Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Μαΐ 2016

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Η Δύναμη και η Εξουσία δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Δύναμη σημαίνει να μπορείς να πετύχεις άμεσα αυτό που πιστεύεις, αυτό που οραματίζεσαι και σχεδιάζεις.
Εξουσία σημαίνει ότι μπορείς να δώσεις εντολή για την επίτευξη ενός στόχου.
Διατάζεις για να γίνει αυτό που θέλεις.
Για να γίνει πράξη όλο αυτό όμως, δεν εξαρτάται από σένα.
Αλλά πότε και πως θα φτάσει αυτή η εντολή, στο χωράφι, στο σχολείο, στον ελεύθερο επαγγελματία, στον δημόσιο υπάλληλο.

Στην παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ την εξουσία μπορεί να την είχε η κυβέρνηση του Σημίτη, την δύναμη όμως την είχε το μπουμπούκι ο Φωτόπουλος και ο Τσουκαλάς. Ναι ο σημερινός του ΣΥΡΙΖΑ.
Η εξουσία με εκφραστή τον υπουργό εργασίας Γιαννίτση είχε την πρόθεση να κάνει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, την δύναμη όμως την είχαν τα συνδικάτα,
που όχι μόνο δεν επέτρεψαν τις αλλαγές, αλλά ήταν τόση η δύναμη τους που έστειλαν τον εκπρόσωπο της εξουσίας Γιαννίτση σπίτι του.
Το ίδιο συνέβη και πιο παλιά με την προσπάθεια πάλι για το ασφαλιστικό του Σιούφα επι Ν.Δ.

Και αν στα χρόνια των μνημονίων οι αντιστάσεις του κόσμου δεν ήταν τόσο δυνατές ώστε να αποτρέψουν την ψήφιση των μέτρων, είχαν όμως την δύναμη να αποτρέψουν την εφαρμογή τους.
Ακόμα και σήμερα, 5 χρόνια μετά την ψήφισή τους δεν έχουν εφαρμοστεί πολλές από της μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο ούτε και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Αυτή την διαφορά δεν μπόρεσαν να την αντιληφθούν ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Νόμιζαν ότι μαζί με την εξουσία απέκτησαν και την δύναμη.
Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Λαλίστατοι φαφλατάδες υπουργοί και βουλευτές υπόσχονταν ό,τι ανοησία κατέβαζε η κούτρα τους με την βεβαιότητα ότι είχαν και την δύναμη να την εφαρμόσουν.
Απέκτησαν την εξουσία και σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού πίστεψαν ότι είχαν και την δύναμη να υποκύψουν όλοι απέναντι τους ντόπιοι και ξένοι.
Δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν ότι δεν είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι που θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Υπάρχουν πολλά εξωθεσμικά κέντρα που αποφασίζουν για μας.
Πήρε έξι μήνες στον Αλέξη να καταλάβει ότι η εξουσία δεν βαδίζει δίπλα-δίπλα με την δύναμη αλλά με την υποτέλεια.
Η εξουσία δεν πάει αγκαλιά με την δύναμη αλλά με την υποταγή.
Αυτό συνέβαινε πάντα στην Ελλάδα.
Υποταγή στα ντόπια συμφέροντα στην διαπλοκή και φυσικά τα 6 τελευταία χρόνια στους δανειστές.
Έτσι για να μην αυταπατάσαι για άλλη μια φορά βρε Αλέξη.

Και αυτές τις αυταπάτες δεν τις είχε μόνο ο Αλέξης αλλά και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ.
Ένα ντελίριο ενθουσιασμού κατέλαβε τους οπαδούς, φαντάστηκαν ότι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ μπήκαν και αυτοί στην αίθουσα του θρόνου.
Πανηγυρισμοί, συγκεντρώσεις, λάβαρα και συνθήματα σε ημερήσια διάταξη.
Τι απέμεινε σήμερα από όλα αυτά;
Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν χωριστεί σε τρεις κατηγορίες.

Στους οργισμένους
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θεωρούν ότι αυτό που είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με αυτό που διακήρυττε χθες, έχει απομακρυνθεί από τις αρχές και την ιδεολογία του και πιστεύουν ότι έχει αποκτήσει πια, συνήθειες, συμπεριφορές και παθογένειες του σάπιου πολιτικού συστήματος που ήθελε να ανατρέψει.
Είναι όλοι εκείνοι που νοιώθουν μια τεράστια οργή μέσα τους, γιατί πιστεύουν ότι κάποιοι τους πρόδωσαν το όνειρο, την ελπίδα, τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά τους.
Είναι οι 320.160 λιγότεροι ψηφοφόροι των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη συν κάποιες άλλες χιλιάδες που έχουν απομακρυνθεί από τότε μέχρι σήμερα.
(εκλογές 25ης Ιανουαρίου 2.246.064 - 1.925.904 εκλογές 20ης Σεπτέμβρη)
Είναι εκείνοι που δεν μπορούν να «χωνέψουν» ότι έπεσαν θύματα
ανίκανων τσαρλατάνων.
Είναι θυμωμένοι περισσότερο με τον εαυτό τους που επέτρεψαν σε έναν δημαγωγό της δεκάρας να τους εξαπατήσει.
Δεν συγχωρούν στον εαυτό τους, που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν πόσο ανέφικτες και έκτος πραγματικότητας ήταν οι υποσχέσεις του.
Είναι όλοι αυτοί που νοιώθουν εκτεθειμένοι και ντροπή απέναντι σε φίλους και γνωστούς για τις θέσεις που υπερασπίζονταν τότε και ψάχνουν σήμερα να βρουν νέα κομματική στέγη.

Στους ενάρετους.
Γιατί ευτυχώς υπάρχουν και τέτοιοι στον ΣΥΡΙΖΑ.
Σε αυτή την δεύτερη, μικρή και αυτή, αλλά μεγαλύτερη από την πρώτη κατηγορία, είναι όλοι αυτοί που σιωπούν.
Που δεν παίρνουν θέση και απέχουν από οποιαδήποτε πολιτική κουβέντα.
Είναι οι άνθρωποι που εντάχτηκαν στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ όχι λόγω των αριστερίστικων ρητορειών του, αλλά από την επιθυμία τους να αλλάξει το σάπιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, αλλά και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Είναι εκείνοι που προσδοκούσαν μια καλύτερη διαπραγμάτευση μέσα στα πλαίσια της ΕΕ με λιγότερο επώδυνα μέτρα.
Και νοιώθουν ότι έσπασαν τα μούτρα τους.
Στέκονται αμήχανα, απέναντι στο θέαμα μιας κυβέρνησης που τα υποσχέθηκε όλα και τα αρνήθηκε όλα!
Είναι εκείνοι που παρακολουθούν προβληματισμένοι τα γεγονότα από απόσταση, δεν παραδέχονται δημόσια τα λάθη τους και συνεχίζουν να δίνουν ακόμα και τώρα την σιωπηρή τους υποστήριξη στον Αλέξη.

Και υπάρχει και η Τρίτη κατηγορία η πιο μεγάλη.
Οι μεταλλαγμένοι.
Αυτοί που ζούνε την δική τους παράκρουση.
Εδώ πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά.
Είναι οι άνθρωποι που συνεχίζουν να υπερασπίζονται τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Με ηλίθια και σαχλά επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν και τις δικές τους «πιρουέτες» και τις «κωλοτούμπες» του Αλέξη.
Είναι οι άνθρωποι που έχουν ένα τεράστιο κενό μνήμης και είναι και επικίνδυνα αφελείς.
Είναι όλοι εκείνοι που χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής συνεχίζουν να χειροκροτούν ό,τι λέει ο αρχηγός αν και είναι κόντρα σε όλα εκείνα που χθες χειροκροτούσαν.
Δούλοι. Χωρίς προσωπική άποψη και θέση.
Ό,τι πει ο αφέντης. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει.

Το έλεγε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά»:
«Ώστε από τη φύση, γίνεται δούλος εκείνος που είναι κατάλληλος να γίνει το κτήμα ενός άλλου ανθρώπου, και για αυτόν τον λόγο γίνεται δούλος».

Είναι αυτοί, ανώριμοι και ασταθείς, που υπερασπίζονται τώρα αυτό που πολεμούσαν χθες και είναι πιο μνημονιακοί σήμερα από αυτούς που έβριζαν σαν μνημονιακούς χθες.
Είναι εκείνοι που πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις για έξοδο από τα μνημόνια, στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος βρίζοντας και απειλώντας όποιον είχε αντίθετη άποψη, κρατώντας ψηλά το λάβαρο της αντιμνημονιακής επανάστασης.
Είναι όλοι εκείνοι που υπερασπίζονται τον ακροδεξιό Καμένο όχι ως αναγκαίο κακό για την κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά τον ίδιο και τις θέσεις του σαν ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι αυτοί που επιχειρούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στην άποψη τους και όχι να διαμορφώσουν άποψη με βάση την πραγματικότητα.
Είναι οι υπερασπιστές της παρατεταμένης παρωδίας του κλεισίματος της αξιολόγησης, που στο μέλλον θα διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια «πως μπορείς να χάσεις σε μια διαπραγμάτευση», και του ξεπουλήματος των πάντων για 99 χρόνια, χωρίς αγανακτισμένους στις πλατείες και καμένες τράπεζες.
Είναι όλοι αυτοί που σήμερα μάλλον νοιώθουν περηφάνια για τα καλά λόγια, το χειροκρότημα, τα εύσημα και τα μπράβο των λαών της «Ευρώπης των τοκογλύφων».

Και αναρωτιέται κανείς:
Ποια είναι σήμερα τα κίνητρα τους;
Είναι ταξικά; 
Είναι ιδιοτελή και συντεχνιακά;
Είναι προσωπικές προσδοκίες; 
Τι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον τίτλο «Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» φέρει ο νέος οδηγός συμπεριφοράς του καλού μαθητή, τον οποίο επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας.

Μεταξύ άλλων, σύμφωνα με το protothema.gr, προβλέπει διάφορες καινοτόμες ιδέες, όπως τη θέσπιση ενός «Συμβολαίου Τιμής» που θα πρέπει να υπογράφουν τα παιδιά στο σχολείο, τη διαφώτιση γονέων και μαθητών από μαιευτήρες, μαίες, παιδιάτρους και λοιπούς «διαμορφωτές γνώμης», ένα «Μικρό Σχολείο» για παιδιά μεταναστών, καθώς και ιδιαίτερη έμφαση στην επισημότητα εκ μέρους των πολιτειακών αρχόντων. Για την επιτυχή εφαρμογή του «Παιδαγωγικού Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού», κατά τον συντάκτη του, απαιτούνται τακτικά διαγγέλματα του Προέδρου της Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού, του υπουργού Παιδείας κ.ά. Επίσης, ένας νέος φορέας, το Εθνικό Συμβούλιο για τη Σχολική Ψυχολογία (ΕΣΣΨ), θα αναλάβει την ευθύνη υλοποίησης της όλης πρωτοβουλίας.

Το κείμενο του Κώδικα φαίνεται να εμφορείται από πνεύμα ενθουσιασμού για μια εκ βάθρων ανατροπή στην Παιδεία, καθώς στοχεύει στην ουσία και το περιεχόμενο της αγωγής που θα λαμβάνουν στο εξής οι ελληνόπαιδες. Καθόλου τυχαία, προφανώς, από τον Κώδικα απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά σε εθνική και θρησκευτική ταυτότητα, κάτι που συνάδει με την κατάργηση προσευχών, παρελάσεων και άλλων στοιχείων της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως αυτή ήταν γνωστή έως σήμερα. Επίσης, στον Κώδικα υπογραμμίζεται σαφώς ότι οι γονείς θα πρέπει να πάψουν να θεωρούν -και βεβαίως να προσφωνούν αναλόγως- τα παιδιά τους ως «πριγκίπισσες» ή «βασιλόπουλα».

Ο «Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» είναι ένα τμήμα από το πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, το οποίο παρέδωσε την Παρασκευή στον υπουργό Νίκο Φίλη ο πρόεδρος της αρμόδιας επιτροπής, Αντώνης Λιάκος. Μεταξύ των προτάσεων άμεσης εφαρμογής τις οποίες ο Αντώνης Λιάκος εισηγείται στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, καταδικάζεται «η κουλτούρα του καταναλωτικού ναρκισσισμού και η μετάλλαξη του σχολικού χώρου σε πασαρέλα ναρκισσισμού», ενώ γίνεται λόγος περί μιας -αθέατης διά γυμνού οφθαλμού- μάχης «για το Φαντασιακό της Παιδείας». Το τι σημαίνει αυτός ο ομιχλώδης όρος επεξηγείται ως εξής: «Η Πολιτεία μπορεί να επέμβει στη διαμόρφωση του παιδικού και σχολικού Φαντασιακού με πολλούς τρόπους: Ενημερώνοντας και ευαισθητοποιώντας την κοινωνία, επιβάλλοντας εύλογους περιορισμούς στις διαφημίσεις και γενικά στα μηνύματα των ΜΜΕ που απευθύνονται στα παιδιά ή στους γονείς» κ.λπ.

Το «Συμβόλαιο Τιμής» του μαθητή

Σε ό,τι αφορά τον Κώδικα, ως πρωταρχικός όρος προβάλλεται το λεγόμενο «Συμβόλαιο Τιμής», το οποίο, μάλιστα θεσπίζεται ως «προαιρετικά υποχρεωτικό (όπως η ψήφος στις εκλογές...)» κατά την, κάπως εύθυμη και πολιτικά υπαινικτική, διατύπωση στο κείμενο. Κατά την έναρξη του σχολικού έτους, οι γονείς για τα παιδιά της Α’ έως Γ’ Δημοτικού και κατόπιν οι ίδιοι οι μαθητές θα καλούνται να υπογράψουν ένα συμβόλαιο, κάτι σαν πολιτικό όρκο, επαναλαμβάνοντας τις εξής φράσεις (ενδεικτικά): «Δίνω τον λόγο της τιμής μου και υπόσχομαι ότι θα σέβομαι το σχολείο, τους δασκάλους και τους συμμαθητές μου, θα φέρομαι ιπποτικά σε όλους και ιδιαίτερα στους πιο αδύναμους, και δεν θα επιτεθώ ποτέ σε αδύναμο, αλλά θα τον υπερασπίσω από επιθέσεις. Θα θεωρώ σωστή μόνο την άμιλλα για τη διάκριση στη μάθηση, στον αθλητισμό, την καλή συμπεριφορά και τα καλά έργα. Δεν θα κάνω ποτέ στον άλλον ό,τι δεν θέλω να κάνουν σε μένα. Και θα θεωρώ ντροπή κάθε παράβαση αυτής της υπόσχεσης που ελεύθερα δίνω σήμερα».

Τι αναφέρει το πόρισμα Λιάκου για το «Συμβόλαιο Τιμής»

Βασικό άρθρο του «Παιδαγωγικού Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» είναι η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των μεγαλύτερων, έτσι ώστε οι νέοι ή και οι υποψήφιοι γονείς να ενημερώνονται και να καθοδηγούνται από ειδικούς (π.χ. μαιευτήρες, μαίες, παιδιάτρους, διαμορφωτές γνώμης...), ατομικά ή σε ομάδες, καθώς προβλέπεται και «σχολή γονέων». Σε αυτήν θα γίνεται προσπάθεια εμπέδωσης ορισμένων απλών και καθοριστικών αρχών, τις οποίες οι γονείς θα διδάσκουν στα παιδιά, όπως εξυπακούεται, πάντα συμμορφούμενοι με τη φιλοσοφία του «Δημοκρατικού Ανθρωπισμού», τον οποίο ευαγγελίζεται ο Αντώνης Λιάκος. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής διαλόγου για την Παιδεία, ο Κώδικας προετοιμάζει τα παιδιά όχι μόνο για τη σχολική τους ζωή, αλλά και για την ευρύτερη κοινωνική τους λειτουργία ως δημοκρατικών πολιτών. Κάποιες συγκεκριμένες αρχές είναι οι εξής: «1. Το παιδί καθενός είναι μοναδικό και ξεχωριστό για τον ίδιο. Ωστόσο, είναι ένα παιδί ανθρώπων όπως κάθε παιδί ανθρώπων: Διαφορετικό αλλά ίσο με τα άλλα, και όχι πριγκίπισσα ή βασιλόπουλο. 2. Στο σχολείο (ο όρος περιλαμβάνει και την προσχολική αγωγή) πηγαίνουμε επειδή το σχολείο είναι σαν δεύτερο σπίτι μας. Εκεί συναντάμε πολλά άλλα παιδιά και μαθαίνουμε να ζούμε μαζί και να κάνουμε πράγματα μαζί που είναι ευχάριστα και χρήσιμα για όλους και δεν ενοχλούν κανέναν. 3. Στο σχολείο δεν πάμε για επίδειξη, αλλά για γνώση και χαρακτήρα. Για να μάθουμε πράγματα και τρόπους και να γίνουμε άνθρωποι καλοί κι αγαπητοί. Για να γίνει κάθε παιδί ένας ξεχωριστός άνθρωπος για τους άλλους. 4. Είναι ντροπή και γελοίο να κάνεις επίδειξη ότι έχεις χρήματα και πράγματα, όταν άλλα παιδάκια στερούνται και υποφέρουν. Και είναι τιμή και ωραίο να νοιάζεσαι για τον άλλον και να τον βοηθάς όπως μπορείς».

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην υλοποίηση του Κώδικα που θα αναμορφώσει εις βάθος την ελληνική Παιδεία ανατίθεται στο ΕΣΣΨ. Παρόλο που μοιάζει με παρήχηση της ΕΣΣΔ, το ΕΣΣΨ είναι το Εθνικό Συμβούλιο για τη Σχολική Ψυχολογία, το οποίο θα πρέπει να θεσμοθετηθεί. Και όταν γίνει αυτό, θα πρέπει η έναρξη της όλης εκστρατείας να γίνεται, πάντα κατά τον κ. Λιάκο και τους συνεργάτες του, «με τον πιο επίσημο και επικοινωνιακά ξεχωριστό τρόπο. π.χ. με ενέργειες όπως διάγγελμα του υπουργού Παιδείας, του πρωθυπουργού, του Προέδρου της Δημοκρατίας και, ει δυνατόν, της αντιπολίτευσης». Πέρα από το τελετουργικό και τις τυμπανοκρουσίες, το ΕΣΣΨ θα έχει την ευθύνη της επιμόρφωσης (και συμμόρφωσης με τις αρχές του Κώδικα) των εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των σχολικών κρίσεων, αλλά και του bullying. Επ’ αυτού, το πόρισμα της επιτροπής διαλόγου απλώς αναφέρει, αφηρημένα, ότι «τα όπλα του φτωχού είναι απλά παιδαγωγικά εργαλεία (μέσα και διαδικασίες) με πρακτικά μηδενικό κόστος, που μπορούν να τα αξιοποιήσουν οι εκπαιδευτικοί με ελάχιστη και εξίσου ασήμαντου κόστους επιμόρφωση». Στο κεφάλαιο «Εκπαίδευση και μεταναστευτικά ρεύματα», ο Κώδικας καταπιάνεται με το ευαίσθητο ζήτημα της ενσωμάτωσης των παιδιών προσφύγων στην ελληνική παιδεία.

Ο ρόλος του Εθνικού Συμβουλίου για τη Σχολική Ψυχολογία

Ο στόχος γι’ αυτά τα παιδιά είναι «να μην αποκοπούν από τη σχολική εμπειρία και αναφορά, στο μέτρο που το σχολείο αντιπροσωπεύει ουσιώδη προσδιορισμό της παιδικής ηλικίας». Γι’ αυτό προτείνεται ως αυτονόητη η δημιουργία σχολείου σε κάθε τόπο σταθερής/κανονικής διαμονής προσφύγων, εφόσον υπάρχει πρόνοια για την ένταξη των παιδιών στη σχολική διαδικασία. Το ίδιο προβλέπεται να ισχύσει και στην περίπτωση μαζικής εισροής προσφύγων, ενώ για τους τόπους προσωρινής ή συγκυριακής διαμονής εισάγεται η έννοια του «Μικρού Σχολείου». Στα σημεία αυτά όπου επικρατεί η αίσθηση της πρόσκαιρης παραμονής, το Μικρό (και όχι ακριβώς «Κρυφό») Σχολείο, π.χ. με μια ομάδα κατάλληλα εκπαιδευμένων και εξοπλισμένων ειδικών δασκάλων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών κ.λπ. θα μπορούσε να επισκέπτεται καταυλισμούς και να απασχολεί δημιουργικά τα παιδιά, σε «τάξεις» που δεν θα ξεπερνούν τα 35 άτομα.

Πώς θα αντιμετωπίζεται η κρίση μέσα στο σχολείο

Γενικότερα, ο «Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» σε ορισμένα σημεία του θυμίζει εγχειρίδιο ιδεολογικού savoir vivre και σε κάποια άλλα μοιάζει να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο όραμα «πολιτιστικής επανάστασης», ανάλογο με τα πειράματα που επιχειρήθηκαν στις χώρες του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ενώ δεν γίνεται καμία αναφορά στην αριστεία, ο ίδιος ο Κώδικας προβλέπει ηθικές ανταμοιβές για στάσεις και πράξεις παιδιών και παιδαγωγών «που εικονογραφούν παραδειγματικά την τήρησή του: Λεκτικός έπαινος στην τάξη ή στο σχολείο, αναγνώριση και προβολή στην τοπική κοινωνία, ευρύτερη προβολή, ετήσια εθνικά βραβεία (όπως της Ακαδημίας...)».

Ωστόσο, στο πόρισμα της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία υπό την προεδρία του Αντώνη Λιάκου περιλαμβάνονται δομικές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Το πόρισμα βασίζεται στο σύστημα «major-minor», που πρώτος είχε υποστηρίξει ως υπουργός Παιδείας ο Γιώργος Παπανδρέου και προβλέπει τετραετές γυμνάσιο με διετές λύκειο και νέο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια - κάτι που συζητείται εν μέσω των φετινών Πανελλαδικών εξετάσεων. Η σχετική πρόταση προβλέπει την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω ενός συγκεκριμένου συντελεστή κατάταξης των υποψηφίων, επί του γενικού βαθμού πρόσβασης ή άλλων κριτηρίων επίδοσης.

Το «Μικρό σχολείο» για τους μετανάστες

Επίσης, περιλαμβάνεται κατάργηση των παρελάσεων των μαθητών, του υποχρεωτικού εκκλησιασμού και της υποχρεωτικής προσευχής. Σημαντικό είναι επίσης το ότι, προκειμένου ο μαθητής να αποκτήσει το Εθνικό Απολυτήριο, θα πρέπει να ανταποκριθεί θετικά σε όλα τα μαθήματα που έχει παρακολουθήσει κατά τις δύο τελευταίες τάξεις της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με δυνατότητες επιλογών και με ιδιαίτερη βαρύτητα στην ερευνητική εργασία. Σύμφωνα με το πόρισμα-πρόταση του Αντώνη Λιάκου, προέδρου της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου, μειώνονται συνολικά οι ώρες διδασκαλίας στο λύκειο σε 33 (από 35, όπως είναι σήμερα) και απαγορεύεται η ίδρυση τμήματος αν δεν υπάρχουν 20 μαθητές. Ταυτόχρονα, εισάγεται η τηλε-εκπαίδευση σε απομακρυσμένες περιοχές, χωρίς προφανώς εκπαιδευτικούς κάποιων ειδικοτήτων στην τάξη, με το σχόλιο «να αναπτυχθούν επιτέλους σύγχρονες υποδομές τηλε-εκπαίδευσης».

Το πόρισμα Λιάκου αποκαλύπτει ότι οι φοιτητές θα έχουν τη δυνατότητα αλλαγής κατεύθυνσης στο πανεπιστήμιο, καθώς και να αποκτούν συνδυαστικό πτυχίο, λαμβάνοντας τίτλους από δύο σχολές ταυτόχρονα. Με την κινητικότητα στα πανεπιστήμια και την ευελιξία των πτυχίων, προβλέπεται ότι οι σπουδαστές «θα μπορούν να αλλάζουν τμήμα και κατεύθυνση σπουδών, μεταφέροντας τις πιστωτικές τους μονάδες, και ακόμη να έχουν τη δυνατότητα να συνδυάζουν στο πτυχίο τους πρωτεύουσα ειδίκευση από ένα τμήμα και δευτερεύουσα από άλλο. Με την έννοια αυτή, η εισαγωγή σε ένα τμήμα στο πανεπιστήμιο δεν θα έχει οριστικό χαρακτήρα και οι φοιτητές θα έχουν τη δυνατότητα να αναπροσανατολίζονται αναλόγως της εξέλιξης των ενδιαφερόντων τους και της ωριμότητάς τους. Τα πτυχία θα πρέπει να αποκτήσουν ευελιξία και να διαφοροποιούνται ώστε να προσαρμόζονται στις εξελίξεις της επιστήμης και τα πανεπιστημιακά τμήματα θα μπορούν να προσφέρουν περισσότερα του ενός, και σε συνεργασία με άλλα τμήματα, ειδικά προγράμματα σπουδών. Μέσα στα πλαίσια της επιστημονικής δεοντολογίας ο φοιτητής θα αποκτήσει ελευθερία στον τρόπο με τον οποίο θα συγκροτήσει τις μαθήσεις του στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και το πτυχίο του».

Τα πάνω κάτω θα έρθουν στην παιδεία, λέει ο πρόεδρος του Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία Αντώνης Λιάκος και βάζει τέρμα στο Διάλογο για να πάει για μπάνιο!

«Τέρμα ο Διάλογος και οι διαλογισμοί. Το πόρισμα το παραδώσαμε, εκατό + φίλες και φίλοι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, αν εφαρμοστούν θα έρθει το πάνω κάτω. Σήμερα πάμε θάλασσα!Θα μουλιάσουμε στο νερό, θα γίνουμε ένα με αυτό, θα αφήσουμε τις κακές σκέψεις σαν φυσαλίδες να εξαφανιστούν στην επιφάνεια!» έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook o κ. Λιάκος.

Δείτε εδώ ολόκληρο το πόρισμα. 
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δρ. Ευριπίδη Στ. Στυλιανίδη

Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα που προέκυψε κατά την παρουσίαση του τελευταίου μου βιβλίου των εκδόσεων ΜΙΝΩΑΣ, με τίτλο: «Θράκη: Το επόμενο βήμα...», που έλαβε χώρα πριν μερικές μέρες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπό την αιγίδα του Πρύτανη, Καθηγητή Θάνου Δημόπουλου.

Η ανταπόκριση του υπουργού Εξωτερικών, κ. Νίκου Κοτζιά, στην πρότασή μου που συνυπέγραψαν 57 βουλευτές για τη σύσταση «Διακομματικής Επιτροπής για την Ανάπτυξη και την Ανάδειξη της Θράκης» αποτελεί το πρακτικό πολιτικό δια ταύτα αυτής της πρωτοβουλίας.

Η παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, του πρ. Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή και του συνόλου σχεδόν της πολιτικής, πνευματικής, δικαστικής και οικονομικής ηγεσίας οπλίζει με κύρος την προσπάθεια και την εδράζει πάνω στη στέρεη βάση της Εθνικής Συνεννόησης, που είναι αναγκαία για τέτοιας βαρύτητας ζητήματα.

Το βιβλίο «Θράκη: Το επόμενο βήμα...» επιδιώκει να ξαναβάλει στην ατζέντα του δημοσίου διαλόγου την έννοια «πατρίδα», με τρόπο υγιή –μακριά από εθνικισμούς– και γόνιμο –με γνήσια αναπτυξιακή λογική.

Γι' αυτό προσδιορίζει με ξεκάθαρο τρόπο, όπως τόνισα, το περιεχόμενο της έννοιας αυτής:

«Η έννοια "πατρίδα" στην οικογένειά μου, όπως άλλωστε και σε κάθε προσφυγική οικογένεια από την Ιωνία, τον Πόντο, την Καππαδοκία, τη Θράκη, την Κωνσταντινούπολη, εμπεριέχει διαφορετικό περιεχόμενο και βάρος απ' αυτό που συνήθως της προσδίδουν στο πολιτικό και διοικητικό κέντρο της χώρας. Είναι λέξη "κλειδί" που ξεκλειδώνει την ψυχή και το μυαλό τριών γενεών, προκαλώντας ξεχωριστά συναισθήματα στην καθεμιά από αυτές.

Στη γενιά των παππούδων μου γεννούσε πίκρα και νοσταλγία για την πατρίδα που άφησαν πίσω στις 40 Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης το 1922 μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών. Πόνο για τις ζωές που χάθηκαν πριν ή κατά τη διάρκεια του ξεριζωμού και θυμό για τους μικρόνοες διχασμούς και τα λάθη, τις αστοχίες και την αδυναμία του εθνικού κέντρου να προστατέψει αποτελεσματικά το πιο ζωντανό και δυναμικό κομμάτι του Ελληνισμού.

Στη γενιά των γονιών μου η έννοια "πατρίδα" γεννούσε πίστη και πείσμα, αγάπη και περηφάνια, αποφασιστικότητα και διεκδικητικότητα.

Πίστη στις δυνατότητες της νέας γης, της Νοτιοδυτικής Θράκης που παρέμεινε ελεύθερη. Πείσμα για την ανοικοδόμηση της Νέας Ελλάδας. Αγάπη και υπερηφάνεια για τους νέους τόπους στους οποίους ρίζωσαν ως πρόσφυγες μεταφέροντας εδώ, ότι έσωσαν από ένα μεγάλο πολιτισμό, δίδοντας εκ νέου τα ονόματα των χωριών και των πόλεων που χάθηκαν. Χτίζοντας εκκλησίες για να στεγάσουν τα εικονίσματα των Αγίων τους που έσωσαν, ανοίγοντας σχολεία για να διδάξουν την ιστορία και τη γλώσσα τους, που δεν έπρεπε να σταματήσει ή να χαθεί... μεταφέροντας την τεχνογνωσία τους στα γράμματα, στις τέχνες, στην καλλιέργεια της γης, στο εμπόριο, στον πολιτισμό...

Η γενιά των γονιών μου ήταν γενιά ακριτών αποφασισμένων να τα δώσουν όλα για να μην ξαναδούν την πατρίδα τους να χάνεται. Πάλεψαν ενάντια στη φτώχεια, την περιφρόνηση, το σνομπισμό και την αδιαφορία της ελληνικής πολιτείας και προσπάθησαν να χτίσουν μια καινούρια πατρίδα καλύτερη από αυτή που στερήθηκαν. Δεν εκδικήθηκαν τη μουσουλμανική μειονότητα γι αυτά που οι ίδιοι πέρασαν, αλλά την αγκάλιασαν. Δε μίσησαν το διαφορετικό αλλά το σεβάστηκαν. Πληγώθηκαν συχνά από την αναξιοκρατία, το ρουσφέτι και την υποτιμητική αντιμετώπιση κάποιων επιτήδειων του κέντρου που τους αντιμετώπιζαν τότε ως "παρίες", ως "πρόσθετα βάρη" του εθνικού προϋπολογισμού, ως ξένα σώματα, ως "τουρκόσπορους" όπως έλεγαν κάποιοι κι ας ήταν οι Έλληνες της πρώτης γραμμής, που στάθηκαν στα δύσκολα και σήκωσαν στις πλάτες τους την Ελλάδα συνεχώς από το 1922 έως σήμερα, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στην κατοχή, στον εμφύλιο, στην Κύπρο. Παρ' όλα αυτά η γενιά των πατεράδων μας στη Θράκη δε μας καλλιέργησε μίσος και συμπλέγματα έναντι του εθνικού κέντρου, αλλά αφοσίωση στην εθνική ενότητα, αυτοπεποίθηση και διεκδικητικότητα...

"Πατρίδα" για τη δική μου γενιά σημαίνει το χρέος να αποκαταστήσουμε τις αδικίες που έζησε ο προσφυγικός Ελληνισμός. Σημαίνει προσπάθεια να διασφαλίσουμε την ισότιμη συμμετοχή των νέων χωρών στα κέντρα των αποφάσεων. Και τέλος σημαίνει ένας συνεχής διεκδικητικός αγώνας, προκειμένου να δώσουμε στην Ελληνική περιφέρεια, στον ακριτικό Ελληνισμό της Θράκης και όχι μόνο, ό,τι αξίζουν και δικαιούνται απ΄την ιστορία, χτίζοντας στην περιοχή μια Ανοιχτή Κοινωνία που να δικαιώνει τον αξιακό κώδικα του Πολιτισμού μας, να αποτελεί καθρέπτη της σύγχρονης Δημοκρατίας μας και πρότυπο ειρηνικής και δημιουργικής συμβίωσης Χριστιανών και Μουσουλμάνων για την ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης.

Σας θυμίζω ότι η Θράκη, παρά τις διαχρονικές θυσίες των Θρακών, άλλαξε πάντα χέρια όχι με πολέμους, αλλά με υπογραφές και σας υπενθυμίζω ότι αυτή η περιοχή της χώρας διαθέτει σήμερα τα φυσικά και επίκτητα συγκριτικά πλεονεκτήματα, που της επιτρέπουν είτε να σηκώσει στην πλάτη της την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και την επιστροφή της Ελλάδας σε ρόλο περιφερειακού πρωταγωνιστή ή να αποτελέσει το μεγαλύτερο εθνικό ζήτημα που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβεί το πρώτο και να αποτραπεί το δεύτερο, είναι η ύπαρξη εθνικής ενότητας και διακομματικής συνεννόησης, ώστε να προετοιμαστεί και να εφαρμοστεί διαχρονικά ένα Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο για την Ανάπτυξη και την Ανάδειξη της Θράκης, που θα την καθιστά:
  • Διεθνές Πρότυπο Ανοιχτής Δημοκρατικής Κοινωνίας που σέβεται απόλυτα τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα λειτουργώντας ως καθρέπτης της σύγχρονης ελληνικής Δημοκρατίας.
  • Μοντέλο εναλλακτικής Οικολογικής Ανάπτυξης
- Εμπορικό και διαμετακομιστικό σταυροδρόμι
- Ενεργειακός κόμβος
- Εκπαιδευτικό κέντρο με φάρο το ΔΠΘ
- Πολιτιστικό, ιστορικό και περιβαλλοντικό πάρκο
- Ιδανικός διεθνής επενδυτικός προορισμός
- Όχι απλά πύλη, αλλά γέφυρα της Ευρώπης προς νέες αγορές και κοινωνίες.

Όλα εξαρτώνται από εμάς, τοπικά και κεντρικά. Αν η ενότητα, η διορατικότητα και η εθνική λογική υποκαταστήσουν τη φαυλότητα, τη μικρονοητικότητα και τη μικροκομματική λογική που πολλές φορές οδήγησαν το εθνικό κέντρο στην εγκατάλειψη της Θράκης, τότε να είστε βέβαιοι ότι η Θράκη θα ανταποδώσει για ακόμα μια φορά, πολλαπλάσια τα οφέλη στην Ελλάδα και θα δικαιώσει αυτό που προέβλεψε ο Γιώργος Σεφέρης:

"Είμαι ο τόπος σου. Ίσως να μην είμαι κανείς, αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις..."».

* Ο Δρ. Ευριπίδης Στ. Στυλιανίδης είναι πρ. υπουργός και τ. βουλευτή Ροδόπης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας
Οικονομολόγος - Ψυχολόγος


Η Βάρκιζα τελείωσε. Η ηττοπαθής, μονόχνοτη Αριστερά ανήκει στο παρελθόν. Ο ακήρυκτος ταξικός πόλεμος έρχεται να αντικαταστήσει οποιοδήποτε προϋπάρχον μανιχαϊστικό, κοινωνικό και πολιτικό, δίπολο. Αυτά, πάνω – κάτω, μας είπε ο Κυρίτσης στο περιβόητο άρθρο του στην Αυγή προβάλλοντας απροκάλυπτα το πεδίο της μάχης όπου ο ΣΥΡΙΖΑ προσχεδιασμένα σπρώχνει προς τα εκεί την αντιπαράθεση του αμέσως επόμενου διαστήματος. Ονειρεύεται μια οξεία ταξική σύγκρουση όπου θα αναδειχθούν τα πιο ποταπά ένστικτα, φθόνου και μικροπρέπειας, του Έλληνα ως το απόλυτο επικοινωνιακό εργαλείο συσπείρωσης των λαϊκών στρωμάτων που τον στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές διαδικασίες.

Ο Τσίπρας μοιάζει να επιλέγει ένα διπλό μέτωπο για την ανάκτηση της επαφής με την κοινωνία που μοιάζει απογοητευμένη από την αθέτηση κάθε προεκλογικής υπόσχεσης. Από τη μια, ανοίγει εντονότερους διαύλους επικοινωνίας με εναπομείναντα, ανένταχτα Πασοκικά στελέχη και σε συνδυασμό με την στενότερη θεσμική σχέση με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές επιχειρεί να διαμορφώσει μια αίσθηση σχετικής αστικότητας και συστημικότητας. Από την άλλη, η… Κυρίτσιος ρητορική καλείται να επαναφέρει το διλημματικό σφρίγος που άρχισε να ατονεί.

Πως συνδυάζεται το “ή αυτοί ή εμείς” με την αναμενόμενη εσωκομματική και κυβερνητική ενίσχυση από επίλεκτα στελέχη του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ; Μα με την αλάθητη συγκολλητική ουσία της νομής της εξουσίας μέσω του… σοσιαλιστικού οράματος! Οι… κορυφαίες μεταγραφές ανήκουν στο κομμάτι της κεντροαριστεράς που διέπεται από την φιλοσοφία του… ταξικού αποστάτη και ομνύει στις βασικές αριστερές αρχές. Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ πάλι, ακόμη κι αν αισθάνονται προδομένοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζουν να επιζητούν την περίφημη αναδιανομή του πλούτου ειδικά όταν λειτουργεί τιμωρητικά για τους… προύχοντες της διπλανής πόρτας, των δυο χιλιάδων ευρώ το μήνα εισόδημα!

Ο ταξικός διαχωρισμός με βάση έναν ανύπαρκτο, εξαιρετικά χαμηλό οικονομικό πήχη χρησιμεύει στην θυμική αναπαραγωγή μιας αντιπαλότητας με την οποία μπορούν να ταυτιστούν οι μικρόψυχες διαθέσεις πλατειών λαϊκών στρωμάτων. Γνωρίζουν κι οι ίδιοι ότι μεγάλο μέρος των μέτρων αφορά και τους ίδιους αλλά ο πόνος μετριάζει από την ικανοποίηση της ταχύτατης κατάρρευσης του μισητού “γείτονα” που επιδείκνυε… “προκλητικά” την επιτυχία του όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Ο σχηματισμός των σημερινών “στρατοπέδων” τώρα θυμίζει περισσότερο, σε σχέση με τις περσινές εθνεγερτικές διαθέσεις απέναντι στους κακούς ξένους, αυτήν της εποχής του ΠΑΣΟΚ του 1981 όπου το ζητούμενο ήταν η “δικαίωση” των φτωχότερων στρωμάτων με συνθήματα τύπου “ο λαός στην εξουσία”. Μόνο που ο σημερινός είναι πολύ πιο επίπλαστος και προσχηματικός και δεν στηρίζεται στην προσδοκία της αφειδούς παροχής δανεικού πλούτου αλλά στην στοχευμένη αναδιανομή της μιζέριας.

Θα πετύχει αυτός ο κυβερνητικός σχεδιασμός; Σίγουρα θα περισώσει ένα μέρος της εκλογικής “πελατείας” του ΣΥΡΙΖΑ που ψάχνει την αφορμή να επαναβεβαιώσει την ταύτιση του με τον χώρο. Αρκεί όμως αυτό; Αν η αντιπολίτευση αποφύγει τον αυτοεγκλωβισμό της στα συρματοπλέγματα μιας ανύπαρκτης ομαδοποίησης κι αν ο λόγος της αποκτήσει χαρακτηριστικά εθνικού διακυβεύματος που ξεπερνά θυμικές μικρότητες και διασπαστικές κοινωνικές αυταπάτες προκρίνοντας τα στοιχεία που ενώνουν τους Έλληνες στην αντιμετώπιση της κρίσης χωρίς αυτιστικούς αυτοματισμούς τότε η νεοεμφυλιακή σύγκρουση που στήνει ο ΣΥΡΙΖΑ απλά θα αποδειχθεί μια ακόμη αποτυχημένη παράσταση.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σπυρίδωνος Τσάλλα

Για 100 περίπου χρόνια η εισαγωγή ενεργειακών πόρων με δολλαριακή αποτίμηση συνέβαλε σε τήρηση ευρύτερων ισορροπιών, κυρίως τη διασφάλιση του κύκλου έκδοσης χρήματος και των αναμενόμενων αποσβέσεων δυτικών επενδύσεων στη Μέση Ανατολή. Δυστυχώς όμως, το πέρας αυτού τού χρονικού διαστήματος βρήκε την Ελλάδα όχι μόνο εντός συμβατικού πλαισίου εκχώρησης των κρατικών εσόδων από την εκμετάλλευση των υδρογοναθράκων στούς πιστωτές αλλά και χωρίς νομισματική κυριαρχία. Υπάρχει τρόπος απεμπλοκής από τη de jure εκχώρηση του εθνικού ενεργειακού πλούτου;

Μελετώντας τη μικροοικονομική της συγκεκριμένης αγοράς στην Ελλάδα και προσπερνώντας το δεδομένο της τιμωρίας της Ελλάδας για την προσπάθεια μετατροπής της δραχμής σε αποθεματικό νόμισμα το 1973, καθίσταται εύλογη η παρατήρηση σύνδεσης της απροθυμίας εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων εντός της καθοριζομένης από το Δίκαιο της Θάλασσας (Ηνωμένα Έθνη, 1981) Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την εισαγωγή υδρογονανθράκων από ιδιώτες. Τυχόν δημιουργία υγιούς επενδυτικού πλαισίου για την εκμετάλλευση εγχώριων υδρογονανθράκων θα είχε, ως παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, αντίθετης κατεύθυνσης επιπτώσεις στην κερδοφορία των εταιριών εισαγωγής.

Πλέον όμως αυτής της αγοράς, η εξ' αντικειμένου άμεση σύνδεσή της με τη ναυτιλία καθώς και η διαχρονική συσσώρευση κεφαλαίων από αυτή τη δραστηριότητα, έχει δημιουργήσει, εν μέσω προτύπων αστυφιλίας, αποβιομηχανοποίησης και πολιτικά ελεγχόμενης προσφοράς υπηρεσιών, ένα πλέγμα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η πορεία της οποίας ταυτίζεται αντιστρόφως ανάλογα με την μεταπολιτευτική οικονομική εξέλιξη της χώρας. Οι εξωτερικές οικονομίες κλίμακας έχουν επεκταθεί ποικιλόμορφα σε κάθε πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας και, ως φυσικό απότοκο, και των κρατικών δομών. Σε τέτοιο πλαίσιο, υπάρχουν δύο δομικές θεσμικές επιπτώσεις.

Η επιβολή προγραμμάτων προσαρμογής χωρίς μεν ουσιαστικές κρατικές μεταρρυθμίσεις αλλά με την επιβολή μέτρων οικονομικής ατροφίας και εξαφάνισης προϋποθέσεων επιβίωσης αστικής τάξης δεν είναι πολιτική επιθυμητή μόνο από διεθνικά, σοσιαλιστικά κινήματα αλλά και από εγχώρια συμφέροντα υπέρ κρασπεδοποίησης χρηματοοικονομικών αξιών κάθε είδους κινητής και ακίνητης περιουσίας. Η συρρίκνωση του ΑΕΠ λειτουργεί ως εργαλείο συγκριτικής μεγέθυνσης του μεταπολιτευτικώς συσσωρευόμενου ολιγαρχικού πλούτου.

Επιπροσθέτως, η μεταβολή του ελληνικού χρέους από ιδιωτικό (ελληνικών και αλλοδαπών τραπεζών) σε αλλοδαπών χωρών (EΕ και ΔΝΤ), σε συνδυασμό με την πτώση σε δανειακό Καιάδα (διαρκής πτώση του ΑΕΠ και ανατροφοδότηση κύκλου ελλειμμάτων και χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ), προκαλούν μηδενισμό των a posteriori εσόδων του κράτους από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Οι πιστωτές βέβαια θα έχουν κερδίσει την κατοχύρωση του εκδιδόμενου χρήματος σε προϊόν, ακόμα και αν δεν παραχθεί ούτε βαρέλι ισοδύναμου πετρελαίου. Μήπως όμως σκοπός είναι ακριβώς αυτός;

Η χρονική ταύτιση της θεωρητικής εξόδου της Ελλάδας από τα προγράμματα προσαρμογής με την ενεργειακή απεξάρτηση της ΕΕ από ανατολικής προέλευσης υδρογονάνθρακες ενδεχομένως να οφείλεται στην ολοκλήρωση έργων υποδομής για τη μεταφορά φυσικού αερίου από τρίτες χώρες στην ΕΕ. Το χειρότερο εθνικά σενάριο είναι η οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ με βάση αμοιβαία μη γκρίζες ζώνες, ήτοι τη de facto αναγνώριση όσων περιοχών η Τουρκία (έχει συμφέρον να) θεωρεί ως γκρίζες ζώνες. Θα είχε όμως ποτέ η διεκδίκηση μιας χώρας εκτός ΕΕ (Τουρκία) την υποστήριξη της ΕΕ εις βάρος ενός κράτους-μέλους της; Ναι, αν η δημιουργία κοινής εταιρίας εκμετάλλευσης για τις γκρίζες ζώνες προέβλεπε (α) 50% ιδιοκτησία στα εφαπτόμενα σε αυτές κοιτάσματα, και (β) 50%-50% συνιδιοκτησία Ελλάδας (πραγματικής ιδιοκτήτριας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας) και Τουρκίας (διεκδικήτριας) αν το μερίδιο της πραγματικής ιδιοκτήτριας πήγαινε κατευθείαν στα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ (όπως ήδη προβλέπεται με βάση τη δανειακή σύμβαση) και της διεκδικήτριας μοιραζόταν με την dominant player του παιγνίου εντός ΕΕ (Γερμανία).

Τοιουτοτρόπως, τα συμφέροντα της Ελλάδας θα ταυτίζονταν με τα συμφέροντα της εκδότριας του νυν αποθεματικού νομίσματος χώρας (ΗΠΑ) και θα ήταν αντιστρόφως ανάλογα με τα συμφέροντα της Γερμανίας και της εγχώριας ολιγαρχίας. Σε πολιτειακό επίπεδο, η προσπάθεια μετατροπής της Ελληνικής Δημοκρατίας σε αποτυχημένο κράτος προς απορρόφηση από υπερεθνική οντότητα δεν εμπίπτει στις αλλαγές που υποστηρίζονται από το αγγλοσαξωνικό κατεστημένο, το οποίο δεν έχει την πολυτέλεια να μην παρατηρήσει στωϊκά τον εναγκαλισμό του κράτους-εταιρία της Γερμανικής Ομοσπονδίας από μία εκ των μεταπολεμικών ιδρυτών της, τη Ρωσική Ομοσπονδία.

Ως εκ τούτου, ο ρόλος των Βρεταννών, νομοτελειακά, δεν μπορεί να είναι άλλος από αυτόν που είχαν μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας. Αντίστοιχα, μια εικόνα των Προέδρων ΗΠΑ και Ελλάδος που να μοιάζει με αυτή του Προέδρου Ρούσβελτ και του Βασιλέως Ιμπν Σαούντ μετά το Συνέδριο της Γιάλτας (1945) δεν μπορεί να αποκλειστεί.

* Ο Σπυρίδωνας Τσάλλας είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής & Ανάπτυξης
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εστία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο Αχμέτ Μέτε, γνωστός και ως ψευτομουφτής Ξάνθης, αλλά και ως ο αρχιπράκτορας της Άγκυρας στην ελληνική ακριτική αυτή περιοχή, είναι γνωστό πως λειτουργεί με πολλές στοχεύσεις.
Άλλοτε εκμεταλλευόμενος το «θρησκευτικό αξίωμα» που του παρέδωσε η Άγκυρα, προσπαθεί να εκτουρκίσει μέσω της θρησκείας τους μουσουλμάνους της Θράκης…
Άλλοτε, ως «μουφτής» εμπλέκεται σε πολιτικά ζητήματα (με ιδιαίτερη έμφαση στην μόνιμη απαίτηση διαχείρισης και υφαρπαγής της βακουφικής περιουσίας) προωθώντας την τουρκική πολιτική στην περιοχή…
Άλλοτε, πάλι, ως «προσωπικότητα» επιχειρεί να διαμορφώσει συνθήκες, να ελέγξει πρόσωπα, να χειριστεί την ματαιοδοξία άλλων ή να επιβάλει «προσωπικότητες» και «λειτουργίες» με άμεση χειραγώγηση πληθυσμιακών ομάδων μουσουλμάνων της Θράκης.
Σε κάθε περίπτωση, και η δια των τουρκικών ΜΜΕ προβολή του, αποσκοπεί στο να παίξει ο Αχμέτ Μέτε τον ρόλο του «ισχυρού παράγοντα» (κυρίως μέσω του δικτύου παράνομων ιμάμηδων που έχει δημιουργήσει και που πληρώνονται από «μαύρα ταμεία» του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, ενώ ενίοτε αναλαμβάνει να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας ή να διαχειριστεί «υποθέσεις» τουρκικών συμφερόντων με τους μουσουλμάνους της Βουλγαρίας.

Όμως, κι επειδή η ανοχή που έχει υπάρξει μέχρι στιγμής απέναντί του, φαίνεται πως έχει εκληφθεί ως αδυναμία της ελληνικής –κυρίως- πολιτείας (και όχι των αρμοδίων ελληνικών κρατικών αρχών που εκτελούν «εντολές άνωθεν»), ο ψευτομουφτής φαίνεται πως διευρύνει πλέον τον κύκλο των δραστηριοτήτων του και επιχειρεί να «ανοίξει μέτωπο», αρκούντος επικίνδυνο στην Ελληνική Θράκη.


Έτσι, πρόσφατα, σε συνάντηση τουρκοφρόνων στο συνέδριο του DEB που έγινε στις 22 Μαΐου 2016, μεταξύ των διάφορων ομιλητών ψευτομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, αναφερόμενος στην πορεία του ρατσιστικού (αποτελείται μόνο από μουσουλμάνους) κόμματος DEB και απευθυνόμενος στον πρόεδρό του Αλή Τσαβούς, του ευχήθηκε να γίνει ο Ραούφ Ντενκτάς της Θράκης. Και μπορεί μεν να υπήρξαν γέλια μεταξύ των παρισταμένων (αφού είναι γνωστό ότι ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν δικηγόρος, ενώ ο Αλή Τσαβούς καφετζής της Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής), όμως η πρόταση του Αχμέτ Μέτε είχε ιδιαίτερη βαρύτητα και δεν απευθυνόταν αποκλειστικά στον πρόεδρο του DEB, αλλά σε κάθε ενδιαφερόμενο που θα ήθελε να αναλάβει τον ρόλο του Ντενκτάς στην Ελληνική Θράκη, προκειμένου να υπάρξει ικανή άσκηση πίεσης προς την Αθήνα, για την πιθανότητα κυπροποίησης της Ελληνικής Θράκης.

Αφού ξεκαθαρίσουμε πως η Ελληνική Θράκη αποτελεί για την Άγκυρα μοχλό πίεσης προς τις «ελαστικές» έως και φοβικές ή αδιάφορες επί εθνικών θεμάτων ελληνικές κυβερνήσεις, με κύρια στόχευση την ικανοποίηση στοχεύσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, θυμίζουμε πως ο Ραούφ Ντενκτάς ήταν αρχηγός της ΤΜΤ (παραστρατιωτική οργάνωση αποτελούμενη από φανατικούς τούρκους εθνικιστές της Κύπρου), ήταν υπεύθυνος σκληρές προβοκάτσιες και για σωρεία δολοφονικών επιθέσεων κατά τουρκοκυπρίων, ενώ συνεργάστηκε στον απόλυτο βαθμό με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και τον τουρκικό στρατό, είτε για να δημιουργήσει διεθνή ζητήματα εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, είτε για να τουρκοποιήσει το μεγάλο τμήμα των τουρκοκυπρίων που αρνούνταν την Τουρκία και τις πολιτικές της.

Είναι προφανές πως ο Αχμέτ Μέτε επιχειρεί να δημιουργήσει στην Ελληνική Θράκη μία «προσωπικότητα» του ύφους και του ήθους του Ραούφ Ντενκτάς, δηλαδή έναν αρχηγό μίας παραστρατιωτικής οργάνωσης που θα αναλάβει δράση υπέρ των τουρκικών συμφερόντων εκτελώντας τυφλά εντολές της Άγκυρας.
Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ο Αχμέτ Μετέ, ο ψευτομουφτής Ξάνθης, συνεχίζει να κυκλοφορεί ελεύθερος, αφού οι ελληνικές αρχές προφανώς δεν θεωρούν εστία κινδύνου τις δηλώσεις του ή δεν επιθυμούν να «παίξουν το παιχνίδι» της έντασης που επιχειρεί να εισάγει ο πρωτοκλασάτος πράκτορας της Τουρκίας στην Θράκη.

Θεωρούμε καλό, σε κάθε περίπτωση, για όσους δεν αντιλαμβάνονται την ιδιαιτερότητα δημιουργίας ενός Ντενκτάς στην Θράκη, να παραθέσουμε το βιογραφικό του συγκεκριμένου αρχιπράκτορα της Τουρκίας στην Κύπρο, υπεύθυνου και ατιμώρητου για άγνωστο αριθμό βιαιοπραγιών, βιασμών και δολοφονιών κατά την περίοδο της τουρκικής εισβολής, όπως έχουν δηλώσει τούρκοι αξιωματικοί που συμμετείχαν στην εισβολή της Κύπρου.

Ο Ραούφ Ντενκτάς (Rauf Denktaş, 27 Ιανουαρίου 1924 - 13 Ιανουαρίου 2012) ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Γεννήθηκε στην Πάφο το 1924. Ο πατέρας του, Ραΐφ Εφέντης, καταγόταν από το αμιγώς τουρκοκυπριακό χωριό Άγιος Επιφάνιος. Στο χωριό αυτό, όπως υποδηλοί και η ονομασία του, όλοι οι κάτοικοι ήταν απόγονοι εξισλαμισμένων χριστιανών. Όπως αποδεικνύει ο τουρκολόγος Κώστας Π. Κύρρης, ο Ντενκτάς είναι απόγονος φραγκοεβραίων, με πολύ κοντινούς πρόγονους ορθόδοξους, όπως η μητέρα του, που λεγόταν Χρυσαλίδα, και η γιαγιά του που λεγόταν Μαριέττα.

Ο Ντενκτάς αποφοίτησε από την Αγγλική Σχολή Λευκωσίας. Κατά την διάρκεια των ετών 1941-1943 εργάστηκε ως μεταφραστής, δημοδιδάσκαλος, καθώς και ως δικαστικός υπάλληλος στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Το 1944, μετέβη στο Λονδίνο, όπου σπούδασε Νομικά στο Λίνκολς Ινν με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου (British Council). Αποφοίτησε το 1947 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να αναμειγνύεται και στην πολιτική.

Αναμείχθηκε για πρώτη φορά στα κοινά υπέρ της τουρκοκυπριακής κοινότητος το 1948, οπότε υπηρέτησε ως μέλος της τουρκοκυπριακής αντιπροσωπείας κατά την Διασκεπτική Συνέλευση. Η διάσκεψη αυτή συνεκλήθη από τον τότε Κυβερνήτη της Κύπρου Λόρδο Γουίνστερ, με σκοπό να διερευνηθεί η δυνατότητα εισαγωγής νέου συντάγματος στην Κύπρο. Λίγο αργότερα (1949) διορίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες Δικηγόρος του Στέμματος (της Εισαγγελίας), ενώ το 1953 έγινε Βοηθός Γενικός Εισαγγελεύς. Κατά το διάστημα 1956-1958 υπηρέτησε ως Γενικός Εισαγγελεύς, αναλαμβάνοντας την προώθηση πολλών υποθέσεων αγωνιστών της ΕΟΚΑ που οδηγούνταν στα δικαστήρια και συνετέλεσε στην καταδίκη αρκετών.

Από το 1957 υπήρξε από τα ηγετικά στελέχη της τουρκοκυπριακής τρομοκρατικής οργανώσεως Τ.Μ.Τ. (Türk Mükavemet Teşkilatι=Τουρκική Αντιστασιακή Οργάνωση), η οποία είχε ιδρυθεί από την επίσημη Τουρκία στο πλαίσιο της πολιτικής της για την «επανάκτηση» της Κύπρου. Παράλληλα εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία των εξτρεμιστών Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι αντέτασσαν στο αίτημα των Ελλήνων της Κύπρου για Ένωση με την Ελλάδα την διχοτόμηση (ταξίμ).

Μετά την παραίτησή του από την θέση του Δικηγόρου του Στέμματος εξελέγη –με την πλήρη υποστήριξη της Τουρκίας– πρόεδρος της Ομοσπονδίας Τουρκοκυπριακών Συνδέσμων.

Οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου του 1959 βρήκαν αντίθετο τον Ντενκτάς, ο οποίος θεωρούσε ότι η προτεινόμενη λύση ήταν μη λειτουργήσιμη και ότι η πλέον εφικτή (και δίκαιη) λύση ήταν αυτή της διχοτομήσεως. Εν τούτοις, δεν εξεδήλωσε κατά τρόπον ακραίο τις θέσεις του αυτές. Ανέλαβε, μάλιστα, επικεφαλής της τουρκοκυπριακής αντιπροσωπείας στην τετραμερή επιτροπή για την σύνταξη του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προκριθέντος του Φαζίλ Κιουτσούκ για το αξίωμα του Αντιπροέδρου, ο ίδιος δεν διεκδίκησε κάποιο από τα τρία υπουργεία (Αμύνης, Γεωργίας, Υγείας), τα οποία, σύμφωνα με το Σύνταγμα, προορίζονταν για τους Τουρκοκυπρίους. Εξελέγη στο αξίωμα του προέδρου της Τουρκικής Κοινοτικής Συνελεύσεως, ένα είδος κοινοτικής Βουλής με αρμοδιότητες σε ζητήματα Παιδείας και Θρησκείας. Παράλληλα ήταν ο πολιτικός ηγέτης της Τ.Μ.Τ., η οποία, σε αντίθεση με την ΕΟΚΑ, όχι μόνο δεν είχε διαλυθεί, αλλά ενισχυόταν με άντρες και οπλισμό από την Τουρκία.

Μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας (16 Αυγούστου 1960) και μέχρι τον Δεκέμβριο του 1963 ο Ντενκτάς εργάστηκε συνειδητά προς την κατεύθυνση της υπονομεύσεως του κυπριακού κράτους, ακόμη και σε περιόδους που η επίσημη Τουρκία υποστήριζε την διατήρηση του καθεστώτος που είχε καθιερωθεί από τη Συμφωνία της Ζυρίχης. Προπαγάνδιζε υπέρ της μη συνεργασίας των Τουρκοκυπρίων με τους Έλληνες της Κύπρου, αποθάρρυνε τους ομοθρήσκους του να έχουν εμπορικές σχέσεις με τους Ελληνοκυπρίους και προσπάθησε να εμποδίσει την επιστροφή των Τουρκοκυπρίων που είχαν καταφύγει σε αμιγώς τουρκοκυπριακά χωριά κατά την διάρκεια του αγώνος της ΕΟΚΑ στα χωριά τους. Ως μέλος της Τ.Μ.Τ., ασφαλώς ο Ντενκτάς θα είχε υπ’ όψιν και θα ενέκρινε και ενέργειες της τρομοκρατικής αυτής οργανώσεως, όπως την ανατίναξη του ίδιου του του δικηγορικού γραφείου, καθώς και δύο τεμενών, μέσα στο 1962. Το ίδιο έτος κατηγορήθηκε, εξάλλου, ως ηθικός αυτουργός της δολοφονίας των προοδευτικών Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουσαφέρ Γκιουρκάν, οι οποίοι αρθρογραφούσαν υπέρ της συνεργασίας των δύο «κοινοτήτων».

Κατά την διάρκεια των αιματηρών γεγονότων της τουρκοκυπριακής ανταρσίας, που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1963 εξ αφορμής της προτάσεως του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου για τροποποίηση δεκατριών σημείων του Συντάγματος, ο Ντενκτάς είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Τον Ιανουάριο του 1964 έλαβε μέρος στην πενταμερή διάσκεψη του Λονδίνου για το Κυπριακό ζήτημα και τον επόμενο μήνα εμφανίσθηκε ως εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων στα Ηνωμένα Έθνη, όπου υπεραμύνθηκε των τουρκοκυπριακών θέσεων και, διαστρέφοντας τα γεγονότα της ένοπλης τουρκοκυπριακής ανταρσίας, προσήψε ψευδείς κατηγορίες κατά της Κυπριακής Κυβερνήσεως. Ένεκα τούτου η κυβέρνηση της Δημοκρατίας τον κήρυξε ανεπιθύμητο πρόσωπο και του απαγόρευσε την επάνοδο στην Κύπρο.

Τον Αύγουστο του 1964, κατά την διάρκεια των μαχών που έγιναν στην περιοχή της Τηλλυρίας, ο Ντενκτάς αποβιβάσθηκε στην περιοχή της των Κοκκίνων μαζί με αξιωματικούς από την Τουρκία και φοιτητές. Λόγω της σφοδρής αντεπιθέσεως των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή, ο Ντενκτάς και οι σύντροφοί του αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν με τουρκικό πολεμικό πλοίο για να αποφύγουν την σύλληψη.

Τον Οκτώβριο του 1967, ο Ντενκτάς επεχείρησε για δεύτερη φορά να εισέλθει παράνομα στην Κύπρο. Λόγω όμως των άσχημων καιρικών συνθηκών το ψαροκάικο που τον μετέφερε αναγκάστηκε να τον αποβιβάσει σε ακτή της Καρπασίας, αντί στη Λάρνακα, όπως προβλέπετο. Σε λίγο συνελήφθη από αγροφύλακα και παραδόθηκε στην Εθνική Φρουρά. Ανακρίθηκε από Ελλαδίτες αξιωματικούς και ομολόγησε ότι ήλθε στην Κύπρο κατ’ εντολήν των τουρκικών αρχών. Το γεγονός της συλλήψεως του Ντενκτάς είχε όμως διαρρεύσει, συνεπώς, εκτός από την Τουρκία, οι διπλωματικές αποστολές των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, ζήτησαν φορτικά την απόλυσή του. Με παρέμβαση του Μακαρίου μεταφέρθηκε από τα στρατιωτικά κρατητήρια στις Κεντρικές Φυλακές και σε 48 ώρες απελάθηκε στην Τουρκία, εις ένδειξιν «καλής θελήσεως» εκ μέρους της Κυβερνήσεως. Προηγουμένως υπέγραψε και απέστειλε στον Γενικό Εισαγγελέα δήλωση μετάνοιας και σεβασμού στους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, τον Νοέμβριο του 1967, και την αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας, που ευρίσκετο στην νήσο από το 1964, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναγκάσθηκε να αλλάξει πολιτική. Ξεκίνησαν συνομιλίες με την τουρκοκυπριακή πλευρά τον Απρίλιο του 1968, οι οποίες διευρύνθηκαν αργότερα με την συμμετοχή του Έλληνα συνταγματολόγου Μιχ. Δεκλερή και του Τούρκου Ορχάν Αλντικαστί. Ο Ντενκτάς, επέστρεψε, τότε, νομίμως στην Κύπρο και ορίστηκε εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων. Στις συνομιλίες που διήρκεσαν μέχρι τις παραμονές της τουρκικής εισβολής, ο Ντενκτάς φάνηκε επιδέξιος διαπραγματευτής. Ακολούθησε παρελκυστική πολιτική, μέχρι που έγινε η τουρκική εισβολή, η οποία κατέληξε στην κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν τω μεταξύ, συνέχισε να κρατά εγκλωβισμένες μεγάλες μάζες Τουρκοκυπρίων σε θυλάκους ελεγχόμενους πλήρως από τους εξτρεμιστές και να παρακωλύει την συνεργασία των ομοθρήσκων του με τους Ελληνοκυπρίους.

Το 1973, ο Ντενκτάς εξελέγη άνευ ανθυποψηφίου Αντιπρόεδρος της Κύπρου, αφού ο Φαζίλ Κιουτσούκ εξαναγκάστηκε από την Άγκυρα να μην διεκδικήσει την αντιπροεδρία, ενώ ο Α. Μπερμπέρογλου, ο οποίος είχε ξεκινήσει προεκλογική εκστρατεία, εξαναγκάστηκε με βίαια μέσα να αποσύρει την υποψηφιότητά του.

Μετά την τουρκική εισβολή (20-22 Ιουλίου και 14-16 Αυγούστου 1974), ο Ραούφ Ντενκτάς κατέστη παντοδύναμος, έχοντας, εξάλλου, την πλήρη υποστήριξη των κατοχικών στρατευμάτων. Έπραξε το παν διά την εδραίωση του εδαφικού και πληθυσμιακού διαχωρισμού της Κύπρου. Εκδίωξε είκοσι περίπου χιλιάδες εγκλωβισμένους Ελληνοκυπρίους που ζούσαν στην χερσόνησο της Καρπασίας, ενώ εξανάγκασε και χιλιάδες Τουρκοκυπρίους που ζούσαν στις ελεύθερες περιοχές να μεταβούν στα κατεχόμενα από τον τουρκικό στρατό εδάφη. Ανακήρυξε στις 13 Φεβρουαρίου του 1975 τα κατεχόμενα εδάφη σε «Ομόσπονδο Τουρκοκυπριακό Κράτος», ενώ στις 15 Νοεμβρίου του 1983 προέβη στην ανακήρυξη της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου», ενός «κράτους» που αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Ακόμη, μετέφερε δεκάδες χιλιάδες εποίκους από την Τουρκία με σκοπό την αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρος της Κύπρου.

Ο Ντενκτάς είχε συνομιλήσει μετά την τουρκική εισβολή με όλους τους προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή με τους Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Σπύρο Κυπριανού, Γιώργο Βασιλείου, Γλαύκο Κληρίδη και Τάσσο Παπαδόπουλο. Στις συνομιλίες πάντοτε φαινόταν σκληρός, αδιάλλακτος και ανυποχώρητος στις αρχικές του θέσεις.

Ο Ραούφ Ντενκτάς εργάστηκε μεθοδικά υπέρ των συμφερόντων της Τουρκίας, αγνοώντας τους Τουρκοκυπρίους, οι οποίοι υπέφεραν και αυτοί από την πολιτική του, τόσο κατά το διάστημα 1955-1974, όσο και κατά το διάστημα μετά την τουρκική εισβολή. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι μισοί περίπου γηγενείς Τουρκοκύπριοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Κύπρο μετά την εισβολή.

Ο Ραούφ Ντενκτάς αποσύρθηκε από την πολιτική τον Απρίλιο του 2005, αφού είχε ήδη αναγγείλει τον Μάιο του 2004 ότι δεν θα διεκδικούσε και πέμπτη «προεδρική θητεία». Στην κατοχική ηγεσία τον διαδέχθηκε ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 2012. Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του νοσηλευόταν σε νοσοκομείο της κατεχόμενης πλευράς της Λευκωσίας με ανεπάρκεια σε ζωτικά όργανα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας


Η πατρίδα μας διέρχεται σήμερα μια τρομακτική πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση, που στην πραγματικότητα βέβαια δεν είναι παρά απλώς η πιο ορατή πλευρά μιας βαθύτατης πνευματικής παρακμής, η οποία έρχεται να σφραγίσει μία μακρά περίοδο ευτέλειας, ιστορικής αμνησίας, πολιτισμικής διάβρωσης και ηθικής καταρράκωσης. Μια περίοδο σταδιακής αποσάθρωσης της ίδιας μας της συλλογικής ιδιοπροσωπείας και αυτοσυνειδησίας, κατά την οποία, εκούσια υποταγμένοι στα σκύβαλα του ανερμάτιστου ευδαιμονισμού και της δυτικότροπης «εκσυγχρονιστικής» υστερίας, πετάξαμε στη χωματερή βιώματα, αξίες, παραδόσεις, ιδανικά και όλα ακόμη όσα μας διαμόρφωσαν ως λαό και μας κράτησαν ζωντανούς σε καιρούς χαλεπούς και δύσβατους, σε καιρούς ανέχειας, ξένης κατοχής, διωγμών και δοκιμασίας. Η σταδιακή απονέκρωση της ιστορικής μας μνήμης και κυρίως η απώλεια της ζωντανής και βιωματικής μας σχέσης με την Ορθοδοξία (που δεν ήταν απλώς μία «θρησκεία», αλλά το ίδιο το εσώτατο οξυγόνο της ταυτότητάς μας, ένας συνολικός τρόπος ζωής, συμπεριφοράς και συναντίληψης των πάντων), γέννησαν ήδη εδώ και πολλές δεκαετίες τα σπέρματα της σύγχρονης εθνικής μας ψυχασθένειας και της συλλογικής υπαρξιακής μας σύγχυσης.

Στο τέλος αυτής της διαδρομής, ήρθε και η τραγική επισφράγιση, με την περίοδο της λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Εδώ και 40 περίπου χρόνια επιβλήθηκε σταδιακά στη χώρα μας – (και εν ονόματι μιας δήθεν προόδου) το απόλυτο ξεχαρβάλωμα του παντός: μία πλημμυρίδα ασύδοτου πλουτισμού, πλήρους ατιμωρησίας, ελληνοφοβικής υστερίας, πολιτιστικής ασυναρτησίας, πολιτικής διαφθοράς, αδιάντροπης κλεπτοκρατίας, προκλητικής αναξιοκρατίας, εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης, εκποίησης κάθε αξίας, ευτελισμού όλων των θεσμών. Ας θυμηθούμε τον «εκδημοκρατισμό» (στην πραγματικότητα διάλυση) του στρατού και της αστυνομίας. Τον εκμαυλισμό της Δικαιοσύνης. Την (μέσω αλλεπάλληλων νομικών μεταρρυθμίσεων) νομιμοποίηση της λεηλασίας του δημοσίου χρήματος. Τον πλήρη ευτελισμό της λειτουργίας ενός πολιτεύματος, που έχει εδώ και καιρό αποδειχθεί εξολοκλήρου κίβδηλο και μόνο κατ’ ευφημισμόν δημοκρατικό. Και κυρίως την απολύτως εσκεμμένη και μεθοδική προσπάθεια εκ μέρους του γηγενούς πολιτικοοικονομικού συστήματος (δηλαδή μιας δράκας εξωνημένων κολαούζων της διεθνούς σιωνιστικής μεγαλοσυμμορίας) να καταστρέψει ό, τι είχε έως τότε απομείνει στον ελληνικό λαό από πλευράς ορθόδοξης πίστης, εθνικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης. Στον βωμό του αφελληνισμού και της εκκλησιομαχικής παράνοιας κατομνύουν πλέον εδώ και πολλά χρόνια όλα τα μεγάλα ΜΜΕ και άπασα η προβεβλημένη από αυτά δήθεν διανόηση, ενώ τον ίδιο ρόλο παίζει δυστυχώς με τρόπο ολοένα και πιο απροκάλυπτο και η ίδια η δημόσια εκπαίδευση, σε όλες της ανεξαιρέτως τις βαθμίδες. Και αφού η χώρα απονευρώθηκε και ευνουχίστηκε πνευματικά, ήρθαν εν τέλει και οι ταφόπλακες των μνημονίων και της αθρώας λαθρομετανάστευσης (δηλαδή της προϊούσας ισλαμοποίησης του τόπου μας) για να επιστεγάσει και υλικά - μέσω της οικονομικής καταστροφής, της κοινωνικής διάλυσης, της δημογραφικής συρρίκνωσης και της εθνικής υποδούλωσης - τη θανατική της καταδίκη.

Έτσι σήμερα η πατρίδα μας δείχνει μοιραία πια να βουλιάζει μέσα στην πιο ζοφερή απόγνωση. Στερημένη πλέον από τα βασικότερα δομικά στοιχεία της ταυτότητάς της, παραλυμένη από την ιστορική αμνησία, αποξενωμένη από τις αξίες της, σε πλήρη αποστασία από τον Θεό, επιδέξια χειρουργημένη επί χρόνια πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη με το νυστέρι της δανεικής ευμάρειας και του εύκολου πλουτισμού, που αποστέγνωσαν μέσα μας κάθε έννοια πνευματικής ισορροπίας και εθνικής αξιοπρέπειας, κυριεύεται πλέον από άγχος, κατάθλιψη και πανικό και οδηγείται - μάλλον φυσιολογικά υπό αυτές τις συνθήκες - στην απελπισία, τώρα που η ευδαιμονία της χλιδής απομακρύνθηκε πια οριστικά από τα μάτια της. Μετά από τόσα χρόνια πνευματικής παρακμής, παρασιτισμού, χυδαιότητας και ευτέλειας, αρχίζει να διαπιστώνει με τρόμο, πως έχει φτάσει πια στον πάτο.

Μπροστά στην κατάρρευση που επίκειται (και την οποία τίποτε αυτή τη στιγμή δεν δείχνει ικανό ανθρωπίνως να την ανακόψει) και καθώς η πατρίδα μας σύρεται ως «πρόβατον επί σφαγήν» προς τον ολοκληρωτικό πολιτισμικό, δημογραφικό και οικονομικό αφανισμό κάτω από τη μπότα των ξένων επιβητόρων της και των ντόπιων τοποτηρητών τους, είναι φανερό ότι όσες υγιείς δυνάμεις έχουν απομείνει πλέον ζωντανές στον τόπο μας πρέπει να εγερθούν και να δράσουν με αποφασιστικότητα για τη σωτηρία του. Οι πάσης φύσεως έως τώρα ηγεσίες και όλες ανεξαιρέτως οι υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις, ρημαγμένες από τη φαυλότητα και την ιδιοτέλεια, είναι φανερό πως είναι είτε απρόθυμες είτε ανίκανες να ανασχέσουν την επερχόμενη καταστροφή. Και τόση απελπισία γεννά πλέον εδώ και χρόνια στον λαό η διαιωνιζόμενη ύπαρξή τους, που δυστυχώς τον ωθεί σε ακραίες επιλογές αντίδρασης, μέσα κυρίως από τη στήριξη σχημάτων, που αποτελούν είτε μηδενιστικά και ελληνοφοβικά ανεμομαζώματα, είτε φασιστικούς συρφετούς πατριδοκάπηλης χυδαιότητας. Πρόκειται και στις δύο περιπτώσεις για αποτρόπαια προσωπεία της ίδιας ακριβώς πνευματικής μας παρακμής. Και κατά βάθος όλοι το γνωρίζουν (ακόμη και οι - ελέω ανυπαρξίας κάποιας αξιόπιστης επιλογής - όψιμοι ψηφοφόροι και υποστηρικτές τους) ότι τέτοιου είδους σχηματισμοί αποτελούν ένα ακόμη σύμπτωμα της αρρώστιας - και πάντως κατά κανένα τρόπο τη θεραπεία της.

Για όλους αυτούς τους λόγους αποτελεί σήμερα - περισσότερο από ποτέ - επιτακτική αναγκαιότητα η εμφάνιση μιας μαζικής, δυναμικής κίνησης και ενός νέου πολιτικού φορέα, που θα έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Ενός φορέα που θα ξεπεράσει εντελώς τις ανούσιες και παρωχημένες «αριστερές» και «δεξιές» ετικέτες και τις διχαστικές πομφόλυγες των κομματικών μαντριών. Ενός φορέα που θα επιχειρήσει να ανατρέψει συθέμελα το σάπιο πολιτικό κατεστημένο και να δρομολογήσει τις διαδικασίες για την έξοδο της πατρίδας από την ξένη κατοχή, αλλά και για τη σωτηρία της από τον θανάσιμο νεο-οθωμανικό κίνδυνο. Ενός φορέα που θα οραματιστεί και θα εργαστεί για την αναγέννηση της Ελλάδας, μέσα από την επανασύνδεση με τις παραδοσιακές αξίες της. Ενός φορέα που θα εντρυφήσει σε αυτές τις αξίες όχι ως κάτι στατικό και μουσειακό, αλλά αναγεννώντας συγχρόνως και την πάλαι ποτέ ικανότητα του Ελληνισμού να μετουσιώνει προοδευτικά και να ανακαινίζει δημιουργικά. Ενός φορέα που θα βασιστεί πραγματικά στο φως της Ορθοδοξίας και τα ιδεώδη του Ελληνισμού και δεν θα τα καπηλευτεί απλώς για επικοινωνιακούς λόγους, όπως πράττουν πάλι εσχάτως κάποιοι τεχνητά νεκραναστημένοι επαγγελματίες χριστιανοκάπηλοι ελλαδέμποροι. Ενός φορέα που θα εργαστεί για την αναγέννηση της Παιδείας, την αναδόμηση της Δικαιοσύνης, την αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, την εμπέδωση συνθηκών αξιοκρατίας και πραγματικής δημοκρατίας, τη χάραξη νέων δρόμων στην εξωτερική μας πολιτική, την άμεση λύση του λεγόμενου μεταναστευτικού ζητήματος και ακόμη την αντιμετώπιση όλων των άλλων μεγάλων προβλημάτων που ταλανίζουν σήμερα τη χώρα μας. Ενός φορέα που θα επιδιώξει το τέλος του παρασιτισμού και τη δημιουργία υποδομών πρωτογενούς παραγωγής στον οικονομικό τομέα, αλλά και την αξιοποίηση των άφθονων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, προς όφελος όμως του λαού της και όχι των ξένων συμφερόντων. Ενός φορέα, τέλος, που πρέπει να στελεχώνεται από νέα, καθαρά και άφθαρτα πρόσωπα και στον οποίο χωρούν όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες που νιώθουν πόνο και αγωνία για το μέλλον της πατρίδας, αλλά κανείς (μα απολύτως κανείς) από όσους άσκησαν μέχρι τώρα οποιαδήποτε μορφή πολιτικής διοίκησης και εξουσίας, όσους ενεπλάκησαν στο άθλιο κομματικό σκηνικό της παρακμής, όσους λέρωσαν έστω και έμμεσα τα χέρια τους μέσα στο παιχνίδι της συναλλαγής και της διαφθοράς.

Έρχεται λοιπόν η ώρα της κινητοποίησης, της συστράτευσης και της πραγματικής αντίστασης στα σχέδια των ολετήρων της πατρίδας. Ήδη μάλιστα έχει χαθεί υπερπολύτιμος χρόνος. Την ώρα που όλα γύρω μας καταρρέουν με πάταγο, τη στιγμή που η γη μας, οι μνήμες μας, οι ζωές μας οι ίδιες καταστρέφονται και ξεπουλιούνται, κανείς πραγματικός Έλληνας δεν έχει πια το δικαίωμα να παραμένει ανενεργός και απαθής. Πλησιάζει πια ο καιρός που όσοι απόμειναν ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, θα κληθούν και να το αποδείξουν...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Μπροστινοί" του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής αγοράζουν γη προσφέροντας τιμές πολύ μεγαλύτερες από τις κανονικές!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ο κύριος λέγεται Οζ. Χ. και είναι μουσουλμάνος κάτοικος του δήμου Τοπείρου. Μας αναφέρθηκε το εξής ¨περίεργο¨. Ο άνθρωπος αυτός ήταν εργάτης σε χωράφια, δεν είχε δηλαδη οικονομική επιφάνεια. Μέσα σε 5 χρόνια απέκτησε γύρω στα 1.000 στρέμματα και συνεχίζει να αγοράζει, ιδιαίτερα αν πρόκειται για κομμάτια γης που πουλιούνται από χριστιανούς…

Αξιόπιστη τοπική πηγή, μας ανέφερε πως σε συγκεριμένη περίπτωση χριστιανός αγρότης πουλούσε 1.500 ευρώ το στρέμμα και πήγε ο εν λόγω μουσουλμάνος κύριος και αγόρασε το αγροτεμάχιο δίνοντας 2.500 ευρώ το στρέμμα!
Και μάλιστα σε μια εποχή κατά την οποία οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια.

Ερωτηθείς για την προέλευση των χρημάτων απάντησε γελώντας πως ¨λεφτά υπάρχουν¨…

Τώρα αν αναρωτηθούμε από το που βρισκονται ΤΟΣΑ χρήματα, είμαστε εθνικιστές;

Και πιστεύει κανείς πως είναι ο μόνος; Από όσα γνωρίζουμε, δεν είναι ο μοναδικός, ενώ έχουμε εντοπίσει μέχρι και κύκλωμα μουσουλμάνων δανειστών σε επιχειρηματίες της Θράκης που χρειάζονται ρευστό χρήμα... Και μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ευρώ που ζητούνται αργά το βράδυ και δίνονται στις 7 το πρωί (με τις τράπεζες κλειστές!!!).

Ποιός είναι αυτός που χρηματοδοτεί την αγορά γης (και όχι μόνο) στην Ελληνική Θράκη;
Δεν γνωρίζει το υπουργείο Εξωτερικών; Δεν έχει φροντίσει να μάθει (με σχετικούς ελέγχους) το υπουργείο Οικονομικών; Ή πρέπει αυτές οι αγορές γης να εκληφθούν ως... επενδύσεις που φέρνουν χρήμα στην χώρα μας; Ή μήπως η επιλογή της στρουθοκαμήλου θεωρείται ως η "πρέπουσα" αντί της αποκάλυψης των δραστηριοτήτων του τουρκικού στρατηγείου (βλ. τουρκικό προξενείο Κομοτηνής) που αναπτύσσει πολυεπίπεδες δραστηριότητες στην ακριτική Ελληνική Θράκη;

Κύριε Κοτζιά, όπως καταλαβαίνετε, την επιτροπή για την Θράκη θα έπρεπε να την είχατε ιδρύσει ΧΤΕΣ και να μην αρκείστε σε δηλώσεις - πυροτεχνήματα!
Και από προχθές θα έπρεπε η Εφορία να ρωτήσει τον συγκεκριμένο για το "λεφτά υπάρχουν"...
Εκτός και εάν, σύμφωνα με τον κ. Κυρίτση, ο συγκεκριμένος μουσουλμάνος αγοραστής γης (πρώην εργάτης γης και πάμφτωχος) ψήφισε "όχι" στο δημοψήφισμα, και λόγω ταξικών σκοπιμοτήτων διαφεύγει των φορολογικών ελέγχων...

Επιτέλους, μπορείτε, κύριοι των Αθηνών, ανεξαρτήτου χρώματος, ιδεολογίας (λέμε τώρα...) και ιδεοληψιών, να εφαρμόσετε τα αυτονόητα στην Ελληνική Θράκη; Μπορείτε να εφαρμόσετε απλά το νόμο; Εκτός και εάν στο πίσω μέρος του μυαλού σας υπάρχουν άλλες σκέψεις, ή στις άγνωστες συμφωνίες σας με τους τέσσερις τουρκόφρονες βουλευτές που σήμερα διατηρούν την κυβέρνηση στη θέση της, έχουν υπάρξει παράξενες συμφωνίες που παραβιάζουν το Ελληνικό Σύνταγμα και απειλούν την εθνική κυριαρχία...

Όσο για τους "πονηρούς" που θα κατηγορήσουν τους χριστιανούς που πουλάνε τη γη των πατεράδων τους σε μουσουλμάνους, η απάντηση είναι πολύ απλή: Αφού εγκαταλείφθηκαν από το ελληνικό κράτος και αφού στοχοποιήθηκαν από τις ελληνικές κυβερνήσεις, πρέπει να ζήσουν ακόμη και πουλώντας τα χωράφια τους, αφού μέριμνα (του κράτους ή της Εκκλησίας) για τη δική τους επιβίωση δεν υπάρχει. Το γιατί πουλάνε σε μουσουλμάνους, είναι επίσης πολύ απλό: Επειδή δεν βρίσκονται χριστιανοί που να έχουν χρήματα για να αγοράσουν τις προς πώληση αγροτικές εκτάσεις...

Επειδή είμαστε "περίεργοι" θέλουμε να ρωτήσουμε: Τι θα συνέβαινε εάν κάποιος φτωχός χριστιανός της Θράκης προχωρούσε σε αγορές γης με ρευστό χρήμα, το οποίο δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει φορολογικά; Θα υπήρχε παρέμβαση των αρμοδίων οικονομικών αρχών και τι θα του συνέβαινε; Γιατί στην περίπτωση του μουσουλμάνου αγοραστή δεν συμβαίνει τίποτε απολύτως, αλλά, αντιθέτως, υπάρχει μία σιωπή που μόνο ως "ομερτά" μπορεί να χαρακτηριστεί;

Σε κάθε περίπτωση, και για κάθε ενδιαφερόμενο, εμείς θα επαναλάβουμε την ερώτησή μας στους αδιάφορους των Αθηνών: Για πόσους ψήφους πωλείται η Ελληνική Θράκη;

ΥΓ: Επειδή λόγω της απεργίας των δικηγόρων και συμβολαιογράφων, δεν είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια της απεργίας να έχουν γίνει συμβολαιογραφικές πράξεις αγοράς και μεταβίβασης γης, προτείνουμε  σε όσους πήραν χρήματα για να πουλήσουν τα χωράφια τους να μην πληρώσουν, για να διαπιστώσουμε με ποιόν τρόπο θα διεκδικήσει τα χωράφια ο αγοράζων τοις μετρητοίς μουσουλμάνος...

Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όπως συμπεραίνεται από τη σύσκεψη, η Γερμανία απομονώθηκε πλήρως από τους άλλους ηγέτες – ενώ η πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει επικρίθηκε πολύ αυστηρά. Φυσικά τα γερμανικά ΜΜΕ προσπάθησαν να χειραγωγήσουν τους Πολίτες, οπότε επικεντρώθηκαν περισσότερο στην τούρτα που έριξε κάποιος στην επικεφαλής της αριστεράς – ενώ οι FT είχαν μία πολύ πιο αντικειμενική αναφορά (πηγή).

Στην πραγματικότητα ο υπουργός οικονομικών της Ιαπωνίας έκανε τα πάντα για να πείσει, σχετικά με την αναγκαιότητα μίας δημοσιονομικής «διέγερσης» της παγκόσμιας οικονομίας, αφού διαφορετικά δεν θα ξεφύγει από την ύφεση – με αποτέλεσμα να προκληθεί ένα καινούργιο κραχ.
Με βάση τώρα το κείμενο που υπογράφηκε (πηγή), όλες οι χώρες υποσχέθηκαν να υιοθετήσουν επεκτατικά δημοσιονομικά μέτρα – τα οποία αρνούταν ανέκαθεν η Γερμανία, σε κάποιο βαθμό και η Βρετανία, ενώ προσπάθησε να τα συνδέσει με την υποχρέωση διαρθρωτικών αλλαγών.

Σε κάθε περίπτωση, υιοθετήθηκε η πολιτική της αύξησης της ζήτησης (ενώ η Γερμανία επιμένει στην αύξηση της προσφοράς, άρα στο μερκαντιλισμό), τόσο με νομισματικά, όσο και με δημοσιονομικά μέτρα, εκτός από τα διαρθρωτικά – έτσι ώστε να επιτευχθεί ανάπτυξη και αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς επίσης να διενεργηθούν επενδύσεις.

Ως εκ τούτου, η Γερμανία υποχρεώθηκε να αυξήσει την εσωτερική της ζήτηση, καθώς επίσης να μειώσει τα υπερβολικά πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της – τα οποία αντιστοιχούν με ισόποσα ελλείμματα των υπολοίπων, γεγονός που σημαίνει ότι, αναπτύσσεται αποκλειστικά και μόνο εις βάρος των άλλων, μέσω της πολιτικής του μισθολογικού dumping που εφαρμόζει.

Οι αποφάσεις αυτές είναι θετικές για την Ελλάδα, αφού θα μειώσουν τις πιέσεις που ασκούνται στην οικονομία της από τη Γερμανία, όσον αφορά τα πρωτογενή πλεονάσματα για τα επόμενα έτη – τα οποία είναι προφανώς αδύνατον να επιτευχθούν, όταν αυξάνονται οι φόροι και μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες με έναν καταιγιστικό ρυθμό.

Η κυβέρνηση οφείλει βέβαια να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία – κάτι που δεν θα συμβεί, εάν παραδώσει τα κλειδιά του κράτους στη χώρα που χαρακτηρίζεται από ένα πολύ βαρύ ποινικό μητρώο, αντί για ιστορία. 

Πηγή NewsAnalyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η είδηση: Μεταξύ όλων των άλλων η Κυβέρνηση, με την συναίνεση της ΝΔ, ψήφισε την σύσταση και λειτουργία Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΔΑΕ).
Η Αρχή αυτή θα ελέγχει όλα τα έσοδα του κράτους – φορολογικά, τελωνειακά κλπ - αλλά ο μόνος που θα την ελέγχει θα είναι ο διοικητής της μαζί με το διοικητικό της συμβούλιο, τα μέλη του οποίου θα προέρχονται και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Τα μέλη τα προερχόμενα από την Κομισιόν δεν θα έχουν μεν δικαίωμα ψήφου, θα έχουν όμως όλες τις υπόλοιπες εξουσίες.
Η ΑΔΑΕ μάλιστα θα μπορεί, αν θέλει, να αρνείται –εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων- την παροχή πληροφοριών ακόμη και στον Υπουργό Οικονομικών!
Και μιλάμε ακόμη για... Κυβέρνηση της χώρας!

Ο βουλευτής Γ. Κυρίτσης: “Γιαυτό ακριβώς ψηφίστηκε [ο ΣΥΡΙΖΑ] τον Σεπτέμβριο, για να μετακυλήσει όσο μπορεί τα βάρη στους μενουμευρωπαίους, και αυτό ακριβώς κάνει(...) η φορολογική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει ταξικό πρόσημο και κάποιος πρέπει να πληρώσει τη νύφη (...) τα ευπορότερα στρώματα, οι κατά τεκμήριο εύπορες κοινωνικές ομάδες, που έδωσαν τα μεγαλύτερα ποσοστά στις δυνάμεις του “Ναι” στο δημοψήφισμα και τα χαμηλότερα ποσοστά στον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου (...) Υπάρχουν τρόποι να βρει η Εφορία ποιοι ψήφισαν ΝΑΙ...”

Μάλιστα κύριοι. Κάνει ταξική πολιτική -υπέρ των αδυνάτων, μην μπερδευτείτε- ο Σύριζα, ως... συνεπές αριστερό κόμμα.
Αφού εκπορνεύτηκε ξετσίπωτα στους (κυβερνητικούς και μη) Αμερικανούς...
Αφού έβαλε την υπογραφή του σε κάθε απαίτηση του Σόιμπλε και αποικιοποίησε τη χώρα για μιαν αξιολόγησή του...
Αφού πήρε ένα 62% ΟΧΙ που το έκανε 100% ΝΑΙ μέσα σε μια μέρα πέρυσι, τώρα κάνει και... αριστερή πολιτική!
Το πουτανάκι της Goldman Sachs...
Ο ζήτουλας της Ευρώπης...
Ο λούστρος της παγκοσμιοποίησης...
Αυτός που διέσυρε το όνομα της Αντίστασης και της Ελλάδας διεθνώς...
Αναζητεί ταξικό εχθρό σε όσους ακόμη δεν έχουν ολοσχερώς καταστραφεί από την πολιτική του!

Και η δήλωση Κυρίτση δεν είναι απλώς διχαστική.
Είναι απολύτως φασιστική.
Απειλεί με οικονομικό όλεθρο βάσει προγραφών και καθεστωτικής “χρήσης” της εφορίας, ένα λεκτικό κονσερβοκούτι (όπως εκείνα που κάποτε χρησιμοποιούσαν Έλληνες για να σφάζουν Έλληνες) για τους εναντιόφρονες.

Τουλάχιστον ο Στάλιν, στον οποίον αναφέρεται ο συριζογράφος βουλευτής, διέσωσε τη χώρα του από τους ναζί και ανέδειξε την Σοβιετική Ένωση σε παγκόσμια υπερδύναμη, κόντρα σε όλον τον τότε κόσμο.
Τι σχέση έχει ο αετός με τον σκατομπάμπουρα;
Τι σχέση έχει ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Δημοκρατία;
Να υποθέσουμε ό,ποια είναι και η σχέση του Τσίπρα με την αλήθεια;

Πηγή "Αντιφωνητής"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν σκάβουμε τον πάτο, αλλά τον τάφο μας!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Είχε απόλυτο δίκιο ο Κομφούκιος όταν είπε πως «οι πιο επικίνδυνοι καιροί είναι και οι πιο ενδιαφέροντες». Και το ενδιαφέρον, προκύπτει από την ανάγκη που δημιουργείται για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι. Σε αυτήν ακριβώς την χρονική στιγμή βρίσκεται σήμερα και η πατρίδα μας, η Ελλάδα, η οποία φαίνεται πολιορκούμενη και καθηλωμένη από τους γνωστούς – αγνώστους, καταγεγραμμένους ιστορικά, «φίλους» και «συμμάχους» της.

Για να προχωρήσουμε στην ιστορία και για να αντιμετωπίσουμε επαρκώς, ως έθνος, τους κινδύνους που μας περιβάλλουν, θα πρέπει να κατανοήσουμε τι ακριβώς έχει συμβεί, για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε. Αν και βρισκόμαστε σε μία χρόνια σύγχυση, κατά πολλούς εντέχνως επιβεβλημένη, και βιώνουμε έναν παρατεταμένο ψυχολογικό βομβαρδισμό, η ανάγκη αναγνώρισης του «τις πταίει», αλλά και πως ξεκίνησε το δράμα που ζούμε, είναι επίσης κάτι που θα πρέπει να διευκρινισθεί.

Τι έγινε, λοιπόν, και βρεθήκαμε ως οι καταγέλαστοι και «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της Ευρώπης; Ισχύει το περίφημο «μαζί τα φάγαμε» ή μήπως η αλήθεια είναι παντελώς διάφορη από όσα με ιδιαίτερη προσπαθούν με ιδιαίτερη επιμέλεια να μας επιβάλουν ως «αλήθεια» πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες εντός και εκτός Ελλάδας; Το σίγουρο είναι πως οι υπηρεσίες έχουν πλήρη χαρτογράφηση των όσων φαγώθηκαν και που βρίσκονται τα «φαγωμένα» τώρα…

Για να είμαστε ειλικρινείς, η Ελλάδα πτώχευσε (ή τουλάχιστον την εμφάνισαν ως πτωχευμένη, για να μην ξεχνάμε και τα μαγειρέματα ποσοστών της ΕΛΣΤΑΤ του κ. Γεωργίου) το 2010. Και η «πτώχευση» επήλθε με πλήρη ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας, και την κάκιστη διαχείριση της οικονομίας της χώρας. Κι ενώ οι υπεύθυνοι έπρεπε να ομολογήσουν την ανικανότητά τους (αλλά και την συμμετοχή τους σε κυβερνητικά έργα –βλ. προμήθειες έργων και αγορών-) και να θέσουν εαυτούς στην κρίση της Δικαιοσύνης, τελικά επέλεξαν να συνεργαστούν μεταξύ τους αλλά και με εξωτερικούς παράγοντες (ΔΝΤ και Ε.Ε.) και να αποφύγουν την ποινική τους τιμωρία συνεργαζόμενοι σε ένα σχέδιο διάσωσης ευρωπαϊκών τραπεζών και καταστροφής της Ελλάδας.
Και η καταστροφή επήλθε με σειρά νομοθετημάτων (εξωχώριας προέλευσης) που αρχικά κατέστρεψαν στην οικονομία και στη συνέχεια δημιούργησαν τεράστια χρέη στους πολίτες, οι οποίοι απειλούνται σήμερα έως και με απώλεια της προσωπικής τους περιουσίας (έως και της κατοικίας)!!!

Κι ενώ σήμερα μετράμε το τέταρτο και τελευταίο μνημόνιο, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά αυτοματισμού (θρεφόμενο από την ίδια την καταστροφή που επιβάλλει), που παραβιάζει το σύνολο των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών, που παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού Συντάγματος, που καταργεί επί της ουσίας την οποιαδήποτε αιτιολόγηση για συνέχεια ύπαρξης και πληρωμής των μισθών αυτής της κυβέρνησης αλλά και του κοινοβουλίου των αθλίων ανίκανων και υποτακτικών… Τελικά, η φυσιολογική ερώτηση δεν αφορά τη νομιμότητα ή την αντισυνταγματικότητα λειτουργίας της (αυτοκαθαιρούμενης) κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αλλά την πολιτική «λογική» ή την «ηθική» που με πράξεις ή παραλείψεις της καταργεί την Ελλάδα ως χώρα, η οποία αντιμετωπίζεται ως «πτωχευμένη επιχείρηση», βυθίζεται σε ένα καθεστώς 99 χρόνων υποτέλειας και σε απώλεια του συνόλου της κρατικής (αλλά και ιδιωτικής οσονούπω) περιουσίας. Μία απόφαση που ουσιαστικά επιδιώχθηκε και επιβλήθηκε από τους «εταίρους» και τους «φίλους» και η οποία ταιριάζει μόνο ως επιβολή επονείδιστων όρων του νικητή προς τον ηττημένο μετά από πόλεμο…

Αφού, λοιπόν, συμφωνήσουμε πως, το παρόν (αλλά και το προηγούμενο) πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας πρέπει να τοποθετηθεί έναντι των ποινικών ευθυνών που του αρμόζουν για παράδοση της χώρας, θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως η σημερινή Ευρώπη είναι κάτι περισσότερο από σαφές πως δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «φιλική» απέναντι στην Ελλάδα ή, τουλάχιστον, δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.
Την ίδια στιγμή διάφορα «θρασίμια», γείτονες της Ελλάδας, προχωρούν σε προσβολές έως και αιτιάσεις υφαρπαγής ελληνικής γης, ενώ η Τουρκία, χώρα γνωστή και ως «μαντρόσκυλο» (κατ’ άλλους κοπρόσκυλο) των πέραν του Ατλαντικού «συμμάχων», αλλά και ιστορικά φίλη χώρα της Γερμανίας ανεβάζει κατακόρυφα την κλιμάκωση στο Αιγαίο με επιθετικές κινήσεις, ενώ η Άγκυρα μέσω του τουρκικού ΥΠΕΞ δεν δίστασε να προχωρήσει και σε «συστάσεις» προς την Αθήνα, σχετικά με τους «τούρκους» της Ελληνικής Θράκης, προχωρώντας σε μία απροκάλυπτη διείσδυση επί εσωτερικών θεμάτων της Ελλάδας…! Αξίζει να σημειωθεί πως η «όσμωση» μεταξύ Βερολίνου και Άγκυρας είναι σε τέτοιο βαθμό, που σκιαγραφεί μία συντονισμένη προσπάθεια των ιστορικών φίλων για υφαρπαγή και συνδιαχείριση μέρους ή ολόκληρης της Ελληνικής ΑΟΖ που βρίσκεται νότια της Κρήτης και νότια - νοτιοανατολικά του Καστελλόριζου…

Κάποιοι επιμένουν πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα, είναι κυρίως οικονομικό. Κάποιοι άλλοι, επιμένουν πως το πρόβλημα είναι κυρίως πολιτικό. Φυσικά, και οι δύο πλευρές έχουν απόλυτο δίκιο, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, τα όσα βιώνει σήμερα η Ελλάδα αποτελούν πρόβλημα γεωπολιτικό (για την ακρίβεια μία σημαντική παράμετρος στην επιβολή γεωπολιτική ισχύος στον παγκόσμιο χάρτη ισχύος για τα επόμενα εκατό χρόνια), αλλά και ενεργειακό όσον αφορά τις ενεργειακές οδούς και την εξόρυξη – εκμετάλλευση νέων (ήδη εντοπισμένων) ενεργειακών κοιτασμάτων που υπάρχουν στην Ελληνική ΑΟΖ. Η παγκόσμια ιστορία αποδεικνύει πως οι χώρες στις οποίες βρέθηκαν ενεργειακά κοιτάσματα οδηγήθηκαν σε βίαιη φτωχοποίηση ή σε εμφύλιους πολέμους…

Το ουσιώδες ερώτημα είναι: «Μπορεί η σημερινή Ελλάδα να ξεφύγει από την μέγγενη των «φίλων» και «εταίρων»;»
Η απάντηση είναι πως αυτό είναι δυνατό να συμβεί, αν… εκλείψει παντελώς το παρόν πολιτικό προσωπικό από έναν σχηματισμό εθνικής σωτηρίας. Ναι, υπό αυτή την αρχική αυστηρή προϋπόθεση, η διάσωση της Ελλάδας είναι εφικτή. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, έχουν απόλυτο δίκαιο οι Ευρωπαίοι «εταίροι» όταν αναφέρονται σε έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης, αφού τα όσα οι ίδιοι επέβαλαν (με την απειλή ροπάλου) στους Έλληνες αποδείχθηκαν καταστροφικά και, όλως τυχαίως ιδιαίτερα ωφέλιμα για τους ίδιους (το έχουν ομολογήσει έως και γερμανικές εφημερίδες)!!!

Το επόμενο κρίσιμο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: «Είναι απαραίτητη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη;»
Αν γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, στο 2010 όταν από το Καστελλόριζο ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια και σε κατάσταση κατοχής, τότε θα θυμηθούμε διάφορες προπαγανδιστικές απειλές που ανέφεραν πως θα χάσουμε τους μισθούς, τις συντάξεις, πως θα χαθεί η κρατική και η ιδιωτική περιουσία, πως θα χάσουμε έως και τα σπίτια μας, εάν η Ελλάδα φύγει από το Ευρώ…
Αν σήμερα συγκρίνουμε την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, αλλά και τα όσα «δακρύζοντας» υπογράφουν οι κυβερνώντες σηματοδοτώντας την πλήρη φτωχοποίηση του συνόλου σχεδόν του Ελληνικού πληθυσμού, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως το ευρώ (ή οι διαχειριστές του σε Βερολίνο και Βρυξέλλες) είναι ένα καταστροφικό σκεύασμα, το οποίο χρησιμοποιείται με κανόνες ιδιοτέλειας και χρησιμοποιείται αυστηρά για την κάλυψη των πολιτικών, οικονομικών και «άλλων» αναγκών κυρίως της Γερμανίας και των κρατών δορυφόρων της.

Και τι μπορεί να γίνει αν βρεθεί μία ομάδα έντιμων Ελλήνων που θα είναι διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν τα «θηρία»; Αφού με διαδικασίες εξπρές προφυλακιστεί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των τελευταίων 40 χρόνων, δημευθεί το σύνολο της περιουσίας τους (κινητή, ακίνητη και τραπεζικοί λογαριασμοί) και ξεκινήσουν ανακρίσεις από ειδικό σώμα δικαστικών (αν και η Δικαιοσύνη φέρει τεράστια ευθύνη για τα όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα) αμέσως μετά θα πρέπει να εφαρμοσθεί ένα ήδη έτοιμο εθνικό σχέδιο δράσης (δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται), μία «γαλάζια βίβλος», στην οποία θα κατατίθεται ένας εθνικός συνολικός σχεδιασμός, ένας Ελληνικός Στρατηγικός Σχεδιασμός, όπου με σαφήνεια θα καταγράφονται οι στόχοι και οι διαδρομές επίτευξής τους, που με νόμο του κράτους θα είναι υποχρεωμένες οι κυβερνήσεις να ακολουθούν (και να τηρούν) με τη συνέργεια ειδικού σώματος τεχνοκρατών.

Στο ερώτημα εάν η Ελλάδα θα «ανήκει» στην Δύση ή στην Ανατολή, απαιτείται να δοθεί με έμφαση η ιστορική και η σημερινή γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και να κατατεθεί μία πρόταση που θα προβληματίσει πολλούς, αλλά θα χαροποιήσει ακόμη περισσότερους, προσφέροντας άμεσα ευνοϊκό πολιτικό χώρο και ένα πλήθος από οικονομικά οφελήματα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Η δημιουργία ενός ουδέτερου εδάφους, των σημερινών Βαλκανίων, πρόσφορου για οικονομικές δραστηριότητες μεσαίου κόστους, ασφαλούς για την διέλευση των ενεργειακών οδών και ικανού «φράχτη» για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και της ισλαμικής τρομοκρατίας, υπό καθεστώς ισότητας μέσα σε μία «Βαλκανική Κοινοπολιτεία», θα είναι και η ρηξικέλευθη πρόταση της σύγχρονης Ελλάδας για την ειρήνη και την ισότητα μεταξύ των λαών και των εθνών, απέναντι σε μία Ευρώπη που καταρρέει στον άκρατο φασισμό (και ναζισμό).

Η πλήρης αλλαγή του Ελληνικού Συντάγματος και του εκλογικού νόμου, με δικαίωμα συμμετοχής και ελλήνων της ομογένειας και προεπιλεγμένων τομέων πλήρους ενασχόλησής τους σε υπουργεία άμεσα σχετιζόμενα με την ανάπτυξη και την δημιουργία φιλικών σχέσεων με χώρες που σήμερα διατηρούν αποστάσεις εξαιτίας της πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς στην Ελλάδα.

Άμεση διερεύνηση του ελληνικού χρέους και άμεση καταφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη έναντι των εξωτερικών παραγόντων και προσωπικοτήτων που με ενέργειές τους έβλαψαν το κύρος και την οικονομία της Ελλάδας.
Τακτικές καλοσχεδιασμένες κινήσεις προς την κατεύθυνση απαίτησης αποπληρωμής του γερμανικού κατοχικού χρέους (αναγκαστικό δάνειο, καταστροφές στην ελληνική οικονομία).

Τέλος, άμεση κατάθεση ολοκληρωμένου προγράμματος διακυβέρνησης, με πλήρη ενημέρωση του ελληνικού λαού για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα, με προτάσεις ουσίας και άμεσης εφαρμογής, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, με καθεστώς φορολόγησης σε επιχειρήσεις και ιδιώτες 10% και με ειδικά προγράμματα ανάπτυξης της γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας, με επεξεργασία και συσκευασία των παραγόμενων προϊόντων σε αγαστή συνεργασία με τα επιμελητήρια της χώρας και τις πρεσβείες της Ελλάδας ανά τον κόσμο. Επίσης, άμεση και ολική αλλαγή του υφιστάμενου προγράμματος Εκπαίδευσης με έμφαση στην ελληνική γλώσσα (αρχαία και νεοελληνική), την ιστορία και τον πολιτισμό. Σε συνεργασία πανεπιστημίων και μεγάλων επιχειρήσεων, ανάπτυξη του τομέα έρευνας και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας σε ιδιαίτερους τομείς έρευνας και παραγωγής (π.χ. οπλικά συστήματα).
Άμεση αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, με συνεργασία κρατικών φορέων και εργαστηρίων εξωσωματικής (διαθέτουμε τα καλύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη), για δωρεάν εξωσωματικές σε άτεκνα ζευγάρια. Φοροαπαλλαγή 10% για κάθε παιδί, η οποία θα ισχύει από το τρίτο παιδί, ενώ θα υποστηρίζεται με κυβερνητικά προγράμματα η εργασία γονέων πολύτεκνων οικογενειών.
Άμεση αντιμετώπιση παρακρατικών λειτουργιών και ομάδων (ΜΑΡΦΙΝ, κουκουλοφόροι, «τρομοκρατικές οργανώσεις», και παύση λειτουργίας όλων των ξένων ΜΚΟ, αλλά και των ΜΚΟ που δεν θα λειτουργούν υπέρ των εθνικών συμφερόντων.

Η θεσμοθέτηση απολύτως ανεξάρτητης λειτουργίας στην Αστυνομία, στον Στρατό, στο Λιμενικό, Δικαιοσύνη και στην ΕΥΠ, με επιτροπές παρακολούθησης του έργου τους, και με ειδικά νομικά συμβούλια ανώτατων δικαστών που θα λειτουργούν με απόλυτη αμεσότητα και θα γνωμοδοτούν με βάση την εξασφάλιση της ειρήνης και της ασφάλειας, αλλά και της γεωγραφικής επικράτειας, θεωρείται ως η επαρκέστερη λύση και απεμπλοκή σχέσεων πολιτικών και κρατικών λειτουργών, η οποία θα επιφέρει την αξιοκρατία και θα αποδίδει την διοίκηση (και τις ευθύνες που προκύπτουν από αυτήν) στους πλέον ικανούς και όχι στους πολιτικά αρεστούς ή σε κομματικά φερέφωνα…

Η αλλαγή του εκλογικού νόμου, προς την κατεύθυνση της αμεσοδημοκρατίας, θα προσφέρει το δικαίωμα οιουδήποτε πολίτη στην συμμετοχή των βουλευτικών εκλογών, με μόνη δέσμευση την υπογραφή του ότι ως έλληνας πολίτης θα λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδας, και σε περίπτωση που παραβιάσει αυτή την δέσμευση θα χάνει την βουλευτική του έδρα.
Ένα Κοινοβούλιο στο οποίο δεν θα υπάρχουν παρατάξεις, αλλά προσωπικές γνώμες για τα προς ψήφιση θέματα, θα απαλλάξει την Ελληνική Βουλή από φαινόμενα «βουλευτών – κομματικών υπαλλήλων» που δεσμευμένοι από το κόμμα έκλαιγαν αλλά ψήφιζαν υπέρ της καταστροφής της χώρας.
Η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας θα ισχύει μόνο για περιπτώσεις αστικού δικαίου, ενώ η άρση της βουλευτικής ασυλίας θα εφαρμοστεί αναδρομικά για όλους τους πολιτικούς των τελευταίων 50 χρόνων.
Η βουλευτική αποζημίωση θα ορίζεται στο ύψος της κατώτατης σύνταξης, ενώ τα έξοδα διαμονής, διατροφής, μετακίνησης, ένδυσης και υπόδησης των βουλευτών θα τα αναλαμβάνει το κράτος για όλη τη διάρκεια της βουλευτικής υπηρεσίας, στο τέλος της οποίας θα παραδίδεται η περιουσία που είχε παρακρατηθεί κατά την έναρξη της βουλευτικής δραστηριότητας.

Αυτά είναι οι διαπιστώσεις, οι προτάσεις και οι κινήσεις των δύο πρώτων μηνών μίας κυβέρνησης Ελλήνων και όχι ελληνοφώνων. Το μεγάλο όμως ερώτημα που μένει να απαντηθεί δεν είναι εάν είναι υλοποιήσιμα (τακτικό οργανωμένο σχέδιο ήδη υπάρχει), αλλά το εάν οι Έλληνες πολίτες είναι σε θέση να αποδεχτούν την αλήθεια, να κατανοήσουν πως η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια, πως για να διεκδικήσουν μία καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους θα πρέπει να περάσουν αγωνιζόμενοι μέσα από τη φωτιά και πως, τελικά, θα πρέπει να ομονοήσουν, να διαφύγουν της επιβληθείσας σύγχυσης.
Το μεγάλο και κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι πολίτες της Ελλάδας θα μπορέσουν να εμπιστευτούν ανθρώπους που ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν την «εύνοια» των συστημικών ΜΜΕ της χώρας, δηλαδή ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που θα επιχειρήσουν να επαναφέρουν και να λειτουργήσουν εκείνες τις αξίες και τις δομές του έθνους που επί σειράς ετών έχουν στοχοποιηθεί και η απώλειά τους συνέβαλε στα μέγιστα για να φτάσει η πατρίδα μας στο «σημείο μηδέν»…

Οι καιροί που ζούμε είναι πραγματικά ενδιαφέροντες, αλλά και επικίνδυνοι. Το που θα μας οδηγήσουν όμως, εξαρτάται από τις δικές μας επιλογές και τις ηθικές μας αντιστάσεις και στο κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να αντιληφθούμε πως εκείνο που δεν λύνεται, απλά κόβεται και πως κανένας δεν θα μας χαρίσει την ελευθερία μας αν δεν αγωνιστούμε να την κερδίσουμε...
Εν κατακλείδι, ποτέ δεν θα μπορέσουμε σαν λαός να αντιμετωπίσουμε αυτά που σήμερα μας συμβαίνουν, εάν δεν αντιληφθούμε ότι μέρος του προβλήματος είμαστε κι εμείς, εξαιτίας της παθητικότητας και της σιωπηλής αποδοχής μας στην βίαιη δουλοποίησή μας...

ΥΓ: Φυσικά, όποιος δεν ενοχλείται εάν ξεπουλιέται η πατρίδα του και εάν για τα επόμενα 100 χρόνια η Ελλάδα θα είναι μία κατεχόμενη χώρα, με κατοίκους που θα ζούνε σε φαβέλες, έχει κάνει τις προσωπικές του επιλογές. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν δικαιούται την προσωπική του υποταγή να την προτείνει ως «στάση ζωής» για όσους επιθυμούν να ονειρεύονται, να ζούνε και να σκέπτονται ως ελεύθεροι άνθρωποι.

ΥΓ2: Κι ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, ο άρχων της χώρας, ο πρώτος πολίτης της χώρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ακόμη υπάρχει αυτή;) με υπογραφή του έδωσε το δικαίωμα να σου πάρουν το σπίτι, με ηλεκτρονικό πλειστηριασμό, για χρέος στην Εφορία. Κάπου εδώ έχουν τελειώσει οι δικαιολογίες για όλους. Και γι αυτούς και για εμάς...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ώστε όταν ο Σταθάκης, έκανε σύσκεψη με την κοιλιά του και τον εαυτό του κι έβγαλε ''πόρισμα'' πως το απεχθές του χρέους είναι 5%(!) η Ζωή έκανε την πάπια;

Μας ''χάριζε'' δηλαδή ο κιμπάρης 18 δις από τα 360 που φέρεται ότι χρωστάμε κι η Ζωή τίποτα;
Αυτό είναι σοβαρό επιχείρημα εναντίον της.

Κι αν μάλιστα αυτός ο Σταθάκης είναι ο ίδιος μ' αυτόν που όλο και ξεχνάει να δηλώσει κάτι ακινητούλια και κάτι ψιλοεκατομμυριάκια που εισπράττει, τότε το επιχείρημα εναντίον της γίνεται ακλόνητο!

Κι αν μάλιστα συνυπολογίσουμε πως δεν κάνει απολύτως τίποτα (η Ζωή) για την διεθνή αποδοχή του πορίσματος της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος, το οποίο είναι καταπέλτης εναντίον των διεθνών πολιτικών απατεώνων, αλλά και των συνεργατών τους τραπεζιτών-τοκογλύφων και το οποίο ουδέποτε καταδέχτηκε η ''δεύτερη φορά προς την ψευτιά'' κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει ως επιχείρημα στις ''διαπραγματεύσεις'' που όλο και τάχα πραγματοποιεί με τους δανειστές-κατακτητές, τότε γίνεται ολοφάνερο πως η Ζωή είναι μιά στυγερή προδότρια του έθνους και του λαού.

Και ώστε όταν ετοιμάζονταν να ψηφίσουν το 3ο το μακρύτερο (μνημόνιο), η Ζωή ενώ θα μπορούσε να φρενάρει και να καταγγείλει την πλεκτάνη, και πάλι έκανε την πάπια και δεν έκανε τίποτα;

Δηλαδή τί άλλο να κάνει απ' το να τρενάρει, να κωλυσιεργήσει τις διαδικασίες στην Βουλή -όπως και έκανε- ώστε να χαθούν οι προθεσμίες και να εκτεθούν οι Τσιπράκογλου και σια;

Είπαμε νά 'χουμε μνήμη χρυσόψαρου, όχι καθόλου μνήμη!

Και ώστε η Ζωή όπως ακριβώς ορίζει το διαπλεκόμενο σύστημα θέλει να υπάρξει λύση εντός ΕΕ, σε συνεργασία με τους καταστροφείς μας;

Και τότε για τί διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους το αντίθετο;
Γιατί όταν σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη ερωτήθηκε: "Αν το κόστος της επιλογής, της διαφορετικής, είναι η έξοδος από την Ευρωζώνη, τι διαλέγουμε;"...
Απάντησε πάλι: "Δεν υπάρχει σοβαρότερο κόστος από το να παραδίδεις τη δημοκρατία και την κοινωνία. Δεν μπορεί να μπει στην παλάντζα η δημοκρατία ούτε με την Ευρωζώνη, ούτε με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν αυτά τίθενται σε δίλημμα, τη Δημοκρατία θα επιλέξουμε και δε θα έχουμε κανενός τύπου δογματική αναστολή, κανένα δογματικό δίλημμα".

Και γιατί τελικά το blog αναγκάζεται να γίνει συνήγορος αυτής της παλιοΖωής, για δεύτερη φορά μέσα σε ελάχιστες μέρες;

Μα για να καταδείξει την ποιότητα των επιχειρημάτων (δειγματοληπτικά) που διακινεί το σύστημα εναντίον αυτών από τους οποίους δυνητικά μπορεί να κινδυνέψει και για να λυπηθεί δημόσια για το γεγονός πως υπάρχουν συμπολίτες μας που ενώ έχουν υποστεί τα μύρια από το καθεστώς των ταγμένων στα μνημόνια δωσιλόγων εδώ και έξη χρόνια, παρ' όλα αυτά το μυαλό τους μένει ερμητικά κλειστό στην λογική, ενώ τ' αυτιά τους διάπλατα ανοιχτά στην συστημική προπαγάνδα.

Εν τέλει έχει ο λαός τους ήγετες που του αξίζουν...
Ή, τέτοιοι ''ηγέτες'' αξίζουν τέτοιο λαό;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον" 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου