Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Σεπ 2017


Γράφει ο Δημήτρης Ι. Μανακανάτας

Αν κάποιος έλεγε στον οποιοδήποτε έλληνα ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από την Κύπρο, να αυτοεξαιρεθεί από το Διεθνές Δίκαιο με σκοπό να μετατρέψει μια εθνική επιτυχία σε εθνική αποτυχία για να μην αντιδράσει η Τουρκία τότε θα απαντούσε ότι πρόκειται για φαιδρότητες.

Σίγουρα το να προσπαθήσει από μόνη της η πολιτική ηγεσία της χώρας να υπονομεύσει μια τεράστια επιτυχία για τον Ελληνισμό στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής μόνο και μόνο για να μην δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία, ακούγεται τουλάχιστον προσβλητικό για την τότε ελληνική κυβέρνηση.

Ωστόσο σύμφωνα με τον πρώην υπουργού Εξωτερικών Νίκο Ρολάνδη της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 2003 η Αθήνα ζήτησε από τη Λευκωσία να αλλάξει μια συμφωνία με την Αίγυπτο, η οποία εάν ολοκληρωνόταν όπως προβλεπόταν αρχικά, το Κάιρο θα είχε αποδεχτεί πως το Καστελόριζο έχει ΑΟΖ. Με απλά λόγια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να πραγματοποιήσει η Ελλάδα μια κίνηση ματ έναντι της Τουρκίας σε σχέση με την ΑΟΖ, αλλά η τότε ηγεσία του ΥΠΕΞ με επικεφαλής τον Γιώργο Παπανδρέου δεν στάθηκε αντάξια των περιστάσεων…

Ως γνωστόν στις 17 Φεβρουαρίου του 2003, υπεγράφη συμφωνία μεταξύ της Αιγύπτου και της Κύπρου σχετικά με την εκμετάλλευση των δυνητικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ της Κύπρου. Η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ των δυο κρατών πραγματοποιήθηκε στο Κάιρο και για την κυπριακή πλευρά επικεφαλής ήταν ο τότε υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανία και Τουρισμού Νίκος Ρολάνδης.

Ο κ. Ρολάνδης είχε χρηματίσει και ως υπουργός Εξωτερικών από το Μάρτιο του 1978 έως το Σεπτέμβριο του 1983 και θεωρείται ο κύριος χειριστής της ενεργειακής συμφωνίας με την Αίγυπτο. Υπενθυμίζεται ότι μετά από πολύμηνες μυστικές διαβουλεύσεις με τις αιγυπτιακές αρχές, λίγο πριν από την πτώση της κυβέρνησης του προέδρου Γλαύκου Κληρίδη, ο κ. Ρολάνδης ολοκλήρωσε τη διακρατική συμφωνία. Ειδικότερα, η κυπριακή πλευρά εκπροσωπήθηκε από τον Νίκο Ρολάνδη, ενώ από την αιγυπτιακή πλευρά υπέγραψε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Αχμέτ Μάχερ.

Η κυπριακή πλευρά με μία άκρως επιτυχημένη διαπραγματευτική τακτική κατάφερε αυτό που επεδίωκε εξ’ αρχής, δηλαδή να πείσει την Αίγυπτο να υπογράψει μία ισορροπημένη συνθήκη που δεν θα δημιουργούσε επικοινωνιακό θόρυβο που πιθανόν να έκανε την Τουρκία να αντιδράσει με τον γνωστό τρόπο της αμφισβήτησης των πάντων.

Η κυπριακή πλευρά ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την όλη διαπραγμάτευση διότι είχε καταφέρει το Κάιρο να αποδεχθεί τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κυπριακής και της αιγυπτιακής ΑΟΖ και να ακολουθεί τον κανόνα της μέσης χάραξης από τις ακτογραμμές των δύο χωρών.

Τα χωρικά ύδατα ανάμεσα στην Τουρκία και το Καστελόριζο

Η πραγματική δύναμη της διπλωματίας

Θα πρέπει να σημειωθεί πως η συγκεκριμένη πρακτική δεν είναι και τόσο αυτονόητη, διότι υπάρχει η τάση όταν το ένα κράτος διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ακτογραμμή σε σχέση με το άλλο κράτος, όπως φυσικά συμβαίνει στην περίπτωση της Αιγύπτου με την Κύπρο, να ευνοείται το κράτος με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή.

Έτσι, ενώ η θέση της Αιγύπτου ήταν να ακολουθηθεί ο συγκεκριμένος κανόνας και η Λευκωσία δεν φαινόταν να έχει κάποια δεδομένα για να το αποτρέψει, τελικά αυτό δεν ίσχυσε, διότι για ακόμα μια φορά αποδείχθηκε πως η πραγματική δύναμη της διπλωματίας έγκειται στην συνεχή ενημέρωση και την σωστή αποκωδικοποίηση και σύνθεση των πληροφοριών από τους χειριστές της.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση η διπλωματική υπηρεσία της Κύπρου ενημέρωσε την κυβέρνηση, πως την ίδια περίοδο το Κάιρο διαπραγματευόταν μία αντίστοιχη συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για την Ερυθρά Θάλασσα.

Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά ήταν πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η ακτογραμμή της Σαουδικής Αραβίας είναι τριπλάσια από αυτή της Αιγύπτου. Κατά συνέπεια, εάν η Αίγυπτος επέμενε στη διαπραγμάτευση με την Κύπρο, δεν μπορούσε να μη δεχθεί την ανάλογη εξέλιξη (εις βάρος όμως αυτή τη φορά), διότι υπήρχε νομικό προηγούμενο σε σχέση με την διαπραγμάτευσή της με τη Σαουδική Αραβία. Μετά την κατάλληλη επεξεργασία των νέων στοιχείων η Λευκωσία έθεσε με διπλωματικό αλλά σαφή τρόπο το ζήτημα στη σωστή του βάση στην αιγυπτιακή πλευρά, με αποτέλεσμα το Κάιρο να αποδεχτεί τη μέση χάραξη.

Με άλλα λόγια, απεφεύχθη η επανάληψη της περίπτωσης του δίπολου Μάλτας-Λιβύης, στην οποία η Βαλέτα αναγκάστηκε λόγω του μεγέθους των ακτογραμμών της Τρίπολης σε σχέση με τη δική της να μεταφερθεί η χάραξη των εκατέρωθεν ΑΟΖ στα κατά 30% περίπου βορείως από τη μέση γραμμή.

Επιπροσθέτως, η Λευκωσία, ακολουθώντας την ίδια πετυχημένη συνταγή, κατάφερε να διαπραγματευτεί με βάση τον κανόνα της μέσης γραμμής τα όρια της ΑΟΖ τόσο με το Ισραήλ όσο και με το Λίβανο. Ωστόσο όλα τα προαναφερθέντα είναι λίγο πολύ γνωστά και ο κύριος λόγος που αναφέρθηκαν ήταν αφενός για να καταστεί σαφές ότι ο κ. Ρολάνδης είναι ένα έμπειρος πολιτικός που έχει φέρει επιτυχώς εις πέρας δύσκολα διπλωματικά εγχειρήματα και αφετέρου για να γίνει κατανοητό πως επιτυχημένο διπλωματικό σώμα, είναι εκείνο που διαθέτει ενημερωμένη, αναλυτική και συνδυαστική σκέψη σε συνδυασμό με τολμηρές κινήσεις σε ένα πλαίσιο χαμηλών τόνων.

Η πολιτική της υποχωρητικότητας

Δημιουργεί λοιπόν έντονα ερωτηματικά σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη ώστε ο Ν. Ρολάνδης να δηλώνει δημοσίως πως η Ελλάδα έχασε μια μεγάλη ευκαιρία, φοβούμενη την αντίδραση της Τουρκίας.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην υπουργού (σε εκπομπή στο PIK 1), η Αθήνα λίγο πριν από την επικείμενη υπογραφή της Κύπρου με την Αίγυπτο αναφορικά με την οριοθέτηση της οριογραμμής των μεταξύ τους ΑΟΖ, επέδειξε διστακτικότητα και επενέβη ζητώντας από τη Λευκωσία να μετακινήσει τη γραμμή που έχει συμφωνήσει με το Κάιρο λίγο ανατολικότερα.

Ακολουθεί το απόσπασμα με τη δήλωση του Νίκου Ρολάνδη:


Συγκεκριμένα ο κ. Ρολάνδης αναφέρει ότι η Κύπρος το 2003 είχε συμφωνήσει με την Αίγυπτο σε μία οριογραμμή η οποία εκτεινόταν ακριβώς μέχρι το σημείο που αρχίζει η ελληνική ΑΟΖ εάν συνυπολογιστεί σε αυτή το Καστελόριζο. Με απλά λόγια η Κύπρος είχε καταφέρει να πείσει την Αίγυπτο να αναγνωρίσει το Καστελόριζο ως έχων ΑΟΖ με αποτέλεσμα, εάν η συγκεκριμένη συμφωνία υπογραφόταν ως είχε, η Αίγυπτος να μην μπορούσε μετά να διαπραγματευτεί τίποτα με την Τουρκία που θα αφορούσε την ελληνική και την κυπριακή ΑΟΖ.

Μια άλλη πιο απλή αλλά ουσιαστική προσέγγιση του θέματος, δεικνύει ότι η Κύπρος είχε προετοιμάσει το έδαφος για να περιφρουρήσει η Ελλάδα τα δικαιώματα της στην περιοχή, διότι στην περίπτωση που υπογραφόταν η συμφωνία η Τουρκία δεν θα μπορούσε σήμερα να προκαλεί ασύστολα στο Αιγαίο επικαλούμενη δήθεν το δίκαιο της θάλασσας.

Σύμφωνα πάντα με τον Νίκο Ρολάνδη, ο οποίος επικαλείται πρακτικά συνεδριάσεων στο γραφείου του γενικού εισαγγελέα, αντιπροσωπία του ελληνικού ΥΠΕΞ «παρακάλεσε» την κυπριακή πλευρά να μην υπογράψει την οριογραμμή έως εκεί που άρχιζε η ελληνική ΑΟΖ, κατά τις προβλέψεις του Δικαίου της Θάλασσας, αλλά να μεταφέρει τη γραμμή κατά 8 ν.μ. ανατολικότερα, ήτοι 15 χιλιόμετρα περίπου, για να μην δημιουργηθούν επιπλοκές με τις γείτονες χώρες.

Με απλά λόγια η τότε ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα το ΥΠΕΞ ακολουθώντας την πολιτική της υποχωρητικότητας με την κίνηση της αυτή δίδει πάτημα στην Άγκυρα ώστε στην περιοχή του Καστελορίζου να δημιουργηθεί μία de facto «γκρίζα ζώνη».

Εάν κάποιος προσπαθήσει να αντιληφθεί το μέγεθος των αποκαλύψεων του κ. Ρολάνδη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε καταφέρει ήδη από το 2003, την οριοθέτηση της ΑΟΖ κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επωφελούνταν και η Ελλάδα εφόσον, εάν η Αίγυπτος υπέγραφε την αρχική συμφωνία τότε δεν θα υπήρχε περίπτωση η Τουρκία να μπορεί να σύρει το Κάιρο αργότερα σε ατραπούς οι οποίες θα δημιουργούσαν σοβαρά θέματα σε ότι αφορούσε τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Η άλλη όμως δυστυχώς αρνητική διαπίστωση που προκύπτει από τα λεγόμενα του κ. Ρολάνδη είναι η έλλειψη αποφασιστικών κινήσεων της ελληνικής διπλωματίας. Η Αθήνα φοβισμένη πως η επιτυχία της Κύπρου που θα αντανακλούσε και στην ίδια – ίσως μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε διότι εάν υπογραφόταν η συμφωνία η Αθήνα θα αναγκαζόταν να ενεργήσει επιτέλους ως κράτος και όχι ως …αποικία-, ουσιαστικά όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, «έβαλε τα χέρια της και έβγαλε τα μάτια της».

Η «απόσταση» της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία….

Ειδικότερα, με το να ζητήσει από την Κύπρο να αυτοεξαιρεθεί από το διεθνές δίκαιο ουσιαστικά οδήγησε να καταστεί επί της ουσίας «γκρίζα» μία μεγάλη περιοχή 8 περίπου ναυτικών μιλίων, η οποία εάν η Λευκωσία δεν «κατανοούσε» την «έκλυση» της Αθήνα θα ήταν τώρα κυπριακή και επιπρόσθετα η γραμμή που δυνητικά πιθανόν να διαχωρίζει την ελληνική από την κυπριακή ΑΟΖ!

Σε κάθε περίπτωση τα 15 αυτά χιλιόμετρα που «γκρίζαρε» ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του προ 14ετίας στην Ανατολική Μεσόγειο αντανακλούν την «απόσταση» της εθνικής επιτυχίας από την εθνική αποτυχία.

Υπενθυμίζουμε ότι τα τελευταία 40 χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις αποφεύγουν να κάνουν γεωτρήσεις στο Αιγαίο για να μην «ταράξουν» την Τουρκία. Υπενθυμίζουμε ότι ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου όταν το 1975 επί πρωθυπουργίας του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή είχε πει την ιστορική πλέον φράση «βυθίσατε το Χόρα», όταν το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» είχε βγει για έρευνα σχετική με υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου, στην ελληνική υφαλοκρηπίδα την οποία και παραβίασε.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη δήλωση του αυτή, ήθελε να υποδηλώσει την αδυναμία της τότε κυβέρνησης να απειλήσει την Τουρκία με μια δυναμική αντίδραση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επόμενη χρονιά η Άγκυρα να αναγγείλει εκ νέου την έξοδο του «Χόρα» για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες του Αιγαίου που ανήκουν στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών.

Ωστόσο όταν Ανδρέας Παπανδρέου έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός και το «Χόρα» με την νέα του ονομασία ΜΤΑ Sismik Ι το οποίο θεωρητικά είχε μετατραπεί σε ερευνητικό σκάφος γεωλογικού χαρακτήρα, εμφανίστηκε εν δράσει μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης και προκάλεσε τη μεγάλη κρίση του Μαρτίου του 1987, παρότι αρχικά χειρίζεται δυναμικά το θέμα και εμπλέκει το ΝΑΤΟ σε μια πιθανή σύρραξη στο Αιγαίο, τελικά κάνει τακτική οπισθοχώρηση διακηρύσσοντας την αρχή «μη πόλεμος». Αυτή την τακτική ακολούθησαν σε γενικές γραμμές όλες οι μετέπειτα ελληνικές κυβερνήσεις με τα γνωστά αποτελέσματα. Ελπίζουμε κάποια στιγμή οι ιθύνοντες της πολιτικής σκηνής να κατανοήσουν τη λαϊκή ρήση «τα παθήματα να γίνονται μαθήματα»…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο “ιερός πόλεμος” χτυπά της πόρτα της Ελλάδας και δεν κάνει εξαιρέσεις

Της Νεφέλης Λυγερού

Προβληματισμό έχει προκαλέσει στις εγχώριες αρχές ασφαλείας ένα περίεργο περιστατικό που σημειώθηκε προ εβδομάδων στο κέντρο της Αθήνας. Σύμφωνα με πληροφορίες, έξω από τη Διεύθυνση Αλλοδαπών ένας άνδρας άρχισε να φωνάζει το γνωστό «Αλλαχού Ακμπάρ» (ο θεός είναι μεγάλος), με κρατούμενους να βγαίνουν στα παράθυρα και να αρχίζουν να φωνάζουν και εκείνοι, δημιουργώντας έτσι μία έκρυθμη κατάσταση. Άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. έσπευσαν να τον συλλάβουν και να τον ανακρίνουν. Εξάλλου, οι ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας βρίσκονται σε εγρήγορση μετά το αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα τζιχαντιστών στη Βαρκελώνη.

Στο εγχειρίδιο του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας με τίτλο «Ισλαμιστική Ριζοσπαστικοποίηση και Τρομοκρατία στην Ευρώπη» επισημαίνεται ότι η Ελλάδα, όπως και άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, δεν έχουν ακόμη βιώσει την ένταση του κινδύνου της ισλαμικής τρομοκρατίας. Ωστόσο, στα επόμενα χρόνια οι χώρες αυτές θα βρεθούν αντιμέτωπες με σημαντικές προκλήσεις.

Είναι ακριβές πως η Ελλάδα δεν έχει ούτε σταυροφορικό, ούτε αποικιοκρατικό παρελθόν. Επίσης, λόγω και γειτνίασης, διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με τον Αραβικό Κόσμο και ευρύτερα με το Ισλάμ. Είναι αξιοσημείωτο ότι το Κοράνι κάνει ειδική αναφορά στους Έλληνες. Το σημαντικότερο είναι ότι η Ελλάδα θεωρείται από τους τζιχαντιστές αφ’ ενός διάδρομος, αφ’ ετέρου χώρος όπου διατηρούν πυρήνες στήριξης.

Δεν αποτελούν εγγύηση

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν αποτελούν εγγύηση πως η χώρα μας είναι στο απυρόβλητο. Παρά τις θετικές ιδιαιτερότητές της, είναι μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και είναι γεωγραφικά προσβάσιμη από τη Μέση Ανατολή. Άρα δεν μπορεί να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να καταστεί δυνητικός στόχος ριζοσπαστικών ισλαμικών οργανώσεων.

Μια πιθανή τρομοκρατική ενέργεια θα μπορούσε κάλλιστα να κατευθυνθεί εναντίον δυτικού στόχου (διπλωματικού, τουριστικού, επιχειρηματικού) σε ελληνικό έδαφος. Ο εφησυχασμός, λοιπόν, δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση. Εξάλλου, οι τελευταίες επιθέσεις αποδεικνύουν ότι οι τρομοκράτες στοχεύουν στην πρόκληση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού θυμάτων, κυρίως τουριστών και ανυποψίαστων πολιτών σε χώρους μαζικής συγκέντρωσης.

Ακόμα και αν αρμόδια στελέχη διατείνονται ότι για τους προαναφερθέντες λόγους η Ελλάδα δεν θα αποτελέσει στόχο μίας μεγάλης κλίμακας επίθεσης, ο φόβος των “μοναχικών λύκων” είναι ζωντανός. Αξιωματούχος, μάλιστα, σχολίασε ότι «δεν είναι θέμα αν θα σημειωθεί κάποιο μεμονωμένο περιστατικό, αλλά πότε θα συμβεί αυτό».

Το ενδεχόμενο ασύμμετρου πλήγματος σε ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς είχε αποτελέσει αντικείμενο σειράς συσκέψεων την περασμένη άνοιξη και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Κι αυτό γιατί στις περιοχές αυτές συγκεντρώνονται μεγάλοι και διαφορετικοί πληθυσμοί από πολλές δυτικές χώρες.

Η έκθεση της Europol

Στη φετινή έκθεση της Europol για την τρομοκρατία υπάρχει ειδικό κεφάλαιο για τη λεγόμενη ισλαμική τρομοκρατία. Σε αυτό αναφέρεται ότι το 2016 συνελήφθησαν σε χώρες της ΕΕ συνολικά 718 άτομα ως ύποπτοι τζιχαντιστές, αριθμός ρεκόρ την τελευταία πενταετία. Ο μεγαλύτερος αριθμός συλλήψεων έγινε στη Γαλλία (429 άτομα), ενώ ακολουθούν η Ισπανία (69) και το Βέλγιο (62).

Στο ίδιο κεφάλαιο, όμως, υπάρχει μία εντυπωσιακή πληροφορία: το 2016 συνελήφθησαν στην Ελλάδα 15 άτομα ως ύποπτοι τζιχαντιστές. Σε ολόκληρη την έκθεση, ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα επιπλέον στοιχείο για τις συγκεκριμένες συλλήψεις. Οι συγκεκριμένες πληροφορίες είναι απόρρητες και γι’ αυτό οι ελληνικές αρχές ασφαλείας δεν ανακοίνωσαν αυτές τις συλλήψεις.

Ελήφθησαν, ωστόσο, πρόσθετα μέτρα ασφαλείας το καλοκαίρι, ιδιαίτερα στην Αττική και όσο είναι δυνατόν σε κοσμοπολίτικα νησιά. Παραλλήλως, έχουν πραγματοποιηθεί ασκήσεις προσομοίωσης για την αντιμετώπιση ακραίων καταστάσεων σε κεντρικά σημεία της πόλης. Βασικό μέλημά τους είναι η αποτροπή μίας ενός ή δύο φανατικών που θα επιχειρήσουν με μαχαίρι ή όχημα να προκαλέσουν ανθρώπινες απώλειες.

Επειδή η χρήση κάποιου οχήματος είναι ένα από τα πιθανά σενάρια στους περισσότερους γνωστούς πεζόδρομους υπάρχουν ήδη ή τοποθετούνται κολωνάκια. Οι αυξημένες περιπολίες στα πιο τουριστικά σημεία της Αθήνας έχουν πια εδραιωθεί. Τέλος, υπάρχει μεγάλη αύξηση των προσαγωγών, καθώς υπάρχει ειδική οδηγία: αν κάτι ή κάποιος φαίνεται ύποπτος γίνεται προσαγωγή, δεν το διακινδυνεύουν. Εξάλλου, οι αρχές θέλουν να έχουν ξεκάθαρη εικόνα για όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα.

Στο μικροσκόπιο και τα άτυπα τζαμιά

Κάτω από διαρκή έλεγχο βρίσκονται και τα άτυπα τζαμιά, οι δεκάδες λατρευτικοί χώροι που λειτουργούν χωρίς άδεια. Γύρω από αυτά και με το πέρασμα των χρόνων έχουν στηθεί κάποια συστήματα πληροφόρησής με αποτέλεσμα να επιτηρούνται αρκετά αποτελεσματικά άτομα και χώροι. Το σημαντικό, μάλιστα, είναι ότι κατά κανόνα οι ίδιες οι μουσουλμανικές κοινότητες συνεργάζονται με την Αστυνομία, καθώς δεν θέλουν φανατικούς που ρέπουν προς τον τζιχαντισμό στους κόλπους τους.

Γεγονός παραμένει ότι μέχρι σήμερα κανένας μουσουλμάνος με ελληνική ιθαγένεια, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών, δεν έχει πάει να πολεμήσει στις γραμμές του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής οι ύποπτες διελεύσεις ατόμων που φέρονται να επιστρέφουν από εμπόλεμες ζώνες, χρησιμοποιώντας τις διαδρομές των προσφύγων.

Δεδομένου, μάλιστα, ότι η Ελλάδα αποτελεί σημείο διέλευσης ατόμων (με ευρωπαϊκά διαβατήρια ή όχι) που μετακινούνται από και προς τις εμπόλεμες ζώνες με αδιευκρίνιστους σκοπούς. Οι επιστρέφοντες μαχητές που έχουν υπόβαθρο εμπλοκής σε μάχη αποτελούν μια επιπρόσθετη απειλή ασφαλείας, σε σύγκριση με αυτούς που δεν έχουν εμπειρία συμμετοχής σε μάχες.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχουν περάσει δεκάδες επιβεβαιωμένοι τζιχαντιστές από τη χώρα μας. Πρόκειται για ανθρώπους που πέρασαν από τη Συρία μέσω της Τουρκίας με βάρκες στα ελληνικά νησιά. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εντοπιστεί και καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές. Πολλοί από αυτούς έχουν μετακινηθεί προς την κεντρική Ευρώπη και άλλοι βρίσκονται ακόμα εδώ.

Πυρήνες τζιχαντιστών στην Ελλάδα

Παρ’ ότι υπάρχουν σαφείς πληροφορίες ότι έχουν πολεμήσει στις γραμμές του ISIS, δεν συλλαμβάνονται, καθώς δεν έχουν διαπράξει καμία αξιόποινη πράξη στη χώρα μας. Απλώς είναι ύποπτοι για ενδεχόμενη τρομοκρατική δράση. Εξάλλου, η Ελλάδα αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα με όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες: για πολλούς υπόπτους υπάρχουν πληροφορίες για εξτρεμιστική δράση, αλλά δεν υπάρχουν τα στοιχεία σε βάρος τους, προκειμένου να γίνουν συλλήψεις...

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Δεν είναι θέμα αν, αλλά πότε θα συμβεί..."


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



23 Σεπ 2017


Σάλος μέγας έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες λόγω μίας τροπολογίας που κατετέθη από τον υπουργό Δικαιοσύνης και αφορά στον τρόπο εφαρμογής των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δικαίως η τροπολογία συνδέεται με τη λειτουργία του σωματείου “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”.

Tου Άγγελου Συρίγου

Το συγκεκριμένο σωματείο ιδρύθηκε το 1927 ως “Οίκος της Τουρκικής Νεολαίας” στην Ξάνθη. Το 1936 μετονομάσθηκε με απόφαση των ελληνικών δικαστηρίων σε “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, γεγονός που επανελήφθη το 1946. Η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”, όπως και το αδελφό σωματείο “Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής” απετέλεσαν τη μεταφορά στην Ελλάδα των λεγομένων “Τουρκικών Εστιών” [Türk Ocakları] που είχαν πρωτοσυστήσει οι Νεότουρκοι το 1912 και είχε αναπτύξει ο Κεμάλ μετά το 1924.

Στόχος των “Τουρκικών Εστιών” ήταν η επιβολή των κεμαλικών αρχών μέσω της δημιουργίας κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων που ξέφευγαν από τη θρησκεία. Σε απόλυτη ταύτιση στο καταστατικό της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης” αναφερόταν ρητώς ως στόχος: «να συμβάλει εις την μεταξύ των Τούρκων της Δυτικής Θράκης διάδοση των πνευματικών, κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων των προελθουσών εκ της τουρκικής μεταπολιτεύσεως». Οι μεταρρυθμίσεις της τουρκικής μεταπολιτεύσεως ήσαν οι αλλαγές που είχε επιβάλλει ο Κεμάλ μετά το 1923.

Αρχικώς η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” είχε ως στόχο τους Παλαιομουσουλμάνους δηλαδή εκείνα τα μέλη της μειονότητας που απέρριπταν τις κεμαλικές αλλαγές και επέμεναν να χρησιμοποιούν την οθωμανική γραφή. Το 1968 η χούντα, με ένα μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψε με την Τουρκία, εξάλειψε το εμπόδιο των Παλαιομουσουλμάνων με πλήρη επικράτηση των Κεμαλικών.

Έκτοτε η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” άλλαξε στόχο: στράφηκε στον συνειδησιακό εκτουρκισμό των Πομάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η πλειοψηφία των μελών της προέρχεται από τα πομακοχώρια του ορεινού όγκου της Ροδόπης και όχι από τα τουρκόφωνα χωριά του κάμπου.

Η διαγραφή της “Τουρκικής Ενώσεως Ξάνθης”

Το 1984 τα ελληνικά δικαστήρια, μετά από προσφυγή του τότε Νομάρχη Ξάνθης, διέγραψαν από το βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου την “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”. Το 2005 η υπόθεση κατέληξε στον Άρειο Πάγο, ο οποίος αποδέχθηκε τη διαγραφή του σωματείου με το αιτιολογικό ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης”:

- Επιδιώκει «την προώθηση εντός των ορίων της Ελληνικής Επικράτειας πολιτειακών σκοπών ξένου κράτους και συγκεκριμένα της Τουρκίας».

- «Δεν συμβάλλει στην ειρηνική συμβίωση των πολιτών της περιοχής… αλλά εγείρει ανύπαρκτο μειονοτικό πρόβλημα ‘Τούρκων’».

- Θέλει να εμφανίσει ότι στην Ελλάδα κατοικεί «μία δεινώς καταπιεζόμενη εθνική τουρκική μειονότητα», ενώ με τη σύμβαση της Λωζάννης αναγνωρίζεται «μόνον η ύπαρξη θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητας».

Το σωματείο έκλεισε μόνον στα χαρτιά. Συνέχισε κανονικότατα τη λειτουργία του, εξακολουθώντας να κάνει εκλογές, χορούς κι εκδηλώσεις. Το μόνο πράγμα που άλλαξε ήταν ότι η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” κατέβασε από την πρόσοψη του κτηρίου που στεγάζεται την ονομασία. Η συνέχιση της λειτουργίας του σωματείου είναι μία εξαιρετικά σημαντική παράμετρος που όμως αδυνατούν να αντιληφθούν στο εξωτερικό.

Όταν διαγράφεις ένα σωματείο και αυτό συνεχίζει κανονικά τη λειτουργία του επί 30 χρόνια χωρίς πρόβλημα πώς είσαι Κράτος Δικαίου; Επειδή θεωρούν ότι αυτά τα πράγματα αποκλείονται, πιστεύουν ότι η Ελλάδα παραβιάζει βάναυσα τα μειονοτικά δικαιώματα.

Η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Το 2008 η Ελλάδα καταδικάστηκε από το ΕΔΑΔ (Προσφυγή αρ. 26698/05) για παραβίαση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι της Συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το Δικαστήριο δεν ασχολήθηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης. Αναφέρθηκε μόνον στην παραβίαση της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου:

- «Μόνον ο τίτλος και η χρήση του όρου “τουρκικός” μέσα στο Καταστατικό δεν αρκούσαν… για να εξαχθεί το συμπέρασμα της επικινδυνότητας του σωματείου για την δημόσια τάξη».

- «Το Σωματείο συνέχισε, επί μισό αιώνα περίπου, τις δραστηριότητές του χωρίς κανένα εμπόδιο μέχρι την διάλυσή του δια της δικαστικής οδού το έτος 1983. …σε ολόκληρη την διάρκεια της ύπαρξης του, τίποτα δεν άφηνε να φανεί ότι το Καταστατικό του απέκρυπτε διαφορετικούς στόχους και προθέσεις από εκείνους που δήλωνε δημοσίως».

- «Δεν προκύπτει από την δικογραφία ότι ο πρόεδρος ή τα μέλη του Σωματείου προσέφυγαν ποτέ στην βία, στην εξέγερση ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή απόρριψης των δημοκρατικών αρχών, γεγονός που θα συνιστούσε ουσιώδες στοιχείο, το οποίο θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη…Όσο εξοργιστικές και απαράδεκτες και να μπορούν να φανούν στα μάτια των αρχών ορισμένες απόψεις ή όροι που χρησιμοποιούνται, η διάδοσή τους δεν θα μπορούσε αυτομάτως να θεωρηθεί μία απειλή για την δημόσια τάξη και την εδαφική ακεραιότητα μιας χώρας».

Εκτός από την περίπτωση της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” η Ελλάδα έχει επίσης καταδικασθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και στις περιπτώσεις δύο άλλων μειονοτικών σωματείων με αντίστοιχο σκεπτικό.

Το πρόβλημα και η τροπολογία

Ακολούθως η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας εφαρμογή της αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και επανεγγραφή στο βιβλίο σωματείων του Πρωτοδικείου Ξάνθης. Η προσφυγή απερρίφθη με το σκεπτικό ότι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που καταδικάζουν την Ελλάδα δεν συνεπιφέρουν υποχρεωτικώς και μεταβολή της νομολογίας των ελληνικών δικαστηρίων. Δημιουργούν την υποχρέωση στο κράτος-παραβάτη να βρει έναν τρόπο να συμμορφωθεί με το αποτέλεσμα. Η επιλογή του τρόπου αφήνεται στο ίδιο.

Έκτοτε βρισκόμαστε σε αμυντική θέση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κάθε φορά που συζητείται στην Επιτροπή Υπουργών η συμμόρφωση των κρατών-μελών με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Επανειλημμένως η Επιτροπή έχει εκφράσει τη δυσφορία της για τη μη συμμόρφωσή μας.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: Η τροπολογία Κοντονή και η “Τουρκική Ένωση Ξάνθης"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει το 4ο Ράιχ, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα – παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Χωρίς καμία αμφιβολία φαίνεται φως στο τούνελ, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης της Ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η «διαδικασία αποσύνθεσης», μεταξύ των χωρών του κέντρου όπως είναι η Γερμανία, η Αυστρία και η Ολλανδία, καθώς επίσης της νοτίου περιφέρειας (Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία) συνεχίζει να εξελίσσεται –  παραμένοντας ένα άλυτο πρόβλημα.


Ειδικότερα, το πραγματικό ΑΕΠ της Γερμανίας αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1999 και 2016 κατά 24,1% – ενώ το αντίστοιχο της Ιταλίας μόλις κατά 4,6%, της Πορτογαλίας κατά 8,2% ενώ της Ελλάδας κατά 0%, λόγω της κρίσης του 2010 που μεσολάβησε, οδηγώντας την οικονομία πάνω από 17 χρόνια πίσω (γράφημα).

Το ΑΕΠ της Ισπανίας βέβαια αυξήθηκε περισσότερο από της Γερμανίας, με κινητήριο δύναμη τις κατασκευές και τη φούσκα ακινήτων που δημιουργήθηκε, με τίμημα όμως την κρίση και τον τετραπλασιασμό του δημοσίου χρέους για να μπορέσει να αντιμετωπισθεί – ενώ ακόμη και σήμερα έχει μεγάλο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της, καθώς επίσης σημαντικά τραπεζικά προβλήματα.


Το μέγεθος τώρα που είναι σημαντικό δεν είναι τόσο το ΑΕΠ, όσο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ (γράφημα) – το οποίο σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου είναι χαμηλότερο από την εποχή της υιοθέτησης του ευρώ, ενώ της Γερμανίας αυξήθηκε, τεκμηριώνοντας ακόμη μία φορά ότι απομυζεί τους εταίρους της. Ακόμη χειρότερα, τόσο στην Πορτογαλία, όσο και στην Ελλάδα, λεηλατείται κυριολεκτικά η δημόσια και η ιδιωτική τους περιουσία (άρθρο) – όπου η μεν πρώτη χαρακτηρίζεται ήδη ως χώρα της Lidl, ενώ η δεύτερη ξεπουλιέται, όπως ανέφερε ακόμη και η γαλλική τηλεόραση (βίντεο).


Τρίτο σημαντικότερο μέγεθος, ίσως το χειρότερο όλων, είναι η εξέλιξη της ανεργίας – η οποία σε όλες τις χώρες του Νότου είναι αρκετά υψηλότερη σε σχέση με το 2000, ενώ στη Γερμανία χαμηλότερη (γράφημα). Έτσι αποδεικνύεται πως η χώρα δεν εισάγει μόνο πλούτο από τους εταίρους της αλλά, επίσης, θέσεις εργασίας – εξάγοντας τους φτώχεια και ανεργία.

Ειδικά όσον αφορά την Ισπανία, διαπιστώνει κανείς έκπληκτος ότι, το ΑΕΠ της αυξάνεται ενώ η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα – κάτι που είναι αδύνατον να συμβαίνει, αφού δεν μπορεί να παράγεται ΑΕΠ από το πουθενά. Ενδεχομένως λοιπόν να χρησιμοποιούνται στατιστικά τεχνάσματα, όπως στην περίπτωση της Ιρλανδίας – στην οποία αυξήθηκε τεχνητά το ΑΕΠ για να μειωθεί η σχέση χρέος/ΑΕΠ, έχοντας αποκαλυφθεί πρόσφατα ότι το μέγεθος ήταν πλασματικό (ανάλυση).

Σύμφωνα τώρα με πρόσφατες έρευνες, το πρόβλημα της εκ διαμέτρου  αντίθετης εξέλιξης των χωρών του κέντρου και της περιφέρειας μετά την υιοθέτηση του ευρώ, εντάθηκε από την αντιπαραγωγική ευρωπαϊκή δημοσιονομική πολιτική (πηγή) – ενώ έναν σημαντικότατο ρόλο διαδραμάτισε το μακροοικονομικό μοντέλο της Κομισιόν, το οποίο χρησιμοποιείται για την εκτίμηση των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, καθώς επίσης των δημοσιονομικών προσπαθειών των κρατών-μελών (πηγή).

Πιο συγκεκριμένα, το μοντέλο αυτό φαίνεται μεν τεχνοκρατικό και αφηρημένο, αλλά έχει πολύ πραγματικές και πολύ αρνητικές επιπτώσεις – όσον αφορά την εξέλιξη της ευρωπαϊκής οικονομίας, οπότε του βιοτικού επιπέδου των διαφόρων χωρών. Θα συνεχίσει δε να επιδεινώνει την κατάσταση, εάν δεν αλλάξει εκ βάθρων – ενώ μέσω του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης προκαλεί την εκ διαμέτρου αντίθετη οικονομική εξέλιξη μεταξύ της περιφέρειας και του κέντρου.

Περαιτέρω, χωρίς να υπεισέλθουμε σε τεχνικές λεπτομέρειες, είναι βέβαιο πως το μοντέλο αυτό δεν επιλέχθηκε τυχαία ούτε λειτουργεί έτσι από λάθος – αφού έχει πια τεκμηριωθεί δεκάδες φορές ότι, η Γερμανία σχεδίαζε από την αρχή να δημιουργήσει με τη βοήθεια του ευρώ την 4η αυτοκρατορία της, αυτή τη φορά με οικονομικά αντί με στρατιωτικά όπλα.

Παράλληλα να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., έχοντας επί πλέον την προοπτική να αντικαταστήσει το ευρώ το δολάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τα τεράστια προνόμια που θα απολάμβανε τότε το κοινό νόμισμα, αφού όμως προηγουμένως το απομόνωνε από τις αρνητικές επιρροές της περιφέρειας, ενδεχομένως με ένα σύστημα δύο ταχυτήτων.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι αρκετοί θεωρούν ότι, βιώνουμε μία διαδικασία «αποσύνθεσης» της Ευρώπης, πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό – το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μία διαδικασία κατάληψης της Ευρωζώνης από την πρωσική κυβέρνηση, η οποία ευρίσκεται στα τελευταία στάδια της. Λογικά λοιπόν θεωρείται αναγκαία η διάλυση της νομισματικής ένωσης, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος – πριν προλάβει δηλαδή η πρωσική κυβέρνηση (η εκλογή της οποίας για 4η φορά αναδεικνύει τις παραδοξότητες της δημοκρατίας στη χώρα, ανάλογες με αυτές στην Τουρκία), να κλείσει όλες τις εξόδους κινδύνου.

Εναλλακτικά η έξοδος της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η οποία φυσικά δεν θα μπορούσε να δρομολογηθεί χωρίς τη βοήθεια των Η.Π.Α. – εάν τυχόν συνειδητοποιούσαν τα σχέδια της Γερμανίας, τα οποία δεν είναι ασφαλώς προς το δικό τους συμφέρον.

Η ελληνική πραγματικότητα

Συνεχίζοντας, η χώρα που είναι μακράν περισσότερο εγκλωβισμένη στο ευρώ είναι αναμφίβολα η Ελλάδα – λόγω του τεράστιου και μη μετατρέψιμου σε ένα εθνικό νόμισμα χρέους της μετά το PSI, καθώς επίσης της παντελούς έλλειψης ενός βιώσιμου αναπτυξιακού μοντέλου για την οικονομία της. Το τελευταίο φαίνεται καθαρά από το ρυθμό ανάπτυξης της που προβλέπεται από τον ΟΟΣΑ στο 1,2% για το 2017 – ένα κυριολεκτικά απελπιστικό ποσοστό, όταν η συγκυριακή αύξηση της τουριστικής κίνησης θα έπρεπε να το διαμορφώσει πολύ υψηλότερα.


Ειδικότερα, όταν η Ελλάδα αναπτύσσεται, τότε εκτοξεύονται αντίστοιχα τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της (γράφημα, από +0,1% το 2015 στο -0,6% το 2016) – οπότε συμβαίνει το παράδοξο, σύμφωνα με το οποίο η ανάπτυξη επιδεινώνει την οικονομική μας κατάσταση, αντί να την καλυτερεύει. Η αιτία είναι προφανώς η αποψίλωση του παραγωγικού μας ιστού λόγω της πολιτικής των μνημονίων, με αποτέλεσμα η ανάπτυξη να τροφοδοτείται από τις εισαγωγές – επίσης από τις πρώτες ύλες, τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να εισάγουμε (η μείωση των ελλειμμάτων μετά το 2010 οφείλεται στη φτωχοποίηση της χώρας από τα μνημόνια, οπότε στην πτώση των εισαγωγών – όχι στην άνοδο των εξαγωγών).

Στα πλαίσια αυτά, με το συγκεκριμένο παραγωγικό μοντέλο τυχόν υιοθέτηση της δραχμής (ακόμη και αν επιλύαμε εν μέρει το θέμα του χρέους) θα μας οδηγούσε σε συνθήκες ανάλογες με αυτές της Βενεζουέλας – όπου η υποτίμηση της θα ακρίβαινε τις εισαγωγές προκαλώντας μεγάλο πληθωρισμό, ενώ δεν θα αύξανε τις εξαγωγές λόγω έλλειψης εξαγώγιμων προϊόντων.
Ως εκ τούτου, θα έπρεπε να προηγηθεί η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου – για την οποία ασφαλώς δεν θα είχαμε χρόνο, εάν υιοθετούσαμε τη δραχμή προκαταβολικά. Κανένα κράτος άλλωστε δεν μπορεί να στηρίξει σωστά το εθνικό του νόμισμα χωρίς πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ή/και σημαντικά συναλλαγματικά αποθέματα, μεταξύ άλλων σε χρυσό – όπως τεκμηριώνεται από τη Δανία, από τη Σουηδία, από την Ελβετία κοκ.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτό που απομένει δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από τη στάση πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, με την αναγκαία κάθαρση του πολιτικού και οικονομικού της συστήματος – στα οποία οφείλεται κυρίως η υπερχρέωση και η χρεοκοπία της (πολύ λιγότερο στο ευρώ), καθώς επίσης η σημερινή της μετατροπή σε γερμανικό προτεκτοράτο.
Χωρίς να προηγηθεί πάντως η κάθαρση δεν είναι δυνατή η αλλαγή του οικονομικού μας μοντέλου, ούτε η εξασφάλιση της βιωσιμότητας της οικονομίας μας – ενώ χωρίς τη στάση πληρωμών δεν πρόκειται να τιμωρηθούν οι ένοχοι, ούτε θα καθαρίσει ποτέ η Ελλάδα από τις συμμορίες που την οδήγησαν στην καταστροφή.
Η πρόσφατη αποκάλυψη των καταθέσεων ύψους 80 εκ. € σε μία μόνο τράπεζα ενός μόνο πολιτικού, τεκμηριώνει το τεράστιο μέγεθος της κυβερνητικής διαφθοράς – καθώς επίσης ποιά ήταν η αιτία της χρεοκοπίας ενός τόσο πλούσιου κράτους, όπως είναι η Ελλάδα.

Analyst Team
Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



22 Σεπ 2017


Η αναμενόμενη εκλογική νίκη των Χριστιανοδημοκρατών και της Ανγκελα Μέρκελ έναντι των Σοσιαλδημοκρατών του Μάρτιν Σουλτς, που -σε αντίθεση με τις ελπίδες τις οποίες είχαν εναποθέσει σε αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ- έχει καταντήσει να υφίσταται, κυριολεκτικά, τα γέλια του κοινού σε τηλεοπτικές εμφανίσεις του, προκαλεί σειρά ερωτημάτων για τις σχέσεις Αθήνας - Βερολίνου την προσεχή περίοδο.

Κορυφαίο θέμα είναι, ασφαλώς, η γερμανική στάση ως προς το ελληνικό δημόσιο χρέος, ταυτόχρονα με τη λήξη του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2018. Ανεξάρτητα από την παραμονή ή μη του Β. Σόιμπλε στο υπουργείο Οικονομικών ή την αντικατάστασή του από άλλον χριστιανοδημοκράτη ή από στέλεχος του μικρότερου εταίρου της κυβέρνησης συνασπισμού, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να επιτρέπει αισιοδοξία για ουσιαστική αλλαγή της γερμανικής στάσης.

Οι πληροφορίες ελληνικών και ξένων διπλωματικών πηγών συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ίδια η κυρία Μέρκελ εξακολουθεί, υπό προϋποθέσεις, να υποστηρίζει μόνο τη ρύθμιση ή ελάφρυνση εξυπηρέτησης του χρέους της Ελλάδας, χωρίς να εξετάζει εισηγήσεις περί ουσιαστικής αναδιάρθρωσης ή διαγραφής μέρους του.

Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ο κ. Σόιμπλε και τα ανώτερα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν, όπως και παλαιότερα, «με αποτροπιασμό» οποιαδήποτε σκέψη πέραν της ελάφρυνσης του χρονοδιαγράμματος πληρωμών. Παρόμοια άκαμπτη στάση θα τηρήσει η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα ευρύτερου ευρωπαϊκού -και όχι μόνο ελληνικού- ενδιαφέροντος.

Σε μια περίοδο όπου η Αθήνα χρειάζεται και το τελευταίο ευρώ ενισχύσεων και έχει επιτύχει μεγάλη απορροφητικότητα κοινοτικών κονδυλίων, το Βερολίνο διαμηνύει στην Κομισιόν ότι υποστηρίζει μείωση δαπανών του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου (MFF) μετά το 2020, όπως και των κονδυλίων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πρακτικά, η γερμανική επιλογή σημαίνει ότι η Ελλάδα και άλλες χώρες του Νότου δεν θα έχουν πρόσβαση σε μεγάλα κεφάλαια τα (πολλά) επόμενα χρόνια. Υφίσταται μόνο μικρή πιθανότητα διαφοροποίησης των προτεραιοτήτων δαπανών του MFF για τις νέες ανάγκες αντιμετώπισης της μεταναστευτικής κρίσης και των απειλών κατά της ασφάλειας, αλλά θα πρόκειται για μερική ανακούφιση των αναγκών της Ελλάδας, που προασπίζει τα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε.

Στο διπλωματικό πεδίο, το κύριο ερώτημα είναι αν η κυρία Μέρκελ, τα αρμόδια τμήματα της Καγκελαρίας και το υπουργείο Εξωτερικών θα υιοθετήσουν επίσημα την προεκλογική γραμμή κατά της Τουρκίας, με διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξής της στην Ε.Ε. Στην παρούσα φάση, δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί ασφαλής πρόβλεψη, για τον απλό λόγο ότι η εσωτερική συζήτηση στο Βερολίνο θα αρχίσει μετά τη συγκρότηση του νέου συνασπισμού, που θα απαιτήσει έναν ή ίσως και δύο μήνες μετά τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου.

Πάντως, ως πλέον πιθανή εξέλιξη αναφέρεται η διαμόρφωση ενός μείγματος πολιτικής που θα αναβάλλει ή θα διακόπτει τις ενταξιακές συνομιλίες, με παράλληλη συνέχιση χρηματοδότησης της Άγκυρας για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης με εξεύρεση κονδυλίων από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και όχι διμερώς από τους εθνικούς προϋπολογισμούς. Κατά ανάλογο τρόπο ευνοείται η αναστολή των διαπραγματεύσεων αναθεώρησης της τελωνειακής ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, με ταυτόχρονη διατήρηση των ρυθμίσεων της Κοινής Δήλωσης του Μαρτίου του 2016, οι οποίες το τελευταίο δίμηνο κλονίζονται λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών προς τα νησιά του Αιγαίου, χωρίς ανάλογες «επιστροφές» στο τουρκικό έδαφος.
Κατά τη γερμανική εκδοχή, που, σε μεγάλο βαθμό, συμμερίζεται και η ελληνική Διπλωματική Υπηρεσία, η Αγκυρα έχει περισσότερα να κερδίσει τηρώντας, παρά εγκαταλείποντας, την Κοινή Δήλωση.

Αντίθετα, κανένα συγκεκριμένο στοιχείο δεν υπάρχει για τη γερμανική στάση ως προς την ΠΓΔΜ και την προσπάθεια ένταξής της στο ΝΑΤΟ, χωρίς επίλυση του ονοματολογικού. Το Βερολίνο αναφέρεται μόνο στην ανάγκη αποτροπής αστάθειας ή νέας κρίσης στα Βαλκάνια, χωρίς να εξηγεί γιατί θέλει να κλονίσει τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη.
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Κώστα Ράπτη

Η ιστορία ενίοτε γράφεται και από ατυχήματα. Τέτοια ενδέχεται να αποδειχθεί η περίπτωση του δημοψηφίσματος που προτίθεται να διενεργήσει την Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου η ηγεσία του Ιρακινού Κουρδιστάν με το ερώτημα της ανεξαρτητοποίησης της περιοχής.

Είναι βέβαια αλήθεια, ότι η αυτόνομη κουρδική περιφέρεια του βόρειου Ιράκ (κληροδότημα του πρώτου Πολέμου του Κόλπου) μετρά ζωή δυόμιση δεκαετιών και το πέρασμα στο επόμενο βήμα, αυτό της ανεξαρτησίας, σταδιακά ωριμάζει – ιδίως όσο η εθνική ενότητα του Ιράκ συνεχίζει να αποδυναμώνεται. Την ίδια στιγμή, αντίστοιχα ζητήματα προβάλλει η ανάδυση των αυτόνομων κουρδικών "καντονιών” μέσα από το χάος της βόρειας Συρίας.

Ωστόσο, η ειρωνεία του πράγματος έγκειται στο ότι ο πρόεδρός της αυτόνομης κουρδικής περιφέρειας φαύλο κύκλο αποσταθεροποίησης, πιθανότατα μόνο για λόγους διαπραγμάτευσης με τη Βαγδάτη, έχοντας το βλέμμα κυρίως στραμμένο στα εσωτερικά του προβλήματα. Το δημοψήφισμα δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, ώστε να οδηγεί ευθύγραμμα στην δημιουργία κράτους. Είναι όμως ένα καλό πολιτικό όπλων ενόψει των τοπικών εκλογών του 2018, σε ένα τοπίο όπου ο Μπαρζανί έχει υπερβεί τη θητεία του κατά δυόμιση χρόνια, το κοινοβούλιο δεν είχε συνεδριάσει για δύο χρόνια, οι δημόσιοι υπάλληλοι μένουν συχνά απλήρωτοι λόγω της κατάρρευσης των εσόδων από το πετρέλαιο και η νεολαία έχει αρχίσει να αναζητά την τύχη της στη μετανάστευση. Η παραδοσιακή πολιτική βεντέτα του Δημοκρατικού Κόμματος Κουρδιστάν υπό τον Μπαρζανί με την Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν της οικογένειας Ταλαμπανί έχει γίνει πιο περίπλοκη μετά την εμφάνιση του νεότευκτου κινήματος "Γκορράν” (Αλλαγή) που αμφισβητεί τις σταθερές ενός σκηνικού διαφθοράς και αυταρχισμού.

Όπως και αν έχει, οι γειτονικές χώρες δεν μπορούν να μένουν απαθείς απέναντι στην πιθανότητα αλλαγής συνόρων. Αρκεί και μόνο να αναλογισθεί κανείς ότι εκτός των περίπου 7 εκατομμυρίων Κούρδων του Ιράκ, άλλα 7 εκατομμύρια ζουν στο Ιράν, 2 εκατομμύρια στη Συρία και 14 εκατομμύρια στην Τουρκία. Παρά τις πολιτικές και άλλες διαφορές μεταξύ αυτών των πληθυσμών, η δύναμη του παραδείγματος δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ιδίως όταν την ίδια στιγμή το κουρδικό στοιχείο της βόρειας Συρίας πραγματοποιεί σήμερα Παρασκευή στη "Ροτζάβα” τις πρώτες του εκλογές, σε ένα σαφές μήνυμα προς τη Δαμασκό ότι η επιστροφή στο 2011 δεν είναι νοητή.

Η Τουρκία προφανώς έχει τεθεί σε κατάσταση συναγερμού. Το απειλητικό μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν, έστω και υπαινικτικά διατυπωμένο, ήταν σαφές. "Μην ξεκινάτε μια διαδικασία που θα σας στερήσει κι αυτά που έχετε” δήλωσε από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ο Τούρκος πρόεδρος και κατηγόρησε τον Μπαρζανί ότι "παίζει με τη φωτιά”.

Ο Ερντογάν προανήγγειλε "αποφασιστικές κυρώσεις” από μέρους της Τουρκίας.

Στην πραγματικότητα η στάση της Άγκυρας έναντι του Μπαρζανί μάλλον διακρίνεται από αμηχανία και πάντως οι τόνοι είναι χαμηλότεροι του αναμενόμενου. Ο λόγος για αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι παρά τους φόβους των Τούρκων στρατηγών στις αρχές της δεκαετίας του '90 το ιρακινό Κουρδιστάν αποδείχθηκε αξιόπιστος οικονομικός και πολιτικός εταίρος της Τουρκίας. Η τουρκική επικράτεια υπήρξε η μόνη έξοδος προς τις διεθνείς αγορές για το πετρέλαιο που το Αρμπίλ εμπορευόταν, αγνοώντας τη Βαγδάτη, αλλά και ο Μπαρζανί χρησιμοποιήθηκε από τον Ερντογάν (εμφανίσθηκε κάποτε μέχρι και σε προεκλογική του συγκέντρωση στο Ντιγιάρμπακιρ) ως αντίπαλο δέος στους αριστερούς Κούρδους αυτονομιστές του ΡΚΚ εντός Τουρκίας.

Η Τουρκία επιφυλάσσει διαφορετική αντιμετώπιση στα διαφορετικά τμήματα του κουρδικού στοιχείου, θεωρώντας "τρομοκρατικές οργανώσεις” το ΡΚΚ και το PYD ("θυγατρική” του στη Συρία), αλλά διατηρώντας σχέσεις συνεργασίας λ.χ. με τα παραδοσιακά κουρδικά κόμματα του Ιράκ. Η απουσία συνολικής "κουρδικής πολιτικής” επιδεινώνεται δε από τον συνυπολογισμό εγχώριων, συχνά βραχυπρόθεσμων, σκοπιμοτήτων.

Έτσι, λ.χ. στην παρούσα φάση, ο Ταγίπ Ερντογάν θα πρέπει, ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2019, να μην φανεί υπέρμετρα αυστηρός έναντι του Μπαρζανί, αποξενώνοντας την απαραίτητη κουρδική ψήφο, ούτε όμως και ελαστικός, πράγμα που θα ανησυχούσε τους συμμάχους του Τούρκους εθνικιστές.

Οι λοιποί παίκτες

Αλλά και η Σαουδική Αραβία μόλις προχθές επικαλέστηκε την "λογική και την εμπειρία του προέδρου Μπαρζανί, ώστε να μην διεξαχθεί το δημοψήφισμα”. Στην πραγματικότητα όλοι οι διεθνείς και περιφερειακοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ιράν, έχουν απευθύνει παρόμοιες εκκλήσεις. Όλοι πλην ενός: το Ισραήλ του Βενιαμίν Νετανιάχου έχει συνηγορήσει θερμά υπέρ της δημιουργίας στην περιοχή ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, το οποίο προφανώς θα αποτελεί σφήνα στα πλευρά όλων των περιφερειακών ανταγωνιστών του. Εξ ού και ο αντιπρόεδρος του Ιράκ Νούρι αλ Μάλικι αντέδρασε στην προοπτική διεξαγωγής του κουρδικού δημοψηφίσματαος με την χαρακτηριστική φράση: "Δεν χρειαζόμαστε άλλο ένα Ισραήλ στην περιοχή”.

Οι δυτικές δυνάμεις προτείνουν στον Μπαρζανί την αναβολή του δημοψηφίσματος, έναντι της διεξαγωγής διαλόγου (πλην χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα) με τη Βαγδάτη, έχοντας κατά νού ότι δεν πρέπει να υπάρξουν περισπασμοί στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους που βρίσκεται στην τελική του ευθεία.

Για τον ίδιο λόγο, ωστόσο, η κουρδική πλευρά έχει κάθε λόγο να επείγεται: η κατάρρευση του αυτοανακηρυχθέντος Χαλιφάτου δημιουργεί ένα παράθυρο ευκαιρίας για να καλυφθεί το κενό. Άλλωστε η εμφάνισή του το 2014 και η κατάλυση της κρατικής εξουσίας στο βόρειο Ιράκ έδωσε στην κουρδική περιφέρεια την δυνατότητα να αυξήσει τα εδάφη της κατά 40%, εξασφαλίζοντας μεταξύ άλλων το διαφιλονικούμενο, πολυεθνοτικό Κιρκούκ. Είναι σε τέτοιες περιοχές που σύντομα κινδυνεύει να ξεσπάσει βία, με πρωτοβουλία είτε της Βαγδάτης (που έχει ήδη αποπέμψει τον κυβερνήτη του Κιρκούκ) είτε των Κούρδων "πεσμεργκά” είτε των σιιτών πολιτοφυλάκων που συμμετέχουν στη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Επιμένει στην καλλιέργεια του αλυτρωτισμού και του Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού η αλβανική κυβέρνηση, καθώς και την σχολική χρονιά 2017-2018 τα σχολικά βιβλία της Γεωγραφίας που διδάσκονται οι μαθητές, μεταξύ αυτών και τα παιδιά που προέρχονται από την Ελληνική Εθνική Μειονότητα, συνεχίζουν να αναφέρονται σε «αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα».

Σύμφωνα μάλιστα με τους συγγραφείς των βιβλίων και το Αλβανικό Υπουργείο Παιδείας, οι «αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα» καλύπτουν την Δυτική Μακεδονία και όλη την Ήπειρο η οποία παρουσιάζεται ως «Τσαμουριά».

Αν και η Ελλάδα ήταν συνεπής στις διμερείς συμφωνίες που έχουν υπάρξει για αφαίρεση από τα σχολικά εγχειρίδια και των δυο χωρών όλων των στοιχείων που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως αλυτρωτισμός και υποκρύπτουν βλέψεις έναντι του άλλου(αφαιρώντας κάθε αναφορά σε Βόρεια ήπειρο), η αλβανική πλευρά επιμένει να συντηρεί όλα αυτά τα στοιχεία που συνιστούν μια ακραία μορφή αλυτρωτισμού.

Και αυτό το ζήτημα το οποίο δηλητηριάζει με αλυτρωτικά οράματα την νέα γενιά των Αλβανών θα πρέπει να τεθεί επιτακτικά στην ατζέντα των διμερών συνομιλιών και συγχρόνως να αναδειχθεί και στα Ευρωπαϊκά όργανα κυρίως ενόψει της έκδοσης της νέας Έκθεσης της Κομισιόν για την ευρωπαϊκή πορεία της Αλβανίας.


Οι σελίδες από τα αλβανικά βιβλία όπως τα παρουσίασε ο «Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914» - Στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 4 αναφέρονται ως αλβανικές περιοχές στην Ελλάδα οι: Τσαμουριά, Κόνιτσα, Καστοριά, Φλώρινα κλπ, αφού προηγηθούν οι αλβανικές περιοχές της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της «Μακεδονίας» δηλαδή των Σκοπίων.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




«Γράφει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Εάν αναφερθώ σε «μπάχαλο» ίσως κάποιοι με παρεξηγήσουν και να μου επισυνάψουν «έλλειψη πολιτικής αβρότητας…»

Θα αναφερθώ λοιπόν στην «περίεργη» κατάσταση που προκλήθηκε από την ρύπανση του Σαρωνικού με τη βύθιση του «Αγία Ζώνη 2», στη συνέχεια τη σύλληψη Πλοιάρχου και Α’ Μηχανικού και την απόσυρση του πλοίου «Lassea», στις γοερές κλήσεις της Αντιπολίτευσης στον Υπουργό Ναυτιλίας κ Κουρουμπλή «να παραιτηθεί», παράλληλα με επικρίσεις στο έργο του και από Κυβερνητικούς Βουλευτές με το Μαξίμου να «τον στηρίζει» και ελπίζω να μην με παρεξηγήσει κανείς καλοπροαίρετος αναγνώστης.

Είχαμε σήμερα και το «ξάφνιασμα» της απόφασης συνεργασίας Ν.Δ. - Δημοκρατικής Συμπαράταξης να «φρενάρουν» το πρωτόγνωρο φαινόμενο όπου οι ΑΝΕΛ «πανηγυρίζουν» καταψηφίζοντας Κυβερνητικές τροπολογίες και Νομοθετήματα που «υπερψηφίζονται» από την Αντιπολίτευση και παρακαλώ να σημειώσετε ότι η λέξη, η έννοια «παράνοια», συνιστά ετυμολογικά σαφέστατο δημιούργημα της ελληνικής γλώσσας…

Τελικά στην πολιτική μας καθημερινότητα, 24 μήνες μετά την δεύτερη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και 33 μήνες μετά την πρώτη του νίκη ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων, που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο η σύγχυση ΚΡΑΤΟΥΣ – ΠΑΤΡΙΔΑΣ...

Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και Πολιτών ήταν ανέκαθεν και συνεχίζουν να παραμένουν, όχι μόνο δυσλειτουργικές, που επιτέλους ίσως θα πρέπει να τις δούμε και ως εντυπωσιακά… ψυχοπαθολογικές.

Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους… «δακτύλους», και τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, λένε, ακόμη και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του «Κομματικού» Κράτους.

Έτσι, ενώ οι Έλληνες θεωρούσαμε και συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι το ΚΡΑΤΟΣ είναι «καταπιεστικό, φορομπηχτικό, υδροκέφαλο και ψυχρό αφεντικό» ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμε τις νεότερες γενιές να προσβλέπουν σε αυτό το δυσλειτουργικό κράτος ως «τον στοργικό πατέρα, τον πιο σίγουρο εργοδότη, ως μία παροιμιακή αγελάδα που περιμένει την κατάληψη της Κρατικής εξουσίας από το δικό μας Κόμμα για να αρμεχτεί από τα…δικά μας παιδιά!…»

Με άλλα λόγια, γενιά μετά από γενιά, οι νέο-Έλληνες αναπτύξαμε την διπολικού τύπου «σχιζοειδή» συμπεριφορά, σαδομαζοχιστικών τάσεων, όπου περιμένουμε να ευνοηθούμε από το Κράτος που όχι μόνο αντιμετωπίζουμε με καχυποψία αλλά και με εμφανή συμπτώματα παράνοιας άσχετα με το που ανήκουμε… κομματικά!

Οι εποχές ΑΠΑΙΤΟΥΝ να θυμηθούμε, ξανά και ξανά, αυτό που προφανώς βολεύει «κάποιους» να συγχέουμε, ότι δηλαδή το ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ είναι η ΠΑΤΡΙΔΑ!...

Και δεν είναι εξωπραγματική η εκτίμηση ότι ενώ ο αγώνας έγινε το 1821 "για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία" το ελληνικό ΚΡΑΤΟΣ από συστάσεώς του ήταν και παραμένει προβληματικό και καταλήγει συχνά έρμαιο στα χέρια Κοτζαμπάσηδων που το ελέγχουν και ιδιοτελών πολιτών που ελπίζουν να ‘βολευτούν’.

Αλλά σε αντίθεση η ΠΑΤΡΙΔΑ βρισκόταν και βρίσκεται ζωντανή στην ψυχή όλων που έπεσαν στα πεδία των μαχών και άλλων που ‘τιμωρήθηκαν’ για την φιλοπατρία τους και όσων παραμένουν όχι απλά Έλληνες αλλά φλογεροί ‘φιλέλληνες’ που η Πατρίδα τους ‘πληγώνει’.

Εδώ και λίγα χρόνια, που συμπίπτουν με την υποτέλειά μας ως «ΚΡΑΤΟΣ» στην ομάδα των «ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ», καθώς αποκαλύφθηκε πια ολοκάθαρα και εντυπωσιακά η γύμνια της Κομματικής αυτοδυναμίας που στηρίχθηκε από το γαλάζιο και το πράσινο στρατόπεδο στην γνωστή Αγγλοσαξονική τακτική του "διαίρει και… βασίλευε" τροφοδοτούμενη από τεχνητές αντιπαλότητες που χώριζαν και στο τελευταίο χωριό της Ελληνικής επικράτειας "μπλε και πράσινα" καφενεία είναι επιτακτική η ανάγκη να χωρίσουμε τις δύο παντελώς διαφορετικές έννοιες του ΚΡΑΤΟΥΣ και της ΠΑΤΡΙΔΑΣ!…

Θα συνεχίσουμε να συγχέουμε Κράτος και Πατρίδα και να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας την ιδιοτελή εμμονή στην ταύτιση Κόμματος και Κράτους ή θα συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα ΔΕΝ ανήκει στα Κόμματα και στους ψηφοφόρους τους και το Κράτος ΔΕΝ μπορεί να συνεχίσει την πορεία της ‘αποκατάστασης’ των ψηφοφόρων του που μας έφεραν στην πτώχευση!

Τελικά, είναι πραγματικά ανυπέρβλητης γοητείας και ευστοχίας ο στίχος που δηλώνει ότι στην Ελλάδα (αφού συνεχίζουμε να συγχέουμε το Κομματικό Κράτος με την Πατρίδα):
«όλα τριγύρω αλλάζουνε και ΟΛΑ τα ίδια μένουν!…»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η ιδεολογική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ που επιχειρεί ο πρωθυπουργός και η εσωτερική αντιπολίτευση που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων

Έχω την αίσθηση ότι ο πρωθυπουργός θα οδηγηθεί σε πολυσχιδή προσωπικότητα, υποστηρίζοντας σε κάθε διαφορετικό κοινό, ό,τι αυτό θέλει να ακούσει. Στους επιχειρηματίες υπόσχεται ενίσχυση της αγοράς, στους ανέργους δουλειές, στα κομματικά μέλη θέσεις στο δημόσιο, στον στενό πυρήνα του κόμματος την σοβιετοποίηση του κράτους.

Αυτό θα πει κάποιος, είναι κοινό σε όλους τους πολιτικούς. Πράγματι, μόνο που εξ αρχής είναι γνωστό που στρέφει την συμπάθειά του ο κάθε πολιτικός, και αντιλαμβάνεσαι πού είναι ειλικρινής και πού όχι. Στην περίπτωση του Α. Τσίπρα, πιστεύω ότι ειλικρινά στρέφεται προς την σοσιαλδημοκρατία, εγκαταλείποντας τις ακραίες και ανεδαφικές μαρξιστικές θέσεις, αλλά δεν μπορεί να αποκοπεί από το παρελθόν του, το οποίο δεν μας εγκαταλείπει ποτέ όσο κι αν θέλουμε να το αποδιώξουμε.

Τι θα πει στους συντρόφους του στο συνέδριο; Ότι η ανάπτυξη προέρχεται μόνον από την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, όπως θεωρώ ότι ο ίδιος το έχει πλέον αντιληφθεί; Θα ξεσηκωθούν, αφού σε όλη τους την πορεία έχουν διδαχθεί και έχουν διδάξει, πως ο σοσιαλισμός που επαγγέλλονται μόνον πάνω στα ερείπια του καπιταλισμού μπορεί να οικοδομηθεί.

Πλην εάν, ενστερνισθούν το αφήγημα του Μάο, που ενισχύοντας την επιχειρηματικότητα είχε πει στους απορούντες ότι ο κινεζικός πληθυσμός είναι αγροτικός, άρα πρέπει πρώτα να υπάρξουν προλετάριοι, που θα οδηγήσουν στη δικτατορία του προλεταριάτου. Στην Ελλάδα σήμερα, με την φτωχοποίηση του Έλληνα δια της υπερφορολόγησης αντί της περιστολής δαπανών και της στοιχειώδους προσπάθειας για ανάπτυξη, δημιουργείται το προλεταριάτο. Η Αχτσιόγλου το είπε: «Οι φτωχοί μας ψηφίζουν». Άρα, όσο περισσότεροι φτωχοί, τόσο περισσότερες ψήφοι.

Έτσι, δεν πρέπει να εκπλήσσει η διαπίστωση που έκανε στο Reuters ο George Burns, διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold, ότι «Υπάρχει μια ανακολουθία στο μήνυμα που ο πρωθυπουργός κομίζει με τις πράξεις των υπουργών του». Ούτε η δήλωση, πάλι στο Reuters, προσώπου κοντά στους δανειστές, ότι «Το χάσμα μεταξύ των λόγων και των πράξεων του κ. Τσίπρα, η ανεπάρκεια στις ενέργειές του, είναι αυτά που μπορεί να τον παγιδεύσουν».

Επαναλαμβάνω, ότι θεωρώ πως ο Α. Τσίπρας θέλει την μετεξέλιξη, όχι προς την δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά προς τη σοσιαλδημοκρατία, ασχέτως τι λέγει στα κομματικά στελέχη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν πείθει τους υπουργούς του. Μέχρι τώρα, την ουσιαστική αντιπολίτευση στις προτάσεις του Α. Τσίπρα, μετά το απεχθές 2015, την ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Το κυβερνητικό κόμμα είναι που δεν επιτρέπει την υλοποίηση αποφάσεων, και εμποδίζει κάθε σοβαρό επενδυτή παραγωγικού έργου, να έρθει στην Ελλάδα.

Όσο αισιόδοξος και αν είναι κάποιος, παρατηρώντας την εικόνα του σημερινού κράτους, είναι βέβαιο πως αισθάνεται να εξανεμίζονται οι ελπίδες του για αναστροφή της κατάστασης, όσο ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να περάσει την γραμμή του στους υπουργούς του. Πέραν του ότι κάποιοι είναι εντελώς ακατάλληλοι για οποιαδήποτε θέση στο Δημόσιο.

Εξακολουθεί η Ελλάδα να πορεύεται με τις ίδιες ιδέες που επικράτησαν από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν, και που καθόρισαν την πολιτική ζωή του τόπου. Οι ίδιες ιδέες σοβιετικού τύπου που κυριαρχούν σήμερα στην κυβέρνηση, επικρατούν εδώ και δεκαετίες καθορίζοντας την πορεία μας.

Πότε υπήρξε δημοκρατική συμπεριφορά σε απεργιακές κινητοποιήσεις; Πότε υπήρξε σεβασμός στο κοινωνικό σύνολο από οργανωμένες ομάδες που απαιτούν διατήρηση (και αύξηση) των προκλητικών προνομίων που απέκτησαν με εκβιαστικό ή "ρουσφετολογικό" τρόπο;

Υπάρχει και κάτι άλλο ανησυχητικό. Μένει ανεξίτηλα στη μνήμη μου η απειλή απεργών κατά του κοινωνικού συνόλου. Πρόκειται για την απεργία ιδιοκτητών ταξί προ ετών, που ξεκίνησε για διεκδικήσεις, αλλά είχε πάρει εκδικητική μορφή εναντίον της κοινωνίας. Είχαν πει στον ελληνικό λαό, που διαμαρτυρόταν: «Μαζί θα καταστραφούμε».
Αυτό, το άκουσα και στις εκλογές του 2015, από άνεργο, ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ. «Και τι με νοιάζει εμένα αν πάει η οικονομία κατά διαβόλου; Εγώ τι έχω να χάσω;» Δεν γνωρίζω σε ποιο βαθμό υπάρχει ακόμη στο εκλογικό σώμα η αντίληψη της… εκδικητικής ψήφου προς αυτούς που δεν είναι ακόμη άνεργοι. Να ψοφήσει λοιπόν η κατσίκα του γείτονα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Για ακόμα μια χρονιά στο Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης στην Ξάνθη διοργανώνονται μαθήματα βουλγαρικής γλώσσας σε συνεργασία με το Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου.

Βουλγαρικά διδάσκει έμπειρη Βουλγάρα καθηγήτρια, η οποία γνωρίζει άριστα και την ελληνική γλώσσα.

Υπάρχει Τμήμα Αρχαρίων, για όσους τώρα θέλουν να ξεκινήσουν από την αρχή, και Τμήμα Προχωρημένων, για όσους έχουν ήδη διδαχθεί βουλγαρικά στο παρελθόν και θα ήθελαν να τα τελειοποιήσουν.

Πληροφορίες στα τηλέφωνα του Ι.Θ.Τ.Π. στην Ξάνθη
25410-29282 (πρωί), 25410-26635 (απόγευμα).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η 24η θεατρική πράξη με τα μεταλλεία Κασσάνδρας τέλειωσε με τη γνωστή κατάληξη: Γκολ αυτοί; Σέντρα εμείς. Μέχρι να κουραστούν, να ιδρώσουν, να κρυώσουν, να αρρωστήσουν, να πεθάνουν. Σύστημα Καραγκιόζης. Η επαναστατικότητα της λενινιστικής κυβέρνησης πήγε για μια ακόμα φορά περίπατο μόλις εμφανίστηκαν οι ξένες δυνάμεις!

Υπάρχει μια απορία. Τι τη θέλουν την επαναστατικότητα αφού κάθε φορά που πέφτουν επάνω σε «αντίπαλες» ξένες δυνάμεις υποχωρούν με κατεβασμένα τα παντελόνια; Ξεκίνησαν από τον Φεβρουάριο του 2015 μέχρι τον επάρατο Ιούλιο με το δημοψήφισμα. Συνέχισαν με το τρίτο Μνημόνιο που υπέγραψαν και συνέχισαν με τη δεύτερη αξιολόγηση και όλες τις απαιτήσεις τω δανειστών που τις ψήφισαν στη Βουλή.

Κάποια στιγμή ο αρχηγός των ατάκτων και πρωθυπουργός ομολόγησε ότι είχαν αυταπάτες για το συσχετισμό δυνάμεων και δεν περίμεναν ότι οι δανειστές ήταν τόοοοσο δυνατοί. Παραμύθια! Αυτοί οι ίδιοι ήρθαν στην εξουσία καταγγέλλοντας ότι οι δανειστές ήταν τέρατα που κυβερνάνε τον κόσμο με τα πανίσχυρα διεθνή κεφάλαια που δεν σταματάνε μπροστά σε τίποτα.

Παρά την ομολογία των αυταπατών οι άνθρωποι συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, πουλώντας αντίσταση την ίδια ώρα που υπέγραφαν όοοοολα τα προαπαιτούμενα για δέσμευση της ελληνικής περιουσίας, Μνημόνο μέχρι το 2062 και λιτότητα για το λαό μέχρι να βγάλει ο ήλιος κέρατα. Μάλλον έχουν μπερδέψει την έννοια της αυταπάτης με της απάτης.

Τώρα, πουλάνε αντίσταση και φυσεκλίκια στις Σκουριές και στο Ελληνικό, που τα είχαν για λάβαρα πριν να συγκρουστούν με την πραγματικότητα. Και ξαναξεφτιλίζονται! Μόλις έπεσαν τα τηλέφωνα των δανειστών και προστατών της εταιρίας Ελληνικός Χρυσός «άνωθεν» και μόλις η εταιρία απείλησε με αποχώρηση, έβαλαν την ουρά στα σκέλια και κάθησαν στο τραπέζι σαν τα καλά παιδιά για να τα βρουν στα μεταλλεία. Που θα φύγουν μένοντας!

Για όλη αυτή τη νίλα δε χρειάστηκε κανένας κόπος από την εταιρία. Είπε «ή μας δίνετε την άδεια ή τα μαζεύουμε», ειδοποίησε και τα μεγάλα αφεντικά και με το πρώτο νεύμα «άνωθεν», απ’ έξω, έμεινε η κυβέρνηση «Παυλόπουλος». Τέτοια λενινιστική επαναστατική συνείδηση!

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση δεν έχει έδρα την Αθήνα αλλά κυβερνάει από το Μρέστ Λιτοφσκ. Για να μη χάνει χρόνο πήγαιν’ έλα με τις διαρκείς συνθηκολογήσεις. Η απορία είναι απλή: Αφού δεν έχει τα κότσια να αντισταθεί και να πολεμήσει τι τις θέλει τις καθυστερήσεις και τα κόλπα; Τα οποία μας στοιχίζουν κι ένα σκασμό εκατομμύρια.

Ας υπογράψει και ας εφαρμόσει όλα όσα έτσι κι αλλιώς έχει συμφωνήσει με τους δανειστές κι όταν θα έρθει ο χρόνος των εκλογών ας βγει να πει ανοιχτά στο λαό: «Τι τη θέλετε τη ΝΔ και τη Συμπαράταξη. Εγώ κάνω τα ίδια και χωρίς να κουνιέται φύλο». Το πολύ- πολύ να χάσει καμιά χιλιάδα αφελείς που ακόμα νομίζουν ότι ψηφίζουν αριστερά. Θα κερδίσει, όμως πολλές χιλιάδες άλλους.

Επειδή το εκλογικό ποσοστό του λαού που μετακινείται από δω κι από κει και βγάζει τις κυβερνήσεις έχει γραμμένες στα παλιά του τα παπούτσια και τις ιδεολογίες και τις επαναστάσεις. Τον κανακάρη να διορίσει, το αυθαίρετο να νομιμοποιήσει με λίγα λεφτά ή και καθόλου, να του χαριστούν τα πρόστιμα και οι ποινές, να μην τον κυνηγάει αστυφύλακας για τίποτε και να μπαίνει στις εξαιρέσεις των εγκυκλίων που δεν θα του κόβονται οι αργομισθίες και οι αρπαχτές. Ά! Και να πουλάει μαγκιά.

Ο πρωθυπουργός τα ξέρει όλα αυτά. Και τα ακολουθεί κατά γράμμα. Έχοντας γραμμένη στα παλιά του τα παπούτσια και τη σοβαρότητα που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση για να τη σέβονται οι μέσα και οι έξω, αλλά και την αξιοπρέπεια που πρέπει να εμπνέει και στους ξένους και στο λαό του. Μια ακόμα κηλίδα στην πολιτική ιστορία της χώρας.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι κόντρες του Σουλτάνου Ερντογάν με Γερμανία, Γαλλία και γενικότερα με την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θορυβήσει ενώ σε κάποιες περιπτώσεις φοβίζει μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους που επενδύουν στην Τουρκία. Ο φόβος για μια επιχείρηση είναι ακόμα μεγαλύτερος όταν μάλιστα έχει στηρίξει ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής της, σε μία χώρα η «διπλωματία» είναι μία άγνωστη λέξη.

Του Τάκη Τρακουσέλλη

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες που έχουν μονάδες παραγωγής στη γείτονα χώρα, μέσω των οποίων προμηθεύουν αυτοκίνητα τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και τη Ρωσία, έχουν ήδη θέμα… Η σχεδόν βέβαιη αντίδραση της Γερμανίας και κατά προέκταση της Ε.Ε. προς την Τουρκία, μετά τις Γερμανικές εκλογές, είναι δεδομένο πως θα έχει οικονομικές επιπτώσεις τόσο στην οικονομία της χώρας, όσο και στις επιχειρήσεις που εδρεύουν εκεί.

Ήδη στην Τουρκία κατασκευάζονται πάνω από 1.200.000 οχήματα κάθε χρόνο, όντας η έκτη μεγαλύτερη παραγωγός χώρα επιβατικών αυτοκινήτων και δεύτερη στα οχήματα 3,5 τόνων και πάνω. Σημειώστε δε, πως οι Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες δεν παράγουν αυτοκίνητα στην Γερμανία (μόνο λίγα φορτηγά) κάτι που ίσως βοηθήσει λίγο περισσότερο στο να παρθούν κυρώσεις…

Για παράδειγμα η επιβολή ενός φόρου εισαγωγής προς την Ε.Ε. 10% -όπως συμβαίνει με την Ιαπωνία- θα επιβαρύνει το κόστος των παραγόμενων αυτοκινήτων και κατά προέκταση την τελική τους τιμή, ακόμα κι αν ο Σουλτάνος ρίξει κατακόρυφα τη Λίρα.

Η αλήθεια είναι πως κάποιοι αυτοκινητικοί όμιλοι που κατασκευάζουν σε Τουρκικό έδαφος οχήματα, με άκρα διακριτικότητα έχουν ξεκινήσει να καταστρώνουν σχέδια αντιμετώπισης των πιθανών κυρώσεων, με πρώτη λύση τη σταδιακή μείωση της παραγωγής και μεταφοράς μέρος αυτής σε άλλες παραγωγικές μονάδες της Ευρώπης.

Μάλιστα κάποιες εταιρίες αφήνουν να διαρρεύσει ακόμα και για πλήρη αποχώρηση της εταιρείας, μήπως έτσι θορυβηθεί ο Σουλτάνος…

Σημειώστε πως μία τέτοια απόφαση για κάποιες εταιρείες δε θα ήταν και… καταστροφή, αφού οι περισσότερες παράγουν αυτοκίνητα σε συνεργασία με τοπικές μονάδες (Τούρκους επιχειρηματίες), με τις οποίες πιθανότατα θα μπορούσαν να σπάσουν τις συμβάσεις τους λόγω ξαφνικού εμπάργκο, επιπλέον φόρων εισαγωγής κ.λπ.

Όπως και να έχει σε πολλά από τα αρχηγεία των αυτοκινητοβιομηχανιών πέφτουν στο τραπέζι προτάσεις για πιθανές χώρες, που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν μονάδα παραγωγής, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, της οποίας η γεωπολιτική θέση βολεύει σε σχέση με τις μεταφορές των οχημάτων.

Η ευκαιρία που πάει να δημιουργηθεί μπορεί και να είναι τεράστια!

Έχουμε όμως την πολιτική αλλά και κοινωνική βούληση να προσελκύσουμε μία τέτοια μεγάλη επένδυση βαριάς βιομηχανίας, στην Ελλάδα; Θα επιτρέψουν οι ιδεοληψίες των Κυβερνώντων να «χτυπήσουν» την πόρτα των αυτοκινητικών κολοσσών, να φέρουν εδώ την επένδυση και έτσι να δημιουργηθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας;

Πηγή NewsAuto


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Ανδρέα Ματζάκου

Τον Μάρτιο του 2015 και μετά από διαπραγματεύσεις που είχαν αρχίσει πολλά χρόνια πριν, μια Συμφωνία Στρατιωτικής Συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Κατάρ επικυρώθηκε από την τουρκική εθνοσυνέλευση. Τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, ο Τούρκος πρεσβευτής στο Κατάρ, περιέγραψε την Συμφωνία σαν μια «συμμαχία για την αντιμετώπιση κοινών εχθρών» ενώ τον Απρίλιο του 2016, οι πρώτοι Τούρκοι στρατιωτικοί άρχισαν προπαρασκευαστικές ενέργειες για την ανάπτυξη στρατιωτικής βάσεως στην Ντόχα.

Όπως είναι γνωστό, στις 5 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, διέκοψαν διπλωματικές σχέσεις με το Κατάρ, κατηγορώντας το ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις. Δυο ημέρες μετά, η τουρκική εθνοσυνέλευση, επικύρωσε αυτήν την συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Κατάρ, δίδοντας άδεια για την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στο έδαφος του Κατάρ. Για δε την εξομάλυνση των διακοπεισών διπλωματικών σχέσεων, δόθηκε από την Σαουδική Αραβία στο Κατάρ, μια λίστα με 13 προϋποθέσεις που αυτό θα έπρεπε να εκπληρώσει, μεταξύ των οποίων και το κλείσιμο της τουρκικής βάσεως. Γεννώνται λοιπόν τα ερωτήματα: Τι σημαίνει συνολικά για την τουρκική εξωτερική πολιτική η ανάπτυξη της τουρκικής βάσεως στο Κατάρ; Τι επιδιώκει η Τουρκία με την παρουσία της στο Κατάρ; Επηρεάζονται τα ελληνικά συμφέροντα από αυτήν την κίνηση της Τουρκίας;

Η θέση του άρθρου είναι ότι η ανάπτυξη των τουρκικών στρατευμάτων στο Κατάρ δεν αποτελεί έκπληξη αφού προϋπήρχαν στρατιωτικές συμφωνίες μεταξύ των δυο χωρών που αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν και σε αυτό το βήμα. Με την βάση αυτή, η Τουρκία προβάλλει στρατιωτική ισχύ στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου, 100 χρόνια μετά την υποχώρηση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την περιοχή. Σε συνδυασμό δε και με την παρουσία της σε βόρειο Ιράκ και Σομαλία, μετατρέπεται σταδιακά σε περιφερειακή δύναμη. Στην αρχή του άρθρου, θα παρατεθεί εν συντομία το ιστορικό των στρατιωτικών συμφωνιών μεταξύ των δυο κρατών. Στη συνέχεια θα αναλυθούν οι επιδιώξεις της Τουρκίας με την παρουσία της στο Κατάρ, αλλά και τα οφέλη που προσδοκά ως ανταλλάγματα το Κατάρ. Τέλος, θα προσεγγισθούν οι επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και το άρθρο θα κλείσει με επίλογο.

Ιστορικό  Στρατιωτικών Συμφωνιών μεταξύ Τουρκίας – Κατάρ 

Οι αμυντικές συμφωνίες μεταξύ των δυο χωρών ξεκινούν από το 2007, όταν υπέγραψαν συνεργασία, μεταξύ άλλων και στον τομέα της στρατιωτικής εκπαιδεύσεως. Το 2012, ακολουθεί υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας (MOU) στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας. Το Κόμμα της Ανάπτυξης και Δικαιοσύνης του τότε πρωθυπουργού κ. Ερντογκάν, ακολουθώντας πιστά τα όσα όριζε ο κ. Νταβούτογλου στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος’’ για την μετατροπή της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη, ήθελε την ανάπτυξη μιας ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας με εξαγωγικό χαρακτήρα, ώστε χώρες που θα αγόραζαν στρατιωτικό υλικό από την Τουρκία, να περνούσαν στη σφαίρα επιρροής της. Τέλος, το 2014 οι δυο χώρες συμφώνησαν για την υιοθέτηση μηχανισμού για εμβάθυνση της συνεργασίας τους και την ανάπτυξη δυνάμεων της μιας στο έδαφος της άλλης. Συνεπώς η σταδιακή ανάπτυξη των τουρκικών στρατευμάτων που παρατηρείται στο Κατάρ, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Όταν θα έχει ολοκληρωθεί η ανάπτυξη και επάνδρωση της βάσεως μέχρι το 2018, αυτή θα αποτελεί έδρα ενός διακλαδικού τακτικού στρατηγείου επιπέδου Μεραρχίας (Joint Tactical Division HQ) και θα έχει δύναμη 3.000 ανδρών περίπου. Το προσωπικό θα προέρχεται και από τους τρεις κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων.

Τι επιδιώκει η Τουρκία με την παρουσία της στο Κατάρ 

Σε διπλωματικό επίπεδο προσπαθεί να υλοποιήσει το όραμα του Νέο-Οθωμανισμού για μετατροπή της σε περιφερειακή δύναμη. Η Τουρκία ανέπτυξε στρατιωτική βάση εκεί που ευρίσκεται και η μεγαλύτερη αμερικανική βάση στην Μέση Ανατολή. Εκεί που είναι η έδρα της Κεντρικής Διοικήσεως (CENTCOM), στο Al Udeid, στο οποίο έχουν αναπτυχθεί 10.000 Αμερικανοί στρατιωτικοί. Η δε Αμερική ήταν πάντοτε παρούσα στην περιοχή του Κόλπου που παίζει σημαντικό ρόλο στην ομαλή ροή πετρελαίου στις διεθνείς αγορές. Άρα η Τουρκία συμπορεύεται με την Αμερική, σε μια εύφλεκτη περιοχή του πλανήτη. Επίσης η παρουσία της στον Κόλπο δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη από το Ιράν, το οποίο προσπαθεί να διευρύνει την επιρροή του στον αραβικό κόσμο. Γι’ αυτό και η παρουσία της Τουρκίας στο Κατάρ έχει μεγάλη σημασία.

Σε οικονομικό επίπεδο, προσδοκά την σύναψη συμφωνιών για κατασκευή μεγάλων έργων και στην αύξηση των πωλήσεων στρατιωτικού υλικού τουρκικής παραγωγής. Σημειώνεται ότι η αρχή για σοβαρή οικονομική συνεργασία είχε γίνει με την συμφωνία  για την κατασκευή της Χρυσής Γραμμής του μετρό της Ντόχα, εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλου Ποδοσφαίρου του 2022, από ένα πενταμερές consortium εταιρειών. Σ’ αυτό συμμετέχουν κατέχοντας την μερίδα του λέοντος, δηλαδή το 40% ενός συμβολαίου ύψους 4,4 δις $, δυο τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες. Ειδικά στον τομέα του αμυντικού υλικού, υπάρχουν πολλά περιθώρια για αύξηση των πωλήσεων, υπό την στρατιωτική απειλή της Σαουδικής Αραβίας και του σιϊτικού Ιράν. Το 2016, οι πωλήσεις τουρκικού αμυντικού εξοπλισμού έφθασαν το 1,68 δις $, ενώ ο στόχος που το ΑΚΡ έχει διακηρύξει για το 2023, ανέρχεται στα 25 δις $. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά το έλλειμμα ασφαλείας που αισθάνεται το Κατάρ, ένεκα του οποίου το 2014, υπέγραψε συμβόλαιο ύψους 11 δις $ για προμήθεια στρατιωτικού υλικού από τις ΗΠΑ. Όπως γνωρίζει ότι το Κατάρ έχει την δυνατότητα να δαπανήσει μεγάλα ποσά για την άμυνα του.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναλάβει ένα μεγάλο μέρος της εκπαιδεύσεως των ενόπλων δυνάμεων του Κατάρ. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία έχει την ευκαιρία να μεταδίδει στα στελέχη του Κατάρ την φιλοσοφία της για την αρχιτεκτονική ασφαλείας της περιφέρειας, αλλά και να εμφανίζεται ως ηγέτιδα στρατιωτική δύναμη στον σουνιτικό κόσμο.

Σε επίπεδο ενεργειακής ασφαλείας, το Κατάρ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και συνεπώς σε περίπτωση επιδεινώσεως των σχέσεων της με την Ρωσία από την οποία προμηθεύεται φυσικό αέριο μέσω αγωγών, έχει υποκατάστατο. 

Τι προσδοκά το Κατάρ από την τουρκική παρουσία στο έδαφος του 

Για την οικονομία του χώρου, θα αναφερθούν μόνο οι δυο βασικότεροι λόγοι που το Κατάρ επεδίωξε στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας, μιας μεγάλης σουνιτικής χώρας στο έδαφος του:

- Όντας μια μικρή χώρα εν μέσω του Κόλπου, τις πολιτικές επιλογές της οποίας δεν εγκρίνουν πολλές χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου [Gulf Cooperation Countries, (GCC)], το Κατάρ χρειάζεται πολιτική στήριξη. Και την στήριξη αυτή του την παρέχει το ειδικό βάρος της Τουρκίας. Για παράδειγμα, Τουρκία και Κατάρ υποστηρίζουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα, την οποία έχουν χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική οργάνωση, σχεδόν όλες οι μεγάλες σουνιτικές χώρες. Και οι δυο  χώρες στηρίζουν την Χαμάς, την οποία δεν υποστηρίζει η Σαουδική Αραβία η οποία και πρωτοστατεί στην διαμάχη με το Κατάρ. Για να μην απομονωθεί  διπλωματικά λοιπόν το Κατάρ, θέλει σύμπραξη με την Τουρκία.

- Το αίσθημα ασφαλείας που παρέχει στο Κατάρ η συμμαχία του με την Τουρκία, σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο. Οι ένοπλες δυνάμεις του Κατάρ αριθμούν 11.800 άνδρες, ενώ υφίσταται την απειλή της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν. Μάλλον αυτούς πρέπει να εννοούσε και ως κοινούς εχθρούς ο πρεσβευτής της Τουρκίας στο Κατάρ, το 2016. Στην δε πρόσφατη περίπτωση του εμπορικού αποκλεισμού που του επέβαλλαν Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση, αφού από το έδαφος της Σαουδικής Αραβίας διέρχονταν το 40% των εισαγωγών τροφίμων για τις ανάγκες του. Η Τουρκία ήταν αυτή που φρόντισε για την ανακούφιση του Κατάρ από τις συνέπειες του αποκλεισμού. (Βλέπε Χάρτη) 


Επιπτώσεις για τα Ελληνικά Συμφέροντα 

Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να αναμένεται οι θέσεις της Τουρκίας ως περιφερειακής πλέον δυνάμεως, για μεγάλα ζητήματα ασφαλείας και αμύνης, να λαμβάνονται όλο και πιο σοβαρά υπόψιν από τις χώρες του Κόλπου. Άλλωστε για να χαρακτηριστεί ένα κράτος ως περιφερειακή δύναμη, θα πρέπει να είναι σε θέση να επηρεάζει την διαμόρφωση της αρχιτεκτονικής ασφαλείας της περιφέρειας του. Στις δε διεθνείς σχέσεις, τα αδύναμα κράτη στον συσχετισμό ισχύος προσαρμόζουν τις αποφάσεις τους σε αυτά που πρεσβεύουν τα ισχυρότερα. Όσο δε η Τουρκία θα αισθάνεται ισχυρότερη, τόσο πιο αδιάλλακτη στάση θα τηρεί στις διμερείς μας σχέσεις και τόσο εντονότερα θα στηρίζει τις παράνομες απαιτήσεις της στο Αιγαίο.

Σε οικονομικό επίπεδο:

- Στον Κόλπο υπάρχει, το 50% των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και το 43% των αποθεμάτων φυσικού αερίου.

- Οι χώρες του Κόλπου παίζουν σημαίνοντα ρόλο στην διαμόρφωση των διεθνών τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, η δε χώρα μας, χρησιμοποιεί πετρέλαιο και φυσικό αέριο για την παραγωγή ενεργείας, σε ποσοστό άνω του 60%. Άρα η ελληνική οικονομία επηρεάζεται σοβαρά από τις αποφάσεις που λαμβάνονται από τον Οργανισμό Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ), η δε Τουρκία θα μπορεί μέσω του Κατάρ να ασκεί επιρροή στις αποφάσεις του.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, το Κατάρ προσδένεται στο άρμα της Τουρκίας, ιδίως αν προχωρήσει και στην προμήθεια αμυντικού εξοπλισμού από αυτήν. 

Επίλογος 

Η Τουρκία με την ενεργοποίηση στρατιωτικής βάσεως στο Κατάρ, μετατρέπεται σε περιφερειακή δύναμη, η οποία ενώ κατά την αρχική εφαρμογή του Νέο-Οθωμανισμού την δεκαετία 2003 - 2013 χρησιμοποιούσε την ήπια ισχύ της για διείσδυση στα κράτη που ήθελε να θέσει στην σφαίρα επιρροής της, τώρα προσφεύγει και στην προβολή στρατιωτικής ισχύος. Με την ενεργοποίηση της βάσεως στο Κατάρ, η Τουρκία έχει πλέον παρουσία με στρατιωτικές δυνάμεις σε τρεις χώρες. (Βόρειο Ιράκ, Σομαλία με την νέα στρατιωτική βάση που εγκατέστησε εφέτος στο Μογκαντίσου και Κατάρ). Όμως ειδικώς η  παρουσία της στο Κατάρ σηματοδοτεί:

- Σε παγκόσμιο επίπεδο, την είσοδο της στην ομπρέλα ασφάλειας των κρατών του Κόλπου τα οποία παίζουν σημαίνοντα ρόλο στην ροή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές, κάτι που μέχρι σήμερα ήταν αποκλειστικό μονοπώλιο των ΗΠΑ.

- Σε περιφερειακό επίπεδο, την αποφασιστικότητα της για περιορισμό της επιρροής του Ιράν στον χώρο της Μέσης Ανατολής καίτοι αυτός ήταν ο πραγματικός σκοπός της συστάσεως του GCC και, την ικανότητα της να ηγηθεί ενός σουνιτικού συνασπισμού. 

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



21 Σεπ 2017


Χωρίς τον φίλο Γκιουλέν και μακριά από τις ΗΠΑ o Ερντογάν

Του Σταύρου Λυγερού

Είναι πλέον ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως η Τουρκία διολισθαίνει απομακρυνόμενη από τη Δύση. Ως αποτέλεσμα αυτού, Ουάσιγκτον και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την Άγκυρα πολύ διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν.

Τα σημάδια είναι πολλά και σχεδόν καθημερινά προστίθενται νέα. Εκ των πραγμάτων, μάλιστα, η εν λόγω αλλαγή έχει βαρυσήμαντες γεωπολιτικές επιπτώσεις, οι οποίες επηρεάζουν άμεσα και καθοριστικά τον Ελληνισμό.

Είναι δεδομένο πως η Δύση δεν θέλει να χάσει την Τουρκία. Από την άλλη πλευρά, όμως, συνειδητοποιεί ότι το νεοοθωμανικό σύστημα εξουσίας του Ερντογάν έχει καταστεί καθεστώς. Στην πραγματικότητα, ο Ερντογάν έκλεισε την μεγάλη παρένθεση του κεμαλισμού και έχει επαναφέρει την Τουρκία στην παραδοσιακή κοίτη της. Το κατάφερε, επειδή η “βαθιά Τουρκία” μόνο επιφανειακά είχε προσχωρήσει στις δυτικότροπες κεμαλικές προδιαγραφές.

Με όχημα την ανάπτυξη

Υπενθυμίζουμε ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν έγινε κυβέρνηση το 2002, όταν η οξύτατη οικονομική κρίση εκείνης της εποχής καταβαράθρωσε τα μέχρι τότε κόμματα εξουσίας. Το κόμμα αυτό προέρχεται από τον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, που παραδοσιακά εκπροσωπούσε ο Ερμπακάν, αλλά καινοτόμησε ιδεολογικά-πολιτικά. Έκανε σημαία του αφενός τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, αφετέρου τον οικονομικό φιλελευθερισμό.

Η Δύση αντιμετώπισε τους νεοοθωμανούς σαν εκσυγχρονισμένο φιλοδυτικό πολιτικό Ισλάμ. Τους αποκαλούσε “ισλαμοδημοκράτες” και θεωρούσε πως θα λειτουργούσαν σαν μοντέλο για τον υπόλοιπο μουσουλμανικό κόσμο. Γι’ αυτό και υποστήριξε την κυβέρνηση Ερντογάν, προστατεύοντάς την από τις συνομωσίες του κεμαλικού κατεστημένου.

Η πολιτική εδραίωση των νεοοθωμανών δεν θα είχε επιτευχθεί, χωρίς τις αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες τους. Και αυτές δεν θα είχαν καταστεί δυνατές εάν δεν είχε συντελεστεί η αλματώδης οικονομική ανάπτυξη. Την ανάπτυξη αυτή προκάλεσε η μαζική εισροή άμεσων δυτικών επενδύσεων. Και αυτές δεν θα είχαν πραγματοποιηθεί εάν η Δύση δεν είχε πολιτικά “ευλογήσει” την κυβέρνηση Ερντογάν.

Η αυτονόμηση και η ρήξη

Όταν –με τη βοήθεια της αδελφότητας Γκιουλέν– ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού “βαθέος κράτους”, άρχισε να ξεδιπλώνει τη δική του ατζέντα και σιγά-σιγά να αυτονομείται. Η Ουάσιγκτον χρησιμοποίησε το δίκτυο του Γκιουλέν στον σκληρό πυρήνα του τουρκικού κράτους για να τον επαναφέρει στη γραμμή, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να τροφοδοτήσει μία δυναμική ρήξης.

Ο “σουλτάνος” κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της αδελφότητας Γκιουλέν και πήρε ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι τον υπονομεύουν. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016 ήταν ουσιαστικά η χαριστική βολή στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Όταν ο Ερντογάν κατηγορεί δημοσίως σαν υποκινητή τον Γκιουλέν, εμμέσως πλην σαφώς κατηγορεί τη CIA.

Για να φθάσουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις στο ναδίρ αποφασιστικό ρόλο είχε παίξει το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον επένδυσε στον κουρδικό παράγοντα. Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία ξεκίνησε την εμπλοκή της στη Συρία, αναλαμβάνοντας με τις ευλογίες των δυτικών την εργολαβία να ανατρέψει (μέσω κυρίως τζιχαντιστών) το καθεστώς Άσαντ και να εγκαθιδρύσει ένα ελεγχόμενο από την ίδια σουνιτικό καθεστώς.

Πίστευε τότε ότι όχι μόνο θα είχε αυτό το υψηλό γεωπολιτικό κέρδος, αλλά και θα συνέτριβε τους Κούρδους της Συρίας (παρακλάδι του ΡΚΚ).

Η Άγκυρα σε νευρική κρίση

Τα γεγονότα δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες του Ερντογάν. Στο Ιράκ, κατόπιν απαίτησης τόσο της Βαγδάτης όσο και του (υπό τον Μπαρζανί) αυτόνομου κουρδικού κρατιδίου, οι Τούρκοι αποκλείσθηκαν από την επιχείρηση κατάληψης της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος. Ως εκ τούτου, έμειναν εκτός νυμφώνος.

Δεν θα συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση για το μελλοντικό καθεστώς στην περιοχή εκείνη.

Σε λίγες ημέρες, μάλιστα, οι Κούρδοι στο βόρειο Ιράκ προγραμματίζουν να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα, το οποίο θα νομιμοποιήσει πολιτικά και θα ανοίξει πρακτικά τον δρόμο για την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας τους. Στην πραγματικότητα, θα καταστήσει de jure αυτό που εδώ και πολλά χρόνια ισχύει de facto.

Η Ουάσιγκτον έχει στείλει μήνυμα στον Μπαρζανί πως διαφωνεί με την πρωτοβουλία του και πως δεν θα παρέμβει για να προστατεύσει το κρατίδιό του εάν δεχθεί στρατιωτικές πιέσεις. Είναι, ωστόσο, δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι οι Αμερικανοί θα αφήσουν να καταστραφεί μία γεωπολιτική επένδυση δυόμιση δεκαετιών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν κάνει ό,τι απαιτείται για να οικοδομήσουν κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ, έστω κι αν αυτό τυπικώς είναι αυτόνομο κι όχι ανεξάρτητο. Επίσης, έχει τη σημασία του ότι ο Νετανιάχου δήλωσε επισήμως πως υποστηρίζει την ανεξαρτησία του κουρδικού κρατιδίου, ενώ θετική στάση έχουν υιοθετήσει και κάποιοι Ευρωπαίοι.

Η Άγκυρα έχει πάθει νευρική κρίση, δεδομένου ότι στην επικράτεια του κουρδικού κρατιδίου έχει συμπεριληφθεί και η πετρελαιοφόρος περιοχή του Κιρκούκ, την οποία εποφθαλμιά. Για τον ίδιο λόγο δηλώνει αποφασισμένη να αντιδράσει εμπράκτως και η Βαγδάτη. Οι Τούρκοι απειλούν με αντίποινα και εν όψει του κουρδικού δημοψηφίσματος πραγματοποιούν μεγάλη στρατιωτική άσκηση δίπλα στα σύνορα.

Δεν είναι, ωστόσο, τόσο εύκολο γι’ αυτούς να προχωρήσουν σε στρατιωτική εισβολή. Δεν την θέλει ούτε η Βαγδάτη και βεβαίως ούτε οι ΗΠΑ. Μπορούν, όμως, να κλείσουν τον αγωγό που μεταφέρει το κουρδικό πετρέλαιο στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα στερήσουν από την κυβέρνηση του Μπαρζανί πολύτιμα έσοδα, αλλά θα έχουν και οι ίδιοι οικονομικό κόστος.

Στροφή προς τη Μόσχα

Τα πράγματα δεν πάνε καλά για τον Ερντογάν ούτε στη Συρία. Η Ουάσιγκτον κάνει παιχνίδι αποκλειστικά με τις Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας, οι οποίες είναι ένας συνασπισμός τοπικών δυνάμεων με κορμό τους Κούρδους, οι οποίοι ανήκουν στο τοπικό παρακλάδι του ΡΚΚ. Οι Τούρκοι ζήτησαν να συμμετάσχουν στην κατάληψη της Ράκα (άτυπη πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους στη βορειοανατολική Συρία), αλλά αποκλείσθηκαν και από αυτή την επιχείρηση.

Το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μία περιοχή εντός της Συρίας, η οποία ξεκινάει από ένα τμήμα των τουρκοσυριακών συνόρων και φθάνει νοτίως μέχρι την Αλ Μπαμπ. Με τον τρόπο αυτό εμπόδισαν προς το παρόν τη συνένωση του κουρδικού καντονίου του Αφρίν (στα βορειοδυτικά της Συρίας) με την ελεγχόμενη από τους Κούρδους βορειοανατολική Συρία.

Όταν συνειδητοποίησε ότι παρά τις πιέσεις του οι Αμερικανοί όχι μόνο δεν εγκατέλειψαν τον κουρδικό παράγοντα στη Συρία, αλλά και τον εξόπλισαν, ο Ερντογάν στράφηκε πιο αποφασιστικά προς τη Μόσχα. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, μάλιστα, έπεσε στην αγκαλιά της, παρότι η ανταπόκριση του Πούτιν παρέμεινε σχετικά συγκρατημένη.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ "Εκτός νυμφώνος η Τουρκία στη Μέση Ανατολή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου