Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιουλ 2017


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η… άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

Οι ΗΠΑ είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη, με τη δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη σε μερικές ώρες. Το ποιος ελέγχει πραγματικά το κράτος αυτό, το πως και από ποιόν παίρνονται για παράδειγμα αποφάσεις όπως η επίθεση κατά της Συρίας του Άσαντ ή οι απειλές πολέμου κατά της Βορείου Κορέας τον περασμένο Απρίλιο, είναι ένα θέμα ζωτικής, παγκόσμιας σημασίας. Πολύ περισσότερο σε μια εξαιρετικά χαοτική διεθνή κατάσταση, όπου τίποτα δεν μοιάζει σταθερό, όπου έντονες φήμες κάνουν λόγο για πιθανό νέο πόλεμο στον Λίβανο, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί νέο πραξικόπημα στην Τουρκία ή άλλες, πολύ «απρόβλεπτες» εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο. Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας τους και δεν υφίσταται το πλαίσιο και οι κώδικες συνεννόησης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ τους.

Από το Commentary στους Νεοσυντηρητικούς

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αίφνης, ένα ιδεολογικό ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary, εργαζόταν συστηματικά για να υπερμεγενθύνει τη «σοβιετική απειλή», παραποιώντας τα στοιχεία γύρω από το σοβιετικό οπλοστάσιο για να υπονομεύσει όλα τα σχέδια ύφεσης και κάποιας συνεννόησης μεταξύ των υπερδυνάμεων και να προετοιμάσει αν ήταν δυνατό, ακόμα και ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα εναντίον των Σοβιετικών. Ήταν πραγματικά πρόσωπα, οι εκπρόσωποί του, που ενέπνευσαν τον σκηνοθέτη Στάνλευ Κούμπρικ στην κλασική παρωδία του, μεγαλοφυή ανατομία της ψυχολογίας της πυρηνικής αντιπαράθεσης, το «Dr. Strangelove» («ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», στα ελληνικά).

Στα καθ΄ ημάς, πολλοί εκτιμούν ότι διάφορα γεγονότα όπως η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 στην Ελλάδα και ιδίως το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, υπό τη γενική διεύθυνση του Χένρι Κίσσινγκερ, ήταν επίσης έργο μιας ριζοσπαστικής «φράξιας» στο εσωτερικό της υπερδύναμης. Τα προβλήματα ιδίως του Νίξον με το Watergate επέτρεψαν στον Κίσσινγκερ να «ασχοληθεί» με την Κύπρο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε.

Πάντα βέβαια, υπήρχε και το plan Β της Αυτοκρατορίας. Η χρήση δηλαδή της απειλής για να οδηγήσει τους αντιπάλους της στις επιθυμητές από την ίδια αντιδράσεις. Λέγοντας ότι θα πατήσει ένα κουμπί και θα εξαφανίσει την «Αυτοκρατορία του Κακού», ο Ρήγκαν δημιουργούσε, όπως ξέρουμε εκ των υστέρων, τις συνθήκες για να επηρεαστούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση οι σοβιετικοί μεταρρυθμιστές, μια στρατηγική που απέδωσε απρόβλεπτα ακόμα και για τους εμπνευστές της αποτελέσματα, προκαλώντας την τελική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή, λένε ορισμένοι μελετητές του, είναι και η αγαπημένη μέθοδος του Χένρι Κίσσινγκερ, του δολοφόνου της Κύπρου, που είναι και σήμερα μια πολύ ισχυρή φιγούρα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και στις διεθνείς υποθέσεις. Χρησιμοποιεί ενσυνειδήτως την παραφροσύνη και τον παραλογισμό για να «ζαλίσει» και να τρομάξει τους αντιπάλους του, φέρνοντάς τους στο σημείο που εκείνος επιθυμεί. Ενα «μοντέλο» που είδαμε να εφαρμόζεται τον περασμένο Απρίλιο, άγνωστο ποίου τη εμπνεύσει, από τον Πρόεδρο Τραμπ, με τον βομβαρδισμό του Άσαντ και τις έμμεσες ή άμεσες πολεμικές απειλές κατά της Ρωσίας, της Κορέας και της Κίνας.

Πολλοί περίμεναν ότι η πτώση της ΕΣΣΔ, το 1989-91, θα οδηγούσε σε παρακμή τέτοια ρεύματα, σε ένα είδος «Τέλους της Ιστορίας», περιλαμβανομένων των μεγάλων αντιπαραθέσεων που Εικοστού Αιώνα, δίκης Καντιανής «Διαρκούς Ειρήνης». Το αντίθετο όμως συνέβη. Η εξαφάνιση του «Μεγάλου Εχθρού», απλώς οδήγησε σε αποχαλίνωση αυτά τα ρεύματα, που επανεμφανίζονται με τη μορφή του Νεοσυντηρητισμού και που τα βρίσκει κανείς και πάλι παρόντα και κυρίαρχα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Ένας Ιμπεριαλισμός της Καταστροφής

Τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών είναι γνωστά και δημοσιοποιημένα εδώ και δεκαετίες. Περιλαμβάνουν την αλλαγή καθεστώτος σχεδόν όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας, ενώ στην πορεία προσετέθησαν και οι «επιχειρήσεις» κατά της Ρωσίας, βαθιά στο εσωτερικό της πρ. ΕΣΣΔ (Γεωργία το 2008, Ουκρανία το 2013). Ούτως ή άλλως όμως, και ευθύς εξ αρχής, τα σχέδια αυτά αν ήταν άμεσα ένας πόλεμος κατά του ισλαμικού κόσμου, εμμέσως πλην σαφώς ήταν και μια άσκηση πλανητικής αυτοκρατορικής εξουσίας, με αποδέκτες τη Μόσχα, το Πεκίνο και … όλους τους υπόλοιπους. Πας μη μεθ' ημών, καθ' ημών, ήταν το δόγμα του Μπους του νεότερου.

Η κατίσχυση των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτον, αλλά και άλλα διεθνή κέντρα όπως το Παρίσι (που χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως για την εκστρατεία κατά της Λιβύης) επέτρεψε να μπουν σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά, με αποτέλεσμα την ολοσχερή ή μερική καταστροφή του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης, του Σουδάν, του Μαλί κλπ., τους πολέμους σε Γεωργία και Ουκρανία και την καταστροφή των σχέσεων ΕΕ και Ρωσίας. Η αντίθεση μέρους του αμερικανικού και ισραηλινού «βαθέος κράτος», του Ομπάμα και του Πούτιν, επέτρεψαν μόνο να αποτραπεί ένας πόλεμος κατά του Ιράν, που θα εξελισσόταν πιθανότατα σε πυρηνικό, όπως και μια αμερικανική μαζική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

«Παρακράτος» στην υπερδύναμη!

Αυτά όλα έγιναν δυνατά με διάφορα μέσα και ένα από αυτά ήταν η διείσδυση του νεοσυντηρητικού «Κόμματος του Πολέμου», ο «εισοδισμός» του στον ίδιο τον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ. Oι νεοσυντηρητικοί δημιούργησαν ένα κανονικό «παρακράτος» στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους. Ο ίδιος ο αρχηγός της CIA George Tennet, αναγνώρισε, καταθέτοντας στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας ότι «μια ειδική ομάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο έκανε ιδιωτικά μπρήφινγκ προ του πολέμου στο Ιράκ σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, για τις υποτιθέμενες σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα, χωρίς να το γνωρίζει ο Διευθυντής της CIA; Οπως σημείωσε ο δημοσιογράφος Greg Miller των Los Angeles Times (9.3.2004), «η αποκάλυψη αυτή υποδεικνύει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο στο Πεντάγωνο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ότι προηγουμένως γινόταν κατανοητό στο να διαμορφώσει τις απόψεις της κυβέρνησης για τους υποτιθέμενους δεσμούς του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και παρέκαμψε τα συνήθη κανάλια για να υποστηρίξει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα της CIA;

Η δύναμη αυτών των μηχανισμών απεδείχθη ισχυρότατη και διαχρονική. Αν και ο Ομπάμα εξελέγη και εξαιτίας της προσπάθειας ενός τμήματος του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου να περιορίσει τον νεοσυντηρητικό εξτρεμισμό, μόνο μερικά τα κατάφερε. Ο ίδιος ομολόγησε ότι οι επιφυλάξεις του δεν ήταν αρκετές για να μην γίνει η επέμβαση στη Λιβύη, χάρη σε μια συμμαχία της Υπουργού Εξωτερικών Κλίντον και του Νικολά Σαρκοζί, ενώ δεν μπόρεσε να κλείσει, όπως είχε ο ίδιος ανακοινώσει ότι θα κάνει, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντάναμο, σύμβολο για πολλούς του επερχόμενου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

Κέντρα παραεξουσίας

Μετά την εκλογή Τραμπ όλα αυτά ήρθαν ξανά δραματικά στην επικαιρότητα, καθώς η επίθεση κατά της Συρίας του Άσαντ και οι απειλές κατά της Ρωσίας και του Ιράν, όπως και οι απειλές κατά της Βορείου Κορέας, που είναι εμμέσως και απειλές κατά της Κίνας έδειξαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναζωπύρωση του νεοσυντηρητικού προγράμματος σε μια ακόμα πιο ρηξικέλευθη και επικίνδυνη εκδοχή του.

Επανεμφάνιση των «παρακέντρων εξουσίας»

Όσο πιο «ριζοσπαστικό» είναι το «πρόγραμμα», τόσο πιο μεγάλη είναι και η ανάγκη να παρακάμπτονται οι συνήθεις μηχανισμοί λήψης αποφάσεων. Μια πληθώρα αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων από δημοσιογράφους και αναλυτές εγνωσμένου κύρους στις ΗΠΑ, αλλά και βετεράνους των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αρχίζουν να ρίχνουν ένα μάλλον ανησυχητικό φως τους στους μηχανισμούς που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής και ιδίως στον ρόλο του ειδικού προεδρικού συμβούλου για μεσανατολικά θέματα και γαμπρού του Προέδρου Τραμπ Jared Kushner.

«Ξέρει τίποτα για τις χώρες με τις οποίες ασχολείται;» ο Kushner, διερωτάται χαρακτηριστικά το πολύ γνωστό αμερικανικό περιοδικό The Nation. Αλλά ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το άρθρο του έγκυρου και κριτικού αναλυτή Μάντσεν (http://www.intrepidreport.com/archives/21612), σύμφωνα με τον οποίο ο Kushner υποστηρίζει μια ισχυρή νεοσυντηρητική ομάδα που λειτουργεί στον Λευκό Οίκο και που είναι υπεύθυνη τόσο για τις κατηγορίες εναντίον του Άσαντ ότι δήθεν χρησιμοποίησε χημικά όπλα τον Απρίλιο, όσο και για τις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον τη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία να μη χρησιμοποιήσουν χημικά, όπως δήθεν σχεδιάζουν, που προκάλεσαν την πολύ έντονη διάψευση και αντίδραση της Δαμασκού και της Μόσχας. Σημειωτέον ότι δεν έχει εμφανισθεί καμία απόδειξη για τη βασιμότητα όλων αυτών των ισχυρισμών. (http://www.intrepidreport.com/archives/21612)

Σύμφωνα με τον Mandsen, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Tillerson είναι έξαλλος με τον Kushner αλλά και με τον επιτελάρχη του Λευκού Οίκου Reince Priebus, γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε για αυτές τις κατηγορίες και προειδοποιήσεις, ούτε και για τα στοιχεία στα οποία υποτίθεται ότι βασίζονται πριν εκδοθούν.

Σύμφωνα πάντα με το άρθρο η νεοσυντηρητική ομάδα κυρίως δρα μέσω του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NSC), με επικεφαλής τον υπεύθυνο πληροφοριών του Ezra Cohen-Watnick και τον Derek Harvey, τον άνθρωπο του NSC για τη Μέση Ανατολή και στενό συνεργάτη του στρατηγού Petraeus. H ομάδα αυτή χρησιμοποιεί την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Nikki Haley ως δημόσια εκπρόσωπό της, συχνά παρακάμπτει τον ίδιο τον McMaster και αναφέρεται απευθείας στον Kushner.

Ο Cohen-Watnick συνδέεται, σύμφωνα με το άρθρο, στενά με τον «αρχιερέα» του νεοσυντηρητισμού» Frank Gaffney και τον David Horowitz, στενό συνεργάτη του συμβούλου του Τραμπ και ενός από τους στενότερους συμμάχους του Kushner στον Λευκό Οίκο, τον Stephen Miller. Τον Cohen-Watnick τον έφερε ο Flynn στο NSC, αλλά παρέμεινε εκεί και μετά από αυτόν παρόλο που ο McMaster ήθελε να τον αντικαταστήσει, λόγω της υποστήριξης που είχε και από τον Kushner, αλλά και επίσης από τον Miller and τον σύμβουλο του Τραμπ Sebastian Gorka.

To άρθρο του Madsen χαρακτηρίζει επίσης παράξενους τους δεσμούς του Miller με τον Αμερικανό νεοναζιστή Richard Spencer και του Gorka με ηγετικά στελέχη των Ούγγρων νεοναζιστών, τη στιγμή μάλιστα που διατηρούν και ισχυρούς δεσμούς με έντονα ανστιμουσουλμάνους και σιωνιστές νεοσυντηρητικούς όπως οι Cohen-Watnick, Gaffney και Horowitz. Τα σχέδια του «νεοσυντηρητικού πυρήνα φαίνεται ότι περιλαμβάνουν, κατά το άρθρο, τη συνέχιση των προσπαθειών να πληγούν από τους Αμερικανούς συριακοί στρατιωτικοί στόχοι αλλά και να επεκταθεί το «πρόγραμμα» εναντίον της Χεζμπολά, των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης, ακόμα και ρωσικών μονάδων στη Συρία! Στη συνέχεια, οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν δυνάμεις της Χεζμπολά νοτίως του ποταμού Λιτανί. Το άρθρο προβλέπει επίσης την κρίση με το Κατάρ που σημειώθηκε στο μεταξύ.

Αλλά δεν είναι μόνο ο έλεγχος του μηχανισμού λήψης αποφάσεων που ελέγχεται από Κύριος Οίδε ποιές δυνάμεις. Μια άλλη υπόθεση, ανέδειξε την πραγματικότητα ενός βαθμού ελέγχου, από αφανή κέντρα, των αμερικανικών και βρετανικών ΜΜΕ που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χέρς, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη σφαγή του Μάι Λάι στο Βιετνάμ, παγκόσμια γνωστός και τιμημένος με το βραβείο Πούλιτζερ, θεωρείται περίπου συνώνυμο της εγκυρότητας, το κατ εξοχήν παράδειγμα των λαμπρότερων παραδόσεων της αμερικανικής ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Ο Σέιμουρ Χερς υποστήριξε ότι όλη η ιστορία για χρήση πρόσφατα χημικών όπλων από τον Ασαντ, που δικαιολόγησε την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Συρίας, δεν στέκεται και υποστήριξε μετά από έρευνα ότι το όλο περιστατικό οφείλεται σε συμβατικό βομβαρδισμό θέσεων τζιχαντιστών, που έπληξε δικό τους απόθεμα χημικών ουσιών που διεσπάρησαν στο περιβάλλον.

Μπορεί να είναι σωστή ή μπορεί να μην είναι η έρευνα του Χερς. Κι όμως. Κανένα αμερικανικό ή βρετανικό main stream έντυπο δεν βρέθηκε να θέλει να δημοσιεύσει μια τέτοια έρευνα, για ένα τόσο κεντρικό θέμα, από τον κορυφαίο Αμερικανό ερευνητή δημοσιογράφο, που αναγκάστηκε να τη δημοσιεύσει τελικά στη γερμανική Welt.

Είναι ίσως η πιο κραυγαλέα ένδειξη πόσο κοντά βρισκόμαστε στον ολοκληρωτισμό.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι τα φαινόμενα αφανών κέντρων που καθορίζουν την αμερικανική πολιτική δεν περιορίζεται στην εξωτερική πολιτική. Κατά το περιοδικό Nation, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει περιβάλει ουσιαστικά με εξουσίες «Πρωθυπουργού» για την οικονομία τον επικεφαλής της Goldman Sachs (γνωστό και από την ανάμειξή του στο ελληνικό) Γκάρι Κον, ενώ οι αδερφοί Κοχ φαίνονται οι εμπνευστές της πολιτικής του για τον κλίμα, που συνιστά, για πολλούς επιστήμονες, τεράστια απειλή για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη μετά τον 21ο αιώνα (και εφόσον τη γλυτώσουμε από τα πυρηνικά!)

* Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν υπέγραψε σήμερα νόμο, ο οποίος επικυρώνει την συμφωνία που αφορά τη χρήση της στρατιωτικής βάσης που έχει στο Χμεϊμίμ η Ρωσία για τα επόμενα 50 χρόνια.

Η συμφωνία η οποία είχε υπογραφεί τον Ιανουάριο στη Δαμασκό, ορίζει τους όρους υπό τους οποίους η Ρωσία μπορεί να χρησιμοποιεί την αεροπορική της βάση του Χμεϊμίμ στην επαρχία τη Λαττάκειας.

Ο Πούτιν ενέκρινε σήμερα τη συμφωνία με την υπογραφή του αφότου τα δύο σώματα της ρωσικής Δούμας την επικύρωσαν κατά την διάρκεια του Ιουλίου.

Η συμφωνία ορίζει ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα κάνουν χρήση της βάσης Χμεϊμίμ για τα επόμενα 49 χρόνια, με την προοπτική να ανανεώνεται η παρουσία τους μετά την λήξη για τα επόμενα 25 χρόνια.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Μεχμέτ Σακίρ Μπασάκ, ο κομματάρχης του Εθνικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος κάλεσε την Άγκυρα να λάβει τα απαραίτητα μέτρα εναντίον της Ελλάδας

«Λάδι στη φωτιά» ρίχνουν οι τούρκοι εθνικιστές. Ο Μεχμέτ Σακίρ Μπασάκ συγκέντρωσε μέλη του Εθνικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έξω από το τουρκικό προξενείο στη Σμύρνη και προχώρησε σε προκλητικές και απειλητικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας και προσωπικά του προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου: «Ο πρόεδρος της Ελλάδας είπε για τα νησιά μας ότι “αν χρειαστεί θα δώσουμε και τη ζωή μας”, η δήλωση αυτή μας λυπεί ιδιαίτερα».

Και ο Μπασάκ… απασφάλισε: «Όποιος εποφθαλμιά τα εδάφη της πατρίδας μας, όποιος και εάν είναι αυτός, ξέρουμε πώς να τον βάλουμε στη θέση του».
Η νέα τουρκική πρόκληση έρχεται λίγα 24ωρα μετά το παραλήρημα του αρχηγού των «Γκρίζων Λύκων», ο οποίος είπε, απευθυνόμενος στους Έλληνες, ότι: «Μπορούμε να σας ξαναρίξουμε στη θάλασσα».

Οι τούρκοι εθνικιστές ξεπέρασαν κάθε όριο προκλητικότητας ζητώντας να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα κατά της χώρας μας για να μας υπενθυμίσουν, όπως είπε ο Μπασάκ, τα διεθνή δικαιώματα της Τουρκίας!

Παυλόπουλος : Η Τουρκία κρατά ανοικτή την πληγή του Κυπριακού

Και ενώ η Άγκυρα μιλάει για… διεθνή δικαιώματα, ο Προκόπης Παυλόπουλος, θύμισε στην γειτονική χώρα ότι εκείνη κρατάει ανοικτή την πληγή του Κυπριακού.

«Δεν μπορεί να ανέχεται ούτε η Ευρώπη ούτε η διεθνής κοινότητα αυτό το όνειδος της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Στην Κύπρο πρέπει να υπάρξει άμεσα λύση δίκαιη και βιώσιμη», τόνισε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας.


Δείτε το ρεπορτάζ από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1:




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποκλείεται για οικονομικούς λόγους, εκτιμά ο ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών, Κρίστιαν Κερν, σε σημερινή συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα “Frankfurter Allgemeinen Zeitung”, στην οποία τονίζει χαρακτηριστικά πως “η Ευρώπη, για καθαρά οικονομικούς λόγους, δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπεράσει την ένταξη της Τουρκίας”.

Προσθέτει δε ότι, ως εκ τούτου και επίσης για λόγους που συνδέονται με τη δημοκρατία, είναι νόμιμο να ειπωθεί ξεκάθαρα στο καθεστώς στην ‘Αγκυρα: “απλά δεν είσαστε υποψήφιοι προς ένταξη”.

Ο Αυστριακός καγκελάριος επισημαίνει πως στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων “η Τουρκία έχει υπερβεί σχεδόν όλες τις κόκκινες γραμμές”, η συμπεριφορά της απέναντι σε ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε δημοσιογράφους και βουλευτές συνιστά “μία πράξη δικτατορικής βίας”, και αυτά η Ευρώπη ως κοινωνία αξιών δεν επιτρέπεται να τα ανέχεται.

“Κάποτε τίθεται θέμα αξιοπιστίας. Πληρώνουμε στην Τουρκία πάνω από τρία δισεκατομμύρια σε ενταξιακή βοήθεια. Δεν μπορούμε να πληρώνουμε για την υλοποίηση δομών κράτους δικαίου και να βιώνουμε ότι συμβαίνει το αντίθετο. Αυτό δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε στους Γερμανούς και Αυστριακούς φορολογούμενους”, τονίζει ο Κρίστιαν Κερν στη συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα.

Ο Αυστριακός καγκελάριος, κρατώντας ιδιαίτερα αυστηρή στάση απέναντι στις εκκαθαρίσεις, τις διώξεις και την καταπίεση που ακολούθησαν την περυσινή αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος, αλλά και απέναντι στην εγκαθίδρυση ενός αυταρχικού καθεστώτος μετά το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα του Ερντογάν τον περασμένο Απρίλιο, έχει τονίσει με κάθε σαφήνεια και στο παρελθόν πως δεν τίθεται θέμα ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Ο ίδιος έθετε, ενόψει και των από τότε προθέσεων του Ερντογάν για επαναφορά της θανατικής ποινής, θέμα αναστολής της διαδικασίας ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ζητώντας μάλιστα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τη διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Δ. Δημητρακούδης
Βιέννη, Austria
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Δεκατέσσερα χρόνια στην εξουσία, τόσα μαζεμένα «Βατερλώ» σίγουρα δεν έχει ξαναζήσει ο Τούρκος «Πρόεδρος» ή «Χαλίφης» ή «Σουλτάνος», Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το «κακό» είχε αρχίσει να διαμορφώνεται έντονα ήδη από το 2016 που άφησε πίσω του 246 νεκρούς από 15 διαφορετικές τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα στην Τουρκία, χωρίς να υπολογίζονται τα ανθρώπινα θύματα από τον εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται με τους Κούρδους. Άλλοι 290 πέθαναν και 1.400 τραυματίστηκαν από το αποτυχημένο «πραξικόπημα» της 15ης Ιουλίου 2016.

Αλλά και οι πρώτοι έξη μήνες του 2017 δεν ήταν καθόλου εύκολοι.
Μέσα στην Τουρκία διαρκές πογκρόμ συλλήψεων στρατιωτικών, δημοσιογράφων, δικαστικών, δημοσίων υπαλλήλων, πολιτικών, διπλωματών και κάθε ύποπτου «για τρομοκρατική δράση», κατά την αυθαίρετη κρίση των «αρχών ασφαλείας». Μόνο για τον Σελαχετιν Ντεμιρτάς, τον φυλακισμένου συμπροέδρο του HDP, ο «εισαγγελέας» ζήτησε ποινή φυλάκισης … 142 ετών! (18/1/2017).

Εκτός Τουρκίας, όσοι τολμούν να επικρίνουν τον «Πρόεδρο» –ιδιώτες ή Κυβερνήσεις- απλά θεωρούνται, συλλήβδην και αορίστως, ότι «υποστηρίζουν την τρομοκρατία».

Η κατάσταση όμως που διαμορφώνεται για τον «Σουλτάνο» δεν είναι καθόλου καλή: Ο ακατανόμαστος πρωθυπουργός του Ιράκ Χαϊντάρ αλ Αµπαντί έχει το απύθμενος θράσος να θεωρεί την Τουρκία «κατοχική δύναμη» επειδή διατηρεί μερικούς αθώους στρατιώτες στη βάση Μπασίκα, μέσα στο Ιράκ (11/1/2017). Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ, κατά τον Αντιπρόεδρο της Τουρκικής Κυβέρνησης, «πάσχει από ισλαμοφοβία» (1/2/2017).  Οι Βούλγαροι ανακαλούν την πρέσβειρα τους στην Άγκυρα τολμώντας να κατηγορούν την Τουρκία για απροκάλυπτη ανάμειξη στις εκλογές τους (18/3/2017).

Άσε που ακόμα και οι Έλληνες «σήκωσαν κεφάλι», έκαναν πως δεν ακούν τις πεζοδρομιακές απειλές για «αντίποινα» και αρνήθηκαν να παραδώσουν οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς που κατέφυγαν στην Ελλάδα για να σωθούν από την Τουρκική «Δικαιοσύνη». Άλλοι 400 (και βάλε) κατέφυγαν σε Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία για τον ίδιο λόγο!

Οι «φασίστες» Ευρωπαίοι (Γερμανοί, Ολλανδοί, Αυστριακοί, Ελβετοί) αρνήθηκαν στην Αυτού Εξοχότητα, στον «Σουλτάνο» της Τουρκίας και στους ανθρώπους του, να κάνουν προπαγανδιστικές ομιλίες υπέρ του «ΝΑΙ» για το δημοψήφισμα του Απριλίου 2017 ώστε να «κατοχυρωθούν» με την «ψήφο του λαού» οι υπερεξουσίες του μέχρι το 2029. Το τελευταίο, δεν το «χώνεψε» εύκολα ο μεγάλος «Σουλτάνος». Άστραψε και βόγκηξε: «Αν η Ευρώπη συνεχίσει µε αυτόν τον τρόπο, κανένας Ευρωπαίος, σε κανένα μέρος του κόσμου, δεν θα μπορεί να περπατά µε ασφάλεια στους δρόμους!». (Μήπως, λέω μήπως, ο άνθρωπος υπερεκτιμά κάπως την δύναμη του;)

Οι Αμερικανοί βέβαια που δεν αστειεύονται, φρόντισαν να του την στήσουν διαφορετικά: Συνέλαβαν τον προσωπικό «ταμία» του «Σουλτάνου» και Αντιπρόεδρο της μεγαλύτερης Τουρκικής Κρατικής Τράπεζας (Halkbank) Μεχμέτ Χακάν Ατίλα, αμέσως μόλις πάτησε το πόδι του στις ΗΠΑ (30/3/2017). Το 2016 είχε προηγηθεί η σύλληψη του επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ, με πολύ στενούς δεσμούς με την «οικογένεια Ερντογάν», επειδή παραβίαζε συστηματικά (με Προεδρικές «ευλογίες» και το αζημίωτο βέβαια) το εμπάργκο που είχε επιβληθεί το Ιράν.

Η κάλπικη νίκη στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017 δεν πτόησε καθόλου τον «Σουλτάνο». Ας φωνάζουν οι «φασίστες» Ευρωπαίοι παρατηρητές του δημοψηφίσματος και ο Πρόεδρος της Τουρκικής αντιπολίτευσης ότι έγινε εκτεταμένη νοθεία του αποτελέσματος. Ας προειδοποιεί η Ευρωβουλή πως η Τουρκία διαρκώς απομακρύνεται από την Ευρώπη. Αυτός απέδειξε σε όλους την αλα- Τούρκα Δημοκρατία που ονειρεύεται, διατάζοντας την απαγόρευση πρόσβασης στην Wikipedia γιατί τα κείμενα της είναι… «υπέρ της τρομοκρατίας!» (6/5/2017).

Η πραγματική όμως ψυχρολουσία ήρθε στις 9 Μαΐου 2017 όταν ο Αμερικανός Πρόεδρος ενέκρινε το σχέδιο εξοπλισμού των Κούρδων (YPD) οι οποίοι προτιμήθηκαν από τους Τούρκους στην μάχη ανακατάληψης της «πρωτεύουσας» του Ισλαμικού κράτους Ράκκα. Μόλις λίγες βδομάδες νωρίτερα (12 Φεβρουαρίου 2017) ο «Σουλτάνος» της Τουρκίας διακήρυσσε πομπωδώς πως «ο στόχος μας είναι η ανακατάληψη της Ράκκα και μια περιοχή 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων μέσα στην Συρία!». Τα μυαλά του είχαν πάρει αέρα μετά τον «θρίαμβο» στην Al Bab, όπου ο διαλυμένος Τουρκικός στρατός, μετά από πολύμηνες και αγωνιώδεις προσπάθειες, με πολύ εντατική αεροπορική υποστήριξη από Αμερικανούς και Ρώσους, σημαντικές απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό, κατάφερε επί τέλους να φθάσει στην μικρή Συριακή πόλη Al Bab εξουδετερώνοντας την αντίσταση μιας χούφτας υπερασπιστών της! 

Ακολούθησαν βέβαια οι συνηθισμένες Τουρκικές απειλές πως η Αμερικανική απόφαση για εξοπλισμό των Κούρδων «θα έχει συνέπειες» και διάφορες άλλες γραφικότητες. Όπως ήταν φυσικό, η επίσημη επίσκεψη του Τούρκου «Σουλτάνου» στις ΗΠΑ που ακολούθησε, ήταν απλά μια συζήτηση κουφών που κρύφτηκε πίσω από όμορφα λόγια (18/5/2017). 

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, ήρθε, σχεδόν ταυτόχρονα, και η Ρωσική παρέμβαση για την Κύπρο: Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, στα πλαίσια επίσκεψης του στην Κύπρο, κάλεσε την Τουρκία «Να αποφύγει να χρησιμοποιήσει βία και να συζητήσει με την Λευκωσία στο πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας», υπενθυμίζοντας έμμεσα την «έλλειψη αναγνώρισης» της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία αλλά και το γεγονός ότι η Τουρκία έχει τόση σχέση με την διεθνή νομιμότητα όσο ο φάντες με το ρετσινόλαδο! (19/5/2017).

Το «μενού» του πρώτου εξάμηνου του 2017 περιελάμβανε ακόμα, επίδειξη ανύπαρκτης γενναιότητας προς τους Γερμανούς με την απαγόρευση εισόδου Γερμανών βουλευτών στην Τουρκία,  το σκάνδαλο με τις δεκάδες εξωχώριες εταιρίες του βαθύπλουτου και δοτού Τούρκου πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλτιρίμ (25/5/2017) και το απρόσμενο «θράσος» των Ελλήνων να στείλουν ρηματική διακοίνωση στον ΟΗΕ και να δηλώσουν κατηγορηματικά πως θεωρούν τις Τουρκικές θέσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ελλάδος - Κύπρου ως παράνομες και ως τέτοιες θα τις αντιμετωπίσουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, αν χρειαστεί! Αν είναι δυνατόν! Τόσο μεγάλη προσβολή! Πάει, χάλασε ο κόσμος!
 
Άσε που αυτός ο Αιγύπτιος Υπουργός Εξωτερικών Σάμεχ Σούκρι, στα πλαίσια της 2ης Διάσκεψης για τη Σταθερότητα και την Ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο, δήλωσε –ούτε λίγο, ούτε πολύ- ότι «Σύντομα θα λυθεί το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου», χωρίς προφανώς να λαμβάνονται υπ΄ όψη οι διάφορες εξωπραγματικές «απαιτήσεις» της Τουρκίας!

Το «μενού» του τελευταίου μήνα του πρώτου εξάμηνου  του 2017 συμπληρώθηκε με  τον εμπορικό αποκλεισμό του Κατάρ από έξη Αραβικές χώρες και την «ασπίδα προστασίας της Τουρκίας» (βρέθηκε η ευκαιρία για μια ακόμα «αθώα» στρατιωτική παρουσία μέσα στο Κατάρ), την αναγγελία του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία των Κούρδων του Ιράκ τον Σεπτέμβριο του 2017 με τους αναμενόμενους λεκτικούς κεραυνούς της «Σουλτανικής αυλής», την απόφαση της Γερμανίας να μεταφέρει στην Ιορδανία τους Γερμανούς στρατιώτες που στάθμευαν στην βάση του Ινσιρλίκ, την καταδίκη σε 25 χρόνια κάθειρξη του βουλευτή της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Ενίς Μπερµπέρογλου με την «τυποποιημένη» κατηγορία της «τρομοκρατίας», την έκδοση από τις Αμερικανικές Αρχές ενταλμάτων σύλληψης 12  μπράβων της προσωπικής φρουράς του Ερντογάν, για την «δράση» τους κατά την επίσκεψη του «Σουλτάνου» στις ΗΠΑ (ΑΥΤΟ και αν ήταν προσβολή!) και την ένταση της εμφύλιας σύρραξης με τους Κούρδους μέσα στην Τουρκία με δεκάδες νεκρούς.
Αλλά και ο μήνας Ιούλιος του 2017 έκανε κακό ποδαρικό. Οι Γερμανοί απαγόρευσαν εκδήλωση στην οποία θα μιλούσε ο «Σουλτάνος» στο περιθώριο της συνόδου των G20 στο Αμβούργο. Και άλλη μεγάλη προσβολή – όπως και τον Απρίλιο, που απαγορεύτηκαν στην Γερμανία (και όχι μόνο) οι εκδηλώσεις για το ΝΑΙ στο Τουρκικό δημοψήφισμα. 

Η πολύ «ενοχλητική» διεθνής οργάνωση «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα» ανακοίνωσε την κατάταξη της Τουρκίας στην 155η θέση, σε σύνολο 180 χωρών, στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου του 2017. Πάλι καλά, με εκατοντάδες φυλακισμένους και χιλιάδες απολυμένους δημοσιογράφους, με διακόσια περίπου φιμωμένα ΜΜΕ, η «θέση» της Τουρκίας θα μπορούσε να είναι ακόμα χειρότερη!

18 μέρες άντεξε ο «Σουλτάνος» της Άγκυρας πριν «εκραγεί» εναντίον του αρχηγού της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης που είχε την αναίδεια να οργανώσει «Πορεία για την Δικαιοσύνη», διαμαρτυρόμενος θορυβωδώς για την φυλάκιση του βουλευτή του κόμματος του  Ενίς Μπερμπέρογλου. Έξαλλος ο «Σουλτάνος» κατηγόρησε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι «τάσσεται µε το μέρος των τρομοκρατών», αφού τον είχε ήδη προειδοποιήσει πως «μπορεί να κληθεί από τις δικαστικές αρχές και ο ίδιος!» Και βέβαια … ο νοών, νοείτω! (2/7/2017).

36 µέλη της Αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων έστειλαν επιστολή στον ΥΠΕΞ  των ΗΠΑ Ρεξ Τίλερσον, ζητώντας απόν αυτόν να τηρήσει σθεναρή στάση απέναντι στην ρητορική της Τουρκίας µε αφορμή την έναρξη των ερευνητικών διατρήσεων της TOTAL στον «Ονησιφόρο», στις 13 Ιουλίου 2017. Ως γνωστόν, η Τουρκική «ρητορική» αποτελείται από απειλές, νταηλίκια και λοιπές άναρθρες φωνασκίες για χαχόλους.

Στην 19η ημέρα της «Πορείας για την Δικαιοσύνη» ο αρχηγός της Τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης κάλεσε τους συμμετέχοντας στην πορεία να μην παρασυρθούν από τις προκλήσεις που δέχονται - βρίσκουν κοπριές εκεί που πρόκειται να μείνουν, τους πετάτε πέτρες κ.α.π. (4/7/2017). Η «ψυχολογική πίεση» προς την πορεία ενισχύθηκε την επομένη, με ανακοίνωση της αστυνομίας πως (τάχα) ισλαμιστές σχεδίαζαν επίθεση στην «Πορεία για τη Δικαιοσύνη» οι οποίοι και «συνελήφθησαν από την αστυνομία».

Άλλη «ασέβεια» στο πρόσωπο του «Σουλτάνου» σημειώθηκε στην Γερμανία: Ο καλλιτέχνης Phlipp Ruch ανήρτησε, απέναντι από την Καγκελαρία την οποία θα επισκεπτόταν ο Ερντογάν, πανό με το μήνυμα «Σκότωσε την δικτατορία» προκαλώντας τις «ανάλογες» αντιδράσεις σύσσωμης της Σουλτανικής «αυλής» (5/7/2017).

Πριν αναχωρήσει για την Γερμανία και την σύνοδο των G20, ο «Σουλτάνος» έκρινε σκόπιμο να εξαπολύσει υβριστική επίθεση προς την Γερμανία: «Η Γερμανία αυτοκτονεί που δεν µε αφήνει να μιλήσω σε Τουρκικό κοινό», κατηγορώντας το Βερολίνο πως «υποθάλπει τρομοκράτες» και άλλα πολύ γλαφυρά. (Για φαντάσου τέτοιο θράσος αυτοί οι Γερμανοί, να μην αντιλαμβάνονται ότι «αυτοκτονούν» απαγορεύοντας σε κοτζάμ Σουλτάνο να μιλήσει σε οπαδούς του! - 6/7/2017).
Το Ευρωκοινοβούλιο με ψήφισμα που συγκέντρωσε συντριπτική πλειοψηφία  (88,1%) κάλεσε την Τουρκία να µην προχωρήσει στην κατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Άκκουγιου, καθώς η περιοχή είναι άκρως σεισμογόνος και ενδεχόμενο ατύχημα θα επηρέαζε τις γειτονικές χώρες (7/7/2016).

Η ασυναρτησία, η επιπολαιότητα και η κυκλοθυμική ρύθμιση σημαντικών θεμάτων εξωτερικής πολιτικής στην σημερινή Τουρκία, μέσα από κούφια λόγια, διακηρύξεις και απειλές που δεν πιστεύει πια κανείς, προκύπτουν ανάγλυφα και στην περίπτωση της Κριμαίας: 
Πριν ένα χρόνο, οι μέχρι τότε πολέμιοι της Ρωσίας και σύμμαχοι της Ουκρανίας, πλήρως ελεγχόμενοι από την Τουρκία Τατάροι της Κριμαίας, διακήρυξαν ξαφνικά πως «Η αναγνώριση της Χερσονήσου ως τμήμα της Ρωσίας θα συμβάλει στην ενίσχυση της ασφάλειας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας» (4/7/2016). Αυτό ήταν ένα από τα πολλά «τιμήματα» που πλήρωσε η Τουρκία για την «προσέγγιση» Ρωσίας Τουρκίας. Λίγες βδομάδες αργότερα ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου κάλεσε την Δύση να αλλάξει την πολιτική της γιατί «η κρίση στην Ουκρανία σε μεγάλο βαθμό προέρχεται από την μη εποικοδομητική στάση της Δύσης!» (19/8/2016).

Αυτά μέχρι τις 10 Ιουλίου 2017, όταν ο «Σουλτάνος» υποδέχτηκε τον ηγέτη των Τατάρων της Κριμαίας στην Τουρκία, διακηρύσσοντας τα ακριβώς αντίθετα: «Εμείς δεν αναγνωρίζουμε και δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωρίσουμε  την κατάληψη της Κριμαίας (από την Ρωσία). Η αρχή μας είναι  να υπερασπιζόμαστε  μέχρι το τέλος την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας»! Τέτοια συνέπεια, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα,  μόνο ένας πολύ μεγάλος «Σουλτάνος» μπορεί να επιδείξει!

Και επειδή ένας μεγάλος «Σουλτάνος» μπορεί να είναι όσο ασυνάρτητος επιθυμεί, ευαρεστήθηκε να ασχοληθεί με την πρέπουσα ασυναρτησία και με το Κυπριακό. Αφού οι υπάκουοι εκπρόσωποι του (Τσαβούσογλου, Ακιντζί) τίναξαν στον αέρα την διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό, επιμένοντας να νομιμοποιηθεί με κάθε επισημότητα η Τουρκική εισβολή και η κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο «Σουλτάνος» άνοιξε το στόμα του – και τι δεν είπε: «Οι δικές μας αλτρουιστικές προσπάθειες, η μετριοπαθής και ευθεία στάση δεν ανταμείφτηκαν. Για να σας είμαι ειλικρινής, το αποτέλεσμα μας απογοητεύει. Χωρίς αμφιβολία, θα ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε ένα σχέδιο Β’ και Γ’. Θα το εξετάσουμε και θα κοινοποιήσουμε τα συμπεράσματά μας στους αποδέκτες του»…. «Δεν μπορώ να κατανοήσω την στάση και την επιλογή των εταιριών ενέργειας να γίνονται συμμέτοχοι στα ανεύθυνα βήματα των Ελληνοκυπρίων. Η δικαιοσύνη και οι διεθνείς νόμοι θέλουν τους υδρογονάνθρακες να ανήκουν σε όλους!».  Κύριε ελέησον, τέτοια χριστιανική μεγαλοψυχία! Γιατί δεν απευθύνεται άραγε στους φίλους του στο Κατάρ και στα άλλα εμιράτα του Κόλπου ή στην Σαουδική Αραβία να τους πει τις ίδιες ασυναρτησίες;

Ο δοτός εφοπλιστής που φέρει τον τίτλο του «πρωθυπουργού» της Τουρκίας, πήρε την σκυτάλη ζητώντας από τους Κύπριους να μην «εμποδίζουν την ειρήνη με τις γεωτρήσεις» και υπενθυμίζοντας πως η Τουρκία «έχει εξουσιοδοτηθεί να προστατεύει ως το τέλος τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων». (Με τέτοια «προστασία» βέβαια, κυριολεκτικά τους έκαψε)! (10/7/2017).

Οι ασεβείς Ευρωπαίοι με το «ναζιστικό παρελθόν» επιμένουν σε βαριές προσβολές της Αυτού Εξοχότητας: Οι Αυστριακοί απαγόρευσαν την είσοδο του Τούρκου Υπουργού Οικονομίας Νιχάτ Ζεϊμπεκτσί σε Αυστριακό έδαφος και οι Ολλανδία ανακοίνωσαν πως  ο Αντιπρόεδρος της Τουρκικής Κυβέρνησης Τουγκρούλ Τουρκές, δεν είναι ευπρόσδεκτος στη χώρα τους - και οι δύο ήθελαν να κάνουν ομιλίες για την «επέτειο του πραξικοπήματος στην Τουρκία»! (10/7/2017).

Την ώρα που ο πρωθυπουργός του Ιράκ Χάιντερ αλ Αμπάντι διεκήρυττε πανηγυρικά και επίσημα την νίκη των ιρακινών δυνάμεων στην Μοσούλη επί των τζιχαντιστών, ο εξαιρετικά τσαντισμένος «Σουλτάνος», αφού υπέγραψε το κοινό ανακοινωθέν των G20, ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να επικυρώσει τη Συμφωνία των Παρισίων για την Κλιματική Αλλαγή, μέχρι να εκπληρωθούν όλες οι «υποσχέσεις» που έχουν δοθεί στη χώρα του! (10/7/2017).

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την πολύ σύντομη επίσκεψη του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ρ. Τίλερσον στην Κωνσταντινούπολη και τις διαδοχικές συναντήσεις του με Μ. Τσαβούσογλου και Ρ. Τ. Ερντογάν (για τις οποίες δεν εκδόθηκε καμιά ανακοίνωση), ξεκίνησαν οι εργασίες της ερευνητικής γεώτρησης στο τεμάχιο 11 της Κυπριακής ΑΟΖ (12/7/2017). Η Τουρκία, για να τηρήσει τα προσχήματα όλης της θορυβώδους επιθετικής ρητορικής που προηγήθηκε, έστειλε μια φρεγάτα για να «παρακολουθεί την γεώτρηση».

Παραμονές του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, στην Τουρκία ξεκίνησε ομαδική πλύση εγκεφάλου με εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Όλες οι τηλεοράσεις, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οι εφημερίδες και κάθε «φιλικό» ΜΜΕ που λειτουργεί στην Τουρκία, μεταδίδουν συνεχώς  την Σουλτανική προπαγάνδα. Ο ίδιος ο «Σουλτάνος», αφού απείλησε ξανά τον αναιδή αρχηγό της Τουρκικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης («Δεν θα μπορείς να κυκλοφορείς στους δρόμους»), σε συνέντευξη του στο BBC δήλωσε με την γνωστή του υπεροψία: «Η Ε.Ε. δεν μας είναι απαραίτητη!» (13/7/2017). Εμένα μου λες… 

Η Διεθνής Αμνηστία, αυτοί οι παράξενοι ακτιβιστές που είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί για κάθε ένα που αισθάνεται «υπεράνω όλων και φυσικά των νόμων», άρχισαν να γίνονται ενοχλητικοί και για τον «Σουλτάνο» ο οποίος βρήκε αμέσως το κατάλληλο «φάρμακο»: Διέταξε την σύλληψη δέκα μελών της Διεθνούς Αμνηστίας, μαζί με την περιφερειακή διευθύντρια, και τους φόρτωσε την κατηγορία πως είναι μέλη «ένοπλης τρομοκρατικής οργάνωσης!». Λίγες μέρες αργότερα (18/7/2017), Τουρκικό δικαστήριο έσπευσε να διατάξει την κράτηση τους. Όχι για να ξέρουμε πόσο αστραπιαία λειτουργεί η Τουρκική δικαιοσύνη…

Την σύλληψη δεν γλύτωσε ούτε ένας Τούρκος σκηνοθέτης (Αλί Αβτζί) με την συνήθη κατηγορία ότι είναι «ύποπτος» για σχέσεις με τον Φετουλλάχ Γκιουλέν. Η πραγματική βέβαια αιτία της σύλληψης του είναι το «έγκλημα» που έκανε να γυρίσει μια ταινία για την ζωή του Ρ. Τ. Ερντογάν χωρίς ατέλειωτους ύμνους για την μεγαλοσύνη του! (14/7/2017).

Έμμεσο μήνυμα «προειδοποίησης» προς την Τουρκία έστειλε η Υπουργός Άμυνας της Γαλλίας Φλοράνς Παρλί, με την επίσκεψη της στην Κυπριακή Δημοκρατία και στις Γαλλικές φρεγάτες που βρίσκονται γύρω από την γεώτρηση της ΤΟΤΑL στην Κυπριακή ΑΟΖ (18/7/2017).

Ο «Σουλτάνος» προκειμένου να εκδικηθεί για την «προσβλητική» απαγόρευση ομιλίας του σε Τούρκους που ζουν στην Γερμανία, απαγόρευσε σε Γερμανούς βουλευτές να επισκεφτούν 30 Γερμανούς στρατιώτες σε βάση του ΝΑΤΟ στο Ικόνιο (17/7/2017) ενώ κυκλοφόρησε και ένα έγγραφο της Άγκυρας με το οποίο «κατηγορούνται» 68 γερμανικές εταιρείες,  μεταξύ των οποίων η BASF και η Daimler, ότι υποστηρίζουν τρομοκράτες στην Τουρκία. Όπως ήταν αναμενόμενο, ακόμα και οι συνήθως φλεγματικοί Γερμανοί, έγιναν κυριολεκτικά «Τούρκοι»!

Η απάντηση των Γερμανών ήρθε λίγα 24ωρα αργότερα με την μορφή ιδιαίτερα σκληρής ταξιδιωτικής οδηγίας προς την Τουρκία μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου (24/7/2017). Και δεν έμειναν μόνο εκεί. «Όλες οι τουρκικές παραγγελίες όπλων βρίσκονται υπό εξέταση» δήλωσε ο εκπρόσωπος του αρμόδιου για τις εξαγωγές όπλων του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομίας. Το κερασάκι στην τούρτα, έβαλε ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συγκρίνοντας την κατάσταση στον Βόσπορο µε αυτή που επικρατούσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία!

Στην 94η επέτειο από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, σε γραπτή δήλωση του, ο «Σουλτάνος» αναφέρει πως η υπογραφή της Συνθήκης αποτελεί «ιδρυτικό έγγραφο της Τουρκικής Δημοκρατίας» (25/7/2017). Στις διάφορες ομιλίες του βέβαια προς τον Τουρκικό λαό την χαρακτηρίζει ήττα. Διαλέγετε και παίρνετε!

Μετά τους Γερμανούς, ήταν η σειρά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Β. Νετανιάχου να γίνει έξω φρενών με τον «Σουλτάνο» ο οποίος, αναπολώντας τις εποχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επιτέθηκε στο Ισραήλ για «την συνεχιζόμενη επί 50 χρόνια κατοχή του Ισραήλ στην ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα», διακηρύσσοντας πως δεν θα επιτρέψει «να επιβληθεί η σιωπή σ’ όσους προσεύχονται» στην Ιερουσαλήμ! Η απάντηση βέβαια του Ισραήλ ήταν κάτι παραπάνω από «πληρωμένη»: Αφού χαρακτήρισε τον «Σουλτάνο» υποκριτή και τον τελευταίο άνθρωπο που θα μπορούσε να κάνει κήρυγμα στο Ισραήλ, αναρωτήθηκε «Τι θα μπορούσε να πει ο Ερντογάν στους Κούρδους και στους κατοίκους της Βόρειας Κύπρου;» (26/7/2017). Όπως είναι φυσικό, απάντηση δεν πρόκειται να πάρει ποτέ!

Συμπέρασμα: Προσωπικά έχω πεισθεί πως ο «Σουλτάνος» είναι ένα παμπόνηρο ανθρωπάκι το οποίο προσπαθεί πάση θυσία να κρατηθεί στην εξουσία για να προστατεύσει την αμύθητη περιουσία που δημιουργεί στις πλάτες του Τουρκικού λαού και … το κεφάλι του. Γνωρίζει πολύ καλά πως αν χάσει την εξουσία, τα χάνει όλα!
Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που δημιουργεί στην Ελλάδα την κατάλληλη ευκαιρία, την οποία ήδη αξιοποιεί, αργά αλλά σταθερά.
Η παραμονή του στην εξουσία σφίγγει ολοένα και περισσότερο την θηλιά της απροκάλυπτης δικτατορίας που έχει επιβάλλει στον Τουρκικό λαό, αλλά δίνει στην Ελλάδα την ευκαιρία να λύσει, άπαξ δια παντός, όλες τις «εκκρεμότητες» που δημιούργησε η γειτονική χώρα από «μηδενική βάση» απέναντι στην Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες. Ουδέν κακό αμιγές καλού και ουδέν καλό αμιγές κακού
*Ο Λεωνίδας Κουμάκης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επί τρεις δεκαετίες, με την ιδιότητα του Διευθυντού Εξαγωγών Ελληνικής Οινοβιομηχανίας, ταξίδευσε στις 4 από τις 5 ηπείρους του πλανήτη μας, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο δίκτυο διανομής σε 32 χώρες. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία» (πρώτη έκδοση 1992,  η τέταρτη έκδοση το 2008) και «Ματιές στις ρίζες του Ελληνισμού» (1997). Τον Δεκέμβριο 1996 κυκλοφόρησε  τον σύντομο «Aποχαιρετισμό». Το τελευταίο του βιβλίο «Η Τουρκία στις φλόγες» κυκλοφόρησε το 2017 – μπορείτε να ξεναγηθείτε στις 20 πρώτες σελίδες του βιβλίου στο Amazon.com.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Άκρως βίαιοι και μονολιθικοί οι τζιχαντιστές, αναμενόμενη η ήττα τους

Του Δρ. Σπύρου Πλακούδα

To 2017 αποτελεί, δίχως ουδεμία αμφιβολία, το annus horribilis (έτος καταστροφής) για το ΙΣΙΣ ανά την Μέση Ανατολή. Ήδη τον Ιανουάριο, το ΙΣΙΣ εκδιώχθηκε από την Σύρτη στον Κόλπο της Βεγγάζης στη Λιβύη. Αργότερα τον Μάρτιο ο Συριακός Αραβικός Στρατός (ΣAA) ανακατέλαβε την Παλμύρα στην ανατολική Συρία ύστερα από κατοχή μόλις τριών μηνών.

Τον Ιούλιο, ο Ιρακινός Στρατός εκπόρθησε την Μοσούλη (τη δεύτερη μεγαλύτερη μητρόπολη του Ιράκ και την πρώτη τη τάξη μεγέθους μητρόπολη υπό την κατοχή του ΙΣΙΣ) ύστερα από λυσσώδη μάχη 9 μηνών. Και τέλος, το ΙΣΙΣ αμύνεται μέχρις εσχάτων στην οιονεί πρωτεύουσά του συρρικνούμενου χαλιφάτου από τον Ιούνιο. Ακόμα και ο ηγέτης του ΙΣΙΣ, ο Abu Bakr al-Baghdadi, εξοντώθηκε προ ημερών.

Εν ολίγοις, ο πυρήνας του ΙΣΙΣ στη Συρία και το Ιράκ υφίσταται ισχυρότατη πίεση από τις αρχές του έτους ενώ τα «παραρτήματα» του ΙΣΙΣ στην Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια δεν ευημερούν επίσης. Το ΙΣΙΣ εκριζώθηκε στη Λιβύη, ηττάται στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και στα Βαλκάνια (ειδικότερα σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη και Κόσοβο) εξαρθρώνονται από τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις των εκάστοτε κρατικών αρχών. Στη δυτική Ευρώπη, μοναχά, το ΙΣΙΣ δείχνει να μην έχει υποστεί συντριπτικό πλήγμα. Μήπως εντός του τρέχοντος έτους το ΙΣΙΣ θα ηττηθεί ολοκληρωτικά και θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο;

Το ΙΣΙΣ ως Αντάρτικο

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται από την ορθή εξέταση της φύσης του ΙΣΙΣ. Παρά την ανά την υφήλιο φιλολογία στα ΜΜΕ, το ΙΣΙΣ δεν αποτελεί μια τρομοκρατική σέχτα. Τουναντίον, το ΙΣΙΣ δεν συνιστά παρά μια αντάρτικη οργάνωση που χρησιμοποιεί τον τρόμο εργαλειακά προς εξυπηρέτηση των ιδίων σκοπών του. Ποια η διαφορά, όμως, μεταξύ μιας τρομοκρατική σέχτας και μιας αντάρτικης ομάδας – ιδίως όταν αμφότερες φαίνεται πως μεταχειρίζονται τον τρόμο ως όπλο;

Παρ’ όλο που αποτελούν υποείδη του άτακτου πολέμου, η τρομοκρατία και ο ανταρτοπόλεμος επί της ουσίας διαφέρουν. Οι τρομοκράτες συνιστούν μια δράκα ζηλωτών που χρησιμοποιούν την τυφλή βία ως όχημα επίτευξης πολιτικών ή μη σκοπών – δίχως, όμως, έγνοια για την υποστήριξη από τον (τοπικό) πληθυσμό. Παραδείγματος χάρη, to 1995 η τρομοκρατική ομάδα Aum Shinrikyo εξαπέλυσε μια επίθεση με αέριο σαρίν στο μετρό του Τόκιο ώστε να επιταχύνει την έλευση της Ημέρας της Κρίσεως σύμφωνα με τον ψευδοπροφήτη ηγέτη της. Απεναντίας, οι αντάρτες αποτελούν την «στρατιωτική πτέρυγα» ενός μαζικού λαϊκού κινήματος με σαφή πολιτική στόχευση (π.χ. εθνική απελευθέρωση από τον ξένο ζυγό). Παραδείγματος χάρη, το PKK διεξάγει διακοπτόμενα στην Τουρκία έναν ένοπλο αγώνα από το 1984 για την αυτοδιάθεση της καταπιεσμένης Κουρδικής μειονότητας και υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των Κούρδων – εξ ου και οι δεκάδες χιλιάδες μαχητές στις τάξεις του.

Οι κυβερνήσεις, όμως, χαρακτηρίζουν τους αντάρτες συλλήβδην ως «τρομοκράτες», εν μέρει επειδή οι αντάρτες χρησιμοποιούν τρομοκρατικές μεθόδους (π.χ. τυφλά βομβιστικά χτυπήματα) ουκ ολίγες φορές και, πρωτίστως, επειδή οι κυβερνήσεις στοχεύουν να υπονομεύσουν τη δημοφιλία και νομιμοποίηση των ανταρτών. Το PKK χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική ομάδα από την Τουρκία και το ΝΑΤΟ – μέχρι πρότινος και την ΕΕ. Όπως, όμως, εύστοχα δήλωσε ο Κίσσιντζερ για τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών, «οι τρομοκράτες μιας χώρας είναι οι μαχητές ελευθερίας μιας άλλης χώρας». Εν κατακλείδι, οι αντάρτες δεν επιβιώνουν δίχως την υποστήριξη του πληθυσμού: πως θα υλοποιήσουν τον υπέρτατο στόχο οι αντάρτες (την κατάληψη της εξουσίας) εάν ο πληθυσμός δεν τους υποστηρίζει με τρόφιμα, μαχητές, πληροφορίες και χρήματα; Οι τρομοκράτες, όμως, δεν ενδιαφέρονται να αποκτήσουν την εύνοια του πληθυσμού γιατί δεν αποσκοπούν στην κατάληψη της εξουσίας – εξ ου και η τυφλή βία τους.[1]

Προ ετών ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Patrick Cockburn δημοσίευσε ένα βιβλίο για το ΙΣΙΣ που ούτε λίγο ούτε πολύ το αποκαλούσε ως την αιχμή του δόρατος των υπό εξέγερση Σουνιτών Αράβων σε Ιράκ και Συρία. Πρέπει, όμως, επί του παρόντος να αποσαφηνιστεί το εξής: εν τη γενέσει του το 1999, το ΙΣΙΣ ήταν εξ ορισμού μια τρομοκρατική ομάδα· ακριβέστερα, ήταν ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ και την Ιορδανία. Το 2013 πραγματοποιήθηκε η μετάλλαξή του από τρομοκρατική ομάδα σε μια αντάρτικη οργάνωση. Πώς όμως και γιατί; Η ηγεσία του ΙΣΙΣ είδε στον Πόλεμο της Συρίας μια ιστορική ευκαιρία να αυτονομηθεί από την Αλ Κάιντα και τον εκπρόσωπο της Αλ Κάιντα στη Συρία – την Jabhat al-Nousra. Συμμάχησε, λοιπόν, με τους πρώην υποστηρικτές του Σαντάμ Χουσεϊν στο Ιράκ και τις φυλές των Σουνιτών Αράβων στην επαρχία αλ Άνμπαρ του Ιράκ και της ερήμου Χαμάντ στην ανατολική Συρία και συστήθηκε ένα μαζικό λαϊκό κίνημα υπό το μαύρο λάβαρο του ΙΣΙΣ όλων των Σουνιτών Αράβων που δυσανασχετούσαν από τη σιδηρά διακυβέρνηση των Σιιτών Αράβων σε Βαγδάτη και Δαμασκό. Εξ ου και η ευκολία του ΙΣΙΣ να παρατάξει χιλιάδες μαχητές (άνω των 50.000 το 2014) και να εκπορθήσει τόσες μητροπόλεις (Τικρίτ, Φαλούτζα, Ραμάντι και Μοσούλη στο Ιράκ και Ράκκα στη Συρία) με κεραυνοβόλο πόλεμο α λα ΙΣΙΣ.[2]

Η ροπή προς την τυφλή βία, ειδικά των «μοναχικών λύκων» στη Γηραία Ήπειρο, δημιούργησε μιαν εσφαλμένη εντύπωση για την φύση του ΙΣΙΣ. Ο πυρήνας την εν λόγω οργάνωσης στη Συρία και το Ιράκ συγκροτείται από συγκεκριμένες φυλές Σουνιτών Αράβων με διακριτή ατζέντα ενώ τα «παραρτήματά» του σε Λιβύη, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ευρώπη και Βαλκάνια συναπαρτίζονται από ετερόκλητες ομάδες ακραίων ισλαμιστών δίχως την αθρόα υποστήριξη των τοπικών πληθυσμών. Η τυφλή βία των μοναχικών λύκων του ΙΣΙΣ στην Ευρώπη προέρχεται από τρομοκρατικούς πυρήνες με μια αποκαλυπτική ιδεολογία ενώ η μαζική βία του ΙΣΙΣ στη Συρία και του Ιράκ συναρτάται με τη διαθρησκευτική σύγκρουση μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών στην Εύφορη Ημισέληνο – μια εξόχως πολιτική ατζέντα δηλαδή.

Η Ειρήνη μετά το ΙΣΙΣ

Πώς ηττάται, λοιπόν, ένα αντάρτικο όπως το ΙΣΙΣ; Η ιστορία διδάσκει πως η ήττα ενός αντάρτικου με στρατιωτική ισχύ μονάχα δεν αποτελεί πρόκριμα για ειρήνευση στο διηνεκές. Παραδείγματος χάρη, οι Κούρδοι του Ιράκ επαναστάτησαν 6 (!) φορές τον 20ο αιώνα κατά της Βαγδάτης παρά τις απανωτές ήττες τους. Πότε σταμάτησαν οι ένοπλες εξεγέρσεις των Κούρδων του Ιράκ; Όταν το 1991 οι ΗΠΑ επέβαλαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο βόρειο Ιράκ και, επί της ουσίας, άνοιξαν τον δρόμο για την de facto ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων.

Παραφράζοντας, λοιπόν, την περίφημη ρήση του Μάο Τσε Τουνγκ, δεν θα πρέπει μια κυβέρνηση να επιχειρήσει να εξοντώσει τα «ψάρια» (αντάρτες) αφού ορισμένα εξ αυτών θα διαφύγουν νομοτελειακά. Η κυβέρνηση πρέπει, τουναντίον, να αποξηράνει το «νερό» (πληθυσμό) εντός του οποίου επιβιώνουν και ευημερούν τα «ψάρια». Πώς θα το πράξει αυτό; Υπάρχουν δύο «σχολές σκέψης» επ’ αυτού. Η πρώτη επί της ουσίας πρεσβεύει τη βίαιη εκτόπιση (ή εξόντωση) των φιλικών προς τους αντάρτες πληθυσμών. Η Τουρκία, παραδείγματος χάρη, ερήμωσε περίπου 3.000 χωριά τη δεκαετία του 1990 στη νοτιοανατολική Τουρκία εν μέσω ενός «βρώμικου πολέμου» εναντίον του PKK. Η δεύτερη υποστηρίζει πως οι αντάρτες πρέπει να απομονωθούν από τον πληθυσμό χάρη σε μια διττή στρατηγική στοχευμένων μεταρρυθμίσεων προς τον πληθυσμό και επιχειρήσεων ακριβείας εναντίον των ανταρτών (οι οποίες θα ελαχιστοποιούν τις απώλειες αμάχων).[3]

Οπότε το ΙΣΙΣ θα εξαλειφθεί εντελώς ως απειλή είτε εάν εξοντωθούν συστηματικά οι εκατομμύρια υποστηρικτές του ανάμεσα στους Σουνίτες Άραβες του κεντρικού Ιράκ και της ανατολικής Συρίας είτε αν υλοποιήσουν οι Σιιτικές κυβερνήσεις της Δαμασκού και της Βαγδάτης ένα πρόγραμμα τόσο φιλόδοξων μεταρρυθμίσεων που θα ικανοποιεί τις ανησυχίες των Σουνιτών Αράβων περί ασφάλειας (ίσως με την εκχώρηση αυτονομίας στις εν λόγω φυλές). Προς το παρόν, η Βαγδάτη και η Δαμασκός δεν εμφανίζονται πρόθυμες να εφαρμόσουν τόσες προχωρημένες μεταρρυθμίσεις και, απεναντίας, διεξάγουν εκτεταμένες εθνικές εκκαθαρίσεις εις βάρος των (πραγματικών ή μη) υποστηρικτών του ΙΣΙΣ.

Η στρατιωτική ήττα του ΙΣΙΣ είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Γιατί; Γιατί το ΙΣΙΣ απέτυχε παταγωδώς στον τομέα της χρηστής διακυβέρνησης. Ως αντάρτες, οι μαχητές του ΙΣΙΣ ήταν δεινοί τακτικιστές με έμφαση στην καινοτομία και ευελιξία· ως κυβερνήτες, όμως, του οιονεί χαλιφάτου απεδείχθησαν άκρως βίαιοι και μονολιθικοί. Η στρατιωτική ήττα του ΙΣΙΣ θα αυξήσει κατά πάσα πιθανότητα τα τρομοκρατικά χτυπήματα από τις διάφορες συνιστώσες μια δομής σε ταχεία παρακμή – ειδικά στη Γηραιά Ήπειρο όπου αναμένεται να επιστρέψουν οι τζιχαντιστές δίχως δάφνες νίκης. Εφόσον, πάντως, τα αίτια της μετεωρικής ανόδου του ΙΣΙΣ δεν αντιμετωπίζονται, το ΙΣΙΣ θα εμφανιστεί εκ νέου στην περιοχή – με διαφορετικό όνομα μονάχα.

* Ο Δρ Σπυρίδων Πλακούδας είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Στρατηγικής και Διεθνών Σχέσεων στο American University in the Emirates και Επιστημονικός Συνεργάτης του ΚΕΔΙΣΑ

[1] Για μια ανάλυση του ανταρτοπολέμου και της διαφοράς μεταξύ ανταρτών και τρομοκρατών, δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18 
[2] Περί της πραγματικής φύσης του ΙΣΙΣ, δείτε: Spyridon Plakoudas: «Islamic State: A Hybrid Threat?», KEDISA, 18/3/2016.
[3] Για μια ανάλυση των σχολών σκέψης περί αντι-αντάρτικου (counter-insurgency), δείτε: Σπυρίδων Πλακούδας: «Ανταρτοπόλεμος: Το Ορφανό Παιδί της Στρατηγικής», Διακλαδική Επιθεώρηση, Τεύχος 30 (Ιούλιος-Οκτώβριος 2014), σσ. 7-18

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος RIEAS


Έχουν περάσει είκοσι έξι χρόνια από την γέννηση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» στη θέση της «παλιάς» σοσιαλιστικής Μακεδονίας του Τίτο. Το τι επακολούθησε εκείνες τις ημέρες αποτελεί ένα περίπλοκο κεφάλαιο της τραγικής διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας κάτω από την αφόρητη πίεση της Γερμανίας και με πρωτοστάτη τον τότε γερμανό ΥΠΕΞ Γκένσερ.

Την κρίσιμη εκείνη στιγμή οι διεθνείς συγκυρίες, και ιδιαιτέρως οι ζυμώσεις εντός Ευρωπαϊκής Κοινότητας, δημιούργησαν αρνητικές συνθήκες για την «ισχυρή» Ελλάδα. Έτσι στις 17/1/1992, η Επιτροπή Μπαντατέρ δημοσιεύεσαι την γνωμοδότηση της για την αναγνώριση «της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και των κρατών - μελών της».



Σήμερα, η «ισχυρή» Ελλάδα έχει καταστραφεί από τον οδοστρωτήρα της «ενωμένης» Ευρώπης και τον εγκληματικό πολιτικό πρωτογονισμό και την διαφθορά όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών δυνάμεων του «λίκνου της δημοκρατίας». Μέσα σ’ αυτό το χάος και την συμφορά, το όνομα της προς βορρά νύφης παραμένει «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και για χιλιοστή φορά έχει αρχίσει καινούργια προσπάθεια για να βρεθεί συμβιβαστική λύση -- δηλαδή τρόπος να παρακαμφθεί η Ελλάδα και εξασφαλισθεί το «Μακεδονία» για τη νύφη.

Όπως λέει και ο σοφός λαός βεβαίως «κάθε πέρυσι και καλύτερα» ήγουν κάθε φέτος και χειρότερα· και στην περίπτωση της ΦΥΡΟΜ το «χειρότερα» μεταφράζεται στην βιασύνη των «φίλων και συμμάχων» μας να σπρώξουν τα Σκόπια όπως-όπως μέσα στο ΝΑΤΟ.

Η βιασύνη αυτή εκπηγάζει από τον φόβο της Ρωσίας και της οφθαλμοφανούς απόφασης της Μόσχας να μην επιτρέψει την επανάληψη του γιουγκοσλαβικού της δεκαετίας του ενενήντα με άλλη φορεσιά. Με την Σερβία αρνητική σε οποιαδήποτε εμπλοκή της με το ΝΑΤΟ, για καταφανείς λόγους, η ΦΥΡΟΜ είναι η «λογική» επιλογή που ακολουθεί την ένταξη του Μαυροβουνίου στην ατλαντική συμμαχία.

Τα Σκόπια όμως, σήμερα υπό την επισφαλή κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ, αντιμετωπίζουν το φάσμα μιας γενικής αποσταθεροποίησης εξ αιτίας των άλυτων εσωτερικών τους αντιφάσεων και εθνοτικών διαιρέσεων που υποδαυλίζονται από τον αλβανικό αλυτρωτισμό.

Αυξανόμενη λαϊκή ανησυχία και επικίνδυνη αναταραχή εκδηλώνονται ήδη από το 2014 -- με την αμέριστη συνδρομή αλβανικών συμμοριών που ελέγχονται από τα Τίρανα, και τον αλβανό «Γκρουέφσκι» Έντι Ράμα, ο οποίος διατηρεί αρμονικές σχέσεις με τον ανερχόμενο σουλτάνο Ερντογκάν και τον καταζητούμενο εγκληματία πολέμου Θάτσι, «πρόεδρο» του Κοσσυφοπεδίου, του αποσταθεροποιητικού δηλ. κατασκευάσματος των ΗΠΑ-Ευρώπης στην καρδιά των Βαλκανίων.

Το κρίσιμο λοιπόν ερώτημα για την όπως-όπως εισδοχή των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ δεν βρίσκει απάντηση, τουλάχιστον θεωρητικά, χωρίς συμφωνία για το όνομα εκ μέρους της Ελλάδος για να κρατηθούν και τα (ελάχιστα πλέον) προσχήματα της «ισότητας» της Αθήνας με τους υπόλοιπους συμμάχους.

Η ασθμαίνουσα λοιπόν κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρέπει να διαχειρισθεί στην διαπραγμάτευση τις εξής αναπόφευκτες πραγματικές συνθήκες που θεωρούνται δεδομένες από τους ισχυρούς:

     Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ μένουν, εν τη απουσία ιστορικά ισορροπημένων αποφάσεων και πολιτικών, στην πεπατημένη της «επιτυχίας» του Dayton και των τεχνασμάτων δημιουργίας του «ανεξάρτητου» Κοσσυφοπεδίου και του «κράτους» Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, τα οποία είναι εστίες συνεχούς επικίνδυνης αστάθειας.
     Η διελκυστίνδα μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στα Βαλκάνια δημιουργεί πιθανότητες συγκρούσεων «δια πληρεξουσίων» (proxy war) εφ’ όσον δεν υπάρξει σύγκλιση Τραμπ-Πούτιν για γενικότερη εξισορρόπηση στη νότια Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Μέση Ανατολή.
     Η πίεση για άμεσο είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο· ένας ελιγμός εισόδου με μόνο το «ΦΥΡΟΜ» για να παρακαμφθούν ελληνικές αντιρρήσεις θα έχει απρόβλεπτους, μακροπρόθεσμους, και βλαπτικούς πολιτικούς και διπλωματικούς αντίκτυπους εν όψει της πλήρους αδυναμίας της χώρας μας.
     Δεν υπάρχει χρόνος για «εναλλακτικές», ούτε η πολυτέλεια ατέρμονης «διαπραγμάτευσης» καθώς η ελληνική κυβέρνηση τελεί εν επιτροπεία.
     Δυστυχώς για την Ελλάδα, η «πολιτικά ορθή» πνοή της ευρωπαϊκής όσο και της αμερικανικής διπλωματίας παραλείπει και παραμερίζει τεράστιες ιστορικές δυσκολίες και εγκλήματα προς όφελος «γεωπολιτικών στρατηγικών ασφάλειας» που κάθε άλλο παρά «ασφάλεια» εξασφαλίζουν για την χώρα μας (και η ιστορία του «σκοπιανού» από το 1991 και μετά αποδεικνύει του λόγου το αληθές).

Η πρόσφατη επίσκεψη του σκοπιανού ΥΠΕΞ Νίκολα Ντιμίτροφ στην Αθήνα δεν είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα. Τουναντίον επιβεβαίωσε ότι τα Σκόπια αισθάνονται ότι η πλάστιγγα γέρνει προς το μέρος τους καθώς ΝΑΤΟ και ΕΕ επείγονται για την «σταθεροποιητική» εισδοχή της ΦΥΡΟΜ, με το σημερινό «προσωρινό» όνομα, στην ατλαντική συμμαχία. Εφ’ όσον αυτό επιτευχθεί, και η τακτοποίηση του ονόματος μετατεθεί στο μέλλον μετά την «σταθεροποίηση», η κατάληξη για την Ελλάδα θα είναι αναπόφευκτα αρνητική.

Οι μοναδικές ελληνικές ελπίδες για την απομάκρυνση μιας πιθανής κατά κράτος νίκης των σκοπιανών στο θέμα του ονόματος στηρίζονται στις αντιδράσεις των «Μακεδόνων» αλβανών που ήδη κινούνται επιθετικά κατά του Ζάεφ: απαιτούν ίση συμμετοχή σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για το όνομα, αν και το θέμα δεν τους ενδιέφερε ποτέ ως αντικείμενο αιχμής μπροστά στις εθνοτικές τους ανησυχίες και την επιθυμία τους να επιβάλουν «πολυπολιτισμική δημοκρατία» αλβανικού ειδικού βάρους παρά την άρνηση των σλάβων μακεδονιζόντων (βλέπε, π.χ., την άμεσο απαίτηση για την ανακήρυξη της αλβανικής ως ισότιμης γλώσσας του κρατιδίου δίπλα στα σλάβο-μακεδονικά).

Οι έλληνες (εξουσιολάγνοι) πολιτικοί έχουν βέβαια ήδη εγκλωβιστεί στην περίφημη «σύνθετη ονομασία» με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν το όνομα «Μακεδονία». Τώρα όμως υπάρχει μια μικρή πιθανότητα διαπραγμάτευσης παραμερίζοντας τις παρελθούσες θέσεις. Ο σημερινός ΥΠΕΞ, κατ’ αντίθεση προς το υπόλοιπο κυβερνητικό σχήμα, φαίνεται να έχει διάθεση κάπως αποφασιστικής συζήτησης με τα Σκόπια, αλλά κυρίως με τους αιώνιους «διαμεσολαβητές».

Ίδωμεν. Και ελπίζωμεν.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Οι ελπίζοντες ότι συμμετοχή της ΦΥΡΟΜ στο ΝΑΤΟ εξασφαλίζει το αδιάσπαστο του κρατιδίου θα βρεθούν πιθανότατα προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Αγνοώντας τα χαρακτηριστικά του «βαλκανισμού», και τους αιώνες συγκρούσεων και φονικών ερίδων, θα κληθούν πιθανότατα να ελέγξουν έναν ακόμη βαλκανικό μικρό πόλεμο με μεγάλες προεκτάσεις.

Copyright: Research Institute for European and American Studies (www.rieas.gr) Publication date: 26 July 2017.
Note: The article reflects the opinion of the author and not necessarily the views of the Research Institute for European and American Studies (RIEAS).

Πηγή RIEAS


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δρ. Θεόδωρου Τσακίρη

Η διαπραγματευτική «Οδύσσεια» του Crans-Montana που κατέληξε σε ένα δυστυχές αλλά προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο θα πρέπει να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής περισυλλογής και δημιουργικής ενδοσκόπησης. Εάν υπήρξε κάτι το θετικό από το δράμα του Crans-Montana αυτό ήταν ότι η διεθνής κοινή γνώμη ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της τουρκικής αδιαλλαξίας την οποία βιώνουμε στο πετσί μας ως Κυπριακός Ελληνισμός εδώ και πάνω από 40 χρόνια.

Η διαδικασία αυτή ανέδειξε ότι το επίκεντρο του Κυπριακού προβλήματος δεν είναι άλλο από το ζήτημα της ασφάλειας και του εδαφικού επί των οποίων δεν είχε γίνει εδώ και 9 χρόνια καμία ουσιαστική συζήτηση. Το γεγονός ότι πήγαμε σε αμφότερες τις συσκέψεις απροετοίμαστοι κατά τρόπο βεβιασμένο ήταν κάτι περισσότερο από εμφανές. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τις συνεχείς αυτό-διαψεύσεις του κ. Αναστασιάδη και τις αυτό-αναιρέσεις των κόκκινων γραμμών που ο ίδιος έθετε δημοσίως, αρχικά στο δείπνο της 1η Δεκεμβρίου που οδήγησε στη Γενεύη και εν συνεχεία κατά τις εβδομάδες που προηγήθηκαν του επιβλαβέστερου δείπνου που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη τον περασμένο Ιούνιο.

Εκεί ο κ. Αναστασιάδης αποδέχθηκε να δώσει στον κ. Eide ρόλο οιωνοί επιδιαιτητή με αποτέλεσμα να υποχρεωθεί να θεωρήσει μια ημέρα πριν την έναρξη του Crans-Montana ότι το κείμενο του κ Eide δεν ήταν ούτε κοινό, ούτε δεσμευτικό και ούτε καν κείμενο επί των οποίων θα συζητούσαν οι πέντε πλευρές της διάσκεψης. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης είχε εξουσιοδοτήσει τον κ. Eide για να συντάξει το κείμενο αυτό προφανώς διέλαθε της προσοχής του προεδρικού επιτελείου.

Το φιλοτουρκικά ετεροβαρές κείμενο Eide προφανώς και έμεινε στο τραπέζι και αποτέλεσε τη βάση των βρετανο-τουρκικών προτάσεων που επανέφεραν στο προσκήνιο τις ιδέες του Σχεδίου Annan περί μιας Συνθήκης Εφαρμογής με βασικό γνώμονα να πάρουν όλες οι εγγυήτριες δυνάμεις από μια στρατιωτική βάση και να αναβαπτιστεί το αποικιοκρατικό σύστημα που δημιούργησαν οι συνθήκες εγγυήσεων και συμμαχίας. Προφανώς και ο κ. Αναστασιάδης, όπως και κανένας προκάτοχος ή διάδοχος του δεν θα μπορούσαν να αποδεχθούν κάτι τέτοιο, αλλά κανένας από τους προκατόχους του κ. Αναστασιάδη, του κ. Χριστόφια συμπεριλαμβανομένου, δεν έδωσε βήμα στο Ψευδοκράτος για να συζητήσει την κατάργηση διεθνών συνθηκών της Κυπριακής Δημοκρατίας, να συναινέσει δηλαδή σε 5μερή διάσκεψη.

Η κακή κληρονομιά του 5μερούς πλαισίου συζήτησης του ζητήματος των Εγγυήσεων αποτελεί το πρώτο τουρκικό κεκτημένο που μένει από αυτή τη διαδικασία «διαπραγμάτευσης» αλλά δυστυχώς δεν ήταν το μόνο. Οι προτάσεις της 4ης Ιουλίου του κ. Αναστασιάδη[1] αποτελούν μνημείο διαπραγματευτικής προχειρότητας χαρακτηριζόμενης από αβελτηρία ανάλογη αυτής του επικεφαλής του Τιτανικού που δεν είδε το Παγόβουνο. Οι προτάσεις του κ. Αναστασιάδη περί αποδοχής της Εκ Περιτροπής Προεδρίας, η παραχώρηση του πρώτου λόγου στους παράνομους χρήστες των περιουσιών των προσφύγων, σε περιοχές υπό μελλοντική υπό τ/κ διοίκηση περιοχή, και η αποδοχή Βέτο για τους Τουρκοκύπριους μέσω της διάταξης για απαραίτητη θετική τουρκοκυπριακή ψήφο για όλες τις αποφάσεις, παραβιάζουν ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου και τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ιδίου του κ. Αναστασιάδη, ο οποίος στο προεκλογικό του πρόγραμμα το 2013 είχε πει ότι δεν δεσμεύεται από την πρόταση του προκατόχου του για την εκ περιτροπής προεδρία.

Η πρόταση του με την οποία θα εξισώνονταν οι Ελλαδίτες που διαμένουν ως Ευρωπαίοι πολίτες στην Κύπρο έναντι των πολιτών ενός μη-κράτους μέλους της Ε.Ε. παραβίαζε τα δικαιώματα τους ως Ευρωπαίοι πολίτες και επειδή εξισώνονταν με τους Τούρκους αλλά και επειδή θα ήταν οι μόνοι πολίτες κράτους μέλους της Ε.Ε. που θα υφίσταντο αυτή την διάκριση. Μια τέτοια πρόταση θα κατέπιπτε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια εκτός και εάν γινόταν -όπως απαίτησαν οι Τούρκοι στο Crans-Montana και τη Γενεύη- τμήμα του πρωτογενούς ευρωπαϊκού δικαίου.

Οι λεόντειες υποχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη στα εσωτερικά κεφάλαια θα καθιστούσαν τη λύση θνησιγενή ακόμη και εάν περνούσε από τους Ε/Κ στο δημοψήφισμα κάτι εξαιρετικά αμφίβολο ακόμη και εάν ο κ. Αναστασιάδης κέρδιζε από την Τουρκία αυτά που πρότεινε στο ζήτημα της ασφάλειας, τι όμως ακριβώς πρότεινε; Πρότεινε κάτι χειρότερο ακόμη και από τις προτάσεις που ο ίδιος υπέβαλλε τον Σεπτέμβριο του 2016 στο δικοινοτικό διάλογο και τον Ιανουάριο του 2017 στη Γενεύη καθώς στο Crans-Montana σε αντίθεση με τότε:
  • Αποδέχθηκε την ύπαρξη Τούρκων αστυνομικών στην πολυεθνική αστυνομική δύναμη που θα παρέμεινε στο διηνεκές στην Κύπρο
  • Αποδέχθηκε όχι την άμεση κατάργηση/αποχώρηση των αγημάτων της ΤΟΥΡΔΥΚ και της ΕΛΔΥΚ μετά την εφαρμογή της λύσης αλλά τον επανακαθορισμό του αριθμού τους με απροσδιόριστη ρήτρα λήξης της παραμονής τους. Η βασική του διαφωνία με τους Τούρκους ήταν το εάν θα υπήρχε review όπως θέλαμε εμείς ή sunset clause όπως θέλανε οι Τούρκοι
  • Αποδέχθηκε την παραμονή απροσδιόριστου αριθμού τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ακόμη και ΜΕΤΑ την έναρξη εφαρμογής της συμφωνίας και ενώ στο μεταξύ θα έχουν αποκτήσει δικαιώματα βέτο οι Τ/Κ στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων της ΚΔ κατά δική του παραχώρηση
  • Δεν έκανε λόγο για ποσοστό αποχώρησης του 75% αλλά μιλούσε απλά για δραστική μεν απροσδιόριστη δε απόσυρση τουρκικών στρατευμάτων την πρώτη ημέρα της εφαρμογής της λύσης δηλαδή την πρώτη ημέρα μετά τη δημοψηφίσματα
  • Απαιτούσε την έναρξη της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων όχι ΕΩΣ την πρώτη ημέρα εφαρμογής της συμφωνίας αλλά ΑΠΟ ή ΚΑΤΑ την πρώτη ημέρα εφαρμογής, κάτι που είναι και πρακτικά και διαδικαστικά αδύνατον, καθώς πρέπει να περάσει ειδικός νόμος από την τουρκική βουλή που θα επιτρέψει την αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων από μια άλλη χώρα
  • Απαιτούσε την κατάργηση της συνθήκης των εγγυήσεων όχι πριν αλλά κατά την πρώτη ημέρα εφαρμογής της λύσης κάτι που επίσης δεν θα μπορούσε να γίνει κατά τρόπο αυτόματο
  • Δεν έλαβε καμία πρόνοια όπως του πρότειναν οι αρχηγοί των 3 κομμάτων των δυνάμεων της αλλαγής να υπάρξει μια μεταβατική περίοδος μετά το δημοψήφισμα εντός της οποίας δεν θα τίθεται σε εφαρμογή τη Συμφωνίας Λύσης έως ότου αποχωρήσουν από την Κύπρο όλες οι τουρκικές δυνάμεις.
  • Δεν έλαβε καμία πρόνοια για μηχανισμό εξακρίβωσης και επαλήθευσης της διαδικασίας αποχώρησης των τουρκικών δυνάμεων και του οπλισμού τους
Το αποτέλεσμα αυτών των προτάσεων θα ήταν ότι την ώρα που οι Τ/Κ θα έχουν αποκτήσει δικαιώματα βέτο, 24 ώρες μετά τα δημοψηφίσματα, μέσω της εφαρμογής των προνοιών της συμφωνίας που ο κ. Αναστασιάδης πρότεινε, η συνθήκη εγγυήσεων δεν θα είχε καταργηθεί ενώ θα βρίσκονταν στην Κύπρο ΟΛΟΙ του τούρκοι στρατιώτες…

* O δρ. Θεόδωρος Τσακίρης (tsakiris.t@unic.ac.cy) είναι Επίκουρος Καθηγητής Γεωπολιτικής & Ενεργειακής Πολιτικής, Πανεπιστημίου Λευκωσίας.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου