Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Αυγ 2016

Γράφει ο Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο ΕΝΦΙΑ λοιπόν έμεινε απείραχτος. Όπως έμεινε ακέραιο και το δημόσιο χρέος και πειθήνια η εξυπηρέτησή του. Υποσχέσεις για κατάργηση και διαγραφή αντίστοιχα που έγιναν καπνός όπως και αυτές για αύξηση του κατώτατου μισθού, αφορολόγητο στα 12.000 και άλλες πολλές.

Δε χρειάζεται μεγαλύτερη συζήτηση πάνω σε αυτά. Λένε ότι σε ένα περιβάλλον που λένε ψέματα σχεδόν όλοι, το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτά γίνονται πιστευτά, αλλά αντίθετα, ότι κανείς ή σχεδόν κανείς δεν έχει πλέον όρεξη να ακούσει ή να συζητήσει οτιδήποτε.

Η ιστορική εγκληματική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακριβώς εδώ: Ενώ τα καταφέρνει απείρως καλύτερα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να κάνει τη βρομοδουλειά της λαϊκής αφαίμαξης, ταυτόχρονα δημιουργεί το περιβάλλον του μεγάλου κινδύνου για απόλυτη απαξίωση όχι απλά της αριστερής πολιτικής, αλλά και κάθε έννοιας λαϊκής πεποίθησης ότι με τον αγώνα υπάρχει η ελπίδα για το καλύτερο.

Μέσα σε τούτη την αχλή, ξεφεύγουν κάποια πράγματα πιο σημαντικά από τα αυτονόητα και τα εύπεπτα μοιρολόγια.

Πρώτο: η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ ήταν ένα από τα τιμήματα της παραμονής στην ευρωζώνη και της επιλογής της μη-ρήξης, καθώς ρητά απαιτήθηκε από το Τρίτο Μνημόνια η είσπραξη ακριβώς 2,65 δις από την πληρωμή του φόρου-λαιμητόμου.

Δεύτερο: Μαζί με τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, χάρη σε αυτή, αλλά και της αύξησης των έμμεσων φόρων όπως ο ΦΠΑ, δεν υπάρχει «ανάγκη» καμίας αύξησης φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας της αστικής τάξης, της εκκλησίας ή των εφοπλιστών.

Τρίτο: Η φοροκαταιγίδα δεν έχει μόνο «εισπρακτικό» χαρακτήρα, ούτε «στερείται ορθολογισμού», όπως πλειοδοτεί σε μπαρουφολογίες η μνημονιακή αντιπολίτευση απέναντι στην μνημονιακή κυβέρνηση. Αντίθετα, μέσω της δήμευσης ή αχρήστευσης ή μετατροπής σε βάρος αντί για τελευταίο αποκούμπι της λαϊκής κατοικίας, δημιουργούνται οι όροι για «αγορά κατοικίας», πάντα σε συνδυασμό και με την παράδοση των «κόκκινων δανείων» στους διάφορους «γύπες». Πρόκειται για μέτρα βίαιης επιτάχυνσης στη διαμόρφωση ενός γενικευμένου, καθολικού καπιταλισμού σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, αυτό που στη μασκαρεμένη γλώσσα τους ονομάζουν «λειτουργία συνθηκών αγοράς».

Τέταρτο:
Η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ όπως και το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών δεν είναι «η συμφορά που μας έφερε η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση», αλλά το αποτέλεσμα της κίνησης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακριβώς πάνω στις στρωμένες ράγες που έχουν στήσει οι διαδοχικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δικός τους νόμος ήταν ο ΕΝΦΙΑ. Αλλά και τον αλά ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΦΙΑ τον έχουν επίσης υιοθετήσει και εγκρίνει στη Βουλή το περυσινό καλοκαίρι, σε εκείνη την αμίμητη εκδήλωση δουλοφροσύνης προς την τρόικα με 222 ψήφους υπερ στο Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ).

Πέμπτο (και ίσως πιο πικρό): Ήταν έκπληξη η αθέτηση της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ από τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν ήταν! Το ίδιο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και αντικατάστασή του με άλλο δίκαιο νόμο που θα αντιμετώπιζε και το θέμα της φορολόγησης της μεγάλης περιουσίας». Ε, όταν μεγάλο εισόδημα κατά ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι κινείται πάνω από τα 12.000 ευρώ, γιατί να μην είναι πολυτέλεια πλουσίων και ένα διαμέρισμα ή μια δεύτερη καλύβα; Όταν όμως γινόταν αυτή η συζήτηση, τόσοι μα τόσοι ΣΥΡΙΖΟπληκτοι μιλούσαν για «Κασσάνδρες», και «σεχταριστές», που «δεν τρώγονται με τίποτα…».

Τώρα οι ίδιοι όταν τους συναντάς συζητούν μόνο για τον καιρό ή για τη δουλειά και τα παιδιά. Ο λογαριασμός όμως, οικονομικός και πολιτικός, είναι βαρύτατος, όπως βαριές και ασήκωτες αποδείχτηκαν και οι διεσταλμένες αυταπάτες για τον δήθεν εύκολο κυβερνητικό δρόμο της «άμεσης ανακούφισης» μέσα από το «σύμφωνο συμβίωσης» με την ΕΕ και την αστική τάξη στην Ελλάδα.

Πηγή "Παντιέρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών τηρούν προσεκτική σιωπή ως προς τις επαφές με την Τουρκία από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου έως σήμερα. Ορθώς πράττουν, επειδή τα ελληνικά συμφέροντα θα είναι τα πρώτα που θα θιγούν από περιττές διαρροές ή από φλυαρίες άσχετων δημοσιολογούντων, όταν υφίσταται απειλή μιας -ανά πάσα στιγμή- επικίνδυνης κλιμάκωσης των διμερών σχέσεων ή των ισορροπιών Αγκυρας - Ε.Ε.

Η Ν.Δ. ακολουθεί, επίσης, υπεύθυνη στάση, καθώς άλλωστε έχει εξαιρέσει, ντε φάκτο, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής από την αντιπολιτευτική ατζέντα της. Αντιμετωπίζει δε τον κίνδυνο να μη διαθέτει σε λίγο καιρό κανένα μείζον πεδίο κριτικής κατά της κυβέρνησης. Εχει ήδη εξαιρέσει, από τον Μάρτιο, το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό και ταυτόχρονα δεν μπορεί να αποβάλει τη σκληρή «μνημονιακή» εικόνα της, αν και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει υπογράψει χειρότερη συμφωνία με τους δανειστές.

Ωστόσο το δυσάρεστο (και επικίνδυνο) στοιχείο είναι ότι, δυστυχώς, η Αθήνα έχει περιορισμένες επιλογές, καθώς ο πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν διατηρεί πρωτοβουλία κινήσεων έναντι της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε -επιπλέον των απειλών για το Μεταναστευτικό- έχει ανοίξει, σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες ξένων διπλωματικών πηγών, πλήθος θεμάτων που σοκάρουν τις Βρυξέλλες και τους ισχυρότερους εταίρους μας. Ο κ. Ερντογάν ανοίγει με αποφασιστικότητα όσα και όποια θέματα προτιμά, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος Φρ. Ολάντ και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ είναι αναποφάσιστοι ακόμα και ως προς τον χρόνο ανακοίνωσης των εκ νέου υποψηφιοτήτων τους (ή μη) στις εκλογές του 2017.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος αιφνιδιάζει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από την αφετηρία των συνομιλιών που θα κρίνουν τις σχέσεις Αγκυρας - Ε.Ε. και την πιθανή πλημμυρίδα νέων μεταναστών. Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η σλοβακική προεδρία ανέμεναν ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου θα συνεισέφερε σε μόνο μία γενική και θεωρητική συζήτηση κατά το άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. την Παρασκευή και το Σάββατο, ο πρόεδρος Ερντογάν στέλνει τελικά ως εκπρόσωπό του τον επικεφαλής διαπραγματευτή Ομέρ Τσελίκ, ώστε να μπει «κατευθείαν στο ψητό». Το εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο κ. Τσελίκ (εκτός από αρμόδιος υπουργός για τις σχέσεις με Ε.Ε.) είναι ένας από τους πιο στενούς συμβούλους του προέδρου Ερντογάν εδώ και χρόνια και κατά καιρούς απεσταλμένος του για εμπιστευτικές συνομιλίες με ξένους πολιτικούς (μεταξύ αυτών ορισμένοι Ελληνες στο παρελθόν).

Η σκληρή διαπραγματευτική γραμμή Ερντογάν προς την Ε.Ε. αρχίζει, ως συνήθως, από το οικονομικό και την υπόσχεση βοήθειας 3 δισ. ευρώ. Η Αγκυρα, αφενός, δεν αρκείται σε αυτό το ποσό και, αφετέρου, θέλει να ανατρέψει τους συμφωνηθέντες όρους, υποστηρίζοντας ότι η ίδια μετρά τι έχει πληρωθεί και όχι τη δόση που θα λαμβάνει κάθε φορά που υλοποιεί κάποια από τις δεσμεύσεις της.

Παράλληλα, η τουρκική πλευρά εισάγει μια «πονηρή» διατύπωση έναντι της ευρωπαϊκής απαίτησης αλλαγής της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται επί δικαίους και αδίκους. Προτείνει, αντί της υποχρέωσης αλλαγής που έχει τεθεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάργηση της βίζας, να συμφωνηθεί ρήτρα μελλοντικής αναθεώρησης του νόμου, αν και όποτε οι συνθήκες ωριμάσουν. Ασφαλώς, στοιχειώδης εμπειρία παρόμοιων διαπραγματεύσεων και του ιστορικού υποσχέσεων της Τουρκίας, ειδικά επί Ερντογάν, προδικάζει ότι ο νόμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Πρόκειται ωστόσο για αριστοτεχνική μετάθεση της ευθύνης επιβίωσης της συμφωνίας του Μαρτίου από την πλευρά της Αγκυρας προς την Ε.Ε., η οποία θα πρέπει να ζυγίσει μεταξύ της απειλής νέων ροών μεταναστών και της απαίτησης της επικράτησης κράτους δικαίου στην Τουρκία.

Η Αγκυρα απαιτεί ταυτόχρονα έναρξη συζητήσεων για τα κεφάλαια 23 και 24 των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων (θεμελιώδη δικαιώματα και θέματα δικαιοσύνης - ασφάλειας, αντιστοίχως) που είχαν ανοίξει το 2006 και «πάγωσαν» τον Δεκέμβριο του 2009. Δεν πολυεπέμεναν εφτά χρόνια, αλλά το απαιτούν τώρα που οι διώξεις, οι απολύσεις και οι απειλές είναι καθημερινές!

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο Max Keiser είναι ένας ρηξικέλευθος, αντί συστημικός, εκτός κλασικής γραμμής Αμερικανός δημοσιογράφος που ζει στο Λονδίνο και μαζί με τη σύζυγό του Stacy Herbert παρουσιάζει μια εικονοκλαστική, δυναμική οικονομικού περιεχομένου εκπομπή πολύ υψηλών τόνων στο Ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι παγκόσμιας εμβέλειας ‘RT’ (RUSSIA-TV).

Ο Keiser έχει τη δική του εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου και αρθρογραφεί στο γνωστό δημοσιογραφικό οργανισμό Huffington post

Κατά γενική ομολογία ΟΛΕΣ οι εκπομπές του Max Keiser και της συζύγου του Stacy Herbert είναι επιθετικές, δυναμικές, αναλυτικές και τεκμηριώνονται με σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία σε έγκυρες πηγές και ΜΜΕ.

Η τελευταία του εκπομπή με προβλημάτισε ιδιαίτερα καθώς αναφέρεται στις λεγόμενες ‘Κεντρικές Τράπεζες’ και τους ‘Κεντρικούς Τραπεζίτες’ και λέει πολλά ανατρεπτικά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τον ρόλο τους στα Διεθνή Οικονομικά δρώμενα…

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην εκπομπή στην οποία σας παραπέμπω στον Κορυφαίο Τραπεζίτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mario Draghi.

Καθώς εμείς οι Έλληνες έχουμε εξοικειωθεί με το όνομα του Mario Draghi, του Ιταλού που έχει τεθεί επικεφαλής της ‘Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας’ από τον Νοέμβριο του 2011 διαδεχόμενος τον μέχρι τότε Διοικητή της Jean-Claude Trichet, η εκπομπή που γίνεται στα αγγλικά έχει ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ¨

Καλώ την προσοχή σας στο 8 λεπτό της εκπομπής και για τα επόμενα 5 λεπτά όπου ο κ Keiser αποκαλύπτει ότι ο κ Draghi αποφάσισε να «δανείσει’ 16 (ΔΕΚΑΕΞΙ) δισεκατομμύρια ευρώ σε 2 μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες που ασχολούνται στον τομέα της ενέργειας ουσιαστικά τυπώνοντας ‘νέο χρήμα’…

Ο Keiser επιτίθεται με πρωτοφανή σφοδρότητα στον Draghi αποκαλώντας τον «ανήθικο και ηλίθιο αμοραλιστή, που ελπίζει ότι όταν οι πραγματικότητες που δημιουργεί με τις αποφάσεις του γίνουν…ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, αυτός θα έχει πεθάνει και δεν θα τις δει…»

Εάν ΔΕΝ μπορείτε να καταλάβετε την εκπομπή στα αγγλικά ζητήστε από ένα δικό σας άνθρωπο να σας μεταφράσει τουλάχιστον το κομμάτι από το 8 μέχρι το 12 λεπτό…

Αξίζει τον κόπο να δούνε την εκπομπή οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που ΔΕΝ συμπαθούν τον κ Draghi…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χώρα βαθιά τριχοτομημένη, χώρα λαβωμένη και επικίνδυνη

Γράφει ο Τάκης Χατζηγεωργίου

Δύο μήνες πριν την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με τiτλo «Είναι ο Ερντογάν σε κίνδυνο ή η Τουρκία;», (Φιλελεύθερος, 10 Απριλίου 2016). Δεν ήταν βέβαια κάποια προφητεία, ήταν το αποτέλεσμα μιας σχεδόν καθημερινής πληροφόρησης που οδηγούσε στο συμπέρασμα πως η Tουρκία ήταν (είναι ακόμα) ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.

Σήμερα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Είναι μια χώρα βαθιά διχασμένη (τριχοτομημένη θα μπορούσα να πω), πράγμα που δεν προοιωνίζει τίποτα καλό.
Μια χώρα σε τόσο βαθιά νερά δεν μπορεί παρά να βγει λαβωμένη. Σίγουρο κτύπημα θα είναι ένα βαθύ ρήγμα στην οικονομία. Απ’ εκεί κι εμπρός, όμως, υπάρχουν απειλές για τη σταθερότητα της χώρας, απειλές που αγγίζουν κατά την κρίση μου και αυτήν ακόμα την κυριαρχία της χώρας. Έχω γράψει πολλές φορές, μετά από αλλεπάλληλες επισκέψεις στη νοτιοανατολική χώρα, πως η Τουρκία αντιμετωπίζει ένα βαρύ καρδιακό πρόβλημα. Ονομάζεται κουρδικό.

Παίζω ίσως λίγο με τις λέξεις, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή. Λύσεις υπάρχουν, όμως ο Τούρκος ηγέτης, το τουρκικό πολιτικό σύστημα, η ιστορία ενός αιώνα τουρκικής πολιτικής που έλεγε “ένα κράτος, ένας λαός”, δεν επιτρέπουν εύκολα αλλαγή πορείας. Πολλοί ηγέτες έπεσαν θύματα της ιστορίας που τους κυβερνούσε, παρά να γράψουν οι ίδιοι ιστορία. Το σύστημα είναι πάντα πιο δυνατό από τα μέρη που το αποτελούν. Λύσεις, όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν και δεν είναι άλλες από τον πλήρη εκδημοκρατισμό και την παράδοση όλων των δικαιωμάτων σε όλους τους κατοίκους της χώρας. Ο δρόμος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν ως προς αυτό πολύ υποβοηθητικός.

Όμως ο κ. Ερντογάν χάθηκε μέσα στο παρελθόν και στην αγωνία του, τον τρόμο θα έλεγα, μη διαμελισθεί η χώρα. Και ο τρόμος δεν είναι ποτέ καλός οδηγός. Οι ηγέτες δεν τρομοκρατούνται. Μπροστά λοιπόν σ’ αυτό τον φόβο ξεκίνησε έναν αγώνα κατά πάντων. Με αποτελέσματα ορατά από χιλιάδες μίλια. Τρομοκρατικές επιθέσεις, εκατοντάδες νεκροί σχεδόν κάθε μήνα, σφοδρές συγκρούσεις με το ΡΚΚ. Κρίση στα σύνορα με τη Συρία αλλά και με την ίδια τη Συρία, για να απαριθμήσω μόνον μερικά. Και όλα αυτά γιατί ο Πρόεδρος Ερντογάν αντί να κοιτάζει μπροστά κοιτάζει πίσω.

Άποψη μου είναι πως σε τίποτε δεν θα έβλαπτε την Τουρκία η μετεξέλιξη της, σε ένα νέο Ηνωμένο Βασίλειο. Αναφέρομαι στην Αγγλία, τη Σκωτία και την Ουαλία. Δεν μίκραναν οι χώρες αυτές από τη συνύπαρξη. Μάλλον μεγάλωσαν. Αντ’ αυτού ο πρόεδρος Ερντογάν κινείται ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στην ενσωμάτωση διά της βίας, αλλά και διά της υπέρτατης βίας που είναι ο χρόνος. Είμαι όμως της άποψης πως το κουρδικό ζήτημα είτε θα οδηγήσει σε μια μεταστροφή της Τουρκίας σε μια μεγάλη ανοιχτή δημοκρατία, είτε θα την οδηγήσει στον διαμελισμό. Και το πρώτο μεν το βλέπω μακρινό, το δε δεύτερο πιθανό μεν αλλά μέσα από νέο ποταμό αίματος.

Οι δε Αμερικάνοι; Μπορεί να μην εργάζονται για τον διαμελισμό της Τουρκίας, αλλά λίγες αμφιβολίες έχω πως θα καλωσόριζαν μια τέτοια εξέλιξη. Η κατάτμιση χωρών της περιοχής είναι άλλωστε πλέον ιστορικό γεγονός. Και επειδή η Τουρκία δεν είναι ούτε Ιράκ, ούτε Συρία, ούτε Λιβύη, δεν επιχειρούν μεν αυτό που επιθυμούν αλλά και δεν εμποδίζουν εξελίξεις που οδηγούν προς τα εκεί. Η αρχική δήλωση Αμερικάνου αξιωματούχου ο οποίος μιλώντας για το πραξικόπημα, αναφέρθηκε σε “εξέγερση” νομίζω πως δεν λέει απλώς πολλά, λέει τα πάντα.

Τι γiνεται με εμάς, ως προς αυτή την Τουρκία! Ως προς αυτόν τον ξένο; Αυτό είναι το μέγα ερώτημα. Πολλοί ίσως σκεφτούν “ας περιμένουμε τις εξελίξεις στην Τουρκία”! Με λίγα λόγια ας περιμένουμε τον διαμελισμό της. Μπαίνω σ’ αυτό το θέμα γιατί ακούω πολλούς να το συζητούν, να το σκέφτονται. Δεν πιστεύω σ’ αυτή την προοπτική. Δεν πιστεύω ότι πρέπει εμείς να κάνουμε αυτό το οποίο καταγγέλλουμε όταν το κάνουν άλλοι. Γιατί ακόμα και αν είναι κοντά μια τέτοια πιθανότητα, που δεν τη βλέπω στο ορατό μέλλον, (τραυματικών δηλαδή εμπειριών μέσα στην Τουρκία), ουδείς γνωρίζει τι θα σημαίνει αυτό για μας, ή τι αντάλλαγμα θα πάρει στην Κύπρο ως χρύσωμα του χαπιού για δικά της πιθανά τραύματα.

Η κλεψύδρα του Κυπριακού (όπως το ξέρουμε ώς σήμερα) τελειώνει σύντομα. Να έχουμε υπομονή, να δούμε τι πραγματικά σκέφτεται η Τουρκία στο θέμα των εγγυήσεων, και του στρατού, να δούμε όλες τις πτυχές της λύσης και τότε να αποφανθούμε. Και αφού αυτό είναι στο σύντομο μέλλον, δεν χρειάζονται πρόωρες εξαγγελίες. Για μένα είναι φανερό, πως ανεξάρτητα από τις “ήπιες” αν μπορώ να τις χαρακτηρίσω έτσι, δημόσιες τοποθετήσεις Τούρκων αξιωματούχων για το θέμα των εγγυήσεων, θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε την πραγματικότητα στην πράξη. Κι αυτό γιατί διεθνής συμφωνία που παρέχει δικαιώματα επί άλλου κράτους δύσκολα εγκαταλείπεται.

Επιπρόσθετα όμως θέλω να καταγράψω κάτι. Γιατί θέλουμε λύση του Κυπριακού; Ο καθείς έχει τον δικό του λόγο. Μιλώντας όμως για μένα, η λύση ήταν και είναι πόθος, γιατί θέλω να δω ξανά τη συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Δεν αιθεροβατώ για να μην βλέπω πως ο νόστος της επιστροφής έχει φτάσει στο ναδίρ.

Βασανίζομαι λοιπόν γιατί να υποστηρίξω κάτι αν δεν κουβαλεί μαζί του αυτό που για μένα ήταν και είναι το πρωτεύον. Η συμβίωση! Προφανώς είναι πρωτεύουσας σημασίας και η ασφάλεια, η ειρήνη, η οικoνομία, η ευημερία. Αλλά δεν θέλω όλα αυτά να σημαίνουν νομιμοποίηση του εμείς απ’ εδώ και αυτοί απ’ εκεί.

Η λύση λοιπόν θέλω απλώς να ξέρω αν θα φέρνει μαζί της και τη βαθμιαία, την αργή, την με την πάροδο των ετών, την σε κάποιο ικανό βάθος, συνύπαρξη. Αλλοιώτικα δεν το θέλω. Και σ’ αυτό μπορεί να παίξουν μεγάλο ρόλο οι παράμετροι της λύσης. Αλλά μεγαλύτερο ρόλο θα παίξει η παιδεία μετά την λύση. Ως προς αυτό όμως, φωνή μεγαλινάρισσα βοά μόνη, στο βάθος της Σαχάρας.

Ο Τάκης Χατζηγεωργίου είναι ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ
Πηγή ΜIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η καγκελάριος παραδέχεται σε συνέντευξη ότι η Γερμανία άφησε στο παρελθόν τη διαχείριση του προσφυγικού στα χέρια χωρών στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και ότι αντιστάθηκε στην αναλογική κατανομή προσφύγων.

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την, ιστορική πια φράση, της Άγκελα Μέρκελ "θα τα καταφέρουμε", στο απόγειο της προσφυγικής κρίσης το καλοκαίρι του 2015, η καγκελάριος παραδέχεται σε συνέντευξή της στην Suddeutsche Zeitung εμμέσως πλην σαφώς λάθη και παραλείψεις στη διαχείριση του προσφυγικού: "Το 2004-2005 άρχισαν να έρχονται πολλοί πρόσφυγες στην Ευρώπη και εμείς αφήσαμε την Ισπανία και άλλες χώρες στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ να διαχειριστούν την κατάσταση. Και ναι, και εμείς αντισταθήκαμε τότε σε μια αναλογική κατανομή προσφύγων. Μετά τους πολλούς πρόσφυγες που ήρθαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, ήμασταν ευτυχείς ότι τώρα άλλες χώρες αντιμετώπιζαν, πρωτίστως, το ζήτημα. Δεν μπορώ να το αρνηθώ αυτό".

Συνεχίζοντας την "αυτοκριτική" της στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης από γερμανικής και ευρωπαϊκής πλευράς, η Άγκελα Μέρκελ υπογραμμίζει ότι "χρειάζονται επιμονή και αντοχές για να βρεθεί μια λειτουργική και δίκαιη ευρωπαϊκή λύση στο προσφυγικό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή στο ζήτημα. Αυτό ισχύει και για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της ζώνης Σένγκεν. Και η Γερμανία δεν ήταν οπαδός μοντέλων, όπως για παράδειγμα της Frontex, που περιορίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών-μελών. Αντ΄ αυτού λέγαμε ότι διαχειριζόμαστε το προσφυγικό στα αεροδρόμιά μας, μιας και η Γερμανία δεν διαθέτει εξωτερικά σύνορα, ελπίζοντας ενδόμυχα ότι το πρόβλημα δεν θα φθάσει σε μας. Δεν γίνεται όμως έτσι".

"Η Γερμανία θα παραμείνει Γερμανία"

Σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τους πολίτες στη Γερμανία που ανησυχούν για το αν η χώρα είναι σε θέση να διαχειριστεί και να ενσωματώσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες η καγκελάριος τονίζει: "Η Γερμανία θα παραμείνει Γερμανία, με όλα αυτά που εκτιμάμε και αγαπάμε στον τόπο μας. Μεταπολεμικά, ωστόσο, η Γερμανία άλλαζε συνεχώς. Η αλλαγή δεν είναι κάτι κακό, είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής".

Απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γερμανία, τα οποία πολλοί συνδέουν άμεσα με τα κύματα προσφύγων, η γερμανίδα καγκελάριος τόνισε ότι: "Είναι κατανοητή η ανησυχία μετά τις επιθέσεις στο Άνσμπαχ, το Βίρτσμπουργκ και νωρίτερα στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι μεταξύ των προσφύγων υπάρχουν κάποιοι που δεν ήρθαν εδώ με αγαθές προθέσεις. Είναι όμως λάθος η άποψη ότι η τρομοκρατία ήρθε στη χώρα με τους πρόσφυγες. Προϋπήρχε σε διαφορετικές μορφές και με πολλούς εν δυνάμει τρομοκράτες που επιβάλλεται να παρακολουθούμε".

Suddeutsche Zeitung / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενδιαφέρον είχε η δήλωση του ιατρού κ. Μουζάλα που καλεί τη ΝΔ να απαντήσει αν “…θεωρεί έγκλημα τη φιλοξενία προσφύγων και υπακούει σε ακραίους κύκλους της ευρωπαϊκής Δεξιάς…” Στη δήλωση του κ. Μουζάλα ας απαντήσει η ΝΔ. Αυτό παραμένει παγερά αδιάφορο για τους πολίτες. Ωστόσο, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα λόγου ειδικά για θέματα που άπτονται την ασφάλεια των παιδιών του. Ακόμη και ανώνυμα.

Γράφει ο… ΜΙΝΩ(ΤΑΥΡΟ)Σ

Ποιος θα τολμήσει άλλωστε να αμφισβητήσει το δικαίωμα του ανώνυμου λόγου; Τότε θα πρέπει να αμφισβητηθεί και το δικαίωμα της μυστικής-ανώνυμης ψήφου στις εκλογές. Εθνικό έγκλημα σίγουρα δεν είναι να φιλοξενείς πρόσφυγες οι οποίοι έχουν πράγματι την ανάγκη του Ελληνικού λαού. Ουδέν μεμπτόν επί αυτού.

Εθνικό έγκλημα είναι όμως να κλείνεις τα μάτια στους κινδύνους και να επιμένεις να φιλοξενήσεις μεταξύ των αθώων προσφύγων και άλλους «πρόσφυγες», ενώ ταυτόχρονα δεν έχει χαραχθεί αξιόπιστη και σαφή πολιτική ασφάλειας και ελέγχου των «προσφύγων» που έρχονται με κίνδυνο να εισέλθουν μαζί με τους αθώους πρόσφυγες και άλλοι «πρόσφυγες» όπως πχ. μέλη του αυτοαποκαλούμενου ως ισλαμικού κράτους.

Η πλήρης αποτυχία ελέγχου αυτών των «προσφύγων», τους οποίους μάλιστα κάποιοι θέλουν να φιλοξενήσουμε σε ανοικτές δομές (!!!), ανησυχεί τον κόσμο. Η αποτυχία καθίσταται μάλιστα αυταπόδεικτη μετά την ενημέρωση της «απόβασης» μεγάλου αριθμού ξένων ειδικών που μας ήρθαν προς αναζήτηση τζιχαντιστών… Κάνουμε λάθος; Κατά συνέπεια, η μη συνειδητοποίηση των συνεπειών αυτής της αποτυχίας, ΝΑΙ, αποτελεί Εθνικό έγκλημα.

Στη συνέχεια, και ως απόρροια του παραπάνω, εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια και να επιμένεις να φιλοξενήσεις τους «πρόσφυγες» κοντά σε εθνικές στρατιωτικές δομές στην Κρήτη οι οποίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Εθνικής Ασφάλειας της χώρας και του Αιγαίου πελάγους. Δεν είναι μόνο οι συμμαχικές στρατιωτικές δομές: Ας θυμηθούν παρεμπιπτόντως ορισμένοι -τάχα ανίδεοι- ότι στην Kρήτη βρίσκονται και οπλικά συστήματα τα οποία αποτελούν βασικά εργαλεία υπεράσπισης του γεωστρατηγικού χώρου του Αιγαίου…

Εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια και να επιμένεις να φιλοξενήσεις «πρόσφυγες» οι οποίοι μέχρι και πριν λίγο καιρό έστελναν «μηνύματα» από τα παράλια της Λιβύης αναρτώντας εμετικές-απειλητικές φωτογραφίες που συνοδεύουν το σχόλιο…

Εθνικό έγκλημα είναι να αγνοεί κάποιος το βαθύτερο μήνυμα που ίσως στέλνουν «ορισμένοι» εδώ και πολύ καιρό αναρτώντας τέτοιες φωτογραφίες στο διαδίκτυο: αυτές οι είναι τραβηγμένες από τα παράλια της Λιβύης. Στο βάθος της θάλασσας, ναι, μακριά στον ορίζοντα, βρίσκεται η Κρήτη.

Πόσοι από αυτούς στις φωτογραφίες θα φιλοξενηθούν άραγε ως «πρόσφυγες» στην Κρήτη, σε ανοικτές δομές (!!!), εξαιτίας της αποτυχημένης χάραξης πολιτικής ελέγχου και ασφάλειας; Αυτό τρομάζει τον κόσμο. Κι αν δεν ανησυχούσαν όλοι εκτός από εμάς, δεν θα μας ερχόντουσαν ξένοι «κηδεμόνες» να κάνουν τη δουλειά που δεν μπορούν να κάνουν διαλυμένες και ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενες, εκτός από την πολιτική άλωση που έχουν υποστεί, κρίσιμες υπηρεσίες. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανόητα ψευδοϊδελογήματα.

Εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια στην αποτυχημένη χάραξη πολιτικής και να αγνοείς τους πολύπλευρους Εθνικούς κινδύνους αναζητώντας μόνο φτηνές κομματικές δικαιολογίες οι οποίες οδηγούν σε στυγνό διχασμό τους Έλληνες πολίτες.

Όμως εθνικό έγκλημα είναι και το να αγνοεί κάποιος το γεγονός πως ξαφνικά βρέθηκαν Σύροι «πρόσφυγες» οι οποίοι ομιλούν «Κρητικά» και οι οποίοι δηλώνουν «Κρήτες». Μέγιστο εθνικό έγκλημα είναι να αγνοεί κάποιος τις έμμεσες και άμεσες συνέπειες αυτού.

Ας ρωτήσουν οι συστηματικώς αφελείς ειδικούς επί αυτών των θεμάτων αυτών, τα οποία σίγουρα δεν είναι θέματα κατάλληλα για τηλεοπτικά μαγκαζίνο και ψευδοσυγκινητικές ανοησίες κάποιων γελοίων ψευδοϊδεολόγων, αριστερών και δεξιών, οι οποίοι τελευταία έχουν ανακαλύψει πολλά κοινά τους σημεία, κυρίως την αγάπη και τον εθισμό τους στον έλεγχο του μεγάλου φέουδου, του κράτους, συνασπιζόμενοι εναντίον όσων απειλούν να τους πάρουν το αγαπημένο τους παιχνίδι από τα χέρια, αν δεν τους το πήραν ήδη. Από αυτούς λοιπόν, είναι δυνατόν να περιμένουμε λύσεις; Ξυπνάτε Έλληνες…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το καραγκιοζιλίκι που διεξάγεται από χθες "κεκλεισμένων των θυρών" με καμιά τριανταριά μαντραχαλαίους εσώκλειστους, με καλτσοσώβρακα και ξηρά τροφή τριών ημερών, που λέγαμε και στον στρατό, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τοπού ακριβώς είμαστε.
Το κιτς όλων των απολυταρχικών-δικτακτορικών πολιτευμάτων είναι εδώ.
Απ' τον Κιμ μέχρι τον Ίντι Αμίν Νταντά και απ' τους συνταγματάρχες μέχρι την "πρώτη φορά τόσο ακροδεξιά"όλοι παρόντες.

Το κυριότερο όμως είναι αυτό: Αφήνει παγερά αδιάφορο τον λαό.
Όλοι πιά ξέρουν και καταλαβαίνουν πως πρόκειται για μιά μάχη εξουσίας με την παραεξουσία.
Μία μάχη βουβαλιών στον βάλτο της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας και της ψεύτικης και κατασκευασμένης είδησης.
Και όταν τα βουβάλια παλεύουν στον βάλτο, τα βατράχια τί κάνουν;
Φεύγουν παραπέρα για να μη ποδοπατηθούν, και σπάνε πλάκα με τα βουβάλια που σπάνε τα κέρατά τους για την κυριαρχία τού βάλτου.

Η κυβέρνηση έχει στήσει όλο αυτό το πανηγυράκι τάχα για το αδιάβλητο της υπόθεσης και για το "καλό του λαού".
Άλλωστε διαχρονικά, όλες οι βρωμιές και τα εγκλήματα της εξουσίας, για το καλό του λαού γίνονται. Όχι μόνον εδώ. Παντού.
Ξέρει ο λαός πως η μάχη κάποτε θα τελειώσει και το μόνο που θ' αλλάξει στην μαφία των ΜΜΕ θα είναι οι  "νονοί".
Και πάλι τα μνημόνια θα έχουν υποστηρικτές και προπαγανδιστές και πάλι η λάσπη και ο κατατρεγμός όσων σκέπτονται καθαρά και αρνούνται να γίνουν δωσίλογοι θα εξακολουθήσει αμείωτη.
Αυτή τη φορά όχι από δεξιούς και πασοκικούς διαπλεκόμενουςαλλά από αριστερούς και πασοκικούς διαπλεκόμενους. 
(Το ΠαΣοΚ είναι παντού και πάντα. Αυτό κυβερνάει και σήμερα.  Με άλλον αρχηγό. Το πραγματικό, αληθινό, πολιτικά εγκληματικό ΠαΣοΚ είναι σήμερα μέσα στο κυβερνών κόμμα. Κάτι απομεινάρια που φαίνονται στην Βουλή να κρατούν το όνομα και την σφραγίδα, είναι όσοι είναι αρκετά ηλίθιοι ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευτούν το νέο πεδίο αρπαχτής και ρεμούλας που ξανοίγεται μπροστά τους και που λέγεται "αριστερή διακυβέρνηση")

Θα προκύψουν νέα κανάλια, νέα ονόματα, νέα διαπλοκή.
Τρέμε λαέ.
Καινούργια λαίλαπα θα ενσκήψει.
Για το καλό σου όμως!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Παλαιότερα στα ορυχεία έπαιρναν καναρίνια για να προειδοποιούν τους μεταλλωρύχους για διαρροή επικίνδυνων αερίων. Μόλις το πουλί έδειχνε σημάδια ταραχής όλοι γνώριζαν πως κάτι δεν πάει καλά. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται η ίδια εντός ορυχείου, μέσα στη δίνη της οικονομικής και μεταναστευτικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, για πρώτη φορά, ζητήθηκε η εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου που είχε ψηφισθεί το 2014 κατά ενός Έλληνα πολίτη, που έχει μάλιστα θεσμική θέση.

Της Μαρίας Πολυζωΐδου
Πηγή The Gatestone Intsitute


Η κυβέρνηση συνασπισμού Τσίπρα – Καμμένου ζήτησε από τον εισαγγελέα Χίου την άσκηση δίωξης κατά του μητροπολίτη Χίου, Μάρκου Βασιλάκη, ο οποίος τόλμησε να πει πως οι μετανάστες που πλημμυρίζουν το νησί είναι λαθρομετανάτες και όχι πρόσφυγες από την Συρία.

Η Χίος είναι το πέμπτο μεγαλύτερο ελληνικό νησί και απέχει μόλις 3,5 ν.μ. από την Τουρκία. Έτσι είναι πολύ εύκολη η πρόσβαση σε αυτό προσφύγων και μεταναστών από την Τουρκία. Η Χίος έχει επίσης δεχτεί μεγάλο βάρος από τις μεταναστευτικές ροές. Ήδη υπάρχουν στο νησί πάνω από 3.000 μετανάστες και αναμένονται και άλλοι.

Φαίνεται πως η κυβέρνηση πιστεύει πως η λύση στο μεταναστευτικό πρόβλημα είναι η άσκηση δίωξης στον μητροπολίτη Χίου, για «ρατσιστικό μίσος», παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Ο γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κώστας Παπαϊωάννου ζήτησε την άσκηση δίωξης στο μητροπολίτη.

Είναι όμως ο μητροπολίτης Μάρκος φανατικός χριστιανός ή μήπως νεοναζί; Μήπως επέλεξε να κλείσει τις πόρτες των εκκλησιών σε πρόσφυγες και μετανάστες; Προσπάθησε μήπως να στρέψει τους κατοίκους του νησιού εναντίων αυτών; Κάθε άλλο. Ο μητροπολίτης Μάρκος είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου. Από την αρχή δεν της μεταναστευτικής κρίσης άνοιξε όλες τις εκκλησίες του νησιού για να φιλοξενηθούν πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Κάθε διαθέσιμος χώρος διατέθηκε για τη φροντίδα αυτών.

Ο ίδιος αγωνίστηκε για την συγκέντρωση τροφίμων, ενδυμάτων και υποδημάτων διαθέτοντάς τα σε πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Το έργο του μιλά μόνο του για αυτόν. Αν δε ο μητροπολίτης ήταν τόσο άθλιος γιατί ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε μαζί του τον Νοέμβριο του 2015 για να συζητήσει το μεταναστευτικό και δεν εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του;

Τότε γιατί ο επίσκοπος Μάρκος προκάλεσε την οργή της κυβέρνησης ώστε αυτή να του επιτεθεί με τέτοιον τρόπο; Ο Μάρκος είπε την αλήθεια. Είπε ότι όσοι έρχονται στην Ελλάδα είναι παράνομοι μετανάστες και όχι πρόσφυγες. Είναι ψέμα αυτό;

Όπως αναφέρει το Λιμενικό Σώμα, στην περίοδο Ιουλίου Αυγούστου 2016, από τα 1.950 άτομα που εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα από την Τουρκία, μόλις 500 ήταν πρόσφυγες από την Συρία και όλα τα υπόλοιπα ήταν λαθρομετανάστες. Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής επίσης παραδέχεται ότι το 50-70% των εισερχομένων στην Ελλάδα ατόμων είναι παράνομοι μετανάστες προερχόμενοι από 77 χώρες!

Αν είναι «ρατσιστικό έγκλημα» ένας πολίτης να εκφράζει με ακρίβεια τα ποσοστά προσφύγων και μεταναστών που εισέρχονται στη χώρα, τι άλλο θα επακολουθήσει; Μήπως η «Αστυνομία της Σκέψης»; Ο πραγματικός λόγος για τη δίωξη του μητροπολίτη Μάρκου φαίνεται πως είναι ο φόβος της κυβέρνησης για κατάρρευση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για το μεταναστευτικό και η συνεπακόλουθη «πλημμύρα» ανθρώπων τους επόμενους μήνες.

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με στελέχη της αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να ελέγξει τη λαθρομετανάστευση και έτσι προτιμά να επιβάλει απαγορεύσεις και να περιορίζει την ελευθερία του λόγου σε όποιον αντιδρά. Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι αριστερή και η επίσημη ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει τα ανοιχτά σύνορα.

Εκκλησιαστικοί κύκλοι πιστεύουν επίσης, πως η κυβέρνηση στοχοποιεί την Εκκλησία σε μια προσπάθεια υπονόμευσης των χριστιανικών θεμελίων της ελληνικής κοινωνίας και το πέρασμα σε μια «μη χριστιανική εποχή». Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα χριστιανοφοβικό.

Όταν λοιπόν ένας ιεράρχης με προσφορά στους πρόσφυγες και τους μετανάστες διώκεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία θα πρέπει να αναρωτιέται για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό. Αν ο μητροπολίτης Μάρκος είναι το καναρίνι της ελευθερίας του λόγου, τότε οι διώξεις ανθρώπων που έχουν άποψη διαφορετική του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό θα συνεχιστούν.

Αν όμως η κυβέρνηση θεωρεί πως με τις διώξεις θα τρομοκρατήσει όποιον αντιτίθεται σφάλει. Η κυβέρνηση μπορεί να τρομοκρατήσει τον μητροπολίτη Χίου στιγματίζοντάς τον ως ρατσιστή. Υποχρεώθηκε μάλιστα να διευκρινίσει πως για αυτόν όλοι οι άνθρωποι αποτελούν εικόνα του Θεού και πως το μόνο που εξέφρασε ήταν η νομική διαφορά μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη.

Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τρομάξει την οργισμένη πλειοψηφία των Ελλήνων. Σε μια χώρα που υποφέρει επτά χρόνια από την οικονομική κρίση και που κάθε δήμος οφείλει να φροντίσει 1.000 μετανάστες, είτε το θέλει είτε όχι, σε μια χώρα που βλέπει τους μετανάστες να συγκρούονται μεταξύ τους, με τους Έλληνες πολίτες και την αστυνομία, σε μια χώρα που παρουσιάστηκαν 61 κρούσματα ελονοσίας και 12 Δήμοι τέθηκαν σε καραντίνα λόγω του μεταναστευτικού και όπου οι πωλήσεις όπλων αυξάνονται καθημερινά, το τελευταίο που χρειάζεται είναι η κατάργηση των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Η βία και η κοινωνική αναταραχή θα είναι το επόμενο στάδιο του ελληνικού δράματος το οποίο θα έχει κακό τέλος. Στην Ελλάδα, το «ορυχείο» της ευρωζώνης, το καναρίνι φαίνεται πως πέθανε.

Εάν αυτό σηματοδοτεί την απαρχή της κατάργησης θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων όπως η ελευθερία του λόγου θα είχε ως συνέπεια την εγκαθίδρυση στην Ελλάδα μιας «τουρκικού τύπου δημοκρατίας», όπως αυτής του Ερντογάν, ο οποίος μετατρέπει τη χώρα του σε ισλαμικό χαλιφάτο.

Αυτό θα ήταν πολύ θλιβερό να συμβεί στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τουρκικό άρμα μάχης μεταφέρεται κοντά στα τουρκοσυριακά σύνορα, στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη"

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Σε όλες τις Σχολές Πολέμου διδάσκουμε ότι το πρώτο βήμα στη στρατηγική είναι η προσεκτική αξιολόγηση των στόχων. Το δεύτερο βήμα είναι να καθοριστεί το είδος των στόχων που θα πρέπει να επιδιωχθούν. Και τα δύο βήματα απαιτούνται για τη διαμόρφωση αποτελεσματικών στρατηγικών με εύλογες πιθανότητες για την επίτευξη των πολιτικών στόχων.

Βασικές αρχές για Στρατηγική σχεδίαση

Ο στρατηγικός θεωρητικός Καρλ φον Κλάουζεβιτς έχει προσφέρει τα μέγιστα στο θέμα αυτό, καθόσον συνέδεσε τον πόλεμο με την πολιτική. Ο Κλάουζεβιτς υποστηρίζει ότι η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους πρέπει να διέπεται από την επιδίωξη των ορθολογικών στόχων. Η αξία για έναν πολιτικό στόχο καθορίζεται από το χρονικό διάστημα εμπλοκής και τους διατιθεμένους πόρους που είναι πρόθυμοι να επενδύσουμε για να επιτευχθεί ο στόχος. Αυτό, θα μου πείτε ότι είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη, αλλά εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετική καθοδήγηση.

Έτσι το πρώτο βήμα για τον προσδιορισμό των εθνικών συμφερόντων ασφαλείας είναι να μετρήσουμε τη σημασία του πολιτικού στόχου και τα έξοδα (τους διατιθεμένους πόρους) που συνδέονται με την επίτευξη αυτού του στόχου. Αυτό επιτρέπει στους φορείς λήψης αποφάσεων να παίρνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με την κατανομή των διατιθεμένων πόρων. Η ποιοτική κατηγοριοποίηση των πολιτικών στόχων και των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας ενισχύει την ικανότητά τους να κάνουν ορθολογικές επιλογές.

Χρησιμοποιώντας αυτή τη λογική ως θεμέλιο, η στρατηγική θα πρέπει να βασίζεται στην αξία του κάθε πολιτικού στόχου και θα κριθούν από τους πόρους και τις θυσίες που απαιτούνται για την επίτευξή του. Τέλος ο Clausewitz καταλήγει, «τη στιγμή που η δαπάνη της προσπάθειας υπερβαίνει την αξία του πολιτικού στόχου, ο στόχος πρέπει να ακυρωθεί[...].» Με άλλα λόγια, η αξία κάθε πολιτικού στόχου μετράται σχετικά με το κόστος.

Εφαρμογή Κλαουζεβιτσιανής θεώρησης στην πολιτική των ΗΠΑ

Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα πρέπει να αντιμετωπίσει εκτός της σκληρής πραγματικότητας του πολέμου, ένα κουρασμένο παγκόσμιο κοινό, μια αμφιλεγόμενη εσωτερική πολιτική, την άνιση οικονομική ανάπτυξη, και έναν κόσμο στον οποίο η επιρροή της Αμερικής φαίνεται να ξεθωριάζει. Ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές το Νοέμβριο, η νέα διοίκηση θα αναγκαστεί να θέσει προτεραιότητες και να επικεντρώσει την προσοχή στους περιορισμένους πόρους για τις σοβαρές προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει αυτή τη χώρα.

Είναι σίγουρο ότι θα απαιτηθεί να ληφθούν πολύ δύσκολες αποφάσεις σχετικά με τη διατήρηση, επέκταση, ή αθέτηση δεσμεύσεων. Η νέα διοίκηση θα ασχοληθεί με θέματα σχετικά με τη μείωση των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν, τη διατήρηση των υποχρεώσεων στο Ιράκ, και τα θέματα της ασφάλειας στη θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η νέα διοίκηση των ΗΠΑ πρέπει συνεχώς να αξιολογεί το κόστος, τους κινδύνους και τα πιθανά οφέλη που συνδέονται με τα ανταγωνιστικά συμφέροντα που αντιμετωπίζει αυτή τη χώρα. Ορισμένες υποχρεώσεις φαίνεται να τους αποδίδουν πολύ λίγο κέρδος για να δικαιολογήσουν το βάρος της συντήρησής τους και τους διατιθεμένους πόρους που απαιτούνται. Άλλες αξιολογούνται πιο σοβαρές. Κάποιες συνεχίζουν να τους απασχολούν περισσότερο από τη χρησιμότητά τους, με αποτέλεσμα να μεταγγίζονται πόροι από άλλες πιο πιεστικές δεσμεύσεις. Η απόρριψη βαρών καθίσταται αναγκαία όταν μια μεγάλη δύναμη βρίσκεται σε ένα τεντωμένο σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει.

Η Τουρκία δεν έχει καμία πρόθεση να καταπολεμήσει την ISIS στη Συρία

Οι Τούρκοι προφανώς ξέρουν ότι έχουν κάνει λάθος. Άρχισαν την εισβολή στη Συρία καθώς είχαν την πολιτική στήριξη των ΗΠΑ. Από την πλευρά των ΗΠΑ, εκτιμάται ότι είναι μια κίνηση να εγκαταλείψουν οποιαδήποτε διαδικασία ανάμιξής τους, καθώς αυτή είναι μια επιχείρηση όπου προφανώς υπάρχει σαφής παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Συρίας. Οι Τούρκοι επίσης ισχυρίζονται, ότι είχαν ενημερώσει τη Μόσχα και είχαν την πλήρη συνεργασία με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι αληθές, καθώς τους επετράπη η εισβολή με σκοπό να επιτεθούν μόνο στην ISIS και ότι δεν θα ενοχλούσαν τους Κούρδους. Στη συνέχεια, έγινε σαφές ότι η εισβολή είναι απλά, μια αντικατάσταση της ISIS με μια άλλη δύναμη που πιστεύουν ότι πρόκειται να είναι πιο ικανή στην καταπολέμηση των Κούρδων από ότι ήταν η ISIS, αλλά στην τελική είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Σχέσεις Άγκυρας- Ουάσινγκτον

Υπάρχουν αναφορές ότι η Ουάσινγκτον βοηθά την Άγκυρα. Τώρα με αυτή τη μη εξουσιοδοτημένη επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” εναντίον δήθεν της Daesh ή των Κούρδων καλύτερα, που η Ουάσιγκτον ταυτόχρονα βοηθάει τους Κούρδους στην καταπολέμηση της Daesh σε άλλα μέτωπα, εκτιμάται ότι περιπλέκονται τα πράγματα σε όλο αυτό το τοπίο, και δημιουργείται ένα τέλμα εκεί στη Συρία ιδιαίτερα για την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι κανείς λέει την αλήθεια σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Αυτή η επιχείρηση ξεκίνησε με μια σειρά από ψέματα. Οι Τούρκοι πιστεύω ότι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα. Πιστεύουν ότι έπεισαν τους Ρώσους ότι είναι ο νέος παίκτης στο μπλοκ κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Από την άλλη μεριά με κινήσεις εκφοβισμού προς τους Αμερικανούς τους κατηγόρησαν για συνενοχή στο πραξικόπημα, που είτε είναι αλήθεια ή όχι, όμως τώρα σε μια προεκλογική περίοδο οι ΗΠΑ θέλουν να αποτραβηχτούν.

Συμπεράσματα

Πέντε χρόνια μετά τον τρομακτικό συριακό εμφύλιο πόλεμο, ξεκαθαρίζει το τοπίο για τους λόγους του “ποτέ και του γιατί” η Δύση δεν μπορεί να επιλύσει τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Από την αρχή, υπήρχε μια προφανής έλλειψη ισορροπίας μεταξύ της δέσμευσης που φαίνεται από τους υποστηρικτές του συριακού καθεστώτος και την αμφιθυμία των υποστηρικτών της αντιπολίτευσης. Η ενίσχυση μιας υπάρχουσας κυβέρνησης, η οποία έχει χαρακτηριστεί βάναυση και αντιλαϊκή, ήταν πολύ πιο απλή από την προώθηση εναλλακτικών λύσεων που δεν μπορούσε να εκτελέσει, ούτε η Τουρκία ούτε τα αραβικά κράτη, χωρίς σοβαρή βοήθεια από τη Δύση και ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ. Από τότε, η άνοδος του ISIS το 2013 και μετά τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας το 2015 έχουν αυξηθεί εκθετικά οι κίνδυνοι που αντιτίθενται με το καθεστώς του Άσαντ.

Σε αυτή την περίπλοκη κατάσταση η Τουρκία εκτέλεσε στρατιωτική εισβολή εναντίον της Συρίας. Πρώτον, δεν θα κάνει περίπατο αλλά γνωρίζει ότι θα υποστεί πολύ σοβαρές απώλειες. Δεύτερον, καθώς η κυβέρνηση της Άγκυρας, εκτιμά ότι είναι κατάλληλος ο χρόνος για να πραγματοποιήσει μια τέτοια κίνηση η στρατιωτική εκστρατεία της Τουρκίας μέσα στο συριακό έδαφος δεν θα εγείρει μόνο τις αναμνήσεις των γειτονικών λαών με τις βαθιές και άλυτες διαφωνίες, αλλά πρωτίστως θα αποκρουστεί από τους υποστηρικτές της που επιχειρούν στην περιοχή. Τρίτον, οποιαδήποτε προσφορά από την Τουρκία που θα τροφοδοτεί την αβεβαιότητα στη Συρία και την περιοχή, πιστεύω ότι θα είναι το αίτιο που θα αναφλέξει μια τεράστια πυρκαγιά που θα καταπιεί πρώτιστα την Τουρκία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δεν ξέρει κανείς τι είναι πιο τραγικό: ο ίδιος ο ξυλοδαρμός του διευθυντή της Τροχαίας Αθηνών στο κέντρο της πόλης από αγνώστους την ώρα που εκείνος βρισκόταν στο δρόμο, στο καθήκον του – και όχι στο γραφείο του όπως ανέτως θα μπορούσε, ή η λίαν χλιαρή, έως ανύπαρκτη, αντίδραση της κυβέρνησης που έκανε σαν να μην είδε και να μην άκουσε το γεγονός; Αντίδραση ένοχη αλλά και γεμάτη… υποσχέσεις για όσους θέλουν να διαλύσουν ό,τι ελάχιστο έχει απομείνει πια όρθιο από την έννοια ευνομούμενη πολιτεία στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση θα έπρεπε από το πρώτο κιόλας λεπτό να είχε κινήσει γη και ουρανό και να είχε εξαντλήσει την πλήρη ισχύ των μηχανισμών που διαθέτει προκειμένου να βρει και να συλλάβει αυτούς που διέπραξαν το χτύπημα κατά του αξιωματικού -το οποίο δεν αφορά μόνον το ίδιο το πρόσωπο αλλά και ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Όμως, αδράνησε πλήρως.

Αν μετά από γεγονότα σαν αυτό η κυβέρνηση φαντάζεται ότι είναι δυνατόν οι πολίτες να έχουν αίσθημα ασφάλειας, γελιέται οικτρά. Κι αν φαντάζεται ότι αυτό είναι δευτερεύον, γελιέται ακόμα περισσότερο. Σε περίπτωση πάντως που τα μέλη της επιθυμούν να κατανοήσουν το τι ακριβώς συνέβη, ας τολμήσουν να κινηθούν για λίγο και εκείνοι μόνοι τους, χωρίς τους «στρατούς» που τους φυλάνε, εκεί που περπάτησε χωρίς φύλαξη – την οποία ανέτως θα μπορούσε ασφαλώς να διαθέτει – ο ευσυνείδητος αξιωματικός.

Πάντως, λογική εξήγηση για τη στάση της κυβέρνησης σε αυτό το γεγονός, δεν υπάρχει. Εκτός πια κι αν… φυλάει τις δυνάμεις που θα έπρεπε να ρίξει σε αυτόν τον αγώνα – γιατί σε άνισο αγώνα έχουν εξελιχθεί όλα αυτά – για να τις χρησιμοποιήσει σε… 90 ημέρες από τώρα, όταν, όπως έχει προαναγγείλει η υπουργός προπαγάνδας, θα πρέπει να πέσει το σήμα των σταθμών που δεν έλαβαν άδεια μετά τη διαδικασία παρωδία δημοκρατίας που τελειώνει σήμερα το πρωί για τις τηλεοπτικές άδειες.

Δηλαδή, τι εννοεί η κυβέρνηση; Ότι μετά θα στείλει τα ΜΑΤ και θα κλείσουν σταθμούς που επί χρόνια εκπέμπουν, αν αυτοί – όποιοι κι αν είναι – επιχειρήσουν να συνεχίσουν;

Αυτό το ενδεχόμενο θα έπρεπε, πολύ απλά, να το βγάλει από το μυαλό της.

Αν, φυσικά, διαθέτει τέτοιο…

Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


30 Αυγ 2016

Συνέχεια στο διπλωματικό θρίλερ ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία δίνει η άφιξη Τούρκου Δικαστικού στη Χίο που ζητά πολιτικό άσυλο ισχυριζόμενος ότι απειλείται από το καθεστώς Ερντογάν.
Συγκεκριμένα ενας 50χρονος Τούρκος δικαστικός, ο οποίος, όπως δηλώνει, διώκεται από το καθεστώς Ερντογάν εισήλθε σήμερα παράνομα στην Ελλάδα και ζήτησε πολιτικό άσυλο από τις λιμενικές Αρχές, αναφέρει η Ημερησία.

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες, ο Τούρκος δικαστικός εντοπίσθηκε στην περιοχή της Αγίας Ελένης της Χίου, στις 6:00, σε μικρή πλαστική βάρκα, στην οποία επέβαιναν άλλοι έξι πρόσφυγες από τη Συρία.
Στους λιμενικούς που τον συνέλαβαν δήλωσε αμέσως την ταυτότητά του και ανέφερε ότι επιβιβάσθηκε στη βάρκα από ακτή νότια του Τσεσμέ στην τουρκική χερσόνησο της Ερυθραίας. Επίσης, τους έδειξε όλα τα προσωπικά έγγραφά του που πιστοποιούν την ιδιότητά του. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ζήτησε πολιτικό άσυλο, δηλώνοντας ότι διώκεται για τις ιδέες του από το καθεστώς Ερντογάν.

Ο 50χρονος εισαγγελέας, που εμφανίσθηκε λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι της Τρίτης, χωρίς συνήγορο υπεράσπισης, παρά μόνον με μεταφράστρια ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, με την κατηγορία της παράνομης εισόδου στην χώρα, αρνήθηκε να λάβει προθεσμία τριών ημερών που του πρότεινε η πρόεδρος του δικαστηρίου και ζήτησε την άμεση εκδίκαση της υπόθεσής του.
Απαντώντας σε ερωτήσεις της προέδρου τόνισε ότι αμέσως μετά το πραξικόπημα παρέμεινε κρυμμένος μακριά και χωρίς καμία επαφή με την οικογένειά του, φοβούμενος ότι θα είχε την τύχη χιλιάδων άλλων δικαστικών και εισαγγελέων που το καθεστώς Ερντογάν έχει φυλακίσει.
Την περίοδο μετά το πραξικόπημα, πρόσθεσε, αναζητούσε διαρκώς τόπο να διαφύγει από την Τουρκία στην Ελλάδα. Δήλωσε ότι έχει πράσινο διαβατήριο, που σημαίνει ότι μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς βίζα στην χώρα μας, αλλά δεν το έπραξε γιατί το πιθανότερο ήταν ότι θα γινόταν αντιληπτός.
Σε συνεννόηση με έναν φίλο του, ο τελευταίος του πρότεινε να ακολουθήσει την διαδρομή των προσφύγων και μεταναστών, πράγμα που τελικά έκανε.

Στην σχετική ερώτηση της προέδρου του δικαστηρίου είπε ότι πλήρωσε χρήματα στον άνθρωπο που τον έβαλε στην βάρκα, με την οποία έφτασε στη Χίο και διεσώθη μαζί με άλλους έξι Σύριους πρόσφυγες από το ναυαγοσωστικό του λιμεναρχείου Χίου τις πρωινές ώρες της Τρίτης, ανοικτά της Αγίας Ελένης.

Ο 50χρονος συνελήφθη για παράνομη είσοδο στη χώρα, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι θα μεταφερθεί σύντομα στην Αθήνα όπου και θα εξεταστεί το αίτημά του. Οι αστυνομικές και λιμενικές αρχές στη Χίο αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε δήλωση για το γεγονός και παραπέμπουν σε επίσημη ανακοίνωση τις επόμενες ώρες.

Στην υπόθεση ευθύς εξ αρχής ενεπλάκη και η ΕΥΠ, η οποία «ανέκρινε» τον Τούρκο εισαγγελέα και φυσικά ενημέρωσε αρμοδίως την πολιτική ηγεσία για το περιστατικό.
Πάντως, μέχρι στιγμής όλες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα ακολουθηθεί η διαδικασία του ασύλου που ισχύει και για τους πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στη Χίο, ενώ δεν έχει γίνει – προς το παρόν – λόγος είτε για μέτρα προστασίας του Τούρκου εισαγγελέα, είτε για άμεση μεταφορά του στην Αθήνα, προκειμένου να εξετασθεί εκεί η αίτηση ασύλου.

Απορίες εκφράζονται γιατί δεν ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία και για τους 8 τούρκους στρατιωτικούς της Αλεξανδρούπολης που έφτασαν μετά το πραξικόπημα με ελικόπτερο στην Αλεξανδρούπολη και ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ερντογάν κτυπά τους συμμάχους των ΗΠΑ

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Είναι πραγματικά τραγικό και επίπονο για ανθρώπους στο χώρο των διεθνών σχέσεων που αγαπούν και έχουν ανατραφεί ακαδημαϊκά και φιλοσοφικά στις Ηωμένες Πολιτείες να παρακολουθούν τη θέση στην οποία έχει οδηγηθεί η επιρροή και το γόητρο της μοναδικής υπερδύναμης στον κόσμο, από την στρατηγική ανυπαρξία της οκταετούς διακυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα.

Χθές το Αμερικανικό Πεντάγωνο, παραδοσιακά ο πλέον σοβαρός θεσμός στον τομέα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον, δια μέσου του εκπροσώπου του, Πήτερ Κούκ, αναγκάστηκε να κάνει μια οργισμένη δήλωση αναφορικά με την εξέλιξη της εισβολής και των επιχειρήσεων της Τουρκίας στο εσωτερικό της Συρίας, χαρακτηρίζοντας την απαράδεκτη και αιτία βαθιάς ανησυχίας.

Παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα προχώρησε στην εισβολή, με τις ευλογίες της κυβέρνησης Ομπάμα (έγινε την ημέρα της επίσκεψης Μπάϊντεν στην Άγκυρα – δηλώσεις Κέρι στη συνάντηση με Λαβρόφ στη Γενεύη όπου κρέμασε τους Κούρδους) και τη στήριξη της αμερικανικής αεροπορίας τουλάχιστον την πρώτη ημέρα, πολύ σύντομα στο Πεντάγωνο αντιλήφθηκαν την εξαπάτηση των Τούρκων και ότι μοναδικός στόχος της επιχείρησης είναι η εξολόθρευση των Κούρδων μαχητών του YPG, στενών συμμάχων των Αμερικανών και υπεύθυνων κατά μεγάλο βαθμό για ην εκκαθάριση των τζιχαντιστών του ISIS σε μεγάλο μέρος της Συρίας.

Για όσους δεν γνωρίζουν οι κούρδοι μαχητές του YPG, έχουν καταφέρει θανάσιμα πλήγματα στο ISIS και τους Τουρκμάνους συμμάχους του, οι οποίοι υποστηρίζονται σθεναρά από την Άγκυρα.

Οι πληροφορίες από τη Συρία αναφέρουν ότι η επιχείρηση των Τούρκων δεν έχει καν αγγίξει τους τζιχαντιστές του ISIS και της Al Nusra, με τους οποίους η Άγκυρα είναι αγκαλιά για ξέπλυμα χρήματος, διακίνηση παράνομου πετρελαίου, και διευκόλυνση περάσματος μαχητών του ISIS από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μέσω Τουρκίας, πρός τη Συρία και το Ιράκ.

Οι Τούρκοι, εκτός από το σφυροκόπημα των Κούρδων μαχητών του YPG, στη Συρία, σφυροκοπούν και τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ, και όχι μόνο του PKK, κάτι που επίσης έχει εξοργίσει την Ουάσιγκτον.

Είναι σαφές ότι το χάϊδεμα και η ατολμία που χαρακτηρίζει τον Μπαράκ Ομπάμα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής τον έχει οδηγήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο σε όλα τα μέτωπα. Ειδικά στη Συρία και στο χώρο της Μέσης Ανατολής η τακτική του Αμερικανού Προέδρου και της ομάδας του στον τομέα της εξωτερικής πολτικής και ασφάλειας (η υποψήφιος των Δημοκρατικών για την Προεδρία, Χίλαρι Κλίντον, ήταν Υπουργός Εξωτερικών και κομβικό μέλος αυτής της ομάδας και της διαμόρφωσης αυτής της πολιτικής την πρώτη τετραετία διακυβέρνησης Ομπαμα), έχει απομονώσει τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να παρακολουθεί τις εξελίξεις αδυνατώντας να αντιδράσει στα υστερόβουλα σχέδια του Σουλτάνου, Ταγίπ Ερντογάν.

Για χρόνια τα σημάδια ότι ο Σουλτάνος της Τουρκίας μόνο ως στενός σύμμαχος των ΗΠΑ δεν λειτουργούσε, ήταν απόλυτα σαφή. Όπως σαφές ήταν και το σχέδιο του να οδηγήσει την Τουρκία προς ένα απολυταρχικό και συγκαλυμένα ισλαμικό καθεστώς, με καταστρατήγηση οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατικής ελευθερίας. Παρά τις σαφείς ενδείξεις, ο Μπαράκ Ομπάμα και η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν αντέδρασαν για να αποτρέψουν αυτή τη δυσμενή για τη Δύση και την ευρύτερη περιοχή εξέλιξη, αλλά στην ουσία λόγω της αδράνειας που επέδειξαν στήριξαν αυτό το αποτέλεσμα.

Η επιχείρηση της Τουρκίας και ο πραγματικός της στόχος που είναι η εξολόθρευση των Κούρδων στη Συρία, βάζει ουσιαστικά οριστική ταφόπλακα στην πολιτική αλλαγής καθεστώτος που επιδιώκει η Ουάσιγκτον στη Δαμασκό, αφού καταληκτικά θα ενισχύσει ακόμη πιο πολύ τον Άσαντ.

Ο μόνος που πραγματικά θα γελάει με ικανοποίηση από το νέο φιάσκο Ομπάμα, είναι ο ουσιαστικός στρατηγικός παίκτης σε αυτό το δύσκολο πάζλ, ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, που χωρίς να κάνει τίποτα σε αυτό το μπάχαλο που λαμβάνει χώρα με την εισβολή των Τούρκων, θα καθαρίσει την παρτίδα στη Συρία. Το έχει ήδη κάνει με την επιτυχημένη επέμβασή του στο πλευρό του Άσαντ. Απλά οι εξελίξεις τα τελευταία εικοσιτετράωρα με την εισβολή των Τούρκων, θα του δώσουν τη δυνατότητα να βάλει την καθοριστική πινελιά.

Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά η Ουάσιγκτον του Μπαράκ Ομπάμα, ως μια απατημένη σύζυγος, εκδηλώνει την οργή της, κατόπιν εορτής.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί τα ΜΜΕ αγνόησαν τα χιλιάδες e-mails του

Της Caroline B. Glick

Πολλά αμερικανικά ΜΜΕ αγνόησαν τα χιλιάδες e-mails του ιδρύματος του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος από το δίκτυο ακτιβιστών χάκερ DCLeaks. Το Ίδρυμα Open Society Foundation (ΟSF) του Σόρος υπήρξε το όχημα μέσω του οποίου ο δισεκατομμυριούχος διέθεσε πακτωλό δολαρίων τις δύο τελευταίες δεκαετίες σε Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που διέρρευσαν ο Σόρος έδωσε 30 δισ. δολάρια σε ομάδες που εργάζονταν για την προεκλογική εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον, καθιστάμενος ο βασικός της χρηματοδότης. Έτσι τα ΜΜΕ που στηρίζουν την Χίλαρι έθαψαν την υπόθεση.
Οι διαρροές επίσης αποκαλύπτουν πως την τελευταία δεκαετία ο Σόρος χρηματοδότησε ακραίες αριστερές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Ο φιλανθρωπικό πρόγραμμα του Σόρος εκτείνεται σε όλη τη Γη και σε όλα τα πεδία της πολιτικής.

Εξεταζόμενα επιφανειακά τα χρηματοδοτούμενα πρόσωπα και οι ομάδες φαίνονται άσχετα μεταξύ τους. Άλλωστε τι κοινό μπορεί να έχουν η κλιματική αλλαγή με την παράνομη μετανάστευση Αφρικανών στο Ισραήλ; Τι έχει να κάνει η οργάνωση Occupy Wall Street με την ελληνική πολιτική στο μεταναστευτικό;

Κι όμως το γεγονός είναι πως όλα τα υποστηριζόμενα από τον Σόρος προγράμματα έχουν κοινές βάσεις. Όλα έχουν ως στόχο την αποδυνάμωση των εθνικών και τοπικών αρχών των δυτικών δημοκρατιών να διατηρήσουν τους νόμους και τις αξίες τους ως έθνη ή κοινότητες.

Όλα τα προγράμματα του Σόρος έχουν στόχο να εμποδίσουν την οικονομική, ιδεολογική, πολιτική και επιστημονική ελευθερία στο όνομα της Δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της οικονομικής, φυλετικής και σεξουαλικής δικαιοσύνης.
Με άλλα λόγια στόχος τους είναι η ανατροπή των δυτικών δημοκρατιών, καθιστώντας αυτές ανίκανες να κυβερνηθούν, να διατηρήσουν την τάξη στο εσωτερικό τους, να διατηρήσουν τις μοναδικές τους ταυτότητες και αξίες. Η οργάνωση Black Lives Matter, που έχει λάβει 650.000 δολάρια από τον Σόρος, αποτελεί τυπικό παράδειγμα. Η οργάνωση αυτή προσπαθεί να υπονομεύσει την αμερικανική αστυνομία.

Η οργάνωση προβάλει την άποψη πως η αστυνομία δεν εξυπηρετεί το καλό και την εμπέδωση του νόμου και της τάξης, αλλά αποτελεί όργανο καταπίεσης των Μαύρων. Η επιβολή του νόμου στους Αφροαμερικανούς, ακόμα και αν είναι δικαιολογημένη, χαρακτηρίζεται ως ρατσιστική. Η οργάνωση θεωρείται πως ενθαρρύνει τις δολοφονίες αστυνομικών και υπονομεύει το ηθικό των αστυνομικών και κατά συνέπεια την ικανότητά τους να επιβάλουν τον νόμο.

Ο Σόρος επίσης ενισχύει την παράνομη μετανάστευση. Από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ ο Σόρος προωθεί τη μετανάστευση με σκοπό να υπονομεύσει την εθνική ταυτότητα και την δημογραφική σύνθεση των δυτικών δημοκρατιών.

Τα emails που διέρρευσαν αποδεικνύουν πως ομάδες έχουν αναμιχθεί σε εκλογικές διαδικασίες, προωθώντας την εκλογή πολιτικών που υποστηρίζουν την πολιτική των ανοικτών συνόρων για μετανάστες από τον Αραβικό κόσμο και χρηματοδοτώντας δημοσιογράφους που είναι υπέρ της μετανάστευσης.

Οι ομάδες του Σόρος ενισχύουν την παράνομη μετανάστευση σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Επιχειρούν να επηρεάσουν το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο επ’ αυτού και εργάζονται με μουσουλμανικές και άλλες οργανώσεις για να δαιμονοποιήσουν τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους που δεν θέλουν την πολιτική των ανοικτών συνόρων.

Στο Ισραήλ επίσης ο Σόρος αντιμάχεται την προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την παράνομη μετανάστευση από την Αφρική, μέσω Αιγύπτου. Στόχος του είναι να αποτρέψει τις χώρες από το να προστατεύουν τα σύνορά τους. Αν είναι ρατσιστικό για τους Έλληνες να προστατεύουν την εθνική τους ταυτότητα ζητώντας την αποτροπή εισόδου στη χώρα τους εκατομμυρίων Σύρων, τότε είναι ρατσιστικό για την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Σουηδία, τις ΗΠΑ ή την Πολωνία να υπάρχουν.

Επίσης, ο Σόρος υποστηρίζει ομάδες που αγωνίζονται για θέματα όπως οι γάμοι των ομοφυλόφιλων μέχρι την ύπαρξη δημόσιων τουαλετών για τα δύο φύλα! Όσον αφορά το Ισραήλ ο Σόρος αγωνίζεται να απονομιμοποιήσει κάθε τι στην ισραηλινή κοινωνία χαρακτηρίζοντάς το ρατσιστικό και παράνομο. Όχημα του είναι οι Παλαιστίνιοι τους οποίους χρησιμοποιεί κατά του Ισραήλ. Ο Σόρος χρηματοδοτεί μετριοπαθείς, αλλά και ακραίες αριστερές ομάδες στο Ισραήλ, οι οποίες υποστηρίζουν πως η χώρα δεν έχει καν δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Jerusalem Post
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενώ έχει ξεκινήσει η διαδικασία κατάρρευσης της Ευρωζώνης η Ελλάδα, προσπαθώντας να αποφύγει την επίσημη χρεοκοπία του δημοσίου, δρομολογεί τη χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα, παράλληλα με τη λεηλασία και των δύο – αδυνατώντας να κατανοήσει πως έτσι κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος.
.
«Οι περισσότεροι θα έχουν καταλάβει πλέον πως όταν δεν πτωχεύει επίσημα (στάση ή αναβολή πληρωμών) μία χρεοκοπημένη χώρα, τότε χρεοκοπούν επί πλέον οι Πολίτες της – οι οποίοι αναλαμβάνουν ακούσια την πληρωμή των χρεών της. Στη συνέχεια, αφού λεηλατηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της από τους δανειστές της, συνήθως ακολουθεί η επίσημη χρεοκοπία της – οπότε μετατρέπεται σταδιακά σε ένα αποτυχημένο κράτος«.
.
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Ανάλυση
Οι βασικές θέσεις του βιβλίου του κ. Stieglitz με τον τίτλο «Το Ευρώ: Πώς μπορεί ένα κοινό νόμισμα να απειλήσει το μέλλον της Ευρώπης» είναι οι εξής:
(α)  Για να βελτιωθεί το ευρώ, θα πρέπει η Ελλάδα και η Γερμανία να φύγουν από αυτό. (β) Αν δεν γίνει το (α), θα πρέπει να δημιουργηθούν δύο ευρώ, το ισχυρό και το αδύναμο. (γ) Αν δεν γίνουν τα (α) και (β), πρέπει να φορολογηθούν τα εμπορικά πλεονάσματα. (δ) Το χρέος ευρωπαϊκών χωρών με διαφορετικό ρίσκο να μπει όλο σε κοινά ευρωομόλογα. Τελευταία πρόταση είναι τα ελλείμματα προϋπολογισμού των χωρών της Ευρωζώνης να υπερβαίνουν το 3%, ανάλογα με τη δημοσιονομική συγκυρία.
Η δική μας θέση όσον αφορά το ευρώ είναι το ότι, δεν πρόκειται να επιβιώσει, εάν η Ευρωζώνη δεν ενωθεί τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά (άρθρο) – ενώ η Ελλάδα δεν έχει άλλη λύση, μετά τα τέλη του 2014, από την ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους της, έτσι ώστε να καταστεί εφικτή μία αντίστοιχη διαγραφή του ιδιωτικού.

Φυσικά δεν φτάνει μόνο αυτό σήμερα, αφού χρειάζεται επί πλέον ένα ευρωπαϊκό Marshall Plan – η διεξαγωγή δηλαδή δημοσίων επενδύσεων με κεφάλαια της Ευρώπης, χωρίς τις οποίες δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ η οικονομία μας σε πορεία ανάπτυξης (ενώ χωρίς ανάπτυξη, δεν πρόκειται να λυθεί κανένα πρόβλημα).

Παράλληλα βέβαια απαιτείται εκ μέρους μας η δρομολόγηση των σωστών διαρθρωτικών αλλαγών – ενώ συμφωνούμε σε κάποιο βαθμό με το συμπέρασμα για την Ελλάδα του κ. Οικονομίδη, ο οποίος ασκεί κριτική στις προτάσεις του κ. Stieglitz με αντίστοιχο άρθρο του (πηγή). Σύμφωνα με τον Έλληνα οικονομολόγο, απαιτούνται τα εξής:

(1) Μείωση του δημόσιου τομέα, (2) Μείωση φορολογίας (3) Σταθερό και ευνοϊκό επενδυτικό κλίμα, καθώς επίσης γρήγορη εκδίκαση δικαστικών υποθέσεων. Αν δεν γίνουν αυτά, η πιθανή αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα είναι μόνο μια υποσημείωση στη συνεχιζόμενη κρίση.

Περαιτέρω, ειδικά όσον αφορά την άποψη του κ. Stieglitz περί εξόδου τόσο της Ελλάδας, όσο και της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, υπενθυμίζουμε μέρος από ένα παλαιότερο άρθρο μας που αφορούσε την Ελλάδα και τη ΓερμανίαΤα παράσιτα της ευρώ-οικογένειας», από τις 3.12.2013), σύμφωνα με το οποίο τα εξής (ας σημειωθεί πως τότε μπορούσε ακόμη η Ελλάδα να τα καταφέρει, χωρίς διαγραφή των χρεών της – αφού αρκούσε μία λογική αναδιάρθρωση τους, με τα επιτόκια της ΕΚΤ): 


ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

Πρέπει να κατανοήσουμε άμεσα σαν Πολίτες ενός Έθνους ότι, ο μοναδικός τρόπος για να εξαπατηθεί κανείς, είναι να θέλει ο ίδιος να εξαπατήσει – διαφορετικά δεν συμβαίνει ποτέ κάτι τέτοιο (πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις).

Στα πλαίσια αυτά, όσο δεν θέλουμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, ισχυριζόμενοι ανόητα πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο, παρά το ότι γνωρίζουμε πως αυτό που απαιτείται από τους δανειστές μίας χώρας δεν είναι η εξόφληση των δανείων αλλά η εξυπηρέτηση τους (πληρωμή των τόκων ύψους περί τα 6 δις € σήμερα, καθώς επίσης «ανακύκλωση» των χρεολυσίων, όπου με νέα δάνεια αποπληρώνονται τα παλαιά), θα μας πάρουν «ακόμη και τα παντελόνια μας» – σε εξευτελιστικές τιμές.

Η μέθοδος, ο τρόπος καλύτερα που θα συμβεί αυτό, φαίνεται ολοκάθαρα στο παράδειγμα του «Αστέρα Βουλιαγμένης» – παρά το ότι ίσως τελικά αποφευχθεί η εκποίηση του συγκεκριμένου «φιλέτου», επειδή ανήκει εν μέρει στη Εθνική Τράπεζα, ενώ είναι πολύ «χτυπητό». Ειδικότερα, το συγκρότημα αξίζει περί τα 2 δις €, κινδυνεύοντας να πουληθεί μόλις 300 εκ. €, με δώρο έναν πολύ μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης – οπότε στο 10% περίπου της πραγματικής του αξίας.

Εάν υποθέσουμε λοιπόν ότι, η συνολική ακίνητη περιουσία του δημοσίου αξίζει γύρω στα 300 δις €, με «αναγωγή» στον Αστέρα θα πουληθεί στο 10% της τιμής της – ήτοι περί τα 30 δις €, τα οποία θα οδηγηθούν εξ ολοκλήρου στην εξυπηρέτηση ενός χρέους ύψους 320 δις €, οπότε θα μειωθεί μόλις στα 290 δις €.

Επομένως, θα εκποιήσουμε ακίνητα αξίας 300 δις € έναντι ενός χρέους 320 δις € και θα μείνουμε χρεωμένοι με ακόμη 290 δις € – στα οποία θα προστεθούν έξοδα «μεταβίβασης» (μισθοί, προμήθειες κλπ.), οπότε θα παραμείνουν τα 320 δις € χρέος, χωρίς όμως να διαθέτουμε πια καθόλου ακίνητη περιουσία. Εάν αυτό δεν είναι το «άκρον άωτο» της ανοησίας ενός λαού, τότε πως θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς;

Το ίδιο θα συμβεί και με τις κοινωφελείς, με τις στρατηγικές και με τις κερδοφόρες επιχειρήσεις του δημοσίου, όπως διαπιστώσαμε από το παράδειγμα του ΟΠΑΠ – όπου, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, εμείς δανείσαμε την εταιρεία που τον αγόρασε.

Τα δε ακίνητα του δημοσίου που πουλήθηκαν από το ΤΑΙΠΕΔ έναντι 300 εκ. €, παρά την πολύ υψηλότερη αξία τους, με δάνειο από ελληνικές τράπεζες και την υποχρέωση (δώρο) να πληρώνει το κράτος ενοίκια 600 εκ. € για τα επόμενα χρόνια, είναι ένα ακόμη παράδειγμα της συλλογικής ανοησίας μας – οφειλόμενο προφανώς στην άρνηση μας να «τιμήσουμε» τις υποχρεώσεις μας.

Όσον αφορά την ιδιωτική περιουσία, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δηλαδή, η ληστεία θα πραγματοποιηθεί μέσω της καταστροφικής φορολογικής πολιτικής, των πλειστηριασμών, καθώς επίσης μέσω των μεθοδεύσεων που περιγράψαμε στο άρθρο μας «Η παγίδα των γενοσήμων» – ενώ οι Έλληνες αφενός μεν θα πληρώσουν πολύ περισσότερα από όσα οφείλουν, αφετέρου θα μείνουν χρεωμένοι με τα ίδια ακριβώς ποσά, παρά τη λεηλασία και την εξαθλίωση τους.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, υπάρχει μία και  μοναδική δυνατότητα να εκδιώξουμε τους εισβολείς, ανακτώντας την εθνική μας ανεξαρτησία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας: Να εξυπηρετούμε το χρέος μας, να πληρώνουμε δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μας. καταρτώντας ένα δικό μας επιχειρησιακό σχέδιο εξόδου από την κρίση (business plan), το οποίο θα αναλάβουν να εφαρμόσουν οι ικανότεροι των Ελλήνων (όχι οι ανεπαρκέστεροι, οι ανικανότεροι και οι ιδιοτελέστεροι).

Γνωρίζουμε φυσικά ότι τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού, δεν γίνεται ποτέ κανείς συμπαθής, όταν επιμένει στην πληρωμή των χρεών και όχι στη διαγραφή τους – επιμονή που δεν προέρχεται φυσικά από μία δήθεν ηθική ή από καλοσύνη, αλλά από μία καθαρά «ωφελιμιστική σκοπιά».

Όμως, ο σκοπός των αναλύσεων μας δεν είναι η συμπάθεια των Ελλήνων, αλλά το ορθολογικό, το σωστό και η αλήθεια – όπου, εάν δεν έχουμε μάθει ακόμη πως τα ανταλλάγματα της διαγραφής χρέους, όπως τεκμηριώθηκε από το PSI, είναι πολλαπλάσια της ωφέλειας, θα καταστραφούμε, θα εξαθλιωθούμε και θα υποδουλωθούμε στο διηνεκές. 

Η αφετηρία της ευρωπαϊκής υπερχρέωσης

Η Ευρωζώνη βυθίστηκε στην κρίση χρέους λόγω του ότι υποχρεώθηκε σε μεγάλες ζημίες από τις Η.Π.Α. – οι οποίες μετέφεραν τα οικονομικά προβλήματα τους στην ήπειρο μας. Αυτό δρομολογήθηκε ως εξής:

(α)  αφενός μεν μέσω της Lehman Brothers, η χρεοκοπία της οποίας κόστισε τεράστια ποσά σε πολλές χώρες της ΕΕ (κυρίως στη Γερμανία),

(β)  αφετέρου μέσω των ενυπόθηκων αμερικανικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης (sub primes) – τα οποία, «διαμαρτυρόμενα» (επισφάλειες), οδήγησαν αρκετές τράπεζες της Ευρώπης στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Πολλά ευρωπαϊκά κράτη (Ιρλανδία, Ισπανία, Γερμανία κοκ.), αναγκάσθηκαν στη συνέχεια να χρεωθούν για να διασώσουν τις τράπεζες τους – με αποτέλεσμα να βυθιστούν και τα ίδια στην κρίση. Μόνο η Γερμανία έχασε από τις Η.Π.Α. πάνω από 500 δις € – αδυνατώντας ακόμη να συνέλθει.

Σαν να μην έφτανε αυτό το ΔΝΤ, ο μοναδικός πελάτης του οποίου το 2007 ήταν η Τουρκία και κινδύνευε να κλείσει, κατάφερε να εισβάλλει στην Ευρωζώνη με τη βοήθεια της (ενδοτικής πιθανότατα) κυβέρνησης της Ελλάδας – μέσω του πλέον ανόητου και όχι πιο αδύναμου κρίκου της νομισματικής ένωσης.

Ήταν η μοναδική δυνατότητα άλλωστε που είχε στη διάθεση του για να επιβιώσει και να κερδοσκοπήσει, αφού καμία χώρα της Ασίας ή της Νοτίου Αμερικής δεν θέλει πλέον ούτε να το δει στα μάτια της – μετά τα απίστευτα εγκλήματα που διέπραξε όπου εισέβαλλε, καταληστεύοντας, λεηλατώντας και εγκληματώντας, στην υπηρεσία των τοκογλύφων-εντολέων του.

Συμπερασματικά λοιπόν, η ευρωπαϊκή οικογένεια βυθίστηκε στην κρίση χρέους με υπαιτιότητα των Η.Π.Α. – έχοντας κάνει παράλληλα (Γερμανία) το τεράστιο, θανάσιμο ίσως λάθος, να επιτρέψει στους οικονομικούς δολοφόνους (ΔΝΤ) να εγκατασταθούν εντός της.

Όσον αφορά την Ελλάδαη αιτία της κρίσης ήταν η απίστευτη πολιτική διαφθορά, καθώς επίσης η ενδοτικότητα των πολιτικών κομμάτων των τελευταίων δεκαετιών, τα οποία διέφθειραν δυστυχώς μεγάλο μέρος του πληθυσμού – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ και να χαθούν τεράστια ποσά, πολλαπλάσια του σημερινού δημοσίου χρέους μας.

Για παράδειγμα, μόνο από την κατάρρευση των τιμών των ακινήτων κατά 40%, χάθηκαν περί τα 400 δις €, από το χρηματιστήριο 200 δις €, ενώ από την πτώση των μισθών και λοιπών εισοδημάτων χάνονται πάνω από 40 δις € ετήσια.

Εάν δε συμπεριλάβουμε το κόστος της ανεργίας, της χρεοκοπίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τους υπερβολικούς φόρους ή τις απώλειες των τραπεζών, των δημοσίων οργανισμών, των ομολογιούχων του δημοσίου και άλλων, σαν αποτέλεσμα του PSI, θα διαπιστώσουμε ότι οι ζημίες της Ελλάδας είναι στην κυριολεξία ανυπολόγιστες. 


Η ευρωπαϊκή οικογένεια

Όπως γνωρίζουμε ο μεγαλύτερος κίνδυνος, η σημαντικότερη απειλή καλύτερα για τη συνοχή μίας οικογένειας εμφανίζεται συνήθως, όταν προκύπτουν οικονομικά προβλήματα – όπου, αντί να γίνει μία από κοινού προσπάθεια για την ορθολογική τους επίλυση, επιλέγεται συχνά το διαζύγιο.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, προηγείται η «εκτόξευση» κατηγοριών εκατέρωθεν και η ενοχοποίηση του ενός από τον άλλο, όσον αφορά τις αιτίες που οδήγησαν στην «οικονομική στενότητα» και στην κρίση.

Έπεται συνήθως η αμοιβαία αποφυγή των ευθυνών και η εκτός ορίων εχθρότητα, η οποία οδηγεί τελικά στη διάλυση της οικογένειας – με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται το δράμα χωρίς κανέναν κερδισμένο, εάν όχι με πολύ μεγάλες ζημίες για όλους σχεδόν τους συμμετέχοντες (συμπεριλαμβανομένου του συγγενικού «περίγυρου»).

Στην περίπτωση της «νομισματικής μας οικογένειας» το ισχυρότερο μέλος της, η Γερμανία, επιμένει αφενός μεν να γευματίζει από το φαγητό των άλλων, επειδή δεν μπορεί ή δεν θέλει να χορτάσει αρκούμενη στο δικό της, αφετέρου να «χαριεντίζεται» με τρίτους – αγοράζοντας τα προϊόντα που έχει ανάγκη από άλλους και όχι από τους εταίρους της, στους οποίους όμως θέλει να πουλάει τα δικά της.

Άλλες φορές πάλι «κάνει δίαιτα» (περιορισμός της εσωτερικής κατανάλωσης μέσω της μείωσης των πραγματικών μισθών των εργαζομένων της), για να μην αναγκασθεί να αγοράσει πιο πολλά εμπορεύματα – προτιμώντας να «απορροφάει» τη ρευστότητα και να αποταμιεύει τα χρήματα της, αδιαφορώντας εντελώς για τους άλλους.

Η Ελλάδα τώρα επιμένει να μην θέλει να πληρώσει το φαγητό της ξανά και ξανά – παρά το ότι της χαρίσθηκε ένα μεγάλο μέρος του προηγούμενου κόστους του, αν και με πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Ισχυρίζεται δε πονηρά ότι αδυνατεί να το κάνει, κατηγορώντας τους άλλους πως την καταδικάζουν στην πείνα (χρεοκοπία), επειδή δεν της παρέχουν δωρεάν φαγητό.

Η κυβέρνηση της όμως ψεύδεται ασύστολα, όσον αφορά την αδυναμία πληρωμής, εφαρμόζοντας συνειδητά την ακριβώς αντίθετη οικονομική πολιτική, από αυτήν που θα έπρεπε, εις βάρος των πολιτών της – απλά και μόνο για να διατηρήσει το πελατειακό της υπόβαθρο και να παραμείνει στην εξουσία, κυρίως για να αποφύγει την τιμωρία (επειδή τα δύο κόμματα που κυβερνούν είναι αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, λόγω της τεράστιας διαφθοράς στο εσωτερικό τους).

Αυτό γίνεται δε με την ανοχή, εάν όχι με την ενεργό συμμετοχή του ΔΝΤ, σκοπός του οποίου δεν είναι η εξυγίανση των οικονομικών της Ελλάδας – αλλά η είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του, η «κλοπή» του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της πατρίδας μας, καθώς επίσης η παραμονή του στην Ευρώπη, με απώτερο στόχο τη λεηλασία των υπολοίπων χωρών της. 

Επίλογος

Η ευρωπαϊκή οικογένεια έχει αποδεχθεί ορισμένους κανόνες συμβίωσης – χωρίς τους οποίους καμία κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει. Μέχρι στιγμής όμως, η μοναδική χώρα που τηρεί επακριβώς τους κανόνες, αν και όχι αδιάλειπτα,  είναι η Γαλλία – παρά τα προβλήματα που της προκαλεί η αχόρταγη Γερμανία από τη μία πλευρά, αλλά και πολλές άλλες χώρες από την άλλη (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κλπ.).

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, στο οποίο φαίνεται καθαρά ότι «το γαλλικό ευρώ», άρα η οικονομική πολιτική που ακολουθεί η Γαλλία, δεν είναι ούτε υπερτιμημένο, όπως το ισπανικό (το ελληνικό, το ιταλικό κλπ.), ούτε υποτιμημένο (όπως το γερμανικό) – αφού διατηρεί τον πληθωρισμό στο 1,9%, όπως προβλέπει η σύμβαση της Ευρωζώνης, ενώ δεν υιοθετεί «κουτοπόνηρα» το μισθολογικό «dumping» της Γερμανίας και δεν γκρεμίζει το κοινωνικό κράτος.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη τιμών ανά χώρα σε σύγκριση με τον στόχο της ΕΚΤ (μαύρη διακεκομμένη γραμμή), όπου η Γαλλία κινείται βάση στόχου.
.
Εάν τώρα η κατάσταση συνεχίσει ως έχει, με τα δύο «παράσιτα» να μην θέλουν να σεβαστούν κανέναν απολύτως κανόνα, με τη Γερμανία και την Ελλάδα δηλαδή, η οικογένεια, εάν θέλει να διατηρήσει τη συνοχή των υπολοίπων μελών της, έχει μία και μοναδική επιλογή: να τα πετάξει αμέσως έξω. Να διώξει δηλαδή τόσο τη Γερμανία, όσο και την Ελλάδα, μέχρι να αποφασίσουν (εάν) να συμμορφωθούν και να επιστρέψουν.

Αυτό θα έκανε άλλωστε η οποιαδήποτε άλλη λογική και συνετή οικογένεια, η οποία θα ήθελε προφανώς να αποφύγει την ολοκληρωτική της διάλυση – γεγονός που θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερα δεινά στην ίδια, στον περίγυρο της, αλλά και στα παράσιτα.

Φυσικά η Ευρώπη οφείλει να πετάξει έξω και το ΔΝΤ, το τρίτο και μεγαλύτερο παράσιτο δηλαδή, όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται, πριν είναι πολύ αργά για όλα της τα κράτη – προτού καταλήξουν «τροφή στο πιάτο» των Η.Π.Α.

Υστερόγραφο: Είμαστε ανέκαθεν εναντίον της επιστροφής στη δραχμή, όχι λόγω του νομίσματος, αλλά επειδή θεωρούμε ακόμη εφικτή και απαραίτητη την ένωση της ηπείρου μας. Γνωρίζουμε βέβαια πως η υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος δεν θα σήμαινε σε καμία περίπτωση τη συντέλεια του κόσμου – πως θα μπορούσαμε δηλαδή να επιβιώσουμε, αν και με μεγάλες δυσκολίες.

Το πρόβλημα της Ελλάδας όμως δεν είναι το ευρώ, αλλά το κομματοκεντρικό, διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος  – το οποίο έχει στερήσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία, χωρίς την οποία δεν υπάρχει καμία ελπίδα εξόδου από την κρίση είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με οποιοδήποτε άλλο νόμισμα.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να έχει έτοιμο ένα εναλλακτικό σχέδιο επιστροφής στη δραχμή, για ώρα ανάγκης – πόσο μάλλον όταν τόσο η ελευθερία, όσο και η εθνική κυριαρχία, «βαραίνουν» πολύ περισσότερο στη ζυγαριά, από το νόμισμα μίας χώρας.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να αναφερθούμε στη σημασία των τόκων, όπου σήμερα μας προσφέρεται ένα επιτόκιο της τάξης του 2,3% (ενδεχομένως θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε ακόμη και το βασικό της ΕΚΤ, ήτοι 0,25%), από τις χώρες της Ευρωζώνης – ορισμένες εκ των οποίων δανείζονται με άνω του 4%. Ο μαθηματικός τύπος του διπλασιασμού του χρέους είναι  «72 : Επιτόκιο = Χρόνια».

Στα πλαίσια αυτά, εάν το επιτόκιο είναι 6%, τότε το χρέος διπλασιάζεται (εάν δεν εξοφλούνται τα τοκοχρεολύσια) σε δώδεκα χρόνια – τετραπλασιάζεται σε 24 και οχταπλασιάζεται σε 36. Εάν το επιτόκιο είναι 2%, τότε διπλασιάζεται σε 36 χρόνια αντί σε 12, οπότε η διαφορά είναι πολύ σημαντική.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος, εάν δεν εξυπηρετείται, σε μικρομεσαία κράτη εκτός Ευρωζώνης, αυξάνεται με πολύ ταχύτερο ρυθμό – αφού το επιτόκιο δανεισμού τους είναι πολύ υψηλότερο. Αποτελεί λοιπόν έναν από τους λόγους, για τους οποίους οι μικρές χώρες εκτός νομισματικής ένωσης, δεν επιβιώνουν με δημόσιο χρέος πάνω από το 50% του ΑΕΠ τους.

* Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Για το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου