Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Φεβ 2017


Ο Ερντογάν ενεπλάκη σε μια αιματηρή και κυνική κουρδική πολιτική. Πολιόρκησε τους Κούρδους πριν από τις εκλογές, αλλά ξέχασε τις υποσχέσεις του από τη στιγμή που δεν χρειαζόταν πια την κουρδική ψήφο. Το αγκάλιασμα της ειρηνευτικής διαδικασίας ήταν ανειλικρινές.

Του Μάικλ Ρούμπιν

Από τη στιγμή που κατάλαβε ότι οι Κούρδοι θα ψηφίσουν το φιλοκουρδικό κόμμα HDP, ξεκίνησε μια πολιτική καμένης γης που μετέτρεψε πόλεις όπως το Σίζρε, τη Σιλώπη και το Νουσαϊμπίν κατά τρόπον που θυμίζει το Χαλέπι στη Συρία.

Μετά από την προσπάθεια για ειρήνη που κατέληξε να βιώσουν βία παρόμοια με αυτή των μέσων της δεκαετίας του 1980, οι περισσότεροι Κούρδοι της Τουρκίας έχουν παραιτηθεί από τη φιλοδοξία για ένα κοινό μέλλον με τους Τούρκους συμπατριώτες τους.

Αλλά, δεν είναι μόνο οι Κούρδοι των οποίων η νοοτροπία έχει αλλάξει. Καθώς ο Ερντογάν έχει να ελέγχει εκπομπές [σ.σ. ραδιόφωνα και τηλεοράσεις] και εφημερίδες, οι Τούρκοι είναι εκτεθειμένοι σε ένα διαρκώς συρρικνούμενο εύρος φωνών που επιτρέπεται να ακουστούν.

Οι Τούρκοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα: Η Τουρκία έχει επί της ουσίας διαιρεθεί. Ως αποτέλεσμα, μια νέα γενιά Τούρκων βλέπει τώρα τους Κούρδους ως «το άλλο», αν όχι τον εχθρό.

Προσθέστε το πρόβλημα ότι οι περισσότεροι δυτικόστροφα προσανατολισμένοι Τούρκοι δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ τη νοτιοανατολική Τουρκία, και οι περισσότεροι Κούρδοι από τα νοτιοανατολικά της χώρας δεν μπορούν πλέον να επισκεφθούν την Αττάλεια, την Προύσα και τη Σμύρνη.

Η Τουρκία υφίσταται ήδη ψυχολογική διαίρεση. Πράγματι, ακόμη κι ο Ερντογάν καταλαβαίνει σε κάποιο επίπεδο, ότι η διχοτόμηση είναι αναπόφευκτη, και οικονομικές πολιτικές του φαίνεται να δείχνουν ότι έχει ήδη ξεγράψει τις κουρδικές κατά πλειοψηφία περιοχές.

Ο ψυχολογικός διαχωρισμός είναι αδύνατο να αντιστραφεί απουσία συνολικής εθνοκάθαρσης. Αυτό θα είναι σχεδόν αδύνατο να τραβήξει σε μάκρος, καθώς οι Κούρδοι είναι οπλισμένοι και έμπειροι. Οι Τούρκοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα: Η Τουρκία έχει επί της ουσίας διαιρεθεί.

Τα σύνορά της θα αλλάξουν το μόνο ερώτημα είναι αν οι νέες γραμμές θα είναι διεθνή σύνορα ή εσωτερικές, ομοσπονδιακές διαιρέσεις. Ο Ερντογάν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του ως ένα μεγάλο ηγέτη, έναν νέο Ατατούρκ. Αλλά ενώ ο Ατατούρκ έχτισε τη σύγχρονη Τουρκία, ο Ερντογάν την έχει σκοτώσει. Θα μείνει στην Ιστορία όχι ως ήρωας, αλλά ως ένας διεφθαρμένος κακοποιός ο οποίος κατέστρεψε την Τουρκία για τη ματαιοδοξία του.

Πηγή Defence-Point




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Κατά το επόμενο χρονικό διάστημα, οι χώρες της Ευρώπης θα αντιμετωπίσουν μια σειρά από προκλήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων ενδέχεται να αποσταθεροποιήσουν τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ειδικά την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ, δύο δεδομένα πάνω στα οποία στηριχτήκαμε μετά από δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, το Ψυχρό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση, και τις συνέπειες της διάλυσης της τελευταίας στα τέλη του εικοστού αιώνα.

Οι προκλήσεις είναι ηθικές και υπαρξιακές. Ηθικές καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει, στην πραγματικότητα, την αυγή μιας μετα-παγκοσμιοποιημένης και Ευρωσκεπτικιστικής εποχής που τροφοδοτείται από την αφύπνιση των εθνικιστικών κινημάτων που τρέφονται από τη ροή του μεταναστευτικού κύματος από την Αφρική, την Ασία (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας), και ακόμη και από την ίδια την Ευρώπη (Βαλκάνια , για παράδειγμα). Μια ακόμη πρόκληση είναι η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την ΕΕ. Υπαρξιακές διότι η επικράτηση του BREXIT δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα των ιστορικών βρετανικών αποσχιστικών τάσεων από την Ευρώπη, αλλά περιλαμβάνει επίσης θέματα αρχών. Όπως την υπεροχή των νόμων της ΕΕ για τη μετανάστευση, το εθνικό νόμισμα (βρετανική λίρα) ως στοιχείο στην κατάσταση της νομισματικής πολιτικής, σε αντίθεση με το Ευρώ και το μεγάλο ερώτημα για το πώς η εξωτερική πολιτική της Ευρώπης θα αποφασίζεται στο μέλλον.

Μια ακόμη μεγάλη πρόκληση για τους ευρωπαίους ηγέτες είναι η πολιτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ κ. Τράμπ για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ. Οι ηγέτες της διατλαντικής συμμαχίας αναγνώρισαν ότι το ΝΑΤΟ πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τις απειλές του 21ου αιώνα και ότι η κοινή μας άμυνα απαιτεί τη λήψη κατάλληλων επενδύσεων σε στρατιωτικές δυνατότητες για να εξασφαλιστεί ότι όλοι οι σύμμαχοι συμβάλλουν με το μερίδιο που τους αναλογεί για την συλλογική μας ασφάλεια. Αυτό σημαίνει ότι οι σύμμαχοι έχουν καθήκον να αναλάβουν το μερίδιο της οικονομικής επιβάρυνσης της διατήρησης της οργάνωσης.

Ποια είναι τα πραγματικά ερωτήματα;

Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με την ευρωατλαντική σχέση, που μας βασανίζουν τον τελευταίο καιρό. Μάλιστα γίνονται όλο και πιο έντονα μετά την ανάληψη της νέας προεδρίας των ΗΠΑ. Το βασικό ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι αναλυτές είναι αν το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι θα πείσουν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ότι η ευρωατλαντική συμμαχία παραμένει ένα πολύτιμο εργαλείο της ηγεσίας των ΗΠΑ και αποτελεί σημαντικό πολυμερές φόρουμ συνεργασίας για την ασφάλεια και την άμυνα. Εκτιμώ ότι αυτό το ερώτημα μάλλον παραπλανεί παρά οδηγεί στην ανάληψη ευθυνών και ανεύρεση λύσεων, στην νέα αρχιτεκτονική των σχέσεων, όπως διαμορφώνονται καθώς έχει απαντηθεί από την ιστορία.

Οι ΗΠΑ χρειάζονται την Ευρώπη, αλλά φαίνεται να το αγνοούν. Αυτό θα λέγαμε ότι είναι η παραδοσιακή πάλη μεταξύ συναισθήματος και πραγματικότητας. Ο απομονωτισμός στη δεκαετία του 1930, τα μέτρα εμπορικού προστατευτισμού κατά την ίδια περίοδο, και τα διδάγματα από τον Ψυχρό Πόλεμο έχουν δείξει σαφώς ότι ακόμη και ένα ισχυρό έθνος όπως η Αμερική χρειάζεται συμμάχους. Επιπλέον, στον σημερινό πολυπολικό κόσμο η αντιπαλότητα εναντίον του δυτικού στρατοπέδου από πολλές παγκόσμιες και περιφερειακές δυνάμεις απαιτεί αλληλεγγύη μεταξύ των διατλαντικών συμμάχων.

Τα επιχειρήματα αυτά μάλλον υπολείπονται όταν αντιμετωπίζουν τη σκληρή πραγματικότητα της νέο συντηρητικής ιδεολογίας. Ως ενσάρκωση όλων των ιδεών που αυτή η σχολή σκέψης περιφρονεί, η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένας φυσικός εταίρος, πόσο μάλλον ως ένας αξιόπιστος παράγοντας στη διεθνή σκηνή.

Μπορεί η Ευρώπη να πείσει τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ για το αντίθετο; Μάλλον όχι, τουλάχιστο προς το παρόν. Αλλά αν η Ευρώπη είναι σε θέση να σταθεί σταθερή και ενωμένη γύρω από κοινά συμφέροντα, η σημασία της μπορεί να βρει σταδιακά το δρόμο της στη νοοτροπία της διοίκησης Τράμπ. Γι’ αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη τα πραγματικά ερωτήματα είναι δύο:

πρώτον, αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν πλήρως κατανοήσει τις αλλαγές στη διατλαντική σχέση ασφαλείας και

δεύτερο, αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το οστικό κύμα από τις πρώτες εβδομάδες της προεδρίας του Ντόναλντ Τραμπ για την αναζωογόνηση των ευρωπαϊκών προσπαθειών για να παίξουν έναν αυτόνομο και αποτελεσματικό ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις.

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα

Η Ευρώπη θα πρέπει να αυξήσει άμεσα τις εισφορές στην άμυνα. Αυτό δεν είναι απλώς ένα ζήτημα που αφορά το νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ήταν το ίδιο ζήτημα που έσπρωχνε και τον πρώην πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να ζητά επίμονα από τους Ευρωπαίους τη γενική υποστήριξη για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η απόφαση που ελήφθη στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας του ΝΑΤΟ, τον Ιούλιο του 2016, που για να θυμηθούμε, ήταν η ενίσχυση με ευρωπαϊκά και αμερικανικά στρατεύματα των χωρών της Βαλτικής καθώς και ένα σημαντικό μήνυμα ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να κάνουν περισσότερα και να μοιραστούν την επιβάρυνση για τη Νατοϊκή άμυνα, και όχι μόνο από την άποψη των δαπανών.

Επίσης στη Γερμανική Λευκή Βίβλο του 2016 όπως επιβεβαιώνει, αλλά και η δέσμευση της Καγκελαρίου Μέρκελ, είναι ο στόχος του 2% του ΑΕΠ στις αμυντικές δαπάνες. Αυτά αποτελούν περαιτέρω ενδείξεις ότι η ισχυρότερη ευρωπαϊκή χώρα είναι διατεθειμένη να κάνει περισσότερα για την ευρωπαϊκή άμυνα. Κινήσεις για την ενίσχυση των προσπαθειών στην άμυνα της ΕΕ είναι μια άλλη ένδειξη της αλλαγής. Εκτιμάται μετά τις γαλλικές και γερμανικές εκλογές του 2017, οι ηγέτες των δύο αυτών εθνών θα δώσουν ώθηση για περισσότερη ευρωπαϊκή αμυντική συνεργασία.

Από τη μία πλευρά, φαίνεται ως σημαντικό που οι Ευρωπαίοι στοχεύουν να συνδράμουν στην τρέχουσα κατανομή των αμυντικών βαρών στο ΝΑΤΟ, όμως το πιο σημαντικό από το να δαπανήσουν το 2% του ΑΕΠ τους για την άμυνα, είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι να συντονίσουν τις πολιτικές τους για την ασφάλεια στο ΝΑΤΟ, ιδίως όσον αφορά στη διαχείριση της κρίσης στη γειτονιά της Ευρώπης. Από την άλλη πλευρά, η ΕΕ πρέπει να διασφαλίσει επιτέλους την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), η οποία ιδρύθηκε πριν είκοσι πέντε χρόνια. Αυτή πρέπει να είναι η σωστή απάντηση στην ηγεσία των ΗΠΑ, μια μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ευθύνη στις διεθνείς υποθέσεις. Η εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ΚΕΠΠΑ είναι μια δύσκολη πρόκληση στους υπέρμαχους της κρατικής κυριαρχίας, αλλά χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Οι Ευρωπαίοι πρέπει να υποβάλουμε προτάσεις ώστε να αναλάβουμε περισσότερες ευθύνες στη δομή της στρατιωτικής διοίκησης του ΝΑΤΟ. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος πρέπει να είναι η αλλαγή του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης με Ευρωπαίο (μια θέση που παραδοσιακά είναι αμερικανική) με έναν αμερικανό γενικό γραμματέα.

Αντί επιλόγου

Υπάρχει ακόμα μια ευρεία υποστήριξη του ΝΑΤΟ στην καθιέρωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που θα ενισχυθεί από μια αντίληψη ότι οι Ευρωπαίοι είναι πρόθυμοι να αναλάβουμε την οικειοποίηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Τέλος το ΝΑΤΟ θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να δράσει με ταχύτητα και να αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα σε ένα δεδομένο χρονικό πλαίσιο, αντί να χανόμαστε στις μεγάλες, γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως έχουμε μάθει στην Ευρώπη.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συνεχείς οι προκλήσεις προς την Ελλάδα από την Άγκυρα
Ο Ερντογάν έχει αποφασίσει να τραβήξει επικίνδυνα το σχοινί

Σε μια νέα πρωτοφανή προσπάθεια για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο και λίγες ώρες μετά το αυστηρό μήνυμα που έστειλε ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς, οι τουρκικές αρχές εξέδωσαν νέα NAVTEX με την οποία στέλνουν το ερευνητικό σκάφος TCG CESME για έρευνες έξω από τις ακτές του Άθω και της Θάσου.

Με την NAVTEX 244/17 η Τουρκία ανακοινώνει ότι το TCG CESME θα πραγματοποιήσει υδρογραφικές και ωκεανογραφικές έρευνες από τις 22 Φεβρουάριου και «μέχρι νεότερα» στην περιοχή η οποία εκτείνεται μεταξύ του Άθω, της Θάσου, της Λήμνου και της Σαμοθράκης.

Με την NAVTEX 181/17 η Τουρκία είχε αναγγείλει στις 9 Φεβρουάριου υδρογραφικές και ωκεανογραφικές έρευνες σε μια μεγάλη περιοχή στην καρδιά του Αιγαίου νοτίως του Αη Στράτη με το ίδιο ερευνητικό σκάφος.

Μετα από μια περίοδο κλιμάκωσης της έντασης γύρω από τα Ίμια και με συχνές υπερπτήσεις στην βραχονησίδα Παναγιά(και τα Ίμια και την Παναγιά θεωρούν οι τούρκοι «γκρίζες ζώνες») είναι προφανές ότι η Άγκυρα θέλει να τραβήξει στα άκρα τις προκλήσεις εις βάρος της χώρας μας.

Η πραγματοποίηση υδρογραφικών και ωκεανογραφικών ερευνών σε διεθνή ύδατα δεν απαιτεί άδεια του παράκτιου κράτους αλλά ενημέρωση και γνωστοποίηση των ερευνών ,αλλά φυσικά και δεν μπορεί να εκδοθεί και να ανακοινωθεί άδεια ερευνών από άλλο κράτος ,όπως τώρα συμβαίνει με την Τουρκία. Η συγκεκριμένη NAVTEX μάλιστα καθώς δεν αφορά καν γειτνιάζουσες θαλάσσιες περιοχές ,εντάσσεται πλήρως στην προσπάθεια αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε όλο πλέον το Αιγαίο.

Η Τουρκία συνεχίζει τα παιχνίδια εντυπώσεων με Ίμια

Με αμείωτη ένταση συνεχίζεται το ανησυχητικό επικοινωνιακό παιχνίδι, με υπαιτιότητα της Αγκυρας, στην περιοχή των Ιμίων. Χθες, σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ της γειτονικής χώρας (πρακτορεία Dogan και Anadolu, η ιστοσελίδα της «Χουριέτ» και εθνικιστικού περιεχομένου ιστοσελίδες όπως η Sozcu) μετέδωσε φωτογραφίες, βίντεο και πληροφορίες για σκάφος της Τουρκικής Ακτοφυλακής, το οποίο πλησίασε σε απόσταση δύο μέτρων στα Ιμια, με το πλήρωμά του να φωτογραφίζεται με φόντο το νησί. Από την πλευρά της Αθήνας, τόσο από το Λιμενικό όσο και από το ΓΕΕΘΑ διαψεύδεται η προσέγγιση τουρκικής ακταιωρού στα Ιμια. Τονίζεται ότι δεν υφίσταται τέτοιο περιστατικό καταγεγραμμένο από τις ελληνικές αρχές, οι οποίες έχουν παρουσία στην περιοχή, κυρίως με σκάφη του Λιμενικού. Πηγές αναφέρουν ότι το εικονιζόμενο –στα βίντεο– νησί δεν μοιάζει καν μορφολογικά με τα Ιμια.


Νωρίτερα, η ιστοσελίδα Aksam ανέφερε ότι «οι ομάδες της Τουρκικής Ακτοφυλακής, που συνεχίζουν τις περιπολίες στα Ιμια, σήμερα πλησιάζοντας σε απόσταση δύο μέτρων, προέβησαν σε εξέταση των βραχονησίδων από το σκάφος και τράβηξαν φωτογραφίες. Την ίδια ώρα, ο ελληνικός στρατός απλά παρακολουθούσε του Τούρκους αξιωματικούς από απόσταση ενός μιλίου». Χθες υπήρχε ένταση και στον εναέριο χώρο πάνω από το Αιγαίο. Αν και ο αριθμός των παραβιάσεων ήταν περιορισμένος, σε μία από αυτές, στις 13.40, ζεύγος οπλισμένων τουρκικών F-16 ενεπλάκη σε εικονική αερομαχία με δύο ελληνικά μαχητικά, νοτιοδυτικά της Λέσβου.

Τακτική έντασης και στο Κυπριακό

Η Αγκυρα ακολουθεί στρατηγική έντασης και στο Κυπριακό, καθώς χθες ο ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου, ο οποίος επισκέφθηκε το ψευδοκράτος, επισήμανε ότι οι τελευταίες εξελίξεις (η ένταση που έχει δημιουργηθεί για την τροπολογία περί αναφοράς στα σχολεία του «Ενωτικού» δημοψηφίσματος του 1950) δικαιώνουν τις θέσεις της Αγκυρας υπέρ των εγγυήσεων.
Ο κ. Τσαβούσογλου μίλησε για «επιθετική στάση» του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδη και για «οραματιστές» της Ενωσης. «Όλα εξαρτώνται από τον Αναστασιάδη», είπε ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μ. Ακιντζί.
«Για ένα ασήμαντο, ελάχιστο γεγονός θα είναι η πρώτη φορά στην ιστορία των διαπραγματεύσεων, που διακόπτεται ο διάλογος και που εγωιστικά κάποιοι εμμένουν να νομίζουν ότι μπορεί να ταπεινώσουν τους συνομιλητές τους», απάντησε χθες το βράδυ ο κ. Αναστασιάδης σε δηλώσεις του προς δημοσιογράφους. Πρόσθεσε πως ο ίδιος επιθυμεί τη λύση του Κυπριακού και θα είναι παρών στην αυριανή, προγραμματισμένη συνάντηση με τον κ. Ακιντζί.


Πληροφορίες από Liberal και "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Να μη ρίχνουμε πια το βάρος μας στη λιτότητα, αλλά στις βαθιές μεταρρυθμίσεις", είπε ο Ντάϊσελκάπως με το μαλλί το δαχτυλίδι (Γερούν, τσίμπα ένα μύδι).
Δηλαδή χρυσή μου οι βαθιές (πονηρούλα, πονηρούλα) μεταρρυθμίσεις δεν συνεπάγονται κι άλλη λιτότητα;

Δηλαδή θα πέσει το αφορολόγητο και θα τρέχουμε σύστριγγλοι έξω να μαζεύουμε κατοστάρικα;
Θα κοπούν κι άλλο οι συντάξεις, κι οι γιαγιάδες θα ντυθούν μαινάδες, θα το κολλήσουν στο κούτελο και θα φύγουν για Μύκονο;
Θα καταργηθεί κάθε εργασιακό δικαίωμα και οι "ευέλικτοι" εργαζόμενοι θα κάνουν κουνήματα στην εργοδοσία "σήμερα θέλω, αύριο δε θέλω να έρθω για δουλειά";

Ακούς τί λες μωρή ξεφωνημένη;
Ούτε το πινόκιο τέτοιες μ@λακίες.
Εκείνος λέει "για κάθε ευρώ που θα σου παίρνω από τη μία τσέπη, θα σου βάζω ένα στην άλλη τσέπη"!
Τότε χρυσέ μου γιατί να μου το πάρεις;  Άστο εκεί που είναι στη μία τσέπη.
Θες να κρυώσει μπες-βγες από τσέπη σε τσέπη και νά 'χουμε τραβήγματα με νοσοκομεία και τέτοια (@αμώ τον βοσκό που έβαλες για υφυπουργό);

Πανούλη δε μιλάς; Μας ψεκάζουν μ@λακίες.
Πες κάτι. Απόκριες είναι. Τί θα ντυθείς;
Άνθρωπος έχεις ντυθεί ποτέ; Θα σου πηγαίνει!

Ρε σεις μαλάκηδες μέσα-έξω, δεξιά-αριστερά, πάνω-κάτω, περιστροφικά, διαγώνια κι αντίθετα, εδώ κι επτά χρόνια όλο κόβετε μισθούς, κόβετε συντάξεις, κόβετε αφορολόγητο, κι όλο αυξάνετε φόρους, αυξάνετε ΦΠΑ, αυξάνετε την ανεργία, καίτε το "λίπος" του κοσμάκη κι αυτό το ρημάδι το χρέος αντί να μειωθεί, ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ!
Πότε θα το ξοφλήσουμε δηλαδή; Τώρα που φτωχύναμε;  Με τί; Με κλ@νιές;
Και καλά, όσοι έχουν να φάνε μιά φασουλάδα ακόμη, θα το παλέψουν.
Οι άλλοι που τρώνε όλο μακαρόνι και ρύζι; Στουμποκώλιασαν πιά.

Συνέλθετε πιά.
Κόψτε τα ψέματα και την κοροϊδία, γιατί το μάτι του κοσμάκη θα γυρίσει απότομα. Σαν του δαιμονισμένου.
Και θα σας τρέχουν τα ζουμιά απ' τα μπατζάκια σα νά 'χετε φάει δέκα φασουλάδες.
Και θα σας κάνει ο λαός μιά βαθιά μεταρρύθμιση, να σας βγει απ' τη μύτη.

Αμήν, Παναγία μου!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Εχουν περάσει περίπου τρεις μήνες από την ημέρα που, μετά την κορύφωση της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης καθώς και την αναφορά από πλευράς Ερντογάν στη Συνθήκη των Σεβρών σε συνδυασμό δε με την υπόθεση των οκτώ στρατιωτικών, η παρούσα στήλη υποστήριζε ότι η επιθετικότητα της Άγκυρας στο Αιγαίο κάθε άλλο παρά «θεατρική» είναι, αλλά, αντίθετα, η Ελλάδα πρέπει να θεωρεί πλέον περίπου δεδομένη μια εναντίον της στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας, στο άρθρο με τίτλο «Οι Τούρκοι θα χτυπήσουν», στις 02.12.16.

Δυστυχώς, στο διάστημα που μεσολάβησε, η Τουρκία έκανε συνεχώς βήματα – και μάλιστα μεγάλα -που την έφεραν ακόμα πιο κοντά σε αυτή την κατεύθυνση, με κορύφωση τα γεγονότα των τελευταίων ημερών γύρω από τα Υμια και όχι μόνον. Οι κινήσεις της Άγκυρας έκτοτε, καθιστούν πλέον περίπου βεβαιότητα την επόμενη φάση των εξελίξεων.

Οποιοσδήποτε σχεδιασμός της ελληνικής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής πρέπει πλέον να κινείται πρακτικά πάνω στη βεβαιότητα ότι η Τουρκία θα επιχειρήσει να προκαλέσει στρατιωτικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Από εδώ και πέρα, οποιαδήποτε άλλη βάση ανάλυσης και συμπεριφοράς, θα συνιστούσε τραγικά επικίνδυνη αυταπάτη.

Περίπου κάθε μέρα που πέρασε από τότε μέχρι τώρα, η Άγκυρα κάνει κι ένα ακόμα βήμα. Η Τουρκία το «φωνάζει» πια τόσο δυνατά ότι σύντομα θα προχωρήσει σε πραγματικές επιθετικές ενέργειες, που η Ελλαδα δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει ότι δεν το ακούει.

Η Ελλάδα οφείλει να προετοιμάζεται για την εκδήλωση τέτοιων ενεργειών και στρατιωτικά και διπλωματικά, χωρίς τις γνωστές αυταπάτες που πολύ συχνά κυριαρχούν στην Αθήνα, καθώς, δυστυχώς, η επιλογή του να «λογικευθεί» η Τουρκία, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει – και πάντως σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι στο χέρι μας, ούτε μπορούμε να υπολογίζουμε σε αυτό. Μακάρι να μπορούσε να συμβεί, αλλά τίποτα πια δεν συνηγορεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ελλάδα οφείλει να είναι πλέον έτοιμη και αποφασισμένη.

Επειδή τα δεδομένα όχι απλώς δεν έχουν μεταβληθεί αλλά, αντιθέτως, έχουν επιταθεί, εκείνο το κείμενο παρατίθεται εκ νέου αυτούσιο στη συνέχεια. Μετά από τόσο καιρό σταθερής κλιμάκωσης, ουδείς έχει την πολυτέλεια να λέει ότι δεν γνώριζε ή δεν κατάλαβε που οδηγούνται τα πράγματα:
«Αν μέχρι χθες, παρά το μπαράζ δηλώσεων Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης αλλά και την έντονη κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στο Αιγαίο σε επίπεδο παραβιάσεων, υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος μιλάει για το εσωτερικό του ακροατήριο ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο πλην του ότι απλώς προαναγγέλλει σύγκρουση με την Ελλάδα, σήμερα, δεν πρέπει να υπάρχει πια κανείς που να διατηρεί ακόμη αμφιβολίες για το τι πρόκειται να γίνει: μετά και τις χθεσινές δηλώσεις Τσαβούσογλου σύμφωνα με τις οποίες τα Υμια είναι τουρκικό έδαφος, η Ελλάδα οφείλει να θεωρεί πλέον δεδομένο ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να χτυπήσουν. Και, πιθανότατα, θα το κάνουν γρήγορα.
Οι διαρκείς προαναγγελίες που κλιμακώνονται σταθερά, έχουν ως στόχο να «μετρήσουν» δύο πράγματα: πρώτον, την αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων. Τέτοια δεν υπήρξε μέχρι
χθες. Και, δεύτερον, την αντίδραση της Ελλάδας: εκεί, δυστυχώς, η Τουρκία έχει, εμπειρικά τουλάχιστον, κάθε λόγο να νιώθει ότι αυτή δεν θα είναι επαρκής να την σταματήσει.
Ο χρόνος στον οποίο συμβαίνουν όλα αυτά, έχει πολύ μεγάλη σημασία: οι ΗΠΑ βρίσκονται (όπως και το 1974) σε στιγμή μετάβασης της εξουσίας, γεγονός που η Τουρκία το αντιλαμβάνεται, ίσως ορθά, ως «παράθυρο ευκαιρίας» για να προκαλέσει τετελεσμένα.
Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα είδος ημιδιάλυσης, έχει μπροστά της τον εφιάλτη της νέας αξιολόγησης και υφίσταται, σε αμυντικό επίπεδο, ήδη τις συνέπιες της μακράς περιόδου της κρίσης.
Από την άλλη πλευρά, η Ευρώπη είναι από αμήχανη έως αδιάφορη για το θέμα – και η Τουρκία το βλέπει αυτό καθαρά, ενώ φοβάται και την Αγκυρα ως προς το μεταναστευτικό.
Με άλλα λόγια, αν η Τουρκία αποφάσιζε να προχωρήσει σε στρατιωτικές ενέργειες αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας, θα το έκανε τώρα. Και, όπως όλα πλέον δείχνουν, είναι εξαιρετικά πιθανό να το κάνει.
Η Ελλάδα δεν διαθέτει πια την πολυτέλεια της αυταπάτης.
Δεν μπορεί, με όλα αυτά τα δεδομένα, να συνεχίσει να με την ψευδαίσθηση ότι είτε η Τουρκία θα ξεχάσει όλα αυτά που λέει, είτε ότι η Ευρώπη θα σπεύσει να τη σταματήσει.
Η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί λαμβάνοντας πολύ σοβαρά υπόψη της της απειλές και, συνεπώς, να είναι, ανά πάσα στιγμή, έτοιμη για πόλεμο με ότι αυτό σημαίνει: ενωμένη, συνειδητοποιημένη, στρατιωτικά προετοιμασμένη, απόλυτα αποφασισμένη να χτυπήσει και αυτή.
Και μπορεί να το κάνει. Αν η χώρα είναι αποφασισμένη, μπορεί να υπερασπιστεί, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, αποτελεσματικά τον εαυτό της.
Όπως πρέπει».
Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι οι χώρες της περιφέρειας θα είχαν βγει προ πολλού από την κρίση του 2008 αν μπορούσαν να προχωρήσουν σε υποτίμηση και δεν είχαν εφαρμόσει τα μέτρα λιτότητας που τους επιβλήθηκαν

Σε πόσο χειρότερη κατάσταση βρίσκονται οι χώρες της ευρωπεριφέρειας λόγω της απόφασής τους να ενταχθούν στο ευρώ; Λίγο; Πολύ; Μέχρι τώρα, οι απαντήσεις ήταν αρκετά ασαφείς. Ορισμένοι οικονομολόγοι υποστήριξαν πως η τεράστια ανεργία και η κατάρρευση της παραγωγής θα συνέβαιναν ούτως ή άλλως, ή πως ήταν σε μεγάλο μέρος αποτέλεσμα της ανευθυνότητας και της αναποτελεσματικότητάς τους, ενώ άλλοι αποδίδουν τις ευθύνες στο δυσλειτουργικό νομισματικό σύστημα.

Τώρα όμως, σύμφωνα με την Telegraph, υπάρχει ένα ακριβές νούμερο. Και αυτό είναι 7%. Ή 17% αν δεν είχε επιβληθεί η λιτότητα.

Σύμφωνα με την Telegraph, μια νέα έκθεση έχει δομήσει μοντέλο που δείχνει πώς θα τα είχαν πάει οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια, συμπεραίνοντας πως αν κράτη όπως η Πορτογαλία και η Ιταλία είχαν τη δυνατότητα να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, τότε θα ανέκαμπταν πολύ ταχύτερα από την κρίση του 2008, σε σχέση με ότι συνέβη στην πραγματικότητα. Και αν δεν είχαν προχωρήσει στις περικοπές δημοσίων δαπανών που τους επιβλήθηκαν, θα είχαν τραβήξει ελάχιστα από αυτά που τράβηξαν.

Αν και η μελέτη αυτή βασίζεται ουσιαστικά σε ένα πείραμα, ωστόσο δείχνει το τεράστιο κόστος που είχε για πολλές οικονομίες η προσπάθεια να αναγκαστεί ολόκληρη η Ευρώπη να υιοθετήσει ένα ενιαίο νόμισμα. Γίνεται, δε, όλο και πιο εμφανές πως πρόκειται μακράν για το μεγαλύτερο αυτό-προκαλούμενο λάθος οικονομικής πολιτικής που έγινε ποτέ.

Είναι γνωστό προ πολλού πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας – την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία- έχουν δει τις οικονομίες τους να συρρικνώνονται δραματικά από το «κραχ» του 2008. Οι τρεις από αυτές τις χώρες χρειάστηκε να διασωθούν, και η Ιταλία ίσως χρειαστεί και αυτή διάσωση, αν κορυφωθεί η τραπεζική της κριση.

Η Ελλάδα παραμένει το πιο δραματικό παράδειγμα, γράφει η Telegraph, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της πλέον 25% χαμηλότερα από το επίπεδο που ήταν το 2009, ενώ ένα τρίτο των χωρών της ευρωζώνης έκλεισαν το 2014 σε χειρότερη κατάσταση απ’ ότι ήταν το 2009. Η ανεργία έχει αυξηθεί σε καταστροφικά επίπεδα και τα κρατικά χρέη βρίσκονται εκτός ελέγχου.

Πόσο όμως από αυτό οφείλεται στο ενιαίο νόμισμα και τη λιτότητα που το συνόδευσε; Και κατά πόσο προκλήθηκε από τις μακροχρόνιες διαρθρωτικές δυσκαμψίες και την ασωτία των χωρών που επηρεάστηκαν; Οι οικονομολόγοι και οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν διαδώσει διάφορα νούμερα, όμως πρόκειται περισσότερο για εικασίες. Είναι εμφανές πως οι χώρες που είπαν «όχι» στο ευρώ, όπως η Σουηδία ή η Βρετανία, βγήκαν από την ύφεση του 2008/2009 σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Όμως δεν υπάρχει «εναλλακτικό σύμπαν» στο οποίο η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία αρνήθηκαν να μπουν στο ευρώ.

Υπάρχει όμως η δυνατότητα να δημιουργηθεί ένα μοντέλο γι’ αυτό.

Στην νέα έκθεσή τους, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Κρίστοφερ Χάους και Λίντα Τέσαρ, με τον Κρίστιαν Πρέμπστινγκ του Ecole Polytechnique Federale de Lausanne, δημιούργησαν ένα μοντέλο για να υπολογίσουν πώς θα τα πήγαιναν οι ευρωπαϊκές οικονομίες υπό διαφορετικά σενάρια.

Πρώτα εξέτασαν το πώς πήγαν στην πραγματικότητα οι οικονομίες από την ύφεση του 2008 και βρήκαν πως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία συρρικνώθηκαν συνολικά κατά 18%.

Τότε έκαναν προσομοίωση στην οποία δεν υπήρχε το ευρώ και οι χώρες αυτές μπορούσαν να υποτιμήσουν τα νομίσματά τους ή τα είδαν να αποδυναμώνονται από τις αγορές. Στο σύμπαν αυτό, η οικονομική παραγωγή μέχρι το 2014 θα ήταν 7% υψηλότερη από αυτήν που ήταν στην πραγματικότητα. Στην υπόλοιπη ευρωζώνη η εικόνα ήταν περίπου ουδέτερη, καθώς είχε ήδη ωφεληθεί από μια πιο αδύναμη συναλλαγματική ισοτιμία.

Στη δεύτερη προσομοίωση, οι καθηγητές «έτρεξαν» τα ίδια στοιχεία για ένα σύμπαν στο οποίο η λιτότητα που απαίτησαν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η ηγούμενη από τη Γερμανία Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν επιβλήθηκε, και οι χώρες αυτές ήταν ελεύθερες να καθορίσουν μόνες τους τη δημοσιονομική και νομισματική τους πολιτική.

Το αποτέλεσμα ήταν πως οι χώρες της ευρωπεριφέρειας θα είχαν συρρικνωθεί κατά μόλις 1% και όχι 18% όπως συνέβη στην πραγματικότητα. Άρα, συνολικά, η οικονομία είναι τώρα 17% χαμηλότερη στις χώρες της ευρωπεριφέρειας απ’ ότι θα ήταν χωρίς τη νομισματική ένωση και χωρίς την λιτότητα που τους επιβλήθηκε.

Επίσης, θα είχαν καταλήξει με μικρότερο συνολικό χρέος. Οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες που απαιτήθηκαν ως τίμημα για της διασώσεις, θα έπρεπε να είχαν μειώσει τα ποσοστά του χρέους στην περιοχή. Το σχέδιο ήταν το χρέος να μειωθεί κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες στις πέντε χώρες της ευρωπεριφέρειας, από το 95% κατά μέσο όρο που ήταν όταν ξεκίνησε η κρίση. Αντιθέτως, όμως, συνολικά το χρέος αυξήθηκε κατά 20 μονάδες, καθώς συρρικνώνονταν οι οικονομίες, και το γενικό ποσό του χρέους είτε παρέμεινε το ίδιο ή συνέχισε να αυξάνεται.

Μια απώλεια 17% του ΑΕΠ σε λιγότερο από μια δεκαετία είναι ένα τεράστιο τίμημα για ένα πείραμα στη νομισματική ένωση, σχολιάζει η Telegraph. Ως μέτρο σύγκρισης, κατά τη Μεγάλη Ύφεση στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1930 η οικονομία μειώθηκε κατά περίπου 30%. Τα στοιχεία για τη Βρετανία είναι πιο ασαφή, καθώς η συλλογή των στοιχείων για το ΑΕΠ δεν ήταν αξιόπιστη τότε, όμως οι περισσότεροι ιστορικοί της οικονομίας υπολογίζουν πως η Βρετανία υπέστη μείωση του ΑΕΠ της κατά 8% στις αρχές του ’30.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα κρίσιμα διλήμματα της Αθήνας

Κλιμακώνει τις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου η Άγκυρα και εκμεταλλευομένη τη θέση αδυναμίας στην οποία θεωρεί ότι βρίσκεται η Ελλάδα, δοκιμάζει τις αντοχές της ελληνικής κυβέρνησης εκβιάζοντας την ελληνική αντίδραση που θα οδηγούσε σε θερμό επεισόδιο και νέα τετελεσμένα στο Αιγαίο.

Ο τουρκικός σχεδιασμός είναι απροκάλυπτος πλέον, καθώς η διαρροή καθημερινά φωτογραφιών και βίντεο σκαφών του τουρκικού Λιμενικού να προσεγγίζουν σε απόσταση μερικών μέτρων τα Ίμια, είναι το αποκορύφωμα μιας συντονισμένης στρατηγικής που ξεκίνησε αρχικά με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν, το φρεσκάρισμα των «γκρίζων ζωνών» από το Τουρκικό ΥΠΕΞ και την «κρουαζιέρα» της τουρκικής κανονιοφόρου γύρω από τα Ίμια με επιβάτες την ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν εισέλθει σε μία ιδιαίτερα δύσκολη και ευαίσθητη φάση, καθώς οι διερευνητικές συνομιλίες που αποτέλεσαν για 15 χρόνια, μια βαλβίδα ασφαλείας για εκτόνωση των εντάσεων και διατήρηση διαύλων επικοινωνίας έχουν ουσιαστικά αποτελματωθεί, ενώ και η Τουρκία διέρχεται μια εξαιρετικά κρίσιμη μεταβατική περίοδο.

Το Κυπριακό και ο τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλλει λύση με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των δικών της στρατηγικών στόχων, οδηγούν σε νέες τριβές μεταξύ των δυο χωρών. Το διαφαινόμενο αδιέξοδο στις συνομιλίες για το Κυπριακό φέρνει πιο κοντά απειλές κλιμάκωσης της έντασης και στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς την Άνοιξη και πάντως μέχρι το τέλος του 2017 προβλέπεται να εντατικοποιηθούν οι έρευνες για υδρογονάνθρακες στην κυπριακή ΑΟΖ, σε περιοχές που η Τουρκία αμφισβητεί και διεκδικεί ως δική της υφαλοκρηπίδα.

Η Τουρκία ποτέ δεν εγκατέλειψε ούτε υποβάθμισε την θέση για την ύπαρξη «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, έχοντας επιβάλλει ντε φάκτο - κυρίως μετα το επεισόδιο των Ιμίων - ένα άτυπο μορατόριουμ δραστηριοτήτων σε ελληνικές βραχονησίδες, υποσκάπτοντας έτσι σε πρώτη φάση την ελληνική κυριαρχία επί αυτών των νησιωτικών σχηματισμών. Ενδεικτικό είναι ο τρόπος με τον οποίο ο υφυπουργός ναυτιλίας κ. Σαντορινιός πήρε πίσω την πρόχειρα διατυπωμένη πρότασή του για αξιοποίηση βραχονησίδων στο Αιγαίο, μετά την έντονη αντίδραση του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Η Τουρκία με έναν συνεχή «πόλεμο» έκδοσης ΝΟΤΑΜ και NAVTEX, αμφισβητεί καθημερινά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και αρμοδιότητες σε όλο το μήκος και πλάτος του Αιγαίου. Με τη διεκδίκηση της αρμοδιότητας Έρευνας και Διάσωσης (SAR) μέχρι το μέσο του Αιγαίου (με πιο ακραίο περιστατικό την διεκδίκηση της Ερευνάς και Διάσωσης στην Κίναρο, μετά την πτώση του ελικοπτέρου της Πολεμικής Αεροπορίας), μέχρι την αναγγελία πριν λίγες ημέρες για την έναρξη ωκεανογραφικών ερευνών από το τουρκικό TGC Cesme στο μέσο του Αιγαίου, τη δέσμευση για ασκήσεις για διάστημα ενός έτους μεγάλων περιοχών στο κέντρο του Αιγίου από την Θάσο μέχρι την Αστυπάλαια την απαίτηση για αποστρατικοποίηση των νησιών και φυσικά με τις καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου και τις υπερπτήσεις ακόμη και σε κατοικημένα νησιά, ξεδιπλώνει όλο το φάσμα των διεκδικήσεών της και της πλήρους αμφισβήτησης του status quo στο Αιγαίο.

Υιοθετώντας «πειρατική» τακτική η Τουρκία επιχειρεί με μικρό κόστος και ρίσκο να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της από την απειλή σύγκρουσης ή ακόμη και περιορισμένης σύγκρουσης με την Ελλάδα.

Αρχικώς υπονομεύει την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και με το μορατόριουμ, τόσο στην αξιοποίηση νησίδων και βραχονησίδων (π.χ. για αιολικά πάρκα ,θαλάσσια καταφύγια κ.α.) όσο και στην έρευνα υδρογονανθράκων στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, αλλά και με την συνεχή αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων (Ερευνας και Διάσωσης, Εξοπλισμού νησιών, Διεξαγωγής ασκήσεων κ.α.), οδηγεί σε φινλανδοποίηση του Αιγαίου.

Οι συνεχείς προκλήσεις στα Ίμια εντάσσονται σε αυτή την στρατηγική: της επιβολής ντε φάκτο της πολιτικής των «Γκρίζων Ζωνών» ή διαφορετικά η αντίδραση της Αθήνας θα ακολουθηθεί από θερμό επεισόδιο, που εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει στο τραπέζι των συνομιλίων, με ατζέντα όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Αυτά είναι τα εξαιρετικά κρίσιμα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία εικοσαετία, τα οποία στη σημερινή συγκυρία, με τη γενική αστάθεια και αβεβαιότητα στο διεθνές σκηνικό και την προφανή θέση αδυναμίας στην οποία βρίσκεται η χώρα, παίρνουν πλέον δραματικό χαρακτήρα. Γιατί η αυτοσυγκράτηση έναντι των τουρκικών προκλήσεων εχει ένα όριο: την οποιαδήποτε απόπειρα αποβίβασης τούρκων στρατιωτών ή ακόμη και «πολιτών» στα Ίμια ή σε κάποια άλλη από τις βραχονησίδες. Διότι τότε η αντίδραση της Ελλάδας είναι δεδομένη και δεν θα μπορεί να εξαντληθεί μόνο σε διπλωματικά διαβήματα…

Η στρατηγική που εχει επιλέξει η Άγκυρα δεν είναι άσχετη και με τις εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Ο Ερντογάν βαδίζει σε ένα δύσβατο μονοπάτι, καθώς οι δημοσκοπήσεις για το δημοψήφισμα του Απριλίου κάθε άλλο πάρα ευνοϊκές είναι για τον ίδιο, το κουρδικό εξελίσσεται σε ανοικτή πληγή με δεδομένη την αναβάθμιση των κούρδων της Συρίας στον αγώνα εναντίον του ISIS, ενώ καταφεύγει σε γνωστά εθνικιστικά κηρύγματα, θέλοντας να οριοθετήσει το ισλαμοεθνικιστικό προφίλ της «Νέας Τουρκίας», που αποτελεί το νέο του αφήγημα και με το οποίο εκτός των άλλων ελπίζει να κερδίσει και τις ψήφους των οπαδών του κόμματος των Γκρίζων Λύκων MHP.

Η κλιμάκωση της έντασης όμως αποτελεί και μια μορφή αντιποίνων, για τη μη έκδοση των οκτώ τούρκων αξιωματικών, θέμα που αποτελεί ζήτημα τιμής για τον Ταγίπ Ερντογάν, ενώ συγχρόνως δημιουργεί ένα ακόμη σοβαρό πονοκέφαλο στο τουρκικό καθεστώς καθώς η Ελλάδα φαντάζει πλέον ως ασφαλές καταφύγιο κάθε τούρκου πολίτη που στοχοποιεί το καθεστώς Ερντογάν.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

21 Φεβ 2017


Δυστυχώς τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες, που η Τουρκία και η υποτελής διοίκηση της στην Κύπρο τορπιλίζουν τις συνομιλίες για το Κυπριακό, με προσχηματική αφορμή την απόφαση για αναφορά στα σχολεία της Κυπριακής Δημοκρατίας του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, αποδεικνύουν πόσο δύσκολη είναι πια η λύση του Κυπριακού.

Το Κυπριακό δεν είναι μια μαθηματική αδιάφορη και ψυχρή εξίσωση, που κάποιοι σοβαροί τεχνοκράτες θα στρωθούν στην δουλειά και «τρεις το λάδι τρεις το ξύδι» θα βρουν μια λύση που θα επανενώσει έναν ομοιογενη λαό και θα του ανοίξει τις πόρτες στο μέλλον.

Υπάρχει μια βαθιά καχυποψία η οποία καλλιεργείται και τροφοδοτείται καθημερινά εδώ και χρόνια, με μοναδικό σκοπό να διατηρεί η Τουρκία υπό τον έλεγχο της μια φοβισμένη και άβουλη τουρκοκυπριακή κοινότητα. Και ο έλεγχος αυτός της Τουρκίας εντείνεται με κάθε μέσο, προκειμένου οι Τουρκοκύπριοι να μην αντιληφθούν ότι η δική τους ασφάλεια και πρόοδος δεν εξασφαλίζεται με το να ζουν σε ένα καθεστώς υποτελές στην Άγκυρα και με την καταπιεστική παρουσία 35.000 τούρκων στρατιωτών, αλλά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα τους εξασφάλιζε η επίλυση του Κυπριακού προς όφελος των Κυπρίων και όχι για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας.

Ο Μουσταφά Ακιντζί καθ’ υπόδειξη της Άγκυρας αντέδρασε με πρωτοφανή ένταση σε μια απόφαση της Κυπριακής Βουλής, για την οποία θα αρκουσε μια απλη δηλωση δυσαρεσκειας και ένα τηλεφώνημα διαμαρτυριας στον Νικο Αναστασιαδη…

Με την σταση του, όμως, ηρθε πολύ απλά να τινάξει στον αέρα κάθε ίχνος εμπιστοσύνης που είχε απομείνει στην ελληνοκυπριακή κοινότητα στο σύστημα της εκ περιτροπής προεδρίας, των βέτο στην λήψη αποφάσεων. Και να δυσκολεψει ετσι κάθε δυνατότητα ελιγμών που θα ειχε ο Κύπριος Προεδρος στις συνομιλιες.

Γιατί πριν ακόμη λυθεί το Κυπριακό, πριν ακόμη δημιουργηθεί ο νέος συνεταιρισμός, πριν ακόμη αναδειχθεί σε αντιπρόεδρο της ενωμένης Κύπρου, ο κ. Ακιντζι και η Άγκυρα απαίτησαν να έχουν βέτο σε αποφάσεις της Κυπριακής Βουλής, αυτής που προσβλητικά αποκαλούν «ελληνοκυπριακή Διοίκηση».

Το θράσος είναι περισσό: Θύμωσε ο ηγέτης μιας κοινότητας ο οποίος αποδέχεται τον εορτασμό της επετείου της εισβολής μιας τρίτης χώρας, έστω και θεωρουμένης Μητέρας Πατρίδας, στην δική του πατρίδα και στην επιβολή έκτοτε ενός καθεστώτος υποτελούς σε αυτή, ο «προοδευτικός» ηγέτης που στήνεται διπλά στον τούρκο στρατηγό για να επιθεωρήσει τα στρατεύματα μιας τρίτης χώρας, της Τουρκίας να παρελαύνουν στην επέτειο της τουρκικής εισβολής στο νησι, ο άνθρωπος που εορτάζει την κορυφαία πράξη διχοτόμησης του νησιού, αυτή της ανακήρυξης του ψευδοκράτους, αυτός που δεν εξεγείρεται όταν ακούει το μεγάλο αφεντικό, τον Ταγίπ Ερντογαν να ομιλεί περί προσάρτησης των Κατεχομένων…

Θύμωσε γιατί θεωρεί ότι η απόφαση την οποία έλαβε η κυπριακή Βουλή για αναφορά στα σχολεία στην επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, ενός ιστορικού γεγονότος ,συνιστά… υπονόμευση της διαπραγμάτευσης και υποκρύπτει απειλή εις βάρος της τουρκοκυπριακής μειονότητας.

Και ετσι έσπευδε από την μια να απαιτήσει από τον Νίκο Αναστασιάδη να καταργήσει την απόφαση και συγχρόνως επιχειρηματολογούσε υπερ της διατήρησης των Εγγυήσεων και της παρουσίας του τουρκικού στρατού, για να … προστατεύει την τουρκοκυπριακή κοινότητα, από τις «ορέξεις» των Ελληνοκυπρίων που όπως υποστήριζε ο κ. Ακιντζι θέλουν την Ένωση με την Ελλάδα.

Το τραγικό είναι ότι έσπευσαν να δώσουν δίκιο στον κ. Ακιντζι όχι μόνο οι γνωστοί οπαδοί της θλιβερής λογικής του πρώην Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος επανειλημμένα υποστήριζε ότι «κάναμε και εμείς πολλά στους Τουρκοκύπριους» και λίγο πολύ επέρριπτε αν όχι μεγαλύτερή τουλάχιστον ίση ευθύνη σε Ελλάδα και Τουρκία για την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του νησιού. Στήριξη στον κ. Ακιντζι προσφέρθηκε και από την εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας στην διαπραγμάτευση κ. Ερατώ Μαρκουλη, κάτι που δεν αποτελεί μια απλή έκφραση γνώμης για το συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά συναίνεση σε μια ολόκληρη αντίληψη, η οποία κάθε άλλο παρά μπορεί να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Ελληνοκυπρίων..

Η αλήθεια είναι ότι η απόφαση για να γίνεται μνεία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος έπρεπε να είχε ληφθεί χρόνια πριν.

Πολίτες που δεν γνωρίζουν και δεν τιμούν την ιστορία τους, με τα λάθη και τα σωστά της, δεν μπορούν να είναι καλοί πολίτες. Σε ότι αφορά το συγκεκριμένο εξάλλου, δεν νομίζω ότι είναι και πολλοί πια Ελληνοκύπριοι που επιθυμούν την Ένωση με την Ελλάδα… Ίσως πια να είναι πολύ περισσότεροι Έλληνες που θα επιθυμούσαν την Ένωση της Ελλάδας με την …Κύπρο!

Η τωρινή απόφαση της Βουλής ελήφθη μετα από πρόταση του ακροδεξιού ΕΛΑΜ και αυτό ενοχοποιεί την όλη προσπάθεια, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει την αξία της διδασκαλίας του ιστορικού αυτού γεγονότος στους κυπρίους μαθητές. Με την ίδια λογική ο κ. Ακιντζι θα ζητήσει αύριο την κατάργηση της Ημέρας για την Γενοκτονία των Ποντίων, μεθαύριο της Ημέρας για την Αρμενική Γενοκτονία, πιθανόν επικαλούμενος κίνδυνους ….εντάσεων μεταξύ της αρμενικής κοινότητας με τους Τουρκοκύπριους ή τους τούρκους εποίκους που θα γίνουν πολίτες του νέου κράτους..

Όσο για την 25η Μαρτίου, που τον εορτάζει και ο εκάστοτε Αμερικανός Πρόεδρος στον Λευκό Οίκο, δεν φαντάζομαι να εχει κανείς αμφιβολίες… Ας κρατήσουν κανένα κάδρο με τον Κολοκοτρώνη και την Μπουμπουλίνα ενθύμιο από τις σχολικές αίθουσες στην Κύπρο…

Σιγά μην επιτρέψει ο Ερντογάν να παρελαύνουν τσολιαδακια στην Κύπρο και να γιορτάζουν την… ήττα των Οθωμανών.

Εκεί να δείτε ποσό θα θυμώσει ο Μουσταφά…

Πηγή "Απόψεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά από μηνών αγωνιστική παπαρολογία, κόκκινες γραμμές και π@π@ρια μάντολες, η μεγάλη νίκη θα είναι το πότε θα έλθει η Ντέλια στην Αθήνα.
Μπράβο ρε​ σεις Αλέκση και​ Ευκλείδη, είμαστε και σε brunette period.

Τα ρεπορτάζ μας ενημερώνουν πως συζήτηση για το χρέος μόνο μετά τις γερμανικές εκλογές.
Να το μεταφράσω;
Ξεχάστε την ποσοτική χαλάρωση μέχρι το τέλος του χρόνου, ξεχάστε το waiver των τραπεζών.
Να το πάω και λίγο παρακάτω;
Ξεχάστε και την έξοδο στις αγορές, εκτός, το πολύ πολύ, δοκιμαστικών εκδόσεων.

Ε ας πάω και λίγο παρακάτω.
Ή διασφαλίζεται η χρηματοδότηση της χώρας από τους εταίρους για μετά το καλοκαίρι 2018 ή τελειώσαμε.
Ε, ας μεταφράσω κι αυτό.
Ή τέταρτο ​Μ​νημόνιο (ή παράταση διετής/τριετής του τρέχοντος αλλά με κάπου €20 δισ ακόμη) ή χαιρέτα μου τον πλάτανο με τα πλατειά πλατανόφυλλα.

Κατόρθωμα των ανικάνων ιδεοληπτικών ​ψευτο​περονιστών τα ​Μ​νημόνια μέχρι να παγώσει η κόλαση.
Ας το πούμε κι ας τελειώσουμε μ' αυτούς.

Η αντιπολίτευση έχει να πει κάτι;

​Φαύλος ο Κρης​


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Metin Gurcan

The US administration has tasked the Department of Defense with preparing, by Feb. 28, a comprehensive plan to defeat the Islamic State (IS) in Iraq and Syria. With only eight days left, it's clear we're entering the final phase of preparations for retaking Raqqa, the strategic heart of IS in Syria.

Turkey has been involved in many conversations with the US this month. Following the Feb. 17 visit of CIA director Mike Pompeo to Ankara, Gen. Joseph Dunford, chairman of the US Joint Chiefs of Staff, met at Incirlik Air Base with Turkey’s Chief of General Staff Hulusi Akar. On Feb. 18-19, Turkish Prime Minister Binali Yildirim discussed Raqqa and developments in northern Syria with US Vice President Mike Pence at the International Munich Security Conference.

Ankara is clearly delighted with US President Donald Trump’s rapid tackling of Syria and Washington's high-level cooperation. Obviously, Moscow is not all that pleased with the resurgence of diplomatic activity between Ankara and Washington regarding northern Syria. But we also have to note that Ankara is concurrently working to fortify field cooperation with Russia west of the Euphrates. Russia, Turkey and Iran — which organized the peace talks last month and again last week in Astana, Kazakhstan — are forming a task force to monitor and implement the cease-fire in Syria. As a first step, Russia and Turkey could field a joint cease-fire monitoring force west of the Euphrates.

While Ankara is discussing with Washington a Raqqa operation to knock out IS, it is also trying to preserve its improved diplomatic ties with Moscow to maintain Turkey’s gains in Operation Euphrates Shield. Washington and Moscow are vying for leverage in northern Syria. Russia sees all of northern Syria as its area of influence, whereas the US seems to concede the west while considering the eastern side to be its sphere of influence.

Until the US and Russia agree on their "territories," it will be difficult for Turkey to please both parties simultaneously. Perhaps this is why, in recent days when Ankara moved closer to Washington, Moscow began playing its "Kurdish card" more openly. The Feb. 15 timing of the Regional Kurdish Conference organized by Russia in Moscow is significant.

By inviting not only Syrian Kurds but Kurdish representatives from Turkey, Iran and Iraq, Moscow signaled it has a regional perspective for the Kurdish issue. Also, Moscow’s close contacts with officials from the Kurdish nationalist Democratic Union Party (PYD) in Syria on drafting a new constitution for Syria is another reaction to warming relations between the US and Turkey in northern Syria.

The perplexing question is how long Turkey will be able to manage the divergent interests of the US and Russia. Whether Turkey will opt for close cooperation with Russia or the US in northern Syria is not a routine foreign policy decision, but a major one that will certainly determine the route Turkey will be following in years to come.

Many people are puzzled about why the US imposes conditions that Turkey detests, but still insists on having Turkey participate in the Raqqa operation. At the moment there are two main causes of friction between the US and Turkey over Raqqa. The first is Manbij, which is controlled by the People's Protection Units (YPG), immediately west of the Euphrates, south of Jarablus. The message Ankara is sending to Washington is: “We will assist you at Raqqa but as a sign of your goodwill, give us Manbij,” while Washington says, “Let’s start at Raqqa. Let us see your commitment and field performance at Raqqa. We will then talk about Manbij.”

The other key friction point involves the launching point for the Raqqa operation. To prevent harm to Kobani, the US favors launching the operation from al-Bab, 110 miles from Raqqa. But Turkey favors launching the operation from Tell Abyad, adjacent to the Turkish border, 60 miles north of Raqqa.

If Turkey’s views prevail, its armored forces would overrun and control the Kurdish canton of Kobani.

There are three main reasons why the US needs Turkey at Raqqa: military, demographic and symbolic. Militarily, Raqqa will be a conventional front, with 8,000 to 10,000 IS militants now in Raqqa mixed in with about 220,000 civilians, just as IS mixes in with the population in al-Bab and Mosul. IS appears determined to defend Raqqa to the very end with a system based on tunnel warfare, anti-tank missiles, drones and suicide attacks with armored vehicles. That is why a Raqqa operation will need tanks, armored vehicles, indirect artillery and rocket support as much as infantry. The US badly needs Turkey's armored and artillery support in what promises to be a tough operation.

What are Turkey’s options for giving military support to a Raqqa operation?
  1. Turkey refrains from giving any form of military support on the ground but assists with logistical support primarily from Incirlik Air Base. Turkey also promises it will not undertake any cross-border operations against the Kobani and Jazeera Kurdish cantons during the operation. In this option, the question will be who will be supplying the armor and long-distance artillery support. One possibility that comes to mind is the Syrian army. But that army has been having a difficult time at Deir ez-Zor and Palmyra against IS. If Syria is forced to reach agreements with the US and Russia, the Syrian army can deploy armored units and artillery to Raqqa without directly participating in clashes.
  2. Turkey participates in Raqqa with a special forces detachment of 250-300 troops: This will indicate that Turkey wishes to follow Raqqa developments closely and that the US isn’t against it. If this option is chosen, we can presume Turkey still hopes to have a role in reconstructing Raqqa after its capture.
  3. In addition to special forces, Turkey sends one or two each of armored and mechanized infantry brigades, plus two or three 155-meter howitzer battalions and one or two 122 mm rocketry battalions with a total of 3,000-4,000 soldiers. By choosing this option (which is actually the US' pick) Turkey would confirm that Ankara has agreed to a joint operation with a Kurdistan Workers Party (PKK) affiliate, the YPG. This option would also mean that Turkey would want a role in running and reconstructing Raqqa.
  4. In addition to the special forces and armored artillery units, Turkey sends four to five commando battalions, bringing Turkey’s participation to 7,000-8,000 soldiers. This option signifies the highest level of Turkish commitment to the Raqqa operation. It would mean Ankara had persuaded Washington that Turkey could make up for the infantry gap that would arise from excluding the Kurdish YPG from Raqqa. Ankara would do so by using its own commandos in addition to the Arab elements of the Syrian Democratic Forces and the Free Syrian Army. To compensate for such generous participation, Turkey would expect maximum input into the future of Raqqa and northern Syria.
The second reason why the US insists on having Turkey join the Raqqa operation is the human terrain. Nearly all of the more than 200,000 people in Raqqa are Sunni Arabs. There is a small Christian minority and an even smaller Kurdish presence in the town and its periphery. The US must win the hearts and minds of Sunni Arab tribes in Raqqa, which are most concerned with whether the Kurdish YPG will stay in Raqqa in the post-IS era. The US strongly feels the need to have Turkey's support in winning over the Arab tribes.
The last reason the US needs Turkey in Raqqa is symbolic. An operation against Raqqa is crucial for the Sunni psyche in the Middle East, and having Sunni elements in the field alongside the US is vital for the legitimacy of the operation in Sunni eyes.
The Raqqa operation is taking shape, but amid multifaceted, tangled issues. Commanding and managing this operation is likely to be more complicated than the one at Mosul. No doubt IS is monitoring discussions between Ankara and Washington, probably even more so than are Moscow, Tehran and Damascus.

Al-Monitor



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Καταπληκτικό. Στην αρχή κάποιος πολύ δυνατός είπε της (Αμερικανίδας πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Βικτώριας) Νούλαντ να λύσει αμέσως το κυπριακό. Πολύ σημαντικό αυτό το πρόβλημα. Με τη Συρία ή με την Ουκρανία θα ασχολούμαστε τώρα; ‘Οχι βέβαια. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό διεθνώς σήμερα από την ειρήνη στην Κύπρο. (Αυτό ακριβώς σκέφτηκαν και οι Σταυροφόροι, πάει πολύ πίσω η προσπάθεια “επίλυσης του κυπριακού” κι ας μην της φαίνεται. Κάτι ήξερε επ’ αυτού ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και οι Ναϊτες, που μάλλον αγνοούν οι κάτοικοι στη νήσο των Μακάρων).

Είδε ότι δυσκολεύονταν να λύσουν το κυπριακό ο Αναστασιάδης με τον Ακιντζί, τα παράτησε όλα η Νούλαντ και είπε ελάτε στη Γενεύη να σας τραβήξω μια λύση επειγόντως, μην καταστραφεί ο κόσμος.

Φαίνεται μάλιστα ότι ο ίδιος κύριος που σφύριξε της Νούλαντ να λύσει το κυπριακό, τόπε και στον αξιότιμο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Γιούνκερ, που αφιέρωσε ξαφνικά το ένα τρίτο της ομιλίας του στο ευρωκοινοβούλιο στην ανάγκη επίλυσης του κυπριακού.

Νάναι καλά ο άνθρωπος. Με τόσο ενδιαφέρον για το κυπριακό, νόμισα προς στιγμή νόμισα ότι δεν έχουμε 2017 αλλά 1974 και ξανάγινα πιτσιρίκι. Θυμήθηκα μια μέρα, εκείνη τη χρονιά, πούβλεπα τις ειδήσεις σε ένα φίλο με τηλεόραση. Η εκφωνήτρια έλεγε ότι μίλησαν πάνω από δέκα φορές Κίσσινγκερ και Ετσεβίτ. Κάτι θα γίνει, γύρισα και είπα στον φίλο μου. Την άλλη μέρα η τηλεόραση έδειχνε αλεξιπτωτιστές. ‘Ετσι είναι η σειρά, πρώτα ασχολείται η διεθνής κοινότης με το κυπριακό, μετά πέφτουν οι αλεξιπτωτιστές. Ο Κίσσινγκερ ξέρετε είναι ζωντανός και πολύ δυνατός. Από την πλευρά μου δεν θάβαζα το χέρι μου στη φωτιά, αν με ρωτούσατε, για το ποιός θα κλείσει πρώτος τα μάτια, ο Χένρυ ή η Κυπριακή Δημοκρατία;

Με τούτα και με κείνα εγεννήθη Γενεύη!

Μετά, έφυγε η Νούλαντ από τη δουλειά της. Ο κύριος όμως, που δεν ξέρω που μένει, το ρετιρέ του είναι μονίμως στα σύννεφα, είπε στην Κυρία Τερέζα να ασχοληθεί τώρα αυτή με την Κύπρο. Σηκώθηκε αυτή και πήγε στην ‘Αγκυρα, βαριότανε φαίνεται στο Λονδίνο, άλλη δουλειά δεν είχε να κάνει και είπε, να πάω κι εγώ να λύσω το κυπριακό. Η βρετανική διπλωματία είναι η καλύτερη στον κόσμο. Ξέρει ότι πρέπει να πει τι κάνει, για να μη την κατηγορήσουνε ότι λέει ψέμματα άμα την τσακώσουνε, αλλά πρέπει να το κρύψει ταυτόχρονα όσο καλύτερα μπορεί. Τόγραψε ότι πάει για το κυπριακό στο τέλος ενός μακρού καταλόγου.

Που τέτοια φινέτσα στις τραγικές σκιές που ξέφυγαν από τη ζωή βρίσκοντας δουλειά στη γραφειοκρατία του ΟΗΕ. Αυτοί βγάλανε κοτζάμ ανακοίνωση και τόπανε, ότι πάει κοτζάμ Γενικός Γραμματέας δώδεκα ώρες με το αεροπλάνο στην ‘Αγκυρα να λύσει το κυπριακό (τρέχανε μετά οι Εγγλέζοι στη Γραμματεία ΟΗΕ να διορθώσουνε τα πράματα και να χώσουν κι άλλα αντικείμενα συζήτησης στις επόμενες ανακοινώσεις, αλλά η ζημιά είχε γίνει). ‘Οχι, θα καθήσει ο κ. Γκουτιέρες να ασχολείται με το παγκόσμιο κλίμα, την πείνα στην Αφρική ή τον κίνδυνο να αρχίσει παγκόσμιος πόλεμος στη Νότια Σινική Θάλασσα! Τι έχει προτεραιότητα παγκοσμίως; Να λυθεί το κυπριακό, μπας και ξαναρχίσει κάνας πόλεμος μετά από 43 χρόνια ειρήνης!

Δε γίνεται να αφήσει ο ΓΓ μόνες τους τις ΜΚΟ να πασχίζουν να το λύσουν το κυπριακό, με μερικές εκατοντάδες δράσεις συμφιλίωσης στο ίδιο το νησί, που στοιχίζουν λέγεται περί τα 100 εκατομμύρια ευρώ. “Θα ήταν απάνθρωπο να κάνω κάτι τέτοιο”, σκέφτηκε ο Γκουτιέρες και πήρε αμέσως το αεροπλάνο για την Τουρκία.

Πριν από το πραξικόπημα του 1974, ο Κίσσινγκερ πήγε στην Κύπρο, να επιθεωρήσει το μέρος, να καταλαβαίνει τις αναφορές που επρόκειτο να του στείλουν και με βιωματικό τρόπο ει δυνατόν, με το μέσα μυαλό. Δεν ξέρουμε αν φίλησε τον Μακάριο, όπως ο Ιούδας, τούπε πάντως προτού φύγει: “Μακαριώτατε είσαι πολύ μεγάλος για ένα τόσο μικρό μέρος!”. Ευχαριστήθηκε και αναθάρρησε εκείνος. Δεν φανταζόταν ποιόν τρόπο είχαν σκεφτεί να λύσουν την … αντίφαση που διαπίστωσαν. (Φαντάσου τώρα, αν μπόρεσαν να πλανέψουνε τέτοιας γενιάς άνθρωπο, τι μπορεί να κάνανε στα καλοζωϊσμένα εγγονάκια του).

Τώρα δεν πήγε ο Κίσσινγκερ στην Κύπρο, πήγε όμως ο Βρετανός Υπουργός ‘Αμυνας. Και τι είπε παρακαλώ; Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο είναι πιο σημαντικές από ποτέ άλλοτε στην ιστορία.

Τώρα εγώ έχω ένα κουσούρι. Ρωτάω διαρκώς “γιατί;”, όπως οι Αρχαίοι. “Με αυτά τα γιατί έχεις χαλάσει τις σχέσεις σου”, μούπε μια μέρα ένας φίλος. “Μικρός δεν είσαι, τρελλός θα είσαι” μούπε ένας άλλος και μετράει παραπάνω γιατί δεν είναι φίλος.

Γιατί οι βάσεις στην Κύπρο είναι τώρα πιο σημαντικές από ότι στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ ή στην κρίση του Σουέζ, ή το 1974;

‘Η, για να πούμε το ίδιο πράγμα διαφορετικά. Πόσο μεγάλο είναι αυτό που πρόκειται να γίνει στη Μέση Ανατολή και τι πρέπει να γίνει στην Κύπρο πριν, για να γίνει αυτό που θα γίνει στη Μέση Ανατολή;

Μήπως όλα αυτά σχετίζονται επίσης κάπως και με τις μεγάλες μανούβρες που άρχισαν κιόλας, ποιός θα την πάρει τη μαμά Ελλάδα;

‘Ολα σύμπτωση. ‘Ισως να μη γίνει τίποτα. ‘Ισως η δυτική ηγεσία αποτελείται από ανοήτους. Δεν ρώτησαν τους κατοίκους της νήσου των Μακάρων, απόλυτα ήρεμους και σίγουρους στο κέντρο της Τέλειας Καταιγίδας. Δεν ρώτησαν τους πολιτικούς του νησιού, περισσότερο σίγουρους για τον εαυτό τους κι από τη θεία ακόμα, όταν άνοιγε παρόλα αυτά την πόρτα στον Ρασκόλνικωφ, όχι στη Γενεύη, στην Αγία Πετρούπολη εκείνη.

Μπορεί νάχουν δίκηο. Μπορεί να μη γίνεται τίποτα στη Γενεύη. Μπορεί καλώς η αντιπολίτευση να μην ασχολείται με τη Γενεύη κάνοντας σχεδιασμούς για το πολιτικό της μέλλον, ισχυριζόμενη βολικά ότι θα αφήσουν τους ‘Ελληνες να αποφασίσουν την τύχη αυτού του νησιού με δημοψήφισμα! Βέβαια, μόνο με δημοκρατία αποφασίζονται τέτοια ζητήματα. Πλήθος τα παραδείγματα ανά τον κόσμο.

‘Ισως να μην είναι αυτή η χρονιά του Δράκου για τους ‘Ελληνες. Η ελπίδα άλλωστε πεθαίνει τελευταία.

ΥΓ. Ο Αλλάχ να δίνει χρόνια στον Σουλτάνο, τον πιο νούσικο στην περιοχή ή, να το πούμε ακριβέστερα, η Τουρκία είναι το μόνο των τριών κρατών με στοιχειωδώς ανεξάρτητη ηγεσία. Θα αποφύγει όμως μέχρι τέλους τα ταξίματα του Βελζεβούλ;. Θα μπορέσει η καχυποψία του να τον μεταμορφώσει σε Οδυσσέα, να βουλώσει τα αυτιά του. Θα μας σώσει άλλη μια φορά ο Θεός μας μέσω των Εχθρών μας; ‘Η μας βαρέθηκε πια και θα εξαπολύσει κάποια από εκείνες τις φοβερές επί δικαίων και αδίκων τιμωρίες που μονάχα αυτός ξέρει να κάνει, για τη φιλαργυρία, τη μικροψυχία και την ξετσιπωσιά μας;

Πηγή Απόψεις


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Kαι σε 77.718 άτομα αδιευκρίνιστης υπηκοότητας σύμφωνα με το ίδιο το ΙΚΑ...

Γράφει ο Ιωάννης Παπαζήσης

Πριν 5 έτη έγιναν καταγγελίες ότι χιλιάδες αλλοδαποί που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και παρέμειναν εδώ υπό καθεστώς ημινομιμοποίησης έπαιρναν συντάξεις 700 ευρώ, με 300 μόνον ένσημα. Το γεγονός αυτό το παραδέχτηκε το ίδιο το ΙΚΑ σε ανακοίνωσή του την 1/8/2011 η οποία λέγει ότι μετά την καταγγελία που έγινε ερευνήθηκε το όλο θέμα.
Επί λέξη λέγει...:
«Αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης στον τομέα των προσαυξήσεων των Κατωτάτων Ορίων των συντάξεων για την ορθή εφαρμογή της εθνικής νομοθεσίας σε συνδυασμό με τις κοινοτικές διατάξεις (εγκύκλιος 41/2011).
Με τις νέες οδηγίες άλλαξε ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων αυτών και δεν χορηγούνται προσαυξήσεις στα δικαιούμενα ποσά συντάξεων για ημέρες ασφάλισης που δεν πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα.
Αποτέλεσμα αυτού του μέτρου είναι να μην μπορούν πλέον να παίρνουν «συντάξεις 700 ευρώ με 300 ημέρες ασφάλισης στην Ελλάδα».
Η παραδοχή αυτή είναι συγκλονιστική διότι το ίδιο το ΙΚΑ πιστοποιεί ότι άτομα παράνομα εισερχόμενα στην χώρα μας έπαιρναν σύνταξη 700 ευρώ με ένα έτος εργασίας. Ερευνήθηκε ποιος έβαλε την υπογραφή του για να πάρουν αυτά τα άτομα παράνομα σύνταξη και ζημίωσε με αρκετά δισ. ευρώ το κράτος μας;
Μιλάμε για πάνω από 100.000 αλλοδαπούς με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς και για ζημία περίπου 2 δισ. Ετησίως, αν συμπεριλάβουμε και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που δικαιούται ένας συνταξιούχος.
Ποιος ή ποιοι δια της υπογραφής τους έκαναν αυτό το έγκλημα εις βάρος μας και έμειναν ατιμώρητοι; Το ερεύνησε κανείς;

Συνεχίζοντας βλέπουμε στην ανακοίνωση του ΙΚΑ να λέγει ότι:
«Οι αλλοδαποί μετανάστες τρίτων χωρών (εκτός Ε.Ε και χωρών με τις οποίες έχουν συναφθεί διμερείς συμβάσεις), παίρνουν σύνταξη από το ΙΚΑ, εάν έχουν νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα και συμπληρώνουν τις ίδιες προϋποθέσεις που απαιτούνται και για τους Έλληνες (ηλικία και χρόνο ασφάλισης σε ελληνικούς ασφαλιστικούς φορείς)».
Πείτε μας λοιπόν κύριοι του ΙΚΑ ποιος εκ των αλλοδαπών που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και παρέμειναν εδώ υπό το καθεστώς ημινομιμοποίησης συμπλήρωσε 10.500 ένσημα, δηλαδή 35 χρόνια εργασίας, όπως απαιτείται από τους Έλληνες για να δικαιούνται σύνταξη;
Ποιος τους έδωσε σύνταξη και με ποια κριτήρια; Έχει ερευνηθεί;
Υπάρχει έστω και ένας που να πληροί τα κριτήρια που απαιτούνται, να έχει δηλαδή 10.500 ένσημα;
Δεν υπάρχει ούτε ένας. Σας το λέμε εμείς και μακάρι να πάνε εκεί που πρέπει όσοι βάλανε την υπογραφή τους και έδωσαν παράνομα συντάξεις σε κατοίκους της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας και της Αλβανίας, που παράνομα εισήλθαν στην χώρα μας…


Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι έδωσαν και δίνουν σύνταξη σε 77.718 άτομα που δεν ξέρουν ούτε ποια είναι η υπηκοότητά τους και το παραδέχονται οι ίδιοι άνθρωποι του ΙΚΑ.
Δείτε και φρίξτε, διότι υποστηρίζουν χωρίς ντροπή πως δεν είναι παράνομη αυτή η πράξη …
«Όσον αφορά στους 77.718 συνταξιούχους άγνωστης υπηκοότητας, διευκρινίζονται τα εξής: Το γεγονός ότι δεν υπάρχει υπηκοότητα δεν σημαίνει ότι οι συντάξεις είναι παράνομες και αφορούν μόνο αλλοδαπούς, δεδομένου ότι η αναγραφή της υπηκοότητας στα στοιχεία των συνταξιούχων ήταν προαιρετική και έγινε υποχρεωτική από τον Ιούλιο 2011».
Ποσό λογικό φαίνεται αυτό που διαβάσατε;
Ξέρετε πόσα ξοδεύουμε ετησίως γι αυτές τις παρανομίες;
Τουλάχιστον 2 δισ. το ξανάλεμε και για ένα δισ. ευρώ πριν λίγους μήνες θα χρεοκοπούσαμε… Για 1 δισ. που έπρεπε από κάπου να βρεθεί έγινε νέα περικοπή στις συντάξεις των ανήμπορων να αντιδράσουν ελλήνων συνταξιούχων …

2 δισ. ετησίως χρειαζόμαστε το ξανάλεμε και δεν μπορούμε να το χωνέψουμε για να πάρουν συντάξεις αυτοί που εισήλθαν παράνομα στην χώρα μας και με ελάχιστα ένσημα παίρνουν παράνομα σύνταξη και μάλιστα σήμερα που δεν έχουμε χρήματα ούτε για τα απαραίτητα στα νοσοκομεία και η χώρα παραπαίει οικονομικά και ουδείς συγκινείται και ουδείς σταματά αυτό το έγκλημα εις βάρος όλων μας…
Δείτε εδώ όλη την ανακοίνωση του ΙΚΑ για να μην νομίζετε ότι τα λέμε εμεις… (ανακοίνωση ΙΚΑ


Κάποιοι ισχυρίζονται ότι με 1.000 ευρώ κάποια κυκλώματα βγάζουν παράνομα συντάξεις κι εμείς βρήκαμε ήδη μια περίπτωση που σταμάτησε ήδη να δίνεται αυτή η σύνταξη. Όμως δεκάδες χιλιάδες άλλες δεν έχουν ταυτοποιηθεί αν όντως είναι αληθή τα στοιχειό των δήθεν συνταξιούχων και τα ασφαλιστικά ταμεία μας αδειάζουν καθημερινά λόγω των λαθρομεταναστών που παράνομα παίρνουν συντάξεις…

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που παίρνουν τέτοιες συντάξεις είναι αλβανοί και τα πλείστα εκ των χρημάτων που παίρνουν από τα ασφαλιστικά μας ταμεία τα στέλνουν στην χώρα τους…
Η χώρα τους ξέρετε πως μας ευχαριστεί για αυτό; Μας πάει στο Διεθνές Δικαστήριο Της Χάγης για τις δήθεν περιουσίες των τσάμηδων που δήθεν κατάσχεσε το κράτος μας όταν τους εκδίωξε από εδώ διεκδικώντας δισ. ευρώ αποζημίωση και μάλιστα ζητά και εδάφη από την Ήπειρό μας…
Αντί να πούνε ευχαριστώ που δεν δικάστηκαν για τα εγκλήματα που διέπραξαν υπό την ανοχή των ναζί εις βάρος μας και ένα ευχαριστώ για το ψωμί που έφαγαν στην πατρίδα μας διεκδικούν κιόλας παράνομα τα εδάφη μας και αποζημιώσεις… Βρήκαν την ευκαιρία θα μου πείτε τώρα που παραπαίει η δήθεν κυβέρνησή μας να αρπάξουν ότι νομίζουν πως μπορούν να αρπάξουν...
Τα συμπεράσματα όπως πάντα δικά σας…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«To ΔΝΤ, το οποίο ήδη εδώ και εβδομάδες έλεγε ότι τα μέτρα δεν είναι ρεαλιστικά, θα συμμετάσχει…Και η γερμανική κυβέρνηση, για να του το κάνει πιο εύκολο, θα συμφωνήσει σε ορισμένες ελαφρύνσεις του χρέους και μετά το τέλος του πακέτου βοήθειας το 2018. Μετά από τα 250 δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί, θα δοθεί και η επόμενη δόση.

Παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα, γιατί θα λειτουργήσει τώρα ένα πρόγραμμα βοήθειας που δεν έχει λειτουργήσει επί εφτά ολόκληρα χρόνια. Όλο αυτό το σχέδιο δεν είναι ένα ρεαλιστικό, όπως είχε πει κάποτε ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ. Είναι απλώς μια προσπάθεια των συμμετεχόντων να σώσουν τους εαυτούς τους το 2018» γράφει η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt σχετικά με τη συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup.

Κατά την Süddeutsche Zeitung «Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει να γίνει η Ελλάδα θέμα στον προεκλογικό αγώνα . Ήδη η πρόταση του Μάνφρεντ Βέμπερ, επικεφαλής της Κ.Ο. του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, να γίνει στο μέλλον και μια προσπάθεια χωρίς ΔΝΤ, προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στη Χριστιανική Ένωση. Η ομοσπονδιακή βουλή έχει συμφωνήσει στο πρόγραμμα πιστώσεων για την Ελλάδα με την προϋπόθεση να συμμετάσχει και το ΔΝΤ.

Αδιευκρίνιστο παραμένει πως θα συμπεριφερθεί η νέα αμερικανική κυβέρνηση υπό τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο προκάτοχός του, Μπάρακ Ομπάμα, είχε ταχθεί πάντοτε υπέρ της Ελλάδος, καθώς και της συμμετοχής του ΔΝΤ. Οι ΗΠΑ συμμετέχουν με το μεγαλύτερο ποσοστό στο Ταμείο. Παραμένει ανοιχτό πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ στη συμμετοχή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Αυτή την Τετάρτη η κρίση στην Ελλάδα θα συζητηθεί στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο. Η επικεφαλής του ΔΝΤ θα συναντηθεί στο Βερολίνο με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ».

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung αναφέρεται στις εκτιμήσεις του ΔΝΤ και του Πολ Τόμσεν ότι πολλοί από τους υπολογισμούς δεν «βγαίνουν» και ότι "θα μπορούσαμε να στηρίξουμε ένα λιγότερο θεαματικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, αλλά αναπόφευκτα θα έπρεπε να γίνουν και άλλες ελαφρύνσεις του χρέους", κάτι όμως που οι υπουργοί Οικονομικών και οι ηγέτες της Ευρωζώνης δεν θα ήθελαν αυτή τη χρονιά, που γίνονται τόσες εκλογικέ ς αναμετρήσεις στην Ευρώπη».

Και η εφημερίδα καταλήγει: «Τον Ιούλιο η Ελλάδα θα πρέπει να πληρώσει πάνω από 7 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές. Χωρίς μια συμφωνία μέχρι τότε, ίσως το καλοκαίρι του 2015 φαντάζει ως γενική πρόβα για ένα Grexit και το καλοκαίρι του 2017 θα μείνει στη μνήμη ως η πρεμιέρα του έργου. Πριν από τη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, χθες, στην Αθήνα δεν περίμεναν πολλά. Θα ήταν καλό εάν υπήρχε μια "συμφωνία ότι συμφωνούμε" ακουγόταν από κύκλους των πρωθυπουργικών γραφείων».

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Τεράστιο χρέος, το κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε κατά το ήμισυ», γράφει σήμερα ο σχολιαστής της εφημερίδας Il Sole 24 Ore, Βιτόριο Ντα Ρολντ, σε ανάλυσή του για την Ελλάδα.

«Ένα τρομακτικό ποσό δείχνει την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που επιτελέσθηκε στην Ελλάδα, μετά από οκτώ χρόνια "βοηθειών", που άγγιξαν τα 435 δισεκατομμύρια ευρώ, ζητώντας, σε αντάλλαγμα, μέτρα λιτότητας. Ένα ποσό, το οποίο μπορεί να παραλληλισθεί μόνο με τις συνέπειες μίας πολεμικής σύρραξης», σημειώνει ο Ντα Ρολντ.

Όπως εξηγεί, «το κατά κεφαλήν εισόδημα σε δολάρια και σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες του ΔΝΤ, πέρασε από 32.198 ευρώ το 2008, σε 18.078 δολάρια το 2016, με περικοπή του 56%. Ένα στοιχείο που δεν μπορεί να βρει κανείς σε καμία άλλη χώρα, στην οποία δραστηριοποιήθηκε το Ταμείο, από την περίοδο του Μπρέτον Γουντς».

«Η Αθήνα έκανε ό,τι της ζητήθηκε», τονίζει ο Ιταλός αναλυτής, με αναφορά στο εμπορικό ισοζύγιο και το πρωτογενές πλεόνασμα. «Πρόκειται για εξαιρετικό αποτέλεσμα, αλλά ακόμη δεν θεωρείται αρκετό. Οι Βορειοευρωπαίοι θέλουν πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5%, ποσοστό που το ΔΝΤ κρίνει μη επιτεύξιμο», υπογραμμίζει η ανάλυση που δημοσιεύει η εφημερίδα της ιταλικής Ένωσης Βιομηχάνων.

Επίσης, ο Βιττόριο Ντα Ρολντ παραθέτει τα λάθη του ΔΝΤ στην περίπτωση της Ελλάδας, που αναγνωρίστηκαν από το ίδιο το Ταμείο, μεταξύ των οποίων, «υπερβολικά αισιόδοξες προβλέψεις για τη δυνατότητα ανάκαμψης της οικονομίας, μετά τις φορολογικές περικοπές που οδήγησαν και στην έκρηξη του χρέους».

Η ανάλυσή του καταλήγει με αναφορά στη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, ότι «το 2017 δεν είναι μία δύσκολη χρονιά, είναι η χρονιά κατά την οποία η Ευρώπη θα μπορούσε να αποσυντεθεί», ενώ συμφωνεί με τη διαπίστωση ότι «η Αθήνα είναι το καναρίνι μέσα στο ορυχείο. Αν πεθάνει, δεν θα καταρρεύσει η Ελλάδα, αλλά το ευρώ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η κυβέρνηση συμφώνησε με τους τοκογλύφους πως θα συμφωνήσουν κάποια στιγμή στο εγγύς μέλλον.
Κι έτσι γύρισε πίσω θριαμβευτικά που δεν λήφθηκαν χθες τα νέα μέτρα εναντίον του λαού.
Έχει πιθανότητες να κάνει το μασκαράδικο τριήμερό της σχετικά ήρεμα.
Τί πιθανότητες όμως έχει ένας λαός ιδιωτών;

Για να εξηγούματε:
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, των οποίων το κλέος τόσο θαυμάζουμε και τους οποίους επικαλούμαστε κάθε λίγο και λιγάκι, ονόμαζαν  "ιδιώτες"  εκείνους που ασχολούνταν μόνον με τον προσωπικό τους βίο, τα ανάκλιντρα (καναπέδες της εποχής) και τους σκλάβους τους,  και όχι με τα κοινά. Την δε κατάστασή τους, "ιδιωτεία".
Είχαν όμως οι πρόγονοί μας σε τόσο εξαιρετική εκτίμηση τον κοινό βίο, τα κοινά, την άμεση δημοκρατία τους και την συμμετοχή τους σε αυτήν, που με τον καιρό ο όρος "ιδιώτης"  απέκτησε αρνητική σημασία, την σημασία του καθυστερημένου, του βλάκα, του ηλίθιου.
Αυτού που δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα κοινά λόγω βλακείας, ή που τελικά χαρακτηρίζεται ως καθυστερημένος επειδή ακριβώς δεν συμμετέχει στον κοινό βίο.

Αργότερα οι αγγλοσάξονες πήραν τον όρο "ιδιώτης" και τον μεταχειρίστηκαν  ως idiot με μία και μόνη έννοια, αυτήν του καθυστερημένου, του ηλίθιου.
Άλλωστε υπάρχει και η επιστημονική ονομασία του γνωστού Σύνδρομου Down που το  περιγράφει ως "μογγολοειδή ιδιωτεία", μεταφράζοντας τον όρο από το "αγγλικό"  idiot.

Στην σύγχρονη όμως Ελλάδα των μνημονίων ο ιδιώτης, αυτός που ασχολείται με τον καναπέ του και τον εαυτούλη του, θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο που αφήνει τους όποιους άλλους να βγάλουν το φίδι απ' την τρύπα, και που περιμένει να γυρίσει ο τροχός μόνος του, για να πηδήσει (απ' την χαρά του) και ο φτωχός.
Και ο σύγχρονος ιδιώτης (με όλες τις έννοιες της λέξης) είναι πιά η πλειοψηφία, η μεγάλη μάζα, αυτός που ψηφίζει μπούλη, κούλη και το κακό συναπάντημα και που μετά κλείνεται σπίτι του να δεί τί θα γίνει.

Κι έτσι, καταντήσαμε πιά μία κοινωνία, ένας λαός ιδιωτών, με όλη την αρχαιοπρεπή έννοια του όρου, ένας όχλος ηλιθίων, που σαν καλοί καθυστερημένοι παριμένουμε να βγεί σήμερα το πρωί ο κάθε κύριος Παπαχριστομαλακόπουλος των ΑΝΘΕΛ να μας ερμηνεύσει τί ακριβώς έγινε χθες, τί ακριβώς γίνεται συνεχώς, να μας μαλώσει το βολεμένο παγώνι γιατί κάποιοι ανέφεραν το "grexit" και να θριαμβολογήσει που αυτός θα εξακολουθήσει να παίρνει τα οκτώ χιλιάρικα, συν μπόνους, συν επιδόματα της βουλευτικής αποζημίωσης, ενώ εμείς από κάτω θα τρώμε σκ@τά και θα αγωνιούμε να τα βγάλουμε κάθε μήνα πέρα.

Ένας λαός ιδιωτών με σήμα το ανάκλιντρο-καναπέ δεν έχει κανένα μέλλον και δεν χρειάζεται και καμία λύπηση.
Μας συμπεριφέρονται όλοι, μέσα κι έξω, όπως ακριβώς μας αξίζει!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θεαματική είναι η επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στο Ιράν και την Τουρκία τα τελευταία 24ωρα, καθώς ο πόλεμος των δηλώσεων που ακολούθησαν τις αναφορές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, από το βήμα της Διεθνούς Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, πυροδοτεί επικίνδυνη κρίση ανάμεσα σε Άγκυρα και Τεχεράνη, τερματίζοντας επί της ουσίας την υποτιθέμενη κοινή προσπάθεια, με την προσθήκη της Μόσχας, για την τήρηση εκεχειρίας στο έδαφος της Συρίας.

Το Ιράν, διά του εκπροσώπου του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, κατηγόρησε την Τουρκία για φιλοδοξίες ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο των οποίων δε διστάζει ούτε καν να χρησιμοποιήσει ως όπλο τη χρηματοδότηση ισλαμικών τρομοκρατικών ομάδων.

Η Τουρκία αντέδρασε απορρίπτοντας κι’ αυτή διά του εκπροσώπου του ΥΠΕΞ, Χουσεΐν Μουφτόουγλου τις ιρανικές κατηγορίες ότι προκαλεί περιφερειακές εντάσεις και αστάθεια. Ωστόσο, το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών είχε καλέσει τον Τούρκο πρεσβευτή και φέρεται να διαμαρτυρήθηκε εντονότατα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους σκοπιμότητα εξυπηρετούν οι ανεγκέφαλοι που σπάνε με βαριοπούλες τα ακυρωτικά μηχανήματα των λεωφορείων και κάνουν τα τρόλεϊ να λαμπαδιάζουν κάθε Σάββατο βράδυ εις… ένδειξιν διαμαρτυρίας κατά του καπιταλιστικού κράτους.

Επαναστατικό αγώνα δεν κάνουν στα σίγουρα. Για απλή «νεανική εκτόνωση» επίσης δεν το κόβω. Περισσότερο μοιάζουν με τους αλήτες που ξηλώνουν τα καθίσματα των γηπέδων στο πρώτο φαλτσοσφύριγμα. Μόνο που οι χούλιγκαν γίνονται βάνδαλοι, χωρίς να χρειάζονται δικαιολογίες. Τούτοι εδώ περιβάλλουν την καταστροφική μανία τους και με υποτιθέμενο ιδεολογικό μανδύα. Αντιεξουσιαστικού (και καλά…) χαρακτήρα.

Λοιπόν ακούστε, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: Πόλεμος κατά της εξουσίας δεν γίνεται καταστρέφοντας την περιουσία του λαού. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Οι υποδομές στα μέσα μαζικής μεταφοράς πληρώνονται από τον Ελληνα φορολογούμενο. Κι αν σταματήσουν να υπάρχουν, θα την πληρώσει η φτωχολογιά. Οι πλούσιοι μετακινούνται αλλιώς.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς επιπλέον σε μια μεγάλη πρωτεύουσα συνιστούν δείκτη κοινωνικού πολιτισμού. Οσο πιο οργανωμένα και σύγχρονα είναι τόσο πιο καλή υπηρεσία προσφέρουν στους απλούς εργαζομένους, στους φοιτητές και τους συνταξιούχους που τα χρησιμοποιούν. Αφήστε και τη συμβολή τους στην κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση. Ομως για να λειτουργούν ικανοποιητικά χρειάζονται χρήματα. Και αυτά, στον βαθμό που οι συγκοινωνίες διατηρούν τον δημόσιο χαρακτήρα τους, παρέχονται από τους φόρους του κοσμάκη και από τα εισιτήρια των επιβατών.

«Λαϊκή αυτοδιαχείριση» στα λεωφορεία και δωρεάν μετακινήσεις δεν είναι σενάριο που παίζει, παρά μόνο στο μυαλό κάποιων εντελώς διαταραγμένων. Επομένως το να καταστρέφεις τα μηχανήματα των εισιτηρίων και να πυρπολείς τα τρόλεϊ δεν είναι πράξη αντίδρασης στο σύστημα. Ούτε έχει σχέση με το «δεν πληρώνω» στα διόδια των μεγαλοεργολάβων. Για να εξηγούμαστε.

Δυστυχώς όμως το φαινόμενο των βανδαλισμών στις δημόσιες συγκοινωνίες έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας. Η κυβέρνηση δείχνει να μην μπορεί να το αντιμετωπίσει. Η αξιωματική αντιπολίτευση κάτι κλαψουρίζει, αλλά δεν βγαίνει μπροστά να πει τι ακριβώς πρέπει να γίνει.

Ε, λοιπόν, ημίμετρα δεν υπάρχουν. Θα πρέπει πλέον οι δολιοφθορές στα μέσα μαζικής μεταφοράς να λάβουν κάποια μορφή ιδιώνυμου αδικήματος. Οχι ασφαλώς με την πολιτική σημειολογία του όρου, αλλά με την αυστηρά νομική έννοια περί «ιδιαίτερης εκδοχής εγκλήματος», που θα επισύρει αυστηρότατες ποινές φυλάκισης χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Γιατί, κακά τα ψέματα, η ατιμωρησία είναι αυτή που μετατρέπει μια εγκληματική συμπεριφορά σε…μόδα.

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα επέβαλε στα τέσσερα αλβανικά κόμματα των Σκοπίων να απαιτήσουν παραχώρηση δικαιωμάτων στους Αλβανούς των Σκοπίων

Ίσως, οι όποιες αποφάσεις ληφθούν στην πολιτική σκηνή των Σκοπίων είναι καθοριστικές όχι μόνο για την πορεία του κράτους, αλλά και γι’ αυτήν την ύπαρξή του. Η χρονική συγκυρία απαιτεί πολιτική σταθερότητα στα Δυτικά Βαλκάνια, από την στιγμή που άνοιξε δημοσίως η συζήτηση επανακαθορισμού των συνόρων στην περιοχή.

Σε μια πρωτοφανή και αήθη ενέργεια, ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα επέβαλε στα τέσσερα αλβανικά κόμματα των Σκοπίων να απαιτήσουν παραχώρηση δικαιωμάτων στους Αλβανούς των Σκοπίων, πέραν αυτών που προέβλεπε η συμφωνία της Αχρίδας το 2001. Ζητούν κατ’ αρχάς συμμετοχή στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων για το όνομα με την Ελλάδα. Πρόσληψη κατά 50% των Αλβανών στις υπηρεσίες ασφαλείας, την αστυνομία, το στρατό και σε κυβερνητικά γραφεία και ιδρύματα. Και κυρίως την ισότιμη καθιέρωση της αλβανικής γλώσσας ως επίσημης του κράτους.

Αυτά όλα, αν γίνουν αποδεκτά, θα διαμορφώσουν μια νέα κατάσταση στο κράτος, το οποίο θα αλλάξει άρδην την ουσία της μέχρι τώρα κρατικής υπόστασής του. Από όσα όμως διαδραματίσθηκαν, φαίνεται πως το κύριο εμπόδιο είναι το ζήτημα της γλώσσας, την δε ισοτιμία της αλβανικής με την σλαβική αρνήθηκε ο Γκρούεφσκι, αλλά αποδέχθηκε ο Ζόραν Ζάεφ.

Έχει σημασία να σημειωθεί ότι ο επικεφαλής του αλβανικού κόμματος "Συμμαχία των Αλβανών", Ζιγιαντίν Σέλα, δήλωσε ότι τα αιτήματα εάν δεν γίνουν αποδεκτά, τότε υπάρχει η δυνατότητα να διαμορφωθεί και ένα αλβανικό κοινοβούλιο στο κράτος των Σκοπίων. Τόνισε πως για να ενταχθεί σε μια συμμαχία με τον Ζόραν Ζάεφ, πρέπει προηγουμένως να νομοθετήσει για την αλβανική γλώσσα, να συζητηθεί εκ νέου ο προϋπολογισμός και να παραταθεί η προθεσμία της έρευνας του ειδικού εισαγγελέα για τα σκάνδαλα του Γκρούεφσκι. Και τότε θα έρθει η ώρα να αλλάξει και το Σύνταγμα.

Αν επιμείνει, με δεδομένο ότι οι ψήφοι του κόμματός του είναι απαραίτητοι για τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Ζόραν Ζάεφ, γι’ αυτό και απειλεί: «Αν δεν γίνουν αποδεκτές αυτές οι θέσεις των Αλβανών, τότε θα μποϊκοτάρουμε τις εκλογές και θα σχηματίσουμε δικούς μας θεσμούς, όπως και ένα αλβανικό κοινοβούλιο στη χώρα», ανέφερε.

Και δεν έφταναν αυτά, έρχεται και ο Αμερικανός γερουσιαστής Ροχραμπάτσερ, ο οποίος δήλωσε ότι τα Σκόπια δεν είναι κράτος: «Λυπάμαι, αλλά δεν είναι κράτος. Είναι τόσο διχασμένη κατάσταση που ποτέ δεν θα είναι σε θέση να προχωρήσει. Έτσι, οι Κοσοβάροι και οι Αλβανοί των Σκοπίων, πρέπει να είναι μέρος του Κοσσυφοπεδίου. Ενώ η υπόλοιπη χώρα θα πρέπει να γίνει μέρος της Βουλγαρίας ή οποιαδήποτε άλλης χώρας με τους οποίους ισχυρίζονται ότι σχετίζονται.

» Η ιδέα ότι η (ψευδο)Μακεδονία θα κρατηθεί ζωντανή, επειδή κάποιος πριν από 30 χρόνια το αποφάσισε έτσι να διαμορφωθεί, από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, δεν οδηγεί σε μια εξήγηση ότι η ιδέα αυτή εξακολουθεί να υφίσταται».

Φυσικώ τω λόγω ξεσηκώθηκαν οι Σκοπιανοί, με την (ψευτο)μακεδονική Διασπορά να καλεί τον πρόεδρο του Κογκρέσου Πωλ Ράιαν και τον προεδρεύοντα του Συνεδρίου της πλειοψηφίας, Κέβιν ΜακΚάρθι επειγόντως να απομακρύνουν τον Ροχραμπάτσερ από τη θέση του προέδρου της υποεπιτροπής Εξωτερικών του Κογκρέσου. Ο γερουσιαστής υποστήριξε ότι μπορεί να επηρεάσει τον Πρόεδρο Τραμπ.

Το ζήτημα τέθηκε, όπως ανέφερα στην αρχή. Ούτως ή άλλως τα Σκόπια δεν έχουν μέλλον υπό την παρούσα μορφή. Οι ισχυροί της γης το αντιλαμβάνονται. Τι σχεδιάζουν, άδηλο. Όπως άδηλα είναι και τα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης, αν έχει σχέδια.

Παρενθετικώς, σημειώνω μια αναφορά στην Βουλή του βουλευτή Κώστα Κατσίκη, των ΑΝΕΛ, ο οποίος μας συνήθισε σε περίεργες δηλώσεις, και ο οποίος επανέλαβε ένα σύνθημα που είχε ακουστεί στη μεγαλειώδη συγκέντρωση το 1992 στην Θεσσαλονίκη: «Αν νομίζουν ότι τα εδάφη τους πρέπει να λέγονται Μακεδονία, τότε να προσθέσουμε στην ελληνική Γη τα Σκόπια ως Μακεδονία, να τη θεωρήσουμε ως μια ακόμη αλύτρωτη πατρίδα για μας».
Αυτό είχε ειπωθεί με αφορμή την πρόταση του πρώην πρωθυπουργού των Σκοπίων Λιούμπκο Γκεοργκέφσκι, να αποτελέσουν τα Σκόπια συνομοσπονδία με την Ελλάδα. (Μετέπειτα ο Γκεορκέφσκι πήρε την βουλγαρική υπηκοότητα, και τώρα πολιτεύεται εκ νέου στα Σκόπια).

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ceteris Paribus 

Στις 20 Φεβρουαρίου 2015, η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπέγραψε στο Eurogroup μια συμφωνία, την οποία τότε διαφήμισε επικοινωνιακά σαν «ανάσα χρόνου» και επιτυχία. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο όπως αποδείχτηκε για ένα δεσμευτικό «προσύμφωνο» που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στο 3ο μνημόνιο, αφού ο χρόνος δούλευε υπέρ των δανειστών η δε κυβέρνηση δεν είχε πάρει κανένα αντάλλαγμα έναντι όσων υπέγραψε. Δύο χρόνια αργότερα, ξανά στις 20 Φεβρουαρίου (ειρωνεία της Ιστορίας…), υπέγραψε στο Eurogroup ένα νέο δεσμευτικό προσύμφωνο, χωρίς να διασφαλίσει τίποτε.

Επειδή ακριβώς πρόκειται για προσύμφωνο κι όχι για συμφωνία στην κυριολεξία, υπάρχει αρκετός χώρος για επικοινωνιακά και προπαγανδιστικά τρικ από όλες τις πλευρές. Τι όμως έχει πραγματικά συμβεί;

 «Κοινή αντίληψη» κι όχι συμφωνία

  Η επίσημη ανακοίνωση του Eurogroup δεν αφήνει καμία αμφιβολία, καθώς δεν μιλάει για επίτευξη συμφωνίας αλλά «κοινής αντίληψης»:
 «Το Eurogroup καλωσόρισε την επίτευξη κοινής αντίληψης ανάμεσα στις ελληνικές αρχές και τους Θεσμούς, που επιτρέπει να επιστρέψει η αποστολή της αξιολόγησης στην Αθήνα και να συνεχιστεί η δουλειά προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο για τις μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος». 
Αυτή η «κοινή αντίληψη», ωστόσο, φαίνεται πως είτε δεν είναι τόσο ισχυρή είτε δεν είναι αρκετή, αφού εξαγγέλλεται απλώς η επιστροφή των εκπροσώπων του «κουαρτέτου» στην Αθήνα με στόχο την επίτευξη τεχνικής συμφωνίας.

Ακόμη χειρότερα, ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ντάισελμπλουμ στις δηλώσεις του εκστόμισε μια έμμεση μεν, σαφή δε απειλή, αναφέροντας ότι
«δεν υπάρχει θέμα ρευστότητας για την Ελλάδα, αν και όλοι νιώθουμε ότι η επίτευξη συμφωνίας θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη και την ανάπτυξη – άρα αυτό είναι ένα ισχυρό κίνητρο (…) Δεν υπάρχει ανάγκη εκταμίευσης τους επόμενους μήνες, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι. Αν η αποστολή των θεσμών είναι επιτυχής, θα μπορούμε να το συζητήσουμε στο Eurogroup του Μαρτίου, αν όχι τότε αργότερα».
Παρόλο όμως που όλα μετατίθενται για τη διαπραγμάτευση που θα αρχίσει στα τέλη του μήνα και διατυπώνεται η απειλή ότι η συμφωνία μετατίθεται για μετά το Μάρτιο έως και τον Ιούνιο, υπάρχει γι’ αυτήν οδηγός, αφού
«Βρέθηκε κοινό έδαφος μετά την εντατικοποίηση των συνομιλιών την προηγούμενη εβδομάδα και τα κλιμάκια θα επιστρέψουν πολύ σύντομα στην Ελλάδα για να δουλέψουν σε ένα νέο πακέτο μεταρρυθμίσεων στο συνταξιοδοτικό σύστημα, το φορολογικό σύστημα και την αγορά εργασίας».
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
Πρώτο, ότι ο μόνος που έδωσε κάτι (την «κοινή αντίληψη» για πακέτο μέτρων σε συντάξεις, φορολογικό και αγορά εργασίας) και μάλιστα χωρίς να πάρει τίποτε, είναι η ελληνική κυβέρνηση. Μάλιστα όχι μόνο δεν πήρε κάτι, αλλά παραιτήθηκε ανταλλαγμάτων για το χρέος, αφού ο κ. Ντάισελμπλουμ δήλωσε ρητά πως «θα επιστρέψουμε στη συζήτηση (σ.σ. για την ελάφρυνση του χρέους) όταν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα και φανεί η απόδοση των μεταρρυθμίσεων».

Δεύτερο, ότι οι δανειστές δεν βιάζονται και φαίνεται πως είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν τη διολίσθηση της αξιολόγησης ακόμη και ως τον Ιούνιο.

Γιατί το «κουαρτέτο» δεν βιάζεται

Το «μεγάλο μυστικό» είναι ακριβώς αυτό: ο Ιούνιος δεν είναι μόνο το ορόσημο πριν τις μεγάλες δόσεις χρεολυσίων του Ιουλίου, αλλά και ο μήνας μετά τις… προεδρικές εκλογές. Στις 10 Μαΐου διεξάγεται ο δεύτερος γύρος και θα γνωρίζουμε το νέο Γάλλο πρόεδρο. Και όλοι γνωρίζουν πως οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί και γενικά οι ευρωπαϊκές προοπτικές θα είναι πολύ διαφορετικές αν εκλεγεί η κ. Λεπέν ή ο κ. Φιγιόν ή ο κ. Μακρόν. Στην πρώτη περίπτωση, ενεργοποιείται μια διαδικασία αποσύνθεσης της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, στη δεύτερη περίπτωση ενισχύονται ο συσχετισμός και τα σχέδια του κ. Σόιμπλε, στην τρίτη ενισχύονται οι Βρυξέλλες και η Κομισιόν…

Περίπου ένα μήνα νωρίτερα από το δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, τον Απρίλιο, η Eurostat θα επικυρώσει τα στοιχεία για το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα του 2016. Στη συνέχεια, το ΔΝΤ θα επικαιροποιήσει-αναθεωρήσει τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία, στο πλαίσιο του World Economic Outlook που εκδίδεται κάθε άνοιξη. Αν η Eurostat επιβεβαιώσει ότι το ελληνικό πρωτογενές πλεόνασμα το 2016 κινήθηκε στην περιοχή του 1,5% του ΑΕΠ, έναντι πρόβλεψης του προγράμματος για 0,4%, τότε η αναθεώρηση των προβλέψεων του ΔΝΤ για τις ελληνικές δημοσιονομικές επιδόσεις μπορεί να είναι θετική, ευνοώντας ένα συμβιβασμό στους κόλπους των δανειστών. Χωρίς την έκθεση της Eurostat και την αναθεώρηση των προβλέψεων του ΔΝΤ, απλούστατα δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία με τη χρηματοδοτική συμμετοχή του ΔΝΤ – άρα δεν μπορεί να υπάρξει καμία συμφωνία!     
  
Πρέπει λοιπόν να περάσει ο Απρίλιος και στη συνέχεια να μάθουμε ποιος θα είναι ο νέος οικοδεσπότης στο μέγαρο των Ηλυσίων στο Παρίσι, για να κάνουν όλοι οι μεγάλοι «παίκτες»… ταμείο και να καθορίσουν την τελική τους στάση. Αν τα γεγονότα ευνοήσουν μια μεταξύ τους συμφωνία, αυτή θα… ανακοινωθεί στην ελληνική κυβέρνηση με την απαίτηση να την υπογράψει…
Αν όλα αυτά ολοκληρωθούν, τότε το «μπαλάκι» θα πάει στην ΕΚΤ, η οποία θα κληθεί να αποφασίσει αν με τα νέα δεδομένα το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, ώστε να εντάξει τα ελληνικά ομόλογα στο QE. Και ως γνωστόν, έχει θέσει ως προϋπόθεση όχι μόνο το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης αλλά και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος – που όμως ο κ. Ντάισελμπλουμ μετέθεσε για μετά το τέλος του προγράμματος.

Αυτή είναι η αλήθεια – όλα τα άλλα, από όποια πλευρά και αν εκπορεύονται, είναι προπαγάνδα και επικοινωνιακά τρικ…

Το «τέλος της λιτότητας»

Ο κυβερνητικός ισχυρισμός περί «τέλους της λιτότητας» και περί «μηδενικού δημοσιονομικού αποτελέσματος» από τα νέα μέτρα, δεν αντέχει σε σοβαρό έλεγχο. Όλη η «φασαρία» γίνεται ακριβώς για το δημοσιονομικό αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να είναι τέτοιο, ώστε να επιτυγχάνονται πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μετά το 2019! Την αλήθεια μάς την είπε ο κ. Ντάισελμπλουμ, δηλώνοντας:
«Πρέπει να δούμε αλλαγή της έμφασης από την πλευρά της λιτότητας στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Εάν αυτές οι μεταρρυθμίσεις έχουν δημοσιονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να υπάρξει χώρος για μέτρα που θα ενισχύουν την ανάπτυξη. Αν όλα πάνε καλά και το πακέτο των μεταρρυθμίσεων είναι σημαντικό και οι δημοσιονομικοί στόχοι εκπληρώνονται, τότε μπορεί να υπάρξει δημοσιονομικός χώρος (…) Τότε η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάσει τις προτάσεις της για το πώς θα χρησιμοποιήσει τον χώρο αυτό».
Και με λίγα λόγια: αν, χάρη στα νέα μέτρα και τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας, υπάρξει πλεόνασμα πάνω από 3,5%, τότε θα συζητηθούν οι προτάσεις της κυβέρνησης για το πώς θα αξιοποιηθεί το… υπερ-πλεόνασμα. Μόνο που μέχρι τότε, παρεμβάλλονται πολιτικοί… αιώνες. Κυρίως όμως παρεμβάλλεται η καθαυτό συμφωνία – και προς το παρόν έχουμε μόνο ένα προσύμφωνο…

Εκεί στο Βερολίνο…

Εν τέλει, οι δανειστές χρειάζονται ένα time out μέχρι και το Μάιο, ώστε να συγκεντρωθούν οι προϋποθέσεις για την τελική τους στάση. Το προσύμφωνο της χθεσινής απόφασης του Eurogroup δεσμεύει την ελληνική κυβέρνηση ως προς το περιεχόμενο της συμφωνίας, δίνει χρόνο στη γερμανική ηγεσία μέχρι να ξεκαθαρίσει το ζήτημα της γαλλικής προεδρίας και διασφαλίζει τη γερμανική απαίτηση ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος θα συζητηθούν μετά το 2018, δίνει χρόνο στο ΔΝΤ να προχωρήσει «νομότυπα» στην αναθεώρηση των προβλέψεων για την ελληνική οικονομία. Και φυσικά, στέλνει ένα μήνυμα στις αγορές ότι οι διαπραγματεύσεις όχι μόνο δεν έχουν καταρρεύσει αλλά «βαίνουν καλώς»…

 Όμως, επειδή η εκκρεμότητα της συμφωνίας παραμένει, οι διεργασίες μεταξύ των κορυφαίων του «κουαρτέτου» των δανειστών συνεχίζονται. Και δεν είναι τυχαίο πως ήδη πριν το Eurogroup είχε ανακοινωθεί για αύριο Τετάρτη συνάντηση στο Βερολίνο μεταξύ της κ. Μέρκελ, της διευθύντριας του ΔΝΤ κ. Λαγκάρντ και του προέδρου της Κομισιόν κ. Ζαν – Κλοντ Γιουνκέρ. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πραγματική συμφωνία θα κλείσει σε τέτοιες συναντήσεις, κι όχι στο Eurogroup, που έχει απλώς επιτελεστικό χαρακτήρα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου