ. ευρώ για τη στήριξη της Ελλάδος.

«Εάν υπάρχει ένα πράγμα που η Ελλάδα έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια είναι ότι ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά μιλούν οι κυβερνήσεις τους, τελικά λυγίζει στις απαιτήσεις των πιστωτών», αναφέρει ο αρθρογράφος.

Ο λόγος είναι απλός: Δεν έχει σημασία πόσο σκληρή είναι η λιτότητα στην Ελλάδα, το να παραμένει η χώρα στο ευρώ είναι καλύτερο από το να συντριβεί εκτός του ενιαίου νομίσματος, μια σκληρή πραγματικότητα που έχει αποδεχθεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Στο άρθρο τονίζεται η σημασία που δίνει το ΔΝΤ στη Γερμανία, με την καγκελάριο της χώρας, Angela Merkel να κάνει σαφές από την αρχή του ξεσπάσματος της κρίσης ότι η έγκριση της διάσωσης από τη Γερμανία εξαρτάται από τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Άλλωστε αυτός ήταν ο μόνος τρόπος που επέτρεπε στη Merkel να έχει την υποστήριξη των δικών της βουλευτών για τα ελληνικά πακέτα βοήθειας. Γι΄ αυτό αναφέρεται ότι η συμφωνία σχετίζεται κυρίως με τις σχέσεις Γερμανίας – ΔΝΤ, παρά της Ευρώπης ή της Ελλάδας.

Με τη Merkel να αντιμετωπίζει μια σκληρή προεκλογική εκστρατεία τους επόμενους μήνες, θα επιχιερήσει να βγάλει την Ελλάδα από τα πρωτοσέλιδα ων εφημερίδων. Το ίδιο ισχύει και για την ολλανδική κυβέρνηση, με τις εκλογές στη χώρα να έχουν οριστεί για τον επόμενο μήνα.

Τελικώς, η τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα δεν σχετίζεται με τη λιτότητα ή τα πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά με κάτι πιο πεζό- την πολιτική...

Bloomberg: Αυξάνονται οι πιθανότητες για ένα τέταρτο μνημόνιο στην Ελλάδα

Την ώρα που καθυστερεί το κλείσιμο της ετήσιας αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος, μειώνονται οι προσδοκίες για έξοδο της Ελλάδας στις διεθνείς χρηματαγορές, γεγονός που αυξάνει παράλληλα τις πιθανότητες της χώρας για ένα τέταρτο μνημόνιο.

Σύμφωνα με το Bloomberg, η εμπιστοσύνη των επενδυτών έχει κλονιστεί μετά την αμφισβήτηση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ εκ μέρους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αρνείται να προχωρήσει σε αγορά ομολόγων μέχρι να ανακοινωθούν μέτρα ανακούφισης του ελληνικού χρέους.

“Οι καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης αυξάνουν τον κίνδυνο να χρειαστεί νέο πρόγραμμα διάσωσης”, αναφέρει ο Νίκος Κουνής, επικεφαλής μακροοικονομικής έρευνας στην ABN Amro Bank NV.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, η αντίσταση της ελληνικής κυβέρνησης στις οδηγίες του ΔΝΤ και η άρνηση των ευρωπαίων δανειστών να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση προς την Ελλάδα χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ οδήγησε σε αδιέξοδο. Στο σημερινό Eurogroup το θετικό σενάριο κάνει λόγο για μια συμφωνία για την επιστροφή των θεσμών στην Αθήνα. Ακόμα κι αν επιτευχθεί σε τεχνικό επίπεδο συμφωνία και το ΔΝΤ ξαναγυρίσει στο ελληνικό πρόγραμμα, η Ελλάδα θα πρέπει να νομοθετήσει νέα μέτρα.

Η αβεβαιότητα σε σχέση με το αν η κυβέρνηση θα προλάβει να ολοκληρώσει αυτά που ζητούν οι δανειστές ώστε να αποφύγει στάση πληρωμών τον Ιούλιο - που λήγουν ομόλογα ύψους 6 δισ. Ευρώ - απειλεί να εκτροχιάσει την οικονομική ανάπτυξη αυτής της χρονιάς.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, “η υπερφορολόγηση των εταιρειών και της μεσαίας τάξης με στόχο να καλυφθούν οι ανάγκες για ένα γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα και ένα απαράδεκτα υψηλό επίπεδο αφορολόγητου, είναι οι λόγοι για τη συνεχιζόμενη οικονομική δυσπραγία της Ελλαδάς”.

“Η Ελλάδα δεν πρέπει να αποκτήσει πρόσβαση στις αγορές καθώς οι επενδυτές θα απαιτήσουν premioum πολύ υψηλού κινδύνου”, δήλωσε ο Daniel Gros, διευθυντής του Κέντρου Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

US not persuaded to ditch Syrian Kurds
Fehim Tastekin writes this week that Turkish President Recep Tayyip Erdogan’s expansive goals for Syria include a “Manbij and Raqqa in a three-phased operation. First will be setting up a ‘terror-free safe zone,’ which must also be covered by a no-fly zone. Second, Arabs and Turkmens will be settled in the safe zone. Finally, a national army will be established through a 'train and equip' program.”
Erdogan’s top priority remains the defeat of the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG), the armed wing of the Democratic Union party (PYD), which Turkey links with the Kurdistan Workers Party (PKK), which it considers a terrorist group. Turkey launched Operation Euphrates Shield in August to break the influence of the PYD and PKK, as well as the Islamic State (IS), in northern Syria.
Erodgan’s war against the Syrian Kurds seems to be the cause of irreconcilable differences with the United States over Syria. The US counts on the YPG as the core of the Syrian Democratic Forces (SDF), its key on-the-ground partner in Syria. US plans for an attack on Raqqa, IS’ ‘"capital" in Syria, reportedly depend on the SDF for the first assault wave. 
Amberin Zaman reports that a high-level Turkish delegation led by Foreign Ministry Undersecretary Umit Yalcin mostly failed in its appeal for the United States to ditch the SDF in meetings with US Undersecretary of State for Political Affairs Tom Shannon, former national security adviser Michael Flynn before he resigned, CENTCOM commander Gen. Joseph L. Votel and others in Washington last week.
“Sources familiar with the substance of the exchanges told Al-Monitor on strict condition of anonymity that Turkish demands that the United States drop its plans to free Raqqa with the YPG-led Syrian Democratic Forces (SDF), labeling them terrorists, elicited a frosty response,” Zaman writes. “The stiffest demurral came from Votel, the sources said. ‘He explained his position like a soldier would, it was quite tough,’ one source observed. During the encounter, CENTCOM officials reminded the Turks that having talked about putting Turkish boots on the ground for Raqqa as an alternative to the YPG, the Turkish General Staff had yet to present a blueprint detailing Turkey's operational plans and precise contribution. The Turks got their most sympathetic hearing in the White House, the sources added, declining to elaborate.”
The Washington Post reported earlier this month that the US reliance on the SDF is the result of Turkey’s failure to provide alternative forces. Erdogan still seeks to leverage the Turkish Armed Forces (TSK) association with an array of armed groups, most of which are Turkmens and others that are Salafi in orientation, to be the backbone of a security force for northern Syria.
Tastekin’s analysis underscores the questionable capacity of these forces. “Although some recent successes in the field have again made the militias attractive, what is not at all transparent is the true strength of the diverse groups,” he writes. “There is no reliable data about them, giving the impression that the usefulness of a motley group of militiamen may be overblown. The potential Erdogan had set his eyes on is melting away with their endless internal squabbles. Many groups associated with Jabhat Fatah al-Sham (formerly Jabhat al-Nusra) now clash with groups that have allied with Ahrar al-Sham, which is gaining prominence among religious factions. Some groups fighting under Ahrar al-Sham have already decided that joining Euphrates Shield is against their interests. In other words, receiving support from Turkey does not guarantee that they will become Turkey's soldiers.”
Tastekin adds that “looking through the photographs and videos of the al-Bab operation, it is hard to see an effective force in the making. It is impossible to avoid the impression that these are armed hordes that open fire haphazardly and are ill-disciplined, untrained and inexperienced. The TSK had to revise its strategy at al-Bab because of this serious deficiency. While the TSK thought it would suffice to provide fire support with armored operations and air attacks, soon it had to push its elite commando units to the front lines. Today, these units are directly clashing with IS.”
Tastekin also explains Erdogan’s shifting, and questionable, rationale for a safe zone in northern Syria. “For a long while, Erdogan cited the scenario of a potential refugee flow from Aleppo to justify his safe zone idea. But the civilians evacuated from eastern Aleppo did not come to Turkey as he had been forecasting. Those who came to Idlib under Turkey's protection are military groups and their families. Thus, the pretext of a potential refugee flow lost its validity. … There are even signs that the refugee movement now is not from Syria to Turkey but from Turkey to Syria. … Local sources Al-Monitor spoke to said this was not yet a mass movement of people, but there are families who have been going back since the Syrian army took over Aleppo.”
The high price of "no" in Turkey
Pinar Tremblay reports, “Saying no can have a high price tag for ordinary Turks as pressure builds in the days leading up to an April 16 referendum on constitutional amendments designed to widely expand the president's powers.”
“Their fear is warranted,” Tremblay writes. “Several AKP members, including Cabinet ministers and the prime minister, have indicated multiple times that saying no is what terrorists would do. The most worrisome statement came Feb. 12 from Erdogan himself. When asked about current polls, Erdogan was unhappy. He said, ‘It is too early to gauge the health of the polls’ because he had not yet started actively campaigning. Erdogan told the press, ‘April 16 will be the answer to July 15 [the day of the coup attempt]. Those who say no will be siding with July 15.’ … Despite all the public pressure, some brave individuals have taken the risk — and paid the price. … There have also been multiple stories of brutality and intimidation of those who attempt to join rallies or refuse to distribute pamphlets, or who simply tell others that they plan to vote against the referendum. There has been so much of this talk that people have started questioning if the vote will be done through open or secret balloting, and whether those who dare to say no will be taken into custody after they vote.”
Russia "patient" on US plans for Syria
US Secretary of Defense James Mattis ruled out, at least for now, military cooperation with Russia in Syria.
“We do not — or, are not in a position right now to collaborate on a military level, but our political leaders will engage and try to find common ground or a way forward where Russia,” Mattis said at a press conference at NATO headquarters in Brussels.
Maxim Suchkov writes, “At this point, Russia isn’t pinning all its hopes for Syria and beyond on potential cooperation with the United States. Moscow continues to engage with a number of regional players and intra-Syrian factions, calculating its own challenges, opportunities and further moves. Yet the United States remains a critical go-to player. While the Kremlin continues to promote its interests via other means, it will wait patiently until the Trump administration gets a sense of how to best approach Russia.”

Al-Monitor


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Θυμήθηκε»το μάρκο και το πρόβλημα αξίας του ευρώ

Νάρκη από την ίδια την Ανγκελα Μέρκελ στο οικοδόμημα της ευρωζώνης! Αιφνιδιάζοντας πολλούς μίλησε για «πρόβλημα με την αξία του ευρώ» και έκανε έναν παραλληλισμό -«ταμπού» ως τώρα- με το μάρκο, πυροδοτώντας σενάρια για το μέλλον της ευρωζώνης.
Εκείνο που θεωρείται βέβαιο είναι ότι η Γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται σε δύσκολη θέση εν όψει των εκλογών, καθώς ο Μάρτιν Σουλτς παίρνει για πρώτη φορά «κεφάλι» στις δημοσκοπήσεις. Την ίδια στιγμή το Βερολίνο δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ.

Από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια η Μέρκελ έκανε μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση, καθώς πέραν του ότι υποστήριξε ότι υπάρχει πρόβλημα με την αξία του ευρώ δήλωσε: «Η ΕΚΤ έχει μια νομισματική πολιτική που δεν βασίζεται στη Γερμανία, αλλά είναι μάλλον προσαρμοσμένη σε χώρες από την Πορτογαλία ως τη Σλοβενία ή τη Σλοβακία. Αν εξακολουθούσαμε να έχουμε το γερμανικό μάρκο, θα είχε ασφαλώς διαφορετική αξία απ' ό,τι έχει αυτή τη στιγμή το ευρώ. Ομως πρόκειται για μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική επί της οποίας δεν έχω καμιά επιρροή ως Γερμανίδα καγκελάριος».

Η αναφορά της αυτή ήρθε μετά τις επικρίσεις που δέχθηκε από τις ΗΠΑ ότι η Γερμανία επωφελείται από ένα «καταφανώς υποτιμημένο ευρώ». Να σημειωθεί ότι στην αίθουσα εκείνη τη στιγμή βρισκόταν και ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς. Η Ουάσινγκτον έχει επανειλημμένα επιτεθεί στο Βερολίνο για την πολιτική που επιβάλλει στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με συνέπεια τη συνεχή λιτότητα στις χώρες-μέλη της, η οποία οδηγεί σε αναταράξεις την παγκόσμια οικονομία.

Η Ανγκελα Μέρκελ αισθάνεται στριμωγμένη και στο εσωτερικό πεδίο, με τον Μάρτιν Σουλτς να «την παίζει» στα ίσια. Δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη «Bild» δείχνει για πρώτη φορά από το 2006 τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD να προηγούνται της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU/CSU) με μία μονάδα διαφορά (33% έναντι 32%).

Και οι ΗΠΑ

Η επικριτική στάση των ΗΠΑ για τη συμμετοχή της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ είναι άλλο ένα αγκάθι στα πλευρά της καγκελαρίου, η οποία αναγκάστηκε να πει ότι «οι Ευρωπαίοι έχουν ανάγκη την ισχύ των ΗΠΑ» και η ίδια θα κάνει ό,τι μπορεί να αυξηθούν οι δαπάνες για την άμυνα στο 2% του ΑΕΠ. Από την πλευρά του ο Μάικ Πενς καθησύχασε τους Ευρωπαίους ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα στηρίξει το ΝΑΤΟ.

Αναφορικά με το 2% για την άμυνα ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ επέκρινε την Ελλάδα λέγοντας ότι πληρώνει για την άμυνα αλλά δεν έχει να πληρώσει συντάξεις, ενώ η υπουργός Αμυνας της Γερμανίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε προειδοποιήσει τις ΗΠΑ να μην προβούν σε «μονομερείς ενέργειες» στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, όπως στις διμερείς συνεννοήσεις με τη Ρωσία. Απάντησε έτσι στον Σεργκέι Λαβρόφ, που μίλησε για δημιουργία μιας «μετα-δυτικής» παγκόσμιας τάξης, πρότεινε στις ΗΠΑ «πραγματιστική» σχέση και χαρακτήρισε «ψυχροπολεμικό θεσμό» το ΝΑΤΟ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Κώστα Ράπτη

Το να χαρακτηρίζει ο Donald Trump "παρωχημένο” το ΝΑΤΟ ή το να προβλέπει ότι το Brexit θα βρει μιμητές είναι ίσως το λιγότερο που θα πρέπει να ανησυχεί τους Ευρωπαίους ηγέτες. Διότι αυτοί που εμφανίσθηκαν τα τελευταία 24ωρα στη Γηραιά Ήπειρο για να μεταφέρουν τα μηνύματα της Ουάσιγκτον είναι οι "ενήλικες” της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Και δεν ακούγονται απαραιτήτως πιο καθησυχαστικοί από τον Trump.

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας, λ.χ., υπήρξε στρατιωτικός καριέρας και θεωρεί κατά δήλωσή του το ΝΑΤΟ "δεύτερο σπίτι" του. Όμως στην πρώτη του συμμετοχή σε σύνοδο της Ατλαντικής Συμμαχίας ο James Mattis επιβεβαίωσε τη νέα "γραμμή”, τονίζοντας ότι, αν οι σύμμαχοι δεν θέλουν να δουν τις ΗΠΑ να "μετριάζουν τη δέσμευσή τους” στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να καταβάλουν περισσότερα για την κοινή άμυνα.

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, πάλι, είναι ένα πρόσωπο πολύ πιο συμβατικό από τον Trump, εκφράζει την τάση της Χριστιανικής Δεξιάς εντός του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και βεβαίως αποτελεί συνταγματικά τον αντικαταστάτη του προέδρου. Όμως ο Mike Pence (φωτογραφία) δεν προκάλεσε τον ενθουσιασμό του ακροατηρίου του απευθυνόμενος το Σάββατο στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου.

Ο Pence μετέφερε την "αταλάντευτη δέσμευση του προέδρου Trump στη διατλαντική σχέση”, τόνισε ότι "οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο μεγαλύτερος σύμμαχος” των Ευρωπαίων, διαβεβαίωσε ότι η Ουάσιγκτον "θα κρατά υπόλογη τη Ρωσία” και μίλησε αρκετά περί των κοινών δημοκρατικών αξιών – όπως θα ήταν αρεστό στο ακροατήριό του.

Ωστόσο, υπενθύμισε ότι οι ΗΠΑ καταβάλλουν το 70% των δαπανών του ΝΑΤΟ και ότι "ήρθε ο καιρός” ώστε οι σύμμαχοι να τηρήσουν τη δέσμευσή τους για αύξηση των στρατιωτικών τους προϋπολογισμών στο 2% του ΑΕΠ.

Επιπλέον, ο Αμερικανός μίλησε σχεδόν σαν να μην υπάρχει η Ε.Ε. - πράγμα παράδοξο, διότι οι πιέσεις της Ουάσιγκτον δεν αποτελούν απλώς μιαν "εξωτερική παράμετρο”, αλλά αναφέρονται στην ίδια τη διακυβέρνηση της ενωμένης Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, η Αμερική, που βεβαίως ούτε "απομονώνεται” ούτε "αποχωρεί”, επιδιώκει να αλλάξει τους όρους της παρουσίας της στη Γηραιά Ήπειρο, γεγονός που συμπαρασύρει την όλη εσωτερική συγκρότηση της Ευρώπης.

Όταν οι Αμερικανοί ιθύνοντες τονίζουν την ανάγκη αυξημένων αμυντικών προϋπολογισμών, δεν αναφέρονται στην μικρή Εσθονία ή τη μνημονιακή Ελλάδα, που άλλωστε τηρούν τον στόχο του 2%, αλλά πρωτίστως στη Γερμανία, η οποία αρκείται στο 1% και υπερηφανεύεται για την πολιτική του απόλυτου μηδενός (schwarze null) που ακολουθεί στα δημοσιονομικά της.

Στις έμμεσες αιτιάσεις των προηγούμενων ετών ότι η γερμανική εμμονή στη λιτότητα καταπονεί το διεθνές σύστημα, ήρθε να προστεθεί το αμυντικό επιχείρημα που προσφέρει το νεοψυχροπολεμικό κλίμα των ημερών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών και μέχρι πρότινος ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Sigmar Gabriel άδραξε την ευκαιρία για να αναδείξει την αντίφαση ανάμεσα στο ότι η Ελλάδα εκπληρώνει τον στόχο του 2%, αλλά "δυσκολεύεται να πληρώσει επαρκείς συντάξεις”, πράγμα που είναι επίσης αποσταθεροποιητικό. Επιπλέον, πρόσθεσε δεν μπορεί να ζητείται από τη Γερμανία η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών της κατά 25 δισ. ευρώ και να λησμονείται ότι η χώρα διαθέτει 30-40 δισ. ευρώ για ενσωματώσει ένα εκατομμύριο πρόσφυγες που προέκυψαν ως αποτέλεσμα "αποτυχημένων επεμβάσεων του παρελθόντος”.

Η ίδια η καγκελάριος Merkel, απευθυνόμενη στη Διάσκεψη του Μονάχου πριν από τον Pence, τόνισε ότι η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μια διαμάχη περί δαπανών (οι οποίες, σε κάθε περίπτωση αυξήθηκαν κατά 8% σε ετήσια βάση στη Γερμανία), αλλά θα πρέπει να λάβει υπόψη της και άλλους παράγοντες που διαμορφώνουν το περιβάλλον ασφαλείας, όπως η αναπτυξιακή βοήθεια.

Φρόντισε επίσης να αποκρούσει την αίσθηση ότι η Γερμανία είναι ένας αθέμιτα επωφελούμενος σύμμαχος (free-rider), τονίζοντας ότι και οι ΗΠΑ επωφελούνται από το ΝΑΤΟ αποκομίζοντας ισχύ, ενώ στράφηκε και προς τις κατηγορίες του Peter Navarro, προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Εμπορίου του Trump, ότι το ευρώ είναι υποτιμημένο χάριν των γερμανικών συμφερόντων. Η καγκελάριος υποστήριξε και πάλι ότι το Βερολίνο δεν έχει λόγο στην νομισματική πολιτική που καθορίζει η ανεξάρτητη ΕΚΤ και στάθηκε στο γεγονός ότι το κοινό νόμισμα καλύπτει και ευρωπαϊκές οικονομίες πιο αδύναμες από την γερμανική.

Η καχεξία της ευρωπεριφέρειας μπορεί έτσι να χρησιμεύσει είτε ως σοσιαλδημοκρατικό επιχείρημα για μια έξοδο από τη λιτότητα που να μη στηρίζεται κυρίως στους εξοπλισμούς, είτε ως χριστιανοδημοκρατικό επιχείρημα κατά της χαλαρής νομισματικής πολιτικής.

Είχε προηγηθεί η υπουργός Άμυνας Ursula von der Leien, η οποία είχε τονίσει ότι, αν η αμερικανική πλευρά επιθυμεί ισχυρότερη δέσμευση των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, θα πρέπει να πάψει να αναφέρεται απαξιωτικά στην Ε.Ε., η οποία αποτελεί την πηγή της ισχύος τους.

Σημειώνεται ότι η αμερικανική στάση στο ζήτημα της κοινής άμυνας επηρεάζει και τη διαπραγμάτευση των "27” με τη Βρετανία, με την οποία, ως σημαντική στρατιωτική δύναμη, θα είναι απαραίτητο, στο φόντο της αβεβαιότητας που προκύπτει, να υπάρξει "ομαλό διαζύγιο” και ισχυρή αμυντική συνεργασία την "επόμενη ημέρα”.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου