Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Μαΐ 2015

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου

Μπορεί η Αθήνα να «εκβιάσει» τους δανειστές; Η απάντηση εμπεριέχεται ξεκάθαρα στη χθεσινή έκθεση της ΕΚΤ, η οποία μπορεί να παρουσιάστηκε επιλεκτικά από τα συστημικά ΜΜΕ -για λόγους προφανούς, και πάντα απροκάλυπτης, σκοπιμότητας- αλλά, στην πραγματικότητα, δείχνει έντρομη, είναι η αλήθεια, τα όπλα της Ελληνικής Κυβέρνησης:

«Αν δεν υπάρξει γρήγορα συμφωνία που να οδηγεί σε αποκλιμάκωση της κρίσης, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να αυξηθεί το κόστος δανεισμού για την υπόλοιπη περιφέρεια. Οι αντιδράσεις των χρηματοπιστωτικών αγορών γύρω από τις εξελίξεις στο ελληνικό ζήτημα έχουν αποσιωπηθεί μέχρι σήμερα, όμως, αν δεν επέλθει συμφωνία, ο κίνδυνος να υπάρξει ανοδική προσαρμογή των ασφαλίστρων κινδύνου, που απαιτούνται για τα ευάλωτα κράτη της ζώνης του ευρώ, θα μπορούσε να υλοποιηθεί», προειδοποιεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην εξαμηνιαία έκθεση της για την χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, Βίτορ Κονστάνσιο, εκτίμησε ότι «δεν υπάρχει γενικευμένη υπερβολική αποτίμηση περιουσιακών στοιχείων στις ευρωπαϊκές αγορές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κίνδυνοι. Η βασική απειλή είναι η πιθανότητα αντιστροφής της αποτίμησης των περιουσιακών στοιχείων (…) η οποία θα προκαλούσε κεφαλαιακές απώλειες και θα παρακώλυε την ανάπτυξη, αν συνέβαινε”.

Με άλλα λόγια, η ΕΚΤ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να περιγράφει με τεχνικούς όρους, πώς είναι να «χορεύουν πεντοζάλι οι αγορές «, όπως είχε προβλέψει προεκλογικά από την Κρήτη ο Αλέξης Τσίπρας και τόσο λοιδορήθηκε -και λοιδορείται ακόμη- από τους εντεταλμένους της απαξίωσης…

Αλλά, ο κ. Κονστάνσιο μας είπε και κάτι ακόμη: ότι « δεν υπάρχει προφανής σύνδεση μεταξύ αθέτησης πληρωμής ενός δανείου που έχει λάβει η Ελλάδα και της χρεοκοπίας των ελληνικών τραπεζών. Οι ελληνικές τράπεζες εξακολουθούν να είναι φερέγγυες».

Μπα τι λέτε; Μπορεί, λοιπόν, η Ελλάδα να προχωρήσει σε στάση πληρωμής του χρέους και αντί να κατέβει ο στρατός να φυλάει τα ΑΤΜ, όπως ονειρεύονται ο Πάγκαλος, η Ντόρα, ο Άδωνις και ο μικρός Σταυράκης, να φιλάει ο κόσμος σταυρό -ή ο,τι άλλο θεωρεί ιερό, τέλος πάντων- που ένας τύπος σήκωσε ανάστημα στο διευθυντήριο των Βρυξελλών;

Μπορεί, λένε οι τεχνικοί του χρήματος. Μπορεί, λέει και ο ΟΗΕ, μπορεί, λένε και διακεκριμένοι επιστήμονες με διεθνές κύρος. Ο Σεφάς Λουμίνα, ανεξάρτητος εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για το εξωτερικό δημόσιο χρέος, και ο Ολιβιέ ντε Σούτερ, πρώην ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για το Δικαίωμα στην Τροφή, μιλούν στο δεύτερο ντοκιμαντέρ της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος και θυμίζουν την πρόσφατη απόφαση του ΟΗΕ: «Βάσει του διεθνούς δικαίου, μια δανειακή σύμβαση μπορεί να θεωρηθεί άκυρη σε τουλάχιστον δυο περιπτώσεις: όταν η συμφωνία υπογράφηκε σε καθεστώς εξαναγκασμού και όταν η αποπληρωμή των δανείων υπονομεύει την ικανότητα του κράτους να εκπληρώνει τις πρωταρχικές του υποχρεώσεις απέναντι στον πληθυσμό.»

Κάτι, επίσης, έχει υπόψη του και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που, στην πρόσφατη συνάντησή του με τον Πάνο Σκουρλέτη, διαμήνυσε ότι «το σημαντικότερο όπλο που έχουμε στη διαπραγμάτευση, είναι ότι οι προτάσεις μας προς τους εταίρους, και ιδίως προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είναι υποχρέωση της Ελλάδας, η οποία απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο».
Ε, γιατρέ μου; Τι λες κι εσύ; Άσε, μη μου πεις…

Τα είπε όλα ο Μπρέχτ, τον προηγούμενο αιώνα, στις εμβληματικές Ιστορίες του κ. Κόυνερ: «Πρόσεξα, είπε ο κ. Κ., ότι κάνουμε πολλούς να τρομάζουν με τη θεωρία μας, επειδή βρίσκουμε στο κάθε ερώτημα και μιαν απάντηση. Δε θα μπορούσαμε, για το καλό της προπαγάνδας, να κάνουμε έναν κατάλογο των ερωτημάτων που μας φαίνονται τελείως αναπάντητα;».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη

Το τραγικό δεν είναι να φοβάσαι για αυτό που δεν ξέρεις ότι έρχεται, αλλά για αυτό που είσαι σίγουρος ότι έρχεται. Δεν θα είναι η πείνα, η μη παροχή νοσηλευτική κάλυψης, η αγωνία αν θα μπορέσεις να πληρώσεις τον φόρο του σπιτιού ή τους λογαριασμούς ηλεκτρικού και νερού. Όσοι δεν έχουν περάσει τα τελευταία 5 χρόνια αυτό το στάδιο καλό θα είναι να πάρουν συμβουλές από αυτούς που έχουν μάθει πλέον να ζουν κατ' αυτόν τον τρόπο. Αυτό που έρχεται και είναι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η συνήθεια της καθημερινής κατάντιας.

Η κοινοποίηση της αλήθειας δεν είναι αντιπολιτευτική στάση στην οποιαδήποτε κυβέρνηση, ούτε καν ένδειξη αηδίας για τα τσογλάνια που έφεραν την χώρα στην σημερινή δεινή θέση. Ο νοήμων πολίτης δεν έχει χρόνο να ασχολείται με βουλευτές και πολιτικάντηδες. Με έμμισθους κατοχικούς βουλευτές όλων των αποχρώσεων που δεν υποδέχτηκαν κλητήρα στο σπίτι τους με χαρτί εξώσεων ή κατάσχεσης, δεν πήραν χαρτί από το ΚΕΑΟ για χρέη με την απειλή κυρώσεων, ούτε φόρεσαν χειροπέδες για μη καταβολή ΦΠΑ 500 ευρώ, ούτε σήκωσαν κάσα αυτόχειρα οικείου, ούτε καν ασχολούνται με τους λογαριασμούς χιλιάδων ευρώ που λαμβάνουν οι υπηρέτες τους και εξοφλούν χωρίς καν να σταθούν στην ουρά. Αυτοί όλοι μέσα στην Βουλή (μηδενός εξαιρουμένου) και όλοι οι κομματικοί τους υπάλληλοι (μηδενός εξαιρουμένου) δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Ούτε καν οι ψηφοφόροι τους που στήνονται στα βουλευτικά γραφεία, ακόμα και σήμερα για μια εξυπηρέτηση γλείφοντας τον δήμιο τους, δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτά τα αθύρματα.

Μπαίνουμε στην εποχή της αποδοχής της κατάντιας. Μέχρι τώρα οι μισοί πολίτες έγραφαν καθημερινά εξετάσεις επιβίωσης και οι άλλοι μισοί παρακολουθούσαν τους πρώτους σχολιάζοντας στα καφενεία της γειτονιάς ή της ηλεκτρονικής δικτύωσης "τι κακό έπαθε ο κακομοίρης".

Εντάξει, το κάνατε το κουτσομπολιό, ρίξατε και έναν επικήδειο για τους κρεμασμένους, αυτοπυροβολημένους, τους άστεγους πρώην νοικοκύρηδες, τους καρκινοπαθείς που δεν πρόλαβαν την αξιοπρέπεια πριν το θάνατο λόγω μη ασφαλιστικής κάλυψης! Κάνατε την καλή σας πράξη με "κοινωνικές ομάδες αλληλεγγύης", δώσατε μακαρόνια και κονσέρβες για τα συσσίτια των μητροπόλεων, κάνατε και μια πορεία συμπαράστασης για να λέτε "έκανα ό,τι μπορούσα".

Ό,τι έπαθαν οι "κακομοίρηδες" το έπαθαν. Αυτοί δεν ελπίζουν. Αυτοί έχουν αρχίσει εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια να μάχονται τόσο για την επιβίωση όσο και ενάντια στην κατάντια καταφέρνοντας το απίστευτο: Κράτησαν την αξιοπρέπειά τους ψηλά. Δεν φοβούνται διότι ζουν την πραγματικότητα, δεν ελπίζουν διότι γνωρίζουν ότι αν δεν ήλπιζαν από την αρχή της καταστροφής λίγο πριν την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου, για αυτούς τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο τραγικά όπως εξελίχθηκαν. Είχαν την ελπίδα ότι η κατάσταση δεν θα έφτανε στον πάτο με αποτέλεσμα να ξεφραγκιαστούν για την "ανάπτυξη" και την "πρόοδο" που έταζαν οι τότε κυβερνώντες.

Δυστυχώς έρχεται η σειρά των θεατών όλου αυτού του δράματος να ανέβουν στην σκηνή του θεατρικού "Κατάντια, φτώχεια και ανέχεια". Όσο και να σας κανακεύουν οι κυβερνητικοί και η παρέα των αντιπολιτευόμενων, μετά την επικείμενη Συμφωνία θα σας δίνουν τα 1000 ευρώ που σας έταξαν αλλά θα σας παίρνουν 3000 ευρώ για αυτά που δεν σας έταξαν εφόσον υποχρεούνται να υπογράψουν για την σωτηρία της καλοπληρωμένης θέσης τους, των δανειστών και των επενδυτών. Στην αρχή θα στριμωχτείτε, μετά θα αγανακτήσετε, κατόπιν θα οργιστείτε, σταδιακά θα πέφτετε σε κατάθλιψη και στο τέλος θα το αποδεχθείτε. Το θέμα είναι να μην το αποδεχθείτε. Η αποδοχή σημαίνει κατάντια, η αντίσταση σε αυτή θέλει προετοιμασία εκατομμυρίων στιγμών βασανιστικής απελπισίας.

Σας ομιλούν για ελίτ που πρέπει να πληρώσει τα "σπασμένα" αλλά τόσα χρόνια η ελίτ των πολιτικών όχι μόνο δεν έχασε ένα ευρώ από τα κλεμμένα από την τσέπη των πολιτών, αλλά συνεχίζουν να βάζουν τις λίρες τους σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Κυκλοφορούν με λιμουζίνες, κοιμούνται στα καλύτερα ξενοδοχεία, πάνε στα εξοχικά τους, τρώνε ό,τι τους γουστάρει, το μηνιάτικο μπαίνει παχυλό κάθε μήνα και βγαίνουν στα μπαλκόνια των τηλεοράσεων να σας λένε μπροστά στα μούτρα σας "ότι είναι σάρκα του λαού". Τόσο ηλίθιος είσαι που καμαρώνεις ότι έχεις γεννήσει το κωλόπαιδο που φορά το τελευταίο μοντελάκι του Αρμάνι, την ώρα που εσύ βάζεις μπάλωμα στο παντελόνι ηλικίας 6 ετών αγορασμένο με την σύνταξη του παππού.

Έρχονται τα δύσκολα με φόρα. Ο πυροσβεστήρας ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ τα πήγε θαυμάσια στην πυρόσβεση της οργής του λαού αλλά δυστυχώς για αυτόν το θεατράκι θα κρατήσει μέχρι το τέλος του Καλοκαιριού. Θα ήθελαν να το τραβήξουν κανά δυο χρόνια αλλά οι παγκόσμιες αγορές πιέζουν. Θέλουν επιτέλους το απαλλοτριωμένο χωράφι Ελλάδα να γίνει προσοδοφόρο. Αρκετά το κοιτούσαν, αρκετά έμειναν στα σχέδια επί χάρτου, τώρα πρέπει να κάνουν το ντου.

Αφήστε την αλληλεγγύη και πιάστε στο στόμα σας επιτέλους την φράση κοινωνική συνοχή. Το μόνο όπλο που έχει ένας λαός δεν είναι τίποτε άλλο από το να φυλάει ο κάθενας τα νώτα του άλλου και όχι να τον μαχαιρώνει πισώπλατα για ένα μηνιάτικο και μία σύνταξη που δεν θα την χαίρεται για πάνω από δύο ημέρες.

Αν δεν βάλετε μυαλό κι αν ακόμη νομίζετε ότι ανήκετε στους απυρόβλητους, στους αθανάτους και στο στρατό που θα μισθώνετε για να φυλάει το Κοινοβούλιο, τα εκλογικά κέντρα, τα κομματικά γραφεία, τα γραφεία ξένων επενδύσεων, τους εισπρακτικούς "κρατικούς" φορείς, τις Τράπεζες, το ΤΑΙΠΕΔ, τους ξενόφερτους Θεσμούς, τη σημαία της Ε.Ε, τις κομματοθρεμμένες και ευρωθρεμμένες νομαρχίες και δημαρχεία, τότε τα πράγματα για σας θα είναι πιο δύσκολα ακόμα και από αυτούς που έβγαλαν φέρετρο λόγω χρεών από το σπίτι τους και κοιμήθηκαν σε ένα πεζοδρόμιο με ταβάνι τα αστέρια. Εκείνοι πάλεψαν με την κατάντια και ακόμη στέκουν όρθιοι αν και σακατεμένοι. Την αξιοπρέπεια την κατέκτησαν, δεν την πήραν ως απόδειξη μετά το "χρέος" τους στην κάλπη.

Για όσους δεν γουστάρουν να συμμετάσχουν στην μάχη της κοινωνικής συνοχής ούτε ένα μέτρο γης Ελλάδας δεν θα δοθεί για το σαρκίο τους. Η σαρξ εκ σαρκός τους το έχει ήδη υπογράψει το επενδυτικό πρόγραμμα "Ομαδικός Τάφος Μισθοφόρων". Ατιμωτικό άγημα σταλμένο από τους Θεσμούς που προσκυνούν θα τους συνοδεύει στην καθημερινή κατάντια, διότι οι κατακτητές γνωρίζουν ότι "χωρίς προδότη, κάστρο δεν πατιέται".

Εφόσον το κάστρο πατήθηκε ψάξτε μέσα στα σπίτια σας για τον κατ' εξακολούθηση προδότη, που μυαλό δεν θα βάλει ούτε μετά την τελική Συμφωνία η οποία θα σάς ξεκληρίσει ομαδικώς. Και μην σας πιάσει οίκτος για όσους συντελούν τα παιδιά σας να γεννηθούν, να μεγαλώσουν και να πεθάνουν ως σκλάβοι. Πόλεμος έρχεται και όλοι πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των συνειδητών πράξεων τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.

Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά, αυτοσχεδιάζοντας. Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.

Οταν μια χώρα φτάνει στη χρεοκοπία (από ξέφρενες σπατάλες του πολιτικού της προσωπικού στον βωμό της συντήρησης του πελατειακού κράτους) η υγιής (δηλαδή λογική) στάση είναι να κηρύξει αδυναμία πληρωμών προς τους δανειστές της. Το ρίσκο στην περίπτωση αυτή είναι να χάσει, για κάποιο διάστημα, πηγές δανεισμού. Και η ευκαιρία είναι να ξαναστήσει, από την αρχή, την οικονομία της σε στέρεες, υγιείς βάσεις. Στοιχειώδης προϋπόθεση για την υγιή - λογική στάση είναι να λειτουργήσει νέμεσις: Να τιμωρηθούν με δήμευση περιουσίας οι αυτουργοί του κακουργήματος της εξωφρενικής δανειοληψίας. Και να αναζητήσουν οι πολίτες καινούργιους πολιτικούς ηγέτες, ικανούς να λειτουργήσουν ως κοινωνικοί αναμορφωτές.

Η υγιής λύση δεν προκρίθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας. Την κρίσιμη ώρα ο πρωθυπουργός ήταν ολίγιστος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διακοσμητικός, οι κοινωνικοί θεσμοί (Δικαιοσύνη, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ενοπλες Δυνάμεις, Ακαδημία Αθηνών, Επισκοπικό Σώμα) ιδιοτελέστατα παραιτημένοι από την ευαισθησία και τις ευθύνες για τα κοινά. Και ταυτόχρονα οι δανειστές είχαν έγκαιρα προνοήσει να κατασφαλίσουν δικαιώματα δήμευσης των «φιλέτων» από την κοινωνική περιουσία των Ελλήνων.

Να μην ξεχνάμε ότι, σε αντίθεση με τους χαυνωμένους από την καταναλωτική υστερία Ελλαδίτες, οι δανειστές ήξεραν πολύ καλά, όταν δάνειζαν, ότι διακινδύνευαν έναν παρανοϊκό υπερδανεισμό – η δανειολήπτης χώρα ήταν αδύνατο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει τέτοιο υπέρογκο χρέος. Οπως ήξεραν και ότι, το μεγαλύτερο μέρος του πακτωλού των χρημάτων που δάνειζαν στην Ελλάδα θα επέστρεφε στις δικές τους Τράπεζες, ως προϊόν της καταλήστευσής τους (ωμής λωποδυσίας) από την «άρχουσα» στην Ελλάδα τάξη. Ηξεραν, ακόμα, ότι θα ήταν ευκολότατο να επιβάλουν στους σπιθαμιαίους κυβερνήτες της ελλαδικής μπανανίας συμφωνίες αποπληρωμής του εξωφρενικού χρέους («μνημόνια») που μόνο κάφροι θα τις αποδέχονταν – καθιστούσαν την Ελλάδα κράτος εθελούσια παραιτημένο από την ανεξαρτησία του, με ταπεινωτική, ακραίου εξευτελισμού επιτόπια επιτρόπευση υπουργείων και δημόσιων υπηρεσιών.

Οι σπιθαμιαίοι του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά δεν μπορούσαν ούτε καν να διανοηθούν ότι η καταστροφή που συντελέστηκε στη χώρα ήταν και ευκαιρία «επανίδρυσης» του κράτους: Με μοχλό τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών θα μπορούσαν να κατορθωθούν καίρια διαρθρωτικά (κοινωνικής ανασυγκρότησης) επιτεύγματα: Να θεμελιωθεί ριζικά καινούργιο ασφαλιστικό σύστημα (υπήρχε, ως μαγιά, η πρόταση Τάσου Γιαννίτση και αγνοήθηκε). Να επανακριθούν οι στρατιές των πρόωρα ή χαριστικά συνταξιοδοτημένων και των διορισμένων με κομματικά σημειώματα στο Δημόσιο. Να σχεδιαστεί εξ υπαρχής η οργάνωση υπουργείων και κρατικών υπηρεσιών. Να απεξαρτηθεί νομοθετικά ο συνδικαλισμός από τα κόμματα. Να επανελεγχθούν οι υπερβάσεις των συμβάσεων εργοληπτών και προμηθευτών του Δημοσίου τα τελευταία σαράντα χρόνια. Να δημευθούν επίσης περιουσίες για τις χαριστικές επιδοτήσεις και τη διαγραφή χρεών των πολιτικών κομμάτων, των ραδιοτηλεοπτικών συγκροτημάτων, των εταιρειών επαγγελματικού αθλητισμού.

Κοντολογίς: να καταλυθεί το πελατειακό κράτος, κάτι που μόνο σε συνθήκες εξόφθαλμης καταστροφής μπορούσε να επιχειρηθεί. Μόνο με μοχλό τη φρίκη της ανεργίας, την κατοχική εικόνα των μαγαζιών με τα κατεβασμένα ρολά, τις ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια της Εκκλησίας, μόνο στο κλίμα αυτού του πανικού θα μπορούσαν τα κόμματα να αρνηθούν για την πελατεία τους τον ρόλο του προαγωγού. Αλλά μαζί με την εφιαλτική συγκυρία, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και η ενεργητική βούληση των κομματαρχών να αποδουλωθούν από τη φαυλότητα και τη λαμογιά. Να φιλοδοξήσουν τη σωτηρία από τον επονείδιστο στιγματισμό που θα συνοδεύει το όνομά τους, αιώνες αιώνων, στις σελίδες της Ιστορίας.

Φυσικά και δεν είχαν ούτε την αρετή ούτε την τόλμη για τέτοιο ανδραγάθημα. Κάποια στιγμή, μπροστά σε καινούργια απαίτηση των δανειστών για παραπέρα μείωση μισθών και συντάξεων, η σοσιαλ-δεξιά κυβέρνηση παραιτήθηκε, κατεσπευσμένα, προκηρύσσοντας εκλογές. Κεντρικός άξονας και αυτής της προεκλογικής αντιπαράθεσης δεν ήταν η αντιμετώπιση του δεδομένου εφιάλτη της καταστροφής, αλλά μικρονοϊκές μωρολογίες για «πρωτογενές πλεόνασμα» που «ήδη αλλάζει τη ζωή μας» ή λαϊκίστικες επαγγελίες της «αριστερής» παρδαλής ασυνεννοησίας για επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του Δημοσίου!

Τέσσερις μήνες τώρα η καινούργια κυβέρνηση δείχνει να παραπαίει ανάμεσα στην άσκηση πολιτικής και στο κυνηγητό τού εντυπωσιασμού συγχέοντας την πολιτική με τις επιδόσεις σε πυκνότητα τηλεοπτικών εμφανίσεων. Παράλληλα όμως, έστω και μέσα από πολλές αστοχίες και παιδαριώδεις συγχύσεις, συνέβαλε στο να έρθουν στο φως και να συνειδητοποιηθούν δυο πολύ σημαντικά δεδομένα: Το πρώτο, ότι η στρατηγική των δανειστών είναι άτεγκτα αποφασισμένη να αντιμετωπίσει την Ελλάδα με τους όρους που έχει επιβάλει ο παγκοσμιοποιημένος ολοκληρωτισμός της δικτατορίας των «Αγορών». Και το δεύτερο, ότι η ελλαδική «Αριστερά» δεν θα διανοηθεί ποτέ να καταλύσει το πελατειακό κράτος της σοσιαλ-Δεξιάς.

Μακάρι η διάγνωση να είναι εσφαλμένη.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ξέρετε άραγε ότι οι μεγαλύτεροι αγοραστές κρατικών ομολόγων είναι τα συνταξιοδοτικά ταμεία; Αποτελούν το 40% των δανειστών, διακινώντας περίπου 30 τρις δολάρια κεφάλαια, από τα 70 τρις συνολικά;

Οι άλλοι δανειστές του υπόλοιπου 60% είναι τα hedge funds, οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές εταιρίες, οι μεμονωμένοι δισεκατομμυριούχοι κ.λ.π.

Έτσι όπως λειτουργεί διεθνώς το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα – καζίνο, παρατηρείται το εξής οξύμωρο. Ενώ ο εργαζόμενος στρέφεται εναντίον του κεφαλαίου, κατηγορώντας το ότι καταπιέζει τους λαούς, στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος ο μεγαλύτερος κεφαλαιοκράτης και καταπιεστής των λαών, μέσω των ασφαλιστικών του εισφορών.

Αυτό φυσικά δεν το έχει αντιληφθεί ο εργαζόμενος και ούτε φυσικά διακινεί ο ίδιος αυτά τα κεφάλαια, αλλά τα διεθνή golden boys, στα οποία όμως ο ίδιος έχει εμπιστευτεί τις ασφαλιστικές του εισφορές, μέσω των διοικήσεων των ταμείων του. Τουλάχιστον ας το αντιληφθεί τώρα. Θα είναι μια καλή αρχή για την κατανομή των ευθυνών, αλλά και για τη συνέχεια.
About these ads

ΥΓ. Τα ασφαλιστικά ταμεία τζιράρουν τις εισφορές των εργαζομένων, οι τράπεζες τα χρήματα των καταθετών, οι ασφαλιστικές εταιρίες τα ασφάλιστρα των ασφαλισμένων κ.λ.π. Όμως ο εργαζόμενος πιέζει για μεγαλύτερη σύνταξη, ο καταθέτης για μεγαλύτερο τόκο, ο ασφαλισμένος για καλύτερη κάλυψη κ.λ.π. και τα golden boys αναλαμβάνουν να του τα εξασφαλίζουν. Βλέπουμε λοιπόν πως όλοι μας (εργαζόμενοι – καταθέτες – ασφαλισμένοι κ.λ.π.) είμαστε μπλεγμένοι στο σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα – καζίνο και όταν κάποιος κρίκος της αλυσίδας σπάσει – χρεοκοπήσει, τότε χάνουμε όλοι και τα βάζουμε όλοι μαζί του.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι ένας κρίκος αυτής της αλυσίδας. Αν αυτός ο κρίκος έσπαγε ξαφνικά το 2010 θα γινόταν παγκόσμιος πανικός. Σήμερα οι συνέπειες έχουν περιοριστεί, αλλά δεν παύει να είναι ένας κρίκος αυτής της αλυσίδας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Με μεγάλη ανησυχία παρακολουθεί ο τουρκικός τύπος την αυξανόμενη ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στην Μαύρη Θάλασσα καθώς, όπως τονίζουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, μια απρόοπτη ανάφλεξη στην περιοχή θα επηρεάσει άμεσα την Τουρκία με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Όπως αναφέρουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, αυτές τις μέρες σημειώθηκε άλλο ένα «θερμό» επεισόδιο μεταξύ αμερικανικών και ρωσικών δυνάμεων ανεβάζοντας επικίνδυνα το θερμόμετρο στην περιοχή. Συγκεκριμένα σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Türkiye, που επικαλείται το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ria Novosti, αμερικανικό πολεμικό πλοίο που μετείχε σε κοινή άσκηση με ρουμανικά, ορμώμενο από το ρουμανικό λιμάνι της Κωστάντζας πλησίασε επικίνδυνα τα ρωσικά χωρικά ύδατα στην περιοχή της Κριμαίας. Αμέσως απογειώθηκαν από τις βάσεις της Κριμαίας ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη τύπου Su-24 και πλησίασαν εκ του σύνεγγυς το αμερικανικό πολεμικό πιέζοντας το να απομακρυνθεί αμέσως από την περιοχή.

Οι Ρώσοι, όπως αναφέρουν τουρκικές πηγές, εξέδωσαν πολύ αυστηρή προειδοποίηση προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν θα ανεχτούν καμία επικίνδυνη κίνηση στην Μαύρη Θάλασσα και αυτή η προειδοποίηση στρέφεται και προς την Τουρκία να είναι πολύ προσεκτική στις κινήσεις της στην περιοχή. Ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας της Ρωσίας, Anatoli Antonov, κατήγγειλε ότι αυτή η αμερικανική πρόκληση θέτει σε κίνδυνο την ειρήνη σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Οι Τούρκοι επισημαίνουν επίσης ότι ο διορισμός του πρώην προέδρου της Γεωργίας, Mihail Saakaövili, γνωστού για τα έντονα αντιρωσικά του αισθήματα ως πολιτικό διοικητή της Οδησσού, αποτελεί μια άκρως προκλητική κίνηση προς την Ρωσία η οποία όπως το τονίζουν, δεν θα μείνει αναπάντητη ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο την ένταση στην Μαύρη Θάλασσα.

Να θυμίσουμε ότι τον τελευταίο καιρό έχουν σημειωθεί τουλάχιστον δυο αναγνωρισμένες αερομαχίες μεταξύ τουρκικών και ρωσικών πολεμικών αεροσκαφών κοντά στις τουρκικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας, γεγονός που επίσης έχει ανησυχήσει έντονα την Άγκυρα.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σαθρό οικοδόμημα το υπερκράτος των Βρυξελλών

Του David Stockman
Εισαγωγή Μετάφραση - Απόδοση Μιχαήλ Στυλιανού

Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας ασφαλώς δεν θα έχει διαβάσει το κείμενο που ακολουθεί. Αλαφιασμένος στον καταιγισμό των τελεσιγράφων, των προθεσμιών, των ενθαρύνσεων και των διαψεύσεων, τρέχοντας από το τηλέφωνο του κ.Λιού, στο αεροπλάνο για την κ. Μέρκελ ή τον κ. Γιούνκερ (έτοιμο να του δοκιμάσει γραβάτες μπροστά στις κάμερες), κάτω από τον συνεχή βομβαρδισμό μιας αμασκάρευτης πλέον ξενοκίνητης εκστρατείας εσωτερικής υπονόμευσης, πρέπει νάχει χάσει τη δυνατότητα άμεσης προσωπικής σύλληψης της πραγματικότητας έξω από τα τείχη των προσώπων και των δαιμόνων που τον πολιορκούν.

Είναι ωστόσο άκρως διαφωτιστικό αυτό το κείμενο για τις δυνατότητες που και αυτή την ύστατη ώρα, προ της αυτοκτονικής συνθηκολόγησης, είναι ακόμη διαθέσιμες σε ένα αποφασισμένο ηγέτη για να ανατρέψει τους υπολογισμούς των κυνηγών του και να πετύχει τη διάσωση της χώρας και της αξιοπιστίας του…

Το κείμενο ανήκει στον Νταίηβιντ Στόκμαν,πρώην διευθυντή του Γραφείου Προϋπολογισμού στην κυβέρνηση Ρέϊγκαν, αργότερα δαίμονα της Γουώλ Στρήτ, σήμερα μελετητή και σχολιαστή των οικονομικών εξελίξεων, με μεγάλην απήχηση για την οξυδέρκεια, την μεγάλη πείρα και την αδίστακτη παρρησία της διάγνωσης. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη πολύκροτη ιστοσελίδα του Στόκμαν «Κόντρα Γωνία» και αναδημοσιεύθηκε, μεταξύ άλλων, από το διαδικτυακό οικονομικό δελτίο Ζήρο Χέτζ. Φέρει τον κατατοπιστικό τίτλο:

«Ελληνικό Δυστύχημα» θα πυροδοτήσει τον θάνατο της Ε.Κ.Τ και του Τοξικού καθεστώτος του Κεϊνσιανού Κεντρικού Ταπεζικού Συστήματος.

Το άρθρο είναι μακροσκελές, αποτελεί ουσιαστικά μια καυστική καταγγελία της οικονομικής πολιτικής του Μάριο Ντράγκι και της ΟΝΕ γενικώτερα, υποστηρίζει ότι η ποσοτική χαλάρωση αποτυγχάνει την επιδιωκόμενη αύξηση της κατανάλωσης και αναθέρμανσης της οικονομίας όταν τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα, ότι το συνολικό χρέος των 19 χωρών της ΟΝΕ πλησιάζει τα 100% του Ακαθάριστου Προϊόντος, ότι οι εγγυήσεις βάσει των οποίων τυπώνεται αφειδώς νέο χρήμα είναι σκουπίδια και ότι όλα αυτά οδηγούν γοργά σέ έκρηξη και διάλυση.

Οι ειδικές αναφορές του στην πτυχή που ενδιαφέρει την κυβέρνηση, τους τραπεζίτες και τους φορολογουμένους στην Ελλάδα είναι οι ακόλουθες:

«Σ’ αυτό που προφανώς ήταν μια κίνηση από τη θεωρία των παιγνίων, ο Βαρουφάκης προσέφερε τους συμπατριώτες του, στην Ευρώπη και στον κόσμο, μιαν υπηρεσία. Με την προειδοποίησή του στους χρηματοδότες των Βρυξελλών ότι η χρηματοδότηση της χρεωκοπημένης Ελλάδος είναι ο μόνος τρόπος να περισώσουν το Ευρωπαϊκό Σχέδιο και να εγγυηθούν το Ευρώ, ο ΄Ελληνας υπουργός ξεφώνησε την αλήθεια, αν και ίσως αθέλητα.

«Οτιδήποτε κι’ αν λένε οι αναλυτές, για μέτρα προστασίας από μετάδοση της φωτιάς, αυτά –είπε- δεν πρόκειται να κρατήσουν πολύ μόλις εισδύσει στο μυαλό του κόσμου καί των επενδυτών η εικόνα ότι η ευρωζώνη δεν είναι αδιαίρετη».

Ασφαλέστατα έχει δίκιο.΄Οσοι πιστεύουν στη δημοκρατία και στην οικονομική ελευθερία, όπου και αν ζουν στον κόσμο, θα πρέπει να προσεύχονται για ένα «ελληνικό ατύχημα». Στις προαεχείς εβδομάδες, όταν τα χρέη 1,8 δισεκατομμυρίων θα πρέπει να πληρωθούν στο ΔΝΤ και η Ελλάδα δεν θα μπορεί να τα πληρώσει, τότε θα σημάνει μια στιγμή ηρωϊκής ειρωνίας για τον Σύριζα.

΄Αν μείνει πιστός στο αριστερό πρόγραμμα του και ελευθερώσει την Ελλάδα από τα νύχια των γραφειοκρατών της ΕΕ/ΔΝΤ, ο Σύριζα θα καταφέρει ένα μεγάλο πλήγμα υπέρ της δημοκρατίας και του καπιταλισμού, σε μια μεγάλη ιστορική στροφή. Η αμφισβήτηση των Γερμανών και της Τρόϊκο θα προκαλούσε μια βροντώδη κατάρευση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του καρκινώδους καθεστώτος υπερκράτους που έχει εγκαθιδρυθεί στις Βρυξέλλες και στην Φρανκφούρτη και θα κατέφερε θανάσιμο πλήγμα επίσης στο διεθνές Κεϊνσνεσιανό σύστημα κεντρικών τραπεζών.

Το καλό είναι ότι όλο αυτό τερατογενές σχέδιο του Ευρώ δεν μπορεί να επιζήσει της αναμενόμενης ελληνικής στάσης πληρωμών. Μόνο η ΕΚΤ είναι τώρα φορτωμένη με 138 δισεκατομμύρια ελληνικού χρέους –ποσού που είναι ίσο με τις εναπομένουσες καταθέσεις στο όλο τραπεζικό σύστημα. Δεν χρειάζεται να λεχθεί πως όταν το αναμενόμενο «ελληνικό δυστύχημα» εκραγεί στα πρωτοσέλιδα, θα ξεσπάσει πανδαιμόνιο στην ΕΚΤ, στις Βρυξέλλες και σε όλες τις πρωτεύουσες των 19 χωρών».

Ο Στόκμαν αναφέρει ότι η κεντρική τράπεζα της Γερμανίας έχει 85 δις. σε χρεώγραφα ελληνικών τραπεζών που είναι απελπιστικά αφερέγγυες και ότι οι εγγυήσεις που έχουν κατατεθεί για τα 87 δισεκατομμύρια του ELA είναι σε ομόλογα του ελληνικού κράτους που είναι εξόφθαλμα χρεωκοπημένο. ΄Οτι συνεχιζόταν η εκροή δισεκατομμυρίων σε ένα τραπεζικό σύστημα-Ζόμπι αποτελεί –λέει- κολοσιαία απάτη. Πού όταν θα εκραγεί, « θα ακολουθήσει, στούς διαδρόμους του μεγαλοπρεπούς νέου ανακτόρου, αξίας 2 δις, της ΕΚΤ στην Φρανκφούρτη, ένα τέτοιο κυνήγι μαγισών που η Εύρωπη δεν έχει δεί εδώ και πολλές γενεές.

«Γεγονός είναι –συνεχίζει- ότι η ΕΚΤ δεν πορεί να επιζήσει μετά ένα «ελληνικό ατύχημα». Δεν θα είναι μόνο τεχνικά αφερέγγυα, αλλά το σημαντικώτερο: θα έχει ταυτόχρονα χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Όλοι θα αναρωτιούνται πως ο Ντράγκι και η ανίδεη κουστωδία του δάνεισαν 138 δισεκατομμύρια σε ένα μαζικά αναξιόχρεο τραπεζικό σύστημα μιας χρεοκοπημένης οικονομίας στα πρόθυρα οικονομικής και πολιτικής αναρχίας;

Επιπλέον θα γίνει αμέσως αντιληπτό ότι δεν υπάρχει κανένα θαύμα Ντράγκι – απλώς μια γιγάντια επιχείρηση παραπλάνησης. Κστά συνέπεια οι ενθουσιώδεις πλειοδότες της τελευταίας τριετίας θα μετατραπούν σε ένα πανικόβλητο κοπάδι πωλητών.

Κοντολογίς, όταν οι φορολογούμενοι της Ευρώπης ξυπνήσουν στη πραγματικότητα των 350 δις ευρώ που δάνεισαν στην χρεωκοπημένη Ελλάδα και όταν οι ανίκανοι πολιτικοί της Ισπανίας, Ιταλίας, Πορτογαλλία και της Γαλλίας και μέγα μέρους της κεντρικής Ευρώπης ανακαλύψουν ότι τελικά δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν τους φουσκωμένους προϋπολογισμούς τους με ένα πρόσθετο 1%, οι δημοσιονομικές μαινάδες θα εξαπολυθούν σε όλόκληρη την ήπειρο.

Ούτε υπάρχει καμιά ελπίδα διαφυγής (υπογραμμίζει ο Στόκμαν), Η περιοχή των 19 χωρών του Ευρώ πλησιάζει σε χρέος 100% του Ακαθάριστου Προϊόντος, κατάσταση που καλλωπίζεται με τα γερμανικά πλεονάσματα από μιαν εξαγωγική άνθηση που γρήγορα μειώνεται και το γεγονός ότι για κάποιο καιρό η εκτύπωση χρήματος από τον Ντράγκι παρέσχε τεράστιες ενέσεις ρευστού στους αδειασμένους λογαριασμούς τους.

Το επικείμενο «ελληνικό δυστύχημα» θα ξεφουσκώσει αυτή την ψευδαίσθηση, ωθώντας τό μεγαλύτερο τμήμα της Ευρώπης σε οξεία οικονομική κρίση και πολιτική αναταραχή, του τύπου που ήδη έχει μεταμορφώσει την Ελλάδα και έγινε εντυπωσιακά φανερή στις πρόσφατες ισπανικές εκλογές. Οι πιθανότητες ότι το ευρωπαϊκό υπερκράτος και το Κεϊνσιανό νομισματικό καθεστώς της ΕΚΤ θα επιζήσουν τής αναστάτωσης είναι ευτυχώς κάπου μεταξύ των ισχνών και των ανύπαρκτων.

Πηγή εφημ. Το Παρόν


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Ένα δημοσίευμα από τη συζήτηση του απεσταλ­μέ­νου της «Φράνκφουρ­τερ Αλγκεμάινε» στην Αθήνα με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο άναψε φωτιές στην κυβέρνηση

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Φωτιές άναψε στην κυβέρνηση προχθές η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» με δημοσίευμά της που είχε τίτλο «Αθήνα: Μιλάει ήδη για το επόμενο πακέτο». Στην ευρωπαϊκή «αργκό» η λέξη «πακέτο» σημαίνει νέο δάνειο συνοδευόμενο από νέα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας -νέο μνημόνιο δηλαδή! Το χειρότερο είναι ότι η εφημερίδα απέδιδε την είδηση στη συζήτηση που είχε ο απεσταλμένος της με τον νέο επικεφαλής της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Εξυπνα γραμμένη η ανταπόκριση. «Για πρώτη φορά υψηλόβαθμος αξιωματούχος από την Αθήνα υπονόησε (προσέξτε το ρήμα που χρησιμοποιεί ο δημοσιογράφος, "υπονόησε", όχι δήλωσε, είπε κ.λπ.) ότι ήδη διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για περαιτέρω χρηματοδότηση μετά την εκπνοή του δεύτερου πακέτου δανειακής βοήθειας» γράφει η εφημερίδα της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

«"Από μόνες τους σχεδόν ενώθηκαν τώρα οι δύο διαδικασίες διαπραγματεύσεων" είπε σε συνομιλία του με αυτή την εφημερίδα ο νέος επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές Ευκλείδης Τσακαλώτος» γράφει η «Φράνκφουρτερ Αλγκε­μάινε» στο επίμαχο δημοσίευμά της.

«Για πακέτο εγώ δεν μίλησα» υπογράμμισε ο Ευ. Τσακαλώτος. Μα ούτε ο Γερμανός δημοσιογράφος γράφει κάτι τέτοιο. «Υπονόησε» λέει -πράγμα που σημαίνει ότι η εκτίμηση είναι δική του. Στο μεταξύ, άντε πάλι τα ίδια ο πρωθυπουργός. «Είμαι αισιόδοξος ότι σύντομα θα έχουμε θετικά αποτελέσματα» δήλωσε την Τετάρτη. Εσπευσε να τον διαψεύσει ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις, μόλις ελληνικές κυβερνητικές πηγές διοχέτευσαν την είδηση ότι... «καθαρογράφεται» (!) το κείμενο της συμφωνίας Ελλάδας-δανειστών. «Εργαζόμαστε εντατικά προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί» υπογράμμισε μιλώντας στο πρακτορείο Ρόιτερς.

Πιέζουν οι ΗΠΑ την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει αμέσως σε συμφωνία με τους δανειστές της. Για... τρίτη φορά μέσα σε 10 μέρες (!) πήρε τηλέφωνο τον Αλέξη Τσίπρα ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Τζακ Λιου, ο οποίος έχει αναλάβει τον ρόλο του «κακού» απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αποτυχία σύναψης συμφωνίας θα δημιουργήσει άμεσες δυσκολίες στην Ελλάδα, αλλά και αβεβαιότητες για την Ευρώπη και την παγκόσμια οικονομία, είπε ο Λιου. Αδιαφόρησε το ΔΝΤ για την παρέμβασή του. Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, επικεφαλής των οικονομολόγων του ΔΝΤ, δήλωσε ότι το Ταμείο έχει ήδη δείξει «αρκετά ευέλικτη» στάση. Πού και να μην ήταν ευέλικτη! Ο Μπλανσάρ είχε ήδη δηλώσει στη γερμανική εφημερίδα «Χάντελσμπλατ» ότι σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη «είμαι πεπεισμένος ότι το ευρώ θα επιβίωνε». Μας υποχρέωσε.

Ο Σόιμπλε έξω φρενών με την κυβέρνηση Τσίπρα: «Ωραίο να ακούει κανείς όλα αυτά τα θετικά σχόλια που έρχονται από την Ελλάδα. Επί της ουσίας όμως δεν έχουμε προχωρήσει πολύ πιο κάτω στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους τρεις θεσμούς και την ελληνική κυβέρνηση. Γι' αυτό τον λόγο εκπλήσσομαι από αυτά που λέγονται όλη την ώρα στην Αθήνα, συγκεκριμένα ότι είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία» δήλωσε στο μεγάλο τηλεοπτικό γερμανικό κανάλι ARD. «Μέγιστη ευελιξία έχουμε ήδη δείξει στο ελληνικό πρόγραμμα» δήλωσε και ο εκπρόσωπος του Σόιμπλε, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την παρέμβαση του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ. Τελικά, λέτε να μας φάει η... «ευελιξία» του ΔΝΤ και της ΕΕ;

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Βουλή των Ελλήνων ή "Βουλή των άβουλων";

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Κυριακή (31/5) πρωί και οι πολιτικές συζητήσεις στην TV έχουν ανάψει, εν όψει της τελικής έκβασης της 4μηνης “διαπραγμάτευσης” με τους “δανειστές” μας.

Όλα τα πολιτικά κεφάλια (κυβέρνησης και αντιπολίτευσης) συζητούν με εξαιρετική εμβρίθεια (μεταξύ άλλων) το πρόσφατο γεγονός, ότι οι “δανειστές” απαιτούν από την Ελλάδα να “πάρει πίσω” τον Νόμο που προχθές ψήφισε η “Βουλή” της, σχετικά με την επαναπρόσληψη των “καθαριστριών” και άλλων απολυθέντων δημ. Υπαλλήλων (με προηγούμενη “Μνημονιακή” απαίτηση).

Όλη η πολιτική σκέψη και τα πολιτικά επιχειρήματά τους (κυβερνητικών και αντιπολιτευομένων) εξαντλούνται στο αν η κυβέρνηση καλώς ή κακώς θέλησε την επαναπρόσληψη αυτή και έφερε στη Βουλή αυτό το Νομοσχέδιο.

ΑΠΟ ΚΑΝΈΝΑΝ ΤΟΥΣ δεν ακούστηκε το εκκωφαντικώς αυτονόητο: Με ποιο δικαίωμα, εξωχώριες δυνάμεις (οι “δανειστές”) απαιτούν ανοιχτά και απροκάλυπτα, και μάλιστα επίσημα, να καταργούν τη βούληση του “κυρίαρχου λαού”, όπως αυτή εκφράζεται με αποφάσεις τής “Βουλής των Ελλήνων”;

Και απευθύνουν την απαίτησή τους αυτή, επίσημα, προς ποιούς;

Προς αυτούς που (υποτίθεται) εκφράζουν την κυρίρχη λαϊκή βούληση! Στην Ελληνική Βουλή και Κυβέρνηση! Σε κάθε Έλληνα και Ελληνίδα βουλευτή και υπουργό!

Και αυτοί (Βουλή και Κυβέρνηση, βουλευτίνες και βουλευτές) τους ακούνε και αντί να τους πουν (με τον πιό αυστηρό τρόπο) ο καθ' ένας μόνος του ή όλοι μαζί, ως Σώμα, το αυτονόητο: πως δεν έχουν κανένα δικαίωμα, όχι να απαιτούν, αλλά ούτε να λένε το τί σκέφτονται για τα όσα γίνονται ή δεν γίνονται στην Ελλάδα, κάθονται και δικαιολογούν προς τις εξωχώριες αυτές δυνάμεις, το γιατί έχουν αυτή ή την άλλη, εθνική πολιτική τους!

Και αυτό, δεν γίνεται, βέβαια, μόνο για το εν λόγω νομοσχέδιο. Γίνεται (εδώ και πέντε χρόνια) για οτιδήποτε αφορά την καθημερινή ζωή του Έλληνα και της Ελληνίδας. Συνεχίζει να γίνεται και κατά τη διάρκεια της τρέχουσας “διαπραγμάτευσης”!...

Το γεγονός αυτό, από μόνο του, αποτελεί ατράνταχτη απόδειξη της γενικής αποδοχής της προτεκτορατοποίησης της Χώρας μας, εκ μέρους της συντριπτικής πλειονότητας του πολιτικού προσωπικού κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, διακομματικώς !!!

Μίας πλειονότητας που έχει μεταβάλλει τη “Βουλή των Ελλήνων” σε “Βουλή Άβουλων” που νομοθετεί καθ' υπαγόρευση εξωχώριων δυνάμεων (των “δανειστών”)!!!...

Από ποιούς περιμένουμε, λοιπόν, να σώσουν την Ελληνική κοινωνία από την καλπάζουσα καταστροφή της, όταν “σώζω την κατάσταση” σημαίνει (σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση) “αποδέχομαι να είμαι προτεκτοράτο”;

Σημείωση: Η λέξη "Προτεκτοράτο" προέρχεται από την λέξη "protect" που σημαίνει "προστατεύω". Και όπως ξέρουμε, "προστάτη" (κοινώς "νταβατζή") έχουν οι "εκδιδόμενες επί χρήμασι" γυναίκες.

Και ο χώρος /οίκος όπου αυτές διαβιούν εργαζόμενες “διά βίου”, ονομάζεται “οίκος ανοχής” ή και μπουρδέλο.

Αυτή είναι η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ την οποία οραματίζονται και για την οποία εργάζονται αόκνως, νομοθετούντες αναλόγως, οι “ηγέτες” μας και οι “προστάτες” τους;

Αν είναι έτσι, να μας το πούν για να το ξέρουμε... και όχι να μας παρουσιάζουν (κατά τη επιτυχημένη Πασοκική συνταγή) το κρέας για ψάρι, το μαμούνι γι' αστακό και τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες....
(Τί “να μας το πούν”, αφού μας το λένε ξεκάθαρα, όλοι τους)...

Υ/Γ: Μέχρις αποδείξεως τού εναντίου, η “ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ”, δείχνει πως πρόκειται για “ΠΕΜΠΤΗ ΦΟΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ”, όπως διάβασα σε μία ευρηματική ανάρτηση στο διαδίκτυο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η εμμονική πολιτική της Γερμανίας στην Ευρώπη δύο πράγματα έχει σίγουρα οδηγήσει σε ανάπτυξη. Την οικονομία της -προς το παρόν τουλάχιστον- και τον εθνικισμό στην Ευρώπη. Το δεύτερο…επίτευγμα αρχίζει να γίνεται απειλητικό για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, η οποία αν συνεχίσει στην ίδια ρότα είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει στα βράχια.

Το αμερικανικό think tank Stratfor σε ανάλυσή του επισημαίνει ότι η οικονομική αποτυχία στην προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα οδηγήσει τα κράτη μέλη να πιέσουν για να επανέλθουν εξουσίες που έχουν εκχωρηθεί στην ΕΕ,πίσω στα έθνη κράτη.

Η άνοδος των εθνικιστικών ή ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων σ΄ όλη την Ευρώπη είναι δεδομένο ότι θα υπονομεύσει τη θεμελιώδη πολιτική της ΕΕ, σημειώνει και τα θεσμικά όργανά της θα καταλάβουν σύντομα ότι η διαχείριση αυτών των πιέσεων μπορεί να είναι μόνο βραχυπρόθεσμη. Η αποτυχημένη οικονομική πολιτική που προσπαθούν να επιβάλλουν θα οδηγήσει στην αναγκαστική αναμόρφωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το Stratfor υποστηρίζει ότι “με τον καιρό, ο εθνικισμός θα είναι φράγμα στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση με κυβερνήσεις που θα επαναπατρίσουν ισχύ για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ, οδηγώντας στην κατάρρευση της Ένωσης”.

Υπενθυμίζει ότι στις 29 Μαΐου 2005, οι γάλλοι ψηφοφόροι απέρριψαν την πρόταση ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος,με εθνικό δημοψήφισμα. Μια εβδομάδα αργότερα, οι Ολλανδοί ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Αυτή η σαφής απόρριψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν μια σημαντική στιγμή στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μια δεκαετία μετά απ΄ αυτά τα δημοψηφίσματα , το ευρωπαϊκό σχέδιο βρίσκεται σε βαθύτατη κρίση. Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2009 και παρήγαγε την κρίση της ευρωζώνης έχει ξυπνήσει εθνικιστικά ένστικτα που υπονομεύουν την ΕΕ. Αυτές οι φυγόκεντρες δυνάμεις ήταν πάντα παρούσες . Η βασική διαφορά όμως σήμερα είναι ότι τα έθνη θα επιλέξουν να υπαναχωρήσουν από τις απόψεις τους για “ολοκλήρωση” για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΕ.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ εθνικισμού και παν-ευρωπαϊσμού βρίσκεται στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τότε που διατυπώθηκε το σχέδιο για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1957. Η Ένωση παρουσιάστηκε ως μια προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνούς οντότητας από μια ομάδα εθνών-κρατών που είχαν διαφορετικές οικονομίες ,πολιτικές παραδόσεις και ιστορικές συγκρούσεις. Για να ενοποιήσει αυτά τα κράτη, η Ευρωπαϊκή Ένωση υποσχέθηκε ειρήνη και οικονομική ευημερία. Η προκύπτουσα οργάνωση ήταν ένα υβρίδιο μεταξύ ενός ενιαίου πανευρωπαϊκού φορέα και μιας κοινότητα κυρίαρχων εθνών-κρατών. Στις επόμενες δεκαετίες, ο ανταγωνισμός , με τον εθνικισμό οδήγησε αρκετές φορές στην επιβράδυνση της διαδικασίας ολοκλήρωσης.

Η πρώτη κίνηση για να επιβραδύνουν την ολοκλήρωση ήρθε μόλις τρία χρόνια μετά τη θεμελιακή Συνθήκη της Ρώμης. Το 1960, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ έκανε μια πρόταση για την τροποποίηση της Συνθήκης για τη μείωση της ισχύος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ώστε αποκεντρωθεί η ισχύς πίσω στα εθνικά κοινοβούλια. Η πρόταση δεν πέρασε λόγω της αντίστασης από άλλα κράτη μέλη, αλλά αποτέλεσε προηγούμενο για άλλες ανάλογες περιπτώσεις.

Το 1965, ο De Gaulle εναντιώθηκε στο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να συγκεντρώσει περισσότερη δύναμη και στο σχέδιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη χρηματοδότηση της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής. Η Γαλλία δεν ήθελε να χάσει τον έλεγχο αυτής της πολιτικής. Το Παρίσι αποσύρθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και όλες τις επιτροπές του, αναγκάζοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εγκαταλείψει την προσπάθειά της, επειδή η γαλλική “έξοδος” θα σήμαινε το θάνατο του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση εισέλθει σε μια μακρά περίοδο στασιμότητας μετά από αυτό, η οποία προκλήθηκε εν μέρει και από την οικονομική ύφεση και την κρίση των τιμών του πετρελαίου τη δεκαετία του 1970.

Στη δεκαετία του 1980, η Ευρωπαϊκή Ένωση επανήλθε στο δρόμο προς την ολοκλήρωση. Μια εξαιρετικά αποτελεσματική Ευρωπαϊκή Επιτροπή με επικεφαλής τον Γάλλο φιλοευρωπαϊστή Ζακ Ντελόρ είχε τα ηνία την περίοδο αυτή ,από το 1985 έως το 1994. Το τέλος της δεκαετίας έφερε την επανένωση της Γερμανίας και την πτώση του κομμουνισμού, μια σαρωτική ιστορική αλλαγή .Η Ευρωπαϊκή Ένωση τη χρησιμοποίησε για να πιέσει για “περισσότερη ολοκλήρωση”. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πρόεδρος της ΕΕ ενέκρινε επίσης μέτρα όπως το κοινό νόμισμα ευρώ το 1988 μέσω της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης και της συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992.

Ωστόσο, ο εθνικισμός εξακολουθούσε να δυσχεραίνει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ δεν δεχόταν αυτά που κρίνονταν ως υπερβολικές εξουσίες των Βρυξελλών . Το 1980, η ίδια , δήλωνε, «θέλω τα λεφτά μου πίσω», κατά τη διάρκεια μιας διαφωνίας με τις Βρυξέλλες για την ρύθμιση των συνεισφορών του Ηνωμένου Βασιλείου στην ΕΕ. Η Θάτσερ άφησε πίσω της αυτή τη νοοτροπία στην Βρετανία. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση προχώρησε, αλλά για πρώτη φορά, άφησε μερικά έθνη έξω.

Η απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος από Γάλλους και Ολλανδούς αποτέλεσαν νέο φρένο,το 2005.

Το 2007, τα περισσότερα κράτη μέλη υιοθέτησαν τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η οποία επαναλάμβανε το κείμενο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος γραμμή προς γραμμή. Στα περισσότερα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ολλανδίας και της Γαλλίας, τα κοινοβούλια επικυρώσαν τη Συνθήκη. Πολλοί παρομοιάζουν τη Συνθήκη ως μια συμφωνία- κερκόπορτα μεταξύ εθνικών και κοινοτικών ηγετών,η οποία “θρέφει” τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα.

 Η σημερινή κρίση της ΕΕ


Λίγο μετά την έγκριση της Συνθήκης της Λισαβόνας, στην Ευρώπη άρχισε μια οικονομική κρίση που εκτροχίασε εντελώς τις προσπάθειες ολοκλήρωσης. Με τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ αντιμέτωπα με την ύφεση και την ανεργία , οι εθνικές κυβερνήσεις “διαιρέθηκαν” επί της οικονομικής πολιτικής. Έχουν ταξινομηθεί σε δύο στρατόπεδα: εκείνους που βλέπουν την κρίση ως την καλύτερη στιγμή για οδυνηρές μεταρρυθμίσεις και εκείνων που πιστεύουν στα κίνητρα που θα πρέπει να προηγηθούν των μεταρρυθμίσεων. Η οικονομική ύφεση αποκάλυψε επίσης βασικά προβλήματα όπως ότι η Οικονομική και Νομισματική Ένωση είχε καταστήσει αδύνατο για τα κράτη μέλη να προσαρμόσουν τις επιμέρους νομισματικές πολιτικές τους.

Η κρίση δημιούργησε ευκαιρίες για ευρωσκεπτικιστικά κόμματα . Τον Μάιο του 2014, αυτά τα κόμματα κέρδισαν τις ευρωπαϊκές εκλογές σε πολλά κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Πιο σημαντικό, αυτές οι νίκες αύξησαν την εθνικιστική ρητορική . Αλλά βέβαια είναι μόνο οι κυβερνήσεις των κρατών μελών που μπορούν να αναγκάσουν τις Βρυξέλλες να επιστρέψουν μέρος της κυριαρχίας σε κράτη μέλη.

Η νίκη του Κάμερον στις βρετανικές εκλογές είναι ένα ακόμη μήνυμα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αμφισβητεί ευθέως τις υπάρχουσες πολιτικές και τις αρχές της ΕΕ. Οι επαναδιαπραγματεύσεις που θα ζητήσει ο Κάμερον θα οδηγήσουν σίγουρα πολλά βήματα πίσω την ολοκλήρωση της ΕΕ.

Εάν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Λονδίνου και της ΕΕ, οδηγήσουν σε μια νέα ευρωπαϊκή συνθήκη, η λαϊκή πίεση σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση θα οδηγήσει τις κυβερνήσεις να διενεργήσουν δημοψηφίσματα. Η δραματικά χαμηλή δημοτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα ήταν πιθανό να οδηγήσει κάποια κράτη μέλη να απορρίψουν τη νέα συνθήκη. Επιπλέον, οι Βρυξέλλες είναι απίθανο να δεχτούν ένα ευρωπαϊκό δημοψήφισμα για μια συνθήκη που θα μπορούσε να υπονομεύσει κάθε εξουσία της ή τα επιτεύγματά της.

Έτσι, οι Βρυξέλλες δεν θα δεχθούν αυτή τη δυνατότητα.Πιθανόν να οδηγήσουν σε βρετανική έξοδο.

Η αντιευρωπαϊκή ώθηση, ωστόσο, πιθανότα θα προκαλέσει μια αντίδραση. Βρυξέλλες, Βερολίνο και άλλες φιλο-ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα προσπαθήσουν πιθανώς να δημιουργήσουν μια εσωτερική ομάδα κρατών μελών πρόθυμων να προωθήσουν την ολοκλήρωση. Αυτό το τμήμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε νέο μοντέλο ένταξης στην ΕΕ. Με ορισμένα πλήρη ενταγμένα μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλα να είναι “συνδεδεμένα μέλη” που θα επωφελούνται από την ελεύθερη ζώνη εμπορίου, αλλά δεν θα έχουν επίδραση στη χάραξη πολιτικής. Το ζήτημα της γαλλο-γερμανικής συμμαχία θα είναι στο επίκεντρο αυτής της νέας διαμόρφωσης. Η Γαλλία θα μπορούσε να μπει στον πειρασμό να φέρει πίσω την ιδέα της Μεσογειακής Ένωσης, αφήνοντας τη Γερμανία σε μια συμμαχία με τη Βόρεια Ευρώπη.

Ανεξάρτητα από το σχήμα , οποιαδήποτε αναδιάρθρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα απαιτούσε μια νέα συνθήκη. Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την τόνωση της οικονομίας σε μακροπρόθεσμη βάση δεν θα προχωρήσουν. Γιατί τα κράτη μέλη δεν είναι διατεθειμένα να τις εφαρμόσουν, επειδή δεν είναι δημοφιλείς στους ψηφοφόρους. Κατά συνέπεια, η οικονομική ευημερία θα παραμείνει η κύρια πρόκληση της Ευρώπης. Η μεγαλύτερη δυσκολία για τις Βρυξέλλες είναι να πείσει ορισμένα κράτη μέλη της να συμμετάσχουν στα σχέδιά της την ίδια ώρα που η προοπτική της ευημερίας εξασθενίζει. Εν τω μεταξύ, ο πειρασμός του εθνικισμού θα επηρεάσει τα κράτη μέλη να αντιμετωπίσουν τις Βρυξέλλες και τον “επαναπατρισμό δύναμης” στις πρωτεύουσές τους. Σε τελική ανάλυση αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί σύντομα να έρθει.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αν πάτε στην Ελλάδα, να έχετε και μετρητά και κάρτες μαζί σας»

«Πιθανότητα» μεγάλου περιορισμού των τραπεζικών υπηρεσιών με «πολύ μικρή προειδοποίηση», στέλνει η κυβέρνηση της Αυστραλίας στους Αυστραλούς, που προτίθενται να επισκεφτούν την Ελλάδα, με ανανεωμένη ταξιδιωτική οδηγία που εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών.

Στην ταξιδιωτική οδηγία επισημαίνεται πως κατά την παραμονή τους στη χώρα μας οι Αυστραλοί πολίτες θα πρέπει να έχουν μαζί τους τουλάχιστον δυο μέσα πληρωμής, όπως μετρητά, χρεωστικές και πιστωτές κάρτες. Επιπλέον, θα πρέπει να έχουν αρκετά χρήματα ώστε να καλύψουν τυχόν έκτακτες ανάγκες ή απροσδόκητες καθυστερήσεις.

Σε άλλα σημεία, το αυστραλιανό υπουργείο Εξωτερικών σημειώνει επίσης πως στις ελληνικές πόλεις υπάρχει ενδεχόμενο διαδηλώσεων ή πορειών «με μικρή προειδοποίηση», και τονίζει πως οι Αυστραλοί πολίτες θα πρέπει να αποφεύγουν κάθε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, καθώς υπάρχει πιθανότητα βίας.

Ως σημεία πιθανών ταραχών αναφέρονται συγκεκριμένα οι περιοχές του Συντάγματος, του Μοναστηρακίου, της Ομόνοιας και των Εξαρχείων. Επιπλέον, στην οδηγία αναφέρεται πως απεργίες που επηρεάζουν τα μέσα μεταφοράς είναι «τακτικό» φαινόμενο στην Ελλάδα.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


30 Μαΐ 2015

Του Γιώργου Καραμπελιά

Τα τελευταία χρόνια, όποτε αναφέρω, και το κάνω συχνά, τη βαθύτερη πεποίθησή μου πως ο ελληνισμός βρίσκεται μπροστά σε μια κρίση υπαρκτικού χαρακτήρα, οι περισσότεροι συνομιλητές ή ακροατές μου θεωρούν πως κάνω απλώς ένα σχήμα λόγου, για να υπογραμμίσω το βάθος της κρίσης. Ωστόσο –δυστυχώς– εννοώ ακριβώς αυτό που υποστηρίζω. Οι Έλληνες βρίσκονται σ’ ένα ιστορικό σταυροδρόμι, από τη μία πλευρά του οποίου υπάρχει μια καθοδική σπείρα, πιθανόν χωρίς επιστροφή, και από την άλλη η ανάταξή του.

 Στο βιβλίο μου, Ελλάδα μια χώρα των συνόρων, που έγραψα πριν είκοσι χρόνια και επανεξέδωσα αργότερα, ξαναδουλεμένο, με τον τίτλο Χιλιαεννιακοσιαεικοσιδύο, δοκίμιο για την ελληνική ιδεολογία, υπογράμμιζα πως εκείνο το μοιραίο έτος, το 1922, συνέβη κάτι ανεπανόρθωτο, που χώρισε στα δύο την ελληνική ιστορία. Πριν το ’22, με κράτος ή χωρίς, αυτόνομοι ή υποταγμένοι, συγκροτούσαμε την ταυτότητά μας με επίκεντρο το Αιγαίο και δύο πτέρυγες, δυτικά την ελληνική χερσόνησο και ανατολικά τη Μ. Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη. Έτσι συνέβαινε για 3.000 χρόνια τουλάχιστον, από τον… Τρωικό Πόλεμο και στο εξής. Μετά το 1922, ο ελληνισμός έχασε τον ανατολικό πνεύμονά του και έμεινε κλεισμένος στην ελλαδική χερσόνησο και τα νησιά μας, ενώ το Αιγαίο από επίκεντρο μεταβλήθηκε σε σύνορο. Υποστηρίξαμε τότε –εγκαινιάζοντας μια μακρά πορεία είκοσι χρόνων «κατάδυσης» στην ελληνική συνείδηση και την ελληνική ιστορία– πως το 1922 σφραγίστηκε οριστικά και αμετάκλητα το τέλος του οικουμενικού, ευρύτερου ελληνισμού. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μετά το 1922, ήρθαν να επισφραγίσουν και να ολοκληρώσουν αυτή την απώλεια. Οι Έλληνες από τη Μ. Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τον Πόντο, τη Β. Ήπειρο στριμώχτηκαν σταδιακά, με αλλεπάλληλα κύματα φυγής, στην αρχέγονη κοιτίδα μας, την ελληνική χερσόνησο.

 Το 1922 έληξε δραματικά η προσπάθεια ολοκλήρωσης του ελληνισμού μέσα από την ενσωμάτωση σε ένα ενιαίο εθνικό-κρατικό σύνολο των βασικών συνιστωσών του και βγήκαμε από αυτή την περιπέτεια με τα σπασμένα κουπιά του σεφερικού «μυθιστορήματος».  Πριν είκοσι χρόνια, είχαμε ήδη τονίσει πως το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού είναι είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς τα μέσα και προς την ιστορία του, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο.

 Η μοναδική σωτηρία μας θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό DNA μας, έναν ατόφιο οργανισμό. Γιατί τα 3.000-4.000 χρόνια του οικουμενικού ελληνισμού μάς είχαν εθίσει στην εξωστρέφεια, στο ταξίδεμα σε ξένους κόσμους και πολιτισμούς, στο σκόρπισμα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Τώρα, η ιστορία απαιτούσε από εμάς να κάνουμε την αντίστροφη κίνηση, σε ρήξη με τις αταβιστικές συνήθειες τόσων χιλιετιών. Πράγματι, στο αίμα μας κυκλοφορούν ακόμα οι μνήμες των στρατιών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του οικουμενικού ελληνιστικού κόσμου, της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του βυζαντινού κοσμοσυστήματος, της υπερεθνικής ορθοδοξίας. Ακόμα και μετά την Άλωση, στην τουρκοκρατία, μάθαμε να ταξιδεύουμε στη Δύση και στον Βορρά, σκορπίζοντας αφειδώλευτα τη δύναμη και το πνεύμα μας. Και αυτές οι μνήμες είναι πάντα παρούσες στη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Μπροστά σε κάθε κρίση, σε κάθε τρικυμία, σκεφτόμαστε και πάλι το ταξίδι του Οδυσσέα, την έξοδο σε άλλους κόσμους. Ακόμα και οι αντίπαλοί μας, ακόμα και οι καταχτητές μας θράφηκαν από το δικό μας αίμα. Εκατομμύρια ελληνικοί πληθυσμοί, στη Συρία, τη Μ. Ασία και τα Βαλκάνια, θα πυκνώσουν  το αραβικό και τουρκικό Ισλάμ, την ιταλική Ρώμη, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Ν. Ρωσία. Οι Έλληνες είχαν μάθει πως είναι ανεξάντλητη η ιστορική φύτρα τους και μπορούν να τη σκορπίζουν απλόχερα μέχρι τα τελευταία εκατομμύρια στις Η.Π.Α., την Αυστραλία και αλλού. Και αυτή η τάση στη φυγή, την εξωστρέφεια, εκφραζόταν –παράδοξα– και στο εσωτερικό της χώρας, με την αποδοχή προστατών, τη δημιουργία εξαρτημένων κομμάτων, τον μαϊμουδισμό ξένων προτύπων και την απόρριψη της δικής μας παράδοσης, ή μάλλον τον εγκλεισμό της σε ορισμένες και μόνο πλευρές της ζωής μας. 

Ο καθοδικός κύκλος 

Και να ’μαστε σήμερα μπροστά στην ολοκλήρωση ενός καθοδικού κύκλου ενενήντα χρόνων. Ενώ, μετά το 1922, είχαμε αρχίσει, μέσα από οδυνηρές αντιπαραθέσεις, να οικοδομούμε μια οικονομία σχετικά αυτοδύναμη, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 1929, και να ενσωματώνουμε το προσφυγικό δυναμικό στο ελλαδικό –ελληνικό πλέον– έθνος, παρά τις αντιπροσφυγικές αγκυλώσεις του Μεταξά, ήρθε η γερμανοϊταλική εισβολή να ολοκληρώσει αυτό που είχαν αρχίσει οι τσέτες του Κεμάλ, με ανυπολόγιστες καταστροφές και εκατόμβες. Αντισταθήκαμε ηρωικά στην Κατοχή και όμως, στη  μεταπολεμική περίοδο, ολοκληρώσαμε την αλλοτρίωσή μας. Μια εμφύλια σύγκρουση, την οποία καθόρισαν οι ξένες δυνάμεις, μας εξάντλησε υποτάσσοντάς μας στη Δύση οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά και στην «Ανατολή της Δύσης» πνευματικά. Στη συνέχεια, μετά το ’60, θα επανεμφανισθεί και πάλι, απειλητική για τη μοίρα μας, η «Δύση της Ανατολής», με το κυπριακό, ανοίγοντας μία περίοδο αντιπαραθέσεων, με την ήττα στην Κύπρο μετά το 1974, και σταδιακής υποταγής μετά το 1990 (Ίμια, Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν κ.λπ.). Στη μεταπολίτευση, η υποταγή στη Δύση θα ολοκληρωθεί μεταβαλλόμενη σε πλήρη εσωτερική αλλοτρίωση, με την εκποίηση της οικονομίας, της κοινωνίας, του πολιτισμού. Έτσι, αυτό που ήταν εξωτερική εξάρτηση μεταβλήθηκε, μέσα από την εσωτερίκευσή της, σε εσωτερική αποικιοποίηση. Γι’ αυτό, και για πρώτη φορά στην ιστορία μας σε τέτοιο βαθμό, δεν ήταν πλέον ο Φαλμεράιερ και οι ξένοι βασιλιάδες που εξέφραζαν τον αποικιακό ζυγό… αλλά οι ίδιες οι ελληνικές ελίτ, οι ίδιοι οι Έλληνες πολιτικοί, οι Έλληνες διανοούμενοι. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Κατσαρός αποτελούσαν πλέον παρελθόν για ένα έθνος που συνωστιζόταν στα Μακ Ντόναλντ και τη Γιουροβίζιον.

 Και ενώ το εκκρεμές της ιστορίας μετακινείται από τη Δύση στην Ανατολή, μετέωροι στη ρωγμή των δύο κόσμων, φτάσαμε σε μια κρίση που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι μια κρίση καθολική: δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτική, μεταναστευτική, πνευματική: κλωτσοσκούφι της Μέρκελ, έντρομοι μπροστά στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, λοιδορούμενοι από τους Σκοπιανούς. Η Δύση, στην οποία καταφύγαμε από τον εμφύλιο και μετά, μας εκμεταλλεύεται και μας απορρίπτει με όλους τους τρόπους, ενώ η ισλαμική Ανατολή μας απειλεί με υποταγή και ενσωμάτωση. Αίφνης, αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, χωρίς, πλέον, περιθώρια για ψεύδη και μεσοβέζικες λύσεις. Είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μία πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων,  ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια), είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να ανακτήσουμε την αυτονομία μας, να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα, να υπερβούμε τον καημό της ρωμιοσύνης.

 Πιεσμένοι από Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια ιστορικής υποχώρησης. Το πρόβλημα της συνέχειας του έθνους μας παίζεται στα ίδια τα νησιά μας, στις ίδιες τις πόλεις, στην ίδια μας την πρωτεύουσα. Η φυγή, η εξωστρέφεια, όταν είσαι εξασθενημένος, σε μια πρώτη φάση, μεταβάλλονται σε υποταγή και εν τέλει σε ιστορικό θάνατο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να συνεχίσουμε στον δρόμο της φυγής-υποταγής και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε. Βρισκόμαστε μπροστά στη «μητέρα των μαχών». Είτε εδώ, σήμερα και στις επόμενες δεκαετίες, θα κερδίσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση και παράδοξα θα ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο, είτε θα μεταβληθούμε σε μια ιστορική ανάμνηση ως ανεξάρτητο έθνος και ιδιαίτερο ιστορικό υποκείμενο.

 Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό –«σε σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη»– να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, διότι είμαστε απόλυτα στριμωγμένοι στον τοίχο και είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια μάχη ύπαρξης. Απορρίπτοντας τη φυγή προς τα έξω και στα κάθε ειδών ναρκωτικά, στα οποία με τόση ευκολία κατέφυγαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, να αντικρίσουμε θαρραλέα το πεπρωμένο μας. Στα επόμενα πενήντα ή εκατό χρόνια, είτε θα πάψουμε να υπάρχουμε είτε, επιτέλους, θα ξεπεράσουμε τον καημό μας, επιτέλους ελεύθεροι και αυτεξούσιοι.

 Με τον έναν ή άλλο τρόπο, εδώ, στα 2012, ενενήντα χρόνια μετά το 1922, άνοιξε μια νέα ιστορική περίοδος: αν συνεχιστεί η εξωστρέφεια/υποταγή και η ψευδο-οικουμενική λογική/φυγή, οδηγούμαστε στο σημείο μηδέν, στην ιστορική εξαφάνιση. Γι’ αυτό και η γενικευμένη εθνική μας κατάθλιψη. Συνειδητοποιούμε αίφνης πως το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε δεν είναι άλλο πάρεξ ελευθερία ή θάνατος, κυριολεκτικώς. 

Η αιφνίδια αφύπνιση 

Και ερχόμαστε μπροστά σε αυτό το ιστορικό αίτημα, σε αυτή την κυριολεκτική τιτανομαχία, γυμνοί, με ηγεσίες ανίκανες, πνευματικούς ανθρώπους χορτασμένους από τη διαφθορά και φθορά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ένα λαϊκό σώμα αλλοιωμένο και πλαδαρό από την καταναλωτική ευωχία, τη δουλοκτησία των μεταναστών, την παιδοκεντρική ανευθυνότητα. Γι’ αυτό και, όλα τα τελευταία χρόνια, απέναντι στην προδοσία των διανοουμένων και των πολιτικών, θα καταφεύγει στα ναρκωτικά του μηδενιστικού αντιεξουσιασμού, του εθνομηδενισμού, της φυγής.

 Αυτός ο λαός, αυτό το έθνος, θα πρέπει με μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, ψαχουλευτά, χωρίς πνευματικούς ταγούς, χωρίς ηγεσία, ξεκινώντας από την αγανάκτησή του, επιστρατεύοντας τις μνήμες μιας ασύγκριτης ιστορίας, να αντιταχθεί σε κάτι που μοιάζει με πεπρωμένο. Και όμως, έχει αρχίσει μία αντίστροφη κίνηση που, καθημερινά, μέσα από λάθη, αδιέξοδα, ψαχουλευτά, οδηγεί στη συνειδητοποίηση της φύσης της αντιπαράθεσης και των διακυβευμάτων της. Περνώντας από την αγανάκτηση στην κατάθλιψη και από αυτή πάλι στην εξέγερση, είναι υποχρεωμένος να απορρίψει, το ένα μετά το άλλο, τα ναρκωτικά και τις αυταπάτες του, και να συνειδητοποιήσει το μέγεθος και την πολλαπλότητα της σύγκρουσης.

 Έτσι συμβαίνει πάντα στην ιστορία. Μόνο όταν πλέον η επιβίωση γίνεται ταυτόσημη με την επανάσταση, τότε μόνον αυτή η τελευταία γίνεται μια ρεαλιστική πιθανότητα.

 Και αυτό ακριβώς συμβαίνει τα δύο τελευταία χρόνια. Οι Έλληνες έπρεπε να ανακαλύψουν την φενάκη του εκδυτικισμού –να κόψουμε δρόμο προς τη Δύση, μας καλεί ο αστείος Ράμφος, την ώρα ακριβώς που η εξαντλημένη Δύση μας απορρίπτει– τη βαλκανική τους υπόσταση, την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, απέναντι στη Δύση και την Ανατολή, με τρόπο αιφνίδιο, σαρωτικό, τραγικό. Σε καμιά άλλη χώρα της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστούν τόσο βίαια και ταπεινωτικά μέτρα. Για καμιά άλλη χώρα της Δύσης δεν θα μπορούσαν οι Γερμανοί να ξαναθυμηθούν το αυταρχικό, «ναζιστικό» γονίδιό τους και να μεταβάλουν τους Έλληνες σε νέους Εβραίους ή Σέρβους των ολοκληρωτικών ονειρώξεών τους. Καμιά άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να μεταβληθεί σε αποθήκη λαθρομεταναστών, ανυπεράσπιστη μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις.

 Οι Έλληνες, που είχαν πιστέψει το 1981 πως, μπαίνοντας στην Ε.Ε., θα απέφευγαν τον εξ Ανατολών κίνδυνο, και είχαν αφεθεί στην αποδυνάμωση του αγωνιστικού αντιστασιακού ήθους, κατασκευάζοντας μία κοινωνία με μειωμένα αντανακλαστικά, βρίσκονται αίφνης μπροστά στην πραγματικότητα: Οι οποιασδήποτε συμμαχίες έχουν νόημα και αποτέλεσμα, μόνο εάν εσύ ο ίδιος είσαι ισχυρός, με συναίσθηση της ταυτότητας και των συμφερόντων σου. Και όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης κυριαρχούσε η ακριβώς αντίθετη ιδεολογία. Η ιδεολογία της μικρότερης προσπάθειας, της εγκατάλειψης του αγωνιστικού ήθους του ελληνισμού – οι Έλληνες μεταβλήθηκαν στον πιο παχύσαρκο λαό της Ευρώπης, με εκτεταμένο αλκοολισμό, χρήση ναρκωτικών και ψυχοφάρμακα. Από χώρα μεταναστευτική, μεταβληθήκαμε σε χώρα υποδοχής μεταναστών, μέσα σε τριάντα χρόνια. Από χώρα αγροτική, γίναμε εισαγωγείς αγροτικών προϊόντων. Και η κατάρρευση αυτού του μοντέλου μάς ήρθε ακόμα πιο απότομα, αιφνιδιαστικά, χωρίς εισαγωγές και προλόγους, εν μια νυκτί. 

Η «μεγάλη πορεία» 

Και αρχίσαμε τη μεγάλη πορεία ενάντια στον παρασιτισμό και την παρακμή. Στην αρχή άναρχα, με τα τραγούδια των παλιών βάρδων μας, τις κραυγές τηλε-ευαγγελιστών της δραχμής ή αναιδών νεαρών. Γιατί πρέπει να μάθουμε, μέσα από την εμπειρία μας, «όσα ξεμάθαμε» τα τριάντα πέντε χρόνια της μεταπολίτευσης. Και μαθαίνουμε μάλλον γρήγορα. Μέσα σε δύο-τρία χρόνια ξεπεράσαμε τους παλιούς πολιτικούς και τα κομματικά ναρκωτικά μας, αναζητώντας νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες κατευθύνσεις. Ίσως κανένας άλλος λαός με τέτοια ταχύτητα δεν ανέτρεψε παραδοχές και εδραιωμένα συμφέροντα δεκαετιών. Και αυτό μπορεί να μας δίνει αισιοδοξία, πως όντως αρχίσαμε μια «μεγάλη πορεία».  Ίσως ακόμα δεν υπάρχει συνείδηση των διακυβευμάτων σε όλη τους την έκταση. Ωστόσο, τα «γονίδιά» μας έχουν ενσωματωμένη μια βαθιά ιστορική εμπειρία, έστω κι αν αυτή εκδηλώνεται ως ένστικτο και όχι ως ολοκληρωμένη πρόταση. Τα επόμενα χρόνια θα παιχτούν τα πάντα. Και αυτή η νέα συνείδηση, που άρχισε από τις «πλατείες» με σύμβολό της την ελληνική σημαία, θα πρέπει να παλέψει ενάντια στις δυνάμεις της αποσύνθεσης και της διάλυσης. Θα πρέπει να παλέψει ενάντια στην απογοήτευση και τη φυγή των νέων μας είτε προς τα έξω, είτε στην καταφυγή στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη. Θα πρέπει να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, προωθώντας κάθε μορφής συλλογικές προσπάθειες και προπαντός οικοδομώντας ένα όραμα για το μέλλον. Αυτό το όραμα που λείπει από όλες τις ανούσιες αντιπαραθέσεις αυτής της μακράς και παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.

 Πρώτον, στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με την ανάπτυξη ενός νέου παραγωγικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που αρχίζει από την πολυκαλλιεργητική αγροτική παραγωγή, συνεχίζεται με τη συνεταιριστική και μικροϊδιοκτητική αποκέντρωση της παραγωγής, έξω από την αδηφάγο και παρασιτική πρωτεύουσα, στηρίζεται αποφασιστικά στα συνεταιριστικά εγχειρήματα αλληλεγγύης και ολοκληρώνεται μ’ έναν αποδοτικό και παρεμβατικό δημόσιο και κοινωνικό τομέα στον χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων. Οικολογική και κοινωνική ισορροπία πρέπει να αποτελούν ουσιαστικές συνιστώσες αυτού του νέου προτάγματος.

 Δεύτερον, η χώρα θα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες σε πολλαπλά επίπεδα. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη αποτελεί μία επιλογή τακτικού και όχι στρατηγικού χαρακτήρα: απορρίπτουμε τόσο τους ευρωλιγούρηδες, που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, όσο και εκείνους που, σε μια αντίστροφη κίνηση, κάποτε ακόμα και με αγαθές προθέσεις, υποτιμούν τον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα μόνη της απέναντι στην Τουρκία, χωρίς πρώτα να έχει οικοδομήσει άλλες εναλλακτικές συμμαχίες. Έτσι, θα πρέπει να προωθήσουμε, πριν απ’ όλα, τη στρατηγικού χαρακτήρα ενότητά μας με το δεύτερο ελληνικό κράτος, το κυπριακό, και τις βαλκανικές χώρες, παράλληλα. Το όραμα του Ρήγα, μιας βαλκανικής συμμαχίας, θα πρέπει κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Πάρα πέρα, προσβλέποντας σε μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, θα πρέπει όχι μόνο να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη, αλλά και να παλέψουμε για τη δημιουργία μιας νέας ενωμένης Ευρώπης, με ισόρροπη παρουσία της ανατολικής και δυτικής πτέρυγάς της, που μόνη αυτή θα εξασφάλιζε και την ισότιμη συμμετοχή των Βαλκανίων και της Ελλάδας σε αυτήν.

 Τρίτον, σε ό,τι αφορά στον τουρκικό επεκτατισμό, η αντιμετώπισή του περνάει τόσο από τις συμμαχίες που προαναφέραμε, όσο, κυρίως, από την ενίσχυση της παραγωγικής αυτονομίας και της αμυντικής μας ικανότητας. Η συμμαχία με το αγωνιζόμενο κουρδικό έθνος, τις κάθε είδους θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, καθώς και όσες δυνάμεις στην Τουρκία απορρίπτουν τον επεκτατικό και στρατιωτικό χαρακτήρα του κράτους, αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την ισορροπία και την ειρήνη στην περιοχή. Μια σταθερή ειρήνη με την Τουρκία μπορεί να εδραιωθεί μόνο εάν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στα Βαλκάνια και τον μικρασιατικό χώρο και εάν η Τουρκία γίνει μια δημοκρατική χώρα, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα στην αυτοδιάθεση όλων των λαών και των μειονοτήτων που ζουν σε αυτή.

Τέταρτον, ο σημαντικότερος παράγων, και προϋπόθεση για τα όσα προαναφέραμε, είναι η πνευματική και πολιτική ολοκλήρωση της ταυτότητάς μας. Φτάνοντας στο απόλυτο αδιέξοδο του αλλοτριωμένου εκσυγχρονισμού και της διαρκούς φυγής προς τα έξω, είμαστε υποχρεωμένοι να συνειδητοποιήσουμε  πως, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, που είχαμε την πολυτέλεια του ξοδέματος, σήμερα δεν μας περισσεύει ούτε μια σταγόνα αίμα, ούτε ένας άνθρωπος, ούτε μια προσπάθεια. Θα πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις, όχι «για να κόψουμε δρόμο προς μια Δύση» που πνέει τα λοίσθια, ούτε για να μεταβληθούμε στους νέους Φαναριώτες και τους υποτελείς του νεοθωμανισμού, αλλά για να κάνουμε επιτέλους πρότυπο του αναγκαίου εκσυγχρονισμού μας την ίδια τη δικιά μας παράδοση και ταυτότητα. Αυτό που έκαναν όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί που θέλουν να είναι ελεύθεροι.

Πηγή Άρδην

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Πολλοί προσδίδουν στο χρέος και στην αποπληρωμή του είτε μια ιδεολογική, είτε μια ηθικής τάξης διάσταση.
Πράγματι, στο άκουσμα και μόνο της φράσης περί μονομερούς διαγραφής του χρέους, πολλοί -άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι σκόπιμα και υποκριτικά- εξανίστανται. Είναι χαρακτηριστική η φράση: «Μα θα γίνουμε μπαταχτσήδες;».

Όντως όταν πρόκειται για μια απλή συναλλαγή μεταξύ δύο ιδιωτών, ας πούμε π.χ., ότι κάποιος που αντιμετωπίζει μια ανάγκη, προσφεύγει, στους φίλους του, ή σε κάποιον συγγενή του, ζητά τη βοήθειά τους και καλοπροαίρετα κάποιος διατίθεται και του δίνει τα δανεικά που ζητά. Αν ο προσφεύγων στη βοήθεια και στην αλληλεγγύη και τελικά αφού εξυπηρετήσει την ανάγκη του, αρνείται να επιστρέψει τα χρήματα που έλαβε, τότε πράγματι αυτός είναι «μπαταχτσής» και η συμπεριφορά του μπορεί να χαρακτηριστεί ανήθικη και κατάπτυστη, αφού εκμεταλλεύτηκε την καλοσύνη και ενδεχομένως την αφέλεια του ανθρώπου που τον βοήθησε, ο οποίος -και πολλές φορές- δεν έχει τρόπο να διεκδικήσει την επιστροφή των χρημάτων του.

Ωστόσο όταν δημιουργείται μια σχέση δανειστή - οφειλέτη μεταξύ π.χ. μιας τράπεζας και ενός ιδιώτη, ή μιας επιχείρησης, πολύ περισσότερο αν αυτή η σχέση αφορά σε ένα ολόκληρο κράτος στο ρόλο του οφειλέτη και η εξέλιξη αυτής της σχέσης επηρεάζει την πορεία μιας ολόκληρης χώρας και εκατομμυρίων πολιτών, η σχέση αυτή προσλαμβάνει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις, τόσο στα ποσοτικά, όσο και στα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, όπου κυριαρχούν τα ζωτικά συμφέροντα των αντισυμβαλλομένων και οι συσχετισμοί δύναμης που αναπτύσσονται. Ο δανειστής, συνήθως μια τράπεζα, ή ένας όμιλος τραπεζών, δεν δανείζει εδώ για λόγους βοήθειας στον οφειλέτη, ή αλληλεγγύης προς αυτόν σε μια δύσκολη για τον ίδιο περίσταση, είτε για την καλόπιστη βοήθεια προς ικανοποίηση μιας ανάγκης του. Οι τράπεζες και οι άλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος και προσδοκούν -δανείζοντας ένα ποσό- να εισπράξουν αργότερα ένα μεγαλύτερο με βάση το επιτόκιο που επιβάλουν. Ουσιαστικά για τους θεσμικούς δανειστές, τις τράπεζες, ο δανεισμός αποτελεί επένδυση με ό,τι ρίσκο εμπεριέχεται σε μια τέτοια επενδυτική δραστηριότητα, το οποίο και οφείλουν να αναλαμβάνουν. Η ηθική διάσταση παραμερίζεται και το ζήτημα του δανεισμού αποκτά νομικοπολιτική υφή και χαρακτήρα.

Από την άλλη πλευρά, πολλές φορές το χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός για την επίτευξη εντελώς διαφορετικών επιδιώξεων, όπως δημιουργίας σφαιρών επιρροής, ή γεωπολιτικών ανακατατάξεων, όταν πρόκειται για δάνεια σε κράτη κτλ. Έτσι, η ηθική διάσταση περί υποχρέωσης εξόφλησης του χρέους, σε κάθε τέτοια περίπτωση, πάει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα και μόνο προσχηματικά -και απολύτως υποκριτικά- μπορεί κάποιος να την επικαλείται, αφού κατά κανόνα ο δανειστής είναι αυτός που βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση έναντι του οφειλέτη, με τον οποίο αναπτύσσει σχέσεις εξάρτησης του τελευταίου και επί της ουσίας εξουσιαστικής επικυριαρχίας, με υπεξούσιο τον οφειλέτη.

Για το λόγο αυτό ένα μεγάλο μέρος του εμπορικού δικαίου, τόσο στο εσωτερικό μιας χώρας, όσο και σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή ο σκληρός πυρήνας του Διεθνούς Δικαίου, ασχολείται ακριβώς με το ιδιωτικό και δημόσιο χρέος και καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις που μπορούν να συναφθούν ανάλογες δανειακές συμβάσεις.

Όροι και προϋποθέσεις που οφείλουν να ρυθμίζουν και να προστατεύουν τα ζωτικά συμφέροντα καθενός από τα συμβαλλόμενα μέρη. Διαφορετικά οι συμβάσεις αυτές μπορούν να προσβληθούν στα αρμόδια διεθνή, ή εθνικά δικαστήρια, ή ακόμη να καταγγελθούν μονομερώς, και είτε να αλλάξουν οι όροι της σύμβασης, είτε αυτή να καταπέσει ως μηδέποτε γενόμενη και να διαγραφεί το χρέος.

Το όλο νομικό πλέγμα, διεθνές και εσωτερικό, αφορά σε αυτό που οι νομικοί αποκαλούν «χρηστά συναλλακτικά ήθη». Τα χρηστά λοιπόν συναλλακτικά ήθη προβλέπουν, πέραν της εξασφάλισης της ομαλής αποπληρωμής του χρέους και την ικανοποίηση των εύλογων απαιτήσεων του δανειστή, την προστασία του οποιοδήποτε οφειλέτη από καταχρηστικές πρακτικές του οποιουδήποτε δανειστή που ήθελε να εκμεταλλευτεί τη δεσπόζουσα θέση που βρίσκεται σε σχέση με τον οφειλέτη.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε -αφού πολλοί μιλάνε για το περίφημο αγγλικό δίκαιο-, ότι ακριβώς στο εμπορικό δίκαιο της Μ. Βρετανίας υπάρχει ο ορισμός του «ληστρικού» χρέους, το οποίο και με βάση τις ισχύουσες διατάξεις διαγράφεται. Ληστρικό χρέος λοιπόν είναι αυτό που η αποπληρωμή του προϋποθέτει τη στέρηση της ικανοποίησης ζωτικών αναγκών του οφειλέτη, σπρώχνοντάς τον στη χρεοκοπία.

Σε κάθε περίπτωση, πριν τη σύναψη οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης ο δανειστής οφείλει να ελέγχει λεπτομερώς την δανειοληπτική ικανότητα του μελλοντικού οφειλέτη και να μην προχωρεί στην δανειοδότηση εφ’ όσον δεν εξασφαλίζεται απολύτως η ομαλή αποπληρωμή του δανείου χωρίς τον ταυτόχρονο στραγγαλισμό του οφειλέτη. Εάν προχωρήσει στη δανειοδότηση, τότε αναλαμβάνει το ρίσκο της επένδυσής του, όντας συνυπεύθυνος, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με τον οφειλέτη, για την οποιαδήποτε μη ομαλή εξέλιξη στην αποπληρωμή του δανείου.

Στην πράξη οι τράπεζες και οι λοιποί δανειστές, φροντίζουν να εξασφαλίζουν τα λεγόμενα, στην τραπεζική «γλώσσα», «καλύμματα» με υποθήκευση κινητών και ακίνητων αξιών και περιουσιακών στοιχείων του δανειολήπτη, ζητούν μάλιστα πολλές φορές πρόσθετες εγγυήσεις και τρίτα πρόσωπα ως εγγυητές κτλ.

Αν δεν εξασφαλίζονται όλα τα παραπάνω, ή αν παρ’ όλα αυτά δεν διασφαλίζεται η ομαλή αποπληρωμή του δανείου και η τράπεζα προχωρήσει τη δανειοδότηση, τότε η συναλλαγή καθίσταται ύποπτη και ο δανειστής οφείλει να ελέγχεται από τις εποπτεύουσες αρχές.

Με το νομικό οπλοστάσιο που διαθέτουν οι δανειστές και τα «καλύμματα» που εξ αρχής εξασφαλίζουν, η έννοια του «μπαταχτσή» παύει με αυτόν τον τρόπο να υφίσταται ολοκληρωτικά, αφού κατά κανόνα, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με τις καλύψεις που έχουν είναι απόλυτα διασφαλισμένα απέναντι σε κάθε είδους κακοπληρωτές και μπαταχτσήδες.

Εάν λοιπόν το διεθνές και εθνικό νομικό καθεστώς διασφαλίζει σχεδόν πλήρως τα εύλογα συμφέροντα του δανειστή, με τον ίδιο περίπου τρόπο προσπαθεί να διασφαλίζει και τα αντίστοιχα συμφέροντα του δανειζόμενου, αναγνωρίζοντας επιπρόσθετα ότι η σχέση δανειστή οφειλέτη είναι κατά κανόνα ετεροβαρής σε βάρος του τελευταίου. Π.χ. ο έλεγχος της πιστοληπτικής ικανότητας δεν αφορά μόνο στην διασφάλιση αποπληρωμής του χρέους, που αναφέρεται στο άμεσο συμφέρον του δανειστή, αλλά ευθέως και στην προστασία του οφειλέτη από υπερχρέωση και αδυναμία ανταπόκρισης που θα τον οδηγήσει πιθανά σε χρεοκοπία.

Σε αυτό το πνεύμα ακριβώς όφειλε να λειτουργεί και η πρόβλεψη των συνθηκών της ευρωένωσης περί της αναγκαιότητας διεξαγωγής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους μιας χώρας μέλους της, εφ’ όσον αυτό υπερβαίνει τα προβλεπόμενα από τις συνθήκες, όπου το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ κάθε χώρας. Ένας τέτοιος έλεγχος -και για να έλθουμε στα δικά μας- ουδέποτε διεξήχθη, μολονότι το δημόσιο χρέος της χώρας μας υπερέβαινε κάθε όριο ήδη πριν την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Ενώ η επίκληση της αναγκαιότητας ενός τέτοιου ελέγχου απορρίπτονταν περίπου μετά βδελυγμίας και όσοι προέβαλαν τέτοιο αίτημα χαρακτηρίζονταν ακραίοι ή και γραφικοί.

Αυτό δείχνει και την τεράστια ευθύνη των περίφημων πια ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στην ανεξέλεγκτη διόγκωση του ελληνικού χρέους, που όταν φάνηκε καθαρά -μετά και εξ αιτίας της παγκόσμιας κρίσης του 2008-, ότι το θέμα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αντί να σπεύσουν να εφαρμόσουν με απόλυτη πιστότητα τα προβλεπόμενα, δίνοντας ουσιαστική βοήθεια και εκφράζοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στον εταίρο τους, φρόντισαν να διασφαλίσουν καθαρά τα συμφέροντα των τραπεζών των κεντροευρωπαϊκών χωρών, οδηγώντας τη χώρα μας σε de facto χρεοκοπία, και να έλθουν μετά με τις γνωστές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια να επιβάλλουν τον ολοκληρωτικό στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας, με την εσωτερική υποτίμηση, χωρίς να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο διαφυγής και ανάκαμψης, κερδοσκοπώντας ταυτόχρονα με τα ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά. Μετατράπηκαν έτσι από εταίροι, σε στυγνούς δανειστές και τοκογλύφους που εκμεταλλεύονται με τον χείριστο τρόπο, τη δυσχερή θέση που βρέθηκε η χώρα μας. Αν αυτό δεν αποτελεί την αποκορύφωση μιας ανέντιμης και καταχρηστικής πρακτικής από τους εταίρους και δανειστές μας, πέρα από κάθε πρόβλεψη του διεθνούς δικαίου τότε πραγματικά το τελευταίο δεν έχει νόημα να υφίσταται. Το γεγονός ότι σε αυτή την πρακτική συνηγόρησαν και οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν απαλλάσσει καθόλου των ευθυνών τους, τα κοινοτικά όργανα και τις άλλες κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης.

Με δεδομένο μάλιστα:
- Τις επανειλημμένες ομολογίες πολλών από τους αξιωματούχους του ευρωσυστήματος, ότι οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν είχαν σκοπό τη διάσωση των δικών τους τραπεζών, που εξ άλλου αποδεικνύεται από τα πραγματικά περιστατικά,
- το ψήφισμα του Μαρτίου του 2014, του ίδιου του ευρωκοινοβουλίου, όπου ομολογείται ότι οι πρακτικές της τρόικας στις χώρες που εφαρμόστηκαν μνημόνια και προπαντός στην Ελλάδα, συνιστούν κατάφορη παραβίαση των συνθηκών και του πρωτογενούς δικαίου σύστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οδήγησαν τη χώρα πέραν του οικονομικού στραγγαλισμού, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της σε συνθήκες εξαθλίωσης, με παράλληλη στέρηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
- τις εκθέσεις άλλων διεθνών οργανισμών, του ΟΗΕ συμπεριλαμβανομένου, ακριβώς με τη διαπίστωση της παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου με την εφαρμογή των μνημονίων,
- το γεγονός ότι παρά τις αιματηρότατες θυσίες του ελληνικού λαού τα τελευταία πέντε χρόνια, τη σταδιακή του φτωχοποίηση, τη μεγάλη ύφεση της οικονομίας, την απομύζηση κάθε διαθέσιμου πόρου, την αποπληρωμή τουλάχιστον 200 δις ευρώ χρέους το διάστημα αυτό δηλαδή από το 2010 μέχρι σήμερα και τη αναδιάρθρωση του χρέους μέσω του γνωστού PSI το 2012, σήμερα αυτό είναι μεγαλύτερο από εκείνο του 2010, τόσο σε σχέση με το ΑΕΠ, όσο και σε απόλυτους αριθμούς και απαιτούνται νέα δάνεια, νέες αναδιαρθρώσεις και νέα σκληρά μέτρα, που αποδεικνύει με τον πιο σαφή και αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι το χρέος αυτό σχεδιάστηκε με τρόπο που όσο το πληρώνεις αυτό να αυξάνει,
προσφέρονται στη χώρα μας όλα τα νομικοπολιτικά επιχειρήματα, αλλά και το ηθικό πλεονέκτημα, για να αποφασιστεί άμεσα η κήρυξη του χρέους -στο σύνολό του- ως παράνομου και καταχρηστικού, δηλαδή ως ληστρικού χρέους που μας οδήγησε στη de facto χρεοκοπία και στη στέρηση ικανοποίησης ζωτικών αναγκών της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού, παραβιάζοντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πολύ περισσότερο, αφού το χρέος αυτό δημιουργήθηκε, συντηρήθηκε, διογκώθηκε και άλλαξε ο χαρακτήρας του σε χρέος προς τους «θεσμούς» μετά το 2010 υπό το καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων, ως απόρροια καταφανούς εκβιασμού, πλάνης και απάτης, με τελικό σκοπό τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους, στοιχεία που καθιστούν από μόνα τους τις δανειακές συμβάσεις ως μηδέποτε γενόμενες σύμφωνα με τη συνθήκη της Βιέννης του 1968, που αποτελεί έκτοτε αναπόσπαστο τμήμα του σκληρού πυρήνα του διεθνούς δικαίου.

Ταυτόχρονα μας δίνεται η δυνατότητα να διεκδικήσουμε αποζημιώσεις για τα δεινά που υπέστη η χώρα και ο πληθυσμός της από αυτές τις παράνομες και εκτός διεθνούς δικαίου πρακτικές από την πλευρά των «θεσμών», που αποδεικνύονται ως οι πιο στυγνοί και ανάλγητοι τοκογλύφοι και χειρότεροι αποικιοκράτες από αυτούς των παρελθόντων αιώνων.

Πέραν όμως από τα προηγούμενα που μας δίνουν ακαταμάχητα νομικοπολιτικά επιχειρήματα, έρχεται ο ίδιος Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών με τις αποφάσεις και τα ψηφίσματά του και τελευταία με την απόφαση της Γενικής του Συνέλευσης του Σεπτεμβρίου του 2014, όπου ορίζεται ως αναφαίρετο δικαίωμα ενός κράτους η μονομερής διαγραφή του χρέους, εφ’ όσον απειλούνται οι ζωτικές ανάγκες του πληθυσμού που εκπροσωπεί και οφείλει να φροντίζει για την ευημερία του.

Η απόφαση αυτή κήρυξης του χρέους ως ληστρικού και απολύτως παράνομου, η άμεση παύση αποπληρωμής του και η οριστική διαγραφή του αποτελεί ύψιστη πολιτική επιλογή και πράξη εθνικής κυριαρχίας, που οφείλει η χώρα και η σημερινή κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα ως τη μοναδική επιλογή που απέμεινε.

Η συνέχιση της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και η προσπάθεια εξεύρεσης ενός -υποτίθεται- «έντιμου» συμβιβασμού μαζί τους, δεν αποτελεί απλά ματαιοπονία προκύπτουσα από αυταπάτη και ιδεοληψία, αλλά θα είναι κατ’ εξοχήν πράξη εθνικής μειοδοσίας από την πλευρά των κυβερνώντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται….
\


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μέσα στην εβδομάδα θα πρέπει να έχουμε λύση και συμφωνία» υποστήριξε ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Νίκος Βούτσης, μιλώντας σήμερα στο «ΣΚΑΪ», ενώ ταυτόχρονα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο εκλογών.

Ο κ. Βούτσης προέβλεψε ότι «η συμφωνία θα είναι έντιμη, καθαρή, διαυγής, αλλά και αρκετά επώδυνη», τονίζοντας ότι «αν η κυβέρνηση χάσει τη δεδηλωμένη κατά την ψηφοφορία θα κάνουμε ό,τι προβλέπει το Σύνταγμα, δηλαδή εκλογές», ενώ σημείωσε με έμφαση πως «δεν μπορούμε να πούμε στο λαό ότι θα προχωρήσουμε με άλλα δεκανίκια».

Για το θέμα της κομματικής πειθαρχίας, είπε ότι «η Αριστερά ξέρει να αυτοπειθαρχείται όταν έχει μπροστά της όλο το κάδρο. Ο καθένας θα πάρει τις αποφάσεις του έχοντας απέναντί του το λαό που μας ψήφισε. Αν είναι κάτι να ξινίζει θα ξινίζει σε όλους μας».

Τέλος, ο κ. Βούτσης απέρριψε το σενάριο «τάιμ άουτ», δηλαδή του «παγώματος» της διαπραγμάτευσης για δύο μήνες μέχρι να υπάρξει συμφωνία, αποδίδοντας την ιδέα στον κ. Σόιμπλε.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τις πολιτικές εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ Αθήνας και δανειστών σχολιάζει ο γνωστός αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε άρθρο του στους New York Times με τίτλο «Τελευταία στροφή πριν το χάος».

Υπάρχει ένα νέο πρόβλημα που προκλήθηκε από την παρούσα αντιπαράθεση, σημειώνει ο γνωστός οικονομολόγος.

Η αβεβαιότητα έχει ωθήσει την Ελλάδα πίσω στην ύφεση και το πρωτογενές πλεόνασμα της περασμένης χρονιάς έχει εξαφανιστεί, σημειώνει ο αμερικανός οικονομολόγος.

Εάν υπάρξει συμφωνία θα μπορούσε να γίνει ένα προσωρινός διακανονισμός για χρηματοδότηση τη στιγμή που μια μετριοπαθής ανάκαμψη θα επαναφέρει την πρωτογενή ισορροπία σε θετική κατεύθυνση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον κώδωνα του κινδύνου για το Ισλαμικό Κράτος και τη δράση των τζιχαντιστών κρούει ο πρώην διευθυντής της CIA, τονίζοντας ότι «εάν δεν χτυπήσουμε τώρα το Ισλαμικό Κράτος, Ευρώπη και ΗΠΑ κινδυνεύουν».

Ο πρώην ισχυρός άνδρας της CIA, Μάικλ Μορέλ, τονίζει σε συνέντευξή του , ότι μέχρι τα τέλη του 2013 η απειλή του Ισλαμικού Κράτους δεν υπήρχε στο μυαλό της Υπηρεσίας.
«Το Ισλαμικό Κράτος απειλεί τη Δύση και έχει αναπτυχθεί ταχύτερα από κάθε άλλη τρομοκρατική ομάδα του παρελθόντος» προσθέτει ο Μορέλ, εξηγώντας ότι «καμιά άλλη οργάνωση δεν έχει καταλάβει τόσο μεγάλη εδαφική έκταση, τόσο γρήγορα. Συνιστά τρομοκρατική απειλή καθώς κατευθύνει τους ξένους μαχητές πίσω στις πατρίδες τους με την αποστολή να πραγματοποιήσουν επιθέσεις».
Ο πρώην διευθυντής της CIA λέει ότι η τρομοκρατική απειλή είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη από ότι στις ΗΠΑ καθώς είναι περισσότεροι οι Ευρωπαίοι που ταξίδεψαν και έγιναν μαχητές, ενώ στην Ευρώπη είναι περισσότερες οι μουσουλμανικές κοινότητες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Την Δευτέρα το βράδυ, το Μαξίμου μας ενημέρωνε για το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις και προετοίμαζε το έδαφος για ρήξη.

Την Τρίτη με δηλώσεις τους τα κυβερνητικά στελέχη και οι «θεσμοί», στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας ότι έχει συντελεστεί πρόοδος στις διαπραγματεύσεις.

Την Τετάρτη μας έλεγαν ότι οι συζητήσεις εξελίσσονται πάρα πολύ καλά και ότι τα έχουν βρει στο 80% των θεμάτων

Την Πέμπτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας διαβεβαίωναν ότι μέχρι την Κυριακή θα έχουμε την συμφωνία και μάλιστα έχει ήδη αρχίσει να γράφεται στο Brussels Group

Την ίδια μέρα, Πέμπτη, οι ¨θεσμοί» δεν συμμερίζονται την Κυβερνητική αισιοδοξία και προβάλουν παράλογες απαιτήσεις στα εργασιακά και στο ασφαλιστικό …

Την Παρασκευή, ξαφνική τηλεδιάσκεψη ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα με τους δύο ηγέτες, τη Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο, Φρανσουά Ολάντ δείχνει πως τις τελευταίες ώρες υπάρχει εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις.

Και το Σάββατο ο Γιάνης με ένα Ν, προσβλέπει σε συμφωνία έως το τέλος Ιουνίου, που τελειώνει η τετράμηνη παράταση του προγράμματος της 20ης Φεβρουαρίου.

Μετά από μια τεράστια και διαρκή φυγή καταθέσεων, μετά από το απόλυτο στέγνωμα της αγοράς από ρευστότητα και την αρπαγή ότι διαθέσιμου χρήματος υπάρχει από κάθε οργανισμό, άλλο ένα μήνα παράταση της αγωνίας.

Μας έχετε «γκαστρώσει» τελικά.
Μετά από 15 κρίσιμα Eurogroup
25 συνεδριάσεις του Brussels Group……
6 πενταμερής συναντήσεις
και 10 έκτακτες συναντήσεις κορυφής...
Pεριμένουμε το επόμενο "κρισιμότατο" Eurogroup, για να επαναληφθεί η ιστορία από την αρχή …

Κάνετε επιτέλους την πουτάνα την ρήξη, ή υπογράψτε να τελειώνουμε …


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Αυτό που συμβαίνει και μπορεί να δει κανείς κάποιος ξεκάθαρα στα social media (κυρίως στα facebook και tweeter), είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας, γιατί φτάσαμε ως εδώ και γιατί δυσκολευόμαστε να πάμε παραπέρα! 

Όλοι γνωρίζουν τα πάντα (του παρόντος blog συμπεριλαμβανομένου), έχουν άποψη κυριολεκτικά για όλα, και κυρίως:
Όταν δεν συμφωνούν με την δική σου άποψη ή πέφτουν να σε φάνε, πράγμα που είναι η ευνοϊκή περίπτωση ή σε ειρωνεύονται και σε λοιδωρούν μέχρι τελικής πτώσης!

Το μέσο επίπεδο κριτικής είναι δυσθεώρητο. Παράδειγμα:
Βγαίνει ένας και προτείνει κάτι που είναι υπέρ της αποχώρησης απ' την Ευρωπαϊκή Ένωση (μη χ@σω) και από το ευρώ. Μάλιστα.
Βγαίνει στο καπάκι ο ευφυής και σχολιάζει: ''Ωραίο το σενάριο, αλλά τώρα που θα μείνουμε με την ρήξη στο χέρι; χαχαχα!''
Βγαίνει και ο ευφυέστερος και σχολιάζει το σχόλιο συγκατανεύοντας στην υψηλή κριτική: ''χαχαχαχαχα!''!!!

Ακριβώς έτσι, με αυτό το επίπεδο ευφυίας, διαλόγου και κριτικής, μπήκαμε στα μνημόνια, κάτσαμε εκεί πέντε χρόνια ως τώρα και μ' αυτά τα μυαλά λαού και κοινωνίας προβλέπεται να κάτσουμε άλλα εκατόν δεκαπέντε.

Δυστυχώς αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, που όποιος την λέει γίνεται δυσάρεστος και αποδιοπομπαίος.
Δεν μας φταίνε οι Ψευταράδες, οι Χυδαίοι και οι Ηλίθιοι.
Και ας είχαμε δέκα κυβερνήσεις, δεκαπέντε χιλιάδες φορές καλύτερες απ' αυτή του Αλέξη, να μας τραβάνε απ' το μανίκι!

Αν δεν αλλάξουμε, αν δεν αλλάξει Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ μόνος του, με εσωτερική διεργασία και σκέψη και όχι όπως τώρα επιφανειακά και πρόχειρα, που μπορεί να σκέφτεται κάποιος αυτή τη στιγμή: ''μα τί μας λέει ο μ@λάκας πρωί-πρωί;'', ούτε προκοπή θα κάνουμε ποτέ, ούτε απ' τα μνημόνια θα γλυτώσουμε, και το κυριότερο: 
ΔΕΝ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΠ' ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ!

Η Μήδεια έδωσε ζωή, αλλά και σκότωσε τα παιδιά της.
Τα σημερινά σοσιαλΜήδεια μας δίνουν την δυνατότητα επαφής και ανταλλαγής απόψεων, αλλά προάγουν και την βλακεία, την προχειρότητα και τον εξυπνακισμό.
Μπορούμε το αρνητικό τους ισοζύγιο να το μετατρέψουμε σε θετικό. 

Στο χέρι μας είναι.
Κι αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου