Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Νοε 2014

Μη μασάτε από λόγια τυχάρπαστων τσιπροσκουρλέτηδων. Αν η αξιωματική αντιπολίτευση ήταν αποφασισμένη να σηκώσει ψηλά τη σημαία της Εθνικής αξιοπρέπειας, αυτή τη στιγμή, αυτές τις ώρες που η Ελλάδα ταπεινώνεται και ο πρωθυπουργεύων πολιτικός καραγκιόζης προκαλεί με φιέστες που προσβάλουν το Ναύπλιο…

Το Σύνταγμα δε θα ήταν περικυκλωμένο από κάγκελα αλλά από εκατοντάδες χιλιάδες λαού, που θα ζητούσε – εμπνευσμένος και από την αξιωματική αντιπολίτευση – επί πίνακι την κεφαλή των πρωταγωνιστών της εθνικής τραγωδίας.

Πολιτικό αντάρτικο τώρα λοιπόν, για την άμεση αποκαθήλωση των δωσιλόγων. 
Η οποία αποκαθήλωση, προφανώς και πρέπει να συνδυαστεί με δεσμεύσεις σαφέστατες για την παραδειγματική τους τιμωρία. Κι αυτό το αντάρτικο μπορεί εν δυνάμει να πυροδοτήσει και ταυτόχρονα να στηριχτεί, σε μια κοινωνία μαχόμενη που θα ξαναβγεί στους δρόμους διεκδικώντας τη χαμένη της αξιοπρέπεια…
  • Είναι ντροπή, συνιστά κορυφαία εθνική προσβολή αυτό που έγινε σήμερα, και ο θλιβερός κομπάρσος που πρωταγωνίστησε σ αυτήν, το πρώτο πράγμα που απέδειξε, είναι πως είναι ανίκανος να σεβαστεί τα ιερά και  τα όσια του τόπου.
  • Είναι ντροπή και απόλυτη εθνική ξεφτίλα, ο πρωθυπουργός που ταπεινώνεται αυτές τις ώρες, όσο δεν έχει ίσως ταπεινωθεί άλλος άνθρωπος σ αυτό τον πλανήτη (πλην ίσως του Καντάφι που υπεβλήθη επιπροσθέτως και στο μαρτύριο του σοδομισμού) να χρησιμοποιεί το Ναύπλιο, δηλαδή την... πρώτη πρωτεύουσα του απελευθερωμένου Ελληνικού κράτους, για να τιμήσει σ αυτήν τη δουλοφροσύνη του ιδίου αλλά και την επανακατάλυση της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτές τις μαύρες ημέρες της απροκάλυπτης γκεσταπίτικης Κατοχής.
Υποτίθεται σήμερα πως όλοι κάθονται σ αναμμένα κάρβουνα περιμένοντας τις αντιδράσεις της τρόϊκας στο απαντητικό mail των ελληνοφώνων. Όποια και να είναι όμως αυτή η αντίδραση, ελάχιστη σημασία έχει πια, διότι οι σελίδες ντροπής έχουν ήδη αποτυπωθεί στο βιβλίο της ιστορίας. Η δουλοπρέπεια των προσκυνημένων, εντυπωσίασε με την αμεσότητα της αντίδρασής της, ακόμη και τους υπαλληλίσκους των συμμοριτών.

Από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και ωρών, τρία πράγματα είναι αυτά που έχει σημασία να συγκρατήσουμε:
  • Η μαφία των δανειστών που πλασάρονται ως «φίλοι και εταίροι», απέδειξε πως δε μασάει γιατί τους έχει όλους στο χέρι. Ανεξάρτητα λοιπόν από το ποια θα είναι η αντίδρασή της στο mail των δουλοφρόνων, η ουσία είναι πως αυτή η συμμορία με τη στάση της τους θύμισε γι ακόμη μια φορά ποιος είναι το αφεντικό. Τους ταπείνωσε, τους τσαλάκωσε, τους ξεβράκωσε, και τώρα απλά απολαμβάνει ήσυχη τον ξεπεσμό τους, έχοντας δεμένο το δικό της το γάιδαρο.
  • Το τσίρκο των Σαμαροβενιζέλων, απέδειξε πως μέσα στον απόλυτο κατήφορο που έχει συρθεί, δε διαθέτει ούτε ίχνος στοιχειώδους εθνικής αξιοπρέπειας, για να πει έστω ένα ΟΧΙ σε όλα όσα του υπαγορεύουν οι αδίστακτοι. Στο εσωτερικό της χώρας πλειοδοτεί σε θρασύτητα, σε πολιτικό ψεύδος και σε πολιτική ξετσιπωσιά, ενώ γι ακόμη μια φορά αποδεικνύεται δουλικό και ταπεινωμένο, πρόθυμο να δώσει τα πάντα για λίγα καντάρια εξουσίας και για τον όρκο ντροπής που έδωσε.
  • Η κατά τα λοιπά λαλίστατη αξιωματική αντιπολίτευση, αρκείται σε αφορισμούς για την κλωτσοπατινάδα των ξεπεσμένων, αρνείται όμως να υψώσει στεντόρεια φωνή αντίστασης καθιστώντας σαφές μέσα κι έξω από τη χώρα, πως τίποτε απ όσα υπογράφονται δεν πρόκειται να τηρηθεί.
Μη μασάτε από λόγια τυχάρπαστων τσιπροσκουρλέτηδων. 
Αν η αξιωματική αντιπολίτευση ήταν αποφασισμένη να σηκώσει ψηλά τη σημαία της Εθνικής αξιοπρέπειας, αυτή τη στιγμή, αυτές τις ώρες που η Ελλάδα ταπεινώνεται και ο πρωθυπουργεύων πολιτικός καραγκιόζης προκαλεί με φιέστες που προσβάλουν το Ναύπλιο,  το Σύνταγμα δε θα ήταν περικυκλωμένο από κάγκελα αλλά από εκατοντάδες χιλιάδες λαού, που θα ζητούσε – εμπνευσμένος και από την αξιωματική αντιπολίτευση – επί πίνακι την κεφαλή των πρωταγωνιστών της εθνικής τραγωδίας.

Όλα δείχνουν πως η ώρα έχει σημάνει...
Τεράστια η ευθύνη των φοβικών και των άτολμων που επιμένουν να αρνούνται να το δουν. Δεν είμαστε αντιμέτωποι με μια ιστορική ευκαιρία, αλλά με μια κορυφαία ιστορική πρόκληση.

Σύσσωμη η αντιπολίτευση, οφείλει να οργανώσει σήμερα κιόλας, πριν χαράξει η αυγή, το πολιτικό της αντάρτικο που θα σηματοδοτήσει ραγδαίες εξελίξεις, που θα πυροδοτήσει ντόμινο ξεσηκωμών σε ολόκληρη την Ευρώπη, και θα εγκαινιάσει μια νέα σελίδα στην πολιτική δυναμική για ολόκληρο τον πλανήτη.

Οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης οφείλουν να αναλάβουν απόψε κιόλας,  μια κορυφαία εθνική πρωτοβουλία, και να στείλουν έτσι σαφέστατο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση εντός και κυρίως εκτός της χώρας. Αυτή η κορυφαία εθνική πρωτοβουλία, θα πρέπει να περιλαμβάνει τρία πράγματα: (Δείτεαναλυτικότερα ΕΔΩ)

Το εθνικό   μέτωπο που την καλούν τα παπαγαλάκια του συστήματος να συγκροτήσει για να προσδώσει μέσο αυτού νομιμότητα σε συμφωνίες ντροπής και εθνικές τραγωδίες, οφείλει να το συγκροτήσει άμεσα, για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Όχι για να στηρίξει τις κατοχικές επιλογές αλλά για ν ανατρέψει τα ανδρείκελά της κατοχής.

Τι θα περιλαμβάνει αυτή η πρωτοβουλία??? 
Διαβάστε αναλυτικά τη σχετική μας ανάρτηση με τίτλο: «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝΕΛΛΑΔΑ ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΕΙ ΝΤΟΜΙΝΟ ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ»

Πηγή «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ»
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Λόγω των κινητοποιήσεων για τον Νίκο Ρωμανό...

Αφορμή ήταν η νύχτα τρόμου χθες στα Εξάρχεια, για την οποία δεν μίλησε ουδείς, ουτε καν με διάθεση «καταδίκης».

Για την ακρίβεια, χθες το βράδυ κάηκαν δεκάδες κάδοι απορριμμάτων δημιουργώντας τοξική ατμόσφαιρα, έσπασαν αυτοκίνητα, ξεριζώθηκαν μέχρι και δέντρα αλλά οι αρχές ήταν άφαντες. Ακόμα και η πυροσβεστική ήταν απούσα…!

Υπάρχουν και κάποιες πληροφορίες, από δυτική πρεσβεία, που μιλούν για «εκτροχιασμό», ενώ τον Δεκέμβρη του 08 μιλούσαν για «εξέγερση».

Αυτή είναι η πονηρή διαφορά: Η «εξέγερση» ρίχνει κυβερνήσεις, ενώ ο εκτροχιασμός απαιτεί την επιστροφή της «κανονικότητας».
Και ένας «εκτροχιασμός» θεωρείται ότι θα είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης και όχι μόνο...

Εν αναμονή των ό,ποιων εξελίξεων…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι τελευταίες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που πυροδοτήθηκαν από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), δικαίως προκαλούν μεγάλη ανησυχία και απασχολούν τη διεθνή κοινή γνώμη. Αν η περιοχή αυτή ή κάποιο τμήμα της τεθεί υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών, τούτο θα αποτελέσει αναμφισβήτητα εστία μακροχρόνιων αναταραχών, που μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε επαναχάραξη συνόρων και φυσικά σε γεωπολιτικές ανακατατάξεις.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ επικρατεί η κοινή πεποίθηση περί του υπάρχοντος κινδύνου που επιβάλλει την άμεση ανάγκη ανάληψης συντονισμένης αντίδρασης επί διεθνούς επιπέδου, ο απαιτούμενος συντονισμός δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

Οι ΗΠΑ διστάζουν να αναλάβουν την ευθύνη μιας μονομερούς δράσης. Οι εμπειρίες που έχουν από το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, λειτουργούν ανασταλτικά στη λήψη μιας τέτοιας αποφάσης. Ο ΟΗΕ παραμένει ανενεργός, η δε Ε.Ε., ευρισκόμενη σε φάση εσωστρέφειας, δεν είναι και αυτή διατεθειμένη να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες.

Στο πλαίσιο των καταβαλλόμενων προσπαθειών σύμπτυξης μετώπου κατά του Ι.Κ., ο αμερικανός αντιπρόεδρος κ. Μπάιντεν αφίχθη την 22α τρέχοντος στην Τουρκία. Παρά την πολύωρη συνάντησή του με τον κ. Ερντογάν και παρά τις σχετικές δηλώσεις των δύο ανδρών, οι αμερικανοί δεν φαίνεται να απέσπασαν ό,τι επεδίωκαν. Αν και τα δύο μέρη θέλησαν να δείξουν ότι η Τουρκία αποτελεί και επίσημα μέλος του υπό την αμερικανική ηγεσία διεθνούς συνασπισμού κατά των ανταρτών του Ι.Κ., εντούτοις ο ρόλος της Άγκυρας στη συμμαχία αυτή δεν έχει ακόμα καθοριστεί.

Η Άγκυρα εξακολουθεί μία αμφιλεγόμενη πολιτική. Προκειμένου να ενταχθεί ενεργά στον συνασπισμό κατά των τζιχαντιστών, οι τούρκοι θέτουν κυρίως δύο όρους. Αφενός μεν την ανατροπή του προέδρου της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ, ανατροπή όμως που οι Αμερικανοί δεν εντάσσουν στις άμεσες προτεραιότητές τους, αφετέρου δε τη δημιουργία μίας ουδέτερης ζώνης κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας - Συρίας καθώς και μίας περιοχής απαγόρευσης πτήσεων.

Ειδικά όσον αφορά τον συριακό παράγοντα, πρέπει να τονίσουμε ότι πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες, που ανησυχούν ιδιαίτερα για την προέλαση των τζιχαντιστών, δεν θεωρούν ότι ο Άσαντ αποτελεί το μείζον κακό. Το ΙΚ αποτελεί για τη Συρία και τη Δύση κοινό εχθρό, γεγονός που συμφέρει το καθεστώς Άσαντ.

Χωρίς τη βοήθεια της Τουρκίας, πάντως, η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να στραφεί αποτελεσματικά κατά των τζιχαντιστών. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά των “New York Times” που υποστηρίζει ότι η Τουρκία αναδεικνύεται ως αναντικατάστατο κράτος στην αντιμετώπιση του Ι.Κ.

Οι ΗΠΑ, επιπλέον, προσπαθούν να εξασφαλίσουν την άδεια χρήσης της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ, μιας βάσης κυριαρχικής σημασίας.
Η βάση που αποτελεί ιδανική τοποθεσία για τη στάθμευση των βομβαρδιστικών των ΗΠΑ. Ευρίσκεται στη νότια Τουρκία, οι δε επικρατούσες εκεί καιρικές συνθήκες όλο τον χρόνο είναι ευνοϊκές και η ακτίνα δράση των βομβαρδιστικών μπορεί να καλύψει μεγάλη γεωγραφική έκταση.
Έτσι, σε περίπτωση που οι Τούρκοι συγκατανεύσουν για τη χρήση του Ιντσιρλίκ, τα αεροπλάνα του συνασπισμού θα βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση από τους επιθυμητούς στόχους τους.

Κρίσιμο, πάντως, στοιχείο των εξελίξεων αποτελεί η πόλη – σύμβολο, το Κομπάνι. Είναι μία πόλη τεράστιας στρατηγικής σημασίας, που θα καθορίσει ευρύτερα την τύχη και τις προοπτικές του Ι.Κ.

Το Κομπάνι είναι μεθοριακή πόλη και ευρίσκεται στη Βόρεια Συρία. Είχε 60.000 κατοίκους που λόγω, όμως, της εισροής προσφύγων από άλλα σημεία της Συρίας, έφτασε τις 400.000.
Πρακτικά, η πόλη τώρα έχει ερημωθεί. Το ένα άκρο το ελέγχουν οι τζιχαντιστές, το άλλο οι Κούρδοι. Οι τελευταίοι μάλιστα, ευρίσκονται, εδώ και δύο μήνες, υπό αμερικανική προστασία.

Η τουρκική πλευρά, πάντως, τηρεί κάποια αναβλητικότητα στη στάση της όσον αφορά στη συμμετοχή της στον διεθνή συνασπισμό κατά του Ι.Κ. Ίσως αναμένει την εξασθένηση των αντιμαχόμενων πλευρών, προκειμένου να λάβει την τελική της απόφαση.

Η Άγκυρα ευρίσκεται ενώπιον διλήμματος. Αν συνεχίσει να τηρεί επαμφοτερίζουσα στάση, στην περίπτωση που οι τζιχαντιστές αναλάβουν επιχειρήσεις εντός τουρκικού εδάφους, δεν μπορεί να προεξοφλήσει ποια θα είναι η στάση των Κούρδων. Θα συνεχίσουν να στρέφονται κατά του Ι.Κ. ή όχι;

Αν πάει πάλι με τους Κούρδους, τότε ενθαρρύνει τις εθνικές τους φιλοδοξίες, αφού η συνεργασία αυτή θα νομιμοποιήσει έτι περαιτέρω τις εθνικές τους φιλοδοξίες περί δημιουργίας κουρδικού κράτους.

Είναι σαφές πλέον ότι οι εξελίξεις ευνοούν τους Κούρδους που πολεμούν το Ι.Κ. Η Τουρκία με δέος αντιλαμβάνεται πλέον ότι ωριμάζει η ιδέα δημιουργίας ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ως ανάχωμα κατά του εξτρεμισμού. Η ιδέα, βέβαια, αυτή δεν απαρέσκει στους αμερικανούς. Το αν όμως και πως τελικά αυτή θα πραγματοποιηθεί και το τι θα περιλάβει η ενδεχόμενη δημιουργία μίας τέτοιας κρατικής οντότητας, δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χθες επανεξελέγη πρόεδρος της Κεντροδεξιάς στη Γαλλία ο Σαρκοζί. Που είναι όμως το ενδιαφέρον;

1) Η ψηφοφορία έγινε διαδικτυακά από όλα τα μέλη του κόμματος. Προσέξτε. Όχι με κάλπη, όπως έγινε εδώ στις περιπτώσεις Παπανδρέου και Σαμαρά, αλλά καθαρά διαδικτυακά, αν αυτό μπορεί να λέει κάτι για το μέλλον των εκλογών στον πλανήτη. Η δημοκρατία αλλάζει πρόσωπο. Γίνεται σιγά - σιγά ψηφιακή!!!

2) Ότι τα μέλη του κόμματος της Κεντροδεξιάς UMP στη Γαλλία, είναι μόνο 268.000 επί συνόλου 66,03 εκατομμυρίων Γάλλων, δηλαδή ποσοστό 0,4%! Και από αυτά τα μέλη ψήφισαν μόνο το 58,1%, δηλαδή σχεδόν τα μισά. Εδώ στην Ελλάδα αντίθετα, επί συνόλου 10 εκατομμυρίων Ελλήνων, για την μεν εκλογή του Παπανδρέου συμμετείχαν περίπου 1 εκατομμύριο μέλη του ΠΑΣΟΚ, για δε την εκλογή του Σαμαρά συμμετείχαν 800 χιλιάδες μέλη της ΝΔ. Δηλαδή ποσοστό περίπου 10% για το κάθε κόμμα και συνολικά 20%!!!

Κάτι συμβαίνει εδώ πέρα. Είτε οι Έλληνες είμαστε ο πιο πολιτικοποιημένος και συμμετοχικός λαός στον κόσμο, είτε είμαστε στην ουσία πολιτική αγέλη.

Όταν όμως στη Γαλλία, κάποιος είναι μέλος κόμματος έχει πραγματικά δικαιώματα και υποχρεώσεις ως μέλος μιας ομάδας ισότιμων ατόμων που στόχο έχουν την κατάληψη της εξουσίας. Όταν αντίθετα εδώ στην Ελλάδα είναι κάποιος μέλος κόμματος, στην ουσία, παλιότερα ήταν αφισοκολλητής και χειροκροτητής, σήμερα δε είναι απλή πολιτική «γλάστρα».

Σε μας την πραγματική εξουσία την κατέχει μια μικρή κυρίως κρατικοδίαιτη παρασιτική οικονομική ελίτ, σε απόλυτη συνεργασία με μια κλειστή και εν πολλοίς κληρονομική οικογενειοκρατική πολιτική ελίτ. Ένα κλειστό δηλαδή σύστημα εξουσίας, έξω από το οποίο εμείς οι απλοί πολίτες (μέλη κόμματος ή μη) είμαστε απλοί οικονομικοί και πολιτικοί ηδονοβλεψίες, σκλάβοι των συμφερόντων τους.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Αναστάσιου Λαυρέντζου

Πριν από μερικές μέρες ο Υπουργός Υποδομών Μ. Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε στον Έβρο ότι η κυβέρνηση έχει προτείνει για ένταξη στο αναπτυξιακό «πακέτο Γιούνκερ» την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών γραμμών Στρυμόνα - Δράμας - Αλεξανδρούπολης και Αλεξανδρούπολης - Ορμενίου, προϋπολογισμού 500 εκατ. ευρώ. Αυτή αναμφισβήτητα είναι μια θετική είδηση και μακάρι η σχετική εξαγγελία να υλοποιηθεί. Αρκεί όμως αυτό;

Σε κάθε περίπτωση ισχύει ότι «χρήματα που μπορείς να πάρεις, πρέπει να τα παίρνεις». Επειδή όμως ποτέ τα χρήματα που μπορείς να πάρεις δεν είναι άπειρα, το κρίσιμο ερώτημα που καλείσαι πάντα να απαντήσεις είναι «πώς αξιοποιείς καλύτερα τους πόρους που σου διατίθενται». Για να το θέσουμε λοιπόν πιο συγκεκριμένα: Καλή η αναβάθμιση των συγκοινωνιακών υποδομών (εφ’ όσον υλοποιηθούν οι εξαγγελίες...). Είναι όμως αυτή η πρωτεύουσα παρέμβαση; Ποιά παραγωγή ας πούμε θα διακινούν αυτά τα τρένα;

Με τα παραπάνω δεν προσπαθούμε να αρνηθούμε την εκτέλεση ενός έργου υποδομής, αλλά προσπαθούμε να δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Δηλαδή ότι πρώτα φροντίζεις να παράγεις και μετά – ή έστω παράλληλα – φτιάχνεις υποδομές για να διακινείς την παραγωγή σου. Σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο το πολιτικό σύστημα όταν μιλούσε για αναπτυξιακή πολιτική, εννοούσε συνήθως ένα πράγμα: δημόσια έργα και δη συγκοινωνιακά. Αυτό βεβαίως είχε κάποια λογική σε μια κατεστραμμένη από τον πόλεμο Ελλάδα, αλλά μετά την ένταξή μας στην Ευρώπη και με τη βοήθεια των πάσης φύσεως κονδυλίων και επιδοτήσεων μετατράπηκε σε ένα είδος «μονοκαλλιέργειας». Συνεχίζει να είναι και σήμερα στην Ελλάδα του 2014... Έλλειψη φαντασίας και δυνατοτήτων των πολιτικών μας θα έλεγε κανείς. Ευκαιρία για αδιαφανείς συναλλαγές μεταξύ εργολάβων και πολιτικών θα έλεγε κάποιος άλλος πιο καχύποπτος...

Το πού φτάσαμε βεβαίως με όλα αυτά τα «αναπτυξιακά μοντέλα» το γνωρίζουμε ήδη. Καταβαράθρωση της εγχώριας παραγωγής, ερήμωση των περιφερειών και από την άλλη πλευρά ένα κράτος πτωχευμένο. Έτσι σήμερα υπάρχει ο υπαρκτός κίνδυνος να δημιουργούμε υποδομές μεταφορών για να διακινούν κυρίως οι γείτονές μας οι Τούρκοι τα εμπορεύματά τους προς την Ευρώπη, παρά οι περιφέρειες στις οποίες δημιουργούνται αυτές οι υποδομές τα προϊόντα τους.

Το επίσημο επιχείρημα είναι ότι έτσι μειώνεται το κόστος μεταφορών και αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει τις επενδύσεις. Το κατά πόσο όμως οι πολιτικοί μας αξιοποιούν το πλεονέκτημα αυτό, το βλέπουμε από τους ρυθμούς με τους οποίους εγκαθιστούν σταθμούς διοδίων στις εθνικές οδούς. Ενώ δηλαδή από τη μια μεριά (σε προεκλογικές περιόδους συνήθως...) εξαγγέλλουν μεγαλεπίβολα σχέδια για δημόσια έργα που θα φέρουν την ανάπτυξη, από την άλλη αυξάνουν αυθαίρετα το κόστος μεταφορών...

Το πρωτεύον σήμερα είναι το πώς θα εφαρμοστεί επί τέλους ένα σύγχρονο αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο θα δημιουργήσει στην περιφέρεια – ειδικά στην περιφέρεια Ανατ. Μακεδονίας-Θράκης – διεθνώς ανταγωνιστικές παραγωγικές δομές. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα ευημερήσουν και θα μείνουν στον τόπο τους οι τοπικοί πληθυσμοί. Κάτι τέτοιο βεβαίως απαιτεί συνολικό σχεδιασμό που να αξιοποιεί σωστά και σε χρονικό βάθος τα συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε τόπου. Απαιτεί και έναν εκ βάθρων εξορθολογισμό των λειτουργιών του κράτους. Αυτά όμως φαίνεται ότι είναι πράγματα που δεν μπορούν ή αποφεύγουν να τα κάνουν οι πολιτικοί μας. Και γιατί να τα κάνουν άλλωστε; Αφού σχεδόν ποτέ δεν αξιολογήθηκαν όπως έπρεπε για τα (πολύ πενιχρά) πεπραγμένα τους...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Τουλάχιστον 20 πρόσωπα, εκ των οποίων οι 12 είναι Έλληνες και οι υπόλοιποι εργάζονταν για λογαριασμό των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, φαίνεται πως είναι μπλεγμένα στις δυο απόπειρες δολοφονίες κατά του Κώστα Καραμανλή.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της Kontra News, η ανάκριση έχει εντοπίσει πρόσωπα και υπηρεσίες τα οποία εμπλέκονται στη συνωμοσία που είχε στόχο τον πρώην πρωθυπουργό αλλά και την ακύρωση των μεγάλων ενεργειακών και εξοπλιστικών συμφωνιών που επρόκειτο να υπογραφούν με τη Ρωσία.

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, που επικαλείται στοιχεία από το πόρισμα που συντάσσει ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας, καθοριστικό ρόλο στο σχέδιο που είχε στηθεί εις βάρος του κ. Καραμανλή είχε ο Άλεξ Ρόντος, από τους πλέον στενούς συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου.
Όπως αναφέρεται στην ίδια εφημερίδα, το πόρισμα του κ. Φούκα αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα εντός των επόμενων ημερών.

Το σχέδιο «ΠΥΘΙΑ 1»
Όπως είχε αποκαλύψει το περιοδικό Crash στο τεύχος του Οκτωβρίου, ο κ. Φούκας φέρεται να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εντοπίστηκε με σαφήνεια μια οργανωμένη προσπάθεια πίεσης και ανατροπής της κυβέρνησης Καραμανλή, που ξεκίνησε από τους πρώτους μήνες της πρωθυπουργικής του θητείας και άρχισε να εντείνεται από το 2007 και μετά.

Όπως υποστηρίζει σε κατάθεση του πρώην στέλεχος της ΕΥΠ, την οποία αποκάλυψε το ίδιο περιοδικό, «το σχέδιο Πυθία 1″ σχετίζεται απόλυτα με το βέτο της ελληνικής κυβέρνησης στο Βουκουρέστι, τον αποκλεισμό της Ελλάδας από το πρόγραμμα visa-waiver, τα τηλεγραφήματα του εδώ πρέσβη των ΗΠΑ Σπέκαχαρντ για οργανωμένες προσπάθειες των Αμερικανών να ακυρωθούν όλες οι συμφωνίες Ελλάδας-Ρωσίας, η αγωνία του ίδιου πρέσβη για το αποτέλεσμα των εκλογών και η έντονη επιθυμία για νίκη του Γιώργου Παπανδρέου, οι ωμές και εκτός προβλεπόμενων αρμοδιοτήτων παρεμβάσεις του προξενείου των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη σε θέματα μειονότητας και οι αιφνιδίως εμφανισθείσες αποκαλύψεις για το δήθεν σκάνδαλο του Βατοπαιδίου».

Στην ίδια κατάθεση αναφέρεται επίσης ότι «επίσης, είναι πολύ πιθανό να σχετίζονται με την όλη υπόθεση το σκάνδαλο Vodafone, η ουσιαστικά αρνητική θέση της ελληνικής κυβέρνηση στο Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο, η πτώση του Σινούκ και ο θάνατος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην πτήση του για το Αγιον Όρος και εφόσον δεν αποδεικνύεται ως ατύχημα, οι αναφορές του Αμερικανού πρέσβη Ρις για ανάγκη αντικατάστασης του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ειρηναίου από τον Θεόφιλο, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη κρίση στην ελληνική εκκλησία, οι προφανώς σχεδιασμένες, χρονικά επιλεγμένες και ταυτοχρόνως εκδηλωθείσες πυρκαγιές σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, τα εκτεταμένα επεισόδια που ακολούθησαν τη δολοφονία του νεαρού Γρηγορόπουλου, οι μετέπειτα επιθέσεις της οργάνωσης “Επαναστατικός Αγώνας” και η εμφάνιση της δολοφονικής οργάνωσης “Σέχτα Επαναστατών”».

Ποιος είναι ο Αλεξ Ρόντος
Όσον αφορά στον Αλεξ Ρόντος, το Crashστο τεύχος του Μαρτίου είχε αποκαλύψει ότι πρόκειται για άνθρωπο των αμερικανικών και ισραηλινών υπηρεσιών, με τα συμφέρονταν των οποίων ταυτίζονται οι μέχρι σήμερα δραστηριότητες του, κινούμενος πάντοτε έξω και πέρα από κάθε θεσμικό πλαίσιο.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εμφανίστηκε δίπλα στον Τζορτζ Σόρος, που πότε ήταν κεντρικό στέλεχος του ομίλου Rothchildστις ΗΠΑ. Ο Σόρος τον σύστησε στον Καραμανλή και στη συνέχεια έκανε επαφή με τον Ανδρέα Παπανδρέου και την οικογένεια του. Έγιναν κολλητοί, και ορισμένα στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών αναφέρουν ότι τότε άρχισε η πλέον σκοτεινή ιστορία διείσδυσης Αμερικανών και Ισραηλινών στο υπουργείο Εξωτερικών μας.

Το 1998 γνωρίζεται με τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος αναλαμβάνοντας μετά ένα χρόνο το υπουργείο Εξωτερικών, τον διόρισε προϊστάμενο της ΥΔΑΣ (Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας), που είχε την εποπτεία των ΜΚΟ και φερόταν να διαχειρίζεται τη χρηματοδότηση τους.

Η σχέση Ρόντου – Παμπούκη
Στο μεταξύ, στενός φίλος του Ρόντου υπήρξε ο πρώην υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ Χάρης Παμπούκης. Όπως είχε αποκαλύψει το περιοδικό Crash οι ανακριτικές αρχές ερευνούν αν η σχέση Ρόντου – Παμπούκη θα πρέπει να συσχετιστεί με το Πυθία 1. Κι αυτό γιατί μια ημέρα πριν τη δημοσίευση το πρώτου εγγράφου της ΕΥΠ και τις αποκαλύψεις για το σχέδιο δολοφονίας του Καραμανλή στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Κων. Μπίκας είχε συνάντηση με τον Παπανδρέου, τον οποίο προφανώς ενημέρωσε για το περιεχόμενο του δημοσιευθέντος την επομένη του εγγράφου της ΕΥΠ, στο οποίο αναφερόταν και εμπλεκόταν το όνομα του Ρόντου.

Την επομένη, 17-6-2011, αποφασίστηκε ανασχηματισμός και ο Παμπούκης (από τους μέχρι τότε πλέον στενούς συνεργάτες του Παπανδρέου) προ γενική έκπληξη, παύθηκε από υπουργός Επικρατείας και τοποθετήθηκε αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης, θέση από την οποία παραιτήθηκε έπειτα από δυο μήνες και έκτοτε… εξαφανίστηκε.

Πηγή "CrashOnLine"

Εμπλοκή στενών συνεργατών του Γ. Παπανδρέου δείχνει η Δικαιοσύνη
Έχουν εντοπιστεί 12 Ελληνες και 8 ξένοι που εργάζονταν  για λογαριασμό των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών


Ισχυρούς κραδασμούς στο πολιτικό σύστημα αναμένεται να προκαλέσει το πόρισμα – φωτιά για τις δύο απόπειρες δολοφονίας κατά του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός και τα σχέδια για την αποσταθεροποίηση της χώρας, το οποίο πρόκειται να δώσει στη δημοσιότητα ο ανακριτής Δημήτρης Φούκας μέσα στις επόμενες ημέρες.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της kontranews, η ανάκριση έχει εντοπίσει πρόσωπα και υπηρεσίες τα οποία εμπλέκονται στη συνωμοσία που είχε στόχο τον πρωθυπουργό της χώρας και την ακύρωση των μεγάλων ενεργειακών και εξοπλιστικών συμφωνιών που επρόκειτο να υπογραφούν τότε με την Ρωσία. Κατά πάσα πιθανότητα η Δικαιοσύνη θα διατάξει και συλλήψεις Ελλήνων που συμμετείχαν ενεργά, τόσο στις απόπειρες δολοφονίας του Κ. Καραμανλή, όσο και στο δίκτυο κατασκοπείας που είχε στηθεί στο οποίο, σύμφωνα με το πόρισμα, είχε καθοριστικό ρόλο ο Άλεξ Ρόντος από τους πλέον στενούς συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου.

Από την ανάκριση έχει τεκμηριωθεί η συμμετοχή τουλάχιστον 20 προσώπων, οι 12 εκ των οποίων είναι Έλληνες και οι υπόλοιποι εργάζονταν για λογαριασμό αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Το πόρισμα συνδέει το δίκτυο κατασκοπείας, τις υποκλοπές στα τηλέφωνα του πρωθυπουργού και των συνεργατών του και τις απόπειρες δολοφονίας κατά του Κ. Καραμανλή, με τις φωτιές στην Πελοπόννησο, αλλά και τα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας.

Το υλικό που έχει συγκεντρωθεί δείχνει ενιαίο κέντρο καθοδήγησης, τόσο για τις απόπειρες, όσο και για την αποσταθεροποίηση και αποδίδει ενεργό συμμετοχή και ρόλο σε συγκεκριμένα στελέχη αμερικανικών υπηρεσιών αλλά και στον Άλεξ Ρόντο. Επίσης αποδίδονται ευθύνες ακόμα σε δύο στενούς συνεργάτες του Γ. Παπανδρέου, ο ένας εκ των οποίων είχε καταλάβει νευραλγική θέση στην κυβέρνηση μετά την πτώση Καραμανλή.

Από τα στοιχεία της ανάκρισης προκύπτει ότι το σύστημα Παπανδρέου λειτουργούσε συμπληρωματικά με τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ ο Άλεξ Ρόντος ήταν εκείνος που αξιολογούσε τις πληροφορίες που αφορούσαν τις συμφωνίες που επρόκειτο να υπογράψει ο Κ. Καραμανλής με τον Πούτιν.

Οι διώξεις που θα ασκηθούν είναι σε βαθμό κακουργήματος και τα αδικήματα που τελέστηκαν είναι κατασκοπεία, υποκλοπές, απόπειρα δολοφονίας και συμμετοχή σε εγκληματικές πράξεις που είχαν στόχο την αποσταθεροποίηση της χώρας.

Το πρόβλημα που εντοπίζει η Δικαιοσύνη εστιάζεται στη συμμετοχή των Αμερικανών πρακτόρων, ο οποίοι βέβαια δεν πρόκειται να δεχθούν να δικαστούν από ελληνικά δικαστήρια λόγω ετεροδικίας.
Η δημοσιοποίηση του πορίσματος αναμένεται να προκαλέσει και τριβές στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, αφού περιγράφει με στοιχεία και ονόματα όλες τις δράσεις των Αμερικανών πρακτόρων που είχαν στήσει το δίκτυο κατασκοπείας και οργάνωσαν μαζί με τους Έλληνες συνεργούς τους τις δύο απόπειρες δολοφονίας κατά του Κ. Καραμανλή. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην υπόθεση έχουν εμπλακεί και οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, αφού κλιμάκιο Ρώσων πρακτόρων είχε αποτρέψει τη μία από τις δύο δολοφονικές απόπειρες κατά του Κ. Καραμανλή.

Το κλιμάκιο Ρώσων πρακτόρων είχε στα χέρια του καυτό υλικό από τις επιχειρήσεις αντικατασκοπίας. Οι έμπειροι πράκτορες είχαν γίνει η σκιά του Κ. Καραμανλή, ακυρώνοντας τα σχέδια των Αμερικανών συναδέλφων τους και των ιδιωτών συνεργών τους. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στις απόπειρες που είχαν στόχο τον Κ. Καραμανλή, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποιούσαν επαγγελματίες δολοφόνους που δεν είχαν επίσημη σχέση με την υπηρεσία.

Οι δύο απόπειρες δολοφονίας κατά του Κώστα Καραμανλή
Δύο φορές επεχείρησαν να σκοτώσουν τον Κώστα Καραμανλή, για να ματαιώσουν τη μεγάλη συμφωνία με την Ρωσία. Δυτικές  μυστικές υπηρεσίες,  είχαν εκπονήσει σχέδιο δολοφονίας του Έλληνα Πρωθυπουργού, τον οποίο και είχαν υπό συνεχή, στενή παρακολούθηση, στη βάση του μυστικού σχεδίου «Πυθία-I». Το σχέδιο αυτό, γνώριζε ο περιβόητος Άλεξ Ρόντος, ο οποίος ενημέρωνε τον Γιώργο Παπανδρέου κι εκείνος με τη σειρά του, τους Αμερικανούς.  

Η πρώτη απόπειρα
Σε μία τουλάχιστον περίπτωση, οι ομάδες των πρακτόρων της FSB ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με τους άνδρες που παρακολουθούσαν το αυτοκίνητο του Έλληνα Πρωθυπουργού στην περιοχή της Νέας Μάκρης Αττικής. Το συγκεκριμένο συμβάν τοποθετείται χρονικά μεταξύ 20 και 25 Απριλίου 2008, ενώ όπως τονίζεται η «εμπλοκή» δεν κράτησε πάνω από 30 δευτερόλεπτα.  Ωστόσο, οι δύο ύποπτοι για τη «δολοφονία του πρωθυπουργού», που επέβαιναν σε ένα Βαν, διέφυγαν με μια μοτοσικλέτα Εντούρο. Μέσα στο Βαν οι Ρώσοι εντόπισαν εκρηκτικές ύλες αλλά και χάρτες που έδειχναν ότι το σχέδιο δολοφονίας του Ελληνα Πρωθυπουργού είχε εκπονηθεί από μέλη δυτικών μυστικών υπηρεσιών αλλά και της ισραηλινής Mossad.

Η δεύτερη απόπειρα
Η δεύτερη απόπειρα που έγινε στην οδό Κόνιαρη, ήταν με βόμβα που θα πυροδοτούνταν με τηλεχειριστήριο, όταν θα περνούσε ο Κ. Καραμανλής. Ο Καραμανλής δεν πέρασε από κει εκείνο το βράδυ και την γλύτωσε. Την επόμενη μέρα πυροτεχνουργοί της αστυνομίας την εξουδετέρωσαν με ελεγχόμενη έκρηξη.

Πηγή "Κυριακάτικη KontraNews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι Τούρκοι, αδιάλλακτοι, απαιτούν πρώτα μοιρασιά του λάφυρου της ενέργειας και μετά οποιαδήποτε συζήτηση

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Δεν έπρεπε να εκπλήξει κανέναν η δήλωση του τουρκοκύπριου διαπραγματευτή (στις διακοπείσες συνομιλίες) Ερκγιούν Ολγκούν στο πρακτορεία ειδήσεων Ρόιτερς στο Λονδίνο, ότι «η επίτευξη μιας οριστικής συμφωνίας για το Κυπριακό δεν θα είναι εφικτή, εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν κάνει μία συμφωνία με την τουρκοκυπριακή πλευρά για την εξερεύνηση και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου βόρεια της νήσου».
Και ότι, όχι μόνον δεν θα αποσυρθεί το «Μπαρμπαρός», αλλά αντιθέτως η δραστηριότητά του θα συνεχισθεί και θα επιταχυνθεί, εάν η ελληνοκυπριακή πλευρά εφαρμόσει τα σχέδιά της να αναθέσει σε πολυεθνικές επιχειρήσεις την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων (την απόσυρση του «Μπαρμπαρός» επιβεβαίωσε και ο τουρκοκύπριος πρόεδρος Έρογλου μετά τη συνάντησή του με τον Ερντογάν την ίδια ημέρα).

Ο Ολγκούν πρότεινε οι δύο πλευρές να σταματήσουν τις έρευνες και την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων ταυτόχρονα, και να συστήσουν μία κοινή επιτροπή, για να αποφασίσουν την ανάθεση συμβάσεων και τη διανομή των κερδών. Αν αυτή η πρόταση δεν εισακουσθεί, προσέθεσε, η τουρκοκυπριακή διοίκηση θα κάνει δικές της έρευνες και θα αναθέσει την εκμετάλλευση πιθανών κοιτασμάτων στα βόρεια και στα νότια (προσοχή τι είπε: και στα νότια!).
Από τις 17 Δεκεμβρίου 1973, όταν ανακοινώθηκε από το δικτατορικό καθεστώς του Ιωαννίδη η ανακάλυψη πετρελαίου στο Αιγαίο στην περιοχή Πρίνος 1, το ζήτημα της ενέργειες προσέθεσε άλλο ένα πεδίο τριβής στις ούτως ή άλλως επιβαρυμένες ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Δεν είναι τυχαίο ούτε άσχετο ότι από το 1975 άρχισαν οι τουρκικές αεροπορικές και ναυτικές παραβιάσεις στο Αιγαίο, αφού προηγουμένως οι τούρκοι είχαν «λύσει» με τη βοήθεια του Κίσινγκερ το θέμα της Κύπρου και το Ελληνικό Κράτος (και η Χούντα και η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Καραμανλή που την διαδέχθηκε) δεν υπερασπίστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είχε την υποχρέωση να πράξει ως εγγυήτρια δύναμη.
Το 1976 ήταν η κρίση με την εισβολή του Χόρα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το 1987 το Σισμίκ. Το 1996 τα Ίμια. Μετά ήρθε το veto της Τουρκίας για την τοποθέτηση των πυραύλων S300 στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα(!) Ακολούθησε η απόφαση της τουρκικής βουλής ότι μονομερής ανακήρυξη των δώδεκα μιλίων από ελληνικής πλευράς, θα ήταν αιτία πολέμου (casus belli).
Στη συνέχεια εισήλθαμε σε μία περίοδο συνεχών και μαζικών παραβιάσεων, κατά την οποία έχει καταρρακωθεί η ελληνική εθνική κυριαρχία στη θάλασσα και στον αέρα και τα υπολείμματα της εθνικής αξιοπρέπειας διασώζουν οι γενναίοι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας.

Σε όλα αυτά, το ελληνικό πολιτικό σύστημα απαντά με αναξιοπρεπείς επιθέσεις φιλίας.
«Ο Ερντογάν είναι φίλος μου», δήλωσε το 2004 ο Κώστα Καραμανλής, ενώ είχαμε ήδη παρακολουθήσει άναυδοι τις ζεϊμπεκιές του Γιωργάκη στη Σμύρνη, στο χώρο όπου πραγματοποιήθηκε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Ελληνικής ιστορίας.
Στα πλαίσια, προφανώς, το νεοραγιαδιασμού και του εξευμενισμού των πασάδων της Άγκυρας, οικειοθελώς οι κυρία Γιαννάκου εισήγαγε τα τουρκικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα στα ελληνικά σχολεία(!!!), ενώ επέβαλε και το διαβόητο βιβλίο της κυρίας Ρεπούση στην Έκτη Δημοτικού. Την οποία κυρία Ρεπούση ο συμπαθής κύριος Κουβέλης κατέστησε υπαρχηγό του (ανύπαρκτου πλέον, ευτυχώς) κομματιδίου του.

Αλλά όλα αυτά ούτε εξευμένισαν τους τούρκους ούτε τους κατέστησαν διαλλακτικότερους. Τουναντίον, τους εμπέδωσαν την πεποίθηση ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα διακατέχεται από αθεράπευτη φοβία έναντι και της παραμικρής υπόνοιας συγκρούσεως και καταρρέει μπροστά και στην παραμικρή απειλή.
Έτσι, ένας γενναίος λαός που συνέτριψε το 1821 την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην ξηρά και στην θάλασσα, στα Δερβενάκια και στα Ψαρά, που την εξεδίωξε από την Ευρώπη κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, που απελευθέρωσε την Μικρά Ασία και παραλίγο να καταλάβει και την Άγκυρα το 1921, αυτός ο λαός βρίσκεται σήμερα σε προχωρημένο στάδιο φινλανδοποίησης χωρίς καν να έχει πολεμήσει με τους τούρκους τα τελευταία ενενήντα χρόνια!

Έτσι, τώρα, που αναδύθηκε τα μέγα διακύβευμα της ενέργειας, οι τούρκοι επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τον Ελληνισμό, δηλαδή την Ελλάδα και την Κύπρο, ώστε να αποσπάσουν αυτά που θέλουν. Η αλαζονεία τους είναι τόσο μεγάλη, που απέκρουσαν την προσπάθεια κατευνασμού του αμερικανού αντιπροέδρου, που επισκέφθηκε προχθές την Άγκυρα για να πείσει τους Τούρκους να διακόψουν τους τραμπουκισμούς, να αποσύρουν το «Μπαρμπαρός» και να επιστρέψουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων.
Οι τούρκοι, αδιάλλακτοι, απαιτούν πρώτα τη μοιρασιά του λάφυρου, εν προκειμένω της ενέργειας και μετά οποιαδήποτε συζήτηση.

Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο παραδοσιακός μηχανισμός ανάσχεσης των Τούρκων, δηλαδή οι αμερικανικές παρεμβάσεις, δεν λειτουργεί πλέον, οι Τούρκοι δεν υπάρχει περίπτωση να υποχωρήσουν στο θέμα των κοιτασμάτων και η Ελλάδα πρέπει να προσδεθεί, γιατί έρχονται… αναταράξεις.

Πηγή εφημ. «Κυριακάτικη KontraNews»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Θεόδωρος Κουλουμπής

«Διαπίστωσή μου από τη θητεία μου είναι ότι ο πολιτικός κόσμος της χώρας λίγο ενδιαφέρεται για τις πληροφορίες που προκύπτουν από την καλώς εννοούμενη δραστηριότητα της ΕΥΠ που αφορά την εθνική ασφάλεια. Ισως διότι στην Ελλάδα δεν λειτουργούν συλλογικοί μηχανισμοί λήψης αποφάσεων που θα χρησιμοποιούσαν τις πληροφορίες της ΕΥΠ ή και οι τελευταίες να μην έχουν σταθερά την ποιότητα που θα έπρεπε. Ακόμη, λόγω της παλιάς κακής φήμης της, πολλοί αμφιβάλλουν για την αξιοπιστία των πληροφοριών – ακόμη και όταν είναι σημαντικές. Τα πιο πάνω έχουν επίπτωση και στο μέσο επίπεδο των ενδιαφερομένων να υπηρετήσουν στην ΕΥΠ. Οπότε, φαύλος κύκλος. Μη προσοντούχο προσωπικό, προσλαμβανόμενο με μονιμότητα, διαιωνίζει τη μετριότητα».
Παύλος Αποστολίδης
 
Με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του ψύχραιμου και αντικειμενικού βιβλίου «Μυστική Δράση: Υπηρεσίες Πληροφοριών Στην Ελλάδα» (εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2014) του πρέσβη Παύλου Αποστολίδη για τα έργα και τις ημέρες της ΕΥΠ (πρώην ΚΥΠ), αξίζει να σχολιάσουμε τον ραγδαία διευρυνόμενο ρόλο των μυστικών υπηρεσιών μέσα και έξω από την Ελλάδα. Από τους αρχαίους χρόνους η ανθρωπότητα αντιμετώπιζε ένα δίλημμα επιλογής ανάμεσα στον πόλεμο και τη μυστική/ανορθόδοξη δράση. Στην αρχαία Τροία, αυτό που δεν μπόρεσαν να πετύχουν οι πολιορκητές, σε ένα διάστημα δέκα χρόνων αιματηρών συγκρούσεων με τους πολιορκημένους, επιτεύχθηκε γρήγορα -και με μικρότερες απώλειες- από τον Δούρειο Ιππο του πολυμήχανου Οδυσσέα. Στην επιλογή του πολέμου, αντιμετωπίζεις παλικαρίσια και σκοτώνεις κατά δεκάδες χιλιάδες τους εχθρούς σου στο όνομα των συμφερόντων της πατρίδας σου. Με τη μυστική δράση, υπηρετώντας και πάλι την πατρίδα σου, παραπλανάς και εξαπατάς τον αντίπαλο με σημαντικά μειωμένες απώλειες εμπολέμων και αμάχων.

Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η ανθρωπότητα πλήγηκε από δύο παγκόσμιους πολέμους, τους καταστροφικότερους στην ιστορία του πλανήτη μας με πάνω από ογδόντα εκατομμύρια νεκρούς. Μετά το 1945, οι πολεμικές συγκρούσεις στις ανεπτυγμένες (και διοικούμενες με δημοκρατικά καθεστώτα) χώρες σταμάτησαν. Ετσι στη Βόρεια Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη θεσμοθετήθηκε μια τεράστια περιοχή οικονομικής αλληλεξάρτησης και διαρκούς ειρήνης. Ευτυχώς, η σκληρή αντιπαλότητα μεταξύ του σοβιετικού μπλοκ και της ανεπτυγμένης Δύσης διατηρήθηκε σε επίπεδα αμοιβαίας αποτροπής και Ψυχρού Πολέμου, με δεδομένο το μακάβριο φάσμα ενός παγκόσμιου πυρηνικού ολοκαυτώματος. Απλά είχαμε μια σχέση ένοπλης ειρήνης με δίδυμο την αμοιβαία καχυποψία! Τέλος, ξέσπασαν στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο οι απελευθερωτικοί πόλεμοι στις πρώην αποικίες (π.χ., στην Αλγερία και το Κονγκό), οι διαφυλετικές αντιπαλότητες στο εσωτερικό των μετααποικιακών κρατών (π.χ. Ρουάντα και Μπουρούντι) και φυσικά οι φονικές μονομερείς επεμβάσεις των υπερδυνάμεων στις σφαίρες επιρροής τους (π.χ., των ΗΠΑ στην Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν και της Σοβιετικής Ενωσης/Ρωσίας στην Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Αφγανιστάν και -στις μέρες μας- στην Ουκρανία).

Ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών αναβαθμίστηκε διεθνώς μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ταυτόχρονα, με τη γεωμετρική αύξηση τρομοκρατικών δραστηριοτήτων (ιδίως κατόπιν της καταστροφικής επίθεσης της Αλ Κάιντα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και στο Πεντάγωνο της Ουάσιγκτον) η αναβάθμιση έλαβε διαστάσεις χιονοστιβάδας. Ενδεικτικά, τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν μείωση των καθαρά στρατιωτικών αμυντικών δαπανών όλων των μεγάλων δυνάμεων, με την εξαίρεση της Κίνας η οποία προσπαθεί συστηματικά να κλείσει την απόσταση που τη χωρίζει από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιθέτως, παρατηρείται ραγδαία αύξηση δαπανών σε τεχνολογικούς τομείς παρακολούθησης συνομιλιών καθώς και άλλων κρατικών κινήσεων και δραστηριοτήτων που δεν περιορίζονται μόνο στον στρατιωτικό τομέα, καθώς ο οικονομικός ανταγωνισμός κυριαρχεί πλέον σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις δραστηριότητες ομόλογων υπηρεσιών όπως αυτές των ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας, Βρετανίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Ινδίας, Βραζιλίας κ.ά. Είναι επομένως αναγκασμένες να επικεντρώνονται σε θέματα άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος, με έμφαση στη συνεχιζόμενη τουρκική αναθεωρητική πρόκληση στο Αιγαίο και την Κύπρο, καθώς και στις εξελίξεις βορείως των συνόρων μας (π.χ., στα τεκταινόμενα στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας). Επιπροσθέτως, οι μετακινήσεις μεταναστών από χώρες που φλέγονται στη Μέση Ανατολή και στις ακτές της Βόρειας Αφρικής αποτελούν μια κορυφαία προτεραιότητα των σκιτσογράφων της στρατηγικής μας κατατομής. Και στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η συνεργασία (στους τομείς της πληροφόρησης και της αντικατασκοπίας) με τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωζώνη είναι πέρα από απαραίτητη.

Ξαναγυρίζοντας στον Παύλο Αποστολίδη, μπορούμε να κλείσουμε τη στήλη με την τελευταία παράγραφο του άκρως επίκαιρου βιβλίου του (σελ. 312): «Σήμερα, σημαντική προτεραιότητα για την ΕΥΠ θα έπρεπε ν’ αποτελεί η προστασία των κρατικών επικοινωνιών, μετά τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του τεχνικού της αμερικανικής υπηρεσίας NSA Edward Snowden σχετικά με την τεχνολογική πρόοδο που έχει σημειώσει η πρώην υπηρεσία του και η αντίστοιχη βρετανική GCHQ στις μαζικές υποκλοπές επικοινωνιών και στην πρόσβαση στα προσωπικά στοιχεία που αποθηκεύουν οι εταιρείες του Διαδικτύου. Η πρόκληση είναι μεγάλη και απαιτεί ευρύτερη συνεργασία με άλλες υπηρεσίες που έχουν τεχνογνωσία στον τομέα αυτό. Εκτός αν υιοθετήσουμε τη θέση ότι δεν έχουμε τίποτε να κρύψουμε!».

* Ο κ. Θεόδωρος Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του τιμητικού συμβουλίου του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σπύρος Λίτσας

Το βαλκανικό δρώμενο για πολλούς αιώνες αναδείκνυε τη σύγκρουση ως τη μοναδική διέξοδο διαμόρφωσης πολιτικών δεδομένων και διεργασιών στον πυρήνα των εγχώριων συλλογικοτήτων. Δεν είναι μακριά η εποχή που ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ δήλωνε ότι τα Βαλκάνια είναι η πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης γιατί οι λαοί της περιοχής παράγουν περισσότερη Ιστορία από αυτή που μπορούν να καταναλώσουν. Τις τελευταίες δεκαετίες όμως, παρότι οι τριβές που οι εθνικιστικές και σοβινιστικές αναζητήσεις διάφορων βαλκανικών παραγόντων συνεχίζουν να διαμορφώνουν μέρος της φυσιογνωμίας της περιοχής, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η ΝΑ Ευρώπη βιώνει ένα σήμερα καλύτερο από το χθες της.

Σε αυτή την κομβική μεταβολή καθοριστικό ρόλο έχει παίξει το οριστικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου και το ότι με συντεταγμένο τρόπο τα κράτη της περιοχής αναζητούν τρόπους ένταξής τους στο δυτικό κοινωνικοπολιτικό δρώμενο και μεθόδους υιοθέτησης των δυτικών αρχών και αξιών. Η επιδίωξη αυτή καθορίζει την Υψηλή Στρατηγική των κρατών της Βαλκανικής και μειώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον πολιτικό οπορτουνισμό που η παραδοσιακή ρευστότητα της περιοχής παρήγαγε. Ασφαλώς, σε καμία των περιπτώσεων το βαλκανικό υποσύστημα δεν έχει οριστικά ξεφύγει από το φάσμα των υψηλών πιέσεων, αλλά πλέον υφίστανται όλες αυτές οι προϋποθέσεις ώστε τα Βαλκάνια να γίνουν σημαντικός πόλος του δυτικού κόσμου.

Σε αυτή τη διαδικασία ωρίμανσης, όσο στερεοτυπικό κι αν ακούγεται αυτό, η Ελλάδα έχει να παίξει ουσιαστικό ρόλο. Το ελληνικό κράτος διαθέτει τις τεχνοκρατικές υποδομές, τη νομική γνώση και την επιχειρηματική εμπειρία ώστε να ποιοτικοποιήσουν την προσπάθεια των έτερων βαλκανικών κρατών ως προς την ένταξή τους στο δυτικό υποσύστημα. Σε αυτή την προσπάθεια δημιουργικές αιχμές του δόρατος για το ελληνικό κράτος είναι ο υγιής επιχειρηματικός κόσμος, που είναι έτοιμος να υπερβεί τις παραδοσιακές δομές λειτουργίας του και ικανός να αναπτυχθεί στους χώρους των νέων τεχνολογιών, οι διπλωματικές υπηρεσίες του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, που οφείλουν εκτός της διευθέτησης πολιτικών ζητημάτων να ασχοληθούν πιο ενεργά με τη βελτίωση του κύρους και του γοήτρου της ελληνικής Πολιτείας, και ασφαλώς τα πανεπιστήμια της χώρας, που μπορούν να οικοδομήσουν ένα νέο δημιουργικό φάσμα σχέσεων μεταξύ των πιο δημιουργικών και δυναμικών τμημάτων των κοινωνικών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Είναι δεδομένο ότι η κρίση των τελευταίων ετών, έκτος όλων των ζητημάτων κοινωνικοπολιτικής διάστασης που παρήγαγε, έχει οδηγήσει σε τελμάτωση του στρατηγικού ρόλου της χώρας όχι μόνο σε επίπεδο εφαρμογής αλλά και σχεδιασμού. Η τελμάτωση όμως αυτή όχι μόνο δεν μπορεί να συνεχίζεται ακόμα, αφού μας αποστερεί τη δυνατότητα δημιουργικής εκμετάλλευσης των ευκαιριών που παρουσιάζονται για εμάς στην περιοχή, αλλά δημιουργεί και μια ψευδή εικόνα για τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας. Η θετικοποίηση των βαλκανικών οικονομικοπολιτικών υποδομών αυξάνει τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας στο αμέσως προσεχές διάστημα. Οφείλουμε να εξηγήσουμε στα συμμαχικά μας δίκτυα με ψύχραιμο, ορθολογικό και τεχνοκρατικά άρτιο τρόπο ότι η πολιτική ωρίμανση της περιοχής περνά μέσα από την επιστροφή της Ελλάδας στη διεθνή κανονικότητα τόσο ως πολιτική προοπτική όσο και ως στρατηγική στόχευση και ότι το τέλος της ελληνικής κρίσης δεν θα είναι κέρδος μόνο των Ελλήνων που αυτά τα χρόνια έχουμε δοκιμαστεί σκληρά.

Πηγή εφημ. "Κυριακάτκη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανακοίνωσε: «Θα εισηγηθούμε στις επιμέρους Σχολές τη διεξαγωγή ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κατά Τμήματα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στην πλειοψηφία των φοιτητών να αποφασίζουν όλοι απευθείας ως προς την εκάστοτε διακοπή των μαθημάτων... Να δοθεί στη δημοκρατική πλειοψηφία η σύγχρονη δυνατότητα να μιλήσει και να χειριστεί τις τύχες της αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της».

Πρώτο λάθος στο γενναίο και τίμιο αυτό κείμενο: Οταν η παρακμιακή διάλυση είναι παγιωμένο καθεστώς, η τετράγωνη λογική της δημοκρατίας δεν έχει καμιά ελπίδα αποτελεσματικότητας. Οι μειοψηφίες της βίας και του ετσιθελισμού δεν πείθονται από τη γλώσσα της λογικής κοινωνίας και το χάος δεν τιθασεύεται με «βελτιώσεις». Στα ελλαδικά πανεπιστήμια της «μεταπολίτευσης» κάποιοι ετοιμάζουν την κομματική τους καριέρα, παγερά αδιάφοροι για την όποια λαχτάρα επενδύουν παιδιά στη σπουδή και στην έρευνα ή για την ελπίδα στενεμένων οικογενειών να κερδίζουν οι κλώνοι τους με τη σπουδή το ψωμί τους.

Δεύτερο λάθος στο μαχητικά δημοκρατικό πρυτανικό κείμενο: Οταν το μπάχαλο είναι «κατάκτηση», εδώ και σαράντα ολόκληρα χρόνια, μια πρυτανεία με ρεαλιστικό αυτοσεβασμό δεν «εισηγείται», απλώς αρνείται να παίξει στο ίδιο γήπεδο. Οργανώνει τότε λ.χ., με το ανθρώπινο δυναμικό των ειδικών Σχολών που διαθέτει και ασκούμενους φοιτητές, πανελλήνια δημοσκόπηση: «Θέλετε πανεπιστήμια για να υπηρετούν τη σπουδή και την έρευνα ή πανεπιστήμια - αρένες της κομματικής κοκορομαχίας;». Να έχει στο χέρι η πρυτανεία ξεκάθαρα εκφρασμένη την κοινωνική βούληση. Οπλο απέναντι στον φασισμό, στον τραμπουκισμό, στην ασυδοσία.

Τρίτο λάθος του σώφρονος πρυτανικού κειμένου: Απευθύνεται στους υποκινούμενους, όχι στους υποκινητές, στους αφιονισμένους εκτελεστές, όχι στα κέντρα που τους κατευθύνουν. Παραδειγματικά και πάλι: Μια πρυτανεία που ψηφίζεται για να διαχειριστεί την ευθύνη λειτουργίας του πρώτου πανεπιστημίου της χώρας, με δεδομένη τη σαραντάχρονη ατίμωση και τον ευτελισμό του από τη φασιστική ασυδοσία των κομματικών νεολαιών, ζητάει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει σύσκεψη των κομματικών αρχηγών. Και τους προκαλεί: «Θα αποσύρετε τις κομματικές νεολαίες σας από τα πανεπιστήμια; Θα πάψετε να χρησιμοποιείτε τις εκλογές του φοιτητικού συνδικαλισμού σαν προκριματικές για την καταμέτρηση της δύναμης των κομμάτων σας; Εμείς, από δω και πέρα θα τηρήσουμε τον νόμο: για κάθε παρανομία στα πανεπιστήμια θα καλείται ο εισαγγελέας και η αστυνομία».

Ο φασισμός της κομματοκρατίας έχει, έντεχνα, εξαλείψει από τις μάζες τη συνείδηση ότι η αστυνόμευση είναι κοινωνικό λειτούργημα, συμφωνημένο από όλους όσους αποδεχόμαστε το Σύνταγμα της χώρας. Οι κάποιοι αστυνομικοί υπάλληλοι που κάνουν παράχρηση των αρμοδιοτήτων τους δεν είναι περισσότεροι από τους αντίστοιχους υπαλλήλους των εφοριών ή της πολεοδομίας. Η επέμβαση της αστυνομίας στα πανεπιστήμια είναι επέμβαση των εντεταλμένων της λαϊκής βούλησης, της βούλησης να γίνονται σεβαστοί οι νόμοι, να πατάσσεται η παρανομία, να μην είναι ασύδοτα τα κομματικά πρακτοράκια ή οι ψυχανώμαλοι θεριακλήδες κάθε σέχτας ιδεολογικής. Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς αστυνόμευση της αυθαιρεσίας, της βίας, του ετσιθελισμού, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται.

Η σύγχυση περνάει από τις συνειδήσεις στη γλώσσα: Η φασιστική συμπεριφορά ονοματίζεται «δημοκρατικό δικαίωμα», ο τραμπουκισμός «λαϊκή πάλη», η ωμή βία των γκανγκστερικών εκβιασμών «κοινωνικοί αγώνες». Για την εμπειρική ενάργεια αντίληψης της πραγματικότητας, ας κατανοήσει ο αναγνώστης τη λέξη «ασυδοσία» με εικόνες: Ελάχιστοι φοιτητές («ομάδες κρούσης» κομματικών νεολαιών) να διαλύουν βίαια συνελεύσεις συγκλήτων ή πανεπιστημιακών Τμημάτων. Να κάνουν «κατάληψη» σε πρυτανείες. Να χτίζουν καθηγητές μέσα στα γραφεία τους. Να λεηλατούν γραμματείες και καθηγητικά γραφεία. Να αποφασίζουν αυτοί ποιο μάθημα θα το αφήσουν να διδαχθεί, ποιο όχι.

Εικόνες παγιωμένες, σαράντα χρόνια τώρα, στα ελλαδικά πανεπιστήμια: Η πλημμυρίδα της αφισοκόλλησης στις αυλές, στα κλιμακοστάσια, στους διαδρόμους, στα αμφιθέατρα –κολλημένες οι κομματικές αφίσες σε επάλληλα στρώματα και με τον καιρό φουσκωμένες, κομματιασμένες– σιχαμερή κουρελαρία. Τα αιωρούμενα πανό, άλλη γυφτιά. Τα συνθήματα με σπρέι σε κάθε παραμικρή επιφάνεια τοίχου, σε σκαλοπάτια, σε κάποτε αρχοντικές ορθομαρμαρώσεις. Ο μανιακός βανδαλισμός – καθίσματα, έδρες, πορτοπαράθυρα κατεστραμμένα με σουγιά, μαρκαδόρο, κλειδιά. Τα θηριώδη μεγάφωνα στα προαύλια τις μέρες των φοιτητικών εκλογών για την εκκωφαντική διαφήμιση κάθε κομματικής νεολαίας, ετσιθελική κατάλυση της δυνατότητας να λειτουργήσουν παραδόσεις και εργαστήρια. Τα τραπεζάκια - μαγαζάκια των κομμάτων απέναντι από τις θυρίδες κάθε γραμματείας τις μέρες των εγγραφών, να ψαρεύουν οπαδούς αντιχαρίζοντας δωρεάν εκδρομές, γλέντια ή την υπόσχεση για έγκαιρη «εμπιστευτική» γνωστοποίηση των «θεμάτων» που θα βάλουν στις εξετάσεις ξεπουλημένοι στα κόμματα καθηγητές.

Εικόνες ντροπής: Λευκασμένοι στην έδρα και στην έρευνα δάσκαλοι, με όνομα σεβαστό στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, να εκλιπαρούν παιδάρια, μεθυσμένα από την αχαλίνωτη βία, να τους επιτρέψουν να τελειώσουν το πείραμα που έχουν ξεκινήσει στο εργαστήριο ή την προχωρημένη ανάλυση στο σεμινάριο. Να ικετεύουν τους κομματικούς γενίτσαρους να επιτρέψουν την πρόσβαση στα καθηγητικά γραφεία, μήπως και περισωθεί δουλειά ετών αποθησαυρισμένη στους υπολογιστές. Ο εφιάλτης που έζησαν τα ελλαδικά πανεπιστήμια τα τελευταία σαράντα χρόνια ούτε να περιγραφεί μπορεί ούτε υπαινικτικά να σκιαγραφηθεί. Τα κόμματα στην Ελλάδα κατέλυσαν το πανεπιστήμιο.

Ισως η Αννα Διαμαντοπούλου να ήταν η μόνη υπουργός Παιδείας που τόλμησε να αντιτάξει σθένος στο έγκλημα. Το κομματικό σύστημα που την ανέδειξε, αυτό και την εξουδετέρωσε. Ενας πανεπιστημιακός, ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, εξαγόρασε λίγους μήνες υπουργικής αίγλης αναλαμβάνοντας να ξηλώσει, πόντο-πόντο, τα όσα πρόλαβε να νομοθετήσει η Διαμαντοπούλου. Η ζούγκλα της ψυχανώμαλης ασυδοσίας διαιωνίζεται αυτονόητα και θριαμβικά.

Ας αντιπαραβάλει ο αναγνώστης εικόνες και πάλι: Τα πανεπιστήμια της ντροπής στο φθίνον Ελλαδιστάν με οποιουσδήποτε χώρους ευρωπαϊκού (ή και τουρκικού) πανεπιστημίου. Οι στοχεύσεις κάθε οργανωμένης κοινωνίας, οι εκτιμήσεις της για την ποιότητα της ζωής, αντανακλώνται στην αρχοντιά ή στη γυφτιά των χώρων της ανώτατης παιδείας.

Τη συνταγματική απαλλαγή μας από την κομματοκρατία πώς θα την πετύχουμε;

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Στάση στη Γενεύη στον γυρισμό από το Παρίσι!

Γράφει ο Γιώργος Κ. Στράτος

Ρημαγμένοι από τον επαρχιώτικο αυτισμό μας, δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε αυτά που πραγματικά μας αφορούν στο διεθνές γίγνεσθαι. Ετσι, δεν εκπλήσσομαι που η πολύ σημαντική πρόσφατη έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) για την πατρίδα μας πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Θυμίζουμε ότι η ΔΟΕ είναι ένας αυτόνομος, διεθνής, διακρατικός οργανισμός που συνδέεται με τον ΟΗΕ, του οποίου και αποτελεί εξειδικευμένη οργάνωση. Εδρεύει στη Γενεύη, και ιδρύθηκε το 1919 ως παράρτημα της Κοινωνίας των Εθνών (ΚΤΕ). Κληρονομιά της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που επεδίωκε την αποκατάσταση της παγκόσμιας ειρήνης με βάση την κοινωνική δικαιοσύνη, η οργάνωση αυτή υπήρξε αποτέλεσμα μακρών και επίμονων προσπαθειών ιδεολόγων και ανθρωπιστών της διεθνούς κοινωνίας, που ζητούσαν την προστασία της εργασίας μέσα από διακανονισμούς, καθώς και την άρση των αδικιών και των στερήσεων εις βάρος των εργαζομένων.

Η μελέτη της ΔΟΕ, που φέρει τον τίτλο «Παραγωγικές θέσεις εργασίας για την Ελλάδα», προειδοποιεί ότι η χώρα μας θα έρθει αντιμέτωπη με μια παρατεταμένη κοινωνική κρίση, αν δεν ληφθούν μέτρα για την ανάσχεσή της. Περιγράφει ως «αναιμικό» τον ρυθμό δημιουργίας θέσεων εργασίας και αναφέρει ότι πλέον του 70% επί συνόλου σχεδόν 1.300.000 ανέργων είναι χωρίς δουλειά για διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους. Εν τω μεταξύ, μέσα σε πέντε χρόνια έχει υπερδιπλασιαστεί ο αριθμός των Ελλήνων που διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας, με το ποσοστό να ξεπερνάει το 44% το 2013, ενώ το 2008 μετά βίας υπερέβαινε το 20%.

Ο γενικός διευθυντής της ΔΟΕ Guy Ryder αναφέρει: «Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και, προκειμένου να μπει η χώρα σε βιώσιμη τροχιά ανάκαμψης, χρειάζεται να ληφθούν μέτρα εκτάκτου ανάγκης για τη στήριξη πολιτών και εταιριών. Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να καθοριστούν σε τριμερές επίπεδο, με τη συμμετοχή κυβέρνησης, εργοδοτών και εργαζομένων».

Με κομψό τρόπο ο Raymond Torres, διευθυντής στο Τμήμα Ερευνών της ΔΟΕ, επιβεβαιώνει τα της αποτυχίας της συνταγής του Μνημονίου: «Η έως τώρα στρατηγική, αν και βοήθησε στην αποκατάσταση των δημόσιων οικονομικών, δεν έχει επιφέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ως προς μια βιώσιμη ανάκαμψη στην οικονομία και την απασχόληση».

Η έκθεση της ΔΟΕ καλεί για μια ευρύτερη στρατηγική απασχόλησης που να περιλαμβάνει μια δέσμη μέτρων για τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την καταπολέμηση των πιο πιεστικών επιπτώσεων της κρίσης και την επάνοδο της οικονομίας σε τροχιά βιωσιμότητας. Η στρατηγική καλύπτει τόσο μέτρα εκτάκτου ανάγκης όσο και πιο μακρόπνοες βιώσιμες δράσεις. Στα μέτρα εκτάκτου ανάγκης περιλαμβάνονται η εγγύηση ενεργοποίησης όλων των νέων και των πλέον ευπαθών ομάδων σε αναζήτηση εργασίας, η δημιουργία επιχειρήσεων «κοινωνικής οικονομίας» ως οδών δημιουργίας θέσεων εργασίας, η βελτιωμένη πρόσβαση σε πιστώσεις για τις μικρές επιχειρήσεις, καθώς και μια επανεξέταση του ρυθμού και του μείγματος πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης, ώστε να μην υπονομεύονται οι προσπάθειες ανάκαμψης.

Η ΔΟΕ δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με την κυβέρνηση, τους κοινωνικούς εταίρους και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την άμεση υλοποίηση όλων των παραπάνω. Οπως ανέφερε ο γενικός διευθυντής της, «Η προτεινόμενη μεταστροφή προς μια νέα στρατηγική ανάπτυξης και απασχόλησης βασίζεται σε μία ανάλυση των βέλτιστων διεθνών πρακτικών, προσαρμοσμένων στη συγκεκριμένη κατάσταση της Ελλάδας».

Μια στάση στη Γενεύη θα μπορούσε να την κάνει η αντιπροσωπία μας ,έστω και κατά την επιστροφή της από το Παρίσι. Πιθανότατα θα της είναι πιο χρήσιμη απ' ό,τι οι συζητήσεις της με την τρόικα στην πόλη του φωτός. Το βέβαιο είναι ότι θα είναι πολύ πιο φωτεινή για το μέλλον μας !

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  

Του Χρήστου Ιακώβου 

Οι εικόνες μασκοφόρων αποκεφαλιστών εν ονόματι του Ισλάμ, με ευρωπαϊκή προέλευση, οι οποίοι εξανίστανται αντιδυτικώς όπισθεν δυτικών ομήρων και με αντίληψη ισλαμικώς μεσσιανική άρχισαν να γίνονται εσχάτως μόνιμο φαινόμενο τηλεοπτικής και διαδικτυακής βοράς προς κατανάλωση. Το φαινόμενο αυτό έφερε στην επιφάνεια το θέμα της ισλαμικής παρουσίας στην Ευρώπη, το οποίο μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν περιορισμένο σε ακαδημαϊκές συζητήσεις. Μέσα από το θέμα αυτό προκύπτει ένα σοβαρό ερώτημα. Τι κάνει μέρος των μουσουλμάνων της Ευρώπης να εχθρεύεται τόσο πολύ τις δυτικές χώρες αλλά και τον πολιτισμό των κοινωνιών μέσα στις οποίες γεννήθηκαν και μεγάλωσαν;

Σήμερα, το Ισλάμ αποτελεί μέρος του δημογραφικού και πολιτιστικού τοπίου της Ευρώπης. Οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης δεν είναι πλέον οι εποχιακοί εργάτες που θα επιστρέψουν στις χώρες τους αλλά, το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς, είναι ευρωπαίοι πολίτες που θα παραμείνουν ως μόνιμο τμήμα της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Αυτό το καθεστώς μονιμότητας σε συνδυασμό με την σταδιακή δημογραφική έκρηξη, που συντελείται με τη δεύτερη και τρίτη γενεά, και την κοινωνική απομόνωση, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, έχουν εγείρει πολλά ερωτήματα αναφορικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτής της μεταφύτευσης του Ισλάμ στην Ευρώπη.

Από πλευράς ενός πολύ μεγάλου μέρους Ευρωπαίων, η πραγματικότητα αυτή αντιμετωπίζεται ως απειλή για το μελλοντικό χαρακτήρα της Ευρώπης, τόσο τον κοινωνικό όσο και τον πολιτικό. Από την άλλη πλευρά, οι μουσουλμάνοι αντιμετωπίζουν την παρουσία τους στον Ευρωπαϊκό χώρο με ανασφάλεια και περιχαράκωση, αφού βλέπουν την πιθανότητα απώλειας της θρησκείας, της κουλτούρας και κατ’ επέκταση της διαφορετικής τους ταυτότητας.

Το κεντρικό σημείο για την κατανόηση αυτής της σχέσης είναι ότι το Ισλάμ αποτελεί πρωτίστως μία εξ αποκαλύψεως θρησκεία με ισχυρή πίστη στην παγκόσμια εγκυρότητά της και παράλληλα ένα τρόπο ζωής. Ως εκ τούτου, το Ισλάμ δεν είναι, και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται, απλώς ως ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό χαρακτηριστικό μίας ομάδας ανθρώπων που προέρχονται από χώρες έξω από την Ευρώπη. Επιπλέον, η ανάλυση για τους μουσουλμάνους στην Ευρώπη πρέπει να στηρίζεται, εν πολλοίς, στον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι αυτοπροσδιορίζονται και πως αντιλαμβάνονται το Ισλάμ μέσα στο ευρωπαϊκό περιβάλλον και όχι στο πως οι Ευρωπαίοι τους εκλαμβάνουν. Από αυτά τα ερωτήματα προκύπτει ένα ευρύ φάσμα απαντήσεων που καταδεικνύουν μία προβληματική σχέση μεταξύ των μουσουλμάνων και των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσα στις οποίες ζουν, με πιο ανησυχητική απάντηση την αδυναμία διαμόρφωσης κοινής αντίληψης, εκ μέρους των μουσουλμάνων, για μία σειρά ουσιαστικών θεμάτων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως πχ τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία).

Η βασική ανάγκη που αναδύεται για τους μουσουλμάνους σήμερα είναι να αποκτήσουν την αυτοπεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή χώρα στην οποία ζουν είναι το σπίτι τους μέσα στο οποίο θα πρέπει να οικοδομήσουν την κοινωνική τους πραγματικότητα με βάση τις στοιχειώδεις αντιλήψεις που καθορίζει η ΕΕ. Μέχρι στιγμής, η πραγματικότητα είναι πολύ απογοητευτική σε σχέση με τον πιο πάνω ευσεβοποθισμό. Η αντιδραστική περιχαράκωση και, πολλές φορές, βίαιη αντίδραση είναι ασυμβίβαστα με την προσπάθεια οικοδόμησης αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συνεργασίας με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο ενόσω αυξάνεται ραγδαία ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης και το χάσμα αυτό δεν φαίνεται να αμβλύνεται. Εδώ είναι ένα σημείο από το οποίο προκύπτουν σοβαρές αμφιβολίες, έως αντιδράσεις, για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, αφού πιθανή ένταξή της θα αυξήσει σημαντικά τον μουσουλμανικό πληθυσμό της ΕΕ.

Η εξέλιξη αυτού του ζητήματος θα καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό το κατά πόσο θα υπάρξει μία νέα κοινωνική εκδοχή του Ισλάμ στην Ευρώπη. Με άλλα λόγια, θα υπάρξει η δημιουργία του Ευρω-Ισλάμ ή θα συνεχιστεί η σημερινή προβληματική σχέση, δηλαδή, τόσο κοντά αλλά τόσο μακριά, με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά και για τον ίδιο το χαρακτήρα της Ευρώπης.

Είναι επιτακτικά αναγκαίο, οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη να παύσουν να στηρίζονται αποκλειστικά στις ασιατικές και βορειοαφρικανικές εκδοχές της θρησκείας τους και να αναζητήσουν ένα νέο τρόπο σύζευξης θρησκείας και καθημερινής ζωής μέσα στις βιομηχανοποιημένες κοινωνίες της Ευρώπης. Το Ισλάμ, σίγουρα, θα αποτελέσει μία από τις μεγάλες προκλήσεις στη διαδικασία μετασχηματισμού της Ευρώπης που θα αγγίξει το ευαίσθητο ερώτημα, τι σημαίνει να είναι κάποιος ευρωπαίος. 

* Ο Χρήστος Ιακώβου είναι Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος 

Η εξαμηνιαία έκθεση του ΟΟΣΑ επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά όσα έχουν πει κατ' επανάληψη το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, οι G20 αλλά και τα κέντρα οικονομικής ισχύος του πλανήτη: Η πολιτική λιτότητας που έχει επιβάλει η Γερμανία στην Ευρωζώνη έχει καταστήσει τη Γηραιά Ηπειρο παράγοντα παγκόσμιας αβεβαιότητας σε ένα σκηνικό οριακών διεθνών οικονομικών και γεωπολιτικών ισορροπιών.

Από την έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008 μέχρι και σήμερα, η Ευρωζώνη-ΕΕ κατασπατάλησε όλα τα μεταπολεμικά κεκτημένα κοινωνικής συνοχής και συναίνεσης αλλά και τη δυναμική υπέρβασης των εθνικών ανταγωνισμών μέσα από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Σήμερα αθροιστικά διαπιστώνουμε μια παλινδρόμηση στους ανταγωνισμούς των Μεγάλων Δυνάμεων που αποδόμησαν τη σταθερότητα στην Ευρώπη την περίοδο 1890-1914, και ταυτόχρονα την εσωτερική κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση που σκίασε το σύνολο σχεδόν της Γηραιάς Ηπείρου στην περίοδο του Μεσοπολέμου. Σαν να μην έφθαναν όλα τα παραπάνω, εδώ και έναν χρόνο η κρίση στην Ουκρανία με βαρύνουσα ευθύνη της Γερμανίας απειλεί την Ευρώπη με έναν δεύτερο Ψυχρό Πόλεμο, πολύ πιο επικίνδυνο από τον πρώτο.

Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη, με τη Δύση να κατηγορεί τη Μόσχα ότι επιδιώκει να δημιουργήσει ζώνη επιρροής στην πρώην ΕΣΣΔ και τη Ρωσία να βλέπει μια στρατηγική περικύκλωσής της από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Η Ευρώπη, είκοσι πέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και παρά το στοίχημα εμβάθυνσης της ολοκλήρωσής της που συμφωνήθηκε στο Μάαστριχτ, είναι το επίκεντρο των φόβων για μια νέα παγκόσμια οικονομική κρίση και γεωπολιτική αποσταθεροποίηση. Η διολίσθηση που ήταν αδιόρατη και αργή επιταχύνθηκε δραματικά μετά την κρίση του 2008. Παραπέμπει στον Μεσοπόλεμο ως προς τις εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες των κρατών και στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα ως προς την αποδόμηση των παραμέτρων γεωπολιτικής σταθερότητας.

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τούρκος Πρωθυπουργός, Αχμέτ Νταβούτογλου, ξεκαθάρισε πως μόνον δύο προοπτικές υπάρχουν στην Κύπρο, ή άμεση λύση του κυπριακού προβλήματος ή ίδρυση κοινής επιτροπής για τη διαχείριση των υδρογονανθράκων, διαφορετικά, προειδοποίησε, αν δεν γίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο, τότε «να ξέρουν πως δεν μπορούν να αποκλείσουν την Τουρκία από τη Μεσόγειο».

Να συμπεριφερθεί λοιπόν τώρα η κυβέρνηση της Κύπρου ως κυβέρνηση όλου του νησιού. Να εξαγγείλει μέτρα και να ακυρώσει έτσι έμπρακτα κάθε ξένη διείσδυση στα εσωτερικά της Μεγαλονήσου.

1) Εξαγγελία κατασκευής εργοστασίου παραγωγής ρεύματος στα κατεχόμενα, με αναλογία εργαζομένων 30 - 70 τουρκοκυπρίων και ελληνοκυπρίων.

2) Εξαγγελία πόντισης καλωδίου μεταφοράς ρεύματος από Κύπρο προς Τουρκία. Ανταλλαγή νερού με ρεύμα.

3) Ομαδικές ποινικές διώξεις κατά των εποίκων, για καταπάτηση ξένης ιδιοκτησίας, οικονομικές αγωγές, προσφυγή στα ΕΔ κτλ κτλ,, από τους κύπριους πολίτες, όχι το κράτος.

4) Οδικός χάρτης αποχώρησης εποίκων - ξένων στρατευμάτων, παραχώρηση ρώσικων στρατιωτικών διευκολύνσεων, αίτημα εισόδου στο ΝΑΤΟ.

5) Δημιουργία κοινής μονάδας ασφάλειας -ελέγχου μετανάστευσης ανατολικής μεσογείου Κύπρος Ισραήλ Αιγύπτου, με έδρα την Κύπρο.

6) Προοπτική αναβάθμισης των σχέσεων Αιγύπτου ΕΕ (παράκαμψη της Τουρκίας ως ηγέτης εκπρόσωπος των μουσουλμάνων στην ΕΕ)

7) Εξαγγελία κατασκευής σε όλο το νησί, δρόμων, έργων υποδομής, 2 νοσοκομεία, κτλ.

8) Εξαγγελία και δέσμευση χρημάτων για ανακατασκευή κλειστών πόλεων.

9) Εξαγγελία για ποσοστά από το φυσικό αέριο, ανά κάτοικο του νησιού, εξαιρώντας τους εποίκους. (πχ το 1% των εσόδων θα πηγαίνει ως ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ανά κάτοικο - εξαιρουμένων των εποίκων).

10) Εξαγγελία δέσμευσης ενός ποσοστού από το φυσικό αέριο για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των κυπρίων, εκτός των εποίκων.

11) Οργάνωση φωτογραφικών εκθέσεων σε Βρυξέλλες, Λονδίνο Αμερική κτλ με τους βανδαλισμούς των εκκλησιών στα κατεχόμενα.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση, πρέπει να κινηθεί η Κύπρος, ευθείας – απροκάλυπτης και συνεχούς καταγγελίας της Τουρκίας και εξαγγελιών που θα αποδεικνύουν την μέριμνά της για ολόκληρο το νησί, σε απόλυτη συνεργασία με την ΕΕ, στόχος η δημιουργία ενός κανονικού ευρωπαϊκού,, όχι μουσουλμανικού κράτους.

Ένα 100% πλήρες δυτικό κράτος, σε μια περιοχή η οποία όλο και ποιο πολύ βυθίζεται στην αστάθεια και στην σαρία, κινδυνεύοντας να παρασύρει όλο τον δυτικό πολιτισμό στο σκοτάδι.

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως ποτέ δεν υπήρξε τούρκικη εισβολή στην Κύπρο. Το 1974 ήταν το πρόσχημα και η επί της ουσίας συνέχιση της εκδίωξης του δυτικού πολιτισμού από την ανατολή.

Αν δεν αναστροφή η πορεία συρρίκνωσης του δυτικού πολιτισμού στην Κύπρο τώρα, σε 10-20 χρόνια από σήμερα αυτή η μάχη θα δοθεί έξω από τις Βρυξέλλες.

Κτηνοτρόφος από την Κρήτη

Ερώτημα: Τι είναι αυτό που επιδιώκει η Τουρκία ως τελικό στόχο στην σχέση της με την ΕΕ και τι είναι το Μαξίμου που πιστεύει η ίδια ότι μπορεί να κερδίσει ως λύση στο κυπριακό;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι Γερμανοί εξευτέλισαν τον Ολάντ περισσότερο από τον Σαρκοζί στη Γαλλία, στον Τσίπρα θα κολλήσουν;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Η πεμπτουσία της γερμανικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα είναι η φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης σε «πηγαδάκι» με βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή: «Οι δανειστές δεν κάνουν βήμα πίσω, τους είναι αδιάφορο ποιος θα είναι στην εξουσία ή αν θα γίνουν εκλογές τον Μάρτιο»! Ακριβώς αυτή η στάση του Βερολίνου αντανακλάται στις προκλητικές απαιτήσεις της τρόικας από την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου.

Οι αλαζόνες Γερμανοί πιστεύουν ακράδαντα πως όπως έχουν λιώσει κυριολεκτικά τη μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, με την ίδια ευκολία θα λιώσουν πολιτικά και θα μετατρέψουν σε όργανό τους και οποιαδήποτε κυβέρνηση με πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ τους προκύψει μελλοντικά, αν ποτέ προκύψει. Εδώ εξευτέλισαν τον Ολάντ περισσότερο από τον Σαρκοζί στη Γαλλία, στον Τσίπρα θα κολλήσουν; Ετσι σκέπτονται.

Το αίσθημα ανωτερότητας των Γερμανών δικαιολογεί απολύτως στα μάτια τους την πολιτική που ασκούν. Η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Πορτογαλία και όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της Ευρωζώνης τους προσκυνούν, παρά την αλλαγή κυβερνήσεων σε όλες αυτές τις χώρες. Γιατί να αλλάξουν πολιτική;

Ο αντιγερμανισμός μαίνεται σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ τα τελευταία χρόνια. Παραμένει όμως στο επίπεδο φραστικής εκτόνωσης των «φαφλατάδων» -κατά τη γερμανική νοοτροπία- Νοτιοευρωπαίων. Πουθενά δεν σημειώθηκε κάποιας μορφής εξέγερση εναντίον γερμανόδουλης κυβέρνησης σε οποιοδήποτε κράτος της Ευρωζώνης. Ακόμη και η ισχυρότατη Βρετανία, χώρα τυφλά προσδεδεμένη στις ΗΠΑ και πιστό όργανο της αμερικανικής πολιτικής, έχει πλέον απομονωθεί πλήρως. Τόσο πολύ που έχει μπει πλέον επί τάπητος η διενέργεια δημοψηφίσματος για να αποχωρήσει η Αγγλία από την ΕΕ!

Τα γεγονότα οι Γερμανοί τα αναλύουν άριστα και δεν κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους. Δεν εθελοτυφλούν ποτέ. Το τεράστιο μειονέκτημά τους όμως έγκειται στο ότι είναι παντελώς ανίκανοι να προβλέψουν τις συνέπειες της πολιτικής που ασκούν κάθε φορά. Το αίσθημα φυλετικής υπεροχής και το αδιαφιλονίκητο γεγονός ότι η Γερμανία είναι η ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης από πλευράς τόσο οικονομίας όσο και πληθυσμού τούς τυφλώνουν. Περιμένουν πρώτα να παραγάγει γεγονότα η πολιτική τους και κατόπιν να τα αναλύσουν.

Τότε είναι αργά όμως, αν τα γεγονότα είναι αρνητικά. Ετσι έχασαν και τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους! Βεβαίως και η ναζιστική Γερμανία ήταν στρατιωτικά υπέρτερη της Σοβιετικής Ενωσης, όταν της επιτέθηκε το 1941. Γι' αυτό και στην αρχή έκανε στρατιωτικό περίπατο. Αυτό που δεν χωρούσε το γερμανικό μυαλό είναι πως οι Σοβιετικοί αντί να παραδοθούν, έβαλαν και 20 εκατομμύρια νεκρούς αντιστεκόμενοι! Αυτοί συνέτριψαν τους Γερμανούς και άλλαξαν εντελώς την πορεία του πολέμου. Η ήττα της Γερμανίας έγινε πλέον διαδικαστικό ζήτημα που ολοκληρώθηκε τάχιστα.

Ενώνει εναντίον του το Βερολίνο τους ευρωπαϊκούς λαούς με την πολιτική που ασκεί. Για την ώρα, κανένα δείγμα ανησυχίας δεν υπάρχει. Ολοι δείχνουν να έχουν υποκύψει. Ετσι ήταν και στην αρχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ολες οι χώρες καταλαμβάνονταν από τους Γερμανούς. Μέχρι που οι ευρωπαϊκοί λαοί ξεσηκώθηκαν. Θα γίνει το ίδιο με τη σημερινή οικονομική Κατοχή; Ιδωμεν.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Αχμέτ (γνωστός επίσης και ως ο κ. “Μηδενικά Προβλήματα με τους Γείτονες”) Νταβούτογλου θέλει, μας πληροφόρησε πρόσφατα, “άμεση” λύση του κυπριακού. Την θέλει σήμερα. Ή το αργότερο αύριο. Θα προτιμούσε να ήταν “χθες”. Αλλιώς απειλεί θα υπάρξουν συνέπειες. Διότι η Τουρκία είναι “μπουγιούκ” δηλαδή “μεγάλη” και δεν θα επιτρέψει τον αποκλεισμό της από την “μπονάτζα” των υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μεταφέρει, δήλωσε, το μήνυμα για “άμεση” λύση και στον Πρωθυπουργό Σαμαρά, όταν θα τον συναντήσει στην επικείμενη συνάντηση τους στην Αθήνα. Και μας συμβουλεύει όλους ο κ. Νταβούτογλου ότι δεν είναι σωστό, πρέπον αλλά και ηθικό, ένα αγαθό, όπως είναι η ενέργεια, να χρησιμοποιείται ως “όπλο” σε διαπραγματεύσεις.

Επειδή σε κάθε τουρκικό επιχείρημα πρέπει να επικρατεί η θέση “ο τούρκος έχει πάντα δίκιο” κανείς δεν δικαιούται να ρωτήσει τον κ. “Μηδενικά Προβλήματα με τους Γείτονες” εάν, με την δική του λογική, δεν ισχύει και το ίδιο για τις 40,000 κατοχικό στρατό στην Κύπρο. Ότι δηλαδή δεν πρέπει και δεν είναι σωστό οι νατοϊκά εκπαιδευμένοι και αμερικανικά εξοπλισμένοι τούρκοι στρατιώτες να χρησιμοποιούνται ως διαπραγματευτικό “όπλο”. Ούτε βέβαια η προέκτασή τους, το τουρκικό πολεμικό ναυτικό. Όχι, το δικό μας πρόβλημα κατά την Νταβουτογλειανή λογική είναι ότι δεν κατανοήσαμε, εδώ και σαράντα χρόνια, ότι ο τουρκικός στρατός δεν χρησιμοποιήθηκε και δεν χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό “όπλο”. Και πώς θα ήταν αυτό ποτέ δυνατόν, αφού ο τουρκικός στρατός είναι όπλο ειρήνης και όχι πολέμου;

Βέβαια το πρόβλημα για την Κύπρο δεν είναι ο κάθε Νταβούτογλου και η “λογική” του. Το πρόβλημα για την Κύπρο είναι οι πολιτικοί της ταγοί. Είναι κυρίως η ηγετική τάξη των δύο μεγάλων κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ. Οι εξουσιαστές αυτοί δεν κατανοούν ή αρνούνται πεισματικά να παραδεχθούν ότι τα σχέδια και “οράματα” της Τουρκίας για την Κύπρο δεν ξεπερνούν αυτά μίας ανατολίτικης σατραπείας. Παραμυθιάζεται η ηγετική τάξη των δύο κομμάτων, με κύριους εκφραστές σήμερα τους κκ. Νεοφύτου και Κυπριανού, ότι μπορεί να υπάρξει λύση που να ικανοποιεί μεν τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας και, ταυτόχρονα, αυτά της καταπληκτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού.

Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί ότι οι λεγόμενες συνομιλίες, όπως είναι δομημένες, θα καταλήξουν σε μια “λύση” που θα αφήνει “και τον σκύλο χορτασμένο και την πίτα ολόκληρη”. Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι στο διαπραγματευτικό τραπέζι δεν παρακάθεται και ο τουρκικός ελέφαντας παρά μόνο πρόσφατα με την μορφή του “Βάρβαρου”. Και ότι όταν ο “Βάρβαρος” αυτός αποχωρήσει από την ΑΟΖ θα φύγουν μαζί του και οι υπόλοιποι βάρβαροι. Έτσι τα πράγματα θα επανέλθουν στις, κατ’ αυτούς και κατά Χριστόφια, “κυπριακήςιδιοκτησίας” συνομιλίες.

Πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι ο κάθε Έρογλου, ο κάθε Ναμί, ο κάθε Οζερσαΐ και ο κάθε Ολγκούν είναι ανεξάρτητοι δρώντες που έχουν κατά νού τα συμφέροντα της Κύπρου και ότι δεν ειναι ογλάνια της Άγκυρας. Όπως ακριβώς ογλάνι αποκάλεσε ευθέως ένα απο αυτούς, τον Κουντρέτ Οζερσαΐ, ο Διονύσης Διονυσίου στον “Πολίτη” (στις 14 Νοεμβρίου 2014). Το ενδιαφέρον αλλά και αποκαλυπτικό είναι γιατί έτσι τον αποκάλεσε. Ήταν κάποτε ο Οζερσαΐ (ο οποίος μαζί με τον Ναμί είναι ανερχόμενοι “πολιτικοί αστέρες” με φιλοδοξίες και δικές τους αλλά και των πρεσβειών, να προεδρεύσουν σύντομα της “μισής” ή ακόμη και ολόκληρης της Κύπρου) προσκεκλημένος του “Πολίτη”, μας πληροφορεί ο ΔΔ σε μια ανοικτή συζήτηση. Και τον ρώτησε. Γιατί στις “διαπραγματεύσεις σας” με την Άγκυρα της χαρίσατε τα 80% της ΑΟΖ στις βόρειες ακτές και εσείς κρατήσατε το 20%, ενώ η “μοιρασιά” έπρεπε, όπως παντού γίνεται, να ήταν 50:50; Και ο ΔΔ εισέπραξε την εξής απάντηση: «Όταν… κάθε μήνα πληρώνομαι τον μισθό μου από την τουρκική πρεσβεία, δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω σε κάτι διαφορετικό από αυτό που έβαλε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών στο τραπέζι».

Ο Κουντρέτ ´Οζερσαϊ, με τέτοια απτά δείγματα γραφής, είναι δυνητικά ένας μελλοντικός σατράπης της Άγκυρας στην Κύπρο. Και επειδή όπως καθημερινά πλέον διακηρύττει το τζιχαντιστικό δίδυμο Ερτογάν-Νταβούτογλου, η “απονομή δικαιοσύνης” είναι το κυρίαρχο γνώρισμα του Ισλάμ, σατράπηδες θα υπάρξουν και άλλοι. Και από την “άλλη” πλευρά, την δική μας, ώστε να ικανοποιηθεί το “περί δικαίου αίσθημα”. Καζάδες θα υπάρξουν πολλοί στην Κύπρο και ο κάθε σατράπης της ´Αγκυρας θα έχει τον δικό του καζά. Απτά δείγματα γραφής χρειάζονται, μόνο.

Επείγονται στην Άγκυρα να “επαναρχίσουν” οι διαπραγματεύσεις. Επείγεται και ο “ic oglan” της Άγκυρας στην Λευκωσία, ο Έρογλου. Επείγονται διότι έγιναν ξαφνικά θιασώτες της ειρήνης; Επείγονται διότι γνωρίζουν το αποτέλεσμα. Γνωρίζουν ότι όπως είναι δομημένες οι λεγόμενες συνομιλίες, οδηγούν νομοτελειακά σε ένα και μόνο αποτέλεσμα. Και αυτό είναι η κατάλυση του κράτους του 1960 -της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό που ο τουρκικός Αττίλας απέτυχε να ολοκληρώσει το 1974, ο λεγόμενος “διεθνής παράγοντας” το 2004 και που ο “Βάρβαρος” επιχειρεί το 2014, θα επιτευχθεί εάν επαναρχίσουν οι συνομιλίες με την υφιστάμενη ατζέντα.

Γιατί επείγονται, μαζί με Νταβούτογλου και Έρογλου, και τα δυό μεγάλα κόμματα να βρεθεί μια “φόρμουλα” (έτσι την λένε σε κατ’ ιδίαν επαφές με τον “ξένο παράγοντα”) ώστε να διατηρήσει τα προσχήματα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης (“to save face”, έτσι το λένε) και να επιστρέψει στις συνομιλίες, είναι το ερώτημα.

Ναι, οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να ξαναρχίσουν κάποτε. Όχι όμως με τον τουρκικό ελέφαντα στην αίθουσα των διαπραγματεύσεων και με όλους τους συμμετέχοντες να προσποιούνται ότι δεν τον βλέπουν, ενώ ο έντιμος πρέσβης των ΗΠΑ, ο “βασιλιάς” κ. Κοένιγκ, μαζί με τον Εγγλέζο παρακοιμώμενό του να διατυμπανίζουν ότι η λύση θα βρεθεί στη Κύπρο, ότι το “κλειδί” βρίσκεται εκεί και ότι η Τουρκία είναι άσχετη με το πρόβλημα. Και προφανώς είναι. Ας ρωτήσει το φιλαράκι του τον ´Οζερσαϊ να του το επιβεβαιώσει. Και να του πεί πόσο ορθή είναι η θέση του αυτή, πόσο δεινός αναλυτής είναι. Και πόσο ορθά έχει αποδικωποιήσει το “Cyprus problem”. Ή ακόμη καλύτερα ας ρωτήσει τον επίσης “κολλητό” του κύριο Ναμί, που μόλις πρόσφατα αυτός και ο ομόλογος του στο Τέλ Αβιβ, ο κ. Σιαπίρο, “κόπηκαν” να “εξυπηρετήσουν”, ώστε να παρευρεθεί και να μιλήσει πραξικοπηματικά στο συνέδριο για την ενέργεια (“it is indeed a small world, dear Ambassador).

Οι εξελίξεις και τα πράγματα στην Ανατολική Μεσόγειο, στη ευρύτερη Μέση Ανατολή αλλά και στη Ευρώπη επιτρέπουν στη Κύπρο να αυξήσει την διαπραγματευτική της θέση μέσα στο διακρατικό σύστημα. Με τα πράγματα να σπρώχνουν, αυτό είναι θέμα πολιτικής βούλησης και μόνο. Και όταν και εφόσον ο Πρόεδρος αποφασίσει να επιστρέψει στις συνομιλίες, ψιλά στην ατζέντα θα πρέπει να τεθεί και να ξεκαθαρίσει το ζήτημα της ασφάλειας. Όλα έπονται της ασφάλειας. Και δεν μπορεί η άμαξα να τοποθετείται μπροστά από το άλογο.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το πρωινό της 3ης Οκτωβρίου 1995 ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρoφ, ενώ ήταν καθ’ οδόν προς το γραφείο του, έγινε στόχος δολοφονικής απόπειρας στο κέντρο των Σκοπίων. Ενα παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο ανατινάχθηκε τη στιγμή που περνούσε με τη Μερσεντές του, τραυματίζοντας σοβαρά τον ίδιο, σκοτώνοντας τον οδηγό του και έναν διερχόμενο πολίτη.

Του Σταύρου Τζίμα

Ο Στόγιαν Αντοφ, πρόεδρος της Βουλής τότε και στενός συνεργάτης του Γκλιγκόροφ, εκ του Συντάγματος ορίζεται προεδρεύων της Δημοκρατίας και από τη θέση αυτή θα παρακολουθήσει από κοντά τις έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών, σε μια σκοτεινή υπόθεση που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ, ενώ θα δεχθεί και ο ίδιος απειλές για τη ζωή του.

Σήμερα, 19 χρόνια μετά τη «Μαύρη Πέμπτη», ο κ. Αντοφ μιλάει στην «Κ» και «φωτογραφίζει», αν δεν κατονομάζει, τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πίσω από τη δολοφονική απόπειρα. «Προήλθε από μυστικές υπηρεσίες με πολιτικά κίνητρα. Χωρίς τη συνδρομή των εγχώριων μυστικών υπηρεσιών, δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα. Μόνο μυστικές υπηρεσίες μπορούσαν να το οργανώσουν. Η μαφία δεν είχε σχέση...».

– Για ποιο λόγο, ποιος μπορεί να είχε συμφέρον να βγάλει τον Γκλιγκόροφ από τη μέση;

– Μία από τις υποθέσεις που μπορώ να κάνω είναι ότι σχετίζεται με την Ενδιάμεση Συμφωνία με την Ελλάδα. Η Ενδιάμεση Συμφωνία υπογράφηκε στις 13 Σεπτεμβρίου του 1995. Η απόπειρα έγινε στις 3 Oκτωβρίου 1995. Για τις 5 Οκτωβρίου είχα συγκαλέσει τη Βουλή για να γίνει η κύρωση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Μια υπόθεση που μπορώ να κάνω είναι ότι η απόπειρα έγινε για να μην επικυρωθεί η συμφωνία από τη Βουλή. Να σημειωθεί ότι μία ημέρα πριν από την απόπειρα, στις 2 Οκτωβρίου, ο Γκλιγκόροφ ταξίδεψε επειγόντως στο Βελιγράδι. Εμένα δεν μου είπε ότι πάει στο Βελιγράδι. Σπάνια δεν μου έλεγε για τα ταξίδια του. Τον συνόδευε μόνο η σύμβουλός του Ζάνα Οσμανλί και εκεί ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς του έθεσε το θέμα των σχέσεων των δύο χωρών. Επιστρέφοντας το απόγευμα της ίδιας ημέρας από το Βελιγράδι, δεν μπορέσαμε να συζητήσουμε για το τι έγινε στη συνάντηση με τον Μιλόσεβιτς. Την άλλη ημέρα έγινε η απόπειρα. Ρώτησα τότε ποιος ήταν μαζί του στη συνάντηση και όταν έμαθα ότι ήταν η σύμβουλός του την παρακάλεσα να συντάξει μια αναφορά για το τι συζητήθηκε και να μου δώσει ένα αντίγραφο. Εγραψε ότι ο Μιλόσεβιτς ζήτησε από τον Γκλιγκόροφ να προχωρήσουν Σερβία και «Μακεδονία» σε τελωνειακή ένωση. Οπως ανέφερε το σημείωμα, ο Κίρο του είπε «αυτό δεν μπορεί να γίνει και δεν το αποδέχομαι». Ο Μιλόσεβιτς δεν ήθελε η Βουλή της «Μακεδονίας» να επικυρώσει τη συμφωνία και θα θυμάστε, κ. Τζίμα, πως τότε εκτός από την Ελλάδα ούτε η Γιουγκοσλαβία αναγνώριζε τη «Μακεδονία». Αν εμείς επικυρώναμε τη συμφωνία στη Βουλή, θα αποκαθιστούσαμε τις σχέσεις με την Ελλάδα και ο Μιλόσεβιτς δεν το ήθελε. Μας ήθελε μετέωρους για να μας κρατάει στο χέρι. Ηθελε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο ασταθείς για να μας έχει στο χέρι και για να μπορεί να λέει στην Ελλάδα ότι θα μεσολαβήσει για το όνομα. Παρ’ όλα αυτά, εγώ στις 5 Οκτωβρίου συγκάλεσα τη Βουλή και μετά μερικές ημέρες επικυρώθηκε η συμφωνία. Δημιουργήθηκε έτσι μια νέα διεθνής νομική πραγματικότητα για τη «Μακεδονία». Αυτοί οι λόγοι με κάνουν να υποθέτω ότι το έκαναν οι μυστικές υπηρεσίες.

– Λέτε ότι ήταν έργο των γιουγκοσλαβικών υπηρεσιών;

– Ποτέ δεν ήταν διαχωρισμένες οι δικές μας μυστικές υπηρεσίες με τις σερβικές. Αυτοί μας κρατούσαν στο χέρι. Ηταν κράτος εν κράτει. Την εποχή εκείνη βρισκόταν υπό αμφισβήτηση η βιωσιμότητα της χώρας μας και με την Ενδιάμεση Συμφωνία έμπαινε τέλος σ’ αυτή την αμφισβήτηση. Τον Οκτώβριο έγινε η αποτυχημένη απόπειρα, τον Απρίλιο του 1996 το Βελιγράδι μας αναγνώρισε ως ανεξάρτητο κράτος.

Ο Στόγιαν Αντοφ μου δείχνει μια ανώνυμη επιστολή που έλαβε ενώ προήδρευε της Δημοκρατίας και η οποία είχε ταχυδρομηθεί από την Αυστραλία, όπου ζει ένας συμπαγής πυρήνας φανατικών «Αιγαιατών». Μαζί με ένα χαρτί όπου ο ανώνυμος αποστολέας έγραφε «Ο Κίρο τη γλίτωσε, εσύ θα τη γλιτώσεις;», είχε και μια φωτογραφία του με σημειωμένο ένα «Χ» στο μέτωπο. Οταν τον ρώτησα εάν θεωρεί πως μπορεί την απόπειρα να έκαναν κύκλοι της «μακεδονικής εμιγκράτσιας», είπε πως αυτοί δεν είχαν τέτοιες δυνατότητες και τόνισε πως «σε κάθε περίπτωση υπήρχε εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών».

Ο ίδιος ο Γκλιγκόροφ, όταν τον είχα ρωτήσει, στις δύο συνεντεύξεις που μου είχε παραχωρήσει παλαιότερα, για το τι πίστευε εκείνος, μου απάντησε: «Κάνω πολλές σκέψεις αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία για να αποδειχθεί καμία...». Δεν έπαυε πάντως να επισημαίνει κι εκείνος με νόημα ότι η απόπειρα έγινε μετά την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την Ελλάδα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου