Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Απρ 2016

Του Πάρι Καρβουνόπουλου

Το 2009 ο τότε Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτρης Γράψας αποφάσισε να αντιμετωπίσει τις τουρκικές προκλήσεις επανδρώνοντας νησιά και νησίδες του Αιγαίου με καταδρομείς. Ο ίδιος ο Στρατηγός ποτέ δεν έχει τοποθετηθεί δημοσίως για το θέμα,αλλά είναι κοινό μυστικό ότι οι Αμερικανοί απαίτησαν την αποστρατεία του και η κυβέρνηση Καραμανλή τους έκανε το χατήρι! Ήταν ένα ακόμη δείγμα ότι στο Αιγαίο οι “παίκτες” είναι πολλοί κι εμάς μας “παίζουν” όπως τους κάνει κέφι…

Η απόφαση του Στρατηγού Γράψα ήταν και σωστή και αυτονόητη θα λέγαμε. Παρόλα αυτά προκάλεσε αντιδράσεις που επιβεβαιώνουν όσους λένε ότι οι λεγόμενες “μεγάλες δυνάμεις”, θέλουν να “μπάσουν” την Άγκυρα βαθειά στο Αιγαίο .

Θα πρέπει κάποια στγμή να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα που επίσης θα έπρεπε να είναι αυτονόητα:

• Το καθεστώς του Αιγαίου είναι επακριβώς καθορισμένο από συνθήκες ήττας που υπέγραψε η Ελλάδα. Δεν δεκδικεί τίποτα αλλά οφείλει να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ τον σεβασμό τους.

• Το Αιγαίο δεν είναι καθόλου κλειστή θάλασσα όπως ψευδώς ισχυρίζεται η Τουρκία και γνωρίζουν πάρα πολύ καλά οι “Φράγκοι” φίλοι της. Δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα “ζωτικού χώρου” η ισλαμική Τουρκία κι αυτό το παραμύθι θα έπρεπε η Αθήνα κάθε μέρα να το αποδομεί. Η Ελλάδα έχει κάνει ήδη τη τεράστια υποχώρηση να μην επεκτείνει όπως έχει δικαίωμα τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια. Δεν έχει και δεν πρέπει να “προσφέρει” τίποτα άλλο. Αν θέλει να συνεχίσει την κοροϊδία των “διερευνητικών συνομιλιών” με το κράτος τρομοκράτης που λέγεται Τουρκία για λόγους διπλωματίας είναι άλλο θέμα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορούμε να “κάνουμε πίσω”.

• Θα πρέπει να καταλάβουμε και να το …πιστέψουμε ότι έχουμε όλα τα δίκια με το μέρος μας. Όχι επειδή είμαστε καλά παιδιά,αλλά επειδή τηρούμε απολύτως τα όσα προβλέπει η διεθνής νομιμότητα και οι συνθήκες. Όποιος τολμήσει να επικαλεστεί -όπως η Τουρκία- την “αποστρατικοποίηση νησιών” ας μας απαντήσει για το τι έγινε το 1974 στην Κύπρο και για το πόσα αποβατικά σκάφη έχει η Τουρκία στα Μικρασιατικά παράλια. Επειδή κανείς δεν έχει απαντήσεις σ΄ αυτά καλό είναι να σιωπήσουν όσοι μιλούν περί αποστρατικοποίησης.

• Μην περιμένουμε ΤΙΠΟΤΑ από τους ξένους. Και κυρίως βοήθεια . Θα μας την δώσουν μόνο αν τα συμφέροντά τους πλήττονται. Κι επειδή είναι νομίζουμε προς το συμφέρον όλων να είναι το Αιγαίο ήρεμο κι όχι φουρτουνιασμένο καλό θα είναι η Αθήνα να αναλάβει πρωτοβουλίες για να αποσταλεί αυτό το μήνυμα όπου πρέπει με τρόπο σαφή και αδιαπραγμάτευτο.

Όσο για τους τουρκικούς τραμπουκισμούς; Η χθεσινή …περιπέτεια του σκάφους της τουρκικής ακτοφυλακής που αποχώρησε από τα χωρικά μας ύδατα…καροτσάκι από τη κανονιοφόρο ΚΡΑΤΑΙΟΣ είναι νομίζουμε διδακτική.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αρκετά σκοτεινά ελατήρια και επιδιώξεις φαίνεται πως κρύβει η κόντρα που μαίνεται ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις Βρυξέλλες για τον μηχανισμό εφαρμογής έκτακτων, προληπτικών μέτρων, ο οποίος αποτελεί το σημαντικότερο «αγκάθι» στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Από τη μια πλευρά βρίσκονται το ΔΝΤ με το Βερολίνο και τους «δορυφόρους» του, και από την άλλη η Κομισιόν, με την οποία συμφωνούν Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία και Λουξεμβούργο.

Γράφει η Μαρία Αδαμίδου

Το Ταμείο επιμένει ότι η Ελλάδα πρέπει να θεσπίσει έναν αυτόματο μηχανισμό διόρθωσης των αποκλίσεων στους δημοσιονομικούς στόχους και να προσδιορίσει εκ των προτέρων τα μέτρα που θα λάβει, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης εκ των υστέρων.

Η ελληνική πλευρά δεν διαφωνεί στην ενσωμάτωση ενός διορθωτικού μηχανισμού στη συμφωνία για την αξιολόγηση, ωστόσο αδυνατεί να νομοθετήσει εκ των προτέρων την ποσοτικοποίηση και την εξειδίκευση, δηλαδή το ύψος των μέτρων και την αναλυτική τους καταγραφή, επικαλούμενη το ελληνικό Σύνταγμα.

Επαρκούν τα μέτρα

Οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι τα μέτρα που έχει λάβει ως σήμερα η ελληνική κυβέρνηση επαρκούν για την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων του ελληνικού προγράμματος ως το 2018, ενώ ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ φέρεται να έγινε κυριολεκτικά έξαλλος με τις απαιτήσεις του ΔΝΤ, χαρακτηρίζοντάς τες «παράλογες και μη δημοκρατικές», υπογραμμίζοντας ότι η απαίτηση για νομοθέτηση προληπτικών μέτρων «δεν θα γινόταν αποδεκτή σε καμία δημοκρατία στον κόσμο».

Ο πρόεδρος της Κομισιόν έχει έναν ακόμη σημαντικότερο λόγο να είναι εξοργισμένος με το Ταμείο: το ΔΝΤ αμφισβητεί και την αξιοπιστία της Eurostat, που είναι το αρμόδιο όργανο για να διαπιστώσει τυχόν αποκλίσεις από τους δημοσιονομικούς στόχους. Για το ΔΝΤ, η Eurostat δεν επαρκεί και χρειάζεται η δημιουργία ενός νέου ελεγκτικού μηχανισμού, στον οποίο θα συμμετέχει και το ίδιο.

Η σαφής αμφισβήτηση ενός ευρωπαϊκού οργάνου, που συνεπάγεται αμφισβήτηση και του κύρους της Κομισιόν είναι «casus belli» για τον Γιούνκερ, ο οποίος βλέπει τη σύσταση ενός νέου οργάνου από κοινού με το ΔΝΤ ως τον Δούρειο Ιππο για τη διείσδυση του Ταμείου στο ευρωπαϊκό πλαίσιο ελέγχου και άρα στα της ευρωπαϊκής οικογένειας. Ακόμη και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ δείχνει να αντιλαμβάνεται τις επιδιώξεις του Ταμείου, και γι’ αυτό έσπευσε να διευκρινίσει ότι το ζήτημα είναι «νομικά πολύπλοκο».

Το Βερολίνο έχει τους δικούς του λόγους για να συνταχθεί με το ΔΝΤ. Η Γερμανία εφαρμόζει η ίδια ένα «φρένο χρέους» το οποίο απαγορεύει να ξεπερνά ο ετήσιος δανεισμός το 0,35% του ΑΕΠ της χώρας. Εφόσον, όμως, παραστεί ανάγκη μεγαλύτερου δανεισμού, μπορεί να γίνει μεταφορά του ποσοστού στην επόμενη χρονιά, χωρίς κυρώσεις.

Επιπλέον, βάσει του «κόφτη» στη συσσώρευση δημοσιονομικού ελλείμματος, ο μηχανισμός ενεργοποιείται και λαμβάνονται μέτρα, δηλαδή κόβονται χρήματα από όλους τους κωδικούς του προϋπολογισμού. Η κρίσιμη λεπτομέρεια είναι ότι οι περικοπές γίνονται βάσει της υπέρβασης του ελλείμματος, χωρίς να είναι προκαθορισμένο το ποσό.

Ωστόσο, εδώ και χρόνια ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε επιμένει πως πρέπει να καθιερωθούν αυτόματοι ρυθμιστικοί μηχανισμοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η περίπτωση της Ελλάδας αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία για… πρόβα τζενεράλε του συστήματος αυτού, και στη συνέχεια να ακολουθήσουν άλλοι «συνήθεις ύποπτοι», όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία και τελικά ολόκληρη η Ευρωζώνη.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επικίνδυνα ψεύδη ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις «δεν έχουν ανταλλακτικά», «δεν έχουν καύσιμα» και όλα τα συναφή, δεν μπορούν κατά συνέ¬πεια να πολεμήσουν…. Στο προηγούμενο άρθρο στα «Επίκαιρα» είχαμε εξετάσει την εντεινόμενη τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο υπό το φως των γεωπολιτικών δεδομένων που διαμορφώνονται στην περιοχή, στο πλαίσιο ενός αναδυόμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος, μέσα στο οποίο η Τουρκία επιδιώκει να έχει πρωτεύοντα ρόλο.

Γράφει ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Υποστηρίξαμε ότι είναι σχεδόν αναπόφευκτο η Άγκυρα να επιχειρήσει να κυριαρχήσει περίπου ολοκληρωτικά στο Αιγαίο, αφήνοντας στην Ελλάδα κάποιου είδους «συμβολική» κυριαρχία. Είχαμε επίσης εξετάσει την πολιτική διαδοχικών «μικρών βημάτων» που ακολουθεί η Τουρκία στο Αιγαίο, αναβαθμίζοντας σταδιακά τις προκλήσεις της και σταματώντας μόλις η Ελλάδα αντιδράσει, για να ξεκινήσει από ένα νέο και πιο προωθημένο σημείο αφετηρίας. Απ’ ό,τι φαίνεται, η μέχρι τώρα αποτρεπτική στρατηγική της Ελλάδας δεν μπορεί να αντιδράσει επαρκώς σε αυτή τη μεθοδολογία «σαλαμοποίησης».

Ένα πρόβλημα της ισχύουσας ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής είναι ότι λειτουργεί αντανακλαστικά στις τουρκικές προκλήσεις, αφήνοντας την πρωτοβουλία στην αντίπαλη πλευρά, η οποία αποκτά έτσι τη δυνατότητα να επιτυγχάνει κάθε φορά μικρά κέρδη, τα οποία όμως αθροιζόμενα είναι πολύ μεγάλα, χωρίς, μάλιστα, να κινδυνεύει να εμπλακεί σε πολεμικό επεισόδιο, αφού εκείνη αποφασίζει σε ποιο βαθμό θα κλιμακώσει.

Απαιτείται, λοιπόν, μια νέα φιλοσοφία αποτροπής η οποία θα πρέπει να είναι πιο ενεργητική έναντι της γείτονος. Κατά την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα θα πρέπει να αυξήσει αποφασιστικά τον βαθμό απροβλεπτότητας των ενεργειών της έναντι της Τουρκίας έτσι ώστε η τελευταία να χάσει τη βεβαιότητα ότι οι προκλήσεις της είναι απολύτως ασφαλείς όσο η ίδια δεν αποφασίζει να οδηγήσει τα πράγματα σε επίπεδο πολεμικής αντιπαράθεσης και θεωρεί δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να το πράξει.

Βέβαια, παρόμοιες αντιλήψεις είναι περίπου σίγουρο ότι θα αντιμετωπιστούν με θυμηδία και περιφρόνηση απ’ όσους θεωρούν (και είναι πολλοί) ότι η Ελλάδα δεν έχει καμιά τύχη σε περίπτωση πολεμικής αναμέτρησης με την Τουρκία και ακόμη κι αν κάτι μπορούσε να κάνει στο παρελθόν σήμερα είναι απλά αδύνατον λόγω των οικονομικών προβλημάτων της χώρας, που αντανακλώνται και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Τείνει να επιβληθεί ως αναντίρρητη πραγματικότητα από διάφορους κύκλους ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις «δεν έχουν ανταλλακτικά», «δεν έχουν καύσιμα» και όλα τα συναφή, δεν μπορούν κατά συνέπεια να πολεμήσουν.

Όπως όλα τα επικίνδυνα ψέματα, η άποψη αυτή εμπεριέχει ψήγματα αλήθειας. Πράγματι, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σήμερα αντιμετωπίζουν πολύ περισσότερα προβλήματα σε σύγκριση με το κοντινό παρελθόν. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν χάσει το αξιόμαχό τους. Απεναντίας… Επιπροσθέτως, ούτε και το τουρκικό στράτευμα βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση. Αντιμετωπίζει κι αυτό πολλά προβλήματα, αν και διαφορετικού είδους από το ελληνικό.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε πως εξαιρετικά σπάνιες ήταν οι περιπτώσεις στην ιστορία που κάποιος στρατός ξεκίνησε μια πολεμική αντιπαράθεση επαρκώς προετοιμασμένος και εξοπλισμένος. Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξεφύγει από αυτό τον κανόνα.

Τέλος, ας έχουμε υπόψη ότι, αν και ορισμένες ελλείψεις μπορεί να υπάρχουν σε κάποια υλικά στο ελληνικό στράτευμα, σε κάποια άλλα υπάρχει περίσσεια σε τέτοιο βαθμό που να επιτρέπουν ακόμη και πολεμικές επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας παρατεταμένης χρονικής διάρκειας.

Φυσικά, παρόμοιο ενδεχόμενο δεν είναι επιθυμητό. Κανενός είδους πολεμική αντιπαράθεση με την Τουρκία, ή με οποιονδήποτε άλλο, δεν είναι επιθυμητή. Όμως κάθε αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική εδράζεται σε μια πειστική απειλή πολεμικής δράσης έναντι του εκάστοτε αντιπάλου, που να εξασφαλίζει ότι σε περίπτωση επιθετικής ενέργειας από πλευράς του αφενός μεν δεν θα του επιτρέψει να επιτύχει τους σκοπούς του («αποτροπή διά της άρνησης» / «deterrence by denial»), αφετέρου δε, ακόμη κι αν τους επιτύχει, θα καταβάλει δυσανάλογα μεγάλο τίμημα γι’ αυτό («αποτροπή διά της τιμωρίας» / «deterrence by punishment»).

Βασικό δε στοιχείο κάθε αξιόπιστης απο¬τρεπτικής πρότασης είναι ότι θα πρέπει να είμαστε σε θέση όχι μόνο να επιφέρουμε μεγάλα πλήγματα στον αντίπαλο, αλλά να υποστούμε κι εμείς βαριές απώλειες.

Για παράδειγμα, η αποτρεπτική στρατηγική των ΗΠΑ στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου περιλάμβανε την αποδοχή της ολοκληρωτικής καταστροφής της χώρας -και ολόκληρου του πλανήτη, εδώ που τα λέμε- από μαζικές ανταλλαγές πυρηνικών πληγμάτων σε περίπτωση που η Σοβιετική Ένωση πρόσβαλλε όχι αμερικανικό έδαφος, αλλά τη Δυτική Ευρώπη.

Άρα οι αιτιάσεις ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να εμπλακεί αυτή τη στιγμή σε κάποια αντιπαράθεση με την Τουρκία λόγω των οικονομικών της προβλημάτων είναι πολύ απλά εκτός πραγματικότητας. Υπενθυμίζεται επίσης, ότι εδώ και μερικά χρόνια το επίσημο ελληνικό δόγμα Άμυνας έχει μετονομαστεί σε αποτρεπτικό. Αν, λοιπόν, οι ηγετικές ελίτ της χώρας θεωρούν ότι δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις στοιχειώδεις απαιτήσεις της αποτροπής, τότε καλό θα ήταν να αλλάξουν και το αμυντικό δόγμα, να το χαρακτηρίσουν με κάποιο άλλο τρόπο που θα κρίνουν ότι είναι «ρεαλιστικός» και να πάψουμε να ασχολούμαστε με αυτό.

Όσο όμως επιμένουν στην αποτροπή θα πρέπει να έχουν υπόψη ότι στα θεμελιώδη στοιχεία αυτής ανήκει και η αποδοχή ακραίων συνεπειών ακόμη και για φαινομενικά «μικρά» διακυβεύματα έτσι ώστε να αποφευχθούν ακριβώς οι κίνδυνοι «σαλαμοποίησης».

Βεβαίως, θα πρέπει να ξανατονίσουμε ότι σκοπός της αποτροπής δεν είναι ο πόλεμος, αλλά η αποφυγή του. Αντιθέτως, μεθοδολογίες πολλαπλών υποχωρήσεων είναι περίπου επόμενο ότι θα οδηγήσουν σε πολεμική αντιπαράθεση.

Πιο τρωτή από την Ελλάδα

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, βασικό στοιχείο της αποτροπής είναι οι συνέπειες που είσαι σε θέση να επιφέρεις στον αντίπαλό σου. Αυτό δεν εξαρτάται μόνο από τις δικές σου ικανότητες, αλλά και από τις τρωτότητες του αντιπάλου. Στο ελληνοτουρκικό σύστημα, λοιπόν, σε πλήρη αντίθεση με την εν Ελλάδι κυριαρχούσα άποψη, η Τουρκία είναι αυτή που είναι πιο τρωτή. Κι αυτό γιατί αντιμετωπίζει πολύ περισσότερα προβλήματα από την Ελλάδα τόσο στο εξωτερικό της όσο και στο εσωτερικό.

Ας αναλογιστούμε μόνο ότι, σε περίπτωση ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, η δομή του ΝΑΤΟ και, κατά συνέπεια, η αποτρεπτική του λειτουργία, τουλάχιστον για το διάστημα που η σύγκρουση διαρκεί, ουσιαστικά παύει να υφίσταται.

Ως εκ τούτου, η «παγωμένη» ρωσοτουρκική αντιπαράθεση τοποθετείται σε ένα νέο πλαίσιο. Αν, μάλιστα, η σύγκρουση αυτή διαιωνιστεί, τότε οι συνέπειες για τη συνοχή της νατοϊκής συμμαχίας μπορεί να είναι μόνιμες. Και τότε η Τουρκία θα βρεθεί ενώπιον των συνεπειών που έχει δημιουργήσει η πολιτική της, η οποία έχει οδηγήσει σε πλήθος ανοιχτών μετώπων σε όλα της τα σύνορα.

Κυρίως όμως είναι το ζήτημα των Κούρδων που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε εσωτερική πολεμική αντιπαράθεση μεγάλης κλίμακας σε περίπτωση που η Τουρκία εμπλέκονταν σε πόλεμο με κάποια άλλη χώρα, ενώ και οι υπόλοιπες αντιφάσεις στην εσωτερική της δομή θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία θα κινδύνευε να βρεθεί ενώπιον καταστάσεων που θα απειλούσαν ακόμη και την ίδια της την ύπαρξη αν εμπλεκόταν σε πολεμική αναμέτρηση με την Ελλάδα, κάτι που δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί για τη χώρα μας. Άρα η Τουρκία έχει περισσότερα πράγματα να φοβάται από την Ελλάδα σε περίπτωση ανεξέλεγκτης πολεμικής αναμέτρησης μεταξύ των δύο χωρών. Κατά συνέπεια, μια ρεαλιστική αποτρεπτική πρόταση από πλευράς της χώρας μας, που θα έχει στόχο ακριβώς να αποφύγει την πολεμική αναμέτρηση, θα πρέπει να περιλαμβάνει και αυτή την πιθανότητα.

Επιπροσθέτως, μια αποτρεπτική πρόταση δεν είναι ανάγκη να στρέφεται μόνο εναντίον του αντιπάλου. Μπορεί να έχει αποδέκτες και άλλους ισχυρούς δρώντες του διεθνούς συστήματος. Για παράδειγμα, το καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική είχε κατασκευάσει και διατηρούσε ένα μικρό πυρηνικό οπλοστάσιο, αποτελούμενο από έξι ατομικές βόμβες, όχι τόσο για να το χρησιμοποιήσει κατά κάποιου εξωτερικού εχθρού, αλλά, σε περίπτωση που δεχόταν μείζονα απειλή, να απειλούσε με τη σειρά του με πυρηνική κλιμάκωση που θα είχε αποσταθεροποιητικές συνέπειες σε ολόκληρο το διεθνές σύστημα και να εκβίαζε με τον τρόπο αυτό την παρέμβαση των ΗΠΑ.

Στη δική μας περίπτωση, το γεγονός ότι και οι δύο χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ σημαίνει ότι μια αναμέτρηση μεταξύ τους θα είχε επιπτώσεις στη συνοχή της Συμμαχίας και επομένως σε όλο το πλέγμα των παγκόσμιων ισορροπιών. Βέβαια, αν η σύρραξη αυτή είχε πολύ μικρή διάρκεια οι συνέπειες μάλλον θα ήταν διαχειρίσιμες. Αυτή ακριβώς τη βεβαιότητα θα πρέπει η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική να υπονομεύσει.

Κατά την άποψη του γράφοντος, οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρόλο που οι σχέσεις τους με την Τουρκία ολοένα επιδεινώνονται, σε περίπτωση ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης θα παρέμβουν πυροσβεστικά, επιδιώκοντας να λήξουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα το επεισόδιο, λειτουργώντας όμως ετεροβαρώς υπέρ της Τουρκίας στα ανταλλάγματα που θα της προσφέρουν ακριβώς επειδή τη φοβούνται, ενώ θεωρούν την Ελλάδα δεδομένη. Αυτό επιτρέπει στην Άγκυρα να σχεδιάζει σενάρια «λελογισμένων» πολεμικών αναμετρήσεων μικρής έντασης και διάρκειας που θα της προσφέρουν γεωπολιτικά κέρδη με ελάχιστο έως ανύπαρκτο ρίσκο.

Σε περίπτωση, λοιπόν, που η Ελλάδα καταφέρει να περάσει το μήνυμα ότι υπάρχει η πιθανότητα να επιλέξει ακόμη και την εμπλοκή σε παρατεταμένη πολεμική αντιπαράθεση αν έτσι κρίνει σκόπιμο, τότε η συνοχή του ΝΑΤΟ θα απειληθεί σοβαρά και οι ΗΠΑ πιθανόν να αναγκαστούν να αλλάξουν τις επιλογές τους και να κινηθούν προς την αποφασιστική στήριξη της Ελλάδας ή ακόμη και σε πλήρη περιθωριοποίηση της Τουρκίας πριν ξεσπάσει κάποια κρίση. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα συμβεί αλλά, σε κάθε περίπτωση, η ενίσχυση της απροβλεπτότητας των ελληνικών αντιδράσεων στην τουρκική εντεινόμενη επιθετικότητα μόνο κέρδη μπορεί να έχει για τη χώρα μας τόσο έναντι της Τουρκίας αυτής καθαυτής όσο και έναντι των ΗΠΑ και των άλλων χωρών της Δύσης.

* Ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Αθηνών.
Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα", τεύχος 338




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν η διπλωματία μας έπραττε το 1/10 από αυτά που πράττει η τουρκική, θα είχαμε λύσει πολλά προβλήματα. Τα άλλα 9/10 δεν απαιτούνται, λόγω του ότι είναι τόσο σαφείς οι διεθνείς συμφωνίες που υπογράψαμε, ώστε θα αδυνατούσε και ο πλέον τουρκόφιλος να μη αναγνωρίσει το δίκαιό μας.

Να ’ναι καλά ο Σάββας Καλεντερίδης, που μας υπενθύμισε δυο σημαντικά άρθρα της Συνθήκης της Λοζάνης, τα οποία και παραθέτουμε προς γνώση των φίλων αναγνωστών:

Άρθρον 12: Η ληφθείσα απόφασις τη 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν.

Άρθρον 16: Η Τουρκία δηλοί ότι παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων, εκτός εκείνων ων η κυριαρχία έχει αναγνωρισθή αυτή διά της παρούσης Συνθήκης [σ.σ.: σε απόσταση τριών ναυτικών μιλίων από τις ακτές της], της τύχης των εδαφών και των νήσων τούτων κανονισθείσης ή κανονισθησομένης μεταξύ των ενδιαφερομένων.

Τα ανωτέρω είναι άρθρα της Συνθήκης της Λοζάνης, τα οποία καθορίζουν το καθεστώς στο Αιγαίο και το τι ανήκει σε ποιον. Όσον αφορά το τι ανήκει στην Τουρκία, αυτό αναφέρεται ρητά: Όσα νησιά βρίσκονται σε απόσταση τριών ναυτικών μιλίων από τις ακτές της.

Να προστεθεί επίσης και το τμήμα του άρθρου 13 της ίδιας συνθήκης, στο οποίο αναφέρεται ότι «…η Οθωμανική Κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων».

Αυτό λοιπόν το ισχυρό οπλοστάσιο, είναι να απορεί κανείς πώς δεν έχει αξιοποιηθεί, με συνεχή αιτήματα σύγκλισης του Συμβουλίου Ασφαλείας, όπου είναι βέβαιο ότι οπωσδήποτε Κίνα και Ρωσία, αλλ’ ίσως και η Γαλλία, εκ των μονίμων μελών του Σ.Α., θα μας παρείχαν υποστήριξη. Δεν αισιοδοξώ φυσικά, πως οποιαδήποτε απόφαση του Σ.Α. του ΟΗΕ θα γινόταν σεβαστή από τους Τούρκους, αλλά θα αποτελούσε εργαλείο διαφώτισης της διεθνούς κοινής γνώμης, η οποία έχει πεισθεί -λόγω δικής μας αβελτηρίας- ότι όντως υπάρχουν αμφισβητήσιμες περιοχές στο Αιγαίο.

Η Τουρκία άρχισε τις αμφισβητήσεις, πρώτα με κείμενα Τούρκων διεθνολόγων κατά τη δεκαετία του 1960, και πήρε τη μορφή αμφισβήτησης της υφαλοκρηπίδας και παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου μετά το 1973, που άρχισε η εκμετάλλευση του κοιτάσματος του Πρίνου.

Μετά από κάθε ελληνοτουρκική κρίση, η οποία κλιμακωνόταν με τη συνδρομή «υπάκουων» πολιτικών από την ελληνική πλευρά και γερακιών από την τουρκική, η Ελλάδα, που φοβόταν τον πόλεμο [ακόμη και στα Ίμια, όπου η Τσιλέρ τρομοκράτησε τους Τούρκους στρατηγούς, που τους αιφνιδίασε με την απόφασή της, προκειμένου να τους εκθέσει], καθόταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπου υποχωρούσε από τις εθνικές της θέσεις δίνοντας την ευκαιρία στην Τουρκία να προωθεί τις δικές της.

Το τελευταίο διάστημα η Τουρκία προχωρεί σε προκλήσεις που καμία χώρα στον κόσμο δεν θα είχε ανεχτεί, εκτός φυσικά από την Ελλάδα. Κι αυτό γιατί η ανικανότητα, η διαφθορά και ο έλεγχος -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- σημαντικού μέρους του πολιτικού κόσμου των κομμάτων εξουσίας από περίεργα «κέντρα», έχουν οδηγήσει τον ελληνικό λαό σε μια τέτοια ηττοπαθή κατάσταση, που είναι έτοιμος να δεχτεί ακόμα και την απώλεια μερικών νησιών του Αιγαίου, αρκεί να μη διαταραχτεί η… ηρεμία μας. Άλλωστε, οι αριστεριστές που αποτελούν τον πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ ήσαν αυτοί που κραύγαζαν, ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του».
Το είχε πει βεβαίως και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ότι δεν αξίζει «να τα χαλάσουμε με την Τουρκία για λίγα μέτρα γης».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


29 Απρ 2016

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όσοι χρησιμοποιούν (ή χρησιμοποιούμε) τον όρο ''θεσμοί'' για να περιγράψουν τα μικρομεσαία υπαλληλικά καθάρματα της τρόϊκας, κουβαλούν συνειδητά ή ασυνείδητα νερό  στον μύλο της προδοσίας.

Οι μαγάρες που έφερε ο ελληνικός λαός στην εξουσία σαν τελευταίο διαχειριστή της ελπίδας του, ήρθαν για να μαγαρίσουν έννοιες και λέξεις, πραγματικούς θεσμούς και την ίδια την ελπίδα.

Θεσμός είναι το Σύνταγμα, είναι η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Θεσμός είναι η δικαιοσύνη, θεσμός είναι η βούληση του λαού, τα ήθη και τα έθιμα της φυλής.

Θεσμός είναι η ισότητα η ισονομία και η ισοπολιτεία.

Θεσμοί είναι τα μεγάλα καλλιτεχνικά γεγονότα, τα διεθνή φεστιβάλ, η επιστήμη.

ΘΕΣΜΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΩΝ ΤΟΥ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ.

Η δήθεν αριστερή κυβέρνηση, που αποτελείται από τους κολλητούς ταλιμπάν του πρωθυπουργού, καθώς και από αμετανόητους πρώην πασόκους απατεώνες, στην προσπάθειά της να μην χρησιμοποιήσει τον όρο ''τρόϊκα'', προτίμησε να μαγαρίσει την έννοια ''θεσμός''.

Και προσπάθησε να σκοτώσει την ελπίδα, για να μην πιστεύουμε πιά σε τίποτα, να νομίζουμε ότι όλοι είναι ίδιοι.

Όμως την πάτησαν.
Όχι. Η ελπίδα ΔΕΝ πεθαίνει τελευταία.
Η ελπίδα δεν πεθαίνει καθόλου. Ποτέ.
Η ελπίδα πεθαίνει μόνον μετά τον άνθρωπο.
Όσο υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος θα υπάρχει ελπίδα!

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ, θα υπάρχει ελπίδα!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όσοι πολίτες δραστηριοποιούνται στο χώρο της αγοράς και δεν είναι μισθωτοί ή συνταξιούχοι ξέρουν από πρώτο χέρι, ότι η Ανάσταση είναι πολύ μακριά και δυστυχώς ο Γολγοθάς δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Θα ξεκινήσει μετά το καλοκαίρι.

Ο Γολγοθάς δεν είναι τόσο η οικονομική πολιτική, που θα ακολουθήσει αυτή η κυβέρνηση απέναντι στη μικρομεσαία και μεσαία τάξη και της οποίας έχουμε δει τα δείγματα γραφής. Είναι η παντελής απουσία οποιασδήποτε πρόβλεψης, οποιουδήποτε προγράμματος πολιτικής, που να στοχεύει σε ανάκαμψη της οικονομίας παραγωγής και κατανάλωσης. Να στοχεύει σε διέξοδο.

Κι αυτό θα προστεθεί πάνω στην υποχώρηση της αγοραστικής δυνατότητας των Ελλήνων και της δυνατότητάς τους να ανταποκριθούν ακόμα και στις υποχρεώσεις τους απέναντι στις τράπεζες, με τα νέα φορολογικά και συνταξιοδοτικά μέτρα της κυβέρνησης. Τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια θα πολλαπλασιαστούν.

Το λέω, επειδή η καθημερινή ειδησεογραφία και παραφιλολογία εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στη θεατρική παράσταση, που παίζεται μεταξύ δανειστών και κυβέρνησης, στο έργο «υπογράψτε και εφαρμόστε αυτά που έχετε συμφωνήσει από τον Σεπτέμβριο» «να υπογράψουμε, αλλά καθήστε να κάνουμε ότι αντιδρούμε μη χάσουμε και τους ψηφοφόρους μας».

Όσοι δεν έχουν εμπεδώσει ακόμα αυτό το σκηνικό δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στα συμφωνημένα μνημόνια για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τι έχει συμφωνηθεί, τι έχει δρομολογηθεί, τι νομοθετείται και τι υποχρεώσεις αναλαμβάνει η κυβέρνηση για το μέλλον.

Όπως έγραψα και εχτές σ αυτήν εδώ τη στήλη, αυτή η κυβέρνηση, εκτός μεγάλου απροόπτου, δεν πρόκειται να κουνηθεί από τη θέση της. Δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ιδεολογία, με την οποία οι πράξεις της παίζουν γροθιές, ούτε για τη χώρα, την οποία δεν διστάζει να υποβαθμίζει και στα τέσσερα επίπεδα, προκειμένου να βρίσκεται απλώς στην εξουσία. Στο οικονομικό, το διπλωματικό, το πολιτιστικό, το τεχνολογικό.

Είναι τόσο σημαντικό να είναι στην εξουσία; Θα αναρωτηθεί κανείς. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους ναι. Έρχονται στην πλειοψηφία τους από το πουθενά, χωρίς καμιά καταξίωση και με τα διεθνή στάνταρντ αξιόλογη προϊστορία στην οικονομία, τον πολιτισμό (με ελάχιστες εξαιρέσεις), τις επιστήμες, την τεχνολογία, τη διπλωματία.

Δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική αριστερά, που στέγαζε σχεδόν όλη την ελληνική διανόηση και τέχνη και ένα μεγάλο κομμάτι της επιστήμης. Δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική αριστερά, που ήταν δακτυλοδεικτούμενη για την εντιμότητα των μελών της. Αυτή, είναι η πρώτη ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο αριστερά, που δεν έχει ούτε έναν σημαντικό διανοούμενο! Ίσως μόνο έναν!

Αν θέλει κανείς να ξέρει τι γίνεται και τι είναι πιθανό να γίνει, πρέπει να ξέρει το τοπίο και τις αιτίες. Τους ανθρώπους, τις αιτίες τους και τα όρια τους. Τις ανάγκες τους. Επειδή, οι δικές τους ανάγκες έχουν άμεση επίπτωση στη δική μας ζωή.

Ο Γολγοθάς, λοιπόν δεν έχει αρχίσει ακόμη, γιατί δεν έχει γκρεμιστεί ολοκληρωτικά η αγοραστική ικανότητα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων και δεν έχει ακόμα γκρεμιστεί ολοκληρωτικά η πιστοληπτική ικανότητα των επιχειρήσεων, που καταφέρνουν να επιζούν.

Αυτές οι δυο ικανότητες, όμως, πρόκειται να πληγούν σφόδρα από τους επόμενους μήνες και μετά εξ αιτίας και του φορολογικού νομοσχεδίου, που επιβαρύνει δυσβάσταχτα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους ελεύθερους επαγγελματίες, αλλά και της αδυναμίας των ελληνικών τραπεζών να χρηματοδοτήσουν την αγορά, επειδή οι ίδιες είναι στην πραγματικότητα τιναγμένες στον αέρα, με ελάχιστη αξία, που μπορεί κανείς να τη μετρήσει από το χρηματιστήριο, το πλήθος των χορηγούμενων δάνειων, το ύψος των καταθέσεων, την έκθεση στο δικό τους δανεισμό, την απροθυμία των πολλών ξένων να συμμετάσχουν σ’ αυτές και ένα σωρό άλλα μεγέθη.

Η ανάπτυξη βρίσκεται στα χέρια του κ. Σταθάκη, του κ. Σκουρλέτη, του κ. Δρίτσα, του κ. Τσακαλώτου και του κ. Τσίπρα, οι οποίοι δεν έχουν ιδέα τι είναι ανάπτυξη και πώς επιτυγχάνεται, δεν έχουν ούτε εργατοώρα ανάμιξης στο θέμα και επιπλέον: δεν πιστεύουν σ αυτήν!!

Καλά τα λες, θα πουν μερικοί. Έχεις καμία πρόταση; Καμία λύση; Η απάντησή μου είναι ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Πολύ περισσότερο δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις σε δύσκολα προβλήματα. Επειδή το ελληνικό πρόβλημα περιλαμβάνει μερικούς καθοριστικούς παράγοντες, που είναι περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά της λύσης. Και οι παράγοντες αυτοί είναι: ο λαός, τα κόμματα, η δημόσια διοίκηση, η επιχειρηματικότητα χωρίς εθνική συνείδηση.

Ο λαός, αποκοιμισμένος από την εύκολη ευημερία 20 ετών, την απαξίωση της μόρφωσης εδώ και 30 χρόνια και την κυρίαρχη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας έχει διαφθαρεί σε μεγάλο κομμάτι του σ αυτές τις νοοτροπίες και έχει απονευρωθεί. Αντί να είναι λαός πολιτών έχει γίνει λαός οπαδών και λαός απαιτήσεων χωρίς υποχρεώσεις. Δεν είναι ικανός ούτε καν για εξέγερση. Το απέδειξε στις πλατείες.

Οι συνδικαλιστικοί του εκπρόσωποι έχουν γίνει εδώ και χρόνια τροχοπέδη στη λειτουργία κάθε εργασίας, είτε πρόκειται για το δημόσιο είτε για τον ιδιωτικό τομέα, φροντίζοντας αποκλειστικά για τη διαιώνιση της καρέκλας τους αντί για την πρόοδο των εργαζομένων.

Τα κόμματα, οι κυρίως υπεύθυνοι για τη σημερινή κατάσταση είναι ιδία και απαράλλακτα σε δομή, νοοτροπία, φρασεολογία, υποσχεσιολογία, διαπλοκή με ψηφοφόρους και επιχειρηματίες. Κόμματα, που στα βωμό της ψηφοθηρίας και της εξουσιολαγνείας, δρουν σε βάρος της χώρας και της κοινωνικής συνοχής και ευημερίας. Τα ίδια πρόσωπα αναπαράγονται και αναπαράγουν τα ίδια λόγια, τις ίδιες υποσχέσεις, τις ίδιες εξαγγελίες. Χαϊδεύοντας πάντα τα αυτιά του λαού.

Η δημόσια διοίκηση έχει μείνει στην εποχή της λειτουργίας προς όφελος των μελών της περισσότερο παρά προς όφελος των πολιτών. Λειτουργεί σε βάρος των συμφερόντων των πολιτών και σε δημοσιονομικό και σε λειτουργικό επίπεδο. Είναι ακόμα μια χοάνη του κομματικού πελατειακού συστήματος.

Ένα μέρος της μεγάλης επιχειρηματικότητας, κολλημένο πάνω στο κομματικό παιχνίδι απ’ όπου αντλεί νόμους και κεφάλαια και δουλειές και προνομία, αφού έτσι γίνεται στη χώρα το παιχνίδι, δεν αναπτύσσεται υπέρ της οικονομίας προς τα κάτω και οριζοντίως, με αποτέλεσμα να πνίγει κάθε συγγενή, ή όχι, καθαρή επιχειρηματική προσπάθεια και η χώρα να βρίσκεται σε νηπιακή κατάσταση σε σχέση με την τεχνολογική και βιοτεχνική και βιομηχανική πρόοδο της δύσης.

Αυτό είναι το τοπίο, μέσα στο οποίο κινείται η χώρα παραμονές της Ανάστασης, αλλά όχι και παραμονές της ανάστασης του λαού, όπως θέλει να τον κοροϊδεύει ο πρωθυπουργός, που ζήλεψε τη δημοφιλία του Ανδρέα Παπανδρέου στο λαϊκισμό, καταφέρνοντας απλώς να είναι κακέκτυπό του και σ' αυτό.

Κι αυτό το τοπίο δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν αλλάξει κάποια από τις βασικές παραμέτρους του ή, και αυτό φοβάμαι ότι θα γίνει, αν δεν καταστραφεί οικονομικά και κοινωνικά η χώρα. Επειδή:

1. και τα μέτρα είναι ατελέσφορα αφού πλήττουν τη βάση της οικονομίας, που είναι η κατανάλωση και η επιχειρηματικότητα της μεσαίας τάξης

2. και η κυβέρνηση είναι ανίκανη να εφαρμόσει ένα οποιοδήποτε οικονομικό πρόγραμμα, αφού ό,τι έχει για πρόγραμμα είναι αποκύημα φαντασίας κομματικών συγκεντρώσεων

3. και το σκληρό νόμισμα δεν επιτρέπει τις ριζικές λύσεις, που η κεϋνσιανή, αλλά και η κοινή οικονομική λογική και πρακτική έχει για διεξόδους

4. και η Ευρώπη δεν λειτουργεί σαν μία ενιαία οντότητα όπως οι ΗΠΑ, που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στις πολιτείες τους σαν μια οντότητα, μια χώρα, αντί με καλβινιστικές ανταγωνιστικές λογικές. Αν αυτές έχουν σχέση με τη λογική!

Μ’ αυτά τα πραγματικά δεδομένα, τα χειρότερα έρχονται και ο δρόμος προς τη σταύρωση θα είναι μακρύς και βασανιστικός. Επειδή ο μόνος που μπορεί να σώσει τον εαυτό του είναι ο λαός. Αλλά, για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα να τον δει στον καθρέφτη. Και να αποφασίσει: Θέλει να είναι κυρίαρχος στον τόπο του ή να είναι ένας υπήκοος, που θα του φταίνε πάντα οι άλλοι, στους οποίους θα είναι φόρου υποτελής. Θέλει να υποφέρει τρέχοντας πίσω απ’ όποιον του τάζει τις εύκολες λύσεις ή θέλει να σταθεί στα πόδια του, αφού πάρει το δρόμο της πραγματικά σκληρής προσπάθειας.

Εύκολες λύσεις στη ζωή δεν υπάρχουν. Ο δρόμος για την ανάσταση είναι ένας. Μακάρι να τον δει και να τον πάρει.

Καλή Ανάσταση

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σοβαρό επεισόδιο σημειώθηκε το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής μεταξύ ακταιωρού της τουρκικής ακτοφυλακής και κανονιοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού που παρενέβη προκειμένου να αποτραπεί η σύλληψη Έλληνα ψαρά!

Το πρωτοφανές επεισόδιο ξεκίνησε περίπου στη μία και μισή το μεσημέρι όταν σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής προσέγγισε ελληνικό αλιευτικό που ψάρευε μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα, πολύ κοντά στις Οινούσσες. Αρχικώς η τουρκική ακταιωρός ζήτησε από τον Έλληνα ψαρά να φύγει από την περιοχή με το ψευδοεπιχείρημα ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα. Όταν ο Έλληνας ψαράς αρνήθηκε να απομακρυνθεί το πλήρωμα της τουρκικής ακταιωρού απείλησε να συλλάβει τον Έλληνα ψαρά!

Το λιμενικό δεν μπόρεσε να αποκλιμακώσει το επεισόδιο και έτσι αποφασίστηκε να κινηθεί προς την περιοχή πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού.

Όταν έφτασε ανοιχτά των Οινουσσών η κανονιοφόρος «Κραταιός» κάλεσε το σκάφος της τουρκικής ακτοφυλακής να απομακρυνθεί. Αρχικώς το πλήρωμα της τουρκικής ακταιωρού αρνούνταν, πείστηκε όμως να αποχωρήσει από τα ελληνικά χώρικα ύδατα έπειτα από διαπραγματεύσεις και αντιπαράθεση που διήρκεσε μέχρι τις 16:00 το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής.

Οι αξιωματικοί στο θάλαμο επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ και στον κλάδο επιχειρήσεων του ΓΕΝ ενημέρωναν σε απευθείας χρόνο την στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για το σημερινό επεισόδιο στις Οινούσσες, το οποίο αξιολογείται ως πολύ σοβαρό.

Παραλλήλως με τις προκλήσεις στο θαλάσσιο χώρο, τουρκικό αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας τύπου CN-235 έκανε συνεχείς χαμηλές πτήσεις πάνω από τις Οινούσσες παραβιάζοντας τον ελληνικό εναέριο χώρο αλλά και πετώντας πάνω από ελληνικό έδαφος.

Το επεισόδιο όπως το αφηγήθηκε ο Έλληνας ψαράς 

Το βίντεο που ακολουθεί το μαγνητοσκόπησε ο Κώστας Δημίδης, γιος του καπετάνιου της μηχανότρατας «Άγιος Δημήτριος» που επέβαινε στο αλιευτικό μαζί με ακόμη πέντε Έλληνες ψαράδες.

«Παναθεμά τους, με τους Τούρκους μωρέ… Ήρθε απάνω μας η ακταιωρός, μας έκοψε τον δρόμο και μας σταμάτησε. Ήρθε στα 5 μέτρα κοντά μας. Εμείς μέσα στα ελληνικά ύδατα ήμασταν, ενάμισι μίλι από τις Οινούσσες και τρία μίλια από την Χίο. Σταματήσαμε και καλέσαμε το Πολεμικό Ναυτικό που ήταν εκεί κοντά, ήρθε ο άνθρωπος και πήγε κοντά του. Βέβαια έκανε αυτά που του επιτρέπεται να κάνει, γιατί τι να κάνει; Να τον βαρέσει; Θα πάει για πόλεμο, η δουλειά δεν μπορεί. Απέφυγα το τουρκικό και συνέχισα να αλιεύω. Αν δεν σταμάταγα θα τον βούλιαζα ή θα τον έκοβα στην μέση» λέει χαρακτηριστικά ο Στέφος Δημίδης, καπετάνιος της μηχανότρατας «Άγιος Δημήτριος».

Όπως καταγγέλλει οι Τούρκοι λιμενικοί φωτογράφιζαν τα έξι μέλη του πληρώματος του ελληνικού αλιευτικού και απειλούσαν πως αν δεν έφευγαν από την περιοχή θα τους συλλάβουν!

«Μας απείλησε ο Τούρκος και μας έκαναν νοήματα. Δεν σήκωσαν όπλα. Μας έβγαλαν φωτογραφίες και έχουμε πάρει και εμείς βίντεο όλη την διαδικασία. Κάποια στιγμή το δικό μας, ο «Κραταιός» πήγαινε κοντά και έκανε ελιγμούς, έφυγε και ξανά ήρθε για δεύτερη φορά πάλι απάνω μας. Την δεύτερη φορά πήγαμε να τον τρακάρουμε λιγάκι αλλά τελευταία ώρα καταφέραμε και το σταματήσαμε. Μιλάμε στα δύο μέτρα, αφού... φιληθήκαμε ας πούμε. Ε, μετά τα μάζεψα και έφυγα και αυτοί παρέμειναν εκεί μαζί με το πολεμικό μας και ήρθε κι άλλο τουρκικό και μετά και άλλο ένα από απέναντι, από βόρεια και άλλο από νότια. Ερχόντουσαν συνέχεια, έχει γεμίσει εδώ ο κόσμος. Αυτοί οι άνθρωποι που υπηρετούν στο Πολεμικό Ναυτικό περνούν ένα μαρτύριο. Ένας του τουρκικού του έβριζε την μάνα τον πατέρα και τις οικογένειες. Απορώ πως κρατιούνται και δεν τους ρίχνουν. Σε έναν ναυτικό του «Κραταιού» του λέω: "Να του την ρίξω;" και μου είπε να συγκρατηθώ».

Για να επικρατήσει η ηρεμία στην περιοχή τελικά ο Έλληνας καπετάνιος μάζεψε τα δίχτυα του και έπλευσε σε άλλη περιοχή ενώ το τουρκικό πλοίο παρέμενε στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

«Οι Τούρκοι δεν υπάκουσαν σε τίποτα. Πρώτα έφυγα εγώ, αφού είδαν οι Τούρκοι ότι μάζεψα τα δίχτυα μου και έφυγα μετά έφυγε και το πολεμικό μας και τελευταίοι έφυγαν αυτοί. Λένε ότι είναι δικά τους (σσ.χωρικά ύδατα). Και τους λέμε εμείς φύγετε από τα χωρικά μας ύδατα και σου λένε είναι δικά μας δεν είναι δικά σας! Συνέχεια συμβαίνει αυτό το πράγμα. Για ποιο λόγο γίνεται δεν ξέρω, προκαλούν συνέχεια» είπε ο θαρραλέος καπετάνιος Στέφος Δημίδης που μίλησε στον Χρήστο Χατζησπύρου.



Τουρκικές προκλήσεις και την Μεγάλη Πέμπτη

Συνολικά 29 παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου έκαναν την Μεγάλη Πέμπτη επτά τουρκικά αεροσκάφη (μία εξάδα μαχητικών αεροσκαφών, ένα ζεύγος F-16 και ένα CN-235) στο βορειοανατολικό, το κεντρικό και το νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Τέσσερα από τα τουρκικά μαχητικά -ανήκαν στον σχηματισμό με τα έξι F-16- έκαναν δύο πτήσεις πάνω από τα νησιά «Μακρονήσι» και «Ανθρωποφάγοι». Οι υπερπτήσεις έγιναν σε ύψος 2.900 ποδών πάνω από τα ελληνικά νησιά.

Οι παραβιάσεις της ελληνικής χωρικής θάλασσας στην περιοχή των Οινουσσών ήταν συνεχείς και την Πέμπτη.

Μπροστά στο γαλλικό πολεμικό πλοίο «L'adroit», δύο τουρκικές παραβίαζαν επί ώρες -μπαίνοντας, βγαίνοντας και εισβάλοντας ξανά- τα ελληνικά χωρικά ύδατα στην περιοχή των Οινουσσών. Η κανονιοφόρος «Αήττητος» του Πολεμικού Ναυτικού και ένα σκάφος του Λιμενικού καλούσαν τα τουρκικά σκάφη να απομακρυνθούν από την περιοχή εξηγώντας ότι βρίσκονται εντός ελληνικών χωρικών υδάτων και οι τουρκικές ακταιωροί απομακρύνονται για λίγο αλλά επιστρέφουν και πάλι κοντά στις ελληνικές ακτές στις Οινούσσες συνεχίζοντας τις προκλήσεις και αγνοώντας τις ελληνικές προειδοποιήσεις.

Κι όλα αυτά ενώ στην θαλάσσια περιοχή της Χίου και συγκεκριμένα νοτίως των Οινουσσών βρισκόταν το γαλλικό πολεμικό πλοίο «L'adroit» το οποίο συμμετέχει στην επιχείρηση του ΝΑΤΟ για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης. Το γαλλικόπολεμικόπλοίο περιορίζεται σε ρόλο παρατηρητή και οι Τούρκοι ξεσαλώνουν...

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα εύκολα για τον Αλέξη Τσίπρα τελείωσαν και πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Τυχόν «ηρωϊκή» έξοδος δεν θα τον σώσει, θα την κουβαλάει εσαεί ως στίγμα

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Ο Αλέξης Τσίπρας και η περί αυτόν ομάδα εξουσίας έχουν (καλο)μάθει στα εύκολα. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσει κανείς τι έλεγαν όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, πώς συμπεριφέρονταν στους πολιτικούς αντιπάλους τους, όταν εκείνοι έπαιρναν δύσκολες αποφάσεις. Πόσο αλαζονικά δήλωναν ότι είχαν έτοιμες λύσεις για όλα.

Αυτά είναι γνωστά, όπως γνωστές είναι και οι παταγώδεις διαψεύσεις όλων των προβλέψεων και η αθέτηση όλων των εκτός τόπου υποσχέσεων. Η εξαπάτηση των ψηφοφόρων αρχίζει να φαίνεται καθαρά τώρα, που και οι πιο καλοπροαίρετοι από αυτούς διαπιστώνουν ότι ήρθε η ώρα του λογαριασμού.

Τώρα, λοιπόν, ήρθαν τα δύσκολα, στα οποία ο κ. Τσίπρας δεν είναι μαθημένος. Τρέμει το πολιτικό κόστος από την εφαρμογή των συμφωνιών, που εκείνος υπέγραψε. Καταφεύγει σε προπαγανδιστικά κόλπα, για να φτιασιδώσει τα μέτρα.

Κάνει «αντίσταση» στη διαπραγμάτευση, για να χρυσώσει το χάπι στους βουλευτές της πλειοψηφίας, που θα κληθούν να τα ψηφίσουν. Γνωρίζει ότι οδό διαφυγής δεν έχει, εφόσον έχει αποφασίσει να μείνει στην εξουσία. Τα μέτρα θα ψηφιστούν εν μέσω ψεύτικων διακηρύξεων και «ηρωϊκών» αερολογιών.

Τα εύκολα για τον κ. Τσίπρα τελείωσαν. Εκτός αν, την τελευταία στιγμή, δεν αντέξει τις ευθύνες και κάνει «ηρωϊκή» έξοδο. Αλλά αυτό δεν θα τον σώσει. Διότι οι πάντες θα αντιληφθούν γιατί (θα) το κάνει. Όπως όλοι έχουν αντιληφθεί πια την εξαπάτηση που υπέστησαν μετά από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις.

Με μια διαφορά. Η εξαπάτηση δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική, έστω κι αν στην περίπτωση των σημερινών κυβερνώντων έχει φτάσει στο ζενίθ. Ομως, η δραπέτευση από τις ευθύνες είναι χειρότερη. Και στην περίπτωση του κ. Τσίπρα, αν την επιχειρήσει, θα μείνει ως ανεξίτηλο στίγμα, που θα το κουβαλάει εσαεί.

Ελπίζουμε να μη συμβεί. Μέρες που είναι, ο κ. Τσίπρας δεν δικαιούται να νίψει τας χείρας του ως άλλος Πόντιος Πιλάτος. Πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Διαφορετικά δεν τον σώζει ούτε η «απαλλακτική» ρήση του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη: «Δεν έφταιγεν ό ίδιος. Τόσος ήτανε».

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τις τύχες της χώρας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. και ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς, οι αισιόδοξες δηλώσεις περίσσευαν. Έτσι έγινε και τώρα. Με τη διαφορά ότι και πάλι το οξυγόνο της χώρας μοιάζει να τελειώνει, η ανάσταση της οικονομίας και το τέλος του μνημονίου αναβάλλονται μέχρι νεωτέρας και το μόνο σίγουρο είναι ότι ο «Γολγοθάς» δεν τελειώνει ως είθισται τη Μεγάλη Εβδομάδα αλλά θα συνεχιστεί και μετά το Πάσχα.

Στις αρχές Μαρτίου ο ίδιος ο πρωθυπουργός σε τηλεοπτική του συνέντευξη είχε πει ότι «είναι εφικτός ο στόχος που έχει θέσει εδώ και καιρό, μέχρι το ορθόδοξο Πάσχα να έχουμε το τέλος της αξιολόγησης και μαζί με την Ανάσταση της Ορθοδοξίας να έρθει και η ανάσταση της οικονομίας, και χωρίς πρόσθετα μέτρα».

Λίγες ημέρες αργότερα –στις 28 Μαρτίου– ακολούθησε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όπου ενημερώνοντας τη Βουλή για την πορεία των διαπραγματεύσεων ανέφερεότι σκοπός είναι «να βρεθεί λύση έως τις 22 Απριλίου».

Και βέβαια την 1η Απριλίου ο Πάνος Καμμένος έσπασε τα κοντέρ λέγοντας από την Κύπρο ότι «φαίνεται πως μέχρι το Πάσχα, ή λίγες μέρες μετά το Πάσχα, και η Ελλάδα θα ακολουθήσει την Κύπρο στην έξοδο από το μνημόνιο».

Ως γνωστόν, ουδείς από τους παραπάνω χρησμούς επαληθεύτηκε, αντιθέτως φτάσαμε σε ένα ναυάγιο της Αθήνας με τους θεσμούς που μοιάζει να μην έχει λογική. Ή μήπως έχει;

Η απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στα προληπτικά μέτρα που ζητά το ΔΝΤ (και οι ΗΠΑ) προκειμένου να πει το «ναι» στο κλείσιμο της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος ήταν ένας κόφτης που αυτόματα θα μειώνει τις δαπάνες. Αυτός όμως δεν φάνηκε αρκετός για τους δανειστές, οι οποίοι αναζητούν τρόπους να προσπεράσουν τα νομικά κωλύματα που έχουν διαπιστωθεί, απαιτώντας συγκεκριμένα μέτρα. Στο βάθος βέβαια παραμένει η προσπάθειά τους να αποδομήσουν την κυβέρνηση και να οδηγήσουν, αν όχι σε εκλογές (το σενάριο αυτό απορρίπτεται προς το παρόν), τουλάχιστον σε μια συγκυβέρνηση. Και όσο το Μέγαρο Μαξίμου θα αντιστέκεται στον σχεδιασμό αυτό, τόσο θα σκληραίνουν την στάση τους.

Όπως προαναφέρθηκε, το ναυάγιο που καταγράφηκε τις τελευταίες μέρες, δεν έχει λογική: τα στοιχεία της Eurostat επιβεβαίωσαν όσα η ελληνική κυβέρνηση υποστήριζε. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι την ίδια ώρα (ακόμα και ο περίεργος Ολλανδός Γέρουν Ντάισελμπλουμ) ομολογούσαν πως έχει καταγραφή πρόοδος και η συμφωνία ήταν θέμα ημερών. Μόνο που το ΔΝΤ επέλεξε να αμφισβητήσει ακόμα και τον ευρωπαϊκό μηχανισμό της Eurostat αλλά και την εναλλακτική λύση του κόφτη που προσέφερε η κυβέρνηση. Και επιμένει στη λήψη μέτρων μέσω αντισυνταγματικών διαδικασιών.

Ο λόγος της εμμονής

Και ενώ η λογική μοιάζει να εξαντλείται, αποκαλύπτεται ο λόγος της εμμονής: Το ΔΝΤ επιθυμεί να εξαντλήσει τον χρόνο εις βάρος της Ελλάδας. Και σε αυτό έχει πολύτιμο σύμμαχο τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Αν η αξιολόγηση έκλεινε τώρα θα άνοιγε η συζήτηση για το χρέος αλλά το κυριότερο η Ελλάδα θα αποκτούσε την απαραίτητη ρευστότητα, ώστε να ξεπεράσει τις δανειακές τις δυσκολίες το καλοκαίρι. Και μετά θα είχε άπλετο χρόνο για να πορευθεί μέχρι την επόμενη αξιολόγηση. Με άλλα λόγια, κανείς δεν θα μπορούσε επί της ουσίας να παρέμβει στην χώρα. Αν σε αυτό προστεθούν και οι εκτιμήσεις από οικονομικούς κύκλους (π.χ. Τράπεζα Πειραιώς) για ανάπτυξη το β΄ εξάμηνο του έτους, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα αποκτούσε μια ιδιότυπη ασυλία και θα παγιωνόταν στην πολιτική σκηνή του χώρου.

Μόνο που όπως έχει ξαναγράψει η «Α» στόχος των δανειστών είναι να τον ζημιώσουν, ώστε το πολιτικό σύστημα να είναι διαχειρίσιμο όποτε αυτό κριθεί απαραίτητο. Με έναν πρωθυπουργό που θα έχει πετύχει ανάπτυξη, κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο. «Η ελληνική οικονομία σταθεροποιείται και πετυχαίνει πλεονάσματα χωρίς περικοπές σε μισθούς και συντάξεις», τόνισε σχετικά τη Μ. Πέμπτη, σε δήλωσή του, ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς απαντώντας με τον τρόπο αυτό στην απαίτηση για προληπτικά μέτρα, τα οποία επί της ουσίας στοχεύουν στους μισθούς και τις συντάξεις.

Διόλου τυχαίο δεν είναι και πρόσφατο δημοσίευμα του «Bloomberg», το οποίο εξετάζει τρία σενάρια: υποταγή, πρόωρες εκλογές, δημοψήφισμα. Το πρώτο μεταφράζεται αυτόματα σε εξαΰλωση του πολιτικού κεφαλαίου του Αλέξη Τσίπρα. Το δεύτερο πολύ πιθανά να αλλάξει τους συσχετισμούς στο πολιτικό σκηνικό, αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις. Όμως τόσο το δεύτερο όσο και το τρίτο σενάριο θα οδηγήσει σε καταστροφικές καθυστερήσεις.

Προς έκτακτο Eurogroup

Επί του πρακτέου τώρα, σε επίπεδο υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης αναμένεται να τεθεί το ζήτημα του πακέτου των εφεδρικών μέτρων, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ Ευρωπαίος αξιωματούχος. Ο ίδιος επισημαίνει πως το εν λόγω ζήτημα, όπως και το ζήτημα του χρέους, «ξεπερνάει» το επίπεδο της αποστολής των θεσμών στην Αθήνα, η οποία, όπως αφήνει να εννοηθεί ο παράγοντας της Ευρωζώνης, ολοκληρώνεται επιτυχώς με συμφωνία στο πακέτο των αναγκαίων μέτρων. Η ίδια πηγή σημειώνει πως ακόμα δεν έχει οριστεί ημερομηνία για το έκτακτο Eurogroup. Άλλες πληροφορίες όμως τολμούν να το τοποθετήσουν ακόμα και την ερχόμενη Τρίτη.

Οι δηλώσεις πάντως του Ευρωπαίου αξιωματούχου φαίνεται να επιβεβαιώνονται από αντίστοιχες του Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο οποίος άφησε να εννοηθεί πως η καθυστέρηση οφείλεται στα νομικά αδιέδοξα. «Θα πρέπει να διευθετηθούν ορισμένα νομικά και πολιτικά ζητήματα», υποστήριξε και μια πρώτη προσπάθεια μετάφρασης οδηγεί σε συντριβή: οι Ευρωπαίοι συνυπογράφουν τα προληπτικά μέτρα και αναζητούν νόμιμο τρόπο για να επιβληθούν αυτά.

Η παρέμβαση του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος χαρακτήρισε «αντισυνταγματικό και μη λογικό» το σχέδιο προληπτικών μέτρων, έρχεται απλά να επιβεβαιώσει την προσπάθεια που καταβάλλεται για να βρεθεί νόμιμη οδός.

Βέβαιος για συμφωνία μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών δηλώνει και ο υφυπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Γενς Σπαν. «Έχω τη βεβαιότητα ότι θα καταλήξουμε σε μια συμφωνία», είπε μιλώντας στο «Bloomberg».

Πηγή iApopsi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Αλέξανδρου Δρίβα 

Η κυβέρνηση πέταξε λευκή πετσέτα! Μια κυβέρνηση, οφείλει να την κρίνει κανείς από τον τρόπο που λαμβάνει αποφάσεις και μετά τις υλοποιεί.  Πράγματι, κανένα άλλο κριτήριο δεν μπορεί να γίνει μονάδα μέτρησης για την επιτυχία ή την αποτυχία μιας κυβέρνησης. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση, με πλήρη ευθύνη κάθε λέξης, είναι το λιγότερο ερασιτεχνική, το περισσότερο, πάσχουσα από εξουσιολαγνεία που υπαγορεύεται από τον σκληρό πυρήνα της ιδεολογίας την οποία εφαρμόζει –μόνο βέβαια- εκεί που μπορεί. Ας δούμε τα μοιραία λάθη μιας κυβέρνησης που έχει φανερά ένα προσωπικό που πρέπει να δεχθεί κριτική είτε για άγνοια στα όρια της αφέλειας, ή για πολιτική σκοπιμότητα που ορίζεται από τα «ιδεολογικά» της μέτρα.

Η σύγκρουση με το ΔΝΤ και η παγίδα

Οι μέρες που διανύουμε και αυτές που έρχονται, δε χρειάζονται κινδυνολογία, ούτε καν άλλες...απεργίες των διαδικτυακών μέσων καθώς η κυβέρνηση ενστάλλαξε το μίσος για οτιδήποτε δεν μπορεί να δει με τα βαθεοκομματικά γυαλιά που φορά. Με άλλα λόγια, οφείλουμε να προσεγγίζουμε την αλήθεια με συλλογισμούς και χωρίς άλματα. Πράγματι, οι ΗΠΑ δεν είδαν με αρνητικό μάτι τον σημερινό πρωθυπουργό σε μια περίοδο που άλλα πολιτικά πρόσωπα, είχαν προσδεθεί τελείως στις γερμανικές επιθυμίες. Αυτές οι επιθυμίες και η σύγκρουση αυτών με τα αμερικανικά συμφέροντα, χρειάζονται πάρα πολύ ώρα να αναλυθούν.

Η περίληψη αυτών, συνοψίζεται στην ακόλουθη αμερικανική επιθυμία. Οι ΗΠΑ, επιθυμούν στην Ε.Ε, να κοπεί χρήμα. Επιθυμούν η λιτότητα ανατολικο-γερμανικού τύπου, να κοπεί. Η αγοραστική δύναμη των Ευρωπαίων, οφείλει να είναι σε ένα επίπεδο το οποίο να επιτρέπει σε αυτούς να καταναλώσουν αμερικανικά προϊόντα τα οποία θα έλθουν με την αναθέρμανση της αμερικανικής βιομηχανίας. Επιπρόσθετα, η Γερμανία θέλησε να χειραφετηθεί τελείως από την ατλαντική πολιτική της Ε.Ε, κάτι που θίγει εκ θεμελίων τα αμερικανικά συμφέροντα. Μπορείτε να δείτε τι ακολούθησε τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου 2015. Από τη VW, μέχρι και τα πρόσφατα Panama Papers και την εμπλοκή του περιβάλλοντος Σόϊμπλε. Τι σχέση έχουν αυτά όμως με την Ελλάδα;

Οι ΗΠΑ, έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο στο ΔΝΤ. Πίστεψαν πως μια κυβέρνηση η οποία θα μπορεί να συγκρουστεί με την Ε.Ε, θα την φθείρει. Ο αμερικανικός παράγοντας, ήταν καταλυτικός για την πορεία της διαπραγμάτευσης. Στα κρίσιμα σημεία, ακόμη και αν ο θρασύς Δρ. Σόϊμπλε ανέφερε στον ΥΠΟΙΚ των ΗΠΑ πως «να δώσετε 50 δις για την Ελλάδα, αλλιώς να μην κάνετε κριτική», οι ΗΠΑ οι επίσημες αλλά και με τη βοήθεια εξεχουσών προσωπικοτήτων με ρόλο στη διεθνή πολιτική, αρθρογραφούσαν για τις ζημιές που θα υφίστατο ο δυτικός κόσμος αν η Ελλάδα αποχωρούσε από την ΕΖ. Η ενεργοποίηση της Γαλλίας εκείνες τις τελευταίες μέρες του ελληνικού δράματος, οφείλεται πάλι στις ΗΠΑ. Είναι αλήθεια πως οι ΗΠΑ, που ίδρυσαν τα περισσότερα fora όπως είναι το ΔΝΤ, κάπου έχασαν τον έλεγχο μέσα από την πολυμερή διπλωματία. Η πρόσδεση της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ, σύμφωνα με αντιπροσώπους χωρών στον εν λόγω οργανισμό, ήταν μια μαύρη μέρα για το ΔΝΤ καθώς παραβιάστηκε το Καταστατικό του. Το «πρώτα κούρεμα και μετά τα μέτρα», στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε. Οι ΗΠΑ, όπως και στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου του ΝΑΤΟ, ένιωθαν να χάνουν μέσα στο σπίτι τους. Για μια χώρα όπως οι ΗΠΑ, το να μην είναι εχθρική σε «κινήματα» όπως είναι αυτό του ΣΥΡΙΖΑ, λέει αρκετά.

Ξαφνικά, μετά τις εκλογές ο Έλληνας πρωθυπουργός που επιδόθηκε σε έναν πληθωρισμό των κατηγοριών περί «γερμανοτσολιάδων», άλλαξε συχνότητα και κατηγόρησε το ΔΝΤ. Το ΔΝΤ στην Ευρώπη, εγκλωβίστηκε. Το σκεπτικό του παρασκηνίου που δημιουργήθηκε ώστε να μπει η Ελλάδα άρον άρον στο ΔΝΤ, δεν ήταν βέβαια μόνο η «έλλειψη τεχνογνωσίας» μιας «Ένωσης» που έφτιαξε κοινό νόμισμα χωρίς ...δίχτυ προστασίας για νομισματική κρίση. Η Ε.Ε, και κυρίως η Γερμανία, επιθυμούσαν να υπάρχουν διεθνείς συνέπειες για τυχόν ατύχημα της Ελλάδας. Συνέπειες στον παγκόσμιο φορολογούμενο. Έτσι, άμεσα και έμμεσα η Γερμανία και η Ε.Ε, χάρασσαν πολιτική στο ΔΝΤ. Ο απεγκλωβισμός από την Ευρώπη, ωθεί το Ταμείο στην εδώ και ένα χρόνο πάγια θέση του να ελαφρυνθεί το χρέος.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, έκανε το «οχι» του δημοψηφίσματος του Ιουλίου, «ναι» για να πάρει –υποτίθεται- αυτό το αντάλλαγμα, το οποίο από τον Δεκέμβρη, το αρνείται...Πρέπει να παραδεχθούμε όσοι πιστεύουμε πως η Ευρώπη χαντακώθηκε κυριολεκτικά από τη γερμανική κακοδιαχείριση όλων των κοινοτικών κρίσεων πως η Κυρία Μέρκελ, είναι μάλλον πολύ γοητευτική και πείθει τους πρωθυπουργούς μας...Το τέλος του προκατόχου του, ο σημερινός πρωθυπουργός, δεν το αξιολόγησε. Η γερμανική πολιτική απέναντι στην Ελλάδα, είναι το μαρτύριο της σταγόνας. Το σκεπτικό είναι και εδώ απλό: όλο το πολιτικό προσωπικό, να χρησιμοποιείται με τρόπο αναλώσιμο. Από το 2009, καμία κυβέρνηση δεν ολοκλήρωσε 4ετία.

Ο ρόλος του ΔΝΤ και η διαφήμιση από τα... πατατάκια

Το ΔΝΤ έχει έναν και κύριο όρο. Να ελαφρυνθεί το χρέος και να επιστρέψει η αξιοπιστία και το κύρος του, να επιστρέψει στις πρακτικές που ορίζει το Καταστατικό του. Ακολούθησε μια διαπραγματευτική τακτική η οποία στηρίζεται στο ότι «το πρόγραμμα δε βγαίνει». Αυτό, είναι κάτι που το γνωρίζουν άπαντες, ακόμη και στην Ε.Ε. Κάτι όμως που είναι γνωστό, δεν είναι αναγκαία και αποδεκτό...Η Ε.Ε και η Γερμανία, έχουν τα δικά τους συμφέροντα να εξυπηρετήσουν. Έτσι, το ΔΝΤ ζητά περισσότερα μέτρα. Μέτρα που να κοστίζουν παραπάνω και από την ελάφρυνση χρέους, η οποία με την γερμανική στρατηγική επικοινωνίας από το 2010 και μετά (με ελληνική βοήθεια μάλιστα...) θεωρείται ταμπού στους Γερμανούς ψηφοφόρους οι οποίοι έμαθαν πως η Ελλάδα ευθύνεται, όχι μόνο για τα του οίκου της, αλλά και για την «κατάντια» της ΕΖ...

Επιπρόσθετα, ο «παραδειγματισμός» για τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, είναι πολύ ουσιαστικός. Αν παραδεχτούν στη Γερμανία και στα κοινοτικά όργανα πως η Ελλάδα χρειάζεται οιαδήποτε ελάφρυνση, τότε θα σπεύσουν και άλλα κράτη-μέλη για «διορθώσεις». Είναι σαν την διαφήμιση γνωστής εταιρείας σνακς που κάποιος Λάπωνας, αρνείται να δώσει ένα πατατάκι σε έναν διπλανό του, λέγοντάς του ότι «αν δώσω σε εσένα ένα, θα πρέπει να δώσω και στους άλλους...». Το ΔΝΤ λοιπόν, έχει περιέλθει μαζί με την Ε.Ε σε ένα chicken game. Εκείνο προτείνει μέτρα τα οποία δεν μπορούν να εφαρμοστούν. Ο Κύριος Σοϊμπλε όμως, τα βλέπει....εφαρμόσιμα. Έτσι η διαπραγμάτευση οδεύει σε ακροσφαλείς πολιτικές και το παίγνιο της κότας, πλησιάζει τον γκρεμό. Δε νομίζω η κυβέρνηση να θεωρεί αυτά τα σενάρια «κινδυνολογία και προπαγάνδα». Είναι απλή μέθοδος των τριών. Ο απεγκλωβισμός του ΔΝΤ, θα αναγκάσει την Ε.Ε να «κόψει χρήμα», να φτιάξει ένα «ευρωπαϊκό ΔΝΤ». Ο πρωθυπουργός μας, διάλεξε αυτά, τα εφαρμόσιμα μέτρα και καλεί το ΔΝΤ να φύγει...Ανοησία; Μην είστε σίγουροι.

Καλωσορίσατε στο μάθημα λήψης αποφάσεων!

Πριν από τα χρόνια του Μακιαβέλι, γνωρίζουμε οτι ο περίγυρος του λήπτη απόφασης είναι η πρώτη ικανότητά του. Η διαλογή και η επιλογή αυτού του περιγύρου δηλαδή. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, καλωσόρισε στην πραγματικότητα το καλοκαίρι, όταν χονδρικά, ο στενός του περίγυρος, που έχει για σχολείο, σπίτι και ζωή το κόμμα, του πρότεινε να κοροϊδέψει όλους εκείνους που πίστεψαν οτι θα βρει τρόπους να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο της χώρας, (και μάλιστα με πρωτοφανή στήριξη από διεθνείς δρώντες και ειδικά από τις ΗΠΑ) και να μεριμνήσει για εκείνους που «για πρώτη φορά κατόρθωσαν να ανέβουν στην εξουσία και τέτοια ευκαιρία, δεν μπορεί να πάει χαμένη». Ο Έλληνας πρωθυπουργός, τους άκουσε. Στο εσωτερικό, η ερασιτεχνική κυβέρνηση με λαγνεία για το κόμμα, προσπάθησε και (προσπαθεί) να αποψιλώσει κάθε πράγμα που δίνει και έδινε στον Έλληνα κουράγιο και δύναμη. Από το να διορίζει κάποιους ιλαρούς ράπερς  και τις οικογένειές τους, μέχρι και συμβούλους-κολλητάρια που η 11/9 τους φαίνεται έργο τέχνης...

Αποτέλεσμα: Ο πρωθυπουργός, κάηκε πολιτικά. Αυτό όμως, θα έχει αρκετό χρόνο να το σκεφτεί ο ίδιος. Εκτός από τον κάθε κομματο-φανατισμένο, αυτό δεν αφορά κανέναν Έλληνα πολίτη που τον ενδιαφέρει να σωθεί η χώρα του. Η απόφαση του πρωθυπουργού να ενώσει τη χώρα με το κόμμα, φέρνει κατάρρευση και στα δύο. Ο πρωθυπουργός, ακόμη και πριν λίγο ζήτησε «Σύνοδο Κορυφής για την Ελλάδα και διωγμό του ΔΝΤ». Είναι κρίμα που στο κόμμα, δεν υπάρχει ούτε ένας να εξηγήσει στον πρωθυπουργό τον τρόπο που λειτουργούν όργανα και θεσμοί σαν το ΔΝΤ. Είναι κρίμα που δεν έχει αντιληφθεί ο πρωθυπουργός ότι λάθος ανθρώπους προσέγγισε και με λάθος έκανε «κόντρες». Αν υπήρχε τέτοια γνώση στο κόμμα, τότε να μην ασκούμε κριτική για άγνοια. Αν υπήρχε γνώση όμως, τότε υπάρχει σκοπιμότητα. Ποιά είναι αυτή; Ποιά άλλη; Η διδαχή που έσπειρε ο κομματισμός στη χώρα και που ευτυχώς, κάποιοι από τα ίδια τα κόμματα το έχουν καταλάβει. Το γάντζωμα στην εξουσία και η περιφρούρηση αυτής. Αν η κυρία Μέρκελ και ο κύριος Σόϊμπλε έπεισαν τον Έλληνα πρωθυπουργό πως αυτοί θα του σώσουν τη θητεία και μόνο αυτοί μπορούν να τον βοηθήσουν, τότε και εκείνος... δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς...

ΥΓ. Μια καλή επίσκεψη – περιήγηση στο διαδίκτυο για σοβαρή αρθρογραφία από κορυφαίους αναλυτές του κόσμου για τις μέρες τις περυσινές, θα μπορέσει να βάλει μια τάξη στο χάος της κρίσης. Μην ξεχνάμε πως πέρυσι αρκετοί έλεγαν πως το ΔΝΤ και η Ε.Ε είναι ...σύμμαχοι. Η μνήμη, είναι η σημαντικότερη λειτουργία αν θέλουμε να ασχολούμαστε με τα της πολιτικής.

* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Παν/μιο Πελοποννήσου - συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ)

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


28 Απρ 2016

Το 2007-2008 η Ελλάδα είχε αρχίσει να καταγράφει ύφεση στα δημόσια οικονομικά της. Ηταν πριν από την κατάρρευση της Lehman Brothers και τη διεθνή κρίση και σχετιζόταν με τον τρόπο που έγινε αντιληπτή από το σύστημα διακυβέρνησης, τις πολιτικές κυβερνήσεις, την ολιγαρχία της διαπλοκής των μίντια και τους εγχώριους τραπεζίτες η είσοδος της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Η Ελλάδα την πενταετία της πλήρους κυκλοφορίας του ευρώ ως εσωτερικού νομίσματος και της ένταξης της οικονομίας στον ευρωπαϊκό έλεγχο έμοιαζε και ομολογείτο από τον κύκλο των ευρωπαϊστών του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. ως Ελ Ντοράντο του Νότου, με ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 4%, διπλάσιους του μέσου όρου της Ευρώπης. Μάλιστα, περιχαρείς «σπουδαίοι» άνθρωποι -και ειδικοί με ελληνικά διαβατήρια- δήλωναν ότι το μέλλον της χώρας είναι στον τριτογενή τομέα, αυτόν των υπηρεσιών. Ολα ήταν άυλοι τίτλοι και καπιταλισμός της «αρπαχτής». Μόχλευση η «μαγική» λέξη του τότε, αλλά όχι στον πλούτο, αλλά στον άκριτο δανεισμό με σκοπό τη σπατάλη και τη χλιδή.

Οι «βλαχομπαρόκ», άπλυτοι με μούσια, χαϊμαλιά, σαγιονάρες, «λαϊκοκοπέλες» ή αγόρια με «μπρουτάλ» τρόπους του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '70 και '80 είχαν φορέσει «φράγκικα» ρούχα πλέον τη δεκαετία του '90, μιλούσαν και κάτι λίγα γερμανικά και γαλλικά, είχαν ταξιδέψει σε όλους τους μυθώδεις προορισμούς ανά τον κόσμο και έγιναν «νοικοκυραίοι», εκσυγχρονιστές, «γιάπις», Γουόλ Στριτ των υπερκοστολογήσεων και των ιδιωτικών λογαριασμών στην Ελβετία ή σε άγνωστα νησιά στους ωκεανούς του κόσμου, εκσυγχρονιστές και υπερόπτες του νέου πολιτισμού της «ανοχής» των δικαιωμάτων και της παγκοσμιοποίησης. Ούτε Μαρξ ούτε Σαρτρ ούτε Νίτσε. Μόνον Φουκουγιάμα, Χάρβαρντ, ψυχανάλυση και αντικαταθλιπτικά.

Σε μια τέτοια κατάσταση «άυλης υστερίας» και κοινωνικής ζωής αντιγραφής από τα περιοδικά life style, η Ελλάδα περιέπεσε «ξαφνικά» στη χρεοκοπία. Με μαζική κουλτούρα «σαπουνόπερας», μέσα μαζικής ενημέρωσης στον αστερισμό του «μεσημεριανάδικου», συνήθειες όπως της καθημερινότητας πλουσίων της Καλιφόρνιας, αταξική κοινωνία του μέσου όρου, της ελάσσονος προσπάθειας και του τέλους των «ιδεών» -διάβαζε ιδεολογιών-, τα όσα ακολούθησαν δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά.

Αν θελήσουμε να δούμε λίγο πιο πολιτικά τα γεγονότα, θα μείνουμε στα εξής κομβικά σημεία: Τα Μνημόνια ξεκινούν επί εποχής Γ. Παπανδρέου. Το αρχικό λάθος ήταν ότι για το χρέος των 107 δισ. ευρώ θα έπρεπε να υπήρχε χρεοκοπία εντός ευρώ και να μη δοθεί χρόνος να δημιουργηθεί ο μηχανισμός των Μνημονίων. Επίσης, αντί του ανεκδιήγητου υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωσταντίνου, να αναλάμβανε τον οικονομικό κύκλο ένας σοβαρός κεντροδεξιός πολιτικός. Τα επόμενα τρία χρόνια η Ελλάδα θα κινείτο με «κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού», τύπου Γερμανίας, χωρίς εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας επιπλέον της ένταξης στη ζώνη του ευρώ.

Το 2011-2012, αντί της επιβληθείσας από το Βερολίνο, το Παρίσι και το ΔΝΤ κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου (κεντρικού τραπεζίτη του κ. Σημίτη), εθνικές εκλογές και κυβέρνηση συνασπισμού με πρωθυπουργό από τη Ν.Δ. χωρίς τον «τοποτηρητή» Βενιζέλο, αλλά συμμέτοχο τον Γ. Παπανδρέου, με εναλλακτικό πρόγραμμα και «προσομοίωση» στη ζώνη δολαρίου αντί της συνέχισης των Μνημονίων, που ήδη είχαν αποτύχει από τον Ιούνιο του 2012 ως προς τους στόχους, τα εργαλεία και όχι μόνον τους πολλαπλασιαστές. Τελευταίες ευκαιρίες το καλοκαίρι του 2014 με κυβέρνηση «εθνικής συνοχής» και ενδεχομένως επικεφαλής τον Δ. Αβραμόπουλο και με κυβέρνηση Τσίπρα τον Ιανουάριο - Φεβρουάριο του 2015, χωρίς υπουργό Οικονομικών τον Γιάνη Βαρουφάκη του Σόρος, αλλά τον σημερινό υπουργό κ. Τσακαλώτο και αξιολόγηση από το πρώτο δεκαήμερο.

Τι γίνεται τώρα; Είναι εμφανές: Η «σαπουνόπερα» των Μνημονίων τελειώνει έως το 2018. Η έξοδος κινδύνου της Ελλάδας βλέπει προς την Αγγλία και την Ιταλία. Η Ευρώπη του ευρώ είναι μια «μόχλευση» ματαιοδοξίας, εθελοδουλίας και παραλογισμών πολύ ακριβή για μας... τους Ελληνες.

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Mία απίστευτη αποκάλυψη βγήκε στο φως της δημοσιότητας από την telegraph.co.uk, που θα έπρεπε να προβληματίσει τις αρμόδιες Αρχές τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Στην αποκαλυπτική έρευνα της telegraph, που πρώτοι μεταφέραμε στην Ελλάδα, καθώς όπως φαίνεται τα συστημικά ΜΜΕ φρόντισαν να "καταχωνιάσουν" το εν λόγω δημοσίευμα, αποκαλύπτεται μία πολύ καλά οργανωμένη απάτη με πλαστά συριακά διαβατήρια, τα οποία χρησιμοποιούν αραβόφωνοι ούτως ώστε να περάσουν από τα παράλια της Μ. Ασίας στα ελληνικά νησιά!

Ο λόγος που χρησιμοποιούν πλαστά συριακά διαβατήρια φυσικά είναι προφανής. Σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες, όσοι διαφεύγουν από τη χώρα τους λόγω βίας και διώξεων δικαιούνται βασικά δικαιώματα, βάσει του διεθνούς δικαίου, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος να μην απελαθούν αμέσως και να μην σταλούν πίσω στη χώρα τους.

Αντιθέτως, μετανάστης είναι κάποιος που επιλέγει να επανεγκατασταθεί σε άλλη χώρα σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής και είναι επιλέξιμος για απέλαση.

Σύμφωνα λοιπόν με την telegraph, υπάρχει στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο Facebook, ένα γκρουπ το οποίο παρέχει οδηγίες για το πως θα περάσουν στην Ελλάδα και φυσικά για το πως θα προμηθευτούν πλαστά συριακά διαβατήρια. Δημοσιογράφος της telegraph προσποιήθηκε τον μετανάστη και με έναν αριθμό που υπάρχει στο σχετικό γκρουπ στο FB κανόνισε να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα, με πλαστό συριακό διαβατήριο αξίας… 2.000£!

Εν συνεχεία ένας ρεπόρτερ, προσποιήθηκε τον Αιγύπτιο και συνομίλησε με τον υπεύθυνο της σελίδας και λαθρέμπορο και ρώτησε κατά πόσο θα ήταν εύκολο να περάσει στην Ευρώπη σαν Αιγύπτιος μετανάστης.

«Για εμάς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αλλά το πρόβλημα υπάρχει στην Ευρώπη», απάντησε ο λαθρέμπορος. «Το ταξίδι διαρκεί ακριβώς μία ώρα και είναι ασφαλές. Είναι μια φουσκωτή βάρκα, μια λέμβος, δεν βουλιάζει».

Ετσι λοιπόν, προσφέρθηκε να παραλάβει τον ρεπόρτερ από την Σμύρνη και να τον μεταφέρει στη Μυτιλήνη για 800 λίρες ανά άτομο, με την τιμή για παιδιά κάτω των 10 να είναι στην μισή τιμή. Το σημείο συνάντησης θα είναι στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί στη Σμύρνη.

Ο ρεπόρτερ ανησυχούσε πως όταν θα περνούσε στην Ελλάδα, οι αρχές θα τον έστελναν πίσω και ρώτησε αν υπήρχε δυνατότητα να παραλάβει πλαστό συριακό διαβατήριο.

Και αμέσως ήρθε η απάντηση: "Είναι πιθανό, αλλά θα σου κοστίσει πολύ – περίπου $1.500 έως $2.000 (£1.000 – £1.300). Δεν είναι εγγυημένο ότι θα λειτουργήσει, καθώς μιλάμε για πλαστά έγγραφα, οπότε υπάρχει ο κίνδυνος να σε ανακαλύψουν". 

Άλλοι όμως λαθρέμποροι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είναι πιο σίγουροι για αυτές τις δουλειές, καθώς έχουν κλέψει, εν μέσου χάους στην Συρία, διαβατήρια από κυβερνητικά κτίρια καθώς και τα μηχανήματα για την επεξεργασία τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι μία φωτογραφία, για να τους κάνει να ξεχωρίζουν από τους πραγματικούς Σύρους, άδειες οδήγησης και επίσης ταυτότητες.

Η συγκεκριμένη πλατφόρμα στο facebook, που αποκαλείται »ΤΗΕ TRAVELLERS», έχει πάνω από 120.000 μέλη και τα μέλης της ομάδας προέρχονται από όλο τον αραβικό κόσμο, όπως από τον Λίβανο, την Αίγυπτο, τη Συρία, το Ιράκ, την Ιορδανία και την Αλγερία.

Γνήσιοι Σύροι, προειδοποιούν πως ακόμη και τρομοκράτες εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να ταξιδέψουν στην Ευρώπη. Πρόσφατα στη Βουλγαρία, μία μόνο από τις χώρες όπου περνούν μετανάστες, κατασχέθηκαν πάνω από 10.000 πλαστά συριακά διαβατήρια.

Μία πρόσφυγας που ονομάζεται Rita και η οποία εργαζόταν κάποτε σε ένα τουριστικό γραφείο στη Δαμασκό, δήλωσε: «Όλοι οι άνθρωποι προσποιούνται ότι είναι από τη Συρία. Μπορείτε να αγοράσετε Συριακά διαβατήρια σε πολλά μέρη: στην Ελλάδα, στα Σκόπια, τη Σερβία και την Τουρκία».

Ο Elias, ένας 18χρονος από το Al-Hasakah της Συρίας δήλωσε τα εξής: "Μπορείτε να αγοράσετε ένα συριακό διαβατήριο για 200 ή 300 ευρώ. Ιρακινοί τα πωλούν στην Κωνσταντινούπολη σε μυστικές τοποθεσίς. Υπάρχουν άνθρωποι από το Ιράκ, την Ιορδανία, την Αίγυπτο που προσποιούνται ότι είναι από την Συρία".

Η πλειονότητα των παραποιημένων διαβατηρίων προέρχεται από την συριακή πόλη Ράκα, που αποτελεί το προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Frontex, Φαμπρίς Λεγκέρι σε δηλώσεις που είχε κάνει τον Δεκέμβρη του 2015, οι μετανάστες χρησιμοποιούν πλαστά συριακά έγγραφα για να ενισχύσουν τις πιθανότητες να γίνουν δεκτοί στην Ευρώπη ως πρόσφυγες.

Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε το εξής. Μεγάλο ποσοστό των Σύρων, ή όσων δηλώνουν Σύροι δεν είναι γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι, που πιθανόν να έγιναν πρόσφυγες λόγω του πολέμου ή να καταδιώκονται από το »καθεστώς Άσαντ», όπως συνηθίζουν να αποκαλούν τα συστημικά Μ.Μ.Ε. τη νόμιμη κυβέρνηση της Συρίας. Αντίθετα, είναι νέοι σε ηλικία άνδρες, ντυμένοι με ακριβά ρούχα, που διαθέτουν τα πιο σύγχρονα και ακριβά κινητά τηλέφωνα. Επίσης, διαθέτουν αρκετά χρήματα, πέραν όσων κατέβαλαν ήδη στους διακινητές τους.

Ενδεικτική είναι η έρευνα που έγινε πριν λίγες μέρες, από την εταιρία δημοσκοπήσεων ΚΑΠΑ Research, με ερωτώμενους μετανάστες που βρίσκονται στην χώρα μας η οποία βγάζει πολλά συμπεράσματα, όπως για παράδειγμα, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των »προσφύγων» είναι άνδρες (73,8%) και νέοι (72,2% έως 35 ετών) και ότι επίσης μεγάλη πλειοψηφία των εκ Συρίας προερχομένων αποδίδει την ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τους κυρίως στο »καθεστώς»/στην κυβέρνηση (56,6%) και πολύ λιγότεροι στη δράση των τζιχαντιστών του ISIS (36,3%), άρα οι περισσότεροι είναι -τουλάχιστον- συμπαθούντες των ισλαμιστών! Περισσότερα εδώ.


Ενώ άλλη μια δημοσκόπηση που έκανε η public issue είναι διαφωτιστική τόσο για το μεταναστευτικό όσο και για τις ΜΚΟ, κάτι που φυσικά σημαίνει πως όλο και περισσότεροι Ελληνες παρά την προπαγάνδα κυβέρνησης και ΜΜΕ, αργά, αλλά σταθερά ξυπνά από τον λήθαργο και δείχνει να αντιλαμβάνεται πως αυτές οι τεράστιες ροές λαθρομετανστών, αποτελούν τον νούμερο ένα κίνδυνο για την χώρα.

Ανδρέας Μουτζουρούλιας
Φοιτητής Πολιτικών Επιστημών, Blogger
Πηγή iThesis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και δηλώνει πως η Ρωσία δεν μπορεί να βοηθήσει!

Ο Ερντογάν ξαναχτυπά απειλώντας ανοιχτά την Αρμενία και τον Αρμένιο πρόεδρο προσωπικά, αλλά και αφήνοντας σαφείς αιχμές κατά της Μόσχας.

Ο Ερντογάν δεν άντεξε στον πειρασμό να σχολιάσει τις δηλώσεις του Αρμένιου ομολόγου του Σερζ Σαργκασιάν, ο οποίος είχε πει ότι η Αρμενία, αν χρειαστεί, είναι έτοιμη να πολεμήσει κατά του Αζερμπαϊτζάν.

«Η Αρμενία παίζει με τη φωτιά», απεφάνθη ο νέος Πορθητής. «Πάνω από 100.000 Αρμένιοι ζουν στην Τουρκία, μερικοί χωρίς άδεια παραμονής. Τους ανεχόμαστε. Επίσης προσέχουμε τους αρμενικής καταγωγής πολίτες της Τουρκίας. Αυτά δείχνουν πόσο φιλικά αντιδρά η Τουρκία. Ωστόσο η Αρμενία δεν τα βλέπει όλα αυτά», είπε ο Ερντογάν.

«Όμως η κατάσταση είναι τώρα ξεκάθαρη. Το Αζερμπαϊτζάν επικράτησε στις συγκρούσεις που σημειώθηκαν και ακόμα και η Ρωσία δεν μπορούσε να υποστηρίξει, ανοικτά, την Αρμενία. Παρά τις αρμενικές δηλώσεις, οι απώλειες των Αρμενίων ήταν μεγάλες και τους έχουν προκαλέσει φόβο», τόνισε.

«Το Αζερμπαϊτζάν υπερέχει στρατιωτικά και πληθυσμιακά της Αρμενίας. Το Αζερμπαϊτζάν δεν είναι ούτε Γεωργία, ούτε Ουκρανία. Η Ρωσία δεν μπορεί να επιτύχει εκεί τα αποτελέσματα που πέτυχε στην Ουκρανία. Ουσιαστικά πέτυχε μόνο στην Κριμαία γιατί οι Τάταροι εκεί είναι λίγοι», είπε ο σουλτάνος επιτιθέμενος και στη Μόσχα, σημάδι ίσως πως οι απόπειρες επαναπροσέγγισης δεν εξελίχθηκαν θετικά για αυτόν.

Πηγή MIgnatiou με πληροφορίες από Υenisafak


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πως ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται πλέον στη συνείδηση του μέσου πολίτη

Οποιος και αν έκανε την υποκλοπή των διαλόγων Τόμσεν - Βελκουλέσκου τώρα δικαιώνεται. Η εμμονή του ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ να ζητά από την κυβέρνηση νέα προληπτικά μέτρα λιτότητας, τα οποία δεν είναι ανεκτά ούτε από την πλειοψηφία της στη Βουλή ούτε από την κοινωνία, παρατείνει τη διαπραγμάτευση, αυξάνει την αβεβαιότητα και δίνει στους πολίτες την αίσθηση ότι ο στόχος του υπερεθνικού αυτού οργανισμού είναι η συμφωνία υπό την απειλή πιστωτικού γεγονότος. Τυπικά, λοιπόν, ο Τσίπρας έχει δίκιο να ζητά έκτακτη Σύνοδο Κορυφής με αίτημα την τήρηση της συμφωνίας του περασμένου Ιουνίου. Τυπικά.

Ουσιαστικά, όμως, έχει; Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: Τήρησε η κυβέρνηση τη συμφωνία του Ιουνίου; Εκείνη λέει «ναι». Αν, ωστόσο, μπει κανείς στον κόπο να τη διαβάσει ξανά και να σημειώσει στο καρνέ του τα χρονοδιαγράμματα που περιλαμβάνονται σε αυτήν, θα συμπεράνει αμέσως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σπατάλησε έναν ολόκληρο χειμώνα, επτά μήνες, προκειμένου να εκτονώσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να φθείρει το πεζοδρόμιο. Επτά μήνες, δύο παρατάσεις, νέο ριμέικ αγωνίας. Υποτίθεται ότι το σχέδιο πέτυχε. Η ατμόσφαιρα στην κοινοβουλευτική συζήτηση για το Ασφαλιστικό ήταν εξαιρετικά ήπια για τέτοιας έντασης νομοθέτημα. Υποτίθεται ότι στρατηγικός στόχος του πρωθυπουργού είναι ένας νέος συσχετισμός με απομάκρυνση του Ταμείου από τη διαπραγμάτευση. Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται την αβεβαιότητα του Brexit (αν και θα έπρεπε να διερωτάται μη τυχόν αξιοποιείται ως ο χρήσιμος ηλίθιος για να χρεωθούν οι Ελληνες τη διάλυση της Ευρώπης).

Οσα υποτίθεται και αν υπάρχουν, υπάρχει κάτι ακόμη: Συμφωνήσει δεν συμφωνήσει ο Τσίπρας με την Ευρώπη, φύγει δεν φύγει το Ταμείο, κάνει δεν κάνει εκλογές, σχηματίσει δε σχηματίσει κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι χωρίς εκλογές (το πιθανότερο), το βέβαιον είναι ότι αυτή η κυβέρνηση καταγράφεται σταδιακά στη συνείδηση του μέσου πολίτη ως παράγων ανωμαλίας· φορέας διαρκούς αποσταθεροποίησης· κόμμα που σου διαλύει τη ζωή και δεν σε αφήνει να ησυχάσεις· κράτος που δεν σου επιτρέπει να κάνεις προγραμματισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά, ήταν η περιέργεια του Ελληνα αν μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικά. Και η περιέργεια αυτή άρχισε να του φεύγει, γιατί διαπιστώνει πλέον ότι το «διαφορετικά» είναι μόνο χειρότερα. Πολιτικά δεν ξέρω ακριβώς τι σημαίνει αυτό, φίλος επικοινωνιολόγος μού προέβλεψε εις ανύποπτον στιγμήν ότι η κυριαρχία της Αριστεράς προϋποθέτει μια ηττημένη χώρα. Μπορεί. Οικονομικά και κυρίως κοινωνικά, πάντως, ξέρω. Η Ελλάς μπορεί να διαλυθεί άνετα σε βάθος χρόνου σε συνθήκες σχετικής πολιτικής σταθερότητας.

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στα χέρια βουλευτές του Ερντογάν με Κούρδους

Διαπληκτισμοί ανάμεσα σε βουλευτές του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και της φιλοκουρδικής αντιπολίτευσης καθυστέρησαν τις προσπάθειες να εγκριθεί η νομοθεσία για τη συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Ένωση για το μεταναστευτικό, με αποτέλεσμα το κοινοβούλιο να διακόψει τις εργασίες του μέχρι τη Δευτέρα.

Βουλευτές αντάλλαξαν γροθιές και σπρωξίματα χθες βράδυ στην τουρκική Εθνοσυνέλευση κατά τη διάρκεια έντονου διαπληκτισμού που προκλήθηκε όταν έγινε αναφορά στις επιχειρήσεις που διεξάγει ο στρατός εναντίον των Κούρδων μαχητών στην νοτιοανατολική Τουρκία, περιοχή που κατοικείται κυρίως από Κούρδους.

Έπειτα από αυτή τη συμπλοκή, ο προεδρεύων ανακοίνωσε κατά το τέλος της χθεσινής συνεδρίασης πως το κοινοβούλιο δεν θα συνέλθει σε ολομέλεια πριν από τη Δευτέρα 2 Μαΐου.

Οι βουλευτές επρόκειτο να επεξεργαστούν αύριο και μεθαύριο τη νομοθεσία που απαιτείται έτσι ώστε οι Τούρκοι να ταξιδεύουν στην Ευρώπη χωρίς θεώρηση διαβατηρίου (βίζα), ένα σημαντικό μέρος της συμφωνίας στην οποία κατέληξε η Άγκυρα με την Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να ανακοπεί η ανεξέλεγκτη μεταναστευτική ροή στην Ευρώπη.

Οι Βρυξέλλες σκοπεύουν να προτείνουν την κατάργηση της βίζας για τους τούρκους πολίτες στις 4 Μαΐου, όμως συναντούν έντονες αντιδράσεις από ορισμένα κράτη-μέλη της ΕΕ. Η ΕΕ έχει πει πως η Τουρκία ανταποκρίνεται πλήρως σε λιγότερο από το 50% των 72 κριτηρίων και ότι οι προϋποθέσεις που θέτει (για την άρση της θεώρησης διαβατηρίου) δεν θα μετριαστούν.

Οι διαπληκτισμοί ξέσπασαν όταν ο βουλευτής Φερχάτ Εντζού, του φιλοκουρδικού Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (HDP), αναφέρθηκε στις δολοφονίες αμάχων κατά τις επιχειρήσεις που διεξάγει ο στρατός εναντίον μαχητών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Χιλιάδες μαχητές και εκατοντάδες μέλη της δυνάμεων ασφαλείας και άμαχοι έχουν σκοτωθεί αφότου το PKK επανέλαβε το αντάρτικο το περασμένο καλοκαίρι, έπειτα από εκεχειρία δυόμιση ετών.

ΑΠΕ-ΜΠΕ-Ρόιτερς, Άγκυρα, Τουρκία
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γ. Κοντογιώργης

Η κοινωνία απορρίπτοντας την εκφυλισμένη εκφορά της μοναρχευομένης ολιγαρχίας δεν απορρίπτει τη δημοκρατία. Αυτήν φρόντισε η κομματική νομενκλατούρα να την εκτοπίσει από τη νεοτερικότητα, μεταβάλλοντας τη γη σε «πλανήτη των πιθήκων»

Τέτοια παραχάραξη των εννοιών δεν ξέρω αν έχει γνωρίσει άλλη φορά η Ιστορία και διακινείται από την εμπροσθοφυλακή των ιδεολόγων της άρχουσας Αριστεράς και την εν γένει κρατική διανόηση. Ο πρωθυπουργός είναι μονάρχης με θητεία που κατέχει όλες τις εξουσίες και όλα τα προνόμια και ασυλίες που είχε ο απολυταρχικός μονάρχης. Αν συγκρίνει κανείς το πολιτικό σύστημα της απολυταρχίας και το πολιτικό σύστημα που υπάρχει σήμερα, θα διαπιστώσει ότι είναι ως προς τη φύση του ένα και το αυτό.

Μας λένε ότι το σημερινό σύστημα είναι αντιπροσωπευτικό. Αν ήταν αντιπροσωπευτικό, δεν θα ο ίδιος ο πρωθυπουργός και εντολέας και εντολοδόχος, δηλαδή πολιτικά κυρίαρχος. Το σύστημα της πολιτικής κυριαρχίας είναι απολυταρχικό. Και σε κάθε περίπτωση, οφείλουν κάποτε οι ιδεολόγοι της μοναρχευομένης ολιγαρχίας να συνομολογήσουν ότι αντιπροσώπευση και δημοκρατία είναι δύο φύσει αντιλεκτικά συστήματα. Δεν γίνεται μια πολιτεία να είναι συγχρόνως και αντιπροσωπευτική και δημοκρατική. είναι και τα δύο. Και εν πάση περιπτώσει, το σημερινό σύστημα δεν είναι ούτε αντιπροσώπευση ούτε δημοκρατία. Ο ισχυρισμός μάλιστα ότι η νεοτερικότητα πέτυχε το απόλυτο θαύμα να εφεύρει την πολιτεία στην οποία συνευρίσκονται η αντιπροσώπευση και η δημοκρατία, τη στιγμή που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, είναι «παρά φύσιν» ασελγής, προσβάλει την ανθρώπινη νοημοσύνη.

Όταν επομένως η κοινωνία των πολιτών απορρίπτει τον λεγόμενο «κοινοβουλευτισμό», δεν απορρίπτει τη δημοκρατία ή την αντιπροσώπευση, διότι δεν υπάρχουν, αλλά το συντηρητικό ιδιώνυμο της εποχής μας, δηλαδή την μοναρχευομένη ολιγαρχία εξ αιτίας της οποίας έχει περιέλθει σε δεινή κατάσταση και της απαγορεύει τη μετάβαση στο μέλλον της προόδου.

Η «Αριστερά», καλό θα ήταν να μην εκτίθεται, χρεώνοντας με «συντηρητικά αντανακλαστικά» την κοινωνία και τη στροφή της προς τη Δεξιά και μάλιστα προς την «Άκρα Δεξιά». Να ομολογήσει ότι στο μέτρο που η ίδια έγινε παρακολούθημα της Δεξιάς, και όλο το πολιτικό/κομματικό φάσμα μοιάζει σαν μια σταγόνα νερού, η κοινωνία δεν διακρίνει, δικαίως, κάποια διαφορά ανάμεσα στην όποια αριστερά και στην όποια δεξιά ή ακροδεξιά.

Η Αριστερά στη εξουσία απέδειξε ότι αντιμάχεται εξίσου αν όχι περισσότερο την κοινωνία, περιφρονεί την βούλησή της και την βλάπτει στον πυρήνα της ανθρωποκεντρικής της υπόστασης. Αυτή και όχι η Δεξιά αποκάλεσε «όχλο» τον αντίλογο της κοινωνίας που δεν στοιχίζεται συντεταγμένα ως αγέλη πίσω από τις κομματικές νομενκλατούρες.

(«Ο πλανήτης των πιθήκων» είναι ένα κινηματογραφικό έργο πολύ παραστατικό των όσων συμβάινουν σήμερα. Αξίζει να το δεί κανείς….)
(Από την παρουσίαση του βιβλίου του Γ.Κοντογιώργη, Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά, πρόσφατα στον Ιανό).

Πηγή Γ. Κοντογιώργης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ελληνικό αλιευτικό στις Οινούσσες παρενόχλησαν σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής τη στιγμή που βρισκόταν εντός των Ελληνικών υδάτων

Το περιστατικό εκτυλίχθηκε στις 12.30 περίπου, το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης, Στην περιοχή, όπως αναφέρει το militaire.gr έσπευσε πλωτό του Λιμενικού Σώματος της Τουρκίας, το οποίο ζήτησε από το αλιευτικό μας να απομακρυνθεί.

Στην περιοχή βρίσεκται η κανονιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού «ΑΗΤΤΗΤΟΣ».

Λίγη ώρα αργότερα, στα περιστατικά προκλητικότητας των γειτόνων ήρθε να προστεθεί, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, και υπερπτήση των Τούρκων πάνω από το νησί.

Η Άγκυρα δέσμευσε εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου για στρατιωτικές ασκήσεις

Σε μια νέα πρόκληση στο Αιγαίο προχώρησε η Άγκυρα, καθώς ανακοίνωσε ότι δεσμεύει εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές για στρατιωτικές ασκήσεις.
Μάλιστα, δύο τουρκικά μαχητικά έκαναν υπερπτήσεις πάνω από τη νήσο Ρω την ώρα που επισκεπτόταν το νησί ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Ευάγγελος Αποστολάκης.

Όπως αναφέρει το Mega, η υπερπτήση διήρκησε 15 λεπτά και σημειώθηκαν επτά εμπλοκές, 39 παραβιάσεις και 18 παραβάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου.

Κλιμακώνει την πολιτική της έντασης στο Αιγαίο η Άγκυρα καθώς ανακοίνωσε ότι δεσμεύει εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές για στρατιωτικές ασκήσεις ενώ την ίδια ώρα δυο τουρκικά μαχητικά έκαναν υπερπτήσεις πάνω από τη νήσο Ρω την ώρα που επισκεπτόταν το νησί ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ.

Η υπέρπτηση διήρκεσε 15 λεπτά, ενώ την ίδια ώρα σημειώνονταν 7 εμπλοκές, 39 παραβιάσεις, 18 παραβάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου. Παράλληλα, το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης δυο σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής πέρασαν στα ελληνικά χωρικά ύδατα κοντά στις Οινούσσες στο βόρειο Αιγαίο όπου βρίσκεται κανονιοφόρος του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και τους ζήτησε αμέσως να απομακρυνθούν.

Το τουρκικό ναυτικό ανακοίνωσε ότι μετά το Πάσχα θα κάνει στρατιωτικές ασκήσεις στα διεθνή ύδατα μεταξύ Λέσβου, Χίου, Ψαρρών και Σκύρου, δεσμεύοντας μεγάλη περιοχή στο κεντρικό Αιγαίο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί κινήθηκε τώρα η Μόσχα;

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Αν και θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει νομοτέλεια τη σταδιακή εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στους Τούρκους και τους Ρώσους, παρά τη βαρύτητα του τουρκικού ατοπήματος με την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού Sukhoi Su-24 στη Συρία, αυτό που έχει σημασία είναι οι σκοπιμότητες που υπηρετεί αυτή η πρωτοβουλία, καθώς φαίνεται πως ελήφθη από την πλευρά της Μόσχας, αν πιστέψει κανείς τους συγκρατημένα αισιόδοξους Τούρκους κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι δεν κρύβουν την ανακούφισή τους.

Όπως μεταδίδουν τουρκικά μέσα, σε εξέλιξη βρίσκεται επίσκεψη στη Μόσχα τουρκικής κυβερνητικής αντιπροσωπείας από το υπουργείο Γεωργίας και Τροφίμων, η οποία θα έχει επαφές με εκπροσώπους της ρωσικής επιτροπής επιθεώρησης αγροτικών προϊόντων. Υπενθυμίζεται, ότι ένας από τους τομείς που επλήγησαν εξαιτίας των ρωσικών αντιποίνων για την κατάρριψη, ήταν αυτός των εξαγωγών φρούτων και λαχανικών.

Θα μπορούσε κανείς να εκτιμήσει, ότι η ζημιά από τις κυρώσεις αυτές αποδείχθηκε μεγαλύτερη για τη ρωσική οικονομία από ότι για την τουρκική, οπότε οι Ρώσοι έκαναν το πρώτο βήμα, ιδίως μετά τη σύλληψη του δολοφόνου του Τούρκου πιλότου, ενός Γκρίζου Λύκου, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε… αρνάκι και έστειλε επιστολή – προφανώς υπαγορευμένη – στην εκπρόσωπο του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, ζητώντας ειρήνευση…

Η κατάσταση ωστόσο μοιάζει πολύ περισσότερο περίπλοκη και η ρωσική ενέργεια φαίνεται πως στοχεύει να εξασφαλίσει τη δυνατόν μεγαλύτερη ευελιξία εν όψει της απόπειρας διπλωματικής διευθέτησης του θέματος της Συρίας, σε μια χρονική συγκυρία όπου όλοι πραγματοποιούν τις κινήσεις τους στη σκακιέρα της περιοχής.

Η κατάσταση στη Συρία δεν εξελίσσεται καλά και οι δυο πλευρές προβαίνουν σε κινήσεις επανατοποθέτησης των στρατιωτικών τους δυνάμεων, οι Αμερικανοί ανακοινώνουν την ανάπτυξη πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία και αύξηση δυνάμεων, οι Ρώσοι έχουν ήδη προωθήσει σημαντικά στοιχεία πυροβολικού κοντά στο Χαλέπι, ενώ έχει προαναγγελθεί και η έλευση του αεροπλανοφόρου «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ» στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα ενισχύσει θεαματικά τη ρωσική αεροπορική ισχύ, καθώς θα φιλοξενεί τρεις διαφορετικούς τύπους – περί τα 40 σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις – μαχητικών αεροσκαφών, καλύπτοντας όλο το φάσμα των αεροπορικών αποστολών.

Τούτων λεχθέντων, η επανάληψη των συγκρούσεων θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ορατό ενδεχόμενο, εάν οι δυο πλευρές, κυρίως η Μόσχα και η Ουάσιγκτον, δεν κατορθώσουν να βρουν έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή, επί του οποίου να οικοδομήσουν τις βάσεις της συνύπαρξής τους στην περιοχή. Καθεμιά πλευρά επιχειρεί να πειθαναγκάσει την άλλη να αποδεχθεί τις «κόκκινες γραμμές» που έχουν τεθεί, μια διαδικασία που πάντα κρύβει τον κίνδυνο κάθετης κλιμάκωσης.

Στη διπλωματική εικόνα θα πρέπει να υπολογιστούν επιπρόσθετα, οι ενδείξεις ψύχρανσης των σχέσεων ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Ρωσία, καθώς επίσης και η αναζωπύρωση του μετώπου στον Καύκασο και το Ναγκόρνο Καραμπάχ ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία, με την πρώτη χώρα να αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο της Τουρκίας, ως χώρα τουρκογενής, παρά τις αρκετά στενές σχέσεις και με τη Μόσχα, ενώ η Ρωσία έχει επί της ουσίας αναλάβει την εγγύηση της άμυνας της Αρμενίας.

Η Τουρκία από την πλευρά της επιδεικνύει την κλασική της στάση, έχοντας ενοχλήσει τους παραδοσιακούς δυτικούς της συμμάχους, αφού δε συνεργάζεται ομαλά εάν δεν πετύχει τους στόχους της και κυρίως αυτόν της αποτροπής εμφάνισης κάποιας κουρδικής οιονεί κρατικής οντότητας που θα αλλάξει τα δεδομένα στον τομέα της ασφάλειας στην περιοχή.

Κατά συνέπεια, η Ρωσία, χαλαρώνοντας τη στάση της απέναντι στην Τουρκία, επιχειρεί αφενός να εκμεταλλευτεί την τάση της τουρκικής διπλωματίας να εκμεταλλεύεται κάθε δυνατή τακτική συμμαχία. Στρεφόμενη και προς τη Μόσχα για να εκβιάσει εμμέσως αποδοχή των θέσεών της από τη Δύση, δίνει στους Ρώσους τη δυνατότητα να αποσταθεροποιήσουν το δυτικό «στρατόπεδο» στην περιοχή, πλήττοντας τη συνοχή του.

Ενδεχόμενο άλλο κίνητρο είναι η αποκατάσταση της επικοινωνίας ώστε τα αποτρεπτικά μηνύματα να διαβιβάζονται στο πλαίσιο της πολιτικής «καρότου και μαστιγίου». Οι δυνάμεις που συγκεντρώνονται από τη Δύση σταδιακά αυξάνονται, ενώ αίσθηση για τον συμβολισμό της πέραν της ουσιαστικής σημασίας, έχει προκαλέσει η προσθήκη άλλων 250 Αμερικανών στρατιωτών στην περιοχή της Βόρειας Συρίας.

Είναι πιθανό οι Ρώσοι να ποντάρουν σε μια κατά κάποιον τρόπο επανάληψη όσων έγιναν το 2003, όταν και η Τουρκία δε δίστασε να απαγορεύσει στις αμερικανικές δυνάμεις να εισβάλουν από τον βορρά στο Ιράκ για να ανατρέψουν τον Σαντάμ Χουσεΐν.

Δηλαδή, να αποθαρρύνουν και να αποτρέψουν σε διπλωματικό επίπεδο την τουρκική στρατιωτική ενεργοποίηση, με τον ρόλο του καρότου, μεταξύ άλλων, να παίζουν οι οικονομικές σχέσεις και αυτόν του μαστιγίου η ενίσχυση των Κούρδων και συνολικότερες ενέργειες αποσταθεροποίησης. Ταυτόχρονα όμως, εξουδετερώνει και την τουρκική απόπειρα να διεκδικεί ολοένα και περισσότερα, αξιοποιώντας το επιχείρημα του «ρωσικού κινδύνου».

Παράλληλα, η Μόσχα προσεγγίζοντας εκ νέου την Τουρκία, επιχειρεί να πλασαριστεί ενώπιον του ενδεχομένου εξομάλυνσης των σχέσεων της Άγκυρας με τους Ισραηλινούς, αφού όλα δείχνουν ότι στο ζήτημα της Συρίας τα συμφέροντα των δυο χωρών συμπλέουν σε σημαντικό βαθμό, παρά την ειδική σχέση που έχει αναπτύξει το Ισραήλ με το κουρδικό στοιχείο εν γένει.

Βρισκόμαστε σε μια φάση όπου όλοι μιλούν με όλους, έστω κι αν δεν το ομολογούν. Κάποιες αμερικανικές ενέργειες που έδειχναν πρόθεση να χωρίσουν τη Συρία σε σφαίρες επιρροής με σκοπό να ελεγχθεί η κατάσταση στο έδαφος από την κάθε δύναμη που θα είχε την ευθύνη μιας περιοχής, μας επιστρέφουν κάπως σουρεαλιστικά, στην εποχή της Κοινωνίας των Εθνών, του προδρόμου του ΟΗΕ και του συστήματος των «εντολών» (mandates) που εισήγαγε στην περιοχή, εν όψει καθορισμού των συνόρων.

Οι Ρώσοι, είναι φανερό ότι δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από το συγκεκριμένο «παιχνίδι». Και όπως είναι γνωστό, σε τέτοιες καταστάσεις, η Μόσχα επιχειρεί να ελέγξει την κατάσταση, κινούμενη ως ταύρος εν υαλοπωλείο, ο αντίπαλος δεν μπορεί να σε αφήνει να το κάνεις στο διηνεκές και κάπου εκεί ο κίνδυνος μεγιστοποιείται…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου