Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Απρ 2015

Αποκλειστική αποκαλυπτική συνέντευξη του πρέσβυ ε.τ. κ. Ιωάννη Κοραντή

Η υπόθεση δεν είναι σημερινή. Πάει αρκετά χρόνια πίσω, αλλά από πρόσφατα δημοσιεύματα του Τύπου ήρθε στη δημοσιότητα και «τάραξε τα ήρεμα νερά» δημιουργώντας πλήθος ερωτήσεων σχετικά με τον ρόλο υψηλά ισταμένων ειδικών κρατικών υπηρεσιών, που εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους «παραβιάζουν ανοιχτές θύρες» για ίδιον όφελος και δημιουργούν μείζονα προβλήματα στην ασφάλεια της χώρας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Αν και η υπόθεση φαίνεται πως έχει πάρει το δρόμο της Δικαιοσύνης και έχει εντατικοποιηθεί ο εσωτερικός έλεγχος για την δράση συγκεκριμένης ομάδας (αλλά και προσώπων) που φέρονται να συνεργάζονταν με τούρκους διακινητές λαθρομεταναστών (κύκλωμα που προωθούσε και κάλυπτε την παράνομη είσοδο, παραμονή και διέλευση από την Ελλάδα προς τρίτες χώρες, λαθρομεταναστών που μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις χρηματικές απαιτήσεις του κυκλώματος) φυσιολογικά θα βρεθεί αντιμέτωπο με κατηγορίες σύστασης και διεύθυνσης συμμορίας, δουλεμπορίας, παράβασης καθήκοντος, κατάχρησης εξουσίας και ενδεχομένως (εάν αποκαλυφθούν σχέσεις των τούρκων διακινητών με τις μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας) και για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας…

Επιπλέον η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ερευνά την «τύχη» δικαστικής έρευνας για τη σχέση ΕΛ.ΑΣ.- ΕΥΠ και δουλεμπορικών κυκλωμάτων που είχε διαταχθεί επίσης από το 2013 και η οποία… εξαφανίστηκε στη συνέχεια.

Εσωτερική έρευνα διατάχθηκε, όπως ακούγεται, και στην ΕΥΠ όπου πάντως το στέλεχος που φερόταν να είχε συνεχείς επαφές με τα δουλεμπορικά κυκλώματα είχε ήδη μετακινηθεί σε άλλο πόστο που σχετίζεται με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Όμως σε κάθε περίπτωση εξετάζεται η σχέση άμεσα εμπλεκομένων με υψηλόβαθμα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. και της ΕΥΠ και ερευνάται η ύπαρξη περαιτέρω διασυνδέσεων, με αναφορές «όχι μόνο για αποσπασματική δράση αξιωματούχων αλλά για άνωθεν βοήθεια και διαπλοκή».

Δύο-τρεις αρχηγοί δουλεμπόρων, τουρκικής καταγωγής, είχαν επαφές με αξιωματούχους της ΕΥΠ και της ΕΛ.ΑΣ. Για τις σχέσεις αυτές είχε διαταχθεί το 2013 από τις ηγεσίες των εμπλεκόμενων υπηρεςιών έρευνα που ανατέθηκε στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής.

Σε πολυσέλιδο πόρισμα που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2013 καταγράφονταν οι επαφές αξιωματούχων και δουλεμπόρων ενώ περιέχονταν συνομιλίες και ανταλλαγή SMS στελεχών της Διεύθυνσης Αλλοδαπών με τους τούρκους δουλεμπόρους όπου έναντι αμοιβής εξέδιδαν παράνομα πιστοποιητικά, ταξιδιωτικά έγγραφα κλπ έγγραφα...

Αμέσως μετά όμως το πόρισμα της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Οργανωμένου Εγκλήματος πήρε διαφορετικούς «δρόμους». Η διερεύνηση των αναφερομένων στο συγκεκριμένο έγγραφο ανατέθηκε σε δικαστικό λειτουργό -άγνωστο παραμένει ποιος ήταν-, ενώ η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων ανέλαβε να ερευνήσει συγκεκριμένα αν έχουν διαπράξει το αδίκημα της δωροδοκίας αξιωματούχοι της Διεύθυνσης Αλλοδαπών. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πόρισμα αυτό θα παραδοθεί τα επόμενα 24ωρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο «μικροσκόπιο» των αρχών είναι η δραστηριότητα στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής και ενός πρώην αξιωματικού της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας που είχε μετατεθεί στην υπηρεσία της Πέτρου Ράλλη ύστερα από άλλη εσωτερική έρευνα που είχε διαταχθεί σε βάρος του.
Ο εν λόγω αστυνομικός εθεωρείτο ο άνθρωπος «ειδικών αποστολών» της ΕΛ.ΑΣ. σε θέματα «αντάρτικου πόλης» και οργανωμένου εγκλήματος και είχε πολλές φόρες την κάλυψη ανωτάτων στελεχών της Αστυνομίας.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, οι αναφερόμενοι αξιωματικοί υποστηρίζουν ότι «έρχονταν σε επαφή με τους τούρκους δουλεμπόρους για να αντλούν πληροφορίες» αλλά και ότι δεν γνώριζαν πως γινόταν έρευνα σε βάρος τους.

Η εξέλιξη του θέματος κρίνεται ως «μη φυσιολογική», αφού κατά το παρελθόν είχαν γίνει αρκετές απόπειρες έναρξης σχετικών προανακρίσεων, που όμως –για άγνωστους λόγους, που προφανώς έχουν σχέση με την υπηρεσιακή - ιεραρχική ισχύ των εμπλεκομένων- αρχειοθετήθηκαν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Ποιοι λόγοι ή ποιοι άνθρωποι ενεπλάκησαν σήμερα, ώστε να γίνει η σχετική αποκάλυψη;

Οι μέχρι στιγμής εμπλεκόμενοι λειτουργούσαν μόνοι τους ή υπάρχει ένα μεγαλύτερο κύκλωμα, ασχολούμενο και με άλλες υποθέσεις, το οποίο, όπως λένε όσοι γνωρίζουν, όταν διαπίστωσε πως δεν μπορεί να μπει υπό την πολιτική προστασία του ΣΥΡΙΖΑ, εξαναγκάστηκε να προχωρήσει στην συγκεκριμένη αποκάλυψη, τρώγοντας έτσι τις ίδιες του τις σάρκες προκειμένου να επιβιώσει έπειτα από σειρά αποκαλύψεων άμεσα σχετιζόμενων με δραστηριότητες για τις οποίες κάποιοι κρατικοί αξιωματούχοι και υψηλόβαθμα πρώην πολιτικά στελέχη έχουν στερηθεί την έξοδό τους από τη χώρα; Τι γίνεται με τους τότε προισταμένους των εμπλεκομένων στην υπό έρευνα υπόθεση; Που βρίσκονται σήμερα; Πως και δεν πήραν "μυρωδιά" τότε;

Υποψίες, επίσης, γεννά πως ότι το αποκαλυφθέν «υλικό» φέρεται να είναι προϊόν προανάκρισης, το οποίο όμως διέρρευσε, δημιουργώντας πλείστα όσα προβλήματα σχετικά με την φερεγγυότητα των εμπλεκομένων αρχών και υπηρεσιών, βάλλοντας, πέραν όλων των άλλων, στην αξιοπιστία κρατικών υπηρεσιών άμεσα σχετιζόμενων με την ασφάλεια της χώρας (ΕΥΠ, κρατική ασφάλεια, ανώτατα κλιμάκια Αστυνομίας, Αντιτρομοκρατική κ.α.).

Οι εκ των έσω γνωρίζοντες τη λειτουργία των συγκεκριμένων κρατικών υπηρεσιών αναφέρονται ακόμη και σε εν εξελίξει επιχείρηση αδρανοποίησης των Ελληνικών αρχών, εάν η υπόθεση παραμείνει ως έχει και δεν προχωρήσει στην αναζήτηση περαιτέρω συνεργατών και άλλων επιπέδων ή κύκλων του ίδιου κυκλώματος. Μάλιστα, αυτή τους την αναφορά την στηρίζουν στο γεγονός της μετακίνησης αντί της "διαθεσιμότητας" ή της «αυτοδίκαιης αργίας» των μέχρι στιγμής εμπλεκομένων, οι οποίοι έτσι θα συνεχίσουν να έχουν μία «ροή ευαίσθητων πληροφοριών» (σχετιζόμενων με τις έρευνες που διατάχθηκαν) και ενδεχόμενα να διατηρούν την δυνατότητά τους να παρέμβουν σε αυτές…

Όμως, η συγκεκριμένη υπόθεση δεν έχει μόνο αυτή την διάσταση. Μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης που αφορά την παράνομη είσοδο, νομιμοποίηση παραμονής και έκδοση επίσημων κρατικών εγγράφων (διαβατήρια κ.λ.π.) για μετακίνηση λαθραία εισερχόμενων στην χώρα, αναδεικνύεται το μείζον πρόβλημα το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει επαρκώς αντιμετωπισθεί. Το πρόβλημα της πρόληψης και ουσιαστικής ανάσχεσης των διακινητών και της λαθραίας εισόδου μεταναστών στην χώρα.

Στο πρόβλημα αυτό, που αφορά ουσιαστικά όχι την απλή μείωση αλλά τον μηδενισμό σχεδόν της λαθρομετανάστευσης, είχε δοθεί απάντηση από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή η οποία ενέκρινε την προμήθεια (με ευρωπαϊκά κονδύλια) ενός ηλεκτρονικού συστήματος GIS έγκαιρης προειδοποίησης (και περαιτέρω καίριας αντιμετώπισης εκ μέρους των αρμοδίων ελληνικών αρχών) παραβίασης των ελληνικών συνόρων και παράνομης εισόδου στην Ελλάδα.

Δυστυχώς, παρά την αγορά και την απολύτως επιτυχημένη δοκιμή του συγκεκριμένου συστήματος (που άφησε άναυδους όσους την παρακολούθησαν), δεν κατέστη δυνατή η λειτουργία του εξαιτίας της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, που «πάγωσε» οτιδήποτε σχετικό με το συγκεκριμένο σύστημα (υπήρξε εμπλοκή και του γνωστού κ. Άλεξ Ρόντου, ο οποίος ομολόγησε τον ρόλο του ενδιάμεσου προς ικανοποίηση Ισραηλινοαμερικανικών συμφερόντων). Το σύστημα αυτό έχει ρωσικό λογισμικό, προσφέροντας έτσι τη δυνατότητα στις ελληνικές υπηρεσίες να λειτουργούν χωρίς να γνωστοποιούν σε Αμερικανούς και Ισραηλινούς διάφορες έρευνες και τα γενικότερα ή ειδικότερα ενδιαφέροντα της Ελλάδας ως προς τη συλλογή θεματικών πληροφοριών, οι οποίες δημιουργούν βάσεις δεδομένων προς ανάλυση από τομείς, αλλά επιπλέον μπορούν να είναι και άμεσα εκμεταλλεύσιμες σε πεδία επιχειρήσεων ελληνικών κρατικών υπηρεσιών.

Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου (μέσω της διοίκησης του Κ. Μπίκα στην ΕΥΠ, ο οποίος είναι σήμερα πρέσβυς της Ελλάδας στην Μεγάλη Βρετανία) απένταξε παράνομα το συγκεκριμένο έργο (που χρηματοδοτήθηκε από ευρωπαϊκά κονδύλια και δεν επιβάρυνε τον ελληνικό προϋπολογισμό) και, επιπλέον, με ύφος καθαρά εκδικητικό, απέστειλε στην ελληνική Δικαιοσύνη όλους τους εμπλεκόμενους με τη συγκεκριμένη προμήθεια αξιωματούχους της ΕΥΠ, η οποία και τους αθώωσε τελεσίδικα, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο τεράστια ερωτήματα για την ποιότητα και τις σκοπιμότητες που υπηρετούσε η διοίκηση των Κ. Μπίκα - Φ. Παπαγεωργίου και Χρ. Τσαντρίζου αλλά και της τότε πολιτικής ηγεσίας της ΕΥΠ (Μ. Χρυσοχοΐδη και Χρ. Παπουτσή), αλλά και του ίδιου του (τότε) πρωθυπουργού Γ. Α. Παπανδρέου.

Το μεγαλύτερο, όμως, ερώτημα, προκύπτει σήμερα, αφού καμία κυβέρνηση μετά από αυτή του Γ. Παπανδρέου, έως και τη σημερινή, δεν έχει προχωρήσει στην απόφαση να λειτουργήσει το συγκεκριμένο σύστημα επιτήρησης των συνόρων GIS, μέσω του οποίου είναι δυνατόν να υπάρξει η πλήρης σχεδόν καταστολή του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα και το οποίο θα απέτρεπε την οποιαδήποτε λειτουργία κυκλωμάτων διακίνησης λαθρομεταναστών, όπως αυτό το οποίο πριν από λίγες ημέρες αποκαλύφθηκε από τον Ελληνικό Τύπο.

Προκειμένου να συλλέξουμε περισσότερες ειδικές (δημοσιοποιήσιμες και όχι απόρρητες) πληροφορίες, αν και στα ανά τη χώρα δικαστήρια εκδικάζονται δεκάδες υποθέσεις της υπηρεσίας, επικοινωνήσαμε με τον πρέσβη ε.τ., πρώην Βουλευτή Επικρατείας και πρώην διοικητή της ΕΥΠ, κ. Ιωάννη Κοραντή, στον οποίο θέσαμε μερικές απλές ερωτήσεις...

- Κύριε πρέσβη, ως πρώην διπλωμάτης αλλά κυρίως ως πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών είστε γνώστης σημαντικότατων θεμάτων και πληροφοριών που άπτονται της εθνικής ασφάλειας και όχι μόνο, της χώρας. Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε σχετικά με την απόφασή σας, ως διοικητού της ΕΥΠ για την προμήθεια ειδικού συστήματος GIS, επιτήρησης και έγκαιρης προειδοποίησης για παράνομη είσοδο στην χώρα, χωρίς, φυσικά, να έχουμε την απαίτηση να αναφέρετε πληροφορίες που αφορούν το συγκεκριμένο σύστημα αλλά δεν είναι δημοσιοποιήσιμες λόγω της ειδικής φύσης τους.

Ι. Κοραντής: Η αποστολή της ΕΥΠ, ως μόνης Υπηρεσίας Πληροφοριών της χώρας, ήταν και παραμένει ευρύτατη, και ορίζεται από το άρθρο 2 του Ν.3649/3-3-2008 που αντικατέστησε τον παλαιότερο Ν.1645/86. Συνοπτικά, η ΕΥΠ έχει ως αποστολή την αναζήτηση, συλλογή, επεξεργασία και γνωστοποίηση στις αρμόδιες αρχές των πληροφοριών που αφορούν την προστασία και προώθηση των πολιτικών, οικονομικών στρατιωτικών και εν γένει εθνικών στρατηγικών συμφερόντων της χώρας και την προάσπιση της εθνικής ασφάλειας από κάθε είδους επιβουλή. Είναι προφανές ότι στην έννοια της ασφάλειας της χώρας εμπεριέχεται και εκείνη της ασφάλειας των πολιτών, υπό κάθε έκφανση, όπως οι επιπτώσεις από τη διασυνοριακή κίνηση λαθρομεταναστών, όπλων, ναρκωτικών κλπ. Είναι δεδομένο ότι η Χώρα δεν έχει άλλη αντίστοιχη Υπηρεσία που να διαθέτει και να μπορεί να προωθεί αρμοδίως τέτοιο όγκο πληροφοριών που να καλύπτουν κάθε πιθανή κατηγορία συμβάντος καθοδόν προς και κατά μήκος των εθνικών μας συνόρων. Η Υπηρεσία, μέσω του συστήματος GIS, θα μπορούσε να παρέχει τις σχετικές πληροφορίες προς τον πολίτη με γνώμονα την ασφάλεια του και παράλληλα θα έδινε πολύτιμες και πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμες πληροφορίες, στοιχεία και στατιστικά συμπεράσματα στις αρμόδιες αρχές για καίριας σημασίας ζητήματα ασφαλείας όπως η διακίνηση λαθρομεταναστών δια των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της χώρας.Επί διοικήσεως μου η ΕΥΠ αξιοποίησε για πρώτη φορά κοινοτικούς πόρους από το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης υποβάλλοντας πρόταση συγχρηματοδότησης του έργου στις 30-9-2005 που κατέληξε στην υπογραφή της σχετικής σύμβασης με την μειοδότη κοινοπραξία στις 19-5-2008.

- Ποιος ή ποιοι ήταν οι λόγοι που σας οδήγησαν στην απόφαση προμήθειας του συγκεκριμένου συστήματος GIS, ενέργεια για την οποία μάλιστα κατηγορηθήκατε, αδίκως όπως αποφάνθηκε τελεσίδικα η Ελληνική Δικαιοσύνη, από την διοίκηση Μπίκα (κυβέρνηση Γεωργίου Α. Παπανδρέου), μαζί με πολλά άλλα στελέχη της ΕΥΠ και του υπουργείου Οικονομικών;

Ι. Κοραντής: Όπως προανέφερα, η προμήθεια του GIS στόχευε τόσο την ενημέρωση και ασφάλεια του πολίτη όσο και την παροχή πληροφοριών στις αρμόδιες υπηρεσίες ειδικώτερα για τις ροές λαθρομεταναστών προσφέροντας τους την δυνατότητα έγκαιρης και αποτελεσματικής αντίδρασης. Είναι προφανές ότι η αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης αφορά την χρήση φυσικών προσώπων και χερσαίων ή θαλασσίων μέσων -με σημαντικό οικονομικό κόστος- ενώ το GIS αποτελεί ένα σύγχρονο ηλεκτρονικό εποπτικό μέσο που επιτρέπει στις Αρχές την παρακολούθηση και επιτήρηση σε πραγματικό χρόνο του συνόλου των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της χώρας, με κόστος αγοράς 1.500.000 ευρώ. Να υπενθυμίσω εδώ ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 σηματοδότησαν χρονικά -και όχι μόνο- αυξανόμενες ροές λαθρομεταναστών. Οδηγώντας συνεπώς την ΕΥΠ στην προμήθεια του GIS έπραξα απλά το καθήκον μου. Η συνέχεια είναι γνωστή: ποινική δίωξη εμού και πλειάδας συνεργατών μου επί Κυβέρνησης Παπανδρέου και διοίκησης Μπίκα βασισμένη σε μια άθλια σκευωρία και κατασυκοφάντησή μας από πρόθυμους έμμισθους κονδυλοφόρους, μέχρι την αθώωση μας με τελεσίδικο και αμετάκλητο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών.

- Για ποιόν ή για ποιους λόγους υποθέτετε πως το συγκεκριμένο σύστημα δεν χρησιμοποιήθηκε μέχρι σήμερα και τι πιστεύετε πως θα γινόταν εάν η κυβέρνηση Γ. Α. Παπανδρέου δεν «πάγωνε», αλλά και οι μετέπειτα κυβερνήσεις, δεν κρατούσαν ανενεργό τον συγκεκριμένο ηλεκτρονικό μηχανισμό παρακολούθησης και έγκαιρης προειδοποίησης επί των ελληνικών συνόρων;

Ι. Κοραντής: Δεν μπορώ να κάνω υποθέσεις. Αυτό που βλέπω είναι ότι διαδοχικές πολιτικές και υπηρεσιακές ηγεσίες της ΕΥΠ είχαν -και εξακολουθούν να έχουν- στα χέρια τους ένα εργαλείο μοναδικό στο είδος του και πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμο. Το γιατί δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να το χρησιμοποιήσουν είναι ένα ζήτημα που αφορά την Κυβέρνηση, πιθανώς την Δικαιοσύνη και οπωσδήποτε -κατά την γνώμη μου- την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής που έχει, κατά τον Κανονισμό του Σώματος, την αρμοδιότητα κοινοβουλευτικής εποπτείας επί της ΕΥΠ . Αφορά όμως και τους πολίτες που δικαιούνται να γνωρίζουν εάν η μη χρησιμοποίηση του GIS έγινε από αβουλία, κατόπιν πιέσεων (οικονομικών ή πολιτικών) ή, ακόμη χειρότερα, εκ προθέσεως. Η εξέταση του ζητήματος αυτού γίνεται ακόμη πιό επιτακτική αν ληφθούν υπόψη οι πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη σχετικά με το ενδεχόμενο να έχουν παρεισφρύσει τρομοκράτες/τζιχαντιστές μεταξύ των λαθρομεταναστών. Η υπόθεση, μόλις αποκαλυφθείσα, κυκλώματος στελεχών της ΕΥΠ και της ΕΛΑΣ που εμπλέκονταν σε διακίνηση λαθρομεταναστών έρχεται από μόνη της να τονίσει τη σημασία του GIS.

- Θεωρείτε πως υπάρχει κάποια αμέλεια, έλλειψη ουσιαστικής ενημέρωσης ή σκοπιμότητα πίσω από την παρατεινόμενη αδράνεια του συγκεκριμένου συστήματος GIS; Ποιές οι επιπτώσεις για την Ελλάδα από την μη λειτουργία του συστήματος αυτού;

Ι. Κοραντής: Νομίζω ότι στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σας απάντησα ήδη. Ως προς το δεύτερο: η μη λειτουργία του GIS δεν επιτρέπει στη Κυβέρνηση να έχει έγκαιρη πληροφόρηση και γνώση για -μεταξύ άλλων- τις ροές λαθρομεταναστών. Συνεπώς δεν έχει την δυνατότητα να προλαμβάνει, με αποτέλεσμα οι συνοριοφύλακες και λιμενοφύλακες να έχουν μεταβληθεί εκ των πραγμάτων σε ένα σύστημα υποδοχής και περισυλλογής αγνώστων αλλοδαπών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Μετά και από τις απαντήσεις, ενός από εκείνους τους λίγους που γνωρίζουν σε όλο το εύρος κρίσιμες εθνικά πληροφορίες, του πρέσβυ ε.τ. κ. Ιωάννη Κοραντή, όλοι μας πλέον αντιλαμβανόμαστε πως βρισκόμαστε μπροστά "στην κορυφή ενός παγόβουνου" όσoν αφορά τα παιχνίδια που παίζονται εις βάρος της χώρας μας, από κάποια μερίδα "εφιαλτών".
Και το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι: Ποιός είναι αυτός που έχει δώσει την εντολή για την πτώση των συνόρων της χώρας;

Στην σχετικά πρόσφατη επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, ο πρωθυπουργός με δηλώσεις του διακήρυξε την μηδενική ανοχή στη διαφθορά και την παρανομία, ενώ αναφέρθηκε και στην ύπαρξη κατά το παρελθόν κρουσμάτων που φανέρωναν τη δράση οργανωμένων θυλάκων στο εσωτερικό του σώματος με ανεξάρτητους ή παράπλευρους στόχους προς τον σχεδιασμό και την αποστολή. Κατά την επίσκεψή του στο υπουργείο ο κ. Τσίπρας είχε κατ' ιδίαν συνάντηση με τον κ. Πανούση και με τον διοικητή της ΕΥΠ Γ. Ρουμπάτη με τους οποίους συζήτησε θέματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικών κινδύνων.

Είναι πράγματι θετικό το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, κ. Τσίπρας, αρχίζει να δείχνει (τουλάχιστον στα λόγια) μία ωριμότητα και μία προσαρμογή στην πραγματικότητα σε καίρια θέματα, όπως η ασφάλεια και η παράνομη μετανάστευση. Όμως, δεδομένων των εξελίξεων, η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης είναι τεράστια και είναι πρόδηλη η πρόκληση να περάσει από την θεωρία στην πράξη και παρακάμψει τις όποιες παραταξιακές και κομματικές ιδεοληψίες των στελεχών της και να κινηθεί προς την κατεύθυνση μίας σειράς ουσιαστικών και αποφασιστικών ενεργειών, οι οποίες είναι αυτονόητες για οποιοδήποτε κράτος σέβεται τον εαυτό του και για εκείνες τις κυβερνήσεις που έχουν ως μοναδικό σκοπό την προάσπιση των εθνικών και κυριαρχικών συμφερόντων, αλλά και της γεωγραφικής ακεραιότητας της χώρας που υπηρετούν.
Υποχρέωση της σημερινής κυβέρνησης είναι να λειτουργήσει προς εκείνη την κατεύθυνση που θα αποκαλύψει το πραγματικό μέγεθος μίας εν δυνάμει εθνικής απειλής, η οποία -έστω και έμμεσα- βρήκε αγαστή συνεργασία με αξιωματούχους της πατρίδας μας.

Όσον αφορά τους εμπλεκόμενους (αστυνομικούς και μη) στο κύκλωμα διακίνησης των λαθρομεταναστών, δική μας άποψη είναι πως πρέπει να αποταχθούν άμεσα (η μετακίνησή τους σε άλλες υπηρεσίες / διευθύνσεις αποτελεί χάδι στο μάγουλο), να υπάρξει απώλεια των συνταξιοδοτικών τους δικαιωμάτων και να οδηγηθούν στην Δικαιοσύνη με τις κατηγορίες που τους αναλογούν. Εάν δεν σταλεί τώρα από την κυβέρνηση ένα σαφές μήνυμα προς όλους τους "ενδιαφερομένους", τότε, δυστυχώς θα σταλεί ένα άλλο μήνυμα που θα αφορά την ενίσχυση και διαιώνιση τέτοιων κυκλωμάτων (εμπορίας ανθρώπων). Άραγε, αυτός είναι ο σκοπός του κ. Ρουμπάτη, του κ. Πανούση και του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Να πως με όχημα το πλαστικό χρήμα στήνεται η βρώμικη δουλειά για να αφανιστούν και τα τελευταία ευρώ από τον τόπο

Ισως να μην έχετε πολλοί συνειδητοποιήσει τη σημασία της πλαστικής κάρτας που ανακοίνωσε ότι θα επιβάλλει χωρίς να είναι στις προεκλογικές της εξαγγελίες η κυβέρνηση. Κακώς, γιατί δεν είναι προς το συμφέρον σας... 

Tου Καθηγητή Γ.Ζουγανέλη 

Με πρόφαση το κυνήγι των φοροφυγάδων στα νησιά, η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει πλαστικές κάρτες στις συναλλαγές πάνω απο 50 ευρώ. Μετά την εφαρμογή αυτού του μέτρου που θα επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα, θα διαπιστωθεί ότι θα πληγεί ο τουρισμός αλλά και ότι δεν θα μειωθεί σημαντικά η φοροδιαφυγή. Μια αυστηρή ποινή θα αρκούσε να λύσει το πρόβλημα της φοροδιαφυγής αν όλοι σε αυτό το κράτος έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Το λόγο εφαρμογής της πλαστικής κάρτας στην Ελλάδα, τον έχω ήδη συζητήσει πρίν μήνες. Η χρήση και η συγκέντρωση προσωπικών δεδομένων απο ιδωτικούς φορείς μέσω της χρήσης της κάρτας αυτής είναι και αυτό ένα πρόβλημα. 

Συνοπτικά και πληρέστερα το πλαστικό χρήμα θα έχει σαν αποτέλεσμα:
  1. τη μείωση της παρουσίας ευρώ στην Ελληνική αγορά και τη συγκεντρωσή τους στις τράπεζες (δις ευρώ). 
  2. τη χρήση του κεφαλαίου που θα συγκεντρώνεται σε ευρώ στις τράπεζες για την αποπληρωμή των δανειστών (Ιδέα των ΑΝΕΛ οι πλαστικές κάρτες, σαν τη τράπεζα κυριαρχίας;) 
  3. τη δημιουργία μιας επιπλέον παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, απο τη συναλλαγή ευρώ σε κάρτα και απο κάρτα σε ευρώ (ανά κάρτα). Αυτό είναι ένας έμμεσος φόρος σε όλους, ένα είδος bail-in. Η φούσκα αυτή μπορεί στη συνέχεια να εξαπλωθεί. 
  4. τη δημιουργία προπληρωμένων καρτών συγκεκριμένης αξίας που θα πουλιούνται στη δευτερογενή αγορά και στο εξωτερικό. Πώς λέγεται αυτό; Aυτό λέγεται δημιουργία και χρήση δευτέρου Ελληνικού νομίσματος μικρότερης αξίας απο το ευρώ στην Ελληνική επικράτεια. 
Αυτά που με προβληματίζουν αυτή τη στιγμή είναι δύο πράγματα;

  1. Tα συνεχή ψευτοδιλήμματα στα οποία υποβάλλεται ο Ελληνικός λαός απο τη κυβέρνηση για να μη μπορεί να διακρίνει τις πραγματικές της βουλές
  2. Τις συνεχείς παρατάσεις αγωνίας απο τον ΕLA που δίνει η ΕΚΤ στις τράπεζες και στον Ελληνικό λαό, οι οποίες επίσης δεν δίνουν εικόνα για το μέλλον.
Αυτά θα τα συζητήσω σε άλλο άρθρο, γιατί κάτι έχει αρχίσει και μυρίζει… και θα πέσει πολύ ξύλο. Και στην ασάφεια χρειάζονται δύο για να υπάρχει.

Εσείς να περιμένετε τη συμφωνία ενώ η κυβέρνηση περνάει κάτω απο τη μύτη σας πολλά μνημονιακού τύπου μέτρα, που εσείς τα αντιμετωπίζετε σαν αναγκαία λύση. Όπως έχω πεί σε προηγούμενα άρθρα, η χρεοκοπία θα μπορούσε να είναι μια ενδιάμεση στάση πρός το τελικό σκοπό και τίποτα παραπάνω.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 







Στην παρούσα φάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και με δεδομένη την νοσηρότητα του ελληνικού ιού στους κόλπους της, είναι απίθανο η Ευρώπη να δεχθεί πολιτική λύση στο ελληνικό πρόβλημα.
Mία πολιτική λύση στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα μπορεί πλέον να έχει και δραματικές πολιτικές επιπτώσεις γι αυτό το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Καμμία χώρα της Ένωσης δεν είναι τόσο μακρυά από το κοινοτικό κεκτημένο όσο η Ελλάδα

Είναι σαφές ότι η ελληνική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα του 1981 είχε γίνει για πολιτικούς λόγους και διότι ο τότε γαλλο-γερμανικός άξονας είχε αποφασίσει ότι το οικονομικό κόστος αυτής της εισόδου ήταν μικρό.

Υπό αυτή την έννοια, το να ζητά πολιτική λύση στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα ο άσχετος περί τα ευρωπαϊκά θέματα Έλληνας πρωθυπουργός, υπακούει σε κάποια λογική. Πλην όμως, το πρόβλημά του είναι ότι, σήμερα, το οικονομικό κόστος αυτής της πολιτικής λύσεως είναι τεράστιο. Ακόμα χειρότερα, μία πολιτική λύση στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα μπορεί πλέον να έχει και δραματικές πολιτικές επιπτώσεις γι αυτό το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η κατάσταση, έτσι, είναι εξόχως σοβαρή για την χώρα, διότι η Ευρώπη έχει, από πενταετίας πλέον, αρχίσει να αισθάνεται ότι ο ελληνικός ιός –που με την πλήρη ανοχή της αφέθηκε ελεύθερος να αναπτυχθεί στους κόλπους της– μπορεί να αποβεί μοιραίος. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η Ευρώπη του 2015 διαφέρει αισθητά από αυτήν του 1979 που υπέγραφε στο Ζάππειο το «ναι» στην ελληνική ένταξη. Την εποχή εκείνη, η Ευρώπη των εννέα χωρών μελών ήταν στην ουσία μία κοινή αγροτική πολιτική, ενώ σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση των 29 μελών είναι πολλά περισσότερα.

Αλλά και η Ευρώπη δεν είναι ίδια με την αντίστοιχη της εποχής εντάξεως της Ελλάδας σε αυτήν. Την εποχή εκείνη, η ΕΟΚ όδευε προς τα 25 έτη υπάρξεώς της, ενώ σήμερα βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα εξηκοστά γενέθλιά της. Και στα 25 έτη που μεσολάβησαν έγιναν πολλές ανακατατάξεις. Όμως, ο ελληνικός ιός παρέμενε ως είχε –και τώρα δείχνει ποια είναι η νοσηρότητά του.

Ενθυμούμαι τον Μάρτιο του 1982, το περιοδικό The Economist, με την ευκαιρία της 25ης επετείου του προδρόμου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που ήταν η ΕΟΚ, φιλοξενούσε στο εξώφυλλό του μία ταφόπλακα αφιερωμένη στην τότε Κοινότητα και ο τίτλος ήταν: «Γεννημένος στις 25 Μαρτίου 1957, ετοιμοθάνατος την 25η Μαρτίου 1982». Στην συνέχεια, υπήρχε μία επιτάφια ρήση του Ρωμαίου ιστορικού Τάκιτου: «Capax imperii nisi imperasset», δηλαδή: «φαινόταν να μπορεί να αποτελέσει μία δύναμη, μέχρι που προσπάθησε να γίνει τέτοια». Στις δε εσωτερικές σελίδες, το περιοδικό –με τον γνωστό καυστικό του τρόπο– γελοιοποιούσε την ΕΟΚ για την θεσμική αδυναμία της, υπερτόνιζε την αυξανόμενη απογοήτευση των πολιτών της έναντι της παραπαίουσας ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως και προειδοποιούσε για μία πιθανή βρεταννική έξοδο. Επίσης, σε μία μικρή παράγραφο, με αφορμή τα τότε καμώματα της κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου στην Ελλάδα, το βρεταννικό περιοδικό υπαινισσόταν ότι η ΕΟΚ «είχε βάλει ένα φίδι στον κόρφο της».

Τρία χρόνια αργότερα, με την σύμφωνη γνώμη της Γερμανίας, ο Γάλλος πρώην υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση Μιττεράν αναλάμβανε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η Ευρώπη των Δέκα, με βρεταννική επίσης υποστήριξη, δημιουργούσε την ενιαία αγορά και άνοιγε έτσι ο δρόμος για την Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992, η οποία τελικώς ίδρυε και την σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, στα δέκα χρόνια της θητείας του Ζακ Ντελόρ ως προέδρου της Επιτροπής, η νεοσύστατη ΕΕ ενίσχυσε σημαντικά τους θεσμούς της, επέκτεινε τις εξουσίες της σε νέους τομείς πολιτικής, δέχθηκε πέντε νέα κράτη μέλη και, μέσα από την πτώση του κομμουνισμού το 1989, έβλεπε υπό άλλο πρίσμα και την γεωπολιτική της θέση.

Ήταν έτσι ξεκάθαρο ότι στην δεκαετία 1985-1995, η Ευρώπη είχε αλλάξει σε βάθος και στο ευρωβαρόμετρο του 1992 η σχετική δημοσκόπηση έδειχνε ότι το 70% των πολιτών της ΕΕ ήταν θετική στην συμμετοχή σε αυτήν και μόνον ένα 11% εξέφραζε την αντίθεσή του.

Στην περίοδο Ντελόρ, η Ελλάδα –χωρίς να έχει πραγματοποιήσει καμμία θεσμική μεταρρύθμιση– είχε δεχθεί επιδοτήσεις σημερινής αξίας περί τα 90 δισ. ευρώ, είχε αποτύχει να αξιοποιήσει δύο σταθεροποιητικά για την οικονομία της δάνεια, είχε υπονομεύσει σε πολλές περιπτώσεις την κοινοτική συνοχή και, βεβαίως, είχε αγνοήσει επιδεικτικά τις προειδοποιήσεις του ίδιου του Ζακ Ντελόρ για τον ολισθηρό δρόμο που ακολουθούσε η ελληνική οικονομία.

Όσο προχωρούσε η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ο ελληνικός ιός γινόταν πιο ισχυρός και άρα περισσότερο καταστροφικός. Έτσι, όταν άρχιζε η διαδικασία για την ίδρυση της ευρωζώνης, η Ελλάδα ήταν η πλέον υπερχρεωμένη κατά κεφαλήν χώρα της ΕΕ, κατείχε πρώτες θέσεις σε διαφθορά και ήταν ασήμαντη η είσοδος του κοινοτικού δικαίου στην εσωτερική της έννομη τάξη. Κατά δε μία οικονομική μελέτη γνωστού ευρωπαϊκού ινστιτούτου, η ελληνική οικονομία όχι μόνον ήταν η λιγότερο απελευθερωμένη της ΕΕ, αλλά είχε και επικίνδυνες στρεβλώσεις, που αποτελούσαν κορυφαία παραφωνία στο όλο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Σήμερα, το ίδιο ινστιτούτο προτείνει τον άμεσο αποκλεισμό της χώρας από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, τονίζοντας ότι ο ελληνικός ιός συνιστά πλέον και πολιτικό κίνδυνο. Όχι διότι ο κ. Τσίπρας είναι αριστερός, αλλά γιατί ο κυβερνητικός του συνασπισμός θυμίζει άλλες εποχές. Συμπερασματικά, δηλαδή, το γνωστό ινστιτούτο προτείνει τον ελληνικό αποκλεισμό όχι για οικονομικούς λόγους αλλά για αμιγώς πολιτικούς.

Υπό αυτές τις συνθήκες, θεωρούμε βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός δεν θα πετύχει τίποτε σε πολιτικό επίπεδο. Συνεπώς, το ενδιαφέρον μας εστιάζει στο πώς θα «σερβίρει» στο εσωτερικό το νέο μνημόνιο που θα υπογραφεί τον προσεχή Ιούνιο και το οποίο, μετά από έξι μήνες καταστροφικής πορείας της οικονομίας, υπάρχει κίνδυνος να είναι επαχθέστερο από τα αντίστοιχα μνημόνια των προκατόχων του. Εν αναμονή, λοιπόν –πτωχεύσεως εντός ευρωζώνης μη αποκλειόμενης. Μία πτώχευση, βέβαια, που σε δεύτερη φάση θα οδηγήσει και στην οικειοθελή έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, με ό,τι το καταστροφικό συνεπάγεται σήμερα η επιλογή αυτή.

Πηγή europeanbusiness.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η πραγματική δύναμη κάθε έθνους, κάθε κοινωνίας, είναι η μεσαία οικονομική τάξη. Ούτε η ολιγαρχία, ούτε τα εξαθλιωμένα οικονομικά στρώματα, για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά, αποτελούν τις δυνάμεις εκείνες που θα διασφαλίσουν την πρόοδο και τη συνέχεια ενός έθνους, τη συνέχεια μιας κοινωνίας.

Οι νεότουρκοι, οι οποίοι ήθελαν να ανασυστήσουν το τουρκικό έθνος, διαπίστωσαν ότι αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την ύπαρξη μεσαίας τάξης. Όμως στην μέχρι τότε οθωμανική αυτοκρατορία, τη μεσαία τάξη την αποτελούσαν κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι. Γι΄ αυτό οι νεότουρκοι πήραν την απόφαση να εξοντώσουν τις δύο αυτές εθνότητες ώστε να δώσουν την ευκαιρία να αναπτυχθεί μεσαία τάξη στο τουρκικό έθνος, για την επιβίωσή του, κάτι που τελικά κατάφεραν.

Σε μας, οι δανειστές επιδιώκουν με κάθε μέσο να διαλύσουν τη μεσαία τάξη, κάτι που θα οδηγήσει σε κατάρρευση του έθνους. Η δε άφρονα ντόπια ολιγαρχία συνεργάζεται μαζί τους, αποβλέποντας κοντόφθαλμα σε άμεσα οικονομικά οφέλη.

Θα το επιτρέψουμε;

Πριν όμως από ο,τιδήποτε, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το εξής. Οι πολιτικοοικονομικές ολιγαρχίες της χώρας, για τη δική τους επιβίωση και διαιώνιση, ποτέ δεν επέτρεψαν να δημιουργηθεί μια πραγματικά παραγωγική και ισχυρή μεσαία οικονομική τάξη. Γι’ αυτό και το ελληνικό έθνος δεν μπόρεσε ποτέ να αναπτυχθεί. Απεναντίας δημιούργησαν μια μεσαία τάξη υπηρεσιών και δημοσίων υπαλλήλων. Έτσι τώρα εύκολα οι δανειστές, μέσω της φορολογίας, των απολύσεων και της μείωσης μισθών και συντάξεων, διαλύουν και αυτή τη μεσαία τάξη, καταστρέφοντας το εναπομείναν έθνος των Ελλήνων.

Βασικός λοιπόν στόχος μας, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως έθνος, θα πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ισχυρής και παραγωγικής μεσαίας τάξης. Άλλη λύση δεν υπάρχει. Εμπόδιο όμως σ΄αυτό το σχέδιο εξακολουθεί να είναι η κρατικοδίαιτη παρασιτική ολιγαρχία της χώρας.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ή… «Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι»

Του Νίκου Ε. Σκουλά

Είχα καταλήξει στην απόφαση να μην ξαναγράψω για την απελπιστική πια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα και ως κοινωνία αλλά και για τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που μας επηρεάζουν τόσο έντονα.

Αισθάνομαι ότι, όσοι εξ ημών ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα, έχουμε γίνει κουραστικοί, προκαλώντας την πλήξη, μια και δεν έχουμε καμιά επίδραση στην ανάσχεση της κάθετα κατηφορικής πορείας που ακολουθούμε χωρίς ελπίδα σωτηρίας.

Καταλήγω λοιπόν, για μια τελευταία φορά, πριν την οριστική κατάρρευση, ως κύκνειο άσμα ενός δυσφορούντος πολίτη, μετά από 48 χρόνια αγώνα, να τα πω, να ξεσκάσω, να εκτονωθώ, ίσως εξυπηρετώντας προσωπικό, υπαρξιακό κίνητρο.

Σ’ αυτή την κρισιμότερη ώρα της πρόσφατης ιστορίας μας, με την κοινή λογική, με απλά λόγια, χωρίς τις «περισπούδαστες αναλύσεις» των τηλεπαραθυράδων και των εκπροσώπων των ειδικών συμφερόντων, εκπέμποντας ταυτόχρονα μιαν ύστατη κραυγή αγωνίας, καταθέτω τη δική μου εκτίμηση και μια τελευταία παραίνεση προς όλους τους Έλληνες πολιτικούς και πολίτες.

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ

Βεβαίως έχει σημασία το ποιός φταίει, αλλά δεν είναι της ώρας. Μια Ινδιάνικη παροιμία μας λέει: «Όταν σου δαγκώνουν τον «ποπό» οι κροκόδειλοι είναι δύσκολο να θυμάσαι ότι ο στόχος σου ήταν να καθαρίσεις τον βάλτο». Έχουμε καιρό να καθαρίσουμε τον βάλτο της κακοκυβερνησίας και της διαφθοράς – και δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει έτσι.

Τώρα όμως βρισκόμαστε σε κατάσταση έκτατης ανάγκης και προέχει να αποτρέψουμε την απόλυτη καταστροφή για την οποία είμαστε στο «και 5’». Ξέρουμε ποιοι την προκάλεσαν και ποιοι τη συντήρησαν και τη συντηρούν και τώρα. Φταίμε κυρίως εμείς οι Έλληνες, αν και δεν φταίμε όλοι το ίδιο (Δεν ήταν μόνον η πενταετία Κ. Καραμανλή που διόγκωσε το δημόσιο χρέος κατά € 150 δισεκ., διπλασιάζοντάς το. Συνέβαλε και ο Σημίτης και οι περί αυτόν, μεταθέτοντας την πληρωμή των υπόπτου διαδικασίας, εξοπλισμών και της Ολυμπιάδας για μετά το 2005).

Φταίνε και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας που, με τη λάθος συνταγή - την ανάλγητα σκληρή λιτότητα που μας επέβαλαν, οδήγησαν την οικονομία στην πλήρη στασιμότητα και τον Έλληνα πολίτη στην πλήρη εξαθλίωση.

Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΖΟΦΕΡΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Η οικονομία μας είναι κατεστραμμένη. Ο ιδιωτικός τομέας από τον οποίο θα περιμέναμε να προέλθει η περιβόητη ανάπτυξη, έχει καταρρεύσει. Βρίσκεται σε πλήρη χρηματοπιστωτική ασφυξία και αδυνατεί να αγοράσει εισαγόμενες πρώτες ύλες με όρους «μετρητοίς».

Το δημόσιο αδυνατεί να καλύψει τις τρέχουσες υποχρεώσεις του για μισθούς και συντάξεις, πολύ λιγότερο δε να καλύψει τις ληξιπρόθεσμες δανειακές υποχρεώσεις του, διακινδυνεύοντας έτσι το «ατύχημα» που, ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκαλέσει την επάρατη πτώχευση. Το λεγόμενο «πρωτογενές πλεόνασμα» δεν υπήρξε ποτέ. Ήταν «ταμειακό» και όχι πραγματικό. Τουτέστιν προερχόταν από την παρακράτηση των οφειλόμενων προς τις επιχειρήσεις και τους πολίτες, δίνοντας μια πλασματική εικόνα. Μια άλλη εκδοχή των Greek Statistics.
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις (που αποτελούν το 99%+ της οικονομίας μας) κλείνουν ή φυτοζωούν με αντίπαλο το εχθρικό κράτος. Η μεσαία τάξη εξαφανίζεται ραγδαία. Έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη κατηγορία νεόπτωχων πολιτών. (Ένας απ’ αυτούς είμαι και εγώ). Ο μεγάλος όγκος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των άνεργων έχουν περιέλθει σε κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης.

Δανεικά δεν μπορούμε πια να πάρουμε. Και αν πάρουμε δεν μπορούμε να τα πληρώσουμε. Ένα ενδεικτικό στοιχείο που τα λέει όλα: Το Ελληνικό τριετές ομόλογο έχει επιτόκιο 28,8%, όταν η Πορτογαλία που κατάφερε να βγει στις αγορές πληρώνει μόνο 1,5 – 2,0%.

Βρισκόμαστε σε πλήρη απομόνωση. Έχουμε απέναντί μας και τους 18 εταίρους της Ευρωζώνης (ακόμα και τους τέσσερις του Νότου, που θα έπρεπε να είναι οι φυσικοί μας σύμμαχοι). Δεν μας εμπιστεύονται. Μας έχουν βαρεθεί. Προσπαθούν να αποτρέψουν την έξοδό μας από το Ευρώ για δικούς τους λόγους, αλλά δεν τους βοηθούμε. Ακόμα και οι ΗΠΑ που μας υποστήριζαν στα λόγια έστω, και αυτοί για δικούς τους γεωστρατηγικούς λόγους, μας εγκατέλειψαν και αυτοί.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Ο Ελληνικός λαός, πληγωμένος και αγανακτισμένος, αποφάσισε να εκδηλώσει τον θυμό του, τιμωρώντας όχι αυτούς που προκάλεσαν την κρίση αλλά εκείνους που προσπάθησαν να τη διαχειριστούν, έστω με λάθη. Έτσι, δυστυχώς, συμβαίνει πάντα. Κοντολογίς, απέρριψε συλλήβδην το απαξιωμένο και ανυπόληπτο πια πολιτικό σύστημα και έδωσε τη στήριξή του, στον άφθαρτο και αδοκίμαστο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που προσέφερε ελπίδα και καλές προθέσεις.

Εδώ όμως αρχίζουν άλλα προβλήματα: Η αριστερά, στην προσπάθειά της να κατακτήσει την εξουσία, υποσχέθηκε ανέφικτα πράγματα. Στα θετικά της, καταγράφεται η ανύψωση του φρονήματος και η μερική ανάκτηση της εθνικής αξιοπρέπειας, των ταπεινωμένων Ελλήνων, καθώς και η ειλικρινής προσπάθεια αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Τώρα όμως αντιμετωπίζει – και αντιμετωπίζουμε όλοι - τη σκληρή πραγματικότητα.

Εν τη απειρία της, προσπάθησε να κάνει τα σωστά πράγματα με λάθος τρόπο. Χωρίς εσωτερική συνεννόηση και συνοχή, με διαφορετικές αντιλήψεις ανάμεσα στις συνιστώσες της αλλά και στον κυβερνητικό της εταίρο – ένα ακροδεξιό λαϊκιστικό κόμμα, επέλεξε μια στρατηγική αντιπαράθεσης με τις δανείστριες χώρες, με πλήρη έλλειψη διαπραγματευτικής δύναμης.

Είμαστε χωρίς χρηματοδότηση από τον Αύγουστο του 2014. Οι Ευρωπαίοι δεν βιάζονται και αφήνουν τον χρόνο και τη χρηματική ασφυξία να μας στριμώξει στην υποταγή, κάνοντάς μας έτσι παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης που ενδεχομένως θα εγείρουν ανάλογες αξιώσεις.

ΑΝΤΙ ΕΝΤΙΜΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ, ΕΠΩΔΥΝΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει να απολαμβάνει τη στήριξη της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος που, μάλλον θεωρεί ότι δεν έχει εναλλακτικές. Η αποδοχή, όμως, από τους πολίτες της στρατηγικής που ακολουθεί κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους, έχει μειωθεί από το 90,3% που ήτα προ τριμήνου, στο 58,3% (ακόμα θετικό, παρά τη δυσπραγία).

Τρεις στους τέσσερις πολίτες πιστεύουν ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο Ευρώ πάση θυσία, και απαιτεί συμφωνία με τους εταίρους, ενώ δεν δέχεται δημοψήφισμα ή εκλογές. Και είναι δεδομένο ότι η Κυβέρνηση δεν έχει εξουσιοδότηση για ρήξη.

Η κυβέρνηση ορθά επιδιώκει τον συμβιβασμό που θα είναι επώδυνος και με όρους δανειστών οι οποίοι έχουν ξεκάθαρα το επάνω χέρι. Όταν, όμως, παρουσιάσει την όποια συμφωνία στο εσωτερικό, θα αντιμετωπίσει τη δυναμική άρνηση της αριστεράς συνιστώσας, η οποία αντιπροσωπεύει το 40% της συνολικής δύναμής της και η οποία έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της δραχμής, με ό,τι σημαίνει και όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτό. Αδιέξοδο και συμφορά.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ: ΩΡΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ

Από τις αντιφάσεις που χαρακτήρισαν την πολιτική μας συμπεριφορά στο παρελθόν, έχουμε πια μεταβεί σε μια νέα περίοδο παραλογισμού. Έχουμε παρασυρθεί σε μια πορεία αυτοκαταστροφής που πρέπει, πάση θυσία να ανακοπεί.
Σ’ αυτή την κρίσιμη ιστορική συγκυρία, έχει σημάνει η ώρα της εθνικής ευθύνης όλων των Ελλήνων. Είναι η ώρα να πάψουν οι πολιτικοί να φέρονται ως «πολιτικάντηδες». Χωρίς να πάψει η αντιπολίτευση να ασκεί τον θεσμικό της ρόλο κάνοντας κριτική αλλά και θετικές προτάσεις, οφείλει να βάλει πλάτη στηρίζοντας την εθνική διαπραγμάτευση.

Είναι ώρα εθνικής ευθύνης για όλες τις πολιτικές δυνάμεις και όλους τους πολίτες. Είναι ώρα, να παραμερίσουμε προσωρινά, έστω, τις ιδεολογικές και πολιτικές μας διαφορές – που είναι πολλές και θεμιτές – και ενωμένοι, με σύνεση, ψυχραιμία και υπευθυνότητα, να δώσουμε τη μεγάλη μάχη για τη σωτηρία της χώρας και της κοινωνίας.

Ο δρόμος θα είναι δύσκολος και κακοτράχαλος αλλά δεν υπάρχει άλλος. Και έχουμε αποδείξει ότι, ενωμένοι και ομόψυχοι, πάντα τα καταφέρνουμε. Δεν υπάρχει χώρος για μικροκομματικές σκοπιμότητες και προσωπικά – κακώς εννοούμενα – συμφέροντα. Δύο πράγματα που είναι στο χέρι μας, αν καταφέρουμε, αρκούν για να ξεκινήσουμε: Να χτυπήσουμε αλύπητα, όλοι μαζί, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, σε όλες τους τις εκφάνσεις. Το μπορούμε, αν καταλάβουμε τη σημασία του και αποφασίσουμε να δράσουμε μαζί.

Όσοι πολιτικοί μείνουν απέξω, ελπίζοντας να αποφύγουν το πολιτικό κόστος, (να γλιτώσουν δηλαδή το πολιτικό τους τομάρι,) δεν θα το πετύχουν. Θα τους τιμωρήσει ο λαός που δεν αντέχει άλλη εξαθλίωση και θα τους καταρώνται τα παιδιά και τα εγγόνια τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στη δεύτερη θέση βρίσκεται η Ελλάδα σε ό,τι αφορά τις εργατοώρες ανά έτος, σύμφωνα με έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, ενώ η Γερμανία βρίσκεται στην προτελευταία θέση ανάμεσα σε 35 χώρες.

“Οι Ελληνες είναι τεμπέληδες και οι Γερμανοί εργατικοί; Μάλλον όχι! Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει” αναφέρει το γερμανικό περιοδικό Focus, το οποίο προβάλλει στατιστική έρευνα του Οργανισμού για το έτος 2013 όπου γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε 35 χώρες.

Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, το 2013 οι Ελληνες εργάστηκαν κατά μέσο όρο 2.037 ώρες, ενώ οι Γερμανοί μόνο 1.388 ώρες.

Την πρώτη θέση καταλαμβάνει το Μεξικό με 2.237 ώρες, δηλαδή 849 εργατοώρες το χρόνο περισσότερο από τους Γερμανούς.

Στην τρίτη θέση βρίσκεται η Χιλή με 2015 εργατοώρες το χρόνο, ενώ στις μεσαίες θέσεις είναι χώρες όπως η Πορτογαλία με 1.712 ώρες και η Ιταλία με 1.752 ώρες.

Οι Γερμανοί βρίσκονται στην προτελευταία θέση με 1.388 ώρες ενώ εκείνοι που εργάζονται λιγότερο είναι οι Ολλανδοί με 1.380 ώρες. Οι Έλληνες είναι στη δεύτερη θέση ενώ στην πρώτη το Μεξικό. Η Κύπρος δεν περιλαμβάνεται στο δημοσίευμα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Όπως δείχνουν τα πράγματα, το ενδεχόμενο της ολοκληρωτικής ρήξης με τους «εταίρους» - δανειστές της Ελλάδας είναι εξαιρετικά πιθανό αυτή τη στιγμή. Δεν έχει κανένα νόημα να αντιτάξει κανείς επιχειρήματα του τύπου «αυτό δεν συμφέρει σε κανέναν» ή ότι «σε περίπτωση Grexit μπορεί να προκύψουν πολύ μεγάλες επιπτώσεις για την Ευρώπη και τη Δύση συνολικότερα, άρα δεν θα μας ωθήσουν προς τα εκεί».
Όλα αυτά θα είχαν ίσως νόημα σε έναν ορθολογικό κόσμο. Όμως ο κόσμος μας δεν είναι ορθολογικός, ιδίως δε η σημερινή Ευρώπη. Πολλάκις ο γράφων έχει αναφερθεί στο έλλειμμα ηγεσιών που μαστίζει τη Γηραιά Ήπερο και στις εμμονές περί «του τέλους της ιστορίας», οπότε δεν έχει νόημα να μιλάμε για συμφέροντα τη στιγμή που οι λήπτες των αποφάσεων είναι εγκλωβισμένοι σε φαντασιακούς κόσμους.

Όμως, εις βάρος των ιδεολογημάτων των Ευρωπαίων, η γεωπολιτική πραγματικότητα όντως υπάρχει και θα πρέπει να τη λάβουμε υπόψη μας για να σχεδιάσουμε την πολιτική της «επόμενης ημέρας». Δηλαδή της περιόδου που θα ακολουθήσει αφού «πέσουμε στα βράχια».
Θα πρέπει, φυσικά, να έχουμε υπόψη ότι θα είναι μία πολύ δύσκολη περίοδος. Υπό μία έννοια, η χώρα μας θα υποστεί τις συνέπειες ενός μακροχρόνιου πολέμου μέσα σε μερικές ημέρες. Αλλά θα παραμείνει ζωντανή και θα πρέπει να αρχίσει να διαμορφώνει εκ νέου το παρόν και το μέλλον της. Σε αυτό τον μεταευρωπαϊκό, λοιπόν, κόσμο, η Ελλάδα θα πρέπει να δει ποια είναι τα ισχυρά χαρτιά της, και υπάρχουν αρκετά.

Μεταξύ των άλλων, όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό σε πολλούς, σημαντικό γεωπολιτικό ατού της χώρας μας είναι το πολιτισμικό της δυναμικό και το ιστορικό της βάθος, που της επιτρέπουν να συνομιλεί επί ίσοις όροις με χώρες όπως είναι η Κίνα και η Ινδία ή ακόμη και οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Ωστόσο, δεν θα ασχοληθούμε με το θέμα αυτό σήμερα. Εν συνεχεία, ορισμένοι φυσικοί πόροι καθιστούν την Ελλάδα εξαιρετικά σημαντική, εν δυνάμει, για τα ευρωπαϊκά γεωοικονομικά δρώμενα, ιδιαίτερα σε περίπτωση που εμβαθυνθεί ο ανταγωνισμός Δύσης – Ρωσίας και περάσουμε εκ νέου σε κάποιας μορφής διχοτόμηση της Ευρασίας, όπως συνέβαινε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά κι αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Επί του παρόντος, θα ασχοληθούμε πρωτίστως με τη γεωγραφική θέση της Ελλάδας μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο διεθνές σύστημα.

Ο ρόλος της Ανατολικής Μεσογείου

Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε παλαιότερα άρθρα του, η τήξη του στρώματος των πάγων στον Αρκτικό Ωκεανό διασπά το βόρειο φράγμα που χώριζε τη Δυτική με την Ανατολική Ευρασία και έτσι επιτρέπει την ενοποίηση του δυτικού και του ανατολικού άκρου της μεγάλης «ηπείρου» του κόσμου. Έτσι, σε σημαντικό βαθμό, το γεωσύστημα Ευρασίας – Αφρικής διαχωρίζεται από αυτό το σημείο της Αμερικανικής ηπείρου. Επιπροσθέτως, μειώνεται δραστικά η σημασία των ανοιχτών ωκεάνιων εκτάσεων, μια και δημιουργείται μία νέα «περιφερειακή λεωφόρος» γύρω από την Ευρασία και την Αφρική, η οποία επιτρέπει τη γρήγορη επικοινωνία μεταξύ των ευρασιατικών χωρών χωρίς να χρειάζονται τους ωκεάνιους διαύλους. Κατά κάποιο τρόπο, δηλαδή, το γεωσύστημα Ευρασίας – Αφρικής αυτονομείται από τον υπόλοιπο πλανήτη. Στο κέντρο, λοιπόν, αυτού του υπό διαμόρφωση αυτονομημένου ευρασιατικού – αφρικανικού κόσμου βρίσκεται μία εσωτερική θάλασσα, η αξία της οποίας υπό τις νέες συνθήκες είναι πολύ μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ωκεάνιας έκτασης. Η θάλασσα αυτή είναι, φυσικά, η Μεσόγειος. Και το σημαντικότερο κομμάτι της Μεσογείου είναι αυτό στα ανατολικά της.

Η Ανατολική Μεσόγειος δεσπόζει στο κέντρο ενός σπονδυλωτού θαλάσσιου συστήματος, το οποίο περιλαμβάνει τη Μαύρη Θάλασσα, τα Στενά του Βοσπόρου, τα Θάλασσα του Μαρμαρά, τα Δαρδανέλια, το Αιγαίο Πέλαγος, τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Διώρυγα του Σουέζ, την Ερυθρά Θάλασσα και τα Στενά του Άντεν. Το υπερσύστημα αυτό αλληλεπιδρά και με τον Περσικό Κόλπο και αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, το εσωτερικό αίθριο του πλέγματος Ευρασίας – Αφρικής, επιτρέποντας τη γρήγορη εσωτερική επικοινωνία πολλών σημαντικών χωρών. Ταυτοχρόνως, μπορεί να λειτουργήσει και ως το φράγμα που θα αποκόψει το ανατολικό κομμάτι της Ευρασίας από το δυτικό. Άρα, εν πολλοίς, αυτός που θα ελέγξει το εν λόγω σύστημα μπορεί να ελέγξει και τον κόσμο. Και οι χώρες που δεσπόζουν στο κέντρο αυτού του συστήματος είναι δύο: Η Ελλάδα και η Τουρκία.

Μεταξύ των άλλων, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ελέγχοντας το σύστημα αυτό, αδρανοποιούν το πλεονέκτημα που προσέφερε η τήξη των πάγων του Αρκτικού στη Ρωσία, ξανακόβουν την Ευρασία στα δύο και επαναφέρουν την κυρίαρχη γεωπολιτική θέση των ανοιχτών ωκεάνιων εκτάσεων, στις οποίες έχουν αναντίρρητη κυριαρχία.

Από πλευράς της, η Ρωσία, έχοντας ήδη σχεδόν τον πλήρη έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας και διατηρώντας σημαντικές προσβάσεις στη Συρία, εάν αποκτούσε προνομιακή πρόσβαση στο Αιγαίο και στις γύρω από αυτό θάλασσες, θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν ενιαίο δίαυλο εμπορίου και προβολής ισχύος, ο οποίος θα της επέτρεπε να κόψει τον κόσμο στα δύο, αν χρειαζόταν. Αθροίζοντας αυτή της την ικανότητα με τον ουσιαστικό έλεγχο που ασκεί στον Αρκτικό Ωκεανό, θα αναβάθμιζε αποφασιστικά τη θέση της στο διεθνές σύστημα. Έχοντας δε αναπτύξει μία σημαντική τακτική σχέση με την Τουρκία, χωρίς όμως να έχει υπερβεί –κάτι, που έτσι κι αλλιώς είναι περίπου αδύνατον- την ανταγωνιστική σχέση των δύο χωρών, η Μόσχα χρειάζεται και η Ελλάδα ώστε να διαμορφώσει ένα πλέγμα ισορροπίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Τη συνεργασία της Ελλάδας χρειάζονται όμως και οι ΗΠΑ. Εις βάρος των ανόητων έως ύποπτα ηττοπαθών αντιλήψεων, ότι σε περίπτωση οποιασδήποτε «απειθαρχίας» της Ελλάδας έναντι της Δύσης, η Ουάσιγκτον θα ωθούσε την Άγκυρα να ασκήσει επιθετική πολιτική και να κυριαρχήσει στο Αιγαίο, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν οι Αμερικανοί σήμερα στην περιοχή θα ήταν μία ακόμη πιο ισχυρή Τουρκία. Δεν θα το ήθελαν ακόμη και αν η Τουρκία ήταν (που δεν είναι, δεν ήταν και ούτε μπορεί να είναι) ένας απόλυτα πιστός και ελεγχόμενος σύμμαχος, και σίγουρα δεν το θέλουν με τη σημερινή απρόβλεπτη Τουρκία των αυτοκρατορικών βλέψεων.

Εν παραλλήλω και η Κίνα θα ήταν πιθανώς ευτυχής αν ήταν σε θέση να ασκεί επιρροή στο κομβικό σύστημα της Ανατολικής Μεσογείου, αντισταθμίζοντας έτσι εν μέρει την περιφερειακή της θέση στην Ευρασία και τη συνεπακόλουθη αδυναμία της να ελέγχει τους διεθνείς διαύλους που επιτρέπουν την τροφοδοσία της με κρίσιμους φυσικούς πόρους.

Για τις περιφερειακές δυνάμεις, με σημαντικότερη το Ιράν, θα ήθελαν πιθανώς να διατηρούν έστω και μικρή επιρροή στην Ελλάδα. Το Ιράν ασκεί ήδη αποφασιστικό έλεγχο στα Στενά του Ορμούζ, όντας έτσι σε θέση να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στις παγκόσμιες πετρελαϊκές ροές, οι οποίες σε πολύ μεγάλο ποσοστό διέρχονται από εκεί. Στο δε κοντινό μέλλον, δια των φιλοϊρανών Χούτι, ενδέχεται να είναι σε θέση να κάνει κάτι παρόμοιο και στα Στενά του Άντεν στην Υεμένη, μπλοκάροντας την έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας στον Ινδικό Ωκεανό.

Έχοντας πρόσβαση και στην Ανατολική Μεσόγειο, χάρη στις στενές της σχέσεις με τη Συρία του Άσαντ, η Τεχεράνη πιθανώς θα καλοδεχόταν μία «ήπια συνεργασία» με την Ελλάδα. Μία τέτοια συνεργασία θα της επέτρεπε να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στο τρίγωνο που διαμορφώνεται από τα Στενά του Ορμούζ, τα Στενά του Άντεν και την Ανατολική Μεσόγειο. Το πλέγμα αυτό δημιουργεί ένα είδος κλουβιού που μέσα του εγκλωβίζει ολόκληρη την Αραβική Χερσόνησο, στην οποία βρίσκονται οι μεγάλοι εχθροί του Ιράν, δηλαδή οι σουνιτικές μοναρχίες των κρατών του Κόλπου, και οι μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου στον πλανήτη. Και, φυσικά, υπάρχουν πολλές ακόμη χώρες οι οποίες μπορεί να φαίνεται ότι βρίσκονται μακριά από την Ελλάδα, αλλά, στον ιδιόμορφο σημερινό «επίπεδο» κόσμο, δεν είναι. Κοντολογίς, η χώρα μας έχει μία σειρά από επιλογές στα χέρια της για να καταστήσει τον εαυτό της είτε πολύτιμο είτε επικίνδυνο για μία σειρά από ισχυρά κράτη του πλανήτη.

Μακριά από «ανήκειν»!

Έτσι, λοιπόν, εάν πράγματι «πέσουμε στα βράχια» εξαιτίας και της ευρωπαϊκής αδιαλλαξίας και τυφλότητας (για να μην μιλήσουμε για παθολογικές ανθελληνικές εμμονές), τότε η Ελλάδα δεν θα θεωρείται πλέον δεδομένη για τη Δύση. Αντιθέτως, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει εκ βαθέων την γεωπολιτική της λειτουργία με κριτήρια τα ζωτικά της συμφέροντα σε μία περίοδο οξύτατων οικονομικών προβλημάτων, όπου δεν θα έχει, φυσικά, την πολυτέλεια να απορρίψει εκ των προτέρων οποιαδήποτε πρόταση.

Έτσι, ακολουθώντας μια κατά κάποιο τρόπο πολιτική «διαίρει και βασίλευε του αδυνάμου», η χώρα μας θα μπορέσει να διαπραγματευθεί ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό της, συζητώντας με τους πάντες και για τα πάντα, διατηρώντας όλες τις επιλογές κι όλες τις πόρτες ανοιχτές και απειλώντας τον έναν ισχυρό διεθνή παίκτη με τον άλλο. Πάνω δε απ’ όλα, για πρώτη φορά στη νεότερη ιστορία του το ελλαδικό κράτος θα πρέπει να αναπτύξει μία γεωπολιτική ταυτότητα που θα βασίζεται στην απροβλεπτότητα, την αυτόνομη υπόσταση και τον πλουραλισμό και να απορρίψει «μετά βδελυγμίας» τα πάσης φύσεως «ανήκειν».

Φυσικά, αυτό είναι μία ιδεατή κατάσταση. Μεταξύ των άλλων, η ανωτέρω υπόθεση προϋποθέτει ότι η Ελλάδα της «επόμενης ημέρας» θα είναι μία βαθιά πληγωμένη, αλλά ανεξάρτητη χώρα. Είναι όμως δεδομένο ότι οι μηχανισμοί των «προστάτιδων δυνάμεων» θα επιχειρήσουν να διατηρήσουν τον έλεγχό τους και να διαιωνίσουν το «ανήκειν στην Δύσιν» της χώρας μας.

Κι επειδή το δέλεαρ του «κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος» θα έχει πάψει να υπάρχει, όπως και η πλασματική ευημερία που έφερε το ευρωπαϊκό χρήμα, οι μηχανισμοί αυτοί θα καταφύγουν αναγκαστικά στην ωμή βία, φανερή και συγκαλυμμένη. Μία βία, ωστόσο, που θα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Με την προϋπόθεση, ασφαλώς, ότι ο ελληνικός λαός θα είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί για την επιβίωσή του και για το μέλλον των παιδιών του.

*Διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 287


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Αγαπητοί φίλοι,

Διαβάζω εκτενείς αναφορές για την Τράπεζα της Ελλάδος και το που ακριβώς ανήκει. Εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία θα ήθελα να θυμίσω σχετικό άρθρο μου με τίτλο “ΠΟΙΟΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;” Το οποίο δημοσιεύθηκε σε εφημερίδες τον Οκτώβριο του 2011. Έτσι, θεωρώ χρήσιμη την αναδημοσίευσή του, γιατί το έγκλημα έχει ονοματεπώνυμο!!

Η τράπεζα της Ελλάδος είναι η κεντρική τράπεζα της χώρας και ιδρύθηκε το 1927. Η λειτουργία της άρχισε τον Μάιο του 1928 με απόφαση της τότε Κοινωνίας των Εθνών. Τα κεφάλαια για την ίδρυση και λειτουργία της, προήλθαν από τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο με την μεσολάβηση της Κοινωνίας των Εθνών προκειμένου να σταθεροποιηθεί η χειμαζόμενη τότε Ελληνική οικονομία. Μέχρι την εισαγωγή της χώρας στο ευρώ το 2002, η τράπεζα της Ελλάδος είχε το αποκλειστικό δικαίωμα της κοπής Εθνικού νομίσματος. Μαζί με τις άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης είναι οι αποκλειστικοί μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και συμμετέχει στο σύστημα κεντρικών τραπεζών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Συνθήκη Μάαστριχ). Η Τράπεζα της Ελλάδος δεν είναι δημόσιος οργανισμός όπως πιστεύουν, ίσως, οι περισσότεροι των Ελλήνων, αλλά είναι μια Ανώνυμη Εταιρεία, εισηγμένη μάλιστα στο Χρηματιστήριο των Αθηνών. Μαζί με την Κεντρική Τράπεζα του Βελγίου είναι οι μόνες εισηγμένες σε Χρηματιστήρια κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης. Επίσης, ίσως είναι η μόνη Κεντρική Τράπεζα στην Ευρώπη η οποία ασκεί εμπορικές δραστηριότητες και μοιράζει κέρδη στους μετόχους της, εφ΄όσον υπάρχουν. Ανώτατο όργανο της Τραπέζης της Ελλάδος είναι η Γενική Συνέλευση των μετόχων της και το καταστατικό της.

Ωστόσο, δυστυχώς μέχρι σήμερα ουδείς γνωρίζει το μετοχολόγιο της Τραπέζης της Ελλάδος. Είναι λυπηρό και εν πολλοίς αντεθνικό να γνωρίζουμε από το μετοχολόγιο, μόνο το 9% του συνόλου των μετοχών, που κατέχει το Ελληνικό δημόσιο. Παρ΄όλα ταύτα, προς διασφάλιση της Ελληνικότητας της τράπεζας και διασφάλισης του Εθνικού της ελέγχου, στο άρθρο 14 του καταστατικού της αναγράφονται τα παρακάτω: «Δεν δικαιούνται να ασκήσωσι τα δικαιώματα μετόχων εν Γενικαίς Συνελεύσεσιν ούτε αυτοπροσώπως, ούτε δι΄ αντιπροσώπου οι εξής: α) Οι μη έχοντες την Ελληνικήν υπηκοότητα. β) …γ)…δ)…»

Σήμερα η χώρα δέχεται βίαιη εσωτερική επίθεση από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που ναι μεν εξελέγη από τον Ελληνικό λαό τον Οκτώβριο του 2009, όμως δεν έχει πλέον καμία δεδηλωμένη γιατί στο προεκλογικό της πρόγραμμα δεν είχαν γνωστοποιηθεί στους πολίτες, ούτε στο ελάχιστο, οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνει επί δυο χρόνια διακυβέρνησης της χώρας. Η Ελλάδα πένεται, η χώρα και ο λαός της εξαθλιώνεται, η μικρομεσαία τάξη διαλύεται και ο λαός μας εάν συνεχισθεί αυτή η συνεχιζόμενη και αυξανόμενη εξαθλίωση, θα ψάχνει την τροφή του στα σκουπίδια που θα δημιουργεί ένα μέρος των πολιτών της χώρας που θα έχουν εκμεταλλευτεί αυτή την εξαθλίωση των πολλών.

Αυτή η ανίκανη, αναιμική και επικίνδυνη κυβέρνηση με την υπογραφή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου έχει εκποιήσει τις τηλεπικοινωνίες, έχει εκχωρήσει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, έχει πωλήσει τις αερομεταφορές, έχει χρονομισθώσει τις Εθνικές οδούς, έχει εκχωρήσει την Εθνική κυριαρχία γενικότερα.

Μέσα σ΄ αυτό το ζοφερό πλαίσιο σε Γενική Συνέλευση των μετόχων στις 18 Απριλίου 2011 πραγματοποιήθηκε η εκχώρηση και της Τραπέζης της Ελλάδος στους ξένους επικυρίαρχους του Έθνους μας, που δυστυχώς «πέρασε στα ψιλά» των ΜΜΕ και πολλοί λίγοι από τον λαό μας είναι γνώστες αυτής της προδοτικής απόφασης.

Πιο συγκεκριμένα, τροποποίησαν το άρθρο 14, στοιχείο α΄ του καταστατικού της ΤτΕ και πλέον διαγράφεται από το καταστατικό η δικλίδα ασφαλείας της Ελληνικότητας της τράπεζας που πρόσταζε πως «δεν ψηφίζουν μέτοχοι που δεν έχουν την Ελληνική υπηκοότητα». Πλέον μετά από αυτή την τροποποίηση έχουν δικαίωμα ψήφου στις Γενικές Συνελεύσεις των μετόχων της Τράπεζας και οι ξένοι μέτοχοι.

Έτσι, με την κατάργηση αυτής της δικλίδας ασφαλείας σε μια Γενική Συνέλευση που θα ψηφίζουν οι πάντες και θα έχουν εξασφαλίσει το απαιτούμενο κατά το νόμο ποσοστό συμμετοχής, θα μπορεί να δεσμευθεί μια μελλοντική απόφαση Ελληνικής κυβέρνησης για τον ορισμό Έλληνα διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Επίσης, μπορεί να μπλοκάρει μελλοντικές αποφάσεις Ελληνικών κυβερνήσεων, όπως το δικαίωμα κοπής Εθνικού νομίσματος, σε περίπτωση που οι πολιτικές εξελίξεις επέβαλαν την επιστροφή στη δραχμή.

Αποτέλεσμα της παραπάνω τροποποίησης είναι πως οι ξένοι μέτοχοι για πρώτη φορά αποκτούν ρυθμιστικό ρόλο σε θέματα που διαχειρίζονταν οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Ελλάδος.

Είναι δεδομένο πλέον πως αυτή η κυβέρνηση απεμπόλησε κάθε Εθνικό πλεονέκτημα της χώρας και στην προκειμένη περίπτωση είναι τεράστιες οι ευθύνες και του διοικητή της ΤτΕ, κ. Προβόπουλου.

Κε Προβόπουλε, μη γνωρίζοντας οι Έλληνες πολίτες το μετοχολόγιο της ΤτΕ και ταυτόχρονα με την τροποποίηση του άρθρου 14 του καταστατικού της ΤτΕ, γεννάται εύλογα το ερώτημα για το ποιος τελικά ελέγχει την Τράπεζα της Ελλάδος;

Κε Προβόπουλε, δυστυχώς ανοίξατε με ευθύνη σας άλλη μια κερκόπορτα στην υποδούλωση της πατρίδας μας από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, από τους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους.

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θα προκαλούσε άμεσο σοκ εμπιστοσύνης και αναταραχή στις αγορές των ομολόγων

Ο άμεσος οικονομικός και χρηματοοικονομικός αντίκτυπος από μια πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνης θα ήταν μικρός, εκτιμά η Moody’s σε έκθεση της την Πέμπτη, προσθέτοντας, ωστόσο, ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα υπονόμευε την μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα της ευρωζώνης και θα μπορούσε να προκαλέσει ένα πιο άμεσο σοκ εμπιστοσύνης, καθώς και αναταραχή στις αγορές των κρατικών ομολόγων.

Στην έκθεσή της με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη ίσως είναι διαχειρίσιμη, αλλά οι κίνδυνοι δεν πρέπει να υποτιμώνται», η Moody’s αναμένει ότι η Ελλάδα θα καταλήξει σε συμφωνία με τους πιστωτές της και θα αποφύγει την χρεοκοπία. Ωστόσο, η έλλειψη προόδου μέχρι στιγμής σημαίνει ότι η πιθανότητα χρεοκοπίας, ή εξόδου, αυξάνεται.
«Ο αντίκτυπος από μια έξοδο της Ελλάδας δεν πρέπει να υποτιμάται», αναφέρει ο Άλιστερ Γουίλσον, γενικός διευθυντής του τμήματος Global Sovereign Risk.

«Ο άμεσος αντίκτυπος ίσως είναι περιορισμένος λόγω των περιορισμένων εμπορικών δεσμών της Ελλάδας και της χαμηλότερης έκθεσης που έχουν οι αγορές άλλων χωρών της ευρωζώνης στην Ελλάδα. Ωστόσο, μια έξοδος θα μπορούσε σε κάθε περίπτωση να προκαλέσει σοκ εμπιστοσύνης και αναταραχή στις αγορές των κρατικών ομολόγων».

Η έκθεση επισημαίνει ότι ούτε η κυβέρνηση ούτε το εκλογικό σώμα της χώρας φαίνεται να επιθυμούν μια έξοδο. Οι αρχές της ευρωζώνης έχουν επίσης ένα κίνητρο για να αποφύγουν το ενδεχόμενο εξόδου, καθώς κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σημαντικό προηγούμενο και θα παγίωνε τις ζημίες των θεσμών της ευρωζώνης από τα δάνεια προς την Ελλάδα.

Μια χρεοκοπία δεν θα οδηγούσε αναγκαστικά στην έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Η αλυσίδα των γεγονότων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να προβλεφθεί.

Η Moody’s αναμένει οι διαπραγματεύσεις να συνεχιστούν για κάποιο διάστημα. Ωστόσο, εάν υπάρξει έξοδος, θα αποτελέσει σημαντικό προηγούμενο, υπονομεύοντας την ανθεκτικότητα της νομισματικής ένωσης, η οποία έχει σχεδιαστεί για να είναι μη αναστρέψιμη.

«Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα αποτελούσε παράδειγμα που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν και άλλοι στο μέλλον», δήλωσε ο Γουίλσον. «Αυτό αναπόφευκτα θα επηρέαζε την πορεία των μελλοντικών προγραμμάτων μεταρρυθμίσεων και δημοσιονομικής εξυγίανσης. Θα αύξανε, έστω και λίγο, την πιθανότητα και αυτοί να καταλήξουν σε χρεοκοπία και έξοδο».

Ένας αμεσότερος κίνδυνος θα μπορούσε να είναι το σοκ στην εμπιστοσύνη πλήττοντας τη λειτουργία των αγορών κρατικών ομολόγων στην ευρωζώνη. Ο κίνδυνος να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μικρότερος συγκριτικά με το 2012, εν μέρει λόγω του ότι το χρηματοπιστωτικό σύστημα και η οικονομία της ευρωζώνης είναι σε ισχυρότερη θέση συγκριτικά με τρία χρόνια νωρίτερα. Ο τρόπος με τον οποίο οι φορείς των πολιτικών αποφάσεων θα χειριστούν μια πιθανή έξοδο θα καθορίσει και την έκταση της μετάδοσής της, αναφέρει η έκθεση.

Αν επέλθει τέτοιο σοκ στην εμπιστοσύνη, θα ήταν ιδιαιτέρως αρνητικό για τις χώρες της περιφέρειας με υψηλά και αυξανόμενα χρέη και συνεχείς δυσκολίες δημοσιονομικής εξυγίανσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εδώ και πέντε χρόνια, βαρεθήκαμε να ακούμε από τους Γερμανούς και τους πρόθυμους συνεργάτες τους ότι, πέραν των άλλων χαρακτηριστικών της φυλής μας, εμείς οι Ελληνες είμαστε «αναξιόπιστοι».

Το αστείο σε τούτη την τραγική υπόθεση είναι η προπέτεια μερικών συμπολιτών μας να πιστέψουν τη μομφή που εκτοξεύουν οι Γερμανοί εναντίον μας και να χρησιμοποιούν ως επιχειρήματα τις ύβρεις εναντίον του λαού μας. Ορισμένοι δε εξ αυτών αντιπαραβάλλουν την ελληνική «αφερεγγυότητα» με τον ευρωπαϊκό κανόνα της «ντόμπρας» συμπεριφοράς.

Και έπειτα από πολλές ανατροπές και γυρίσματα της τύχης, έρχεται η στιγμή να εκφραστεί η αλήθεια ακόμα και από εκείνους οι οποίοι έχουν κάθε συμφέρον να την αποκρύψουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ο οποίος, μεταξύ άλλων, είπε σε συνέντευξή του στον ραδιοσταθμό Real FM:

«Εμάς μας ζητούσαν πολύ σκληρότερα πράγματα οι Ευρωπαίοι, σ' εμάς φέρθηκαν σκληρά, εμάς οδήγησαν στην πτώση. [...] Η πολιτική μυωπία της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως οντότητας πολιτικής προκάλεσε τεράστιο κόστος στο ΠΑΣΟΚ και στη Νέα Δημοκρατία. [...] Αν λοιπόν ήθελαν να βοηθήσουν, για παράδειγμα, τη ''φιλομνημονιακή κυβέρνηση'', δεν θα είχαν ακατέβατες αξιώσεις στη διαπραγμάτευση. Δε θα επέμεναν σε πράγματα που εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε δεκτά».

Δηλαδή, σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, η περιβόητη «αξιοπιστία» των Ευρωπαίων συνίστατο στο να επιμένουν σε πράγματα τα οποία η ελληνική πλευρά δεν μπορούσε να αποδεχτεί κι έπειτα να παρουσιάζουν τη χώρα μας ως εκείνη που δεν φροντίζει για την επίλυση του προβλήματος!

Την ίδια πολιτική απάτη είχε περιγράψει και ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Mega. Και οι απορίες παραμένουν: Αφού οι πρώην συγκυβερνήτες έχουν γευτεί το πικρό ποτήρι της ευρωπαϊκής διπροσωπίας και των παράλογων αξιώσεων, γιατί θέλουν η τωρινή κυβέρνηση να υπογράψει συμφωνία την οποία οι ίδιοι απέρριπταν;

Γιατί δεν συνεισφέρουν καλόπιστα, ως Ελληνες, στην εθνική προσπάθεια, αντί να δείχνουν ότι επιχαίρουν για κάθε στραβοπάτημα και κακοτοπιά στην τρέχουσα διαπραγματευτική προσπάθεια;

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί η «μεγάλη έξοδος» τρομάζει ΗΠΑ, Γερμανία και αγορές

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Λέγεται συχνά ότι ελάχιστοι γνωρίζουν καλύτερα τις γεωστρατηγικές εξελίξεις στις χώρες της Βαλκανικής απ’ ότι οι αμερικανοί διπλωμάτες. Όταν, λοιπόν, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ αποφάσισε πριν από μερικές ημέρες να ανοίξει τα χαρτιά του σε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην πολιτική επιθεώρηση Harvard Political Review (HPR), όλοι περίμεναν μία αποκαλυπτική ανάλυση για τις ισορροπίες με την Τουρκία, τις νέες σχέσεις με τη Ρωσία ή ακόμη και με το Ισραήλ. Ο Σπέκχαρντ όμως προτίμησε να εστιάσει τα σχόλιά του στο ευρώ και το περιβόητο πλέον ενδεχόμενο ενός Grexit.

«Μου προκαλεί εκνευρισμό κα αγωνία το γεγονός ότι μέχρι πολύ πρόσφατα η Ευρώπη δεν έδινε σημασία στα γεωστρατηγικά ζητήματα που διακυβεύονται από μία ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη», δήλωσε ο πρώην εκπρόσωπος της αμερικανικής διπλωματίας στην Ελλάδα. Ο ίδιος έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι λέγοντας «Ευρώπη» εννοεί τη Γερμανία της Άνγκελα Μέρκελ, προσθέτοντας ότι «πρόσφατες δηλώσεις από το Βερολίνο αποδεικνύουν πως… ακόμη δεν κατανοούν πλήρως και δεν δίνουν την αρμόζουσα σημασία στις επιπτώσεις που θα υπάρξουν σε επίπεδο γεωστρατηγικών εξελίξεων».

Για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σε τι ακριβώς αναφερόταν ο πρώην πρέσβης, το HPR έσπευσε να διευκρινήσει ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η Ελλάδα θα στραφεί αναγκαστικά και προς τη Ρωσία και τότε η Αθήνα μπορεί να μετατραπεί σε σημαντικό βαθμό ρυθμιστής της ενεργειακής αυτονομίας ολόκληρης της Ευρώπης. Το άρθρο έδινε ιδιαίτερη βαρύτητα στις επαφές του Έλληνα υπουργού Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Παναγιώτη Λαφαζάνη, με τη ρωσική Gazprom και στο ενδεχόμενο να μετατραπεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο για το πέρασμα της ρωσικής ενέργειας προς την Ευρώπη.

«Καθώς όμως η Ευρώπη δεν έβλεπε μέχρι σήμερα το Grexit ως ένα πραγματικά πιθανό ενδεχόμενο», κατέληγαν οι αναλυτές του HPR, «η Ελλάδα δεν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά αυτό το όπλο στις διαπραγματεύσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα

Παρά το γεγονός ότι ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ και το Harvard Political Review εστίαζαν το ενδιαφέρον τους στην αγορά ενέργειας, φαίνεται ότι είχαν πιάσει το βαθύτερο νόημα των συζητήσεων που διεξάγονται τις τελευταίες εβδομάδες σχετικά με το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Οι σοβαρότεροι αναλυτές συμφωνούν πλέον ότι οι εξελίξεις σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, που αντιπροσωπεύει μόλις το 1.8% των χωρών της Ευρωζώνης, δεν είναι πρωτίστως οικονομικές, αλλά πολιτικές.

«Η Ευρώπη, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ» σημείωνε πρόσφατα ο γνωστός επενδυτής Μαρκ Φάμπερ, «δεν θέλουν να φύγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη, γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα της χτυπήσουν την πόρτα άλλοι παίκτες, όπως η Ρωσία και η Κίνα». Ο ίδιος συμπλήρωνε ότι μπροστά στα μάτια μας «διεξάγεται μία γεωπολιτική σκακιστική παρτίδα… με πολιτικές και όχι τόσο οικονομικές προεκτάσεις».
Γνωστός στην αγορά με το ψευδώνυμο «Dr Doom», δηλαδή… δρ. Όλεθρος, ο Φάμπερ είχε την άνεση και το θάρρος να πει ξεκάθαρα αυτό που δεν μπορούσε να διατυπώσει δημοσίως ο Σπέκχαρντ: «Η Ελλάδα έχει μία πολύ ισχυρή διαπραγματευτική θέση», εξηγούσε ο γνωστός επενδυτής, για να θέσει αμέσως μετά το ρητορικό ερώτημα: «Κι αν δηλαδή αποφασίσουν να μην πληρώσουν, τι θα κάνουμε; Θα εισβάλουμε στη χώρα τους και θα τους απαγχονίσουμε έναν προς έναν»;…

Την άποψη ότι το Grexit, ως αποτέλεσμα μίας παύσης πληρωμών, αποτελεί πανίσχυρο διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της ελληνικής κυβέρνησης, είχε αναπτύξει με διαφορετικό τρόπο και ο οικονομολόγος Μαρκ Βάισμπρατ από το Κέντρο Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών της Ουάσιγκτον (CEBP). Λίγες μόλις ημέρες πριν από τις ελληνικές εκλογές, ο Βάισμπρατ είχε υποστηρίξει ότι αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η Γερμανία φοβάται το ενδεχόμενο ενός Grexit είναι ότι η Ελληνική οικονομία «θα ανακάμψει τόσο γρήγορα, ώστε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα θέλουν να εγκαταλείψουν την νομισματική ένωση».

Ο φόβος των αλυσιδωτών αντιδράσεων

Ο γεγονός, βέβαια, ότι ένα πιθανό Grexit σε συνδυασμό με στάση πληρωμών μπορεί να έχει εξαιρετικά θετικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία δεν μειώνει την ανησυχία των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της Ευρώπης ως προς τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει σε άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης. Κινούμενο στα όρια της υστερίας, το Bloomberg προειδοποιούσε, λοιπόν, ότι θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη αθέτηση πληρωμών στην ιστορία του καπιταλισμού». Αναλυτές δε της Barclays έκαναν τις προηγούμενες ημέρες λόγο για το ενδεχόμενο «μετάδοσης» σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ενώ ουσιαστικά δήλωναν αδυναμία να προβλέψουν την αλλαγή που θα επέλθει στη λειτουργία των αγορών. Από την πλευρά της, η Goldman Sachs σε έκθεσή της εντόπιζε το επόμενο κρούσμα στην οικονομία της Πορτογαλίας.

Ενώ, λοιπόν, κάθε ψυχρή οικονομική ανάλυση θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μία οικονομία που δεν ξεπερνά το 2% της Ευρωζώνης δεν μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ευρωπαϊκή οικονομία, στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι… η λογική σταματά εκεί που ξεκινούν τα όρια των αγορών. Η δημιουργία κλίματος πανικού στην περίπτωση μίας ελληνικής στάσης πληρωμών και εξόδου από το ενιαίο νόμισμα μπορεί πράγματι να μετατραπεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, καθώς οι αντιδράσεις των αγορών δεν στηρίζονται σε πραγματικά δεδομένα, αλλά στο γενικότερο ψυχολογικό κλίμα που θα επικρατήσει. Όπως έχει δείξει, άλλωστε, η οικονομική ιστορία των τελευταίων αιώνων, όταν ένα οικονομικό σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με δομική κρίση, ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός μπορεί να επιφέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Αν όμως η Ουάσιγκτον φοβάται ότι το Grexit θα ενισχύσει την επιρροή της Μόσχας στην Ευρώπη, εάν το Βερολίνο φοβάται ότι ίσως οδηγήσει σε ταχεία ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και θα αποτελέσει έτσι πρότυπο και για άλλες χώρες και εάν οι αγορές φοβούνται ότι θα αποτελέσει την σπίθα που μπορεί να φέρει την καταστροφή, μήπως η ελληνική κυβέρνηση έχει στα χέρια της ένα υπερόπλο, το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει σκεφτεί να το χρησιμοποιήσει;

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 287


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Μπορεί η διαχρονική πολιτική της Τουρκικής Δημοκρατίας από την εποχή της ίδρυσης της το 1923 να υπήρξε εγκληματική απέναντι στον Ελληνισμό εφαρμόζοντας κατά γράμμα όσα επεδίωκαν οι νεότουρκοι όταν έκαναν το κίνημα του 1908.

Μπορεί όλα αυτά να εκφράστηκαν με απάνθρωπες και βίαιες μεθόδους που οδήγησαν στην δραματική συρρίκνωση του Ελληνισμού των αλησμόνητων πατρίδων. Μπορεί ακόμα οι λιγοστοί «Ρωμιοί» που απέμειναν στην Βασιλεύουσα να φυλάνε Θερμοπύλες, να αισθάνονται διαρκή την ανάσα όσων επιθυμούν διακαώς να τους εξαφανίσουν από προσώπου γης.

Στην σημερινή Τουρκία όμως υπάρχουν και πολύ συχνές και δυνατές φωνής λογικής που δεν φοβούνται, ούτε διστάζουν να εκφράσουν δημόσια την γνώμη τους. Οι εποχές που τους έτρωγε το μαύρο σκοτάδι μόλις τολμούσαν να αρθρώσουν μια λέξη εναντίον των «εθνικών δικαίων» που επινοούσε το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας, φαίνεται πως ανήκει στο παρελθόν.

Έτσι στις μέρες μας το κατάλοιπο ενός θλιβερού παρελθόντος το οποίο ακούει στο όνομα Doğu Perinçek, είναι αρχηγός του τουρκικού κόμματος Vatan (Πατρίδα). Ο κύριος Perinçek, με ιδιαίτερα θολό παρελθόν «δραστηριοτήτων», στις 26 Απριλίου 2015 οργάνωσε στην Αλικαρνασσό, απέναντι από την Κω, συλλαλητήριο στο οποίο κήρυξε αγώνα για την «ανάκτηση» 152 Ελληνικών νησιών του Αιγαίου. Βέβαια σε μια προεκλογική περίοδο και μάλιστα στην Τουρκία (στις 7 Ιουνίου 2015 διεξάγονται βουλευτικές εκλογές) φαιδρότητες και ανοησίες είναι μέσα στα αναμενόμενα πλαίσια με στόχο την άγρα ψήφων αστοιχείωτων ψηφοφόρων που έλκονται αμέσως από το δόλωμα του πλιάτσικου ξένης περιουσίας. Δυστυχώς, οι ψηφοφόροι αυτοί είναι πολλοί μέσα στην Τουρκία επιτρέποντας σε «φρούτα» τύπου Perinçek να ευδοκιμούν όχι μόνο σε περιθωριακά κόμματα, αλλά και μέσα σε κόμματα εξουσίας.

Π.χ. οι «φανατικοί ισλαμιστές» του Ερντογάν που θέλουν να μετατρέψουν σε τζαμί τον Βυζαντινό Ναό της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού (Αγία Σοφία), ή παρέχουν αφειδώς υποστήριξη στους εγκληματίες του ISIS, ανήκουν στην ίδια ακριβώς κατηγορία. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο το «συλλαλητήριο» εξασφάλισε τόσο μεγάλη προβολή στα ΜΜΕ της Τουρκίας δημιουργώντας «κλίμα» μέσα σε εκατομμύρια ψηφοφόρων της παραπάνω κατηγορίας.

Ευτυχώς την αποστομωτική απάντηση στις προεκλογικές φαιδρότητες του κ. Perinçek και των ομοίων του στα μεγάλα κόμματα εξουσίας, δίνει ένας Τούρκος διανοούμενος μέσα από τις στήλες της εφημερίδας Sabah. Πρόκειται για τον έγκριτο δημοσιογράφο Engin Ardinc ο οποίος στις 29 Απριλίου 2015, σε άρθρο του με τίτλο «Το πλοίο για τα νησιά είναι βραδυκίνητο...» (Ada vapuru yandan çarklı) γράφει τα εξής (σε ελεύθερη μετάφραση):
Ένας δημοσιογράφος του εθνικοσοσιαλισμού (ή ένα από τα παιδιά που απλά υπογράφουν κείμενα αφεντικών με τα ίδια μυαλά) ενοχλήθηκε πολύ γιατί δεν υπήρξε αντίδραση στην ενέργεια της Ελλάδος «να βάλει χέρι σε 152 νησιά του Αιγαίου που ανήκουν στην Τουρκία»…
Τέτοιες ανοησίες παραπλανούν τον κόσμο. Ο κόσμος δεν αντέδρασε, που σημαίνει πως δεν διαβάζουν, έτσι αντιδρούμε εμείς.
Εκείνο που καταλαβαίνουμε από την αντίδραση είναι ότι πρέπει να ενισχύσουμε τις προσπάθειες, να εξάψουμε τον εθνικό φανατισμό «θέλω τα νησιά μου», να δημιουργήσουμε θέμα στα καλά καθούμενα, να προκαλέσουμε αντιδράσεις όπως εκείνες της δεκαετίας του 50 με το σύνθημα «διχοτόμηση ή θάνατος». Και βέβαια, αν δεν είμαστε άσχετοι, να αναθέσουμε το θέατρο αυτό στον Doğu Perinçek ώστε να «πάρει πίσω» τα νησιά!
Αφού ο άνθρωπος ξεκίνησε την περιπλάνηση του από τον Λαϊκό κόμμα και ξεπέφτοντας συνεχώς, κατάφερε να βρεθεί στον πάτο. Ποιο είναι άραγε το επόμενο βήμα; Το Ταρλάμπασι;*
Όταν φανούν από τις εκλογές τα ποσοστά που θα πάρει το κόμμα του, θα φανεί και πόσο σοβαρά λαμβάνονται υπ όψη όλα αυτά για τα νησιά. Περιμένουν πέντε εκατομμύρια ψήφους, θέλουνε δηλαδή να ξεπεράσουν το φράγμα** και να μπούνε στο κοινοβούλιο – για να δούμε αυτή τη φορά τι ποσοστά θα εξασφαλίσουν.
Το θέμα αυτό μας θυμίζει την ρήση του Namık Kemal*** που τελειώνει με την φράση «τα νησιά έμειναν απ΄έξω». Όποιος ξέρει ας το εξηγεί σε όσους δεν ξέρουν.
Αλλά ας μην δυσαρεστήσουμε πάλι τους εθνικοσοσιαλιστές. Ας τους χαροποιήσουμε. Περιμένουν ενδιαφέρον, ας δείξουμε λοιπόν ενδιαφέρον στα νησιά. Θα τους θέσουμε όμως μερικά ερωτήματα.
Ποια είναι τα νησιά αυτά για τα οποία μας μιλάτε; Μπορείτε να μας δώσετε ένα κατάλογο τους;
Υπάρχουνε μέσα σε αυτά η Ρόδος, η Κως, η Χίος, η Μυτιλήνη, μήπως κάποια νησιά σαν την Μύκονο ή την Σαντορίνη που «κόβουνε λεφτά», δηλαδή υπάρχουν και τίποτα τουριστικά νησιά;
Ή μήπως όταν λέτε νησιά εννοείται ένα τσούρμο άγονα βράχια και ξερές βραχονησίδες όπως τα Ίμια – γι΄ αυτά τρέχουνε τα σάλια σας;
Μήπως η Ελλάδα έβαλε χέρι στα νησιά περιφρονώντας κάποιες συνθήκες; Πότε έγινε αυτό; Γιατί εμείς δεν καταλάβαμε τίποτα;
Αυτά τα νησιά ποιος κάθισε και πως τα μέτρησε; Πως ξέρουμε ότι είναι 152;
Πως ξαφνικά ξεφύτρωσε το θέμα αυτό στα καλά καθούμενα; Ποιος πασάς που έγινε μέλος στο κόμμα έβαλε στον Perinçek την ιδέα να πάρει τα νησιά;

Ο Perinçek της δεκαετίας του 70 που θεωρούσε την παρέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο «άδικη» είναι ο ίδιος Perinçek που θέλει σήμερα τα νησιά;
Μιλώντας για «ειρηνικούς δρόμους» μάλλον εννοείτε πως δεν θα τρελαθείτε για να επιτεθείτε στην Ελλάδα. Ωραία, πώς σχεδιάζετε λοιπόν να πάρετε τα νησιά πίσω;
Μήπως σκοπεύετε να προσφέρετε χρήματα στην στριμωγμένη για λεφτά Ελλάδα; Πόσα δισεκατομμύρια δολάρια;
Μας λέτε πως δεν πρόκειται να δώσουμε ούτε ένα γρόσι, πως λοιπόν θα τους πείσετε; Θορυβώντας ή φωνασκώντας σε διεθνή δικαστήρια;
Τουλάχιστον οι σχέσεις μας με την γειτονική Ελλάδα είναι καλές, ποια μεγάλη διάνοια σας έδωσε την ιδέα να τις χαλάσουμε κι΄ αυτές; Μήπως να ξαναβάλουμε βόμβα στο σπίτι του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη; Να κάνουμε πάλι στους παπάδες περιτομή; Θα μπορούσαμε να κάνουμε πλιάτσικο στις περιουσίες των ρωμιών, αλλά δεν έμεινε πια ρωμιός στη χώρα μας…
Στην σειρά είναι η Θεσσαλονίκη, μήπως υπάρχει και η Αθήνα; Μήπως θα ανεβάσετε τον πήχη στις αμέσως επόμενες εκλογές;
* Σήμερα κακόφημη περιοχή
** Το ελάχιστο όριο κόμματος για είσοδο στο Τουρκικό κοινοβούλιο είναι 10% (Στην Ελλάδα 3%)
*** Νεότουρκος από την αριστοκρατία (1840-1888)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο καυστικός λόγος του Engin Ardinc αποτελεί μια δυνατή φωνή λογικής στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Και ασφαλώς δεν είναι η μόνη. Υπάρχει, ειδικά στα νεαρότερης ηλικίας στρώματα της μορφωμένης Τουρκικής κοινωνίας, ισχυρή αντίδραση στους εξτρεμισμούς σκοτεινών αλλά πολύ ισχυρών ακόμα κέντρων, μέσα ή έξω από την εκάστοτε Τουρκική κυβέρνηση, τα οποία καλλιεργούν συστηματικά τα χειρότερα ένστικτα αμόρφωτων ανθρώπων της ανατολής.
Δικό μας χρέος δεν είναι μόνο να επιμένουμε στην ιστορική αλήθεια ή στο διεθνές δίκαιο, αλλά και να απλώνουμε χέρι ειλικρινούς φιλίας και συνεργασίας σε όλους όσους μοιράζονται την ίδια γνώμη και βρίσκονται στην αντίπερα όχθη, ενισχύοντας όσο μπορούμε την ειρηνική συνύπαρξη των λαών μας σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη περιοχή.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δεν είναι επίκαιρο, αλλά η γελοιότητα δεν έχει ημερομηνία λήξης:
"...η κυβέρνηση έχει κρίση νομιμοποίησης...",
απεφάνθη προ μηνός η Αυτού Χυδαιότης άρχων του PSI και μέγας Λεγάτος της καταστροφής!

Αυτά Μπένυ μας όταν τα λες να προειδοποιείς πρώτα.
Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, μπορεί να μας έρθει κανας στούφος απ' τα ξαφνικά γέλια!

Χθες όμως από κλόουν ξανάγινε επικίνδυνος: ''Αυτός (σημ.: εννοεί τον σημερινό πρωθυπουργό) που λειτουργούσε ως υπονομευτής του κύρους της κυβέρνησης (σημ.: εννοεί την συγκυβέρνηση των δωσιλόγων), της κυβέρνησης της νόμιμης, της συνταγματικής σε όλη τη διαπραγμάτευση πως πρέπει να χαρακτηριστεί; Πρέπει να χαρακτηριστεί κουκουλοφόρος εξωτερικού!''. 

Εννοεί δηλαδή ο οιονεί υπόδικος, πως μόνον η κυβέρνηση του αίσχους ήταν νόμιμη και συνταγματική!

Η κυβέρνηση που φήφισε τον Ιανουάριο ο λαός δεν είναι συνταγματική! Ούτε νόμιμη!

Είδε ο τυχάρπαστος πως οι συνάδελφοί του οι ανθέλληνες της ''Ενωμένης Ευρώπης'' βαράνε με μανία την Ελλάδα για να γονατίσουν την κυβέρνηση, σου λέει: ''Ας πω κι εγώ τη μ@λακία μου, να εγγράψω μία υποθήκη για το μέλλον. Δεν ξέρεις τί γίνεται!''

Με την διαφορά ότι το δικό σου μέλλον ώ χυδαιότατε, είναι προδιαγεγραμμένο:
Σαλονικιός είσαι, δεν μπορεί, θα παίζεις καλό τάβλι!
Να μάθεις και τον Άκη, εκεί που θα κάνετε παρέα.
Για πολύ τζιτζιφιόγκο τον κόβουμε και δεν πρέπει να σκαμπάζει πολλά.

Στο ίδρυμα (το σωφρονιστικό), θα έχετε μιά ζωή μπροστά σας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προμηθευτές κλείνουν την κάνουλα ιατρικών υλικών και φαρμάκων για χρέη του Κράτους

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Το σύστημα Υγείας της χώρας καταρρέει. Τόσο οι φαρμακοποιοί όσο και οι προμηθευτές ιατροτεχνολογικών υλικών στα νοσοκομεία προειδοποιούν την κυβέρνηση ότι είναι θέμα ημερών η "στάση" φαρμάκων και σωτήριων για την υγεία των πολιτών υλικών.
Οι εκπρόσωποι των προμηθευτών ιατροτεχνολογικών υλικών σε κοινή ανακοίνωση τους δηλώνουν ότι θα αναγκαστούν να διακόψουν την παροχή υλικών προς τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, αφού τα νοσοκομεία έχουν να τους πληρώσουν από τον Δεκέμβριο.

Ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Ιατρικών και Βιοτεχνολογικών Προϊόντων (Σ.Ε.Ι.Β.), ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προμηθευτών Εμφυτεύσιμου Ορθοπεδικού και Τραυματολογικού Υλικού (ΠΑ.ΣΥ.Π.Ο.Υ.), ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προμηθευτών Ιατρικών Ειδών (ΠΑ.ΣΥ.Π.Ι.Ε.) και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προμηθευτών Υλικών Τεχνητού Νεφρού, υποστηρίζουν ότι τα νοσοκομεία του ΕΣΥ έχουν προχωρήσει σε πλήρη διακοπή των πληρωμών. Τα χρέη των Νοσοκομείων υπήρχαν και προ του Δεκεμβρίου αλλά τμηματικά δινόταν ποσά που κάλυπταν προηγούμενες παραγγελίες. "Η ουσιαστική διαφορά, είναι ότι το διάστημα προ του Δεκεμβρίου 2014, υπήρχε μια σχετικά καλή ροή πληρωμών χωρίς βέβαια να εξοφλούνται οι οφειλές, ενώ το τελευταίο τετράμηνο μιλάμε για συνθήκες ανεπίσημης στάσης πληρωμών", τονίζουν οι προμηθευτές.

Τώρα που δεν υπάρχουν και τα ταμιακά αποθεματικά στα νοσοκομεία είναι μεγάλο ερώτημα πώς θα καλυφθούν έστω και μερικώς οι οφειλές των νοσοκομείων και με ποια εγγύηση, εφόσον "καβάντζες" δεν υπάρχουν, θα δοθούν νέες παραγγελίες για αγορά νέου υλικού.

Πού πήγαν τα αποθεματικά;

Στις 3 Μαρτίου, πριν την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, ο υπουργός Υγείας, κ. Κουρουμπλής, μέσω ανακοίνωσης του για να αντικρούσει δημοσιεύματα που υποστήριζαν ότι νοσοκομεία είναι ακάλυπτα οικονομικά, είχε δηλώσει τα εξής:"Τα νοσοκομεία έχουν αποθεματικά. Όχι όλα τα νοσοκομεία, όμως. Εκείνα που δεν έχουν, πήραν όσα (χρήματα) έπρεπε να πάρουν, κάποια χρήματα που είχαν από διάφορες πηγές, διότι κάποια νοσοκομεία κρατάνε μια καβάτζα – ας μου επιτραπεί η έκφραση.... η συνολική χρηματοδότηση για τις αγορές Ιανουαρίου 2015 ανήλθε στα 43,3 εκ. € και τα υπόλοιπα θα αποδοθούν στα νοσοκομεία που οφείλονται, όταν αυτά πληρώσουν στους προμηθευτές τα χρήματα που διαθέτουν στις τράπεζες από προηγούμενες χρηματοδοτήσεις".

Στις 25 Απριλίου, μετά την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ο ίδιος υπουργός δήλωσε ότι τα νοσοκομεία δεν έχουν αποθεματικά και ούτε ένα νοσοκομείο δεν είχε διαθέσει χρήματα στην ΤτΕ. "Τα νοσοκομεία δεν διαθέτουν αποθεματικά. Τα νοσοκομεία έχουν ανάγκες τρέχουσες. Η διάταξη όπως είναι διατυπωμένη καλύπτει πλήρως τα νοσοκομεία, με συνέπεια να μην υπάρχει σήμερα ένα νοσοκομείο που να έχει διαθέσει χρήματα στη Τράπεζα της Ελλάδος".

Μέσα σε ένα μήνα νοσοκομεία είχαν αποθεματικά και δεν είχαν αποθεματικά, σύμφωνα με τον υπουργό. Σήμερα μαθαίνουμε ότι οι προμηθευτές έχουν να πληρωθούν από τον Δεκέμβριο του 2014, ενώ χρήματα υπήρχαν για πληρωμές τον Ιανουάριο του 2015.
Όποια χρήματα, όμως και να είχαν στις τράπεζες τα νοσοκομεία, τώρα είναι στα χέρια της ΤτΕ. Το χρέος πλέον δεν αφορά τα νοσοκομεία που δεν έχουν αποθεματικά αλλά την κυβέρνηση που τους πήρε τα αποθεματικά ή την "κάλυψη αναγκών" όπως είπε και ο κ. Κουρουμπλής.

Όμως, εκτός από τα νοσοκομεία του ΕΣΥ, στάση πληρωμών κάνουν και τα ιδιωτικά νοσοκομεία προς τους προμηθευτές επικαλούμενα ότι ο ΕΟΠΥΥ δεν έχει εξοφλήσει τις παροχές υγείας που κάλυψαν προς τους ασφαλισμένους. Για τους συγκεκριμένους δεν υπάρχει θέμα αποθεματικών διότι ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι και έχουν δικαίωμα να έχουν τραπεζικό λογαριασμό.

Ο ΙΣΑ είχε προειδοποιήσει

Οι γιατροί ήξεραν ότι υπάρχουν αποθεματικά, αλλά ο υπουργός δηλώνει ότι δεν υπάρχουν αποθεματικά νοσοκομείων. Έξι ημέρες πριν ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών είχε προειδοποιήσει ότι το άδειασμα των αποθεματικών των νοσοκομείων θα σκοτώσει κόσμο. Ειδικότερα, ο ΙΣΑ έστειλε επιστολή στον υπουργό Υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή, με την οποία του ζητά να διευκρινίσει άμεσα, εάν τίθεται τέτοιο θέμα και να δεσμευτεί ότι δεν εντάσσονται τα Δημόσια νοσοκομεία, στην εν λόγω Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

Σε αντίθετη περίπτωση, σημειώνει ο ΙΣΑ, υπάρχει κίνδυνος να τιναχθεί στον αέρα, η λειτουργία των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία βρίσκονται ούτως ή άλλως σε οριακή κατάσταση. Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών ζητά από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας, να δεσμευτεί ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να αδειάσουν τα ταμεία των νοσοκομείων, γιατί αυτό θα συνιστούσε μεγάλο κίνδυνο για τη Δημόσια υγεία.

Ούτε ασπίρινη

Δύο δις ευρώ χρωστούν ο ΕΟΠΥΥ και το ΕΣΥ στους φορείς του φαρμάκου. Το ποσό αφορά μόνο τον προηγούμενο χρόνο που διετέθηκαν μέσω του συστήματος υγείας.
"Η στάση εμπορίου στην αγορά φαρμάκου θα πραγματοποιηθεί άμεσα, αν ο ΕΟΠΥΥ δεν αποκτήσει την ελάχιστη βιώσιμη ρευστότητα, για να την διοχετεύσει στους παρόχους" τονίζουν σε από κοινού ανακοίνωσή τους οι εκπρόσωποι του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Εταιρειών Ελλάδας (ΣΦΕΕ), της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας (ΠΕΦ), του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου (ΠΦΣ), του Πανελλήνιου Συλλόγου Φαρμακαποθηκών (ΠΣΦ), της Ομοσπονδίας Συνεταιρισμών Φαρμακαποθηκών Ελλάδας (ΟΣΦΕ) και του Προμηθευτικού Συνεταιρισμού Φαρμακοποιών Ελλάδας (ΠΡΟΣΥΦΑΠΕ).

Ειδικά όσον αφορά στις οφειλές των νοσοκομείων του ΕΣΥ προς τους προμηθευτές φαρμάκου ο κ. Κουρουμπλής πρέπει πρώτα να αποφασίσει αν υπάρχουν αποθεματικά ή όχι στα νοσοκομεία και αν το φάρμακο είναι "τρέχουσα ανάγκη" για τον ασθενή ή όχι.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου