Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Ιουλ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Κ​​άποιες συζητήσεις στη Βουλή ή στις κοινοβουλευτικές επιτροπές, τηλεοπτικά μεταδιδόμενες, δίνουν την εντύπωση στον πολίτη ότι διασώζονται ακόμα στο πολιτικό προσωπικό της χώρας περιπτώσεις ανθρώπων σοβαρών. Ας συμφωνήσουμε σε κάποια στοιχειώδη κριτήρια «σοβαρότητας»: Κατορθώνουν να δίνουν στον ακροατή-θεατή τους την αίσθηση ότι είναι έντιμοι και νηφάλιοι. Οτι διαθέτουν ευφυΐα, έστω και μέσου βεληνεκούς. Δεν είναι απαίδευτοι, δηλαδή έχουν επάρκεια γλωσσικής εκφραστικής, άρα και συλλογιστικής ικανότητας (ως γνωστόν: άνθρωπος χωρίς γλώσσα είναι άνθρωπος χωρίς σκέψη, αφού με τη γλώσσα σκεφτόμαστε). Διαθέτουν την αισθητική καλλιέργεια που προϋποθέτει η ενδυματολογική καλαισθησία.

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται από τη θέα αυτών των εξαιρέσεων: Γιατί η όποια ανθρώπινη ποιότητα υπάρχει στα κόμματα κρατιέται στην αφάνεια, δηλαδή αποκλείεται από την τηλεόραση; Γιατί οι «εκπρόσωποι τύπου» των κομμάτων και οι κομματικοί απεσταλμένοι στις τηλεοπτικές εκπομπές είναι, κατά κανόνα, μικρονοϊκοί, μονόχνωτοι, κωμικά δογματικοί, και επιπλέον άγλωσσοι, απαίδευτοι, ακαλαίσθητοι; Δεν έχουν τα κριτήρια οι αρχηγοί και οι επιτελείς των κομμάτων (και των κυβερνήσεων) να διακρίνουν ποιος τύπος «εκπροσώπου» τούς κολακεύει και ποιος τους δυσφημεί;

Μια εξήγηση θα ήταν, ίσως, το μοντέλο ή η συνταγή για «σαρωτικές επιτυχίες» στο πεδίο του εντυπωσιασμού των μαζών, που αποτέλεσαν στη μεταπολίτευση ο Μένιος Κουτσόγιωργας και ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος. Το κουτσαβάκικο ύφος, η αθυροστομία, η αναίδεια και θρασύτητα, το αδίστακτο ψέμα, οι έμμεσες απειλές (τσαμπουκάς), οι χυδαίοι υπαινιγμοί καταξιώθηκαν σαν «όπλα πολιτικής πάλης».

Καθιερώθηκε «κλίμα» δημόσιου λόγου – η Ν.Δ. και στο πεδίο αυτό, όπως και σε κάθε άλλο πολιτικής πρακτικής, πάσχιζε να μιμηθεί το ΠΑΣΟΚ, να μην υστερήσει σε «εκσυγχρονισμό».

Ο,τι ονομάζουμε «κλίμα» δημοσίου λόγου, κυρίαρχο πολιτικό «κλίμα», κατανοείται πληρέστερα με αναφορά σε πρόσωπα, αλλά αυτή η προσωποποίηση αφήνει κενά κατανόησης στους νεότερους. Η ελλαδική κοινωνία γνώρισε τα τελευταία σαράντα χρόνια τόσα ευτελισμένα, ανίκανα (της ντροπής) αχρεία πρόσωπα σε θώκους ηγετικούς (χωρίς να υπάρξει έστω και ίχνος συλλογικών αντανακλαστικών διαμαρτυρίας, καταισχύνης ή οργής) που η ανάμνησή τους και μόνο θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν πέδη ανάσχεσης στη διολίσθηση προς τον ιστορικό αφανισμό. Δεν υπήρξαν έγκαιρα αντανακλαστικά οργής ούτε μνήμη ανασχετική του συνεχώς χειρότερου. Το πολιτικό μας σύστημα μπήκε σε τροχιά ραγδαίας αποσύνθεσης, με τα προσχήματα δημοκρατίας να συντηρούνται ως νεκροπομπός φενάκη.

Αλλά μια τέτοια ανάγνωση της ελλαδικής πολιτικής πραγματικότητας επιτείνει τη δυσκολία να ερμηνεύσουμε το πώς γίνεται να υπάρχουν ακόμα «σοβαροί άνθρωποι» στην πολιτική σκηνή. Αγόρευε τις προάλλες για τον εκλογικό νόμο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, νέος σχετικά, με στρωτό και ευπρεπή λόγο, καλοχτισμένα επιχειρήματα και ικανότητα να δείχνει ότι το θέμα τον ενδιαφέρει ουσιαστικά, όχι για να κερδίσει εντυπώσεις.

Ομως, αυτός ο νέος (και ας τον υποθέσουμε αγνών προθέσεων) άνθρωπος ακύρωνε τη σοβαρότητά του με την κατάφωρη πολιτική του ανακολουθία και ασυνέπεια: Μιλούσε για ιδιοτέλεια κομματικών σκοπιμοτήτων στο εκλογικό νομοσχέδιο εκπροσωπώντας το κόμμα που υπήρξε ο πανουργότερος μάγειρας εκλογικών συστημάτων, προκειμένου να υποκλέψει την εξουσία.

Και αν το παρελθόν του κόμματός του το αμνηστεύει ο νεαρός βουλευτής νιώθοντας ο ίδιος φορέας του πολιτικά καινούργιου, πώς συμβιβάζει τους οραματισμούς του (και τη σοβαρότητά του) με το «προφίλ» της αρχηγού του; Διερωτήθηκε ποτέ: πού, πώς και από ποιον πρωτοδιορίστηκε σε μισθωτή εργασία η αρχηγός του; Αλλά και πέραν της αρχηγού: Ποιες αξιώσεις σοβαρότητας μπορεί να έχει ένας πολιτικός, πιθανόν ταλαντούχος και πάντως κόσμιος ως παρουσία, που επιλέγει να ενταχθεί σε κόμμα «σοσιαλιστικό», όταν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν το κόμμα αυτό κυβέρνησε με όρους τού πιο αχαλίνωτου καπιταλισμού, μοιράζοντας με τους συγκυβερνώντες τα ρουσφέτια προκαταβολικά (4-2-1);

Οι παραδειγματικές αναφορές λειτουργούν στον δοκιμιακό λόγο της επιφυλλίδας προφανώς ως ένδειξη, όχι ως καταγγελία. Να παραθέσουμε και μια δεύτερη εικόνα: Μεσήλικα βουλευτή, στην ίδια συζήτηση στη Βουλή, με λόγο σοβαρό, πειστικό, ευπρεπή, που εκπροσωπούσε το κόμμα το αυτοονομαζόμενο «Το ποτάμι». Προκαλούσε και αυτός την απορία: Δικαιολογείται ο όρος σοβαρότητα για έναν άνθρωπο ενταγμένον εθελούσια σε κόμμα που η ονομασία του επαγγέλλεται το τίποτα; Να δηλώνει η ονομασία όχι, φυσικά, ιδεοληψίες και ταμπού, αλλά (που να πάρει η ευχή) στόχους κοινωνικούς, κριτήρια ποιότητας της ζωής πέρα από τον καταναλωτικό πρωτογονισμό. Ποια ανθρώπινη σοβαρότητα μπορεί να συμβιβαστεί με τη στράτευση σε κόμμα, που και μόνο ο τίτλος του δηλώνει το πολιτικό τίποτα – θα μπορούσε να είναι το όνομα παρόχθιας ταβέρνας ή εντευκτηρίου εραστών του «καγιάκ».

Βέβαια, κατάντησε κανόνας τις ονομασίες των πολιτικών κομμάτων (όπως και των απορρυπαντικών, αποσμητικών, αλλαντικών κ.λπ.) να τις επινοούν διαφημιστικά γραφεία, με κριτήρια εντελώς α-πολιτικά ή εσκεμμένης αοριστίας και γενικότητας αποβλέποντας στην ψυχολογική πρωταρχικά σαγήνη και στον υποβολιμαίο εντυπωσιασμό των αφελών (βλ. «Νέα Δημοκρατία», «Δημοκρατική Συμπαράταξη», «Πολιτική Ανοιξη» κ.ά.). Εφευρίσκουν οι διαφημιστές το «πιασάρικο» όνομα και στη συνέχεια οι ενδιαφερόμενοι προσπαθούν να γεμίσουν το νοηματικό κενό με «ευρήματα» αφηρημένων και συχνά αλληλοαναιρούμενων εννοιών – «κοινωνικός φιλελευθερισμός», «δημοκρατικός σοσιαλισμός», «κεντροδεξιά», «κεντροαριστερά» και ανάλογες πομφόλυγες αοριστολογίας.

Η εδραιωμένη αξιολογική αποτίμηση των πολιτικών από τους πολίτες συνοψίζεται στον αφορισμό: «όλοι ίδιοι είναι». Μάλλον άδικος ο αφορισμός, επειδή αναφέρεται σε πρόσωπα. Ισχύει όμως απολύτως και αποδεδειγμένα για τα κόμματα: ναι, «όλα ίδια είναι». Ψηλαφήσαμε την ολοκληρωτική εξομοίωση «πράσινου» και «γαλάζιου» ΠΑΣΟΚ, τους υποστήκαμε να συγκυβερνάνε – μαζί και ο «ερυθρός» Κουβέλης. Ζήσαμε και τους «ριζοσπάστες» του Τσίπρα να τους μεταβάλλει η Κίρκη των «Αγορών» σε ευπειθέστατους διεκπεραιωτές των εντολών της, να απεμπολούν «αρχές» και «παντιέρες» τους, έρμαια αδιάντροπης εξουσιολαγνείας.

Λογικά αλλά και έμπρακτα: τα κόμματα «όλα ίδια είναι» – ίδιες πολιτικές, ίδιος αμοραλισμός, ίδια νοσηρή εξουσιολαγνεία. Αν κάποιοι κομματικοί δίνουν την εντύπωση «σοβαρών ανθρώπων», πρόβλημα έχουμε οι δέκτες της εντύπωσης. Να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους οι ψηφοφόροι ότι με τα υπάρχοντα σήμερα κόμματα, όλα, πολιτική ελπίδα δεν υπάρχει. Ας ξεκαθαρίσουμε στην κρίση μας τα γνωρίσματα του «σοβαρού ανθρώπου».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ΔΝΤ στην τελευταία έκθεσή του, που δημοσιοποιήθηκε προχθές, υποστήριξε ότι έγιναν «σημαντικά λάθη» στους υπολογισμούς και τις εκτιμήσεις για την Ελλάδα. Ομως ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «NYT» αφήνει να εννοηθεί ότι όλες οι επιλογές ήταν σκόπιμες και ότι ειδικά το πρώτο πακέτο διάσωσης σχεδιάστηκε το 2010 με σκοπό να σωθούν οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες, και προς αυτές κατευθύνθηκαν τα κεφάλαια του προγράμματος. «Το πρόγραμμα είχε μεγαλύτερο όφελος για άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι για την Ελλάδα» επισήμανε.

Στην ανάλυση του Στίγκλιτς η Ε.Ε. πέτυχε παράλληλα να επιβάλει μέτρα λιτότητας και να καταπνίξει τα συνδικάτα, λυγίζοντας την αντίσταση πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων μέσω της ανεργίας που προκάλεσαν τα μέτρα. Αποδίδει στη δημιουργία του ευρώ αλλά και στην πολιτικά ατελή ενοποίηση την κακή απόδοση των οικονομιών της ευρωζώνης στην κρίση του 2008, προβάλλοντας ως απόδειξη χώρες που διέθεταν πολύ χαμηλότερο χρέος και έλλειμμα πριν από την ένταξή τους, όπως η Ισπανία και η Ιρλανδία.

Στο ερώτημα πώς θα καταστεί το ευρώ βιώσιμο απαντά ότι απαιτείται μια τραπεζική ένωση για τη διασφάλιση των καταθέσεων και μια ΕΚΤ που δεν θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στον πληθωρισμό αλλά και στην απασχόληση. «Οι ηγέτες της Ε.Ε. δεν έχουν πάρει ακόμα το μάθημα της κρίσης» διαπιστώνει τέλος ο Αμερικανός νομπελίστας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι εξελίξεις στην Τουρκία έχουν προβληματίσει τον δυτικό συνασπισμό, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στο ΝΑΤΟ λόγω της εσωτερικής κρίσης η οποία θέτει εν αμφιβόλω, ή εν πάσει περιπτώσει περιορίζει δραστικά την ικανότητα αμυντικής αντίδρασης της χώρας κι εξυπηρέτησης των συμμαχικών αναγκών.

Του Αθανάσιου Γραμμένου
Διεθνολόγος, Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Μακεδονίας


Είναι γνωστό ότι η Τουρκία καταλαμβάνει μία κομβική γεωγραφική θέση που περιλαμβάνει το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, την πύλη για τη Μέση Ανατολή και το Ιράν, την Ανατολική Μεσόγειο και τον δρόμο για τις ενεργειακές πηγές της Κασπίας.

Με αυτά τα χαρακτηριστικά, έχει αναπτύξει από την ίδρυσή της μια ειδική σχέση με τη Δύση και πιο πολύ με τις ΗΠΑ, που της παρείχαν ως αντάλλαγμα ειδική μεταχείριση σε πολιτικά θέματα και άφθονες διευκολύνεις για την απόκτηση πολεμικού εξοπλισμού, αν και αυτός τις περισσότερες φορές δεν χρησιμοποιήθηκε για αμυντικούς σκοπούς.

Στο πλαίσιο αποτίμησης των συνεπειών του πραξικοπήματος που έλαβε χώρα πριν λίγες ημέρες, οι Έλληνες διεθνολόγοι που έχουν αναφερθεί στο θέμα εκφράζουν την ίδια άποψη: τα γεγονότα που ακολουθούν την αποτυχία του πραξικοπήματος θα μεταβάλλουν τη φυσιογνωμία της Τουρκίας γεννώντας ευκαιρίες και προκλήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ο Τζιαμπίρης, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι θα επικρατήσει ο αυταρχισμός σε μια ισλαμικού τύπου δημοκρατία με μια κοινωνία βαθιά διχασμένη και ότι η κρίση θα επιδεινώσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις με συνέπεια οι πυρηνικές κεφαλές που βρίσκονται στο Ιντσιρλίκ να πρέπει να μεταφερθούν εκτός Τουρκίας.

Ο Κουσκουβέλης, ο οποίος είχε προβλέψει το πραξικόπημα ήδη από τον Μάιο, επισημαίνει ότι πλέον «ο δυτικός κόσμος θα πρέπει να στηριχθεί όλο και περισσότερο στα ασφαλή και δημοκρατικά κράτη της περιοχής, δηλαδή στο Ισραήλ, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.» Ο Ντόκος από την πλευρά του υπογραμμίζει ότι ο Ερντογάν θα επιδιώξει να αυξήσει την ισχύ του όμως αυτό θα επιφέρει εσωτερικούς τριγμούς που θα δοκιμάσουν τη συνοχή και τη σταθερότητα της τουρκικής κοινωνίας, με πιθανές συνέπειες για την Ελλάδα, ιδιαίτερα στο προσφυγικό.

Η Δύση φλέρταρε για χρόνια με την Τουρκία. Τώρα όμως, είναι πλέον οφθαλμοφανές ότι η Ελλάδα είναι ο αξιόπιστος σύμμαχος και το ουσιαστικό σύνορο του Δυτικού κόσμου. Οι επιστήμονες συγκλίνουν σε πολλά χαρακτηριστικά όπως ότι η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωζώνης, σύμμαχος στο ΝΑΤΟ που πληροί στο ακέραιο τις συμβατικές της υποχρεώσεις, καθώς επίσης μια εμπεδωμένη και ισχυρή δημοκρατία όπου παρά τη σφοδρή κρίση (και τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος) οι απαντήσεις δόθηκαν μόνο μέσω ελεύθερων εκλογών.

Έτσι, αυτό που μας λένε στην ουσία είναι ότι δίνεται στην Ελλάδα μια νέα ευκαιρία να ανατιμήσει τη γεωπολιτική της αξία και να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με τους ισχυρούς. Ενώ η περιοχή μας εισέρχεται σε φάση αστάθειας ή έστω ανασφάλειας, εμείς ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μπορούμε να καλύψουμε το κενό που δημιουργείται και να δεχτούμε αντίστοιχα την υποστήριξη των συμμάχων μας σε διάφορους τομείς.

Το προσφυγικό ζήτημα (στο οποίο η Ελλάδα έδειξε υπεύθυνη στάση), ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η ουκρανική κρίση, η πορεία των Δυτικών Βαλκανίων και σε δεύτερη φάση το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και οι σχέσεις με την Κίνα απαιτούν εγρήγορση και αποφασιστικότητα. Η Δύση χρειάζεται την Ελλάδα όσο ποτέ, όχι μόνο ως αξιόπιστο εταίρο αλλά και ως οργανικό μέλος της.

Για να μπορέσει όμως η Ελλάδα να αποκομίσει κάτι από αυτή την αναδιανομή ισχύος χρειάζεται υπερκομματική, εθνική εξωτερική πολιτική, σταθερή και αμετάβλητη στην οποία θα συμφωνήσει το πολιτικό σύστημα χωρίς εξαιρέσεις και θα την υπηρετήσει στο διηνεκές.

Θα μπορούσε ήδη να έχει προχωρήσει ορισμένα θέματα, όπως η ολοκλήρωση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, και η αποκατάσταση της ισορροπίας στη Θράκη όπου διακομματικά γίνονται ανεκτές οι εθνικιστικές-αυτονομιστικές φωνές, με απροκάλυπτο στόχο τη συγκέντρωση ψήφων κι εκλογικής δύναμης.

Εν τούτοις προαπαιτούμενο για να επιτευχθεί η έξοδος από το τέλμα είναι το πολιτικό προσωπικό να θέτει υψηλούς στόχους και να οραματίζεται τη χώρα με αναδιαρθρωμένο και σοβαρό ύφος, ισότιμο εταίρο των πρωτοπόρων κρατών της Δύσης.

Να μπορούν δηλαδή οι ιθύνοντες να δουν την πατρίδα τους με σεβασμό και στρατηγική στόχευση, όχι ως κράτος-παρία, το φτωχό συγγενή που σέρνεται πίσω από το άρμα την «εταίρων» του με το χέρι απλωμένο για βοήθεια.

Δυστυχώς, στα πολιτικά γραφεία επικρατεί αποστροφή για την εξωτερική πολιτική. Οι σπιθαμιαίοι εκπρόσωποι του λαού εμφορούνται είτε από γεωπολιτικό αναλφαβητισμό κι έλλειψη τόλμης είτε από μεταμοντέρνο διεθνισμό κι ανικανότητα, με αποτέλεσμα οι φαύλες ηγεσίες να προτείνουν την περαιτέρω απομόνωση της Ελλάδας μέχρις ότου επιλυθεί τάχα το δημοσιονομικό. Τα φλύαρα επικοινωνιακά επιτελεία δε διστάζουν να γελοιοποιήσουν κι άλλο τους κομματικούς μηχανισμούς τους με πολιτικές κοκορομαχίες λυκειακού ύφους, αλλά δεν έχουν τίποτα να πουν για το διεθνές πρόσωπο της χώρας. Τις ευκαιρίες καλούνται να διαχειριστούν δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.

Πηγή HuffingtonPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Η χώρα έχει να αντιμετωπίσει και να ξεπεράσει πληθώρα οικονομικών και κοινωνικών προκλήσεων. Η κρίση την χτύπησε σε συνθήκες μεγάλης διαρθρωτικής αδυναμίας.
Τα μικρο και μακροοικονομικά δεδομένα είναι, ακόμη, δυσμενή, γόρδιος δεσμός.
Από άποψη κοινωνικής δικαιοσύνης: δια-γενεακής, πρόσβασης στην εργασία, μείωσης των διακρίσεων και κοινωνικής συνοχής είμαστε, ήδη, στο χαμηλότερο επίπεδο μαζί με την Βουλγαρία.

Η δυσχερής κατάσταση στο δημογραφική δομή, η αύξηση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων, το νέο πρόβλημα του προσφυγικού καθιστά περίπλοκη την "σοβούσα" πολιτική αστάθεια αφού η αξιοπιστία, η εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις και μέρος της πολιτικής, κονιορτοποιούνται από την πολυγλωσσία και τις κάλπικες ρητορείες.

Στο τοπίο αυτό οι τέσσερις κύριες προκλήσεις για το εργασιακό και την κοινωνικό πολιτική:
(α) η αύξηση των επιπέδων απασχόλησης, ιδιαίτερα για τις γυναίκες και νέους ανθρώπους,
(β) η μείωση των ανισοτήτων,
(γ) η αύξηση της ισότητας των γενεών,
(δ) η αύξηση των εισοδημάτων και η προστασία από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ακούμε τίποτα επί αυτών στο υπό συζήτηση εργασιακό; Και καλά τον συνδικαλισμό (αφού τον "μετέτρεψαν" από δημοκρατικό ζήτημα σε δημοσιονομικό) ας τον "ρίξουν στην πυρά" αν αυτό "λύνει" ένα τουλάχιστον από τα παραπάνω προβλήματα, "αρκεί" να μας πουν ποιό.

Και επιτέλους να τελειώνουμε με κάθε είδους κιτρινισμό αφού για την πτώση των τελευταίων επιχειρήσεων (ξενοδοχείων, super market, εμπορίας ηλεκτρονικών κ.λ.π.) δεν φταίνε οι απεργίες ούτε για την "φτώχεια" των ιδιοκτητών τους.

Πίσω από το προκάλυμμα κρύβεται η χειραγώγηση του/ακόμη πιο πολύ- γι’ αυτό ο νόμος-πλαίσιο λειτουργίας έγινε αντικείμενο και των δανειστών δηλ ότι και όπου υπάρχει κακό να γίνει ακόμη χειρότερο.

Ας ελπίσουμε να μην γίνει το ίδιο με την συνταγματική αναθεώρηση!
Το εργασιακό και κοινωνικό επιβάλλουν αλλαγές που ρίχνουν εμπόδια, φραγμούς: σοβαρή εκπαιδευτική πολιτική, αύξηση των δημόσιων πολιτικών για την φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, μορφές κοινωνικής εργασίας για μακροχρόνια άνεργους και κοινωνικής οικονομίας για νέους με διαφάνεια και μακριά από πελατειακά πλέγματα.

Η επανευθυγράμμιση της φορολογίας με την λογική, της έρευνας και εισαγωγής των σύγχρονων τεχνολογιών για αύξηση παραγωγικότητας να συμβαδίσουν με προσγείωση και στόχους προοδευτικής ανάπτυξης και μείωσης του δημόσιου χρέους.

Και θα ακουστεί: τι μας λες οι διαθέσιμοι πόροι είναι ελάχιστοι και "δεχθήκαμε", εφαρμόζονται αντίθετα μέτρα. Μία (από πολλές) απάντηση: δυστυχώς ούτε μια σοβαρή αλλαγή για αξιολόγηση του κάθε σπάνιου Ευρώ που διαθέτει το δημόσιο, τι αποδίδει, τι (αν) θετικά ή μη πολλαπλασιάζει.
Μα πάνε σε μισθούς: ναι αλλά ότι πάει (και δεν είναι μικρό) σε λειτουργικά (προμήθειες κά) δεν είναι όλο διαφανές. Άλλωστε όταν κόβονταν οι μισθοί (40%) έλεγαν υπάρχουν άνεργοι, μειώθηκαν;

Αν δεν διαθέτεις σχέδιο επόμενο να σου επιβάλλουν, αν διαθέτεις παρουσίασε το.

Αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια να το ξέρουν και να το εγκρίνουν οι εκτός ή να εκλέγεσαι και να εφαρμόζεις άλλο, είναι πολιτική ακεραιότητα;

Η ΝΔ αφού πήγε περιοδεία την κυβερνητική πρόταση καλεί σε διάλογο!
Οι ενάρετοι κύκλοι έχουν κριτήρια, δείκτες δικαιοσύνης και όχι κόφτες!

Η κατάσταση "έκτακτης ανάγκης" του ´10 για ορισμένους φαίνεται να είναι η βολική κανονικότητα τους.
Κάποιοι (εντός ή εκτός) νομίζουν ότι όλοι μπορούν να τα υποφέρουν όλα χωρίς τέλος, μάλλον υπολογίζουν ανιστόρητα για τούτη την γη και το λαό!

Πηγή "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η μετάδοση απ΄ ευθείας χαιρετισμού του Τούρκου προέδρου, όπως και άλλων πολιτικών απαγορεύεται, αποφάσισε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας.

Προηγουμένως το διοικητικό Εφετείο του Μίνστερ είχε απορρίψει την σχετική προσφυγή των διοργανωτών της συγκέντρωσης, οι οποίοι σχεδίαζαν να μεταδώσουν απ΄ ευθείας σε γιγαντοοθόνη μήνυμα του Ερντογάν προς του συγκεντρωθέντες. Το διοικητικό Εφετείο του Μίστερ απεφάνθη όμως ότι κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται διότι οι απ΄ ευθείας μεταδόσεις μηνυμάτων πολιτικών από το εξωτερικό είναι κάτι ασυμβίβαστο με τον γερμανικό νόμο για τις συγκεντρώσεις.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας απέρριψε με τη σειρά του, για τυπικούς λόγους, την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των διοργανωτών. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου δεν παραβιάζει τα θεμελιώδη δικαιώματα των διοργανωτών της συγκέντρωσης κατά την τελεσίδικη κρίση του και επομένως ακόμη και μια ενδεχόμενη προσφυγή για το θέμα της απ΄ ευθείας μετάδοσης στο Συνταγματικό Δικαστήριο δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας.

Η τουρκική κυβέρνηση πάντως θα εκπροσωπηθεί δια του υπουργού Αθλητισμού, όπως δήλωσε ο Αρχηγός της Αστυνομίας της Κολωνίας Γιούργκεν Μάτις. Απεκάλυψε μάλιστα ότι απετράπη η παρουσία του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας.
Εν τω μεταξύ οι αστυνομικές δυνάμεις ενισχύθηκαν κατά 400 άντρες. Ετσι στην συγκέντρωση των υποστηρικτών του Ερντογάν με τον τίτλο «Ναι στη δημοκρατία, όχι στο πραξικόπημα» που θα γίνει το μεσημέρι και στην οποία αναμένονται έως 30.000 διαδηλωτές, θα είναι παρόντες τελικά 2.700 αστυνομικοί. Εχουν προγραμματιστεί επίσης και τέσσερις αντισυγκεντρώσεις αριστερών ομάδων και οργανώσεων νεολαιών γερμανικών κομμάτων.

Ο γενικός γραμματέας του γερμανικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (CDU) Πέτερ Τάουμπερ επέκρινε σε συνέντευξή στην κυριακάτικη Bild την σημερινή συγκέντρωση στην Κολωνία υπέρ του Τούρκου προέδρου Ερντογαν. «Οποιος θέλει να χειροκροτήσει τις εκκαθαρίσεις της τουρκικής δημοκρατίας δεν βρίσκεται εντός του γερμανικού συνταγματικού πλαισίου. Συγκρούσεις σε άλλες περιοχές και χώρες δεν επιτρέπεται να μεταφερθούν σε γερμανικό έδαφος, όπως τόνισε. Ανάλογες δηλώσεις είχαν κάνει χτες ο σοσιαλδημοκράτης υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμάιερ και ο συμπρόδερος των πρασίνων Τζεμ Εζντεμίρ.

Η δήμαρχος της Κολωνίας, της μεγαλύτερης πόλης της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας, Χενριέτε Ρέκερ δήλωσε επίσης ότι συμμερίζεται τις ανησυχίες των δημοτών και ότι «έχει λάβει αμέτρητα γράμματα E-mails και τηλεφωνήματα, οι οποίοι εξέφρασαν την ανησυχία τους.

Τουρκία: 50.000 διαβατήρια έχουν ακυρωθεί, υπό κράτηση 18.000 άτομα

Οι τουρκικές αρχές έχουν θέσει υπό κράτηση περισσότερους από 18.000 ανθρώπους μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, δήλωσε την Παρασκευή ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Εφκάν Αλά στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT Haber.

Εκ των προσώπων αυτών, τα 9.677 έχουν συλληφθεί κι αναμένεται η δίκη τους, πρόσθεσε ο Αλά.

Ο υπουργός ανέφερε επιπλέον ότι ανεστάλησε η ισχύς των διαβατηρίων σχεδόν 50.000 ανθρώπων μετά την απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Την ίδια ώρα, οι αρχές της Τουρκίας διεξάγουν έρευνες σχετικά με 1.300 υπαλλήλους του υπουργείου Εργασίας σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος πριν από δύο εβδομάδες, γνωστοποίησε σήμερα ο υπουργός Εργασίας Σουλεϊμάν Σοϊλού.

Ο Τούρκος υπουργός επισήμανε επίσης σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters ότι η κυβέρνηση σύντομα θα επανεξετάσει την απόφασή της σχετικά με την απαγόρευση που επέβαλε στους δημόσιους υπαλλήλους της χώρας να πάρουν άδεια για διακοπές.

Η Τουρκία προχώρησε χθες σε μια μαζική αναδιάρθρωση των ενόπλων δυνάμεών της, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Εν τω μεταξύ, ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου απέρριψε το ενδεχόμενο ο στρατός της χώρας να αποδυναμωθεί από τις μαζικές εκκαθαρίσεις.

«Αντιθέτως, εκριζώνοντας αυτά τα στοιχεία (που υποστηρίζουν τον ιεροκήρυκα Γκιουλέν) ο στρατός μας θα καταστεί περισσότερο δυναμικός […] κι αποτελεσματικότερος» τόνισε.

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός της χώρας Μπιναλί Γιλντιρίμ δήλωσε ότι η Τουρκία θα προχωρήσει στο κλείσιμο μιας αεροπορικής βάσης κοντά στην πρωτεύουσα Άγκυρα όπως επίσης και στρατώνων που χρησιμοποιήθηκαν από τους στρατιώτες, οι οποίοι εναπλάκησαν στο πραξικόπημα.
«Θα κλείσουμε όλους τους στρατώνες από όπου εστάλησαν τα άρματα μάχης και απογειώθηκαν τα ελικόπτερα» είπε ο επικεφαλής της τουρκικής κυβέρνησης σε μια ομιλία που μεταδόθηκε ζωντανά από περιοχή κοντά στην αεροπορική βάση Ακιντζί της Άγκυρας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι κυρίαρχες αντιλήψεις στην Ελλάδα επιχειρούν να επιβάλουν περίπου ως αναπόφευκτη την απόλυτη ταύτιση της χώρας μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να καλυφθεί το κενό που αναμένεται να προκαλέσει στη δυτική αρχιτεκτονική ασφαλείας το τέλος της κεμαλικής Τουρκίας. Έτσι, η καθιέρωση της Ελλάδας ως προέκτασης της Δύσης στην περιοχή υποτίθεται ότι θα εξασφαλίσει τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας μας. Όμως η άποψη αυτή τίθεται εν αμφιβόλω, μιας και λαμβάνει ως δεδομένα κάποια πράγματα τα οποία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ισχύουν.

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

[σ.σ. Στο προηγούμενο άρθρο στα «Επίκαιρα» είχαμε αναφερθεί στη δημιουργία μιας απρόβλεπτης Τουρκίας και στην ανάγκη διαμόρφωσης μιας αναθεωρημένης γεωστρατηγικής από ελληνικής πλευράς για τη διαχείριση αυτού του νέου γεωπολιτικού μεγέθους που γεννιέται δίπλα μας.]

Καταρχάς, προϋποθέτει μια ολοκληρωτική ρήξη των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, η οποία δεν θα συμβεί κατ’ ανάγκην. Πράγματι, ενώ είναι περίπου αναπόφευκτη η περαιτέρω «ψύχρανση» των σχέσεων Ουάσινγκτον – Άγκυρας, η αποξένωση αυτή πολύ δύσκολα θα φτάσει στο ακρότατο όριό της. Αντιθέτως, το πιο πιθανό είναι ότι οι ΗΠΑ θα υιοθετήσουν μια κατευναστική πολιτική έναντι της γείτονος έτσι ώστε να αποφύγουν αυτή η επιδείνωση των σχέσεών τους με την Τουρκία να οδηγηθεί σε πλήρη ρήξη και σε συνεπακόλουθη ώθηση της Άγκυρας προς την αγκαλιά της Μόσχας.

Η κατευναστική αυτή πολιτική ενδέχεται να περιλαμβάνει και κάποιο «άδειασμα» της «δεδομένης» Ελλάδας έναντι της απρόβλεπτης Τουρκίας, ώστε η τελευταία να μην οδηγηθεί προς εχθρικές έναντι της Δύσης πολιτικές.

Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν εξαιρετικά αφελές να πιστεύαμε ότι οι ΗΠΑ θα καλοδέχονταν μια εχθρική γι’ αυτές Τουρκία. Αντιθέτως, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν ένα παρόμοιο ενδεχόμενο και η προσπάθεια αυτή δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι δεν περιλαμβάνει και κάποιες «θυσίες» ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Επιπροσθέτως, όπως έχουμε υποστηρίξει σε πολλά προηγούμενα άρθρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αυτές που (νομίζαμε ότι) ήταν πριν από κάποια χρόνια. Δεν είναι ο αναντίρρητος ηγεμόνας του διεθνούς συστήματος, αλλά μια χώρα με κρίση ταυτότητας και συνεπακόλουθα και με αδυναμία διαμόρφωσης συγκροτημένης γεωστρατηγικής. Για να το πούμε απλά, δεν ξέρουμε τι θέλουν και τι μπορούν να κάνουν οι Αμερικανοί έναντι της Τουρκίας, κατά συνέπεια δεν μπορούμε να ταυτιστούμε άκριτα μαζί τους.

Τεράστιο σφάλμα να «χαρίσουμε» τη Ρωσία

Συν τοις άλλοις, η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να μονοπωλείται από την αντιμετώπιση της Τουρκίας. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι η βέλτιστη μέθοδος διαχείρισης της νέας Τουρκίας θα ήταν η άνευ όρων ταύτιση με τις ΗΠΑ – κάτι που ουδόλως ισχύει -, αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να θυσιαστούν οι σχέσεις της Ελλάδας με άλλες κρίσιμες χώρες του διεθνούς συστήματος, με προεξάρχουσα τη Ρωσία, γιατί κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να έχει μακρόπνοες, πολύ αρνητικές συνέπειες στα ζωτικά ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτή η αντίληψη των «απόλυτων ταυτίσεων» αγνοεί ολοκληρωτικά τη μεικτή φύση των σχέσεων ανάμεσα στους δρώντες ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος, όπως αυτό που βρίσκεται υπό διαμόρφωση σήμερα. Στα συστήματα αυτά οι σχέσεις των δρώντων έχουν ταυτοχρόνως τόσο ανταγωνιστικά όσο και συνεργατικά στοιχεία.

Έτσι, στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα, αντί να ταυτιστεί ολοκληρωτικά με τις ΗΠΑ και να περιμένει από αυτές να αντιμετωπίσουν την τουρκική πρόκληση για λογαριασμό της, θα ήταν σοφότερο να διεκδικήσει μια πιο αυτόνομη και ενεργό πολιτική, διαμορφώνοντας μια αρχιτεκτονική συμμαχιών γύρω από την Τουρκία που θα την αποδυνάμωνε.

Θα πρέπει, με άλλα λόγια, να καταστεί πιο δυναμικός και αυτόνομος «παίκτης» απ’ ό,τι είναι σήμερα και όχι να ολισθήσει στην απατηλή ασφάλεια της άβουλης προέκτασης της Ουάσινγκτον, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι «ρεαλιστές» οπαδοί της ευρωατλαντικής κατεύθυνσης της χώρας μας.

Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε ότι ο μεγάλος φόβος των ΗΠΑ υπό τις νέες συνθήκες είναι η επικίνδυνη ενίσχυση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, τότε εξ αντικειμένου η ενίσχυση των ελληνορωσικών σχέσεων θα λειτουργούσε αποτρεπτικά έναντι αυτού του ενδεχομένου. Με άλλα λόγια, ένας ελληνορωσικός άξονας θα λειτουργούσε, υπό προϋποθέσεις, ανταγωνιστικά έναντι ενός ρωσοτουρκικού άξονα και κατά συνέπεια θα προωθούσε τα ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα. Αντιθέτως, μια παθητική και αντιρωσική Αθήνα ενδέχεται να ήταν βάρος και όχι πολύτιμος σύμμαχος για την Ουάσινγκτον.

Πολυδιάστατη πολιτική ως πλέγμα ανάσχεσης

Η βέλτιστη στρατηγική, λοιπόν, έναντι της νέας Τουρκίας δεν είναι η άνευ όρων ταύτιση με τον αμερικανικό παράγοντα, αλλά μια δυναμική, πολυδιάστατη πολιτική, που θα δίνει έμφαση στην ενίσχυση των σχέσεων με τις κομβικές χώρες στην περιφέρεια της Τουρκίας και στη διαμόρφωση ενός πλέγματος ανάσχεσης του τουρκικού ηγεμονισμού. Κατά την άποψη του γράφοντος, οι σημαντικότερες από τις χώρες αυτές είναι η Ρωσία, το Ιράν και η Αίγυπτος.

Ακόμη όμως και η ανάπτυξη ενός νέου πλαισίου στρατηγικών σχέσεων με την Ουάσινγκτον θα πρέπει να βασίζεται σε μια παρόμοια λογική: μιας δυναμικής σχέσης, που θα εδράζεται στην ανεξάρτητη πολιτική μιας χώρας που διεκδικεί έναν αυτόνομο και σημαντικό ρόλο στο διεθνές σύστημα και όχι μιας χώρας-υπηρέτη που θα περιμένει να της ανατεθεί κάποιο «ρολάκι» από κάποιον ισχυρό διεθνή παράγοντα.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει κάποτε να έρθει το τέλος της «παιδικής ηλικίας» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και να ξεκινήσει η διαμόρφωση μιας γνήσιας πολυπαραγοντικής και πολυδιάστατης μακρόπνοης στρατηγικής, βασισμένης στη ρεαλιστική ανάγνωση των τεκταινομένων στο διεθνές σύστημα. Τόσο στο άμεσο γεωπολιτικό μας περιβάλλον όσο και γενικότερα.

* Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Περιοδικό «Επίκαιρα», αρ. τεύχους 351, σελ. 52-52
Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Πάνος Καράπας

Αντίθετα με την γενική σημερινή "μόδα" και φρασεολογία από τους περισσότερους πολιτικούς επιστήμονες που δηλώνουν ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, λέω πως τα πάντα είναι δυνατά ακόμη και από μαθηματικής άποψης.
Αν οι μηχανισμοί ενός φαινομένου είναι ίδιοι τότε θα παράξουν και ίδια ή παρόμοια αποτελέσματα όπως π.χ. έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά και ούτε αποκλείεται να επαναλαμβάνεται.

Τολμώ να πω πως μάλλον και οι δύο προηγούμενες θέσεις περί επανάληψης ή μη τελικά είναι και άτοπες-άστοχες. Οι μηχανισμοί - συναρτήσεις είναι που καθορίζουν τα αποτελέσματα στην πολιτική όπως και στην μηχανική και στα μαθηματικά.

Η συνάρτηση και η μεθοδολογία οδηγούν σε ίδια αποτελέσματα. Σήμερα η "συνάρτηση" και οι "σταθερές" (φτώχεια, οικονομική κρίση, apolitik κοινωνίες, εξαθλίωση λαϊκών στρωμάτων κτλ) είναι όμοιες με αυτές του 1930.
Αν δεν αλλάξει κάτι ναι τότε σίγουρα θα οδηγηθούμε σε έναν πόλεμο ή κάτι παρόμοια βίαιο. Ίσως μία πανανθρώπινη καταστροφική μανία η οποία θα ξεσπάσει από παντού και ταυτόχρονα-αναίτια.. η "βαρβαρότητα" του Μαρξ...

Το πεδίο ορισμού κύριοι και κυρίες είναι το άπειρο και όλα είναι δυνατά και αυτή τη στιγμή τα μαθηματικά είναι εναντίον μας...

«Απάντησή μου σε επιστημονικό συνέδριο σχετικά με την κυκλικότητα ή μη της ιστορίας και αν η σημερινή κατάσταση είναι όμοια με τον μεσοπόλεμο και μπορεί να δώσει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο…»

 Η θέση σχεδόν του συνόλου των συνέδρων ήταν η θεωρία της μη κυκλικότητας. Αλλά αυτό μάλλον είναι άλλο ένα ισχύον ηγεμονικά στημένο επιστημονικό κυρίαρχο παράδειγμα το οποίο και πάλι είναι μέρος μόνο της Αλήθειας αλλά όχι και η ίδια η Αλήθεια…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


30 Ιουλ 2016

Το 1853 ο τσάρος Νικόλαος της Ρωσίας χαρακτήριζε την Οθωμανική αυτοκρατορία ως «ασθενή, πολύ ασθενή άνθρωπο» σχολιάζοντας την παρακμή που αυτή βίωνε. Τώρα 163 χρόνια μετά η Τουρκία ακολουθεί τα χνάρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Του Μπουράκ Μπεγκντίλ
The Gatestone Institute


Η Τουρκία υπό τον Ερντογάν ταλαντεύεται μεταξύ ενός υβριδίου δημοκρατίας και της απολυταρχίας αλλά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα το σκοτάδι πυκνώνει. Το ανόητο πραξικόπημα έδωσε στον Ερντογάν αυτό που ήθελε, την πρόφαση να καταδιώξει κάθε Τούρκο που δεν συμφωνούσε μαζί του. Το κυνήγι μαγισσών υπονομεύει τα δημοκρατικά θεμέλια της χώρας.

Αξιοποιώντας το πραξικόπημα η τουρκική κυβέρνηση κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για περίοδο τριών μηνών με ενδεχόμενη επέκτασή της για άλλους τρεις. Ο Ερντογάν προχωρώντας στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης ορκίστηκε να καθαρίσει «τον καρκίνο» στο σώμα της Τουρκίας. Επίσης η Τουρκία ήρε την ισχύ της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Πριν τη 15η Ιουλίου οι πολιτικές ελευθερίες στην Τουρκία ήταν de facto σε μεγάλο βαθμό «παγωμένες». Τώρα είναι και de jure. Στις 27 Ιουλίου αποτάχθηκαν 1.684 αξιωματικοί εκ των οποίων 149 ανώτατοι με την υποψία ότι ανήκουν στο κίνημα Γκιουλέν.

Την ίδια μέρα η κυβέρνηση έκλεισε τρία πρακτορεία ειδήσεων, 16 τηλεοπτικούς σταθμούς, 23 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 45 εφημερίδες, 15 περιοδικά και 29 εκδοτικούς οίκους. Δύο ημέρες πριν εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης κατά 42 δημοσιογράφων πάλι με την κατηγορία ότι ανήκουν στην «τρομοκρατική κίνηση του Γκιουλέν».

Με την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία είναι επικίνδυνο ακόμα και ρωτά κανείς αν το πραξικόπημα ήταν ενορχηστρωμένο από τον Ερντογάν ή απλώς επετράπη η εκδήλωσή του για να αποκομίσει αυτός πολιτικά οφέλη.

Οι εισαγγελείς ανακρίνουν ανθρώπους που υποτίθεται πως έγραψαν στα κοινωνικά δίκτυα πως το πραξικόπημα ήταν στην πραγματικότητα μια φάρσα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγκ δήλωσε: «Όποιος λέει πως το πραξικόπημα ήταν φτιαχτό είχε προφανώς ρόλο σε αυτό».

Στο μαζικό πογκρόμ που ακολούθησε το πραξικόπημα πάνω από 60.000 δημόσιοι υπάλληλοι, στρατιωτικοί, δικαστικοί, αστυνομικοί, δάσκαλοι και καθηγητές, ακόμα και ακαδημαϊκοί, μεταξύ των οποίων και 1.577 κοσμήτορες πανεπιστημιακών σχολών εκδιώχθηκαν. Πάνω από 10.000 άνθρωποι έχουν συλληφθεί και γίνεται λόγος για βασανιστήρια.

Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν στη Διεθνή Αμνηστία πως οι συλληφθέντες αξιωματικοί βιάστηκαν ακόμα από αστυνομικούς, εκατοντάδες στρατιώτες εδάρησαν, σε κάποιους δεν δόθηκε τροφή και νερό ενώ δεν είχαν επαφή με δικηγόρο για ημέρες.

Συνελήφθησαν ακόμα και 62 παιδιά κατηγορούμενα για προδοσία ηλικίας 14-17 ετών, κάποια σπουδαστές σε στρατιωτικά λύκεια. Τα παιδιά ρίχτηκαν στη φυλακή και δεν επετράπη ούτε στους γονείς τους να τα δουν.

Πολλές τουρκικές εταιρείες απέλυσαν εκατοντάδες εργαζομένους τους λόγω Γκιουλέν. Ακόμα και η Turkish Airlines, απέλυσε 211 εργαζόμενους εκ των οποίων και αρκετούς υψηλόβαθμους.

Δυστυχώς, η Τουρκία είχε να επιλέξει μεταξύ δύο εξίσου κακών επιλογών: στρατιωτική δικτατορία ή εκλεγμένη δικτατορία. Τα καλά νέα είναι πως το πραξικόπημα απέτυχε και η Τουρκία δεν είναι μια χώρα του Τρίτου Κόσμου κυβερνώμενη δικτατορικά από κάποιον στρατηγό. Τα κακά νέα είναι πως κυβερνάται από έναν απρόβλεπτο εκλεγμένο πρόεδρο που θέλει πολύ να συντρίψει κάθε διαφωνούντα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία οδηγεί την Τουρκία με ταχύτητα του φωτός προς τη σύσφιξη των πολιτικών και οικονομικών της σχέσεων με τη Ρωσία. Παρά την αποδοκιμασία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ η Άγκυρα στρέφεται από τη Δύση προς τη Ρωσία. Ο Ρώσος πρόεδρος Ερντογάν και ο Τούρκος ομόλογός του Ερντογάν θα βρεθούν στις 9 Αυγούστου στην Αγία Πετρούπολη.

«Η Ρωσία δεν είναι μόνο γείτονας αλλά και στρατηγικός εταίρος της Τουρκίας. Ελπίζουμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας και να τις καταστήσουμε καλύτερες από πριν», δήλωσε ο Τούρκος αντιπρόεδρος Μεχμέτ Σιμτσέκ στην εφημερίδα Yeni Safak. Η επίσης φιλοκυβερνητική Daily Sabah αναφέρει ότι η επίσκεψη Ερντογάν θα είναι η πρώτη του Τούρκου ηγέτη μετά το πραξικόπημα.

Φαίνεται πως οι διμερείς σχέσεις που μπήκαν στον πάγο μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, θα βελτιωθούν ραγδαία. Η ρωσική αντίδραση δε στο πραξικόπημα στην Τουρκία επιταχύνει τη βελτίωση των σχέσεων.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου ευχαρίστησε το Κρεμλίνο για την υποστήριξή του στη νόμιμη τουρκική κυβέρνηση. «Η Ρωσία μας παρείχε την απόλυτη και χωρίς όρους στήριξή της κατά το πραξικόπημα. Είμαστε για αυτό ευγνώμονες στον πρόεδρο Πούτιν», είπε.

Την ίδια ώρα οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας βρίσκονται στο ναδίρ. Μετά το πραξικόπημα η Άγκυρα απαιτεί από την Ουάσινγκτον την έκδοση του ιμάμη Γκιουλέν τον οποίο θεωρεί εγκέφαλο του πραξικοπήματος.

Καθώς οι ΗΠΑ δεν βιάστηκε να ικανοποιήσει το αίτημα της Άγκυρας, η τουρκική κυβέρνηση απειλεί να διακόψει τους δεσμούς της με τους παλαιούς της συμμάχους, τους Αμερικανούς, τους οποίους κατηγορεί για ανάμιξή τους στο πραξικόπημα.

«Η προσπάθεια ανατροπής του Ερντογάν οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στην σύσφιξη των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας. Η επαναπροσέγγιση μπορεί ακόμα και να οδηγήσει σε αλλαγή προσανατολισμού της Τουρκίας. Ο Ερντογάν δέχεται σφοδρή κριτική από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ για τις εκκαθαρίσεις και τις συλλήψεις χιλιάδων ανθρώπων μετά το πραξικόπημα, την ώρα που ευχαριστεί τη Ρωσία», αναφέρει το Bloomberg.

«Δεδομένων των διώξεων που πραγματοποιεί ο Ερντογάν και της ενδεχόμενης επαναφοράς της θανατικής ποινής είναι μη ρεαλιστική η άποψη πως η Τουρκία μπορεί να ενταχθεί στην ΕΕ. Υπ’ αυτό το πρίσμα η προσέγγιση Ερντογάν προς τον Πούτιν δείχνει ως στροφή της Τουρκίας προς τη Ρωσία. Ο Ερντογάν στρέφεται τώρα από τη Δύση προς την Ανατολή», γράφει το γερμανικό Der Spiegel, προσθέτοντας πως ο Ερντογάν προχωρά προς αυτή την κατεύθυνση παρά την δυσαρέσκεια του ΝΑΤΟ.

Η Deutsche Welle επίσης επικεντρώνεται στην ταχύτητα αποκατάστασης των ρωσοτουρκικών σχέσεων. Η Άννα Γκλαζόβα του ρωσικού Institute for Strategic Studies (RISS) επίσης στέκεται στο γεγονός πως μετά το πραξικόπημα ο Ερντογάν συνέλαβε τους Τούρκους πιλότους που κατέρριψαν το ρωσικό Su-24, ενώ υπάρχουν φωνές στην Τουρκία που κάνουν λόγο για συνωμοσία Τούρκων στρατιωτικών που ήθελαν να καταστρέψουν τις διμερείς σχέσεις.

Ο Αμερικανός αναλυτής Έρικ Ντράιτσερ αναφέρει πως η Τουρκία είναι πιθανό να στρέψει τα νώτα της στον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ και να στραφεί προς τη Ρωσία και την Κίνα εντασσόμενη στον ενιαίο ευρασιατικό χώρο.

«Σε τελική ανάλυση το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία θα έχει μακροχρόνιες επιπτώσεις που θα επηρεάσουν τις εξελίξεις για χρόνια, ίσως και δεκαετίες. Με την Τουρκία να αποδεσμεύεται από τον άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, είναι μάλλον προβλέψιμη η στροφή της προς την Κίνα και τη Ρωσία, τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάη (Shanghai Cooperation Organization), των BRICS, στην Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών και της κινεζικής οικονομικής στρατηγικής, γράφει ο Ντράιτσερ.

Πηγή Defence-Point
SputnikNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

Όταν τον Απρίλιο του 1828 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία, η Αγγλία και η Γαλλία βρήκαν την ευκαιρία και έστειλαν στρατεύματα στην Ελλάδα. Οι Φράγκοι όσο καιρό έμειναν στην πατρίδα μας δεν άφησαν σε χλωρό κλαρί τους Έλληνες. Μέχρι και το κεφάλι του Κολοκοτρώνη διατίμησαν πέντε χιλιάδες φράγκα!

Μια από τις μελανότερες σελίδες της παρουσίας των άλλων στην πατρίδα μας, γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1833. Ήταν τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (9 Οκτωβρίου 1831). Όταν ο Ιωάννης Κωλλέτης έμαθε ότι έρχεται ο Όθωνας, ζήτησε από του Γάλλους φίλους του να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση ώστε να υπάρξει απόλυτη υποταγή στο νέο καθεστώς που ετοίμαζαν για την Ελλάδα! Στις 2 Ιανουαρίου 1833 οι Γάλλοι στέλνουν από το Ναύπλιο στο Άργος τον ταγματάρχη Νοντ μαζί με 750 άνδρες, κάτω από τις προσταγές του συνταγματάρχη Στοφέλ. Άμα έφτασαν στο Άργος οι φραγκέσκοι έσπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους κι ύστερα άρχισαν να σφάζουν άοπλους και αθώους! «Κατάντησαν» γράφει ο Δ. Φωτιάδης στο βιβλίο του “Η δίκη του Κολοκοτρώνη”, «να σφάζωσιν οι γενναίοι Γάλλοι και γέροντες και παιδιά και να εκκοιλιάσωσι και γυναίκας …». Μεταξύ των άγρια δολοφονηθέντων ήταν και ο μέγας Μυτιληνιός ποιητής Θόδωρος Αλκαίος, που έγραψε το ποίημα για τα Ψαρά! Και ο Σμυρνιός ατρόμητος πολεμιστής Δημήτριος Σπαρός, που τα έβαλε με τον δολοφόνο Στοφέλ, επιστήθιο φίλο του Κωλλέτη.

Έπειτα απ’ όλα αυτά τα δεινά οι Έλληνες καρτέραγαν ελευθερωτές του Βαυαρέζους και μεσσία τον Όθωνα. «Οπλαρχηγοί και στρατιώτες», γράφει ο Κασομούλης «από τον Θεόν, κράζοντες καθημερινώς ένα σκύλον μόνον να πέμψη ο Βασιλεύς να τον αντιπροσωπεύση ήθελον τον δεχθή μετά πάσης χαράς δια να παύσουν τα βάσανα των»! Όταν λοιπόν έφτασε στο Ναύπλιο η είδηση πως έρχεται ο βασιλιάς, άναβαν φωτιές από βουνό σε βουνό από την μια στην άλλη άκρη του Μοριά! Ανάμεσα σε εκείνους που έτρεξαν να τον καλωσορίσουν ήταν και ο Θοδωρής Κολοκοτρώνης. Πριν ξεκινήσει από την Τριπολιτσά όπου έμενε, έγινε στην εκκλησία του Άη Σωτήρα δοξολογία για τον ερχομό του Όθωνα. Ο Όθωνας και οι τρεις αντιβασιλείς αρνήθηκαν όμως να δεχθούν κοτζάμ Κολοκοτρώνη, είδαν, όμως, ένα ολότελα άγνωστο τότε πρόσωπο, τον Κωνσταντίνο Σχοινά που είχε σπουδάσει στο Βερολίνο! Σε λίγο θα καμαρώσουμε τον Σχοινά, υπουργό δικαιοσύνης, να λυσσομανάει να πάρει το δοξασμένο κεφάλι του Γέρου για να ευχαριστήσει τους ξένους αφεντάδες του!

Όπως πολύ χαρακτηριστικά γράφει ο Δ. Φωτιάδης, « … Οι Μπαβαρέζοι και οι Έλληνες στέκονταν δυό κόσμοι διαφορετικοί. Οι πρώτοι νόμιζαν που θάβρισκαν την αρχαία Ελλάδα. Δεν λογάριαζαν πως τούτος ο τόπος, που τους τον πρόσφεραν ρεγάλο οι τρανοί της γης να τον χαρούνε αφεντάδες, στέναζε αιώνες κάτω από την πιο μεγάλη σκλαβιά. Κι ούτε συλλογίζονταν πως κι αυτά ακόμα τα λιγοστά που είχε στα χρόνια της Τουρκιάς, γίνηκαν στον ανελέητο για τη λευτεριά μας αγώνα αποκαΐδια. Σαν είδανε τα παλληκάρια μας να κάθονται παρέα γύρω από μια πήλινη γαβάθα και να τρώνε νερόβραστα φασόλια με μια μοναδική ξύλινη κουτάλα, μας καταφρόνεσαν και μας λογάριασαν για βαρβάρους. Που να σκεφτούν οι χορτασμένοι ξένοι, πως όταν οι αγωνιστές μας πάνω στα βουνά, σε βροχές και σε χιόνια, είχανε μοναδικό προσφάγι αζύμωτο καλαμποκένιο ψωμί, τόσες και τόσες ονειρευτήκαν τούτη τα γαβάθα με τα φασόλια για να απολάψουν σ’ ευτυχισμένους καιρούς …».
Αυτά κι άλλα πολλά παράξενα συνέβαιναν στην Ελλάδα όταν το εγγλέζικο πλοίο «Μαδαγασκάρη» έφερνε στη πατρίδα μας τον δεκαεπτάχρονο Όθωνα, μαζί με τους τρεις αντιβασιλείς που θα κυβερνούσαν τον τόπο έως την ενηλικίωση του! Δείτε λοιπόν με πόσο σοβαρά ζητήματα ασχολήθηκαν στη αρχή οι βαυαροί. «Γύρεψαν», γράφει ο Φωτιάδης, «οι αντιβασιλείς να κανονίσουν πως θα χαιρετούσαν οι προύχοντες και οι καπεταναίοι τον βασιλιά. Οι δικοί μας, φόραγαν τότες φέσι. Και κάτω από αυτό είχανε ξυρισμένο το κεφάλι τους ως την κορυφή και από εκεί άφηναν ελεύθερα τα μαλλιά τους να χάνονται στην πλάτη και τους ώμους τους. Δίχως λοιπόν το φέσι φαίνονταν κάπως κωμική η όψη τους, Για να χαιρετήσουν γέρνανε λίγο προς τα εμπρός και φέρναν το δεξί χέρι στο στήθος, στο μέρος της καρδιάς. Οι αντιβασιλείς όμως θεωρούσαν πως αυτός ο τρόπος χαιρετισμού ήταν ανάξιος του βασιλιά!

Έτσι έγινε δια το ζήτημα της αφαιρέσεως ή μη του φεσιού κανονική σύσκεψις και τέλος ετέθη εις τους Έλληνας προύχοντας το δίλλημα ή να παρουσιασθούν εις τον βασιλέα κατά τον τουρκικόν τρόπον, δηλαδή να πέσουν στα γόνατα ενώπιον του βασιλέως, ν’ ασπασθούν τους πόδας αυτού και να φορούν εν τοιαύτη περιπτώσει τα φέσια των, ή αντιθέτως να παρουσιασθούν κατά τον ευρωπαϊκόν τρόπον, και εν τοιαύτη περιπτώσει να εμφανισθούν με αποκεκαλυμμένην την κεφαλήν. Φυσικά επροτιμήθη ο ευρωπαϊκός τρόπος και ούτω το ζήτημα ελύθη άπαξ δια παντός».

Όταν οι αντιβασιλείς έλυσαν αυτό το μεγάλο ζήτημα (!) του χαιρετισμού αποφάσισαν να κατεβάσουν πρώτα τον στρατό τους από το «Μαδαγασκάρη» για κάθε ενδεχόμενο. Πρώτα βγήκε το ιππικό που διοικητής του ήταν ο νεαρός θείος του Όθωνα πρίγκιπας Σαξ Άλτεμπουρκ. Την άλλη μέρα αποβιβάστηκε ο στρατός, ο οποίος ήρθε με το βασιλιά για να διαδεχθεί τα αποχωρούντα γαλλικά στρατεύματα! Ξεχύθηκαν με τις τρομπέτες και τις φανφάρες τους στην ξηρά. Οι στρατιώτες του πεζικού κορδωμένοι στις γαλάζιες στολές τους, του ιππικού στις πράσινες και τους πυροβολικού στις σκούρες μπλου και οι αξιωματικοί τους με πλάκα τα χρυσά γαλόνια και τα παράσημα, τ’ αστραφτερά κράνη και τα πολύχρωμα λοφία, τους ζητωκραύγαζαν, ύστερα από τις σφαγές του Άργους, ελευθερωτές και σωτήρες.

Ο λαός μας μέσα στην απελπισία του και ψάχνοντας να ξανοίξει λίγο φως, ζητωκραύγαζε για σωτήρες του τούτους τους πραιτοριανούς, που με τα όσα ξοδέψαμε για να μας υποδουλώσουν γονάτισαν οικονομικά πολλές γενιές Ελλήνων! Πληρώνονταν από την δύστυχη και καταστραμμένη Ελλάδα, όχι μονάχα τους μισθούς που έπαιρναν από την Βαυαρία, αλλά και με επιμίσθιο ίσον με τον μισθόν που αντιστοιχούσε σε καιρό πολέμου! Οι βαυαροί μάλιστα αποφάσισαν να παραχωρήσουν το δικαίωμα στους δικούς τους αξιωματικούς να έχουν την ανωτάτη διοίκηση, και εάν είχαν ακόμα μικρότερο βαθμό από τους Έλληνες! Δηλαδή και ο τελευταίος γερμανός ανθυπολοχαγός είχε κάτω από τις διαταγές του ένα κοτζάμ δικό μας συνταγματάρχη, Ήρωα του Εικοσιένα!

Και για τούτο το στρατό, που συντάχθηκε από το συρφετό του γερμανικού λαού και για τη συντήρηση έξι κανονιοφόρων, αναγκαστήκαμε εμείς οι Έλληνες, στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ελευθερίας μας, να ξοδέψουμε όπως βεβαιώνει ο πρεσβευτής της Αυστρίας Πρόκες Όστεν σε έκθεση του στην κυβέρνηση του, όλα τα έσοδα που είχε τότε το κράτος και 30% πάνω από αυτά! Για να διώξει ο λαός μας τούτους τους πραιτοριανούς, θα κάνει κινήματα και επαναστάσεις, θα χύσει δάκρυα και αίμα. Για την ώρα όμως τους ζητωκραύγαζε γιατί τους θεωρούσε σωτήρες του από τον ζυγό των φραγκέσκων! Μια ιστορία που δυστυχώς επαναλαμβάνεται και σήμερα!

* Ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή είναι Επίκουρος καθηγητής στο Τ.Ε.Ι. Λάρισας – Από το Μονάγρι Λεμεσού- a.avgoustis@hotmail.com
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ρωσία με μια σειρά κινήσεων διπλωματικών και στρατιωτικών, επιχειρεί να προωθήσει την θέση της στο νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στην Μέση Ανατολή και στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και η προσπάθεια αποκατάστασης της σχέσης της με την Τουρκία και εμβάθυνσης της σχέσης με την Αίγυπτο.

Όπως περιέγραφε ένας ξένος αναλυτής βαθύς γνώστης της Ρωσίας, η τακτική της Μόσχας θυμίζει την προσπάθεια της για εξασφάλιση του ίδιου στάτους που είχε στην Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945, για το μοίρασμα των σφαιρών επιρροής…

Η Μόσχα με τα ανοίγματα της στην Τουρκία, έχοντας κάνει αντίστοιχες κινήσεις προς το Κάιρο, ουσιαστικά επενδύει στην δύσκολη σχέση που έχουν οι αμερικανοί τόσο με το καθεστώς Ερντογάν όσο και με τον πρόεδρο Σίσι. Ειδικά με τον τελευταίο αν και στηρίχθηκε προκειμένου να αποτραπεί ο «κίνδυνος» των Αδελφών Μουσουλμάνων, η σχέση με τις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς υπάρχει δυσπιστία για την «στεγανότητα» των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων απέναντι σε ισλαμικές επιρροές, ενώ ασκείται εντονότατη κριτική για την κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Το πάγωμα της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Αίγυπτο για δυο χρόνια(μέχρι το 2015) που περιελάμβανε την προμήθεια 10 ελικοπτέρων Apache εκσυγχρονισμό των τανκς Μ1Α1, πυραύλους Harpoon και τεσσάρων F16 προκάλεσε οργή στην Αίγυπτο και έστρεψε το Κάιρο σε αναζήτηση και άλλων επιλογών.

Η Αίγυπτος υπέγραψε συμφωνία με την Ρωσία για αμυντικό υλικό άξιας 5 δις δολαρίων, που περιλάμβανε 50 MiG -29Ms, πυραυλικά συστήματα Buk-M2E και Antey-2500, 46 ελικόπτερα Ka-52, ενώ η Γαλλία έλαβε μια σημαντική απόφαση προσφέροντας στην Αίγυπτο το υπερσύγχρονο σκάφος Mistral το οποίο είχε παραγγελθεί από την Ρωσία, αλλά δεν παραδόθηκε ποτέ λόγω του εμπάργκο που επιβλήθηκε μετά την προσάρτηση της Κριμαίας.

Αυτοί οι εξοπλισμοί υπηρετούν και την ανάγκη του προέδρου Σίσι να ενισχύσει την εξουσία του, ενισχύοντας τον ρόλο της Αιγύπτου ως περιφερειακής δύναμης… Και αυτός ο ρόλος είναι συμβατός με τις επιδιώξεις της Μόσχας στην περιοχή και στο πλαίσιο αυτό έξαλλου ο Σίσι είχε σπεύσει να προσφέρει στον πρόεδρο Πούτιν την δυνατότητα να αποκτήσει η Ρωσία μόνιμη στρατιωτική βάση είτε στην Ερυθρά Θάλασσα είτε στην Μεσόγειο.

Όμως η Ρωσία κινείται και σε στρατιωτικό επίπεδο

ΟΙ εξελίξεις στην Συρία και το γεγονός ότι όπως όλα δείχνουν μπαίνει σε κρίσιμη καμπή η σύγκρουση στην Μέση Ανατολή, οδηγεί την Ρωσία σε σχεδιασμό συστηματικής και έντονης διπλωματικής και στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή.

Όπως ανακοινώθηκε στην Μόσχα το μοναδικό αεροπλανοφόρο της Ρωσίας το «Admiral Kuznetsov» προετοιμάζεται για μια πολύμηνη αποστολή στην Ανατολική Μεσόγειο όπου θα χρησιμοποιηθεί για την πραγματοποίηση αεροπορικών επιθέσεων εναντίον του ISIS, παραμένοντας στην περιοχή τουλάχιστον μέχρι τον Ιανουάριο του 2017. Το γιγαντιαίο ρωσικό αεροπλανοφόρο μεταφέρει πυραύλους Κρουζ, 15 μαχητικά Su-33 τα οποία μπορούν να εκτελούν αποστολές ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων MiG-29K και 10 ελικόπτερα Ka-52K,Ka-27 και Ka-31

Αν και η πρόβλεψη είναι το ρώσικο αεροπλανοφόρο να επιστρέψει στην βάση του στην Βόρειο Θάλασσα έως τον Φεβρουάριο του 2017 για συντήρηση και εκσυγχρονισμό, υπάρχει ισχυρή πίεση ώστε να βρεθεί τρόπος να παραμείνει στην Μεσόγειο και να γίνουν εν πλω η σε κάποια χώρα της περιοχής οι εργασίες συντήρησης. Ο πρόεδρος της επιτροπής Άμυνας της Δούμας και πρώην διοικητής του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας ναύαρχος Βλαντιμιρ Κομόεντοφ δήλωσε στο TASS ότι το «Admiral Kuznetsov» πρέπει να παραμείνει σε σταθερή βάση στην Μεσόγειο για να προστατεύσει τα συμφέροντα της Ρωσίας.

Η Ρωσία όμως μέχρις ότου στείλει και πάλι το αεροπλανοφόρο στα παράλια της Συρίας φροντίζει να κάνει επίδειξη ισχύος έστω και από απόσταση…

Από τις αρχές Ιουλίου σε δυο τουλάχιστον επιχειρήσεις, στρατηγικά βομβαρδιστικά, απογειώθηκαν από την Ρωσία και έπληξαν στόχους στην Συρία, επιστρέφοντας κατόπιν στην βάση τους.

Έξι μεγάλου βεληνεκούς βομβαρδιστικά Tupolev Tu-22M3πεταξαν πάνω από τον ιρανικό και ιρακινό εναέριο χώρο και έπληξαν στρατόπεδα του ISIS και αποθήκες πυρομαχικών των τζιχαντιστών και επέστρεψαν με ασφάλεια στην βάση τους στην Νότια Ρωσία.

Ήταν η πρώτη φορά που η Ρωσία χρησιμοποίησε τα Tu-22M3 από τότε που επισήμως απέσυρε τις αεροπορικές δυνάμεις της από την Συρία τον Μάρτιο, αν και τελικά έχουν παραμείνει ρωσικές δυνάμεις στο λιμάνι της Ταρτούς και στην αεροπορική βάση Khmeimim.

Σε μια ακόμη εντυπωσιακή κίνηση η Ρωσία ετοιμάζει την πρώτη απάντηση της στην αντιπυραυλική ασπίδα που αποφάσισε το ΝΑΤΟ στην Σύνοδο Κορυφής της Βαρσοβίας οποία δεν αφορά άμεσα την Μέση Ανατολή αλλά συνδέεται ευθέως με την ενέχυσα της στρατιωτικής παρουσίας στα νότια σύνορα της..

Εντός του Αυγούστου η Μόσχα θα αναπτύξει μια ολόκληρη συστοιχία πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς εδάφους αέρος S-400 Triumph, που αποτελούν το τελευταίο απόκτημα του ρωσικού Στρατού, στην Κριμαία στην πόλη Φεοντόσια.

Η εγκατάσταση των υπερσύγχρονων S-400 στην Κριμαία οδηγεί σε μια σοβαρή κλιμάκωση της στρατιωτικοποίησης της Μαύρης Θάλασσας, όπου ήδη υπό την πίεση των ΗΠΑ ενισχύεται η Νατοϊκή ναυτική παρουσία και παίρνει μόνιμη μορφή, υπό τους περιορισμούς φυσικά που θέτει η Συνθήκη του Μοντρέ.

Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


29 Ιουλ 2016

Ο "σουλτάνος" έβλεπε το επόμενο πραξικόπημα στη γωνία…

Του Michael J. Koplow

Είναι δύσκολο να υπερεκτιμηθεί ο βαθμός στον οποίο οι φόβοι ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος έχουν κινητοποιήσει τις ενέργειες του Τούρκου ηγέτη Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως πολιτικού.

Οι συντηρητικοί και θρησκευόμενοι Τούρκοι έχουν ζήσει επί δεκαετίες κάτω από την σκιά του πραξικοπήματος του 1960 με το οποίο καθαιρέθηκε και εκτελέστηκε ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, στον οποίο ο Ερντογάν αναφέρεται συχνά ως έναν μάρτυρα-ήρωα και μια προειδοποιητική ιστορία.

Το «μεταμοντέρνο» πραξικόπημα του 1997 που καθαίρεσε τον πολιτικό μέντορα του Ερντογάν, τον πρωθυπουργό Νετσμετίν Ερμπακάν, και οδήγησε στην επακόλουθη φυλάκιση του Ερντογάν και την απαγόρευση να εμπλέκεται με την πολιτική [ως κατηγορούμενος] για θρησκευτική υποκίνηση, μόνο ενίσχυσε την αντίληψη μεταξύ των μη-ελίτ Τούρκων ότι το παλιό κοσμικό κατεστημένο, στο οποίο ο στρατός ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος, ποτέ δεν θα παραχωρήσει πλήρη εξουσία.

Ήταν μόνο όταν ο Ερντογάν και ο συν-ιδρυτής του κόμματός του της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) Abdullah Gül κέρδισαν το 2007 την κόντρα τους με τον στρατό σχετικά με την υποψηφιότητα του Γκιουλ για την προεδρία (στην οποία αντιτίθετο ο στρατός επειδή η σύζυγός του Gül φορά μαντίλα), που ο Ερντογάν φάνηκε να αποκτά το πάνω χέρι και να είναι σε θέση να αλλάξει για τα καλά την ισορροπία δυνάμεων με τον στρατό.

Αυτό είναι το πλαίσιο για τις πρόσφατες δίκες «Εργκένεκον» και «Balyoz», στις οποίες η κυβέρνηση κατηγόρησε Τούρκους αξιωματικούς ότι σχεδίαζαν μια σειρά από πραξικοπήματα και παραπλανητικές επιθέσεις σχεδιασμένες έτσι ώστε να ανατρέψουν το καθεστώς του ΑΚΡ -δίκες που αποδεκάτισαν τις τάξεις των αξιωματικών της Τουρκίας και που επίσης αργότερα ανατράπηκαν όταν μερικές από τις καταδίκες βρέθηκε να βασίζονται σε κατασκευασμένα στοιχεία.

Είναι επίσης το πλαίσιο του φετιχισμού του Ερντογάν με τις εκλογές και της πλειοψηφικής θεωρίας του για την διακυβέρνηση. Τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως πρόεδρος, ο Ερντογάν έχει εκφράσει επανειλημμένα το ότι οι εκλογές παρέχουν απόλυτη εξουσία και επιτρέπουν στην κυβέρνηση να λάβει οποιαδήποτε μέτρα της αρέσουν. Αν και αυτές οι συμπεριφορές ήταν εν μέρει ένας τρόπος να διαλύσει τα (σε μεγάλο βαθμό ανίσχυρα) κόμματα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας, ήταν επίσης η έσχατη γραμμή άμυνας ενάντια στον στρατό.

Ο Ερντογάν ποτέ δεν αισθάνθηκε ασφαλής από το μακρύ χέρι του στρατού και πάντα έβλεπε το επόμενο πραξικόπημα πίσω από την γωνία. Ως εκ τούτου κατέτασσε κάθε πρόκληση ως συνωμοσία, είτε προερχόταν από τον στρατό, είτε τους πρώην συμμάχους του τού κινήματος Γκιουλέν είτε ακόμα και από άοπλους διαδηλωτές στο Gezi Park.

Ο Ερντογάν πίστευε ότι θα μπορούσε να μην αντιμετωπίσει προβλήματα με τέτοιους χαρακτηρισμούς όσο θα μπορούσε να δείχνει τα υψηλά περιθώρια νίκης την ημέρα των εκλογών και να κινητοποιεί τους υποστηρικτές του σε εντυπωσιακές επιδείξεις λαϊκής ισχύος. Αυτά θα καθιστούσαν δύσκολο για τον στρατό να συνεχίσει την παράδοση των παρεμβάσεων στην πολιτική της Τουρκίας˙ η ανατροπή του Ερντογάν και του ΑΚΡ θα ήταν η επίθεση σε έναν ηγέτη με πρωτοφανή δημοτικότητα και σε ένα κόμμα που ήταν εξαιρετικά επιτυχές.

Γι’ αυτό ήταν μια έκπληξη, την Παρασκευή, όταν τα τανκς κύλισαν μέσα από τους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, τα μαχητικά F-16 πέταξαν χαμηλά πάνω από την Άγκυρα, και μια νέα οντότητα που αυτοαποκλήθηκε «Συμβούλιο Ειρήνης στην Πατρίδα» ανακοίνωσε στην τουρκική κρατική τηλεόραση ότι είχε αναλάβει όλη την χώρα. Ξαφνικά, φάνηκε ότι οι χειρότεροι φόβοι του Ερντογάν είχαν πραγματοποιηθεί και ότι οι προσπάθειές του να προστατέψει την Τουρκία από ένα πραξικόπημα είχαν προκαλέσει ακριβώς αυτό που προσπαθούσε να αποφύγει.

Ορισμένοι παρατηρητές φάνηκε να επικροτούν [2] το εξελισσόμενο πραξικόπημα. Αλλά το γεγονός ότι ο Ερντογάν έχει γίνει ολοένα και πιο αυταρχικός με την πάροδο του χρόνου και έχει συστηματικά ξεκοιλιάσει το τουρκικό κράτος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το πραξικόπημα θα ήταν μια νίκη για την δημοκρατία. Τα πραξικοπήματα δεν είναι λαϊκές επαναστάσεις˙ είναι θεμελιωδώς ανελεύθερα και είναι γενικά καταστροφικά για την μακροπρόθεσμη πολιτική ανάπτυξη μιας χώρας. Η Τουρκία σίγουρα δεν αποτελεί εξαίρεση [3].

Πράγματι, ακόμα ένα πραξικόπημα δεν θα αποτελούσε ένα μαγικό ελιξίριο για την τουρκική δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση, θα είχε απλώς οδηγήσει σε ένα διαφορετικό είδος αυταρχισμού από εκείνο που έχει τώρα η Τουρκία. Στην χειρότερη περίπτωση, θα είχε προκαλέσει έναν εμφύλιο πόλεμο. Το ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας κατήγγειλαν όλα το πραξικόπημα πολύ πριν γίνει σαφές το αποτέλεσμά του (αντί να το αγκαλιάσουν ως μια ευκαιρία να απαλλαγούν για τα καλά από τον Ερντογάν και το ΑΚΡ), αποκαλύπτει το πώς η πλειοψηφία των Τούρκων βλέπει το παραμύθι που λέει ότι ένα πραξικόπημα θα οδηγούσε σε πολιτική αποκατάσταση.

Τα ανωτέρω δεν είναι ούτε για να πούμε ότι η αποτυχία του πραξικοπήματος θα ήταν μια νίκη για την δημοκρατία. Ο Ερντογάν έχει περάσει πάνω από μια δεκαετία μιλώντας για σχέδια ανατροπής της βούλησης του λαού. Οι συνεχείς προειδοποιήσεις του φαίνονται σήμερα προφητικές, όχι παρανοϊκές.

Γι’ αυτό, σύμφωνα με μια ευρέως διαδεδομένη θεωρία στην Τουρκία, ο Ερντογάν προγραμμάτισε και ενορχήστρωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα ως έναν τρόπο για να εδραιώσει την εξουσία του. Αυτή η ιστορία είναι παρατραβηγμένη –το να κρατηθεί μια τέτοια επιχείρηση μυστική θα ήταν δύσκολο, και το να πείσει εκατοντάδες να σκοτωθούν θα ήταν ακόμη δυσκολότερο- αλλά είναι βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα είναι ο κύριος ωφελημένος από την απόπειρα.

Από τώρα και στο εξής, ο Ερντογάν θα είναι όχι μόνο ο πρόεδρος ο οποίος νίκησε με επιτυχία μια προσπάθεια να τον ανατρέψουν -θα είναι επίσης εκείνος που είχε δίκιο όλον αυτόν τον καιρό. Είναι αδιάφορο το αν οι προηγούμενες εκκαθαρίσεις του στρατού και ο εν εξελίξει πόλεμός του ενάντια στους ανούσιους αντιπάλους του γκιουλενιστές έκαναν αυτοεκπληρούμενη την προφητεία του˙ όταν επιμένει τώρα για ένα νέο σύνταγμα που κατοχυρώνει ένα προεδρικό σύστημα και ξεριζώνει τους οποιουσδήποτε ελέγχους και ισορροπίες που έχουν κάποιο νόημα, και χρησιμοποιεί την λαϊκή κυριαρχία επί του στρατού ως δικαιολογία, λίγοι θα μείνουν για να διαφωνήσουν. Οι συνεχείς αναφορές του Ερντογάν στην βούληση του λαού, δεν σημαίνουν ότι το έργο το οποίο ξεκινά ο ίδιος τώρα θα είναι δημοκρατικό.

Οι ενθουσιώδεις και ανίκανοι πραξικοπηματίες πίστευαν ότι επρόκειτο να αναμορφώσουν το τουρκικό κράτος, και οι δράσεις τους [όντως] θα επιτύχουν τον στόχο αυτό -αλλά όχι με τον τρόπο με τον οποίον το οραματίστηκαν. Περίπου όπως και ορισμένοι Αμερικανοί πολιτικοί και στις δύο πλευρές του φάσματος που ακόμα διαλαλούν την αντίθεσή τους στον πόλεμο του Ιράκ ως απόδειξη της υπέρτατης κρίσης επί της εξωτερικής πολιτικής για κάθε περίσταση, ο Ερντογάν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα γεγονότα του περασμένου Σαββατοκύριακου ως δικαιολογία για να πάρει ό, τι θέλει στο υπόλοιπο της πολιτικής βασιλείας του.

Αυτό περιλαμβάνει ένα νέο σύνταγμα, την καταστολή και την εκκαθάριση κάθε αντιπολίτευσης [4] (σχετιζόμενης με το πραξικόπημα ή οποιασδήποτε άλλης) ή μια διαφαινόμενη αναμέτρηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες [5]. Όσο υψηλά κι αν είχε ανέβει ο Ερντογάν πριν, η θέση του [τώρα] είναι υψηλότερη.

ForeignAffairs
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δύο ένοπλοι αλγερινής καταγωγής εισέβαλαν σε εκκλησία κοντά στην Ρουέν της Νορμανδίας σκοτώνοντας τον υπέργηρο ιερέα και κρατώντας ομήρους τις μοναχές. Οι δράστες έπεσαν νεκροί κατά την επέμβαση της Αστυνομίας.
Αστυνομική πηγή ανέφερε πως οι δράστες έκοψαν τον λαιμό του ιερέα με μαχαίρι.”

Εἶναι πιά ἀρίδηλο, ὁ ἰσλαμικός φανατισμός ἔχει ἐξαπολύσει κατά τῆς χριστιανικῶν καταβολῶν Δύσης τόν “πολιτισμικό” πόλεμο πού τόσα χρόνια καλλιεργοῦσαν κάποιοι μεθοδικά.
Μόνο μιά βαρειά νοητική διαστροφή, τοῦ τύπου “πολιτική ὀρθότητα”, μπορεῖ νά συσκοτίσει τόν νοῦ καί νά μήν δεῖ κάτι τέτοιο στήν εὐρωπαϊκή καθημερινότητα.

Στόν “Ἀντιφωνητή” γιά χρόνια χλευάζουμε τά παραμύθια γιά τίς Ἀλκάιντες καί καταγράφουμε τίς κραυγαλέες προβοκάτσιες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, κυρίως στίς ΗΠΑ, ὅπου στήνονταν ὑποθέσεις γιά νά παγιδέψουν ἀφελεῖς μουσουλμάνους σέ τρομοϋποθέσεις.
Προσπαθήσαμε νά δείξουμε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον τά ἀφεντικά ἐπεδίωκαν μιά ἰσλαμοχριστιανική σύγκρουση, γιά νά παραμείνουν αὐτοί ἥσυχοι στό ταμεῖο.

Δυστυχῶς, μιάμιση δεκαετία μετά τήν ἱστορική ἀπάτη τῆς 11ης Σεπτεμβρίου, φαίνεται νά ἐπετεύχθη ὁ στόχος τους.

Ὁ φανατισμός τοῦ πολιτικοῦ ἰσλάμ, ὁ πρωτογονισμός τῶν ἀφροασιατικῶν ἐθνῶν, ἡ νατοϊκή ὕβρις τῶν εὐρωπαϊκῶν κυβερνήσεων, ὁ ἐποικισμός τῆς γηραιᾶς ἠπείρου ἀπό λαθρομετανάστες, ἡ ἐπιβεβλημένη πολυπολιτισμικότητα κι ὁ ἐθνοθρησκευτικός ἀποχρωματισμός στίς κοινωνίες μας, ἡ παραίτηση τοῦ τρυφηλοῦ Εὐρωπαίου ἀπό τήν ταυτότητά του καί κάθε διάθεση ὑπεράσπισής της ἔχουν διαμορφώσει τό πεδίο τῆς μάχης.

Τό πλεονέκτημα ΔΕΝ τό ἔχει ἡ πλούσια Εὐρώπη, γιατί δέν ἔχει ἠθικό, δέν θέλει κἄν νά βλέπει τόν ἐχθρό, δέν διαθέτει ἡγεσία πού θά τήν διασώσει. Καθοδηγεῖται ἀπό πράκτορες τοῦ γκλομπαλισμοῦ, ὁ ὁποῖος φοβᾶται τόν Εὐρωπαῖο πολίτη ἀκόμα καί σήμερα, πολύ περισσότερο πάντως ἀπό τήν ἀσιατική κοινωνία τῆς μάζας.

Ὅταν οἱ κάφροι τοῦ Ἀλλάχου Ἀκμπάρ διαλύσουν - σέ ἀγαστή συνέργεια μέ τίς ἡμέτερες ἐλίτ - τίς κοινωνίες μας κι ἐξαλείψουν τίς ἐλευθερίες καί τά δικαιώματά μας, τότε θά ἔρθουν οἱ σκηνοθέτες τοῦ πολέμου νά δρέψουν τούς καρπούς τῶν μεθοδεύσεών τους.

Πηγή "Αντιφωνητής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το αποτυχημένο πραξικόπημα στη Τουρκία προκάλεσε σειρά τεκτονικών μετατοπίσεων, στις γεωπολιτικές πλάκες της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής, που ακόμα βρίσκονται σε εξέλιξη. Η σημαντικότερη εξ αυτών είναι η ανοιχτή εχθρότητα του «πληγωμένου σουλτάνου» προς τις ΗΠΑ και η πρόθεσή του να πλεύσει προς την αγκαλιά της Μόσχας.

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Αν η συγκεκριμένη τουρκική στροφή αποκτήσει διάρκεια τότε βρισκόμαστε στην αρχή μιας κομβικής αλλαγής στις ευρύτερες ισορροπίες της Δύσης με την Ανατολή. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ και τα ισχυρά παγκόσμια κέντρα χρηματοπιστωτικής ισχύος, επιτρέψει αυτόν τον αναπροσανατολισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής προς την ρωσική άρκτο. Πριν απαντήσουμε, οφείλουμε προηγουμένως να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους φθάσαμε σ’ αυτό το σημείο.

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία έπαιξε έναν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του τρίτου ισλαμικού άξονα έναντι του, κυρίως αραβικού, σουνιτικού, με επίκεντρο την Σαουδική Αραβία, και του σιιτικού, με κέντρο το Ιράν. Στόχος της ενίσχυσης του τουρκικού παράγοντα από τη Δύση υπήρξε η υπονόμευση της ρωσικής επιρροής στον πρώην σοβιετικό χώρο, μεταξύ των τουρκογενών μουσουλμάνων από την Κριμαία και τον Καύκασο μέχρι τα Ουράλια και το Ουζμπεκιστάν. Επιρροή που εκτεινόταν επίσης και στα Βαλκάνια – Βοσνία, Αλβανία, Κόσσοβο, Σκόπια, Βουλγαρία- και εκτός τη ρωσική παρουσία υπονόμευε και την ευρωπαϊκή πολιτική.

Έτσι, η οικονομική και πολιτισμικό-θρησκευτική επέκταση της Τουρκίας γινόταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Οι μεντρεσέδες του Γκιουλέν για παράδειγμα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη μιας νέας διεκδικητικής γενιάς μουσουλμάνων, με γερές υπερατλαντικές διασυνδέσεις. Το σχέδιο γενικά δεν ήταν καινοφανές. Το είχε εκπονήσει και χρησιμοποιήσει η Βρετανική Αυτοκρατορία από τον 19ο αιώνα για το «Great Game», και αργότερα το χρησιμοποίησε και η Γερμανία, μέχρι και το 1944. Αλλά και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής ο αναβαθμισμένος ρόλος της Τουρκίας στόχευε τα μπααθικά καθεστώτα, που συνιστούσαν πάντοτε τη σοβαρότερη απειλή για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ λόγω της συνοχής και του εθνικισμού τους.

Τις δεκαετίες αυτές η νέα Τουρκία μετασχηματιζόταν και εσωτερικά. Οι μάζες της Ανατολίας, με υψηλότερη δημογραφική αύξηση από τα παράλια, προόδευαν οικονομικά και εν τέλει κέρδισαν και την πολιτική εξουσία στο πρόσωπο του φιλόδοξου και φανατικού μουσουλμάνου Ερντογάν. Ο δυτικός σχεδιασμός δεν έπαψε να εφαρμόζεται, παρά τις ιδιοτροπίες του νεο-οθωμανού, που οραματιζόταν την προαγωγή του σε σουλτάνο και χαλίφη.

Οι Αμερικανοί θα πιστεύουν για πολύ καιρό ότι η Τουρκία, παρ’ όλες τις επί μέρους παρασπονδίες, όπως η απαγόρευση της βάσης Ιντσιρλίκ για χρήση από τον αμερικανικό στρατό για επιχειρήσεις στο Ιράκ ή οι στενές οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα, είναι ακόμη ελεγχόμενη και βέβαια πάντα χρήσιμη.

Στη διάρκεια μάλιστα της «Αραβικής Άνοιξης» η αίγλη της Άγκυρας εκτοξεύεται. Μέχρι, όμως, που ο Σίσι ανατρέπει τον Μόρσι και ο Πούτιν σώζει τον Άσαντ. Το παιχνίδι τότε αλλάζει ραγδαία. Κι ο Ερντογάν κάνει το λάθος να μην το παραδεχθεί εγκαίρως. Και τα βάζει με όλους. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει σχεδόν παντού και το σπουδαιότερο να βάζει σε σοβαρό κίνδυνο τον μεγάλο σχεδιασμό.

Η εμμονή του στη μη δημιουργία κουρδικής οντότητας στα καντόνια της βόρειας Συρίας προκαλεί σοβαρές παρενέργειες στην διευθέτηση του μεταπολεμικού χάρτη της Μεσοποταμίας. Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί, όμως, συνεργάζονταν ανοιχτά με τις δυνάμεις των Κούρδων στη Συρία και όχι μόνον γιατί δεν διατίθενται άλλες χερσαίες δυνάμεις για να κάνουν τη δύσκολη δουλειά εναντίον του «Ισλαμικού Κράτους».

Ένας επιπλέον λόγος είναι γιατί και οι δύο επιθυμούν να δουν σύντομα κατασκευασμένο τον αγωγό που θα συνδέει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου του Ισραήλ προς τη Τουρκία, μέσω της Κύπρου. Εδώ εντάσσεται και η πίεση για λύση του Κυπριακού μέχρι το τέλος του έτους. Η Κύπρος, άλλωστε, έγινε ήδη πολύ πιο απαραίτητη στους σχεδιασμούς ΗΠΑ-Ισραήλ, μετά από την εγκατάσταση ισχυρής ρωσικής στρατιωτικής δύναμης στα παράλια της Συρίας.

Η δημιουργία του αγωγού, πέρα από τα οικονομικά οφέλη, θα κάνει την Τουρκία περισσότερη εξαρτημένη από το Ισραήλ και τη Δύση, ενώ ταυτόχρονα θα την μετατρέψει σε ενεργειακή οδό προς την Ευρώπη, και άρα θα τη βάλει σε μόνιμο ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Το διακύβευμα είναι, προφανώς, πολύ μεγάλο.

Ο Ερντογάν, απογοητευμένος από την αμερικανική πίεση, έχοντας χάσει και την ελπίδα να μεταφέρει το φυσικό αέριο του Κατάρ μέσω της Συρίας, έψαχνε σανίδα σωτηρίας. Μαζί με τις σχέσεις με το Ισραήλ προσπάθησε να αποκαταστήσει και αυτές με τη Ρωσία, με εκείνη την περίπου συγνώμη για το καταρριφθέν αεροσκάφος. Ίσως αυτή να ήταν η στιγμή που δόθηκε και «το πράσινο φως» για την εκδήλωση στρατιωτικού πραξικοπήματος από χολωμένους κεμαλιστές αλλά και, συνδεδεμένους με τη Δύση, οπαδούς του Γκιουλέν.

Το τι συνέβη στο παρασκήνιο θα αργήσουμε να το μάθουμε, αν το μάθουμε ποτέ επακριβώς. Τώρα, αυτό που προέχει είναι να δούμε προς τα πού πάνε τα πράγματα. Για τη Ρωσία, τα γεγονότα της Τουρκίας ήταν θεόσταλτο δώρο. Βασικός στόχος του Πούτιν είναι η αποτροπή του πολλαπλασιασμού των ανοιχτών μετώπων. Γνωρίζει ότι αυτό επιδιώκουν τα «γεράκια», με πρώτο βιολί τη φοβερή κα Νούλαντ.

Ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει μάλλον ψευδαισθήσεις για το ποιόν και την αξιοπιστία του Ερντογάν. Ούτε για το πόσο μακριά μπορεί να πάει η Άγκυρα στις επιλογές της εξωτερικής της πολιτικής. Αλλά από την άλλη, όσο και να κρατήσει, μια φιλική προς τη Μόσχα Τουρκία τού προσφέρει τη δυνατότητα να επικεντρωθεί στο σημαντικότερο για τη Ρωσία πρόβλημα της Ουκρανίας. Παράλληλα, εμφανίζει τη Μόσχα ανοιχτή προς το Ισλάμ, και πυροδοτεί εσωτερικές εντάσεις στο ΝΑΤΟ.

Ο Ντούγκιν, παρά τη μεγαλοστομία του, έχει μάλλον δίκιο στα όσα πρόσφατα είπε για το ότι είναι προς το συμφέρον της ρωσικής πολιτικής να ακολουθήσει το παράδειγμα του Λένιν. Εννοούσε τη συμφωνία του 1921 με τον Κεμάλ για να διασφαλίσει τα σύνορά του στον Καύκασο και να κερδίσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της σοσιαλιστικής Ρωσίας.

Από τη συμφωνία αυτή κέρδισαν τότε και ο Λένιν και ο Κεμάλ -αυτοί, βέβαια, που έχασαν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή τους, ήταν οι χριστιανοί της Μικράς Ασίας. Εκεί, ωστόσο, που σίγουρα αυταπατάται, είναι στη βεβαιότητα της προοπτικής μιας στρατηγικής σχέσης μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας στο πλαίσιο του ευρασιανισμού.

Όπως συνέβη και στο παρελθόν –το 1800, το 1831, αλλά και το 1921– η συμμαχία Τουρκίας και Ρωσίας κράτησε ελάχιστα. Και αυτό οφείλεται σε δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι τα ριζικά αντίθετα συμφέροντα των δύο χωρών. Φαντάζει αδύνατο οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Τσετσένοι, οι Νταγκεστανοί ισλαμιστές και οι ομοϊδεάτες τους της Κεντρικής Ασίας, που επηρεάζουν καθοριστικά την τουρκική πολιτική, να συμβιβαστούν με την ιδέα της φιλορωσικής συμπόρευσης.

Ο δεύτερος και σημαντικότερος είναι η σημασία που έχει η Τουρκία για τη Δύση. Χωρίς την Τουρκία, οι ΗΠΑ θα έχουν σοβαρότατο πρόβλημα στην ανάσχεση της Ρωσίας στην Ουκρανία, την Μαύρη Θάλασσα, την Υπερκαυκασία, και κυρίως στο Αζερμπαϊτζάν, και την Κεντρική Ασία. Το ρωσικό Ναυτικό θα κινείται με μεγαλύτερη άνεση στα Στενά και στο Αιγαίο μέχρι τη Συρία.

Στον βαλκανικό χώρο, η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Τουρκίας μπορεί να προκαλέσει σοβαρές συγκρούσεις στα κέντρα εξουσίας –ιδιαίτερα μεταξύ των Αλβανών. Τέλος, θα αλλάξει αναγκαστικά όλος ο σχεδιασμός στη Μέση Ανατολή. Ένα «τετράγωνο» Μόσχας- Άγκυρας-Τεχεράνης-Δαμασκού (πιθανώς πεντάγωνο με το Πεκίνο) δεν είναι απλά ένας δυτικός και ισραηλινός εφιάλτης, είναι η ίδια η κόλαση.

Η θητεία του Ομπάμα, ενός προέδρου που είχε ως σκοπό να απαλύνει τις συνέπειες του χοντροκομμένου ιμπεριαλισμού του Μπους, κατά τα φαινόμενα θα τελειώσει με την πιο παταγώδη αποτυχία, μετά και από το τουρκικό πραξικόπημα – που μπορεί να ολοκληρωθεί με την εκλογή του Τραμπ.

Ωστόσο, κανείς πρόεδρος και κανένα παγκόσμιο κέντρο εξουσίας δεν θα αποδεχθεί ελαφρά τη καρδία την έστω και για λίγο απώλεια της Τουρκίας. Για την αποκατάσταση της «φυσικής τάξης των πραγμάτων» θα βγουν όλα τα όπλα: ο οικονομικός πόλεμος, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κούρδων, η πολιτική απομόνωση, αντιπαραθέσεις με γείτονες.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει και να δούμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μια πιθανή κρίση που θα έφθανε στα πρόθυρα της στρατιωτικής αντιπαράθεσης και η οποία θα επέβαλε την έξωθεν παρέμβαση και θα έβαζε πάλι το ταύρο στο στάβλο του, ίσως να μην είναι εκτός των επιλογών κάποιων. Έτσι κι αλλιώς, ο «πληγωμένος σουλτάνος» θα είναι ακόμη για καιρό αρκετά οργισμένος ώστε να αδυνατεί να σκεφτεί ψύχραιμα.

Για τον λόγο αυτό ας είναι πιο συγκρατημένοι όσοι συμπεραίνουν ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται μετά από τα γεγονότα της Τουρκίας κι ας προετοιμάζονται για την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

Πηγή Σωτήρης Δημόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Και πάνω εκεί που όλοι εμείς οι «άπιστοι Θωμάδες» ήμασταν έτοιμοι να πειστούμε από το «πες-πες» τόσο του Γ.Γ. ΝΑΤΟ κ. Stoltenberg (καλά αυτός την δουλειά του κατοχυρώνει), όσο κυρίως της ίδιας της Ελληνικής Κυβέρνησης ότι οι προσφυγικές ροές σταμάτησαν λόγω… της ναυτικής νατοϊκής επιχείρησης στο Αιγαίο, έρχεται ξανά η Τουρκία να ξεκαθαρίσει για το ποιος ανοιγοκλείνει την «στρόφιγγα» (επιτρέψτε μου την έκφραση) των ροών αυτών!

Από την αρχή της εβδομάδας είχαμε κατά μέσο όρο 200 αφίξεις την ημέρα, κυρίως στη Λέσβο και στη Χίο, όταν αυτές είχαν σχεδόν μηδενιστεί τους προηγούμενους 3 μήνες, επισημαίνοντας ότι στις περιοχές αυτές περιπολούν για επιτήρηση τα πλοία της νατοϊκής ναυτικής δύναμης SNMG2! Το γεγονός αυτό έχει προκαλέσει εύλογες ανησυχίες στις ελληνικές αρχές αλλά οι διαρρέοντες κυβερνητικοί ισχυρισμοί (οι οποίοι υιοθετούνται με ευκολία από μερίδα ΜΜΕ) ότι η αύξηση οφείλεται αποκλειστικά στην κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα δεν ευσταθούν. Αυτοί οι ισχυρισμοί θα μπορούσαν να έχουν βάση αν η αύξηση των προσφυγικών ροών παρατηρείτο τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά την 15 Ιουλίου και όχι δέκα ημέρες μετά όταν όλες οι εμπλεκόμενες τουρκικές υπηρεσίας ασφαλείας είναι ξανά στις «θέσεις τους».

Ο Ερντογκάν παρά την φαινομενική του αδιαφορία στις πιέσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ, για αυτοσυγκράτηση και σεβασμό των αρχών του κράτους δικαίου μετά τον ανηλεή διωγμό επί δικαίων και αδίκων, την ισοπεδωτική αντιμετώπιση όσων θεωρεί αντιφρονούντες και οπωσδήποτε την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, γνωρίζει ότι είναι απομονωμένος και τα περιθώρια ανοχής της Δύσης έχουν εξαντληθεί. Ψάχνει εναγωνίως διεθνή στηρίγματα, έστω και ευκαιριακά στην Ρωσία του Πούτιν και ταυτόχρονα αρχίζει να ανοίγει σταδιακά την «στρόφιγγα» των προσφυγικών ροών για να «εκβιάσει» πρωτίστως την Ελλάδα και μέσω αυτής την ΕΕ.

Την Τρίτη 26 Ιουλίου μάλιστα ξεπερνώντας το μονίμως γνωστό του θυμωμένο ύφος, σε έξαλλη κατάσταση (κάτι που λατρεύουν οι οπαδοί του) κατηγόρησε την Ένωση για μη … τήρηση (sic!) των συμφωνηθέντων σχετικά με την οικονομική βοήθεια προς την Τουρκία για το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα ανακατεύοντας με απειλητική διάθεση κατά την προσφιλή του τακτική και την Ελλάδα, με λάθος όμως αναγωγή (αναφέρθηκε σε οικονομική κρίση). Σαν υπόμνηση το τι μπορεί να κάνει και το ποιος ελέγχει τις ροές προσφύγων προς την Ελλάδα και την Ευρώπη είχαμε ταυτόχρονα αυτή την αξιοσημείωτη αύξηση αφίξεων προσφύγων και παρανόμων μεταναστών από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Με λίγα λόγια, ο Τούρκος πρόεδρος απειλεί ευθέως και σαφώς την Ευρώπη ότι θα επιτρέψει την διακίνηση των προσφύγων και παράνομων μεταναστών με ότι αρνητικές επιπτώσεις θα έχει αυτό πρωτίστως για την Ελλάδα και δευτερευόντως για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Η ελληνική κυβέρνηση, εντελώς λανθασμένα κατά την άποψη μου, από την αρχή της προσφυγικής κρίσης ποτέ δεν κατήγγειλε στους διεθνείς οργανισμούς και τα αρμόδια fora την Τουρκία για τον ρόλο της σε αυτό το τεράστιο εμπόριο ανθρώπινου πόνου. Οι τουρκικές αρχές γνώριζαν εξ αρχής που κατασκευάζονταν οι λαστιχένιες λέμβοι «μίας χρήσεως» από ποιους συγκεκριμένους όρμους ξεκινούσαν το επικίνδυνο για τις ζωές των επιβαινόντων ταξίδι καθώς επίσης και τους διακινητές (που τελικά δεν ήταν… Ελβετοί ή Σκανδιναβοί αλλά πολίτες της Τουρκίας). Ουδέποτε η Τουρκική Ακτοφυλακή έλαβε μέτρα αποτροπής απόπλου αυτών των αυτοσχεδίων λέμβων αλλά μάλλον ενθάρρυνε την αναχώρηση, ενώ ουδέποτε συνεργάστηκε με την αντίστοιχη Ελληνική. Όταν θέλησαν να σταματήσουν την διακίνηση πολύ απλά… το έκαναν. Έτσι φθάσαμε σήμερα να τρέμουμε μην μας φορτώσει ο Ερντογκάν άλλους 50 χιλιάδες και για να μην μας «κακιώσει» συνεχίζουμε να σιωπούμε για τον νέο αυτό εκβιασμό.

Για να μην υπάρξει αμφιβολία για το πού και το πώς το… πάνε οι Τούρκοι, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της «Καθημερινής», η τουρκική κυβέρνηση ανακάλεσε τους Τούρκους αξιωματούχους που βρίσκονται στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου στα πλαίσια της συμφωνίας επανεισδοχής μεταξύ ΕΕ -Τουρκίας για το προσφυγικό με επίσημη αιτιολογία ότι έληξαν τα διαβατήρια τους! Θα με ρωτήσετε βέβαια, καλά «αφού αυτών έληξαν τα διαβατήρια γιατί δεν …έστειλαν άλλους που τα δικά τους έχουν ανανεωθεί» ή δεν τα ανανέωσαν επί τόπου; Και πότε άραγε αυτοί θα επιστρέψουν; (παράδοξο… διερωτόμαστε πότε οι Τούρκοι αξιωματούχοι θα επιστρέψουν στα… νησιά μας!). Τις απαντήσεις μάλλον θα πρέπει να τις δώσει το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη το οποίο κατά πως φαίνεται καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες να υποβαθμίσει την σημασία αυτής της τουρκικής αιφνιδιαστικής ενέργειας η οποία ουσιαστικά παγώνει τις διαδικασίες επανεισδοχής, ακόμα και αυτές τις λίγες βέβαια που πραγματοποιούνταν.

Δυστυχώς και σε αυτό το θέμα ακολουθούμε την στρατηγική του «βλέποντας και κάνοντας». Η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει άμεσες πρωτοβουλίες και να θέσει το ζήτημα αυτό στους εταίρους της και στους αρμόδιους θεσμούς της ΕΕ (θα μου πείτε πάλι για ποια… Ένωση μιλάς) με έμφαση στους κινδύνους που προκύπτουν από την για ακόμα μία φορά εκβιαστική αυτή στάση της Άγκυρας!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επανεξέταση των σχέσεων με το Ισλάμ, αναστολή της ξένης χρηματοδότησης για την κατασκευή τεμένων σε γαλλικό έδαφος και συντριβή του "εχθρού" στο εξωτερικό είναι το τρίπτυχο της πολιτικής που έθεσε ο Γάλλος πρωθυπουργός Manuel Valls, σε συνέντευξή του στη "Le Monde".

"Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς και θα ζήσουμε κι άλλες επιθέσεις. Αλλά εμείς θα κερδίσουμε. Επειδή η Γαλλία έχει μια στρατηγική για να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο", επεσήμανε ο Γάλλος πρωθυπουργός και πρόσθεσε: "Πρέπει, πρώτα, όμως να συνθλίψουμε αυτόν τον εχθρό στο εξωτερικό", είπε, ξεκαθαρίζοντας πως "η κυβέρνηση των Παρισίων δεν θα είναι αυτή που θα δημιουργήσει ένα γαλλικό Γκουαντάναμο".

Ο Valls απάντησε και στον πρώην πρόεδρο της Γαλλίας και νυν ηγέτη της γαλλικής Δεξιάς, Nicolas Sarkozy, ο οποίος εξαπέλυσε πυρά κατά της κυβέρνησης κατηγορώντας την για αδράνεια.

"Ο Nicolas Sarkozy έχει χάσει την υπομονή του", τόνισε και πρόσθεσε: "Δεν τίθεται θέμα να περιορίσουμε απλά τους υπόπτους σε στρατόπεδα. Ό,τι ενισχύει την αποτελεσματικότητά μας αξίζει να διατηρηθεί, αλλά υπάρχει μία απαραβίαστη γραμμή: το κράτος δικαίου. Ως εκ τούτου, ο περιορισμός των ατόμων σε κέντρα με βάση την υποψία και μόνο είναι ηθικά και νομικά απαράδεκτη".

Για τον Γάλλο πρωθυπουργό, "η καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης θα είναι το έργο μιας γενιάς" και πρέπει να υπάρξουν προγράμματα "πρόληψης και προγράμματα "αντι-ριζοσπαστικοποίησης".

Ο Valls πιστεύει επίσης ότι "απαιτείται μια επανεξέταση της σχέσης της Γαλλίας με το Ισλάμ επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση εξετάζει την απαγόρευση της χρηματοδότησης των τεμενών από το εξωτερικό για ένα χρονικό διάστημα που θα καθοριστεί."

Παράλληλα, ο M. Valls παραδέχτηκε την αποτυχία της κυβέρνησης στην παρακολούθηση ενός εκ των δραστών της Νορμανδίας.

Η απόφαση της γαλλικής δικαιοσύνης, αρμόδιας για θέματα τρομοκρατίας να απελευθερώσει τον έναν από τους δράστες του σφαγιασμού ιερέα στη Νορμανδία και να τον θέσει σε κατ' οίκον περιορισμό φορώντας του ηλεκτρονικό βραχιολάκι, είναι μια "αποτυχία, πρέπει να το παραδεχτούμε", δήλωσε.

"Αυτό πρέπει να ωθήσει τους εισαγγελείς να έχουν μια διαφορετική προσέγγιση, ανά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη τις πολύ προωθημένες μεθόδους απόκρυψης των τζιχαντιστών", υπογράμμισε ο Βαλς ο οποίος αρνείται εντούτοις "την ευκολία να καταστήσει αυτούς τους δικαστές υπεύθυνους για την τρομοκρατική αυτή ενέργεια".

Ο ένας από τους τζιχαντιστές δράστες, ο 19χρονος Γάλλος Αντέλ Κερμίς είχε φυλακιστεί για περίπου δέκα μήνες εν αναμονή της δίκη του γιατί είχε επιχειρήσει δύο φορές πέρυσι να μεταβεί στη Συρία. Είχε βγει από τη φυλακή τον Μάρτιο, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό με ηλεκτρονικό βραχιολάκι. Η εισαγγελία είχε ασκήσει έφεση μάταια για την αποφυλάκισή του υπό όρους.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η διακήρυξη της ουδετεροθρησκείας 
στο Σύνταγμα και οι κίνδυνοι

Θα επιμείνω και σήμερα στο ζήτημα των σχέσεων κράτους - Εκκλησίας, καθώς η ήπια προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ στην πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση καθησύχασε πολλούς. Από τον εξαγγελόμενο χωρισμό και τη διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών, στα οποία επέμενε παρασκηνιακά ο αρμόδιος υπουργός, μέχρι τη γενικόλογη διακήρυξη Τσίπρα για κράτος αυστηρά ουδετερόθρησκο και την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου υπάρχει απόσταση μεγάλη, δεν γεννάται θέμα.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει θέμα. Υπάρχει και πολλαπλό. Και αναφορικά με την Εκκλησία της Ελλάδος και αναφορικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Αρχίζω από αυτονόητα ερωτήματα: Η ουδετεροθρησκεία του κράτους σημαίνει κατάργηση της διδασκαλίας του Κορανίου στα δημόσια σχολεία της Θράκης; Σημαίνει ερμηνευτικά επίσης κατάργηση του ιερού ισλαμικού νόμου (σαρία), που στη μετριοπαθή εκδοχή του (αστικά δικαιώματα) εφαρμόζεται στη Θράκη από κρατικό λειτουργό (μουφτής); Οποιος πει «ναι», επειδή δεν του αρέσει αυτό το καθεστώς και πρεσβεύει την κοσμικότητα, θα πρέπει να θυμάται ότι με αυτό το νομικό καθεστώς δεν βγήκε μισός τζιχαντιστής από τη μειονότητα. Το αντίθετο: Νέος μουσουλμάνος από τον Αρατο της Ροδόπης έπεσε νεκρός από σφαίρες ακραίου στο Μόναχο προχθές.

Τι, άραγε, επιδιώκουμε με τη διακήρυξη της ουδετεροθρησκείας στο Σύνταγμα; Να βάλουμε μπελάδες στο κεφάλι μας; Να ανοίξουμε τον ασκό του Αιόλου; Και κάτι ακόμη: Η ελληνική δημοκρατία έχει εισαγάγει στο νομικό της πλαίσιο την έννοια της «θετικής διάκρισης». Εκατό τουλάχιστον μουσουλμάνοι μαθητές εισάγονται πλέον των επιτυχόντων σε θέσεις στα πανεπιστήμια, εντασσόμενοι στην ελληνική κοινωνία αντί να σπουδάζουν στην Τουρκία. Το αυτό ισχύει και για τους ιμάμηδες που φοιτούν στη σχολή μουσουλμανικών σπουδών του ΑΠΘ. Κανείς φωστήρας δεν καταλαβαίνει ότι στην πρώτη προσφυγή πολίτη με βάση το νέο Σύνταγμα θα κινδυνεύσει να καταρρεύσει κρατική πολιτική ενός αιώνα για τα καπρίτσια ορισμένων κολλημένων; Στα καθημάς, τι να πω! Η κατάργηση του θρησκεύματος στις ταυτότητες πρώτα και τώρα η κατάργηση της επιλογής μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού όρκου αποτελούν αλλοίωση ταυτότητας.

Η μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών από ομολογιακό μάθημα σε κάτι άλλο και η κατάργηση της προσευχής επίσης ταρακουνούν θεμέλια. Και, μάλιστα, σε μια εποχή που ο κόσμος ψάχνει τις απαντήσεις εντός του γιατί εκτός «σώθηκαν». Αχρείαστη αριστεροσύνη τα βρίσκω όλα αυτά. Δεν θα πάρει κανείς παράσημο. Οταν, μάλιστα, οι εξελίξεις στη Γαλλία και τη Γερμανία μάς δείχνουν ότι ο τζιχαντισμός γοητεύει και κερδίζει έδαφος εκεί όπου το κράτος παραμένει θρησκευτικά ουδέτερο, προσωπικά διερωτώμαι τι κάνουμε εμείς εδώ... Βάζουμε φωτιά στα μπατζάκια μας;

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Στην θερμή γεωπολιτική αστάθεια της ευρύτερης περιοχής μας προστίθενται ραγδαία αποσταθεροποιητικά ρήγματα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Γαλλία συνταράσσεται, ο αποκεφαλισθείς ιερέας είναι το 236 θύμα των τζιχαντιστών τους τελευταίους μήνες. Η Βρετανία ψάχνεται. Η Ιταλία κατατρύχεται από σοβαρή τραπεζική κρίση. Ενώ η ηγεμονεύουσα Γερμανία μόλις ένιωσε με το μακελειό του Γερμανοιρανού το πρώτο ισχυρό δάγκωμα.

Η Γηραιά ήπειρος στροβιλίζεται στις αβεβαιότητες αλλά οι ηγεσίες της είναι φευ, κατώτερες των περιστάσεων. Η τάχα Ενωμένη Ευρώπη είναι πολυραγισμένο γυαλί.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ανατροφοδοτεί τον αυταρχισμό του επικυρίαρχου και συνεπώς την επικινδυνότητά του. «Πονηρά φύσις» λέει ο Αισχίνης - και ο σουλτάνος παραείναι πονηρά φύσις - «μεγάλης εξουσίας επιλαβομένη δημοσίας απεργάζεται συμφοράς»(Κατά Κτησιφώντος,147). Ο διεστραμμένος δηλαδή που αποκτά μεγάλη εξουσία, προξενεί μεγάλες εθνικές συμφορές.

Ο Ερντογάν είναι σήμερα παρά ποτέ επιρρεπής σε τυχοδιωκτική συμπεριφορά. Έχει όμως απέναντί του το κεμαλικό κράτος, σε φάση ενεργού αναμονής, και κυρίως τον Ιμάμη της Πενσυλβάνιας που παρά τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις οπαδών του σε Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Εκπαίδευση παραμένει αναμφισβήτητα ισχυρός. Η τρομοκρατία αποτέλεσμα μερικής αποστασιοποίησής του από το ISIS, το κουρδικό όλο και πιο απειλητικό και βεβαίως το προσφυγικό, όλα πελώρια εσωτερικά προβλήματα.

Στις διεθνείς του σχέσεις εντείνονται οι εμπλοκές με ΗΠΑ, Ε.Ε, ΝΑΤΟ. Δεδομένου του χαρακτήρα του ανδρός η μετάπτωσή του δια του αυταρχισμού από τον κοινοβουλευτισμό στην δικτατορία είναι πανεύκολη. Συντελείται δια διολισθήσεως. Περισσεύει η ύβρις. Και «ύβρις φυτεύει τύραννον» λέει ο Σοφοκλής(Οιδίπους τύραννος,813).

Είναι διφορούμενες οι σχέσεις του με Ρωσία. Οργιάζει πάντως η φημολογία ότι οι Ρώσοι προειδοποίησαν για το γεγονός την ΜΙΤ. Γιατί όμως δεν έλαβε τα μέτρα του;

Ο ισλαμοοθωμανός στήνει ένα καθαρά ισλαμικό κράτος, το πρώτο στον πλανήτη με κραυγαλέα προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Όπως όμως έλεγε ο Σόλων (Πλουτάρχου Αποσπάσματα) «Καλόν μεν είναι την τυραννίδα χωρίον, ουκ έχει δε απόβασιν»(= ωραίο μέρος η τυραννία, αλλά δεν έχει έξοδο…).

Παραστατικότερος του Σόλωνος, ο Μέγας Φώτιος: «Ανέβησαν πολλοί επί το δένδρον τούτο, ο εστί καλούμενον τυραννίς, κατέβη δε ουδείς πάλιν». Οι πάντες γκρεμοτσακίστηκαν. Δεν θα ξεφύγει ούτε ο τούρκος…

Πάντως οι εξελίξεις στη γείτονα δημιουργούν σοβαρό στρατηγικό κενό για τη Δύση, που μόνο η Ελλάδα μπορεί να το καλύψει. Γι΄ αυτό πρέπει άνευ υπαιτίου βραδύτητος να εκπονηθεί μια στρατηγική σε κλίμα εθνικής συνεννόησης. Αυτό προέχει συνταγμάτων, εκλογικών νόμων και άλλων δαιμονίων.

Ο Τούρκος λογαριάζει ότι η Ευρωπαίοι τον θεωρούν αναντικατάστατο για το προσφυγικό και περιμένει να τον προσκυνήσουν.

Ωστόσο, αν οι Δυτικοί θέλουν να εξαφανίσουν τις προσφυγικές ροές, είναι στο χέρι τους. Πρώτον ενεργοποιούν σοβαρά την ρωσο-αμερικανική Συμμαχία και τερματίζουν το δράμα της Συρίας που παράγει τις μείζονες ροές. Δεύτερον εμποδίζουν -μέσα έχουν- τυχόν εκβιαστικό άδειασμα προσφύγων που θα επιχειρήσει ο σουλτάνος.

Ο Ερντογάν εμπεδώνει μιαν απολυταρχία τυράννου, αλλά είναι πιο αδύναμος από ποτέ, σίγουρα όμως πιο απρόβλεπτος, πιο διεκδικητικός, πιο μακιαβελικός.

Η Τουρκία έχει μακρά παράδοση εξαγωγής εσωτερικών προβλημάτων. Επομένως τίποτε δεν αποκλείεται και προς τις τρεις κατευθύνσεις: Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη. Η Θράκη είναι πιο ευάλωτη λόγω της μακροχρόνιας αδράνειάς μας και της ταυτόχρονα συστηματικής και εμμονικής διάβρωσης του ελλαδικού κρατικού imperium από τους πράκτορες και τους μηχανισμούς της Άγκυρας. Οι χειραγωγούμενες πρόσφατες κινήσεις στους κύκλους της μειονότητας, ελπίζουμε να αφυπνίσουν το κοιμώμενο ελληνικό κράτος και να αποφασίσει επιτέλους να (αντι)δράσει.

Υπερδραστήριοι ψευτομουφτήδες, υιός Σαδίκ, βουλευτές μοναδικοί μουσουλμάνοι-ντροπή στα κόμματά μας- που άφησαν ορφανές από Χριστιανούς Ξάνθη και Ροδόπη, υπονομευτικής δράσης τράπεζα Ziraat Bank, αλωνίζουν. Ο τούρκος Γεν. Πρόξενος λειτουργεί ως κράτος εν κράτει. Κώδωνα κινδύνου εκκωφαντικό και για εθνικά «κωφούς» κρούει ο Ευριπίδης Στυλιανίδης με το πόνημά του «Θράκη. Το επόμενο βήμα…».

Το «διά ταύτα» συνοψίζεται στο ευαγγελικό πρόσταγμα: «Γρηγορείτε»!

Μη ξεχνούμε την εκροή εγκεφάλων. Το παραγωγικότερο και ικανότερο τμήμα του ανθρωπίνου κεφαλαίου μας οι νέοι 25-39 ετών, άγαμοι με υψηλό βαθμό εξειδίκευσης, πήραν των ομματιών τους και αναζήτησαν την τύχη τους εκτός συνόρων. Αυτοί ανέρχονται μεταξύ 2008-2013 σε 223.000 από ένα συνολικό αριθμό ξενιτευθέντων 427.000 .

Θλιβερός ο απολογισμός της ελληνικής αγοράς: 2008 - σήμερα, έβαλαν λουκέτο 244.714 επιχειρήσεις και χάθηκαν 842.670 θέσεις εργασίας. Εθνική Καταστροφή!

Οι νέοι μας φεύγουν έξω, αλλά κάποιοι άλλοι ακατονόμαστοι (No Borders, No Nation) εισβάλλουν και καταλύουν το κράτος. Αυτό όμως τηρεί εκ του μακρόθεν τα γινόμενα ως απαθής θεατής. Ω της παραφροσύνης!

Ξεμπρόστιασε την συνένοχη εξουσία ο Πρύτανης του Αριστοτελείου (ΒΗΜΑ,24/7/16).

Υπάρχουν και καλές ειδήσεις: στον Good Country Index που μετράει την θετική συνεισφορά κρατών στον πολιτισμό και τις επιστήμες, μεταξύ 163 χωρών είμαστε 32η, η Κύπρος μας 15η.

Μπορούμε!

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου