Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουν 2016


Δεν γίνεται να πιστώνεται ο λαός μόνο τα θετικά εκ των ιστορικών πεπραγμένων. Ή υπάρχει συμμετοχή παντού, σε νίκες και ήττες, ή πουθενά

Δεν έκρυψα ότι δεν αποδέχομαι το σύνθημα της μαρξιστικής Αριστεράς, ότι «οι λαοί γράφουν ιστορία», εκ του λόγου ότι δεν γίνεται να πιστώνεται ο λαός τα θετικά εκ των ιστορικών πεπραγμένων, ενώ τα αρνητικά να χρεώνονται στους ηγέτες. Ή υπάρχει συμμετοχή παντού, σε νίκες και ήττες, ή πουθενά.

Από την άλλη, ούτε αποδέχομαι την αντίθετη άποψη ότι όλα πιστώνονται και χρεώνονται στους ηγέτες, των οποίων ναι μεν ο ρόλος είναι καταλυτικός, αλλά δεν πρέπει να υποβαθμίζεται και ο ρόλος του λαού. Άλλωστε, από τον λαό δεν προέρχονται οι ηγέτες; «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», έγραψε η Γαλάτεια Καζαντζάκη. Και ισχύει για όλους, διάσημους και περιθωριακούς, όλοι από κάποιο κομμάτι της κοινωνίας βγαίνουν.

Ξεσηκώθηκαν οι Βρετανοί και ζητούν επανάληψη του δημοψηφίσματος. Όχι μόνον όσοι θέλουν την πάση θυσία παραμονή στην Ευρώπη, αλλά και κάποιοι που ψήφισαν την αποχώρηση με την αιτιολογία ότι παραπλανήθηκαν. Και θυμάμαι έναν στίχο άλλου ποιητή, του Δ. Σολωμού: «Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

Επομένως, έχουμε να κάνουμε με δύο σοβαρά ζητήματα. Οι μεν ηγέτες αντικατοπτρίζουν την εικόνα του λαού (Πλάτων: «Κάθε λαός είναι άξιος της ηγεσίας του», αλλά και η δημώδης ρήση «τοιούτος λαός τοιούτοι του πρέπουν άρχοντες), όπερ σημαίνει πως ο ηγέτης θα έχει τα προτερήματα και μειονεκτήματα του λαού από τον οποίο προέρχεται, και από την άλλη υπάρχει ένας λαός, με ικανότητες, αλλά παραπλανημένος δεν επιλέγει τους σωστούς ηγέτες, εκείνους που του ταιριάζουν.

Εδώ είναι επομένως το πρόβλημα. Που γίνεται περισσότερο δυσεπίλυτο, όταν δεν υπάρχει ικανή εναλλακτική λύση και ισχύει «το μη χείρον βέλτιστον» (από το αρχαίο «δυοίν κακοίν προκειμένοιν το μη χείρον βέλτιστον», αλλά και «τα ελάχιστα των κακών», που είναι του Αριστοτέλη και ο Κικέρων το μετέφερε στα λατινικά ως «minima de malis»). Δηλαδή, το πρόβλημα είναι αιώνιο. Συνοψίζοντάς το, έχουμε λοιπόν ηγέτη του οποίου η ποιότητα πρέπει να είναι όμοια με την ποιότητα του λαού, και έναν λαό που μπορεί όμως να παραπλανηθεί και να μην επιλέξει ηγέτη της ποιότητάς του.

Πιστεύω πως αυτό είναι το σημερινό δράμα, και όχι μόνον των Ελλήνων. Η τεχνολογική ανάπτυξη, στέλνει ελεγμένες πληροφορίες, αποκρύπτει ατέλειες και υπερτονίζει θετικά. Κοντά σ’ αυτό, έχουμε και την διάθεση άφθονου πλούτου προς τους λεγόμενους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, και ως εκ τούτου ο λαός στην ουσία νομιμοποιεί ηγέτη τον οποίον άλλοι έχουν επιλέξει.

Πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει η παραπλάνηση; Το είπε κάποτε ο Α. Τσίπρας, ερανιζόμενος «τσιτάτο» του Τσώρτσιλ, ότι μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς για λίγο χρόνο, λίγους για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδέψεις πολλούς επί πολύ. Το κακό για τον Τσίπρα είναι, ότι διάβασε μεν αυτό που του έγραψε ο λογογράφος του, αλλά ή δεν το κατάλαβε ή δεν το ενστερνίστηκε. Επειδή πράττει αυτό που δεν έπρεπε να πράττει.

Και έρχεται η ώρα της αποδόμησης, που δεν σημαίνει απαραίτητα και απομάκρυνση από την εξουσία, χωρίς την ύπαρξη αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης. Σημαίνει όμως την αφαίρεση όλου του προσωπείου και ο βασιληάς παρουσιάζεται γυμνός, αποστερημένος από τον μύθο του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς». Αυτό που επί δεκαετίες έκτιζε η Αριστερά, ότι δεν έχει σχέση με την «διεφθαρμένη δεξιά», καταρρίφθηκε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, που ούτε η Δεξιά το περίμενε.

Έγραψε ο Μιχαήλ Βασιλείου στο Defence-Point, για την αποδόμηση των “σωτήρων” στην ταραγμένη Ευρώπη:
«Καλή είναι η εύπεπτη πολιτική φλυαρία, όταν όμως ο απλός πολίτης αρχίζει και αντιλαμβάνεται ότι σε κάθε πρόβλημα υπάρχουν δεδομένα τα οποία δεν μπορείς να παρακάμψεις, αν θέλεις να το λύσεις, και ότι λύση δεν είναι απλά να τα ξορκίζεις και να τα κατακεραυνώνεις, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι και αύριο θα είναι ακόμα εκεί, τείνει να περιχαρακώνεται.
Οι εκλογές στην Ισπανία, το δημοψήφισμα στη Βρετανία και οι εξελίξεις στην Ελλάδα, δίνουν την αίσθηση ότι οι λαοί της Ευρώπης αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα, ότι όσοι ευαγγελίζονται μεγάλες ανατροπές σε έναν παγκοσμιοποιημένο πλανήτη που δουλεύει με συγκεκριμένο τρόπο, στην ουσία υπόσχονται μεγαλύτερα δεινά και από αυτά για τα οποία ευθύνονται οι παραδοσιακοί διαχειριστές τους που κινούνται στο πολιτικό φάσμα από τον χώρο του κέντρου προς τα δεξιά…».
Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Υπάρχει μια τρικυμία εν κρανίω στο προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας, όπου συμμαχώντας με τον έναν, ο Ερντογάν δυσαρεστεί τον άλλον

Πάνω που υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει κάθε ίχνος υπερφίαλου εγωισμού, γονυπετώντας εμπρός στον Πούτιν, τον Νετανιάχου, αλλά συμφώνως προς πληροφορίες συντόμως και εμπρός στον Άσαντ (!), ήρθε η βομβιστική ενέργεια στην Κωνσταντινούπολη να του υπενθυμίσει ότι δεν ξεφεύγει κανείς εύκολα από το παρελθόν του. Θα τον κυνηγά πάντα, και θα έρθει εμπρός του την στιγμή που δεν το περιμένει. Η μοίρα όσων σπέρνουν ανέμους είναι να θερίζουν θύελλες.

Επί χρόνια παίζει με την φωτιά ο Ερντογάν, απλώς τώρα ξεπέρασε τα όρια. Επέτρεπε όχι μόνο τη διαμονή στην Τουρκία, αλλά και την υποβοήθηση ενεργειών ακραίων Τσερκέζων κατά Ρώσων και ρωσικών συμφερόντων. Βεβαίως, πολλές χιλιάδες Τσερκέζων είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν την Κιρκασία πριν από 150 περίπου χρόνια και να εγκατασταθούν σε εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όμως, περιστατικά συγκρούσεων πρακτόρων της ΕΣΣΔ και σημερινής Ρωσίας με Τσερκέζους στην Κωνσταντινούπολη, αρκετά έχουν γίνει γνωστά.

Αλλά, και πριν από την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου, πάντα φρόντιζε ο Ερντογάν να αντιπαρατεθεί στην Ρωσία, πότε με τους Τατάρους της Κριμαίας, πότε με την υποστήριξη των Αζέρων εις βάρος της Αρμενίας. Πάντα οι σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας θα βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού, με συνεχείς πολέμους (17, όλους νικηφόρους για τους Ρώσους) ιδιαιτέρως τώρα με την επικράτηση του σουνιτισμού στην Τουρκία.

Υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη ο Ερντογάν για να απομακρυνθεί όσο μπορεί από την περιθωριοποίηση που του επέβαλε η διεθνής κοινότητα, αλλά είναι άγνωστο πόσος καιρός θα χρειαστεί για να εισπράξει οικονομικά οφέλη η Τουρκία, επειδή ναι μεν ήρε την απαγορευτική σύσταση προς τους Ρώσους τουρίστες ο Πούτιν, αλλά αφενός μεσούντος του θέρους οι αποφάσεις των τουριστών έχουν παρθεί, αφετέρου ενισχύεται συνεχώς ο αποτρεπτικός παράγοντας, εκ των συνεχών βομβιστικών αιματηρών ενεργειών.

Η πρόσφατη τρομοκρατική ενέργεια είναι άγνωστο πού θα αποδοθεί, αν δεν αναληφθεί από κάποιον η ευθύνη. Υπάρχουν αρνητικά και θετικά πλεονεκτήματα αν την αποδώσει στον ISIS ή στα Γεράκια του Κουρδιστάν. Ναι μεν η «συμφιλίωση» με τους Ρώσους μπορεί να ενοχλήσει τους τζιχαντιστές, αλλά η συμφιλίωση με το Ισραήλ είναι θετική ενέργεια γι’ αυτούς, αφού έχουν κοινό εχθρό τους Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης και την Χεζμπολάχ. Γιατί ο ISIS να θέλει να κτυπήσει την Τουρκία, πλην εάν οι δράστες είναι «μοναχόλυκοι».

Η απόδοση των βομβιστικών ενεργειών στους Κούρδους δίνει επιχείρημα στον Ερντογάν να συνεχίσει την καταστροφή των κουρδικών πόλεων και τον θάνατο αμάχων, αλλά έχει και το μειονέκτημα ότι πρέπει να παραδεχθεί ότι ο κουρδικός κίνδυνος δεν εξέλειπε και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν περιόρισαν καν τον κίνδυνο. Απεναντίας.

Όπως και να έχει, δεν μπορεί να ξαναφέρει την Τουρκία στην θέση που ήταν πριν από λίγα χρόνια. Ακόμη και αν εγκρίνει το ισραηλινό κοινοβούλιο την συμφωνία με τους Τούρκους, που φέρει οικονομικά οφέλη στο Ισραήλ (ο Λίμπερμαν, και όχι μόνον αυτός, δύσκολα θα την αποδεχθούν) πέραν του αγωγού, το μόνο όφελος που μπορεί να προσμένει ο Ερντογάν είναι να πείσει το Ισραήλ την Αίγυπτο να επανασυσφιχτούν οι σχέσεις με την Τουρκία (προοπτική άκρως δυσμενής για την Ελλάδα).

Πληροφορίες φέρουν να υπάρχουν μυστικές συνεννοήσεις και με τον Άσαντ, ο οποίος κάνει συνεχώς λόγο για ενιαία και ακέραια Συρία, μη αποδεχόμενος την Ομοσπονδία -την οποία ήδη έχουν ιδρύσει οι Κούρδοι- κι εκεί ίσως έχουν κοινό στόχο.

Όλα αυτά προκειμένου να μη υπάρξει αυτόνομο κράτος Κουρδιστάν στα συροτουρκικά σύνορα, θανάσιμη απειλή για την Τουρκία. Για το Κουρδιστάν του Ιράκ δεν ανησυχεί, αφενός επειδή είναι ισραηλινό προτεκτοράτο, αφετέρου οι ηγέτες του όχι μόνον πωλούν πετρέλαιο στην Τουρκία, παρά την αντίδραση της ιρακινής κυβέρνησης, αλλ’ ούτε ενοχλούνται που κάθε λίγο τουρκικά αεροπλάνα, αλλά και στρατός μπαίνουν στο έδαφός τους κυνηγώντας αντάρτες του ΡΚΚ.

Υπάρχει επομένως μια τρικυμία εν κρανίω στο προεδρικό μέγαρο της Άγκυρας, όπου συμμαχώντας με τον έναν δυσαρεστεί τον άλλον. Μοιραία κατάληξη, η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής δεν βασίζεται στην ωμή πραγματικότητα, όπως τα προηγούμενα χρόνια, αλλά στις φαντασιώσεις ενός παρανοϊκού δικτάτορα.

Μανεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πέρα, Κωνσταντινούπολη, 19 Μαρτίου 2016
Ο πειρασμός να επιχειρηθεί ένας αντιπερισπασμός στην εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί μέσα στην Τουρκία, με στόχους τόσο την συσπείρωση του εσωτερικού μετώπου όσο και την διεκδίκηση «αντισταθμιστικών ωφελειών» για ένα μέρος των τεράστιων απωλειών σε όλα τα μέτωπα εξωτερικής πολιτικής, είναι μεγάλος.
Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Η σύγχρονη Τουρκική Δημοκρατία περνάει ένα πραγματικό εφιάλτη υπό τον ασφυκτικό έλεγχο ενός μεγαλομανούς, ανισσόροπου και αντιφατικού ηγέτη. Ένα εφιάλτη που έχει βυθίσει την συντριπτική πλειοψηφία του γειτονικού μας λαού στο φόβο, στην ανασφάλεια και στην επιδεινούμενη οικονομική απαξίωση. Ένα εφιάλτη, με ολοένα και μεγαλύτερο τίμημα σε αίμα αθώων ανθρώπων που δολοφονούνται χωρίς να φταίνε σε τίποτα.

Η Τουρκία τον τελευταίο χρόνο (Ιούνιος 2015 – Ιούνιος 2016) δέχτηκε τις περισσότερες αιματηρές επιθέσεις από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας (29 Οκτωβρίου 1923) και πραγματοποίησε τις μαζικότερες επιχειρήσεις στην Νοτιανατολική Τουρκία εναντίον του Κουρδικού πληθυσμού – όλα αυτά στοίχησαν την ζωή ή τραυμάτισαν χιλιάδες ανθρώπους, ένα μεγάλο μέρος των οποίων ήταν αθώοι, ανυποψίαστοι και άμαχοι. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Ιούνιος 2015: Παραμονές βουλευτικών εκλογών, με ένα Πρόεδρο Δημοκρατίας να κάνει απροκάλυπτη προεκλογική εκστρατεία υπέρ του κόμματος των ισλαμιστών, να εξαπολύει απειλές για τιμωρίες και καταδίκες κατά παντός «αντιφρονούντος» και δύο εκρήξεις σε προεκλογική συγκέντρωση του φιλοκουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) στο Ντιγιάρμπακιρ όπου επρόκειτο να μιλήσει ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς, που είχαν σαν αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους δύο άνθρωποι και να τραυματιστούν περισσότεροι από 100.

Οι εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015 στέρησαν την αυτοδυναμία από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης – AKP των Ισλαμιστών (258 έδρες) και επέτρεψαν για πρώτη φορά την παρουσία του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος  των Λαών – HDP (80 έδρες) στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, παρά το όργιο των 140 επιθέσεων που δέχτηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Το κλίμα της εποχής συμπληρώνουν οι αποκαλύψεις της Cumhuriyet για το φορτηγό που πιάστηκε να μεταφέρει όπλα στους αντάρτες και τους τζιχαντιστές της Συρίας σαν δήθεν ανθρωπιστική βοήθεια, η απολογία του (διωχθέντα) εισαγγελέα Aziz Takçı ότι από τις έρευνες που διενήργησε διαπίστωσε την αποστολή περισσοτέρων από 2.000 φορτηγών με όπλα από την Τουρκία προς τις τρομοκρατικές οργανώσεις της Συρίας και οι πρωτοφανείς επιθέσεις του Ρ. Τ. Ερντογάν σε διεθνή μέσα ενημέρωσης (BBC, CNN, Guardian) με αποκορύφωμα την επίθεση στους New York Times (Όλοι γνωρίζουμε ποιοί είναι τα αφεντικά τους. Δυστυχώς είναι το εβραϊκό κεφάλαιο).

Ιούλιος 2015: Στις 20 Ιουλίου 2015, βομβιστική επίθεση σε πολιτιστικό κέντρο κατά την διάρκεια Κουρδικής εκδήλωσης για την ανοικοδόμηση του Κομπάνι κοντά στα σύνορα με την Συρία (Suruç  Νοτιοανατολικής Τουρκίας), είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 34 αθώων ανθρώπων και τον τραυματισμό περισσότερων από 100.

Στις 25 Ιουλίου 2015 δύο Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι τέσσερις τραυματίστηκαν όταν εξερράγη παγιδευμένο αυτοκίνητο κατά τη διέλευση στρατιωτικής αυτοκινητοπομπής στην Κουρδική επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ, στη νοτιοανατολική Τουρκία. Την ίδια μέρα η Τουρκική πολεμική αεροπορία  πραγματοποιούσε επιδρομές εναντίον στρατοπέδων  των ανταρτών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) στο βόρειο Ιράκ, παραβιάζοντας την εκεχειρία που ίσχυε από τον Μάρτιο του 2013 και κατηγόρησε το φιλοκουρδικό κόμμα ότι συνδέεται με την τρομοκρατία.

Στις 31 Ιουλίου 2015 στα Άδανα της νότιας Τουρκίας, δύο Τούρκοι αστυνομικοί σκοτώθηκαν σε ανταλλαγή πυρών μετά από επίθεση που δέχθηκαν από μαχητές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) ενώ ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Ιράν Hasan Firuzabadi, προειδοποίησε την Τουρκία ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που ξεκίνησε κατά των Κούρδων θα προκαλέσουν πόλεμο στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Αύγουστος 2015: Την 1η Αυγούστου 2015, σύμφωνα με το κυβερνητικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας Ανατολή, έγινε γνωστό ότι 260 περίπου Κούρδοι μαχητές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίσθηκαν σε διάστημα μιας εβδομάδας από τις επιδρομές της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας εναντίον βάσεων των ανταρτών.

Στις 7 Αυγούστου 2015 ο Γ. Γ. του Αραβικού Συνδέσμου, Ναμπίλ αλ Αραμπί, καταδίκασε τις Τουρκικές επιθέσεις εναντίον των Κούρδων και κάλεσε Τουρκία και Ιράκ να εντείνουν τη μεταξύ τους συνεργασία με σκοπό τη διατήρηση της ειρήνης και στις δύο χώρες.

Στις 10 Αυγούστου 2015 σημειώθηκε βομβιστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Sultanbeyli της Κωνσταντινούπολης με ένα αστυνομικό νεκρό και 10 τραυματίες, ενώ δύο από τους δράστες σκοτώθηκαν και στις 18 Αυγούστου 2015 σε συμπλοκή μεταξύ ειδικών δυνάμεων της Τουρκικής στρατοφυλακής και Κούρδων, έχασαν την ζωή τους ένας μόνιμος λοχίας και δυο στρατιώτες ενώ τραυματίστηκαν άλλοι τρεις.

Στις 29 Αυγούστου 2015, ο στρατιωτικός βραχίονας του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK), ανακοίνωσε ότι στον ένα μήνα μαχών που ξεκίνησαν από τις 22 Ιουλίου 2015, έχουν σκοτωθεί 394 Τούρκοι στρατιώτες, 16 Αστυνομικοί και 61 ασφαλίτες καθώς και 42 Κούρδοι μαχητές.

Σεπτέμβριος 2015: Η Ένωση Κοινοτήτων Κουρδιστάν (KCK – Kurdistan Communities Union), με ανακοίνωση της καλεί σε ολοκληρωτική αντίσταση του Κουρδικού λαού εναντίον του Τουρκικού κράτους και των δυνάμεων ασφαλείας, κηρύττοντας εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μέχρι τελικής νίκης.

Μέσα στον Σεπτέμβριο του 2015 επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας σε τέσσερις συνοικίες του Ντιγιαρμπακίρ και της πόλης Τζίρε της επαρχίας Σιρνάκ λόγω των συνεχών συγκρούσεων μεταξύ ανταρτών του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) και των Τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας.

Οκτώβριος 2015: 10η Οκτωβρίου 2015 μια διαδήλωση στην Άγκυρα υπέρ της ειρήνης βάφτηκε στο αίμα: 95 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 177 τραυματίστηκαν. Οι Κούρδοι αντάρτες ανακοίνωσαν την μονομερή αναστολή οποιασδήποτε δράσης, ενόψει των Τουρκικών εκλογών της 1ης Νοεμβρίου.

Στις 17 Οκτωβρίου 2015, το δεξί χέρι του Ρ. Τ. Ερντογάν και επικεφαλής της ΜΙΤ Φιντάν Χακάν καταδίκασε την στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στη Συρία δηλώνοντας πως «Η ISIS είναι μια πραγματικότητα και οφείλουμε να δεχθούμε πως δεν μπορούμε να εκριζώσουμε  ένα σύστημα τόσο καλά οργανωμένο και τόσο δημοφιλές όπως αυτό του Ισλαμικού Κράτους. Ζητάω λοιπόν από τους δυτικούς συναδέλφους μου να αναθεωρήσουν την οπτική τους πάνω στα ισλαμικά πολιτικά κινήματα αφήνοντας στην άκρη τις κυνικές τους νοοτροπίες και να ματαιώσουν τα σχέδια του Πούτιν που στοχεύουν να συντρίψουν τους Σύριους ισλαμιστές επαναστάτες».

Στις 23 Οκτωβρίου 2015 ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου έκανε, μιλώντας στο Α Haber μια δήλωση που θα μπορούσε εύκολα να παρεξηγηθεί: «Μετά από την επίθεση στην Άγκυρα κάναμε μια δημοσκόπηση, σφυγμομετρώντας την κοινή γνώμη και είδαμε λοιπόν πως υπάρχει μια τάση ανόδου στις ψήφους μας!»

Νοέμβριος 2015: Την 1η Νοεμβρίου 2015 διεξήχθησαν επαναληπτικές εκλογές στην Τουρκία που ξανάδωσαν αυτοδυναμία στο κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης με 316 έδρες. Το φιλοκουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών κάτω από αφόρητες πιέσεις (επιθέσεις στα γραφεία του, έρευνα κατά του Σελαχατίν Ντεμιρτάς «για προσβολή του Προέδρου και για παραγωγή προπαγάνδας υπέρ τρομοκρατικής οργάνωσης», χωρίς προεκλογική εκστρατεία μετά την βομβιστική επίθεση της 10ης Οκτωβρίου 2015 από τον φόβο δολοφονίας στελεχών του) εξασφάλισε ποσοστό 10,4% κι 59 έδρες στο νέο Τουρκικό Κοινοβούλιο.

Στις 2 Νοεμβρίου 2015 ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν αρνήθηκε να καταδικάσει την κατάρριψη Ρωσικού Αirbus στην Αίγυπτο από την τρομοκρατική οργάνωση Ansar Bait al-Maqdis που δραστηριοποιείται στο Σινά και έχει ενωθεί με το ISIS, δηλώνοντας: «Πως μπορώ να καταδικάσω το ISIS για κατάρριψη του Ρωσικού αεροσκάφους καθώς οι επιβάτες του επέστρεφαν από χαρούμενες διακοπές σε μια στιγμή που οι ομόθρησκοι μας βομβαρδίζονται από τα μαχητικά του Β. Πούτιν; Είναι το φυσικό επακόλουθο των πράξεων της Μόσχας στη Συρία και της υποστήριξης της στον Μ. Άσαντ!», ενώ δεν παρέλειψε να τονίσει «πως θα συνεχίζει να υποστηρίζει την εκτός νόμου Μουσουλμανική Αδελφότητα και τον εξόριστο πρώην πρόεδρο Μόρσι στην Αίγυπτο»!

Στις 13 Νοεμβρίου 2015 έγινε γνωστό ότι αμέσως μετά τις εκλογές η πόλη Σιρβάν που κατοικείται από Κούρδους πολιορκείται από χιλιάδες στρατιώτες και ειδικές ομάδες της αστυνομίας, υποστηριζόμενες από ελικόπτερα και θωρακισμένα οχήματα για την αντιμετώπιση Κούρδων μαχητών. Άγνωστος είναι ο αριθμός νεκρών ή τραυματιών λόγω της απαγόρευσης μετάδοσης ειδήσεων.

Στις 20 Νοεμβρίου 2015 έγινε γνωστό ότι Ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη Su-25 και Su-24 κατέστρεψαν ολοσχερώς Τουρκική φάλαγγα που μετέφερε όπλα, πυρομαχικά και τρόφιμα σε έναν θύλακα Τουρκομάνων της al-Nusra στα μειονοτικά χωριά της Συρίας, προκαλώντας εκατόμβη νεκρών Τούρκων ισλαμιστών.

Στις 24 Νοεμβρίου 2015 μαχητικό αεροσκάφος F-16 της Τουρκικής πολεμικής αεροπορίας κατέρριψε ένα Ρωσικό βομβαρδιστικό τύπου Sukhoi Su-24M που επιχειρούσε κατά Σύριων Τουρκμένων ανταρτών μέσα στη βόρεια Συρία, με τον ισχυρισμό ότι παραβιάστηκε ο Τουρκικός εναέριος χώρος για… 17 δευτερόλεπτα!

Δεκέμβριος 2015: Από τις 15 Δεκεμβρίου 2015, δέκα χιλιάδες άνδρες των Τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας, με την υποστήριξη αρμάτων μάχης, συμμετέχουν σε επιχείρηση με στόχο την εκδίωξη Κούρδων μαχητών από τα αστικά κέντρα των πόλεων Τζίζρε και Σιλόπι, κοντά στα σύνορα Συρίας και Ιράκ. Σύμφωνα με Τουρκικές πηγές η επιχείρηση έχει στοιχίσει την ζωή σε 102 μαχητές του Ρ.Κ.Κ., δύο Τούρκους στρατιώτες και πέντε πολίτες.

Στις 21 Δεκεμβρίου 2015, στην ανατολική επαρχία Μπιτλίς, δύο Τούρκοι στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους και έξι ακόμη τραυματίστηκαν από εκρηκτικό μηχανισμό στο δρόμο.

Στις 23 Δεκεμβρίου 2015 το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανακοίνωσε ότι 100 γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια επιχειρήσεων των κυβερνητικών δυνάμεων της Τουρκίας τους τελευταίους έξι μήνες, τονίζοντας πως ο αριθμός των θυμάτων, μπορεί να είναι μεγαλύτερος. Την ίδια μέρα στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen της Κωνσταντινούπολης σημειώθηκε έκρηξη σκορπώντας τον θάνατο σε μια μητέρα δύο παιδιών και τραυματίζοντας ένα πολίτη.

Στις 24 Δεκεμβρίου 2015 έγινε δεκτός στην Μόσχα, με τιμές αρχηγού κράτους, ο Σελαχετίν Ντεμιρτάς.

Ιανουάριος 2016: Στις 2 Ιανουαρίου 2016 ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε πως «Η Τουρκία έχει ανάγκη το Ισραήλ» προετοιμάζοντας την εξομάλυνση των σχέσεων και «ξεχνώντας» παλαιότερες δηλώσεις του («Το Ισραήλ θα πνιγεί στο αίμα που χύνει»  – Αύγουστος 2014 κ.α.π.)

Στις 12 Ιανουαρίου 2016 στην πλατεία Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης σε ώρα αιχμής, βομβιστής αυτοκτονίας παρέσυρε στον θάνατο 13 ανθρώπους τραυματίζοντας άλλους 16.

Στις 21 Ιανουαρίου 2016 η Υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Ayelet Shaked, στα πλαίσια ομιλίας κατά την διάρκεια του ετήσιου συνεδρίου του εβραϊκού Institute for National Security Studies, τάχτηκε υπέρ της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους.

Φεβρουάριος 2016: Στις 17 Φεβρουαρίου 2016 σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη στο κέντρο της Άγκυρας όταν πυροδοτήθηκε παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο δίπλα σε υπηρεσιακά οχήματα του Τουρκικού στρατού. Από την έκρηξη σκοτώθηκαν 28 άνθρωποι και τραυματίστηκαν άλλοι 61.
Σχεδόν ταυτόχρονα με την έκρηξη στο κέντρο της Άγκυρας, μια άλλη έκρηξη σε Τουρκικό κομβόι στην περιοχή Ντιγιαρμπακίρ είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο επτά στρατιωτικών και τον τραυματισμό πολλών άλλων.

Στις 23 Φεβρουαρίου 2016 ο Stanley Weiss,  πρόεδρος και ιδρυτής του Αμερικανικού think tank Business Executives for National Security, σε άρθρο του στην αμερικανική Huffigton ζητάει την αποβολή της Άγκυρας από το ΝΑΤΟ και την άμεση στήριξη των Κούρδων στην δημιουργία μεγάλου «Κουρδιστάν» αλλά και την σύναψη συμμαχίας μαζί τους.

Μάρτιος 2016: Στις 4 Μαρτίου 2016 το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Τουρκίας υπέβαλε αίτημα στην Εθνοσυνέλευση προκειμένου να άρει την ασυλία των ηγετών και ορισμένων βουλευτών του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP). Την ίδια ημέρα, επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο και ρουκέτα στην επαρχία Μαρντίν της νοτιοανατολικής Τουρκίας στοίχισε τη ζωή σε δύο αστυνομικούς, ενώ τραυματίστηκαν άλλα 35 άτομα.

Στις 7 Μαρτίου 2016 ο Σερντάρ Καρτζιλίογλου, πρόεδρος του Συλλόγου Επαγγελματιών του Μπόντρουμ δήλωσε πως η περιοχή θα βιώσει την μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων 30 ετών και ότι «Πριν ακόμη ανοίξει η τουριστική περίοδος, έμειναν άνεργοι 200.000 άνθρωποι».

Στις 13 Μαρτίου 2016 σημειώθηκε η τρίτη μεγάλη έκρηξη  στην Άγκυρα μέσα στους τελευταίους πέντε μήνες, στην περιοχή Kızılay με απολογισμό 34 νεκρούς και 125 τραυματίες.

Στις 19 Μαρτίου 2016 στο κεντρικότερο σημείο της Κωνσταντινούπολης, την λεωφόρο του Πέρα, βομβιστής αυτοκτονίας παρέσυρε στον θάνατο 5 πολίτες και τραυμάτισε 37 ακόμα εκ των οποίων οι 5 βαριά.

Τον υπόλοιπο μήνα σημειώθηκαν τρείς ακόμα βομβιστικές επιθέσεις (μια στο Νούσαϊµπιν και δύο στο Ντιγιαρμπακίρ) με αποτέλεσμα τον θάνατο 12 στρατιωτών και πολιτών και τον τραυματισμό άλλων 46, ενώ κατά την διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ αστυνομίας και ενόπλων στο Ντιγιάρμπακιρ, έχασαν την ζωή τους 4 άνθρωποι.

Στις 24 Μαρτίου 2016 έγινε γνωστό από Τουρκικές πηγές ότι σε μάχες Κούρδων με δυνάμεις ασφαλείας σε διάφορες πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας σκοτώθηκαν 30 Κούρδοι και πέντε Τούρκοι στρατιωτικοί ενώ τραυματίστηκαν επτά ακόμα.

Απρίλιος 2016: Στις 12 Απριλίου 2016, στο κέντρο Διοίκησης του Hani (επαρχία Amed) σημειώθηκε έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου με 34 νεκρούς και 70 τραυματίες. Σε ενέδρα που στήθηκε στους άνδρες των Τουρκικών ειδικών δυνάμεων οι οποίοι έσπευσαν στην περιοχή, σκοτώθηκαν άλλοι 11 άνδρες και τραυματίστηκαν 18 ακόμα.

Μάιος 2016: Την πρωτομαγιά σε συγκρούσεις του Τουρκικού στρατού μέσα στην πόλη Σιρνάκ σκοτώθηκε ένας Τούρκος στρατιώτης ενώ στην πόλη Γκαζιαντέπ βομβιστική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της πόλης με παγιδευμένο όχημα, παρέσυρε στον θάνατο δύο αστυνομικούς τραυματίζοντας άλλους 23.

Στις 5 Μαΐου 2016 ο Αχμέτ Νταβούτογλου ανακοίνωσε την παραίτησή του τόσο από την πρωθυπουργία, όσο και από την προεδρία του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP).
Στις 16 Μαΐου 2016 η πολεμική πτέρυγα του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) ανακοίνωσε ότι 48 Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν από Κούρδους αντάρτες τις τελευταίες δύο ημέρες σε σκληρές μάχες στην ανατολική Τουρκία.

Ολόκληρο τον υπόλοιπο μήνα Μάιο, σε διάφορες βομβιστικές επιθέσεις ή πολεμικές επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας (Ντίτζλε, Ντιγιάρµπακιρ, Χακάρι, Σέµντινλι,  Μαρτίν, Τούντζελι, Σιρνάκ, Σιίρτ, Βάν) βρήκαν τον θάνατο 33 Τούρκοι στρατιώτες και τραυματίστηκαν περισσότεροι από 75.

Ιούνιος 2016: Την 1η Ιουνίου 2016 ο Αντιπρόεδρος της Τουρκικής Κυβέρνησης Νουµάν Κουρτουλµούς αποκάλυψε ότι 6.320 σπίτια σε πέντε περιοχές της (Κουρδικής) νοτιοανατολικής Τουρκίας έχουν καταστραφεί κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων του Τουρκικού στρατού εναντίον των ανταρτών του PKK.

Στις 7 Ιουνίου 2016 στο πολυσύχναστο Βέζνετζιλερ της Κωνσταντινούπολης σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 11 άνθρωποι (7 αστυνομικοί) και να τραυματιστούν άλλοι 36.

Στις 8 Ιουνίου 2016 σημειώθηκε βομβιστική επίθεση με όχημα – βόμβα έξω από τη Διεύθυνση Ασφαλείας του Μάρντιν σκοτώνοντας ένα αστυνομικό, δύο πολίτες και τραυματίζοντας άλλους 30.
Στις 9 Ιουνίου 2016 ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Ταγίπ Ερντογάν ενέκρινε τις τροποποιήσεις για την άρση ασυλίας βουλευτών ανοίγοντας τον δρόμο για την δίωξη 148 «αντιφρονούντων».

Στις 28 Ιουνίου 2016, την ημέρα υπογραφής της συμφωνίας για την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ, σημειώθηκε μεγάλη βομβιστική επίθεση στο τρίτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ευρώπης – το αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης. 41 νεκροί και 239 τραυματίες είναι ο απολογισμός της βομβιστικής επίθεσης.

Στις 29 Ιουνίου 2016 οι Πρόεδροι της Ρωσίας Βλαδιμίρ Πούτιν και Τουρκίας Ρ. Τ. Ερντογάν είχαν τηλεφωνική συνομιλία μετά την επιστολή του Ρ. Τ.  Ερντογάν προς τον Ρώσο ομόλογό του η οποία εστάλη στις 27 Ιουνίου 2016 και εξέφραζε τη βαθιά του λύπη για την κατάρριψη Ρωσικού βομβαρδιστικού αεροσκάφους από την Τουρκική πολεμική αεροπορία στις 24 Νοεμβρίου 2015.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μια απλή ανάγνωση της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η Τουρκία τον τελευταίο χρόνο με την άφρονα πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, εξηγεί απόλυτα την στροφή 180 μοιρών του Τούρκου Προέδρου και τις συγνώμες που άρχισε να μοιράζει δεξιά και αριστερά.

Η Τουρκία θρηνεί περισσότερους από 500 νεκρούς στην επίθεση που εξαπέλυσε ο Ερντογάν εναντίον των Κούρδων από τον Ιούλιο του περσινού χρόνου και η κατάσταση χειροτερεύει καθημερινά. Οι συνεχείς βομβιστικές επιθέσεις γονατίζουν τον τουρισμό και την οικονομία της Τουρκίας, ακόμα και οι πλέον παραδοσιακοί σύμμαχοι αντιμετωπίζουν την χώρα με την μεγαλύτερη καχυποψία, οι απώλειες σε ένα αδιέξοδο εμφύλιο πόλεμο γίνονται ολοένα και μεγαλύτερες, ενώ στο εσωτερικό μέτωπο η καταδίωξη κάθε κατηγορίας «αντιφρονούντων», από Κούρδους μέχρι οπαδούς του «τρομοκράτη» και τέως μέντορα Φετουλλάχ Γκιουλέν, συνεχώς εντείνονται.

Όλα αυτά αποτελούν εξαιρετικά επικίνδυνα σημάδια για την Ελλάδα. Ο πειρασμός να επιχειρηθεί ένας αντιπερισπασμός στην εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί μέσα στην Τουρκία, με στόχους τόσο την συσπείρωση του εσωτερικού μετώπου όσο και την διεκδίκηση «αντισταθμιστικών ωφελειών» για ένα μέρος των τεράστιων απωλειών σε όλα τα μέτωπα εξωτερικής πολιτικής, είναι μεγάλος.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα αποτελεί τον διαχρονικό, παραδοσιακό και «ασφαλή» αποδέκτη των φαντασιώσεων και των παραλογισμών της Τουρκίας, ιδίως όποτε σπάει τα μούτρα της σε διάφορα άλλα μέτωπα.

Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε πως η Ελλάδα είναι πανέτοιμη να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν χρειαστεί, στέλνοντας μια και καλή τον ψευτο-σουλτάνο της Άγκυρας και την αυλή του, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας!

_________________________________________________________
Υ.Γ.: Ενώστε τώρα και εσείς την φωνή σας στην ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ για την προστασία της ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ, ενός ανεπανάληπτου μνημείου του παγκόσμιου πολιτισμού!
Όταν υπογράψετε, κάντε ΚΛΙΚ ΣΕ FACEBOOK, TWITTER & EMAIL για να υποστηρίξετε την διάδοση της εκστρατείας!

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η επιλογή των Βρετανών να αποσχισθούν από την Ενωση των ηπειρωτικών δυνάμεων στην Ευρώπη δεν αποτελεί ένα πρωτοφανές ιστορικά γεγονός. Εχει συμβεί και πάλι, μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν είχε επιχειρηθεί η Οικονομική Ενωση της Ευρώπης, στη βάση της ισοτιμίας του χρυσού. Και τότε, όπως και σήμερα, οι Βρετανοί, στις 21 Σεπτεμβρίου 1931, είχαν αποχωρήσει από την τότε Ευρωπαϊκή Ενωση, μαζί με τη στερλίνα. Η πραγματικότητά του τότε είναι διαφορετική σε σχέση με το σήμερα. Κοινός τόπος όμως ότι η υπερεκτίμηση της αξίας του χρυσού, ως προς τον ορισμό της τιμής και της ισοτιμίας των εθνικών νομισμάτων με αυτόν, οδηγούσε σε υπανάπτυξη, ανεργία, παράλογη μείωση κρατικών δαπανών και αύξηση φόρων.

Ο,τι δηλαδή συμβαίνει και σήμερα, με τη μόνη κυρίαρχη διαφορά ότι η παρούσα Ευρωπαϊκή Ενωση συγκροτείται στη βάση του ανελαστικού και δυσπροσάρμοστου «ευρωμάρκου», ενισχύοντας μονομερώς τη Γερμανία -σε μοντέλο που θυμίζει Σοβιετική Ενωση της Δύσης- με τις άλλες χώρες, ισχυρότερες ή αδύναμες, να υπηρετούν τη στρατηγική και τα συμφέροντα του Βερολίνου.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, χωρίς να έχει περιπέσει στην «παγίδα» που το ενέπλεξε το 1925 ως υπουργός Οικονομικών ο Ουίνστολ Τσόρτσιλ, στην τότε Ευρωπαϊκή Ενωση του «κανόνα του χρυσού», αφού διατήρησε τη στερλίνα εκτός του ευρωπαϊκού μηχανισμού και την εθνική δικαιοδοσία της Βρετανίας, πέραν της Γερμανογαλλικής Ομοσπονδίας (imperium) της Ευρώπης, στην παρούσα φάση αποφεύγει μια νέα περίοδο «κατευνασμού» της Γερμανίας, όπως στον Μεσοπόλεμο υπηρέτησε ο τότε πρωθυπουργός τους Τσάμπερλεν. Ο κυρίαρχος λαός της Βρετανίας ψήφισε Brexit. Απόσχιση αντί συνεννόησης. Το πλέον πιθανόν είναι ότι, αφού αποκατασταθεί η πολιτική εκπροσώπηση της πλειοψηφίας στα κόμματα των Τόρις και των Εργατικών και αφού διατηρηθεί η ενότητα του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, Ουαλία, Σκωτία, Β. Ιρλανδία) στη βάση του θρόνου, η Βρετανία θα διαπραγματευθεί μια ζώνη ή σχέση ελεύθερου (κατά το δυνατόν) εμπορίου με την ηπειρωτική Ευρώπη. Ταυτοχρόνως, ως απότοκος του Brexit, οι κεντρικές (αυτοκρατορικές) δυνάμεις της ηπειρωτικής Ευρώπης, με τη Γαλλία πλήρως ποδηγετούμενη επί του παρόντος από τη Γερμανία, θα διακηρύξουν την περίφημη «πολιτική Ενωση της Ευρώπης».

Ουσιαστικά ο λόγος για ένα γερμανογαλλικό «imperium», το... Ράιχ με τις δύο πρωτεύουσες, το Βερολίνο και το Παρίσι, που θα απλώνεται από τον Ατλαντικό ως τις παρυφές της Ρωσικής Κοινοπολιτείας. Οπως ήδη διαρρέει στον διεθνή Τύπο, η «task force Brexit», που δημιουργήθηκε άμεσα στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών υπό τη στενή εποπτεία Σόιμπλε, αλλά και τα υπουργεία Εξωτερικών Γερμανίας και Γαλλίας θα ζητήσουν καταρχάς από τις χώρες του Βίζεγκραντ αρχικά (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβακία) και στη συνέχεια από το σύνολο των «27» τον έλεγχο των εθνικών στρατιωτικών δυνάμεών τους, τη διαχείριση των συνόρων και των Αρχών και υπηρεσιών ασφαλείας τους και την πλήρη οικονομική διαχείριση των κρατικών προϋπολογισμών τους. Σύμφωνα με τις υπηρεσίες του Β. Σόιμπλε, επικίνδυνες χώρες ν' αρνηθούν την ενσωμάτωση αυτή σε ενιαίο Ράιχ είναι η ίδια η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, η Φινλανδία και η Ουγγαρία.

Η Ευρώπη που οργανώνει το Βερολίνο είναι πλήρως αντιδημοφιλής, βασισμένη στο έλλειμμα δημοκρατίας των κεντρικών θεσμών, πολυέξοδη για τη συντήρηση της δομής της, παραδομένη στη «φωτισμένη δεσποτεία» από τα «γκρίζα κοστούμια και ταγέρ» των Βρυξελλών.

Οπως και αν έρθουν τα πράγματα σε αυτήν τη νέα εποχή που ξεκινά με την ενεργότερη εμπλοκή της Ιταλίας (αντί της Βρετανίας) στον άξονα Γερμανίας - Γαλλίας, ήδη διαφαίνονται δύο δρόμοι για το μέλλον: ο ένας, η «παράδοση» των εθνών και των λαών της Ευρώπης στο γερμανικής λογικής Ράιχ. Ο άλλος, η διεθνής ισχυροποίηση των ευρωπαϊκών εθνών με τη συμμετοχή στη φιλελεύθερη Κοινοπολιτεία της Βρετανίας, που ανοίγει τα σύνορα στους ωκεανούς ως τη μακρινή Αυστραλία. Το ευτύχημα είναι ότι αρχίζει να υπάρχει επιλογή. Αρα και ελπίδα...

Μενέλαος Τσιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Βόμβα μεγατόνων πριν λίγες ώρες στο Λονδίνο καθώς ο θεωρούμενος μέχρι σήμερα το πρωί «φαβορί» υποψήφιος για την προεδρία του Συντηρητικού Κόμματος της Μεγάλης βρετανίας και ηγετική μορφή στο κίνημα του BREXIT κ. Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε ότι ΔΕΝ θα είναι υποψήφιος!!!

Τώρα το μπαλάκι παίζει μάλλον ανάμεσα στον εκπρόσωπο του BREXIT Υπουργό Δικαιοσύνης κ Μάϊκλ Γκόουβ και την Υπουργό Εσωτερικών κ. Τερέζα Μαίη…

Στο αντίπαλο στρατόπεδο ο νυν Πρόεδρος του Κόμματος των Εργατικών κ. Τζέρεμυ Κίορμπιν από τον οποίο αφαίρεσαν την εμπιστοσύνη τους 172 Βουλευτές και σχεδόν ολόκληρο το «σκιώδες» Υπουργικό Συμβούλιό του αρνείται να παραιτηθεί επικαλούμενος ότι εξελέγη τον περασμένο Σεπτέμβριο Πρόεδρος του Κόμματος παίρνοντας 59% των ψήφων (είχαν ψηφίσει περίπου 400,000 μέλη του Κόμματος).

Νηφάλιοι παρατηρητές αναφέρουν ότι οι 172 Βουλευτές που απέσυραν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του νυν Προέδρου τους κ. Κόρμπιν εκπροσωπούν περίπου 9 (εννιά) εκατομμύρια ψηφοφόρους… Του έσυραν βέβαια, για την άρνησή του να παραιτηθεί «τα εξ αμάξης» παλαιά στελέχη των Εργατικών και μάλιστα χαρακτήρισε την άρνησή του «Τροτσκική φαντασίωση» ο παλαίμαχος Υπουργός Εσωτερικών και στη συνέχεια Υπουργός Εξωτερικών κ. Τζακ Στρόου…

Στο μεταξύ το BREXIT είναι πλέον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (με επιπτώσεις που θα φανούν αργότερα) και οι περιώνυμες αγορές «ηρέμησαν» (αλλά η στερλίνα έπεσε πολύ, και η πιστοληπτική ικανότητα της Μεγάλης Βρετανίας απαξιώθηκε σημαντικά από τους Διεθνείς Οίκους Αξιολόγησης…)

Η Σκωτζέσα Βουλευτής κ. Στέρτζεον επιμένςι ότι το 2ο Δημοψήφισμα για απόσχιση της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι στο… τραπέζι.

Τώρα η Βρετανική Κοινή Γνώμη περιμένει τις ψηφοφορίες στα 2 μεγάλα Κόμματα της χώρας, ο ηγέτης του Κόμματος Ανεξαρτησίας κ. Φαράτζ ευελπιστεί να κερδίσει έδρες από τους Εργατικούς που πολλοί φοβούνται ότι μπορεί να διασπαστούν σε δύο Κόμματα.

ΟΛΑ θα ξεκαθαρίσουν μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου…

Πάντως το περιβόητο άρθρο 50 που αποτελεί προϋπόθεση και σηματοδοτεί την έναρξη των επίσημων διαπραγματεύσεων μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ΕΞΟΔΟ δεν έχει ακόμη την απαιτούμενη επίσημη Βρετανική υπογραφή…

Είναι αναμφίβολα ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ αυτές οι «στιγμές» που βιώνει η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση (όπου κάποιοι ηγέτες «φαγώθηκαν» να ξεκινήσει άμεσα το «διαζύγιο» ξεχνώντας ή ίσως και θυμωμένα απαιτώντας το ενώ έπρεπε πρώτοι αυτοί να γνωρίζουν ότι το «διαζύγιο» έχει ως αφετηρία την επίσημη επίκληση του άρθρου 50)…

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ οι στιγμές και, συγχωρείστε με για το ελαφρά ειρωνικό χιούμορ, με όσα βλέπουμε και ακούμε και στις δύο όχθες της μέχρι και σήμερα Ευρωπαϊκής Ένωσης λίγο…υστερικές…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Βαριές κατηγορίες από τον Σαλί Μπερίσα κατά του πρωθυπουργού Εντι Ράμα για τη μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη φυτεία ναρκωτικών

Την κατηγορία πως μετέτρεψε την Αλβανία σε «Δημοκρατία του χασίς» εκτόξευσε ο τέως πρωθυπουργός της χώρας Σαλί Μπερίσα στον νυν Εντι Ράμα κι ευθύς άρχισαν να ηχούν τα τύμπανα του... πολιτικού πολέμου στη γείτονα.

Μιλώντας στο Κοινοβούλιο, ο Μπερίσα κατηγόρησε ανοιχτά τον Ράμα πως η Αλβανία με την εύνοια και την προστασία της κυβέρνησής του έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο φυτώριο χασισοκαλλιέργειας, καταγγέλλοντας ανοιχτά ότι σε πολλές περιπτώσεις οι φυτείες χασίς προστατεύονται από τις δομές της αστυνομίας. Οι κατηγορίες Μπερίσα περιλάμβαναν παραδείγματα για εκτεταμένες καλλιέργειες σε Τεπελένι, Χιμάρα, Αυλώνα, Αγίους Σαράντα και πολλές ακόμη στη βόρεια και την κεντρική Αλβανία, όπως επίσης στοιχεία και φωτογραφίες που δημοσιεύονται συχνά στην εφημερίδα του κόμματος.

Η «επιδημία» καλλιέργειας ινδικής κάνναβης έχει πλήξει όλη την Αλβανία και από... χόμπι έχει εξελιχθεί σε επαγγελματική απασχόληση, καθώς αποτελεί έναν τρόπο εξασφάλισης ή συμπλήρωσης του εισοδήματος χιλιάδων οικογενειών σε μια χώρα φτωχή, με χαμηλά εισοδήματα και υψηλή διαφθορά. Η κεντροδεξιά αντιπολίτευση του Δημοκρατικού Κόμματος έχει αναγάγει το θέμα της καλλιέργειας και εμπορίας χασίς σε ζήτημα αιχμής, αφού η χώρα ούτε λίγο ούτε πολύ θεωρείται ο χασισοβολώνας της Ευρώπης.

Τις κατηγορίες προσπαθεί να αντικρούσει η κυβέρνηση, αναφερόμενη στις δράσεις της αστυνομίας για την καταπολέμηση του φαινομένου, η οποία καταστρέφει όσες καλλιέργειες ανακαλύπτει. Πέρυσι, σε μια οργανωμένη επιχείρηση με τη συμμετοχή ειδικών δυνάμεων και μεγάλη προβολή από τα ΜΜΕ, κατέστρεψε μεγάλες φυτείες στο χωριό Λαζαράτι, στο Αργυρόκαστρο, πλήττοντας σοβαρά το κύκλωμα παραγωγής και διακίνησης, ενώ τις τελευταίες ημέρες κατάστρεψε σε όλη τη χώρα περισσότερα από 110.000 φυτά χασίς!
Και μόνο ο αριθμός επιβεβαιώνει εν μέρει τα λεγόμενα Μπερίσα και των επικριτών του Ράμα, οι οποίοι τονίζουν πως οι συλλήψεις καλλιεργητών είναι μηδαμινές, γεγονός που προκαλεί πολλά ερωτήματα και προδιαθέτει για πολλά επερχόμενα «επεισόδια» στο σίριαλ «ο χασισοβολώνας της Ευρώπης».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ἡ ὕπαρξη καί μόνο ἐπιστημονικῆς ἐργασίας πού ν’ ἀφορᾶ τις ἀξίες πού προβάλλουν τά σχολικά ἐγχειρίδια τῆς Α ́ Δημοτικοῦ, ἦταν γιά μᾶς ἔκπληξη. Ποιός ἀσχολεῖται σήμερα μέ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ἀξίες σέ σχέση μέ τήν ἐκπαίδευση; Κι ὅμως, ἐπρόκειτο γιά συμπολίτισσα δασκάλα: ἡ Μαριγώ Δ. Παπανικολάου συνέγραψε τήν “Ποιοτική καί ποσοτική ἀνάλυση τῶν κειμένων τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος γιά τήν Πρώτη Δημοτικοῦ”, μιά ἐργασία πού τόν περασμένο Μάρτιο κυκλοφόρησε ἀπό τίς ἐκδόσεις ΣΠΑΝΙΔΗ. Ἡ μελέτη τῆς κ. Παπανικολάου παρουσιάζει μεγάλο ἐνδιαφέρον, ὄχι μόνο γιατί, ὅπως σωστά γράφει και ἡ ἴδια προλογικά, “οἱ ἀξίες πού προβάλλονται μέσα ἀπό τά ἐγχειρίδια τῆς ἐποχῆς μας θά εἶναι καί οἱ ἀξίες τῶν πολιτῶν τῆς Ἑλλάδας τῶν ἑπόμενων γενεῶν”, ἀλλά καί γιά ἕναν πρόσθετο λόγο. Ἡ ἰδεολογική ἀφετηρία τῆς συγγραφέως εἶναι αὐτή της ,κατάφασης στήν πολυπολιτισμικότητα καί στήν ἀντικατάσταση τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν μέ νέες.

Αὐτές πού, στά πλαίσια τῆς Διαπολιτισμικῆς Ἐκπαίδευσης, θά διευκολύνουν “τήν συγκρότηση μιᾶς νέας ὑπερπολιτισμικῆς ταυτότητας, τήν ἀνάδειξη τῶν δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων καί τῶν πανανθρώπινων ἀξιῶν”, ὅπως λέει τό συνάφι τῶν εἰδικῶν πού πλημμύρισε τά ἑλληνικά πανεπιστήμια καί ἀπό καθέδρας κατακεραυνώνει ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο στήν πατρίδα μας. Μέ δεδομένη λοιπόν τήν πολιτική ἀντίθεσή μας, κρίνουμε πολύ χρήσιμο τό βιβλίο, καθότι μᾶς ἐνδιαφέρουν τά εὑρήματά του κι ὄχι ἀναγκαστικά οἱ ἑρμηνεῖες ἤ οἱ προτιμήσεις τῆς συγγραφέως. Ποιά εἶναι τά εὑρήματα αὐτά;

Στό 1ο τεῦχος τοῦ ἐγχειριδίου γλωσσικῆς διδασκαλίας, ἡ ποσοτική ἀνάλυση ἔδειξε πρώτη προβαλλόμενη ἀξία την …ἀγάπη γιά τά ζῶα (31%)! Ἀκολουθεῖ ἡ ἀγάπη γιά τή φύση με 16%, ἡ παράδοση μέ 11%, ἡ κοινωνική ζωή μέ 11%, ἡ οἰκογένεια μέ 9%, τά ἐπαγγέλματα μέ 6%, ἡ κατοικία μέ 5%, οἱ πολιτισμοί μέ 3%, ἡ Τέχνη μέ 3% καί ἄλλα διάφορα μέ σύνολο 5%. Κάπου ἐκεῖ μέσα στά διάφορα βρίσκονται ἡ φιλαναγνωσία, ἡ σχολική ζωή, ἡ πατρίδα καί ἡ θρησκεία, ἀμελητέες ποσότητες!

Ἀλλά καί στό 2ο τεῦχος, πάλι προηγεῖται ἡ ἀγάπη γιά τά ζῶα (21%), ἐνῶ πατρίδα καί θρησκεία περιορίζονται σέ 4 σκέτες εἰκόνες (5%). Μήπως ἔχουμε συνειδητή καλλιέργεια τῆς σύγχρονης ψύχωσης μέ τά ἀδέσποτα, γιά τά ὁποῖα ὑπάρχει κείμενο πού δίνει “γραμμή”; Καί, βεβαίως, πουθενά ἑλληνική σημαία, πουθενά σταυρός. Ἡ εἰκόνα αὐτή δέν μεταβάλλεται σημαντικά οὔτε στό ἀνθολόγιο. Γιά νά μήν ἀναφερθοῦμε στήν ἀντιρατσιστική προσευχή (!) τῆς Θέτας Χορτιάτη, στήν ἀπουσία τῆς πατρικῆς μορφῆς (ὑπέρ τῶν μονογονεϊκῶν οἰκογενειῶν;), στήν ἐπιβλητική παρουσία τοῦ ξερόλα – και προφανῶς ἀλλοεθνοῦς – Σαμπέρ…

Αὐτά δίνουμε ὡς πολιτεία στά ἑξάχρονα ἑλληνόπουλα ἐπί 10 χρόνια. Καί τί εἴπαμε ὅτι περιμένουμε ἀπό τή νέα γενιά;

Πηγή Αντιφωνητής


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σαντίκ Καν. Σαν Σαδίκ ακούγεται αυτό και φέρνει μερικούς δικαιολογημένους θρακικούς συνειρμούς. Λέτε να το 'χει τ' όνομα;

Με την εκλογή του μουσουλμάνου, πακιστανικής καταγωγής, Σαντίκ Καν στο αξίωμα του δημάρχου του Λονδίνου, τα ελληνόφωνα ΜΜΕ εκστασιάστηκαν. Σύμφωνα με φήμες, άναψαν μια λαμπάδα στο μπόι του Γρηγόρη Βαλλιανάτου (ή μήπως του ΓΑΠ;) και την άφησαν σε ειδικό μανουάλι που είχε τοποθετηθεί σε γνωστό σουσάδικο των νοτίων προαστίων. Τόσο μεγάλος ήταν και ο όλβος που ένιωσε ο Καμίνης το 2010. Τότε που έβλεπε τους φεσοφόρους ψηφοφόρους του με το χαρακτηριστικό μουσάκι του ουαχαμπίτη και την ισλαμική ποδίτσα να συρρέουν στα εκλογικά κέντρα για να τον ψηφίσουν. (Παρεμπιπτόντως, τα φυλλάδια σε άψογα αραβικά, ουρντού και παστούν που πρότειναν ψήφο στον Καμίνη έκαναν εξαιρετική δουλειά.)

Οι πολιτικά ορθοί ελληνόφωνοι του πανισλαμισμού, μόλις είδαν τη... σιγανοϊμαμιά (το ισλαμικό έκδοχο της σιγανοπαπαδιάς) να κατσικώνεται στον δημαρχιακό θώκο Λονδίνου, μόνο που δεν έκαναν περιτομή από την έκστασή τους. Οπως ακριβώς και οι Λονδρέζοι που ψήφισαν τον κυρ Σαντίκ.

Οσοι δεν είναι ισλαμιστές ψώνισαν από σβέρκο με την πάρτη του. Οσοι είναι θα ευλογούν (κυριολεκτικά) τα γένια τους που κοντεύουν να καταντήσουν την ιστορική πρωτεύουσα... Λονδονιστάν.
Στα μέσα Ιουνίου ο Καν ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να απαγορεύσει όλες τις διαφημίσεις με προκλητικά θηλυκά μοντέλα που αναρτώνται στο μετρό, στα λεωφορεία, στα τραμ και τα τρένα, τα οποία κυκλοφορούν στο δίκτυο μεταφορών για το Λονδίνο. Τάχα μου δήθεν τον στενοχωρεί που τα αψεγάδιαστα κορμιά των μοντέλων προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα στις γυναίκες που δεν έχουν συμβιβαστεί με την εικόνα του σώματός τους. Η αλήθεια είναι μία λέξη: Ισλάμ. Το παρασύνθημα: Μπούρκα.

Τώρα αυτή η λεβεντουριά απαιτεί για «το Λονδίνο» (εννοεί, ασφαλώς, την αφεντομουτσουνάρα του) «να έχει μια πλήρη θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» για την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. Πατριωτάρα! Θα του καλάρεσε να συναποφασίζει με την κυβέρνηση και να αποσχίσει την πρωτεύουσα από τη χώρα που τον τάισε και τον ανέδειξε. Αυτά φιλοδοξούν να προλάβουν (στο «και πέντε») οι Βρετανοί με το Brexit...

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Το Άγιον Όρος είναι το πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Η μοναστική πολιτεία και χερσόνησος της Μακεδονίας είναι ένας βαθύτατα πνευματικός τόπος, πλήρης σημείων και θαυμαστών γεγονότων», αναφέρει η εφημερίδα «Dagen»

Με τίτλο: «Θαύματα στο τελευταίο προπύργιο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας», η καθημερινή εφημερίδα «Dagen» της Νορβηγίας, δημοσιεύει πολυσέλιδο αφιέρωμα – ύμνο στη μοναστική πολιτεία του Αγίου Όρους. «Απαράλλακτο για περισσότερα από 1.000 χρόνια. Συχνά απροσπέλαστο στο γενικό κοινό. Το Άγιον Όρος είναι το πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας. Η μοναστική πολιτεία και χερσόνησος της Μακεδονίας είναι ένας βαθύτατα πνευματικός τόπος, πλήρης σημείων και θαυμαστών γεγονότων», αναφέρει στην εισαγωγή του αφιερώματος ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Bjørn Olav Hammerstad, επισημαίνοντας με νόημα:

«Δεν επιχειρούμε με αυτό το αφιέρωμα να τεκμηριώσουμε θαύματα. Διηγούμαστε απλώς, λίγες από τις συγκλονιστικές ιστορίες που συνδέονται με τον βίο της πνευματικής αυτής χερσονήσου».

Η εφημερίδα Dagen κυκλοφορεί από το 1919 στο Μπέργκεν και είναι καθημερινή, ενώ έχει και διαδικτυακή έκδοση. Ο διευθυντής έκδοσης, Vebjørn Selbekk, είναι ένας αφοσιωμένος υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και ευρέως αναγνωρισμένος δημόσιος συζητητής στην Νορβηγία.

Τον περασμένο Μάιο ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Øystein Lid, ο οποίος είναι Ορθόδοξος, επισκέφτηκε το Άγιον Όρος και κατέγραψε τις εντυπώσεις του, από τις Μονές που επισκέφτηκε, όπου συνάντησε και έναν συμπατριώτη του μοναχό ονόματι Πρόδρομο.

«Σήμερα η «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους» είναι η μόνη πολιτεία όπου το λάβαρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας –ο χαρακτηριστικός δικέφαλος αετός- μπορεί ακόμη να ιδωθεί να κυματίζει στον άνεμο, στα άκρα της επίσημης σημαίας» σημειώνει μεταξύ άλλων στο κείμενο του, ο Νορβηγός δημοσιογράφος.

Σήμερα οι Ορθόδοξοι στην Νορβηγία, αγγίζουν τους 18.000 και σε αυτούς περιλαμβάνονται ντόπιοι, Ρώσοι, Σέρβοι κ.α. αλλά και Έλληνες που ζουν και εργάζονται μόνιμα στη χώρα. Το ορθόδοξο ελληνικό ποίμνιο υπάγεται στην μητρόπολη Σουηδίας και Σκανδιναβίας που εδρεύει στην Στοκχόλμη ενώ η Νορβηγική Ορθόδοξη Εκκλησία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, μέσω της Εξαρχίας στο Παρίσι.


Ολόκληρο το αφιέρωμα της εφημερίδας «Dagen» για το Άγιον Όρος, έχει ως εξής (ευχαριστούμε τους Oystein Lid και τον Παναγιώτη Παύλο για την μετάφραση):

Το Θαυμαστό Τελευταίο Προπύργιο
της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Στα τέλη Μαΐου χορηγήθηκε σε 10 Νορβηγούς ακρόαση στο Άγιον Όρος, το τελευταίο απομεινάρι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι μοναχοί που διαβιούν εδώ διηγούνται θαυμαστά κι εξαίσια γεγονότα ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής.

Το Αγιον Ορος έχει αποκληθεί ως αυτός ο τόπος στον πλανήτη γη, ο οποίος έχει ελάχιστα αλλάξει στο διάβα των αιώνων. Οι Ορθόδοξοι μοναχοί που διαμένουν εδώ ζουν όπως ακριβώς και κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, με προσευχή και εργασία.Έρχονται για να αφιερώσουν την ζωή τους εξ ολοκλήρου στον Θεό και το τελευταίο που επιθυμούν είναι η δύσβατη αυτή χερσόνησος να μετατραπεί σε τουριστική ατραξιόν. Ωστόσο, η μοναστική πολιτεία της βόρειας Ελλάδας ασκεί αξιοσημείωτη έλξη σε ανθρώπους απ᾽ όλο τον κόσμο.

Όταν, το 2009, το διάσημο τηλεοπτικό μαγκαζίνο «60 minutes» του CBS αιτήθηκε άδεια προκειμένου να έρθει και να ετοιμάσει ένα θέμα στο Άγιον Όρος, η απάντηση ήταν κατηγορηματικά αρνητική. Χρειάστηκαν δύο χρόνια διαπραγματεύσεων προτού τελικά ένα από τα Μοναστήρια δώσει θετική απόκριση. Δεν ήταν λοιπόν χωρίς φόβο και ρίγος η στιγμή που ο ρεπόρτερ της «Dagen» πάτησε το πόδι του στη Δάφνη, κι εν συνεχεία στις Καρυές, το διοικητικό κέντρο του Άθωνα, προτού κατευθύνει τα βήματά του προς το αρχαίο μοναστήρι των Ιβήρων.

Το δάσος στις δύο πλευρές του μονοπατιού μοιάζει με ζούγκλα. Άγρια εδώδιμα μπιζέλια, άνηθος και ρίγανη αναπτύσσονται σε διάφορα σημεία. Έξαφνα, διαπιστώνουμε την θαυμάσια ευωδία θυμιάματος – μυρωδιά εύκολα αναγνωρίσιμη από την Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία.
Ωστόσο, είμαστε εδώ, στην μέση του δάσους, και κανείς δεν αιωρεί το θυμιατό...

- Μικρά σημεία και θαυμάσια σαν αυτό συμβαίνουν διαρκώς εδώ στον Άθωνα, λέει ο Παναγιώτης Παύλος, ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και, επί του παρόντος, ο οδηγός μας εδώ. Δεν είμαστε μακριά από το κελί του Αγίου Παϊσίου (1924-1994), ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους πλέον διακεκριμένους πνευματικά άνδρες της μοναστικής χερσονήσου. Ενόσω ζούσε χιλιάδες άνθρωποι έρχονταν να τον επισκεφθούν, διαβαίνοντας αυτό ακριβώς το μονοπάτι. Θεραπεύονταν απ’ όλα τα είδη ασθενειών, απαλλάσσονταν από δαιμονικές δυνάμεις και λάμβαναν πνευματική καθοδήγηση. Λέγεται ότι και η παρουσία του μόνον μπορούσε να μεταβάλλει τις καρδιές των προσκυνητών, οι οποίοι προσέρχονταν να τον συναντήσουν, και να τους ελκύει προς τον Χριστό.


Ο Παναγιώτης ήταν και ο ίδιος ένας από τους πάμπολλους ανθρώπους που ήρθαν να επισκεφθούν το κελί του Αγίου στο δάσος, και είναι φίλος του μοναχού που σήμερα ζει εδώ – του πατρός Αρσενίου.

- Χριστός Ανέστη! αναφωνεί ο Παναγιώτης και σύντομα ένας άνδρας με μακριά γενιάδα εμφανίζεται στην πόρτα της εισόδου. Ο π. Αρσένιος χαιρετά ένθερμα τον παλαιό φίλο του και τους Νορβηγούς με ευγένεια, προτού τους διηγηθεί λίγες από τις πολυάριθμα γεγονότα θαυμαστών σημείων τα οποία έχουν συμβεί ακριβώς εδώ, στο κελλί του. Ένα φαινόμενο το οποίο ο πατήρ Αρσένιος μας αναφέρει, είναι η ικανότητα του Αγίου Παϊσίου να γνωρίζει τί επρόκειτο οι επισκέπτες να τον ρωτήσουν, προτού οι ίδιοι ανοίξουν τα στόματά τους.

- Κάποτε, ήρθε στο Άγιον Όρος ένας δικηγόρος. Δεν πίστευε τις ιστορίες για τον γέροντα Παΐσιο και αποφάσισε να τον θέσει σε δοκιμασία.Σχεδίασε να του συστηθεί ως γιατρός, αντί για δικηγόρος. Όταν έφθασε, λοιπόν, στην είσοδο έτυχε να περιμένει ήδη μια ομάδα 50 ανθρώπων που είχαν όλοι έρθει για να δουν τον Άγιο. Ο Άγιος Παΐσιος άνοιξε την πόρτα, κοίταξε τον δικηγόρο κατάματα και του είπε: ‘Να φύγεις, και να πάρεις και τα ψέμματά σου μαζί σου στην αίθουσα του δικαστηρίου’. Ο άνθρωπος αυτός ποτέ δεν αμφέβαλε ξανά, λέει ο πατήρ Αρσένιος.

Η μορφή της Χριστιανοσύνης που διατηρείται στον Άθωνα έχει μάλλον μοναδική ιστορία. Ύστερα από την πτώση της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στον κατοχικό Μουσουλμανικό στρατό το 1453, το Όρος Άθως κατέστη το τελευταίο απομένον προπύργιο του Imperium Romanum. Ήδη, κατά το έτος 972 είχε εδραιωθεί μια αυτοδιοίκητη μοναστική πολιτεία εντός της αυτοκρατορίας από τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή τον 1ο. Σήμερα, η «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία του Αγίου Όρους» είναι η μόνη πολιτεία όπου το λάβαρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας –ο χαρακτηριστικός δικέφαλος αετός- μπορεί ακόμη να ιδωθεί να κυματίζει στον άνεμο, στα άκρα της επίσημης σημαίας.

Σήμερα το Όρος Άθως θεωρείται ως το πνευματικό κέντρο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στα 20 λειτουργικώς ενεργά μοναστήρια του διαμένουν κάπου 2.000 μοναχοί, έχοντας αφιερώσει τις ζωές τους στην προσευχή υπέρ όλου του κόσμου.

– Ο λόγος που βρίσκουν οι μοναχοί πίσω από την μοναστική κλήση τους είναι τα λόγια του Ιησού Χριστού στο Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον, 19). Αφορούν ένα βίο μοναχικό χάριν της Βασιλείας των Ουρανών, και προσκαλούν τον άνθρωπο να πωλήσει τα υπάρχοντά του, να δωρήσει στους πτωχούς και να ακολουθήσει τον Χριστό, λέει ο πατήρ Γιοχάννες, ο ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, στο Όσλο της Νορβηγίας, και πνευματικός οδηγός των μελών της ομάδας.

Κατά την παραμονή μας στο Άγιον Όρος, διαμένουμε είτε σε τρίκλινα, είτε σε τετράκλινα, ή και οκτάκλινα δωμάτια σε διαφορετικά μοναστήρια, και συμμετέχουμε στην καθημερινή ζωή των μοναχών. Οι ακολουθίες στην Εκκλησία αρχίζουν συχνά στις 3 το πρωί, και παρέχονται μόνον δύο γεύματα ημερησίως. Είναι όλα νηστήσιμα και διαρκούν το πολύ πολύ 10 λεπτά.
Οι προσκυνητές έχουν περισσότερο χρόνο για συζήτηση και αλληλογνωριμία. Όλοι τους έχουν Λουθηρανικό υπόβαθρο. Δύο από αυτούς, ο Lars Karlsoen και ο Bjorn Skauen, έχουν υπάρξει ακόμη και ιερείς στην Κρατική Λουθηρανική Εκκλησία της Νορβηγίας. Αρκετοί απ’ αυτούς αναζήτησαν καταφυγή στην Ορθόδοξη Εκκλησία απ’ αυτό που θεωρούν ως αίρεση, μοντερνισμό και παγκόσμια επιρροή εντός του Προτεσταντισμού.

- Συνειδητοποίησα και βίωσα ότι η Νορβηγική κρατική Εκκλησία δεν είχε πλέον χώρο για μένα. Οταν είμαι εδώ στον Άθωνα και βλέπω τον πνευματικό πλούτο της Ορθόδοξης παράδοσης δεν μπορώ να σκεφθώ πώς ο Μαρτίνος Λούθηρος έκανε ένα τέτοιο μεγάλο σφάλμα, να αποδιώξει τον μοναχισμό. Τα μοναστήρια είναι εγγύηση του ορθού δόγματος, και οι μοναχοί είναι υποδείγματα για τους λαϊκούς, στο θέμα της προσευχής και της υπακοής, λέει ο Karlsoen.

– Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα μια Ορθόδοξη Εκκλησία η Θεία Λειτουργία τελείτο σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Ακόμη κι έτσι, την αισθάνθηκα και τα δάκρυα άρχισαν να κυλούν, αναφέρει ο Thorleif Gronnestad.Μετεστράφη στην Ορθοδοξία πριν περισσότερα από 10 χρόνια, και σήμερα διακονεί στο ιερό, στην εκκλησία της γενέτειράς του, στο Sandnes, κοντά στο Stavanger.

Παρόλα αυτά, δεν εξωραΐζουν την κατάσταση στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε κάποια μέρη η οργάνωση είναι υποτυπώδης, αλλού υπάρχουν ζητήματα εθνικισμού. Ένας από τους προσκυνητές, ο Dag Markeng, διατυπώνει ένα εντυπωσιακό σχόλιο.

– Οταν έγινα Ορθόδοξος, το 1983, ο ανάδοχός μου μου είπε κάτι το οποίο έχω διαπιστώσει ότι είναι αληθές. Δεν θα είναι εύκολο να είσαι Ορθόδοξος – αλλά θα έχει αξία.

Ένα από τα πλουσιότερα και πλέον όμορφα μοναστήρια, απ’ όσα επισκεφθήκαμε, λέγεται Βατοπέδι και πρωτοθεμελιώθηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Χρυσά νομίσματα, επιχρυσωμένα δισκοπότηρα και θεαματική εκκλησιαστική τέχνη βρίσκονται παντού εδώ. Αλλά το μοναστήρι αυτό είναι και το σπίτι ενός μεγάλου θησαυρού που δεν είναι καμωμένος από χρυσό, αλλά από τρίχες καμήλας –διατηρημένος από τους πρώτους χρόνους της Χριστιανοσύνης.

– Αυτή είναι η Ζώνη της Παναγίας, λέει ο μοναχός Ευστάθιος. Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες και πηγές, η Ζώνη διαφυλάχθηκε στα Ιεροσόλυμα μέχρι το 400 μ.Χ.Αφού υπήρξε για ορισμένα χρόνια στην Κωνσταντινούπολη, δωρήθηκε στο μοναστήρι του Βατοπεδίου.

- Η Ζώνη αυτή δεν ενήργησε θαύματα μόνον σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, αλλά ενεργεί μέχρι ακριβώς και σήμερα. Κάθε δύο εβδομάδες περίπου, λαμβάνουμε μηνύματα απ’ όλο τον κόσμο, από ανθρώπους που έχουν θεραπευθεί ή βοηθηθεί αφότου κατέφυγαν στην Αγία Ζώνη, διηγείται ο πατήρ Ευστάθιος.

Ο Ορθόδοξος ισχυρίζεται ότι, κατά τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενήργησε θαύματα ακόμη και διαμέσου των ενδυμάτων του Αποστόλου Πέτρου (Πράξεις των Αποστόλων 19: 12), το ίδιο συμβαίνει και διαμέσου της Ζώνης της Θεοτόκου.Ο πατήρ Ευστάθιος παραπέμπει σε μια σειρά από περίεργες ιστορίες που σχετίζονται με την Ζώνη.Ειδικά, έχουν βοηθηθεί άτεκνα ζευγάρια, ενώ πολλές διαφορετικές παθήσεις έχουν επίσης εξαλειφθεί.

– Ένας Ογκολόγος ήλθε από την Ελβετία για να μας δει και του δώσαμε λίγα μπουκαλάκια με έλαιον. Ο ίδιος δεν πίστευε τις ιστορίες αλλά ήθελε να βεβαιωθεί πειραματικά,καθώς είχε ακούσει για τα γεγονότα αυτά. Εδωσε από το λάδι αυτό σε όλους τους ασθενείς του, οι οποίοι βρίσκονταν σε τελικό στάδιο της νόσου.Ορισμένοι δεν επιβίωσαν, αλλά δύο από αυτούς ιάθηκαν πλήρως. Επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι και μας ανέφερε τα σχετικά. Δεν γνωρίζουμε για ποιό λόγο κάποιοι θεραπεύονται και κάποιοι όχι, αλλά χρησιμοποιούμε το έλαιο με πίστη, και βλέπουμε τί ο Θεός θέλει να πράξει, λέει ο πατήρ Ευστάθιος.
Καθένας από τους Νορβηγούς προσκυνητές έλαβε από ένα μπουκαλάκι με έλαιο, και ο πατήρ Γιοχάννες πήρε κάμποσα –για την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Νορβηγία.

Προς το τέλος της παραμονής στο Άγιον Όρος, οι Νορβηγοί άκουσαν μια φήμη για έναν Σκανδιναβό μοναχό σε ένα από τα μοναστήρια τα οποία επισκεπτόμασταν – την Μονή Καρακάλλου. Εχοντας συναντηθεί αποκλειστικά με Έλληνες μοναχούς στον Άθωνα, προξενεί εντύπωση η συνάντηση με έναν μοναχό με λαμπερά γαλανά μάτια και μακριά κόκκινη γενιάδα. Ο πατήρ Πρόδρομος είναι από την Φινλανδία και ομιλεί κάποια Σουηδικά. Καθώς φαίνεται στην συνέχεια, έχει και ο ίδιος Λουθηρανικό υπόβαθρο.

–Πώς έγινες Ορθόδοξος, πάτερ;
–Κάποτε εισήλθα σε μια Ορθόδοξη Εκκλησία και συγκλονίστηκα τόσο από την Λειτουργία που δάκρυα άρχισαν να κυλούν. Αμέσως συνειδητοποίησα ότι ανήκω εδώ, λέει ο μοναχός, αντηχώντας την εμπειρία που πολλοί Νορβηγοί που έχουν μεταστραφεί στην Ορθοδοξία φέρουν εντός τους. Σύντομα, έπειτα από την μεταστροφή του στην Ορθοδοξία πριν από 20 χρόνια, ο πατήρ Πρόδρομος ταξίδεψε στο Άγιον Όρος. Τώρα είναι ο υπεύθυνος του Αρχονταρικίου στο μοναστήρι, κι έπρεπε γι’ αυτό να μάθει να μιλά πολλές γλώσσες.

- Πώς είναι η ζωή εδώ στο μοναστήρι;
- Είναι πολύ καλά. Καθώς η Μονή Καρακάλλου δεν είναι τόσο μεγάλη όσο άλλες (είναι η υπ’ αριθμόν 11 στην εσωτερική ιεραρχία, ανάμεσα στις 20 μονές του Αγίου Όρους), δεν είμαστε εδώ τόσο απασχολημένοι όσο είναι σε άλλες. Επομένως, διαθέτω ικανό χρόνο ώστε να εστιάζω στην προσευχή, λέει ο πατήρ Πρόδρομος, και μας υπενθυμίζει αυτό που πραγματικά έχει σημασία στην ζωή.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Morgoth's Review
Μετάφραση - Απόδοση Κόκκινος Ουρανός


Υπάρχει ένα εκπληκτικά μεγάλο τμήμα της βρετανικής cuckservative Δεξιάς, που όταν σκέφτεται την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει πλακώσει τους Ευρωπαίους κάτω από ένα βουνό πλασματικού χρέους, εκατομμυρίων μουσουλμάνων και τριτοκοσμικών λαθρομεταναστών, πληθώρας «αντιρατσιστικών» νόμων και τόνων προπαγάνδας πολυπολιτισμού, καταλήγει στο συμπέρασμα:

«Ναι, ναι, είμαι σίγουρος τώρα, οι ναζί κέρδισαν τον πόλεμο και διοικούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, ζούμε στο Τέταρτο Ράιχ!».

Στον δικό τους τρόπο αντίληψης οι Ναζί είναι το απόλυτο κακό, έτσι αφού διαπιστώνουν ότι η ΕΕ, η πολιτική ορθότητα και η μουσουλμανική μετανάστευση είναι κάτι «κακό» άρα, λογικά, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι σίγουρα οι Ναζί πρέπει να έχουν κάποια συμμετοχή σε αυτό το «κακό», ακόμα και όταν αυτό το «κακό» είναι διαμετρικά αντίθετο σε ό, τι πίστευαν οι Ναζί.

Ο Μπόρις Τζόνσον, βουλευτής των Συντηρητικών και πρώην Δήμαρχος του Λονδίνου, ο κορυφαίος της εκστρατείας για το Brexit, παρομοίασε πρόσφατα την ΕΕ με μια «ναζιστική αυτοκρατορία» και ο ευρωβουλευτής του UKIP, Gerard Batten, υπερασπίστηκε τον Johnson και το προχώρησε ακόμα παραπέρα, δείχνοντας τη δική του «έρευνα» για το θέμα. Το μιμίδιο ''ναζιστική ΕΕ'' (Nazi EU) μπορείτε να το δείτε παντού στο διαδίκτυο και ειδικά όπου υπάρχουν σχόλια σε λογαριασμούς twitter και blogs και μια συνηθισμένη φράση είναι «Οι Γερμανοί κάνουν με την ειρήνη αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν με τον πόλεμο». Υπάρχει ακόμα και βιβλίο με τίτλο «Η ΕΕ: Η αλήθεια για το Τέταρτο Ράιχ - Πώς ο Χίτλερ κέρδισε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

Εκεί διαβάζουμε:

«Δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς κάθε χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση γίνεται όλο και φτωχότερη, ενώ η Γερμανία συνεχίζει να γίνεται πλουσιότερη.
«Μπορούμε να πιστεύουμε ότι κερδίσαμε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά στην πραγματικότητα τον χάσαμε. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι όλοι ζούμε στο Τέταρτο Ράιχ.
«Εν γνώσει τους ή όχι, αυτοί που υποστηρίζουν και υπερασπίζονται την Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζουν τη ναζιστική κληρονομιά».
«Ήταν ο Funk ο οποίος προέβλεψε την έλευση της ευρωπαϊκής οικονομικής ενότητας. Ο Funk ήταν επίσης ο υπουργός οικονομικών του Αδόλφου Χίτλερ και ο κύριος σύμβουλος των οικονομικών του».
«Οι Ναζί ήθελαν να απαλλαγούν από την ακαταστασία των μικρών εθνών που συνέθεταν την Ευρώπη και το σχέδιό τους ήταν αρκετά απλό, η ΕΕ ήταν το όνειρο του Χίτλερ».

Στο blog του, ο Gerard Batten γράφει:

Το 1942, όταν οι Γερμανοί εξακολουθούσαν να νομίζουν ότι επρόκειτο να κερδίσουν τον πόλεμο, συνέταξαν μια έκθεση με τίτλο “Europäische Wirtschaftsgemeinschaft” - το οποίο μεταφράζεται ως «Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα».

Η έκθεση συντάχθηκε από διάφορους τραπεζίτες και ακαδημαϊκούς, οι οποίοι συνέταξαν ένα σχέδιο για το πώς η Γερμανία θα διαχειρίζονταν τις οικονομίες των κατακτημένων χωρών της Ευρώπης μετά από μια γερμανική νίκη. Η έκθεση καταρτίστηκε υπό την ηγεσία του καθηγητή Walter Funk (φωτο), Υπουργού Οικονομικών του Ράιχ και Προέδρου της Reichsbank.

Η έκθεση αναφερόταν στους τομείς της Γεωργίας, της Βιομηχανίας, της Απασχόλησης, των Μεταφορών, του Εμπορίου, των Οικονομικών Συμφωνιών και του Νομίσματος. Πρότεινε την «εναρμόνιση» των ευρωπαϊκών νομισμάτων και ένα εναρμονισμένο νομισματικό σύστημα.

Αν αυτό ακούγεται πολύ γνώριμο είναι επειδή το βασικό σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα του 1942 ήταν πολύ παρόμοιο με την πραγματική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, που άρχισε να λειτουργεί το 1957 με τη Συνθήκη της Ρώμης.

Έτσι, το θέμα εδώ είναι ότι η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία είχε σχέδια τα οποία, σε περίπτωση νίκης, θα εφαρμόζονταν σε όλη την Ευρώπη, σύμφωνα με τη γερμανική καθοδήγηση. Αλλά αυτό που έχει σημασία δεν είναι ότι υπήρχαν τέτοια σχέδια, αλλά ποιοι ήταν οι ιδεολογικοί και φιλοσοφικοί τους στόχοι. Μια ενωμένη Ευρώπη είναι ένα ζήτημα, το ερώτημα είναι γιατί και για ποιο σκοπό να ενωθεί. Δεν είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα ήταν μια Εθνικο-Σοσιαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση, επειδή οι εθνικοσοσιαλιστές μας είπαν τις απόψεις τους για σχεδόν τα πάντα. Έτσι είναι απλά θέμα σύγκρισης της παρούσας ΕΕ με τις αρχές και τα ιδεώδη των εθνικοσοσιαλιστών, για να δούμε αν υπάρχουν παρόμοια χαρακτηριστικά.

Μια συνεπής παράμετρος της εθνικοσοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας είναι ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν θα πρέπει να διοικούν τον λαό, αλλά ότι πρέπει να διαδραματίζουν ένα ρόλο υποταγής στη ζωή του έθνους και όχι διατάραξης της ζωής του λαού. Καθώς το «Το Πρόγραμμα του NSDAP», εξηγεί:

«.... Όταν επιτευχθούν αυτά τα δύο σημεία, αυτό θα σημαίνει μια νίκη της οικουμενικής τάξης της κοινωνίας στο πραγματικό κράτος πάνω από το σημερινό διαχωρισμό κράτους, έθνους και οικονομίας υπό την διαφθείρουσα επιρροή της ατομικιστικής θεωρίας της κοινωνίας (φιλελευθερισμός) όπως τώρα έχει κατασκευαστεί. Η σημερινή πλασματική κατάσταση, που καταπιέζει τις εργατικές τάξεις και προστατεύει τα πειρατικά κέρδη των τραπεζιτών και των κερδοσκόπων του χρηματιστηρίου, είναι ο χώρος για απερίσκεπτο ιδιωτικό πλουτισμό και για την χαμηλότερη πολιτική κερδοσκοπία. Δεν έχει καμία μέριμνα για το λαό και δεν παρέχει τον υψηλό ηθικό δεσμό της ενότητας. Η δύναμη του χρήματος, η πιο αδίστακτη από κάθε άλλη εξουσία, που κατέχει τον απόλυτο έλεγχο και ασκεί μια επιρροή η οποία διαφθείρει και καταστρέφει το κράτος, το έθνος, την κοινωνία, την ηθική, το θέατρο, τη λογοτεχνία και όλα τα θέματα της ηθικής, δεν είναι δύσκολο να εκτιμηθεί».

Έτσι άραγε, κάνει και η ΕΕ σήμερα θέτοντας το συμφέρον των Ευρωπαίων πολιτών πάνω από τα συμφέροντα του χρήματος και των επιχειρήσεων; Όπως αναφέρει ο Guardian:

«Χιλιάδες επιχειρήσεις, τράπεζες, δικηγορικά γραφεία, εταιρείες συμβούλων δημοσίων σχέσεων και εμπορικές ενώσεις είναι εκεί για να κάνουν τα αυτιά να ακούσουν και να επηρεάσουν τους κανονισμούς και τους νόμους που διαμορφώνουν την ενιαία αγορά της Ευρώπης, να καθορίσουν τις εμπορικές συμφωνίες και να κανονίσουν την οικονομική και εμπορική συμπεριφορά σε μια ένωση με 507 εκατομμύρια ανθρώπους».

Ο λομπισμός είναι μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων ευρώ στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με το "Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών" (Corporate Europe Observatory), μια Δεξαμενή Σκέψης που αγωνίζεται για μεγαλύτερη διαφάνεια, υπάρχουν τουλάχιστον 30.000 λομπίστες στις Βρυξέλλες, αριθμός σχεδόν ίδιος με το προσωπικό των 31.000 που απασχολούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την καθιστούν δεύτερη μόνο μετά την Ουάσιγκτον στη συγκέντρωση εκείνων που επιδιώκουν να επηρεάσουν τη νομοθεσία. Οι λομπίστες υπογράφουν ένα μητρώο διαφάνειας που διευθύνεται από το Κοινοβούλιο και την Επιτροπή, αν και δεν είναι υποχρεωτικό.
Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, επηρεάζουν το 75% της νομοθεσίας.

Και έτσι είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι ένας πολιτικός οργανισμός που περιέχει 30.000 (!) λομπίστες επιχειρήσεων οι οποίοι συναγωνίζονται για να επηρεάσουν και να ελέγξουν τους ευρωπαϊκούς λαούς σαν να είναι δουλοπάροικοι, δεν ήταν αυτό που είχε προβλέψει ο Αδόλφος Χίτλερ ή το Εθνικσοσιαλιστικό Κόμμα. Οι Εθνικοσοσιαλιστές κατηγορούσαν εξίσου με δριμύτητα τους διεθνείς τραπεζίτες και την υποδούλωση της Ευρώπης σε αυτούς μέσω της τοκογλυφίας. Και πάλι από το πρόγραμμα του NSDAP:
«Η δουλεία των τόκων είναι η πραγματική έκφραση των ανταγωνισμών, του κεφαλαίου έναντι της εργασίας, του αίματος έναντι του χρήματος, της δημιουργικής εργασίας έναντι της εκμετάλλευσης. Η αναγκαιότητα του σπασίματος αυτής της δουλείας έχει τόσο μεγάλη σημασία για το έθνος μας και τη φυλή μας, ώστε από αυτή μόνο εξαρτάται η ελπίδα του έθνους μας να ανυψωθεί από τη ντροπή και τη δουλεία, στην πραγματικότητα, η ελπίδα της ανάκτησης της ευτυχίας, της ευημερίας και του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο. Είναι ο άξονας επί του οποίου γυρνάνε τα πάντα. Είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αναγκαιότητα δημοσιονομικής πολιτικής Επηρεάζει κάθε άτομο ξεχωριστά και απαιτεί μια απόφαση από τον καθένα: Υπηρεσία στο έθνος ή απεριόριστος ιδιωτικός πλουτισμός».
Το γεγονός ότι σήμερα μεγάλες οικονομικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να σταθούν, χωρίς την προσφυγή στον δανεισμό είναι καθαρή τρέλα. Εδώ είναι όπου η εύλογη χρήση του δικαιώματος του κράτους να παράγει χρήματα θα μπορούσε να παράγει πιο ευεργετικά αποτελέσματα».

Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν τώρα κάτω από την επιρροή των εθνικοσοσιαλιστικών ιδεών, η Ευρώπη θα ήταν ελεύθερη από χρέος και στην πραγματικότητα, οι ((τραπεζίτες)) θα ήταν τυχεροί αν ζούσαν.

Όπως μπορούμε να δούμε, σχεδόν το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας στον πυρήνα των Εθνών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηρίζεται στην υπηρεσία του χρέους και την καταβολή των τόκων, το πραγματικό χρέος δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθεί, ο στόχος είναι να υποδουλωθούν κυριολεκτικά οι Ευρωπαίοι μέσω των τόκων ή της ((τοκογλυφίας)). Έτσι, από οικονομικής άποψης, το ότι η ΕΕ είναι ένα ναζιστικό ίδρυμα, δεν στέκει.

Μια άλλη συλλογιστική που οι θιασώτες της «ναζιστικής ΕΕ» χρησιμοποιούν, είναι ότι ο γερμανικός λαός, ως λαός, έχει επωφεληθεί από την ΕΕ που είναι ναζιστικό σχέδιο. Για παράδειγμα, κάτω από τον εθνικοσοσιαλισμό το ποσοστό γεννήσεων στην Γερμανία αυξήθηκε, άρα αν ζούμε όλοι κάτω από μια «ναζιστική αυτοκρατορία» θα πρέπει να το δούμε αυτό να συμβαίνει και στη Γερμανία τώρα. Στην πραγματικότητα, το ποσοστό γεννήσεων στη Γερμανία είναι ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο, κι αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι Γερμανίδες ωθήθηκαν στα εργοστάσια και τα γραφεία ως σκλάβες/καταναλώτριες, χάριν του «φεμινισμού», κάτι για το οποίο οι εθνικοσοσιαλιστές θα εξέφραζαν τον αποτροπιασμό τους. Ακόμη και χωρίς την πλημμυρίδα των μεταναστών στη Γερμανία κάτω από αυτές τις συνθήκες οι Γερμανοί τελικά θα εξαφανιστούν.

Το «Σχέδιο 25 Σημείων» των εθνικοσοσιαλιστών λέει τις θέσεις τους για τη μετανάστευση και την "ποικιλομορφία":

4. Μόνο όσοι είναι συμπατριώτες μας μπορούν να γίνουν πολίτες. Μόνο όσοι έχουν γερμανικό αίμα, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα, μπορούν να είναι συμπατριώτες μας. Ως εκ τούτου, κανένας Εβραίος δεν μπορεί να είναι συμπατριώτης.

5. Όσοι δεν είναι πολίτες πρέπει να ζουν στη Γερμανία ως ξένοι και πρέπει να διέπονται από το δίκαιο των αλλοδαπών.

8. Οποιαδήποτε περαιτέρω μετανάστευση μη Γερμανών πρέπει να προληφθεί. Απαιτούμε όλοι οι μη Γερμανοί οι οποίοι έχουν εισέλθει στη Γερμανία από τις 2 Αυγούστου 1914, υποχρεωτικά να εγκαταλείψουν το Ράιχ αμέσως.

Το 2015 πάνω από 1 εκατομμύριο μη-Λευκοί μετανάστες εισήλθαν στη Γερμανία ενάντια στη ρητή επιθυμία του γερμανικού λαού. Μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια οι Γερμανοί ηλικίας 18-30 ετών θα είναι μειοψηφία στη χώρα τους, εάν συνεχιστούν αυτές οι τάσεις. Και όμως, ένα τρομακτικά μεγάλο μέρος της mainstream Δεξιάς στη Βρετανία εξακολουθεί να πιστεύει ότι αυτό ακριβώς ήταν που ήθελε ο Αδόλφος Χίτλερ για τη Γερμανία!

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία μετανάστες πραγματοποίησαν μια σειρά μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων σε Γερμανίδες. Εκατοντάδες γυναίκες κακοποιήθηκαν στους δρόμους της Γερμανίας από τριτοκοσμικούς και σε χρόνο ρεκόρ ο τοπικός Τύπος έθαψε την ιστορία. Τώρα, φανταστείτε εάν, από κάποιο θαύμα, μερικές χιλιάδες μη-λευκοί είχαν καταφέρει να εισέλθουν στη ναζιστική Γερμανία, και στη συνέχεια οργάνωναν ομαδικούς βιασμούς Γερμανίδων. Πιστεύει κανείς ότι θα αντιδρούσε ο γερμανικός λαός και τα μέσα ενημέρωσης με αδιαφορία και θα έθαβαν την ιστορία; Ή μήπως θα τους μάζευαν και θα τους εκτελούσαν και όποιοι ήταν τυχεροί θα κατέληγαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Και να θυμηθούμε τον Richard von Coudenhove-Kalergi, έναν «πρωτοπόρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Pan-Europa» δεκαετίες πριν οι Ναζί συντάξουν τα σχέδιά τους (δες αναλυτικότερα εδώ). Ο Coudenhove-Kalergi έγραψε:
«Ο άνθρωπος του μέλλοντος θα είναι μικτής φυλετικής καταγωγής. Οι φυλές και οι τάξεις του σήμερα σταδιακά θα εξαφανιστούν λόγω της εξαφάνισης του χώρου, του χρόνου, και της προκατάληψης. Η ευρασιατική-νεγροειδής φυλή του μέλλοντος, όμοια σε εμφάνιση με τους αρχαίους Αιγύπτιους, θα αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών με την διαφορετικότητα των ατόμων».
Ο Kalergi ήταν, τότε, αυτό που θα λέγαμε σήμερα «διεθνιστής» και αν και δεν ήταν ο ίδιος Εβραίος*, ήταν σίγουρα φιλο-σημίτης:
«Αντί της καταστροφής του ευρωπαϊκού ιουδαϊσμού, η Ευρώπη, ενάντια στην θέλησή της, εξευγένισε και μόρφωσε αυτόν τον λαό, οδηγώντας τον στο μελλοντικό του στάτους ως ηγετικό έθνος διαμέσου αυτής της τεχνητής εξελικτικής διαδικασίας. Δεν προξενεί κατάπληξη ότι αυτός ο λαός που δραπέτευσε από τα Γκέτο-φυλακές, εξελίχθηκε σε μία πνευματική αριστοκρατία της Ευρώπης. Συνεπώς, η ευσπλαχνική πρόνοια έδωσε στην Ευρώπη μια νέα φυλή αριστοκρατίας με τη χάρη του πνεύματος. Αυτό συνέβη τη στιγμή που η ευρωπαϊκή φεουδαλική αριστοκρατία κατέπεσε, λόγω της χειραφέτησης των Ιουδαίων».
Και αυτό απέδωσε καλά επειδή ο Kalergi και το έργο του για τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού «ευρασιατικού-νεγροειδούς» ανθρώπου υποστηρίχθηκε ενθουσιωδώς από εξαιρετικά ισχυρούς Εβραίους τραπεζικούς μεγιστάνες:
«Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, στις αρχές του 1924 ο φίλος του ο βαρόνος Λουί ντε Ρότσιλντ (Εβραίος) τον γνώρισε στον Max Warburg (Εβραίος), ο οποίος προσφέρθηκε να χρηματοδοτήσει την κίνηση του για τα επόμενα 3 χρόνια δίνοντάς του 60.000 χρυσά μάρκα. Το ενδιαφέρον του Warburg για την κίνησή του παρέμεινε ειλικρινές για το υπόλοιπο της ζωής του και υπηρέτησε ως ενδιάμεσος μεταξύ του Coudenhove-Kalergi και των Αμερικάνων, όπως του τραπεζίτη Paul Warburg (Εβραίος) και του χρηματοδότη Bernard Baruch (Εβραίος). Τον Απρίλιο του 1924, ο Coudenhove-Kalergi ίδρυσε το περιοδικό Paneuropa (1924 -1938) του οποίου ήταν ο εκδότης και κύριος συντάκτης. Την επόμενη χρονιά άρχισε να δημοσιεύει το κύριο έργο του, το ‘Kampf um Paneuropa’ (‘Ο Αγώνας για την Paneuropa’, 1925-1928, τρεις τόμοι). Το 1926, το πρώτο συνέδριο της Πανευρω- Ευρωπαϊκής Ένωσης πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη και οι 2.000 αντιπρόσωποι εξέλεξαν τον Coudenhove-Kalergi ως πρόεδρο του Κεντρικού Συμβουλίου, θέση που κατείχε μέχρι το θάνατό του το 1972».
Ποιος όμως ήταν για τον Χίτλερ, ο Kalergi;
«Δυστυχώς, ο Παν-ευρωπαϊσμός του κέρδισε την ισχυρή απέχθεια του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος επέκρινε έντονα τον πασιφισμό του και τον μηχανικό οικονομισμό του και υποτιμούσε τον ιδρυτή του ως «μπάσταρδο». Η άποψη του Χίτλερ για τον Coudenhove-Kalergi ήταν ότι ήταν ένας «χωρίς ρίζες, κοσμοπολίτης και ελιτιστής ημίαιμος».
* Ο Kalergi υπήρξε μέλος μασονικής στοάς και ήταν παντρεμένος με την εβραϊκής καταγωγής Αυστριακή ηθοποιό Ida Roland (Klausner).

Πηγή "Κόκκινος Ουρανός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μεταξύ πολλών θεμάτων της εποχής μας που θα γίνουν αντικείμενο μελέτης από τους μελλοντικούς ιστορικούς θα είναι και η ανάδειξη της Γερμανίας σε ηγεμόνα της Ευρώπης. Δεν έχει φύγει καλά καλά η γενιά που έζησε τη φρίκη του Β’ ΠΠ, η γενιά που αγωνίστηκε κατά του ναζισμού και κατάφερε να τον νικήσει, και η Γερμανία όχι μόνο παρουσιάζεται στη διεθνή σκηνή ισχυρή, αλλά φαίνεται και να ηγεμονεύει τους λαούς που τη νίκησαν.

Η σύγχρονη Γερμανία έχει κάνει φανερό ότι επιδιώκει τη μετατροπή της Ευρώπης σταδιακά σε μια αυτοκρατορία υπό την απολυταρχική ηγεσία της, τοποθετώντας δικούς της ανθρώπους σε όλες τις θέσεις κλειδιά στην ΕΕ, αλλά και στις κυβερνήσεις και στα ΜΜΕ των χωρών μελών της.

Το πιο περίεργο, θα έλεγε κάποιος, είναι ότι αυτό έγινε με τη βοήθεια των νικητών του Β’ ΠΠ, και όχι μόνο καμία από τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την ηγεμονία της, αλλά αντιθέτως όλες τη δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα.

Ακόμα και όταν οι λαοί τους διαμαρτύρονται – και δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν και γράφουν για ένα Δ’ Ράιχ, καθώς αισθάνονται ότι με μέσο καταστροφής την οικονομία η Γερμανία επιχειρεί να κερδίσει όσα έχασε διά των όπλων στον πόλεμο. Για παράδειγμα, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απαίτησε πολλές φορές απροκάλυπτα τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας κρατών μελών της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν προβλήματα οικονομίας.

Τι αντιπροσωπεύει, όμως, η χώρα της οποίας ο υπουργός Οικονομικών απαιτεί από τα κράτη της Ευρώπης, στων οποίων την οικονομική εξόντωση συμβάλει η Γερμανία, να παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία;

Την απάντηση έδωσε ο ίδιος αποκαλύπτοντας ένα επί χρόνια καλά κρυμμένο από τον πολύ κόσμο μυστικό, σε ομιλία του στις 18 Νοεμβρίου 2011 στο Ευρωπαϊκό Τραπεζικό Συνέδριο (European Banking Congress), στο εκθεσιακό κέντρο της Φρανκφούρτης. Εκεί ηγετικά στελέχη της οικονομίας και της πολιτικής συναντήθηκαν για να συζητήσουν τη διαμόρφωση της μελλοντικής παγκοσμιοποίησης και ο Σόιμπλε δήλωσε μεταξύ άλλων: ..

«Η έννοια της εθνικής κυριαρχίας έχει οδηγήσει την Ευρώπη σε παραλογισμό κατά τους δύο παγκόσμιους πολέμους στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Κι εμείς στη Γερμανία από τις 8 Μαΐου του 1945 ουδέποτε ήμασταν ανεξάρτητη χώρα. Αυτό ήταν ήδη σαφές στον Βασικό Νόμο που υπάρχει στην Εισηγητική Έκθεση του 1949».


Με λίγα λόγια ο Σόιμπλε λέει ότι η «ισχυρή» Γερμανία, εβδομήντα χρόνια από την ήττα της στον Β’ ΠΠ, δεν είναι ανεξάρτητη χώρα, στερείται εθνικής κυριαρχίας και εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή. Και δεν αναφέρει φυσικά τυχαία την ημερομηνία 8 Μαΐου 1945 και τον Βασικό νόμο του 1949.

Ο Βασικός Νόμος του 1949

Στις 8 Μαΐου 1945 οι αρχηγοί των τριών σωμάτων Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού της Γερμανίας, Φρήντμπουργκ, Κάιτελ και Στρουμφ αντίστοιχα, υπέγραψαν την άνευ όρων παράδοσή τους στους νικητές του Β’ ΠΠ. Πόσοι, όμως, γνωρίζουν ότι, αν και έχουν περάσει σχεδόν εβδομήντα χρόνια από το τέλος του Β’ ΠΠ, δεν υπάρχει οριστική Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων μερών στις πολεµικές συρράξεις;

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει μέχρι σήμερα συνθήκη ειρήνης σημαίνει, σύµφωνα µε τα άρθρα 53, παρ. 2 και άρθρο 107 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, ότι η Γερμανία εξακολουθεί να βρίσκεται σε πόλεμο µε όλους τους τότε πολεµικούς της αντιπάλους, με τους οποίους υπάρχει μια προσωρινή ανακωχή, η οποία συνεπάγεται διακοπή των εχθροπραξιών, όχι όμως και της εμπολέμου καταστάσεως, η λήξη της οποίας συνήθως επανέρχεται διά της υπογραφής συνθήκης ειρήνης. (Ανάμεσα στις χώρες με τις οποίες η Γερμανία δεν έχει υπογράψει συνθήκη ειρήνης είναι και η χώρα μας.) Μάλιστα στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών εξακολουθούν να υπάρχουν άρθρα περί εχθρού, (Γερμανία) σύμφωνα με τα οποία ο νικητής μπορεί σε δεδομένη περίπτωση να ενεργοποιήσει τα δικαιώματά του. (1)

Όπως είναι γνωστό, μετά το διαμελισμό της Γερμανίας το 1948, το δυτικό μέρος της χώρας τέθηκε υπό την κατοχή των τριών Δυτικών συµµαχικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία), με κύρια δύναμη κατοχής τις ΗΠΑ, οι Σοβιετικοί πήραν την ανατολική πλευρά, η περιοχή της Ανατολικής Πρωσίας τέθηκε υπό τη διαχείριση της Πολωνίας και η περιοχή του Καλίνινγκραντ ανατέθηκε επίσης στη Σοβιετική Ένωση.

Στη Δυτική Γερμανία, ομάδα επιλεγμένων πολιτικών και νομικών προσώπων ανέλαβε στις 23.5.1949 να συντάξει ένα προσωρινό σύνταγμα που ονομάστηκε Βασικός Νόµος (Grundgesetz) και ο οποίος εγκρίθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις κατοχής της Δυτικής Γερμανίας. Ο Βασικός Νόμος, που γράφτηκε με την καθοδήγηση των αμερικανικών δυνάμεων κατοχής, αφορούσε μόνο τη Δυτική Γερμανία και έπρεπε να έχει προσωρινή διάρκεια και ισχύ μέχρι την ένωση όλων των γερμανικών εδαφών, την υπογραφή της οριστικής Συνθήκης Ειρήνης και τη σύνταξη συντάγματος, το οποίο θα είχε ως βάση του την ελεύθερη βούληση του γερµανικού λαού. Αυτό εκφράζεται συγκεκριμένα στο τελικό άρθρο 146 του Βασικού Νόμου ως εξής: «Αυτός ο Βασικός Νόμος χάνει την ισχύ του την ημέρα κατά την οποία ένα σύνταγμα υιοθετημένο από τον γερμανικό λαό με την ελεύθερη βούλησή του θα τεθεί σε ισχύ».

Το 1990 άνοιξαν τα σύνορα μεταξύ των δύο Γερµανιών, καταργήθηκε ο διαχωρισμός σε Ανατολική και Δυτική και είχαμε την ενοποίηση της Γερμανίας, με εξαίρεση τα εδάφη που είχαν προσαρτηθεί από την Πολωνία και την περιοχή του Καλίνινγκραντ. Η ένωση επιτεύχθηκε με την υπογραφή της σχετικής συμφωνίας 2+4 της Γερμανίας (Ανατολικής και Δυτικής) με τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Όμως, ενώ θα έπρεπε αυτόµατα να καταργηθεί και ο Βασικός Νόµος, αυτό δεν συνέβη. Αντίθετα, μετά το 1990 η ισχύς του επεκτάθηκε και στην Ανατολική Γερμανία, και ισχύει μέχρι σήμερα αντί συντάγματος, ενώ δεν γίνεται λόγος καν, τουλάχιστον δημόσια, από τις κυβερνήσεις της Γερμανίας για σύνταξη καινούριου συντάγματος που θα τον αντικαταστήσει.

Και όμως, η γερμανική πλευρά ήταν πολύ ικανοποιημένη. Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel έγραψε στις 23 Ιουλίου 1990 ότι η Γερμανία απέφυγε την υπογραφή «Συνθήκης Ειρήνης» με όλες τις εμπόλεμες χώρες για να αποφύγει τον εφιάλτη απαιτήσεων πολεμικών επανορθώσεων από όλους αυτούς που υπέστησαν καταστροφές από τους Γερμανούς. Με άλλα λόγια, με αυτή τη συμφωνία η Γερμανία επιδίωξε να παρακάμψει την παράγραφο 2 του άρθρου 5 της Συμφωνίας του Λονδίνου.(2) Στα απομνημονεύματά του ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χανς Ντίτριχ Γκένσερ το επισημαίνει ιδιαιτέρως. Γράφει επί λέξει: «Η απαίτηση για Συνθήκη Ειρήνης –την προέβλεπε η Συνθήκη του Λονδίνου (1953)– οριστικά ακυρώθηκε και έτσι απαλλαχθήκαμε επίσης από την έγνοια για απρόβλεπτες απαιτήσεις επανορθώσεων».(3) (Το κατά πόσο αυτό ισχύει πράγματι και για τις χώρες που δεν παρίσταντο και δεν υπέγραψαν τη συμφωνία 2+4 είναι, φυσικά, άλλο θέμα, και η χώρα μας εξακολουθεί να απαιτεί την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων που της επιδικαστήκαν από τη Διάσκεψη του Παρισιού το 1946, καθώς και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου.)

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών 2+4 για την Ένωση που έλαβαν χώρα στο Παρίσι στις 17.7.1990, καθορίστηκαν τα σύνορα της ενωμένης Γερμανίας, με τις περιοχές ανατολικά της γραμμής των ποταμών Όντερ-Νάισε να μένουν εκτός γερμανικού εδάφους. Σχετικά με τον Βασικό Νόμο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ ενημέρωσε τον υπουργό Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, παρουσία και των υπόλοιπων υπουργών των Εξωτερικών, ότι το άρθρο 23 του Βασικού Νόµου που όριζε τον περιορισµό της ισχύος του στα εδάφη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας παύει από την επόμενη µέρα να ισχύει. Στη συμφωνία της Ένωσης περιέλαβαν τον Βασικό Νόμο µε καινούρια εισαγωγή στην οποία αναφερόταν η επέκταση της ισχύος του Βασικού Νόµου και στα εδάφη της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, μαζί με αλλαγές σε έξι σηµεία.

Να υπογραμμίσουμε ότι ο Βασικός Νόμος βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας των εγχώριων κανόνων δικαίου της Γερμανίας. Είναι ανώτερος όλων των άλλων πηγών εγχώριου δικαίου και, όντας το σύνταγμα, είναι η πράξη από την οποία εξαρτάται ολόκληρη η γερμανική έννομη τάξη. Κάθε νομική διάταξη που θεσπίζεται στη Γερμανία πρέπει να είναι συμβατή με τον Βασικό Νόμο από άποψη τόσο τύπου όσο και ουσίας. Για το σκοπό αυτό, το άρθρο 20 παράγραφος 3 του Βασικού Νόμου προσδιορίζει ότι η νομοθετική εξουσία δεσμεύεται από τη συνταγματική τάξη, η δε εκτελεστική και δικαστική εξουσία από τον νόμο και τη δικαιοσύνη. Επιπλέον, η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία δεσμεύονται ειδικότερα από τα βασικά δικαιώματα που θεσπίζονται στα άρθρα 1 έως 19 του Βασικού Νόμου, τα οποία αποτελούν άμεσα εφαρμοστέο δίκαιο (άρθρο 1 παράγραφος 3). Η υπεροχή του Βασικού Νόμου διαφυλάσσεται σε τελικό βαθμό από το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο.(4) Επίσης, ο Βασικός Νόμος περιβάλλει τον Καγκελάριο με ευρείες εξουσίες στη βασική κυβερνητική πολιτική. Για αυτόν το λόγο, μερικοί παρατηρητές αναφέρονται στο γερμανικό πολιτικό σύστημα ως «καγκελαρική δημοκρατία».(5)

Μυστική συνθήκη υποταγής

Εκτός, όμως, από τον Βασικό Νόμο και πριν αυτός εγκριθεί, φέρεται να υπήρξε και μια μυστική Κρατική Συνθήκη με ημερομηνία 21 Μαΐου 1949, με την οποία οι Σύμμαχοι μετά τον πόλεμο εξασφάλισαν την εξουσία λήψεως αποφάσεων επί του γερμανικού κράτους, δηλαδή δήλωση υποταγής του εκάστοτε καγκελαρίου πριν αναλάβει τα καθήκοντά του, και έλεγχο όλων των μέσων επικοινωνίας (ΜΜΕ) μέχρι το έτος 2099.

Αποκαλυπτικά για τη συμφωνία αυτή ήταν όσα αναφέρονται στα απομνημονεύματα του πρώην αρχηγού των γερμανικών Στρατιωτικών Μυστικών Υπηρεσιών (Militärischer Abschirmdienst, MAD), του στρατηγού Γκερντ-Χέλμουτ Κομόσσα. Το βιβλίο του, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2007 στην Αυστρία, είχε τίτλο Ο γερμανικός χάρτης (Die Deutsche Karte). Σε αυτό ο απόστρατος στρατηγός μιλά για τις μεταπολεμικές σχέσεις μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ.(6)

Η Γερμανία, γράφει, διαδραμάτιζε τον ταπεινωτικό ρόλο ενός υποτελούς των κρατών (σύμφωνα με την ορολογία του Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι). Υπήρξε μια άκρως απόρρητη Κρατική Συνθήκη που υπογράφηκε στις 21 Μαΐου 1949 για να περιορίσει την κρατική κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας έως το 2099. Στο βιβλιο του διαβάζουμε: «Η Μυστική Κρατική Συνθήκης της 21ης Μαΐου 1949 κατατάχθηκε από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών στην κατηγορία «αυστηρά απόρρητο». Στο έγγραφο αυτό καθορίστηκαν οριστικά οι βασικές επιφυλάξεις των νικητών για την κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας μέχρι το έτος 2099, κάτι το οποίο σήμερα κατά πάσα πιθανότητα δεν γνωρίζει σχεδόν κανείς. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι:

1. Ο κάθε καινούριος καγκελάριος έχει υποχρέωση να υπογράψει µε τις ΗΠΑ τη λεγόμενη Κάντσλερακτε, ένα απόρρητο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου δεν γνωρίζει κανένας.

2. Οι ΗΠΑ θα ελέγχουν ολοκληρωτικά όλα τα γερμανικά ΜΜΕ όπως: ραδιόφωνο, τηλεόραση, εφημερίδες, περιοδικά, τυπογραφεία και εκδόσεις και ακόµα τηλεφωνικές επικοινωνίες, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική, εκπαιδευτικά προγράµµατα κλπ. μέχρι το… 2099!

3. Όλα τα αποθέματα χρυσού θα φυλάσσονται στις ΗΠΑ, στα υπόγεια της FED!».

Ερωτηθείς αν οι δηλώσεις του βασίζονται στο έγγραφο Ρίκερμαν (Rickermann, το χαρτί της μυστικής συμφωνίας), ο στρατηγός απάντησε αμέσως μετά τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του θετικά. Στη διάθεση του Κομόσσα βρίσκεται το εν αναφορά έγγραφο σε «φωτοτυπία». Είπε ότι το είχε «υπηρεσιακά στη διάθεσή του και ότι του το είχε προωθήσει ένα αξιόπιστο άτομο».

Ο παγκόσμιος τύπος και τα γερμανικά ΜΜΕ αγνόησαν τη συγκλονιστική αυτή είδηση – ή επιτέθηκαν άγρια εναντίον του στρατηγού. Μόνο το Russia Today (RT), ο ρωσικός τηλεοπτικός σταθμός που μεταδίδεται σε εκατό χώρες, έκανε μια ουσιαστική παρέμβαση. Ο RT τόνισε ότι προκλήθηκε τεράστια πίεση της κοινής γνώμης εναντίον του πρώην επικεφαλής της MAD. «Το αποτέλεσμα ήταν ο Κομόσσα να αρνηθεί να δώσει περαιτέρω συνεντεύξεις και μάλιστα να ζητήσει συγγνώμη για κάποια δυσάρεστα κεφάλαια στο βιβλίο του».(7)

Κάντσλερακτε – Η Πράξη του Καγκελάριου

Δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Μαΐου 2009, σε μια σειρά άρθρων της Zeit Online με τον τίτλο «Mein Deutschland» (Η Γερμανία μου), ο ‘Εγκον Μπαρ, υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Βίλλυ Μπραντ (1969-1974), σε κείμενό του με τίτλο «Τρεις επιστολές και ένα κρατικό μυστικό» επιβεβαίωνε τον Kομόσσα και αποκάλυπτε και αυτός το γεγονός ότι η Δυτική Γερμανία έχει πλήρη εξάρτηση από τις ΗΠΑ και τους δύο Ευρωπαίους συμμάχους της (Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία), ξεκινώντας από τον πρώτο καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ και μετά. Σύμφωνα με τον υφυπουργό, το 1969, κατά τις πρώτες μέρες της ανάληψης καθηκόντων του στο παλάτι Σάουμπουργκ, την επίσημη κατοικία του καγκελάριου, ο Μπραντ υπέγραψε την αποκαλούμενη Κάντσλερακτε (Kanzlerakte) ή Πράξη του Καγκελαρίου.

Ο Μπαρ θυμάται ότι ένας ανώτερος αξιωματούχος του είχε υποβάλει τρεις επιστολές για υπογραφή, μία από καθέναν από τους πρεσβευτές των τριών Δυνάμεων –ΗΠΑ, Γαλλία και Βρετανία– υπό την ιδιότητά τους ως Ύπατων Επιτρόπων, για να επιβεβαιώσει τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των Συμμάχων. Ο Μπαρ αναφέρει επίσης: «Ο Μπραντ εξοργίστηκε με την απαίτηση να υπογράψει μια τέτοια επιστολή υποταγής. Είχε εκλεγεί καγκελάριος και τον δέσμευε ο υπηρεσιακός όρκος που είχε δώσει. Οι πρέσβεις δεν μπορούσαν να τον απολύσουν! Εκεί λοιπόν έμαθε ότι και ο Κόνραντ Αντενάουερ είχε υπογράψει αυτές τις επιστολές και μετά από αυτόν ο Λούντβιχ Έρχαρτ και μετά ο Κουρτ Γκέοργκ Κίσινγκερ […] και κατέληξε: «Λοιπόν υπόγραψα και εγώ» και δεν μίλησε πια ποτέ για αυτό».

Ο Μπαρ, τότε υφυπουργός στην Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και κύριος σύμβουλος του Βίλλυ Μπραντ, συνεχίζει: «Ακόμα και ο Αντενάουερ τηρούσε την αναγνώριση της κυριαρχίας των Συμμάχων επί της Γερμανίας σαν κρατικό μυστικό. Δεν ταίριαζε και τόσο στην ατμόσφαιρα, δέκα ημέρες πριν από την ίδρυση του κράτους. Και οι τρεις Δυνάμεις δεν είχαν κανένα συμφέρον να κάνουν τόσο ντόρο για τις προϋποθέσεις της 23ης Μαΐου 1949. Αυτό δε δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση. […] Όταν κάποτε ανέφερα τις επιστολές των καγκελαρίων στον πρώην πρόεδρο της Γερμανίας Ρίχαρντ φον Βάιτσεκερ, αυτός αντέδρασε έκπληκτος, επίσης, προς μεγάλη δική μου έκπληξη, δεν ήξερε τίποτα για αυτές. Δεν χρειάζονταν καμία ειδική ρύθμιση. Οι συμμετέχοντες Γερμανοί και οι Σύμμαχοι είχαν το ίδιο ενδιαφέρον, δηλαδή να μην κοινοποιηθεί η δήλωση της περιορισμένης γερμανικής εθνικής κυριαρχίας δημοσίως».(8)

Το ότι ο σημαντικός αυτός μάρτυρας εννοούσε την Κάντσλερακτε το αποκάλυψε η εβδομαδιαία εφημερίδα του Βερολίνου Junge Freiheit, δημοσιογράφοι της οποίας επισκέφθηκαν το φθινόπωρο του 2011 τον Έγκον Μπαρ στο Willy-Brandt-Haus (έδρα του SPD, του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας). Στον ομοσπονδιακό αυτό υπουργό και για πολλά χρόνια γενικό γραμματέα του SPD το θέμα της κυριαρχίας ήταν τόσο σημαντικό, ώστε με την ευκαιρία αυτή έγραψε για την εφημερίδα ένα ολόκληρο άρθρο («Lebenslüge der Bundesrepublik», Ζωτικά ψέματα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, 16.10.2011)(9) που ασχολήθηκε και πάλι με την εκπληκτική αυτή μυστική υπαγόρευση. Το σημαντικό είναι ο υπαινιγμός του Μπαρ ότι τα προνόμια των συμμάχων εξακολουθούν να ισχύουν και μετά τις συνομιλίες 2+4 που σφράγισαν την επανένωση της Γερμανίας. Γράφει επί λέξει: «Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας έπρεπε να γράψουν στους Μεγάλους Φίλους μας μια επιστολή, την οποία είχα συντάξει εγώ με τη συγκατάθεση του Μάικλ Κολ, αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών της Ανατολικής Γερμανίας, και η οποία ανέφερε ότι με την ένωση των δύο κρατών δεν αναιρούνται τα δικαιώματα των νικητριών δυνάμεων». Όμως και πρόσφατα γεγονότα αποκαλύπτουν ότι συνεχίζουν να είναι σε ισχύ όλα όσα προβλέπονται από τη μυστική Συμφωνία της 21ης Μαΐου 1949.

Ο χρυσός

Μπορεί να μη φυλάσσονται όλα τα αποθέματα χρυσού της Γερμανίας στα υπόγεια της FED, όπως προβλέπει η συμφωνία της 21ης Μαΐου, το μεγαλύτερο μέρος όμως των αποθεμάτων χρυσού της Γερμανίας, που είναι τα δεύτερα μεγαλύτερα παγκοσμίως μετά από αυτά των ΗΠΑ, είναι αποθηκευμένο στις ΗΠΑ, ενώ γερμανικός χρυσός είναι, επίσης, αποθηκευμένος στην Τράπεζα της Γαλλίας, και μέχρι το 2000 και στην Τράπεζα της Αγγλίας, και εδώ και καιρό κανείς δεν έχει αντικρίσει τις πολύτιμες πλάκες. Το Ομοσπονδιακό Ελεγκτικό Συνέδριο της Γερμανίας απαιτούσε εξονυχιστικό έλεγχο από τη γερμανική Κεντρική Τράπεζα για το γεγονός, η οποία αντέδρασε στις εκκλήσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για «την ακεραιότητα, τη φήμη και την ασφάλεια» των χώρων αποθήκευσης στο εξωτερικό.(10) Έπειτα από εκστρατεία που ξεκίνησε στη Γερμανία για επαναπατρισμό μέρους του χρυσού της χώρας, με ορισμένους πολιτικούς να εκφράζουν φόβους ότι ο γερμανικός χρυσός στο εξωτερικό είχε «πειραχτεί», η γερμανική Κεντρική Τράπεζα Bundesbank αναγκάστηκε να υποσχεθεί τον επαναπατρισμό μέρους του γερμανικού χρυσού που διατηρεί στο εξωτερικό, έως το 2020.

ΜΜΕ και μυστικές υπηρεσίες

Σε ό,τι αφορά τις επικοινωνίες, όσα είδαν το φως της δημοσιότητας για τη δράση πρακτόρων σε βάρος της Γερμανίας και οι διαρροές από τον πρώην κατάσκοπο Έντουαρντ Σνόουντεν για το εκτεταμένο πρόγραμμα παρακολούθησης από την αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφαλείας (NSA) ήταν εξίσου αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με τον γερμανικό τύπο(11), λίστα με ονόματα 3.500 πρακτόρων –δηλαδή, ολόκληρη τη λίστα των πρακτόρων εξωτερικού της Γερμανίας!– των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών (BND) είχε πάρει ο διπλός κατάσκοπος Μάρκους Ρ., οποίος εργαζόταν στο κτίριο της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, και την παρέδωσε στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν, ανάμεσα στα τηλέφωνα που παρακολουθούσε η NSA ήταν και το κινητό τηλέφωνο της Άγκελα Μέρκελ. Και όμως η Γερμανία απέφυγε οποιαδήποτε έντονη αντίδραση, ενώ η Γερμανίδα καγκελάριος απλώς… παραπονέθηκε για όλα αυτά κατ’ ιδίαν στον Αμερικανό πρόεδρο.

Σε μια πολιτική εκδήλωση στη Στουτγάρδη, απαντώντας σε ερώτηση επί του θέματος, η κ. Μέρκελ είπε χαρακτηριστικά πως «μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών από τον Σνόουντεν διαπιστώσαμε ότι υπάρχουν ακόμη ορισμένες ειδικές συμφωνίες με τους συμμάχους του Β’ ΠΠ, με βάση τις οποίες δεν παρέχεται πλήρης ανεξαρτησία στις μυστικές μας υπηρεσίες. Ξεκινήσαμε όμως “προφορικές” συζητήσεις για να αποκατασταθεί πλήρως η εθνική μας κυριαρχία».

Σύμφωνα τώρα με πολλούς Γερμανούς, μεταξύ των οποίων ο γνωστός ιστορικός Γιόζεφ Φόσεποτ (Josef Foschepoth), οι οποίοι έχουν αναλύσει διεξοδικά το θέμα, οι Αμερικανοί μπορούν ακόμη και σήμερα να υποκλέπτουν νόμιμα όλες τις τηλεφωνικές συνομιλίες της χώρας, γεγονός που δεν συνηγορεί στο ότι η Γερμανία είναι εθνικά ανεξάρτητη. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως η εθνική ανεξαρτησία της Γερμανίας είναι περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό, κάτι που σίγουρα γνωρίζει ο εκάστοτε καγκελάριος της χώρας (το τελευταίο προφανώς παραπέμπει στην αποκαλούμενη Κάντσλερακτε).

Ο Ομπάμα είχε υποσχεθεί ότι σύντομα θα διόρθωνε την κατάσταση. «Αλλά έκτοτε η Γερμανία περιμένει μάταια», έγραφε το Spiegel. Οι Γερμανοί συνειδητοποιούν ότι η Συμφωνία Μη Παρακολούθησης που ανακοίνωσε η NSA δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Το περιβάλλον της Μέρκελ είχε ήδη συνειδητοποιήσει από τον Νοέμβριο ότι Συμφωνία Μη Παρακολούθησης δεν πρόκειται να υπάρξει, έγραφε το Βήμα τον Ιανουάριο του 2014. Παρ’ όλα αυτά, η καγκελάριος σε συνέντευξή της εξέφρασε την επιθυμία να συνεχιστεί η στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ. Η κυρία Μέρκελ σημείωσε ότι δεν επιθυμεί να σκέφτεται διαρκώς εάν το πρόσωπο με το οποίο συνομιλεί εργάζεται για κάποιον άλλον. «Αυτό δεν λέγεται σχέση εμπιστοσύνης. Έχουμε προφανώς διαφορετικές απόψεις και πρέπει να συζητήσουμε μεταξύ μας. Συνεργαζόμαστε πολύ στενά με τους Αμερικανούς και ελπίζω ότι θα συνεχίσουμε», τόνισε, και διευκρίνισε ότι δεν συμφωνεί με τις εισηγήσεις περί αξιοποίησης των διαπραγματεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις ΗΠΑ για τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς την Ουάσιγκτον.(12)

«Όπως βλέπουμε στην περίπτωση του κ. Σνόουντεν, η Γερμανία είναι ένα θυγατρικό κράτος των ΗΠΑ, και συνεπώς κάθε άλλη δήλωση της Μέρκελ είναι μία ευφάνταστη ιστορία», σχολίασε ο Εβγκένι Φιοντόροβ, βουλευτής της Δούμας, στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν και ένας από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς στη Ρωσία, σε συνέντευξη που κατεγράφη την 21η Αυγούστου του 2013.

Απαντώντας σε ερώτηση αν θα τιμωρηθεί από τις ΗΠΑ η Γερμανία επειδή απορρίπτει συνεργασία στον τομέα της ανταλλαγής πληροφοριών με τις ΗΠΑ και τα κράτη της ΕΕ, ο Φιοντόροβ απάντησε: «Ω, ελάτε τώρα… όλα αυτά είναι ψέματα. Οι μυστικές υπηρεσίες της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ανέκαθεν διοικούνταν απευθείας από τις ΗΠΑ. Αυτό το γνωρίζουμε από πολλές πηγές. Οι στρατηγοί του Γερμανικού Στρατού και των Μυστικών Υπηρεσιών, γελάνε με αυτήν τη δήλωση της Μέρκελ. Η Άγκελα (Μέρκελ) κάνει τις πατριωτικές δηλώσεις της λόγω των επερχόμενων ομοσπονδιακών εκλογών, επειδή αυτό αναμένει ο γερμανικός λαός από αυτήν. Αλλά, ο γερμανικός λαός μπορεί να απαιτεί οτιδήποτε επιθυμεί. Δεν θα αλλάξει το γεγονός ότι οι Γερμανικές Μυστικές Υπηρεσίες και ο Στρατός είναι μόνον θυγατρικές της CIA και του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ και τίποτα περισσότερο. Αυτός είναι ο λόγος που οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και ο στρατός “πυροβολούν” τη Μέρκελ και τις δηλώσεις της, δεδομένου ότι οι θέσεις τους και η σταδιοδρομία τους δεν εξαρτάται από αυτήν (τη Μέρκελ), αλλά από τις ΗΠΑ. Οι Γερμανοί στρατηγοί και τα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών επιλέγονται προσεκτικά και είναι ελεγχόμενοι, και η θέση τους εξαρτάται από τους Αμερικανούς και όχι από την καγκελάριο ούτε από τη γερμανική κυβέρνηση. Η Γερμανία είναι άλλη μία αποικία των ΗΠΑ, όπως επίσης πολλές άλλες χώρες. Οι ΗΠΑ κατέλαβαν τη Γερμανία το 1945 και στάθμευσαν τα στρατεύματά τους σε πολλές στρατιωτικές βάσεις, και βλέπουμε σήμερα τις ίδιες στρατιωτικές βάσεις και τα ίδια αμερικανικά στρατεύματα στη Γερμανία, και συνεπώς δεν έχει σημασία που αυτές οι βάσεις μετονομάστηκαν “βάσεις του NATO” ή απλώς στρατιωτικές (αμερικανικές) βάσεις. Σοβαρά, θεωρείτε ότι αυτό έχει αλλάξει ακόμη και στο παραμικρό όσον αφορά την αμερικανική κατοχή της Γερμανίας; Αυτό είναι απλά γελοίο! Οι άνθρωποι που το πιστεύουν είναι τόσο αφελείς!».(13)

Αμερικανικά στρατεύματα στη Γερμανία

Πράγματι, αν και οι Σοβιετικοί ηγέτες απέσυραν τα στρατεύματά τους από την Ανατολική Γερμανία όταν έγινε η ένωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας με τη Δυτική Ομοσπονδία της Γερμανίας, οι Αμερικανοί δεν έκαναν το ίδιο. Στη Δυτική Γερμανία εξακολουθούν να σταθμεύουν χιλιάδες αμερικανικά στρατεύματα, µε ό,τι αυτό σηµαίνει, δηλαδή την κανονική συνέχιση της στρατιωτικής κατοχής της χώρας και μάλιστα µε τη χρηματική επιβάρυνση των ίδιων των Γερµανών! Ο εμπειρογνώμονας ασφάλειας του Ιδρύματος του Βερολίνου για την Επιστήμη και την Πολιτική Όλιβερ Τραίνερτ (Oliver Thränert) θεωρεί ότι, αν και ο αριθμός αμερικανικών στρατευμάτων στη Γερμανία θα μειωθεί, δεν θα πρέπει να ελπίζει κάποιος για την πλήρη απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Γερμανία στο κοντινό μέλλον. Ιδίως μια στρατιωτική βάση στο Ραμστάιν θα διατηρηθεί, δεδομένου ότι η βάση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη δομή εντολής των αμερικανικών στρατευμάτων. Το Ραμστάιν είναι αεροπορική βάση και έδρα της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας στην Ευρώπη.(14)

Δύο ακόμα πολύ γνωστά άτομα, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι, πρώην σύμβουλος Ασφαλείας του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζίμυ Κάρτερ, και ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έχουν επιβεβαιώσει ότι η Γερμανία είναι μια χώρα υποτελής και ελεγχόμενη. Ο Ρώσος πρόεδρος σε συνέντευξή του σε γερμανικό περιοδικό το 2012 μεταξύ άλλων είχε πει:

«Η Γερμανία είναι υπό κατοχή, εξουσιαζόμενη από ξένο κράτος. Τον έλεγχο τον έχουν οι Αμερικανοί. Η γερμανική πολιτική ελίτ δεν είναι ελεύθερη. Το αποτέλεσμα: Το Βερολίνο δεν μπορεί να δράσει κατά τρόπο που πραγματικά θα ήταν προς όφελος της χώρας σε αυτή την περίπτωση.

»Η Γερμανία κυβερνάται προς το παρόν ενάντια στα συμφέροντά της. Εμείς, οι Ρώσοι, μπορούμε να βοηθήσουμε τους Γερμανούς όπως καλύτερα καταλαβαίνουμε την κατάσταση στο Βερολίνο, και να δουλέψουμε για να διασφαλίσουμε ότι παρέχουμε, για παράδειγμα, γερμανορωσικά δίκτυα σε διάφορα επίπεδα. Μπορούμε να δουλέψουμε με διαφορετικές ομάδες στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία, εμβαθύνοντας τις πολιτισμικές μας σχέσεις. Πιστεύω ακράδαντα ότι θα υπάρξει μια Γερμανία η οποία θα είναι ελεύθερη, δυνατή κι αυτοπροσδιοριζόμενη χώρα στην Ευρώπη και θα μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο υφιστάμενος ρόλος του υποτελούς των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον δεν μπορεί να είναι το πεπρωμένο της Γερμανίας».(15)

Από την άλλη πλευρά, ο Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι στο βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα πιστοποιεί ότι οι Γερμανοί «είχαν την τιμή να είναι φόρου υποτελείς των Ηνωμένων Πολιτειών». Όταν μια φορά στη Βιέννη επανέλαβε αυτή τη θέση και σε σχέση με την Αυστρία, ο υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας απλώς τον κατεύνασε ήπια: «Μα, κύριε Μπρεζίνσκι, είμαστε συνεργάτες», του είπε. Οπότε ο Μπρεζίνσκι του απάντησε: «Καλά, τότε είστε απλώς ένας φόρου υποτελής συνεργάτης».(16)

Επίλογος

Ο ηγεμόνας της Ευρώπης, λοιπόν, αποδεικνύεται γίγαντας με πήλινα πόδια. Όλοι οι ηγέτες της Ευρώπης το γνωρίζουν αλλά κανείς δεν τολμά να το πει. Όπως στο γνωστό παραμύθι του Άντερσεν Τα ρούχα του βασιλιά, όπου τα ρούχα απλώς δεν υπάρχουν, ο ηγεμόνας είναι γυμνός. Όμως, ως υποτελής, η Γερμανία έχει αναλάβει να εξυπηρετήσει τα σχέδια του κατόχου της, ο οποίος επιβάλλει τη στάση των υπολοίπων προς τη Γερμανία. Στόχος να γίνει όλη η ΕΕ ό,τι και η Γερμανία.

Υπάρχουν κάποιοι που αναρωτιούνται αν η Γερμανία είναι κράτος, τράπεζα ή Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (ΕΠΕ), και οι Γερμανοί εργαζόμενοι, κάτοχοι ενός εταιρικού δελτίου αντί ταυτότητας. Πρόκειται μάλλον για μπέρδεμα που προκαλείται από το όνομα του χρηματοπιστωτικού πρακτορείου Bundesrepublik Deutschland Finanzagentur GmbH (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας Χρηματοπιστωτικό Πρακτορείο ΕΠΕ), του οποίου μέτοχοι είναι το κράτος της Γερμανίας. Όμως δεν πέφτουν πολύ έξω, αφού η Γερμανία λειτουργεί και αντιμετωπίζει τις χώρες σαν ανώνυμες εταιρείες και τις κυβερνήσεις σαν τους διαχειριστές μιας εταιρείας. Τα πάντα γυρίζουν γύρω από τους κανόνες της αγοράς και την ελευθερία του εμπορίου, τις εξαγωγές, την ανταγωνιστικότητα, τις τράπεζες, τα κέρδη, τα ελλείμματα, τα δάνεια, τα χρέη…

Και στην πραγματικότητα, αυτό είναι το στοίχημα για τους λαούς, αν θα συνεχίσουν να έχουν πατρίδα ή θα ζουν σε χώρους δέσμιους του αυτού οικονομικού συστήματος και θα γίνουν αναλώσιμο φθηνό εργατικό δυναμικό των πολυεθνικών. Σύμμαχος των λαών που θέλουν να έχουν πατρίδα και να ορίζουν την τύχη τους είναι το γεγονός ότι η Γερμανία είναι πολύ κακή για ηγεμόνας και δείχνει να μην έχει διδαχτεί τίποτα από τους δύο παγκόσμιους πολέμους που έχασε. Οπωσδήποτε, όσα αναφέραμε δεν σημαίνουν ότι η Γερμανία δεν έχει τους καθαρά δικούς της στόχους που επιδιώκει να πετύχει, όμως για αυτό και το τι γίνεται σήμερα απαιτείται ένα καινούργιο άρθρο.

Υ.Γ Οπωσδήποτε, όσα αναφέραμε δεν σημαίνουν ότι η Γερμανία δεν έχει τους καθαρά δικούς της στόχους, τους οποίους και επιδιώκει να πετύχει. Όμως γι’ αυτό και για το τι γίνεται σήμερα απατείται ένα καινούργιο άρθρο.

Υποσημειώσεις

1. http://www.bundesfinanzministerium.de/Content/DE/Reden/2011/2011-11-18-european-banking-congress.html?view=renderPrint

1. Καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ, Άρθρον 53: 1) Το Συμβούλιον Ασφαλείας θα χρησιμοποίει, όπου θεωρηθεί τούτο επιβεβλημένον, τας τοπικάς συμφωνίας ή οργανώσεις διά την εφαρμογήν μέτρων εξαναγκασμού λαμβανομένων υπό την εξουσίαν του. Ουδεμία όμως ενέργεια εξαναγκαστική θα λαμβάνεται δυνάμει τοπικών συμφωνιών ή υπό τοπικών οργανώσεων άνευ της εξουσιοδοτήσεως του Συμβουλίου Ασφαλείας, εξαιρέσει των μέτρων εναντίον παντός εχθρικού Κράτους, ως τούτο καθορίζεται εν τη παραγράφω 2 του παρόντος άρθρου, των προβλεπομένων εις εφαρμογήν του άρθρου 107 ή εις τοπικάς συμφωνίας στρεφομένων κατά της επαναλήψεως επιθετικής πολιτικής από μέρους παντός τοιούτου Κράτους, έως ου ο Οργανισμός δυνηθεί, τη αιτήσει των ενδιαφερομένων Κυβερνήσεων, να αναλάβει την ευθύνην του να παρεμποδίσει νέαν επίθεσιν εκ μέρους τοιούτου τινός Κράτους. 2) Ο όρος «εχθρικόν Κράτος», ως χρησιμοποιείται εις την 1ην παράγραφον του παρόντος άρθρου, εφαρμόζεται εις παν Κράτος, όπερ κατά τη διάρκειαν του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξεν εχθρικόν προς οιονδήποτε των Κρατών, άτινα υπογράφουν τον παρόντα Χάρτην. Άρθρο 107: Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θίγει ή εμποδίζει ενέργεια εναντίον κράτους που κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου υπήρξε εχθρός ενός από όσους υπογράφουν αυτόν το Χάρτη, εφόσον την ενέργεια αυτή την έχουν αναλάβει ή την έχουν επιτρέψει, ως συνέπεια αυτού του πολέμου, οι κυβερνήσεις που έχουν την ευθύνη για την ενέργεια αυτή.

2. Κώστας Τζάνος, Δρ Μηχανικός, για το Φόρουμ Έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίου και Διδάκτορες.

3. Αναμνήσεις, Χανς Ντίτριχ Γκένσερ, Εκδόσεις Λαβύρινθος, 1998.

4. (https://ejustice.europa.eu/content_member_state_law-6-de-maximizeMS-el.do?member=1)

5. el.wikipedia.org

6. Die deutsche Karte – Das verdeckte Spiel der geheimen Dienste. Ein Amtschef des MAD berichtet, Graz, Ares-Verlag, 2007.

7. «Eine Fälschung, die keine ist. Geheimsache “Kanzlerakte”. Wem dienen Sie, Frau Merkel?», και μεταφρασμένο από τον Εμμανουήλ Σαρίδη υπό τον τίτλο «Ο απόρρητος «Φάκελος Καγκελάριος«», http://www.berlin-athen.eu/.

8. Στο ίδιο.

9. Egon Bahr, «Lebenslüge der Bundesrepublik», 16.10.2011, στο:

http://jungefreiheit.de/wissen/geschichte/2011/lebensluege-der-bundesrepublik/

10. «Πού βρίσκεται ο γερμανικός χρυσός;», Monika Lohmüller / Κώστας Συμεωνίδης, υπεύθ. σύνταξης Άρης Καλτιριμτζής, dw.de, 25.10.2012.

11. «Doppelspion stiehlt Liste mit 3.500 Agentennamen», Die Welt, ‎13.1.2015‎.

12. «Μέρκελ: Ελπίζουμε ότι η ζημιά στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ μπορεί να επανορθωθεί», Έθνος, 6.2.2015.

13. «ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Ρώσος βουλευτής της Δούμας… αποκαλύπτει ότι η Γερμανία είναι άλλη μία αποικία των ΗΠΑ…!, altermedia hellas, 30.8.2013.

14. «Can Germany turn its back on USA? No, it can’t», Igor Bukker, Pravda.ru, 25.8.2014.

15. Zuerst, German news magazine, 10/2012, σ. 19.

16. «Eine Fälschung, die keine ist. Geheimsache Kanzlerakte: Wem dienen Sie, Frau Merkel?», europnews.org, μεταφρασμένο από τον Εμμανουήλ Σαρίδη, http://www.berlin-athen.eu/.

Άννα Μπαλλή Μάρτιο
Πηγή Hellenic Nexus τεύχος 94



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου