Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Φεβ 2014



Όλα όσα συμβαίνουν στην κοντινή Ουκρανία, έχουν συνταράξει τον πλανήτη και δεν είναι λίγοι εκείνοι που «διαβλέπουν» μία «σύγκρουση γιγάντων», με αφορμή την απομάκρυνση της Ουκρανίας από την ρωσική επιρροή.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Κι αυτό, επειδή ο Πούτιν έχει ήδη (άτυπα μεν, στρατιωτικά δε) εξασφαλίσει την κρίσιμη για την Ρωσία Κριμαία, η οποία εκτός από την πρόσβαση που δίνει στη ρωσική στρατιωτική μηχανή προς τον Εύξεινο Πόντο (και στη συνέχεια έξοδο προς τη Μεσόγειο), διαθέτει και βιομηχανικές υποδομές, ικανές να συντηρήσουν ένα νέο μικρότερο «ανεξάρτητο» κράτος της Κριμαίας, το οποίο θα απολαμβάνει την στρατιωτική προστασία της Ρωσίας, ενώ την ίδια στιγμή, οι "επαναστάτες" θα απολαμβάνουν την "ιδιαίτερη φροντίδα" του ΔΝΤ και της κυρίας Μέρκελ (ήδη μπήκε πλαφόν αναλήψεων μετρητών από τις ουκρανικές τράπεζες και έπεται σειρά μέτρων, που θα κάνουν πάρα πολλούς να νοσταλγήσουν την Ουκρανία που οι ίδιοι κατέστρεψαν)...

Φυσικά, ο «διεμβολισμός» των δυτικών (κυρίως ΗΠΑ και Γερμανίας) αποτελεί ένα πλήγμα στο προφίλ ισχύος του ρώσου προέδρου, ο οποίος όμως αναμένεται να το δεχθεί ως μία «ισοφάριση» των ΗΠΑ μετά την διπλωματική νίκη της Ρωσίας στη Συρία.

Αν προσεγγίσουμε ψυχρά την Ουκρανική κρίση, διαπιστώνουμε πως η μέχρι στιγμής εξέλιξή της «βολεύει» τον Πούτιν, ο οποίος δεν ξεχνά να κάνει «business» με την Ευρώπη και το φυσικό αέριο. Και αυτό σημαίνει κέρδη για την Ρωσία, η οποία δυναμώνει περαιτέρω οικονομικά, αφού εν καιρώ κρίσεων η τιμή της ενέργειας ανεβαίνει.

Ο Πούτιν δεν πρόκειται, λοιπόν, από τη στιγμή που έχει εξασφαλίσει την Κριμαία, να ανοίξει οποιοδήποτε μέτωπο είτε με την Γερμανία της Μέρκελ, είτε με τις ΗΠΑ του Μπάρακ Ομπάμα που συρρικνώνεται στρατιωτικά λόγω του αμερικανικού οικονομικού προβλήματος.
Ο ρώσος πρόεδρος θα περιμένει να επιλέξει ο ίδιος την κατάλληλη στιγμή να ανοίξει μέτωπα σκληρής αντιπαράθεσης, τα οποία φυσικά δεν θα βρίσκονται κοντά στην Ρωσία, για ευνόητους λόγους…

Ο μόνος «αστάθμητος παράγοντας» που μπορεί να υπάρξει, είναι η εμφάνιση -με μορφή εμποδίων προς την ρωσική τακτική- κάποιας χώρας που θα θελήσει να «πουλήσει εξυπηρέτηση» στον Λευκό Οίκο, δημιουργώντας διάφορα κωλύματα κυρίως στην ανάπτυξη – κίνηση μονάδων του ρωσικού στρατού προς σημεία γεωπολιτικού ρωσικού ενδιαφέροντος.

Η περίπτωση της Ελλάδας
Όσο και αν αυτή τη στιγμή φαίνεται απίθανο, μόνο η Τουρκία μπορεί να διαδραματίσει τέτοιον ρόλο, μετά –φυσικά- από εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, οι οποίες θα συγκλίνουν προς την ικανοποίηση των αμερικανικών γεωπολιτικών απαιτήσεων. Εάν η Τουρκία της Άνοιξης που έρχεται βρεθεί με διαφορετική πολιτική ηγεσία (έστω και με στρατιωτική μορφή), τότε θα πρέπει πολλοί να αρχίσουν να προβληματίζονται για τον «χωροφύλακα» των ΗΠΑ, που θα θελήσει να ικανοποιήσει στον μέγιστο βαθμό ο «αφεντικό» του πέραν του Ατλαντικού.

Και μία τέτοιου είδους εξέλιξη θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την Ελλάδα, γιατί ενώ αν και είναι γνωστό πως ήδη υπάρχουν τεράστιες πιέσεις και απαιτήσεις (που ίσως έχουν γίνει δεκτά από την ελληνική πλευρά) για αποδοχή εισόδου της Τουρκίας στην Κυπριακή και την Ελληνική ΑΟΖ), ενδεχομένως μέσα από ένα «ανατολίτικο παζάρι» η Τουρκία να λάβει άδεια (από τις ΗΠΑ) και για την κατάληψη ενός μικρού ελληνικού νησιού ή έστω και βραχονησίδας, προκειμένου να συσπειρωθούν οι τούρκοι γύρω από μία «ισχυρή» τουρκική κυβέρνηση που φέρνει νίκες στη χώρα…

Με το Αιγαίο, όμως, σε θερμή κατάσταση και σε ουσιαστική «καραντίνα» λόγω μίας τέτοιας εξέλιξης, θεωρείται σχεδόν απίθανο η Τουρκία να επιτρέψει την κάθοδο ρωσικών πλοίων και την διέλευσή τους από τον Βόσπορο…
Αυτό αναμένεται να είναι και το μεγάλο της λάθος, αφού έχει ήδη εμπλακεί σε πολλές υποθέσεις κατά των ρωσικών συμφερόντων…

Παναγιωτίδης Μάρκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Ανελέητος είναι ο εσωτερικός πόλεμος που διεξάγουν εναντίον των ενδοκομματικών τους αντιπάλων ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Όλες οι «φράξιες», οι πτέρυγες των δύο κυβερνητικών κομμάτων έχουν λάβει θέσεις για τη βέβαιη αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ και την πιθανότατη στη ΝΔ ενόψει της αναμενόμενης συντριβής στις ευρωεκλογές, εφόσον φυσικά επιβεβαιωθούν στις κάλπες οι δημοσκοπικές προβλέψεις και οι πολιτικές εκτιμήσεις για την έκταση της ήττας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Σαμαράς και Βενιζέλος γνωρίζουν ότι διακυβεύεται το πολιτικό τους μέλλον. Σε τρεις μήνες μπορεί όχι μόνο να είναι πολιτικά «τελειωμένοι», αλλά ενδέχεται να βρίσκονται και διωκόμενοι δικαστικά και ως πρόσωπα για τα πολιτικά τους πεπραγμένα κατά την ολέθρια για τη χώρα περίοδο δια- κυβέρνησής τους.

Στο πλαίσιο της απεγνωσμένης πάλης για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση, Σαμαράς και Βενιζέλος χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να εξουδετερώσουν τους «κομματικούς συντρόφους» τους που τους απειλούν – το μηχανισμό του Γιώργου Παπανδρέου και μερίδα των αλήστου μνήμης «εκσυγχρονιστών» ο Βενιζέλος και τους «καραμανλικούς» και «μητσοτακικούς» ο Σαμαράς.

Πυώδες απόστημα
Σε αυτή την άγρια ενδοκομματική σύγκρουση οφείλεται και η εντελώς ξαφνική και φαινομενικά ανεξήγητη ανακίνηση του θέματος των «αμαρτωλών» απ” όπου και να τις πιάσει κανείς δήθεν «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων» (ΜΚΟ).

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο πρωτεργάτης της γιγάντωσης και στην Ελλάδα αυτού του απεχθούς «καρκινώματος» που εφηύραν οι Αμερικανοί ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου, από την εποχή ακόμη που ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών, το 1999, πολύ πριν γίνει δηλαδή πρωθυπουργός, δέκα χρόνια αργότερα.

Φέρνοντας στο φως σκανδαλώδεις χρηματοδοτήσεις ΜΚΟ της εποχής Γ. Παπανδρέου ως υπουργού Εξωτερικών, η κυβέρνηση Σαμαρά δεν έχει όμως καμιά πρόθεση να σπάσει για πάντα το πυώδες απόστημα των ΜΚΟ, ούτε καν να χώσει στη φυλακή τα πασοκικά λαμόγια που μέσω των ΜΚΟ άρπαξαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ την τελευταία δεκαπενταετία.

Αποκλειστικός της στόχος είναι να τρομοκρατήσει πολιτικά και να αδρανοποιήσει τους «γιωργακικούς» του ΠΑΣΟΚ που οργανώνονται για να συμμετάσχουν στην ανατροπή του Βενιζέλου, κάτι που αν πετύχει θα συνεπιφέρει αναπότρεπτα την κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά.

Η εστίαση της δημόσιας συζήτησης για τα σκάνδαλα των ΜΚΟ μόνο στην πτυχή τω «αρπαχτών» που έκαναν διάφοροι «κολλητοί» του Γιώργου Παπανδρέου και καθόλου. στη δράση πρακτόρων κάθε λογής κών υπηρεσιών στους κόλπους των αποσκοπεί στο να δείξει -πολύ σωστά- τον Γ. Παπανδρέου ως πολιτικά υπεύθυνο αυτού του οργίου διαφθοράς των ΜΚΟ και -δικαίως- να τον απαξιώσει εντελώς πολιτικά.

Η κυβέρνηση επιδιώκει επίσης να δείξει στους εναπομείναντες ανθρώπους του Γιώργου Παπανδρέου ότι υπάρχουν τα στοιχεία για να τους στείλουν όλους φυλακή, άρα να καθίσουν ήσυχα και να μην κινηθούν κατά της κυβέρνησης, αν δεν θέλουν να μπλέξουν άσχημα ως πρόσωπα!

Κατά και… «καραμανλικών»
Ο πιο σοβαρός αντίπαλος της κυβέρνησης όμως δεν είναι οι «γιωργακικοί» του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι, άλλωστε, είναι συνήθως φαιδρά πρόσωπα μηδαμινού πολιτικού βάρους. Οι κύριοι αντίπαλοι του Αντώνη Σαμαρά είναι οι «καραμανλικοί» της ΝΔ (εντελώς δευτερευόντως και οι «μητσοτακικοί») ανεξαρτήτως της τυπικά άψογης στάσηc στήριξης του πρωθυπουργού που επιδεικνύει ο Κώστας Καραμανλής δημοσίως.

Τους «καραμανλικούς» όμως θέλει να εξουδετερώσει πολιτικά ο Αντώνης Σαμαράς. Γι” αυτό και στον Τύπο διέρρευσαν αναλυτικά τα ποσά κατ” έτος που χορήγησε στις ΜΚΟ το υπουργείο Εξωτερικών. Παραδόξως όμως αυτός ο αναλυτικός πίνακας δεν αναφέρεται στα χρόνια που ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών! Αρχίζει από το 2004 – τη χρονιά δηλαδή που ανέλαβε πρωθυπουργός ο… Κώστας Καραμανλής! Παράξενο, φαινομενικά.

Το 2004, λοιπόν, δόθηκαν από την κυβέρνηση Καραμανλή, με υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Μολυβιάτη, χρήματα ύψους 42,2 εκατ. ευρώ στις ΜΚΟ και το 2005 το ποσό των 50,5 εκατ. Το 2006 ο κ. Καραμανλής συνεχίζει να είναι πρωθυπουργός, το Φεβρουάριο όμως κάνει υπουργό Εξωτερικών την Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δίνει στις ΜΚΟ 45 εκατ. ευρώ.

Με τον ίδιο ρυθμό συνεχίζει η Ντόρα μέχρι την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή, μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, καθώς παραμένει υπουργός Εξωτερικών μέχρι τότε, αμετακίνητη στη θέση της επί πάνω από τριάμισι χρόνια: 43,1 εκατ. δίνει το 2007 και 42 εκατ. το 2008, μόνο 34 εκατ. όμως το 2009.

Είναι πολλά τα λεφτά
Το μόνο στοιχείο που βρήκαμε για τα χρήματα που πήραν οι ΜΚΟ από το υπουργείο Εξωτερικών όταν υπουργός ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου το είδαμε στο βρετανικό περιοδικό The Economist και αγνοούμε αν ισχύει: συνολικά τις χρονιές 2000 έως και 2003 το περιοδικό γράφει ότι δόθηκαν από το υπουργείο του στις ΜΚΟ περίπου 87 εκατ. ευρώ.

Αν τα στοιχεία του βρετανικού περιοδικού είναι σωστά, τότε γεννάται ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα: Αν όντως ο Γ. Παπανδρέου έδωσε μόνο 87 εκατ. ευρώ στις ΜΚΟ, μια απλή πρόσθεση μας δείχνει ότι την τετραετία Παπανδρέου δόθηκαν σε ΜΚΟ μόνο τα… μισά λεφτά απ” όσα δόθηκαν την τετραετία της Ντόρας Μπακογιάννη ως υπουργού Εξωτερικών, αφού επί Ντόρας δόθηκαν 164,1 εκατ. ευρώ! Ακόμη και τη διετία Μολυβιάτη ξοδεύτηκαν 92,7 εκατ. ευρώ – περισσότερα δηλαδή από τα 87 εκατ. της τετραετίας του Γιώργου Παπανδρέου, υπό την προϋπόθεση πάντα ότι είναι σωστά τα 87 εκατ. του Economist.

Ο χειρισμός της κυβέρνησης Σαμαρά, πάντως, αφήνει να δημιουργηθεί η εικόνα ότι ενώ βάλλεται αποκλειστικά για τις ΜΚΟ ο Γιώργος Παπανδρέου -απολύτως δικαιολογημένα, επαναλαμβάνουμε-, κατά παράδοξο τρόπο μένει στο απυρόβλητο προσωρινά η κυβέρνηση Καραμανλή, η οποία έδωσε στις ΜΚΟ… τριπλάσια λεφτά από τον Γ. Παπανδρέου, με κύρια «απλοχέρα» την Ντόρα!

Σαφέστατα, λοιπόν, τα πολιτικά μηνύματα και προς τους «καραμανλικούς» και «μητσοτακικούς» εσωκομματικούς αντιπάλους του Σαμαρά στη ΝΔ: Αν τολμήσουν να κινηθούν εναντίον του, θα αρχίσει η αποκάλυψη των… «δεξιών αρπαχτών» μέσω ΜΚΟ! Σε προσωπικό επίπεδο δηλαδή θα πληγούν καίρια ως πολιτικοί υπεύθυνοι των σκανδάλων ο Κώστας Καραμανλής και η Ντόρα Μπακογιάννη!

Σκανδαλολογία σκοπιμότητας
Έχει καταστεί εμφανέστατο από τα προαναφερθέντα ότι όλη αυτή η σκανδαλολογία με τα λεφτά που έφαγαν μέσω ΜΚΟ χιλιάδες «τρωκτικά» και «παράσιτα» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν αποσκοπεί στη θεραπεία μιας νοσηρής κατάστασης, αλλά υπηρετεί τις ανάγκες πολιτικής επιβίωσης των Σαμαρά και Βενιζέλου.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η πτυχή της οικονομικής διαφθοράς των ΜΚΟ είναι όχι μόνο υπαρκτή, αλλά και πραγματική «κόπρος του Αυγείου»!

Δεν είναι όμως αυτή η κύρια «αμαρτία» των ΜΚΟ. Πρέπει να είναι πολιτικά αφελής κάποιος για να νομίζει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ, την οποία στη συνέχεια αντέγραψαν όλες οι άλλες κυβερνήσεις της Υφηλίου, εφηύρε και χρηματοδοτεί με δισεκατομμύρια δολάρια τις ΜΚΟ μόνο και μόνο για να τρώνε λεφτά μυριάδες «παράσιτα» της κάθε κυβέρνησης.

Κάθε συζήτηση που περιορίζεται λοιπόν στις «αρπαχτές» που κάνουν τα λαμόγια είναι εξ ορισμού επιδερμική.

Κάλυψη πρακτόρων
Οι Αμερικανοί έφτιαξαν τις ΜΚΟ για να διευκολύνουν το πέρασμα της αμερικανικής πολιτικής σε όλο τον κόσμο!

Συσπειρώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους με ιδεαλιστικά κίνητρα που θέλουν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στους συνανθρώπους τους άλλων περιοχών ή χωρών μεταδίδοντας τις γνώσεις τους ή παρέχοντας υπηρεσίες φροντίδας, οι Αμερικανοί παρέχουν ταυτόχρονα κάλυψη σε πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ ή οποιασδήποτε κυβέρνησης, η αποστολή των οποίων διευκολύνεται όταν χρησιμοποιούν τις ΜΚΟ, στο πλαίσιο των οποίων τοποθετούνται από την υπηρεσία τους.

Ξεχνάει κανείς τον πρακτορικό ρόλο των ΜΚΟ που έστησαν οι Αμερικανοί στη Γιουγκοσλαβία για την ανατροπή του Μιλόσεβιτς; Στην Κύπρο, το 2004, κυρίως μέσω των ΜΚΟ δεν κινήθηκαν οι Αμερικανοί πράκτορες και οι εξωνημένοι Κύπριοι συνεργάτες τους για να περάσουν το Σχέδιο Ανάν; Ξεχνάμε το ρόλο που έπαιξαν οι ΜΚΟ στις προσπάθειες ανατροπής των καθεστώτων που είχαν προκύψει μετά την κατάλυση της Σοβιετικής Ένωσης;

Προφανώς απειροελάχιστα από τα μέλη των ΜΚΟ είναι τα λαμόγια που τρώνε λεφτά και ακόμη πολύ λιγότεροι οι πράκτορες. Ούτε όλες οι ΜΚΟ δρουν ως καλύμματα πρακτόρων. Ίσα ίσα που είναι απολύτως αναγκαίο για την αμερικανική πολιτική να μην είναι όλες οι ΜΚΟ εστίες πρακτόρων. Μόνο αν ισχύει αυτή η θετική αμφιβολία μπορούν οι ΜΚΟ να συμβάλουν στο πέρασμα της αμερικανικής πολιτικής ή των άλλων κυβερνήσεων που τις χρηματοδοτούν. Αν κάθε ΜΚΟ ταυτιζόταν με δίκτυο πρακτόρων, οι ΜΚΟ θα ήταν άχρηστες στις ΗΠΑ! Απλούστατα, δεν θα υπήρχαν.

Όπως είναι τώρα τους είναι χρησιμότατες οι ΜΚΟ – γι’αυτό και καθόλου δεν νοιάζονται οι κυβερνήσεις για τα λεφτά που τρώνε οι «κολλητοί» της κάθε εξουσίας και τα πολυσχιδή «τρωκτικά»!

Πηγή "Επίκαιρα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Στο νοσοκομείο βρίσκεται βουλευτής του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP), Σεβκί Κουλκούλογλου, μετά τη νέα άγρια συμπλοκή που σημειώθηκε χθες το βράδυ στο τουρκικό Κοινοβούλιο, όπου συζητιόταν η πρόταση απαγόρευσης των προπαρασκευαστικών σχολείων (dershanes) που διατηρεί στην Τουρκία ο μεγάλος αντίπαλος του Ερντογάν, ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν.
 
Η βουλευτής Κωνσταντινούπολης του CHP Μελντά Ονούρ μιλώντας σχετικά με την τροπολογία που επιφέρει αλλαγές σε κάποιους κανονισμούς του Βασικού Νόμου της Εθνικής Παιδείας και επίσης αναφορικά με τα φροντιστήρια, είπε πως το εκπαιδευτικό σύστημα στα τελευταία 11 χρόνια άλλαξε πολλές φορές και άσκησε κριτική στον υπουργό Εθνικής Παιδείας Ναμπί Αβτζί. Ακολούθως η Ονούρ κρατώντας ένα καθρέφτη που έδειξε προς τον υπουργό Αβτζί και τους βουλευτές του ΑΚΡ, είπε: 
¨Μετατρέψατε τη χώρα σε κρεβάτι του Προκρούστη. Τον ξέρετε, τον ξέρετε τον Προκρούστη; Είναι μια μορφή της μυθολογίας. Είχε ένα σιδερένιο κρεβάτι όπου τοποθετούσε τους ανθρώπους και όποιος ήταν πιο μικρός τον τραβούσε μέχρι να μακρύνει, ενώ όποιος ήταν πιο μεγάλος έκοβε τα άκρα του. Την χώρα λοιπόν την φέρατε σε αυτό το κρεβάτι. Και αυτό το λέτε ¨Παράλληλο κράτος, υπάρχει μια παράλληλη δομή¨. Μα κύριοι μου βλέποντας αυτή την παράλληλη δομή, δεν αντικρίζουμε κάτι παράλληλο αλλά απλά μια αντανάκλαση".
Στη συμπλοκή συμμετείχε και ο έτερος βουλευτής του CHP, ο Ερντάλ Ακσουνγκέρ, ενώ ο νταής του κυβερνώντος ισλαμιστικού AKP ήταν ο Μετίν Κουλούνκ που προφανώς πίστευε ότι υπερασπιζόταν την τιμή του πανταχόθεν βαλλόμενου για διαφθορά Ερντογάν (λέμε τώρα… αν και η λέξη «τιμή» σημαίνει και άλλα, που στην περίπτωση του πρωθυπουργού φαίνεται ότι μετριέται με δισεκατομμύρια δολάρια)…

Αναμενόμενο ήταν ότι η συζήτηση θα εκτρεπόταν στο σκάνδαλο με τις υποκλοπές που φέρουν τον πρωθυπουργό να συζητά με τον γιο του για τις μίζες που παίρνουν από επιχειρηματίες που έπαιρναν δουλειές από το τουρκικό δημόσιο. Εκεί τα πνεύματα άναψαν και δεν ήθελε πολύ ώστε το Κοινοβούλιο να μετατραπεί σε αρένα.
Η… συζήτηση συνεχίζεται σήμερα και αναμένεται η έγκριση του νομοσχεδίου.


Τα τελευταία παιχνίδια πολέμου του Πούτιν δεν σημαίνουν ότι η Ρωσία σχεδιάζει μια στρατιωτική επέμβαση, αλλά το Κρεμλίνο έχει πολλές άλλες επιλογές, σχολιάζει ο Luke Harding

Τα γεγονότα στην Ουκρανία εξελίσσονται γρήγορα. Την Τετάρτη, υπήρξαν αψιμαχίες στην Κριμαία ανάμεσα σε φιλο-ρώσους διαδηλωτές και Μουσουλμάνους Τάταρους. Στη Μόσχα, εν τω μεταξύ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν διέταξε τον στρατό του να διεξάγει ασκήσεις στη δυτική περιοχή της Ρωσίας, μια περιοχή η οποία - συμπτωματικά ή όχι - συνορεύει με την Ουκρανία. 

Η ρητορική έχει ενταθεί επίσης. Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι τα δικαιώματα των Ρώσων στην Ουκρανία παραβιάζονται σοβαρά. Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ χαρακτήρισε τους διαδηλωτές της αντιπολίτευσης στο Κίεβο, που νίκησαν τον πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς, υπερ- εθνικιστές και «πογκρομιστές». Ο πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε ότι οι νέοι ηγέτες της Ουκρανίας δεν είναι νόμιμοι.
Παρόλα αυτά, τα τελευταία παιχνίδια πολέμου του προέδρου Πούτιν δεν σημαίνουν ότι η Ρωσία σχεδιάζει μια στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία. Ένα τέτοιο σενάριο είναι απίθανο, αλλά το Κρεμλίνο έχει πολλές άλλες επιλογές για να δημιουργήσει φασαρία για τη νέα φιλοευρωπαϊκή ομάδα της Ουκρανίας και να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση πριν καν αρχίσει το έργο της. Η πιο προφανής είναι να ενθαρρυνθεί τις αποσχιστικές δυνάμεις στην Κριμαία. Τη Δευτέρα, φιλορώσοι διαδηλωτές στο λιμάνι της Σεβαστούπολης - το σπίτι του στόλου της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα - οργάνωσαν το δικό τους «αντιπραξικόπημα», εγκαθιστώντας έναν ρώσο πολίτη ως δήμαρχο και απαιτώντας ένωση με τη Ρωσία. Η διάθεση είναι εμπύρετη. Το φάντασμα της διχασμένης Ουκρανίας πλανάται. Αλλά το πιο απλό όργανο ελέγχου της Ρωσίας είναι οικονομικό. Όπως το θέτει ο Andrew Wilson του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων σε ένα νέο ενημερωτικό έγγραφο, η Ουκρανία είναι στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης. Κατά ειρωνικό τρόπο, επισημαίνει, αυτή η τρομερή κατάσταση είναι «εντελώς αυτοεπιβαλλόμενη». 

Τα συναλλαγματικά αποθέματα φθίνουν γρήγορα. Το ουκρανικό νόμισμα, η γρίβνα, έπεσε απότομα έναντι του δολαρίου, κάνοντας το γράφημα των δύο νομισμάτων να μοιάζει με χιονοδρομική πίστα. Αλλά δεν είναι οι εμπορικές κυρώσεις από τη Μόσχα που έχουν φέρει την Ουκρανία στο χείλος του γκρεμού. Αντίθετα, ισχυρίζεται ο Wilson, είναι η διαφθορά του Γιανουκόβιτς και του περιβάλλοντός του, το οποίο κατ' εκτίμηση απομύζησε 8-10 δις δολάρια από την οικονομία μεταξύ του 2010 και του 2013.

Ως αποτέλεσμα, η Ουκρανία πλέον έχει μια δημοσιονομική μαύρη τρύπα. Τον περασμένο Δεκέμβριο, η Ρωσία υποσχέθηκε να διασώσει την Ουκρανία με έναν πρόγραμμα αγοράς ομολόγων 15 δις δολαρίων, συν 30% μείωση στην τιμή του φυσικού αερίου της χώρας. Σε αντάλλαγμα, ο Γιανουκόβιτς απέρριψε τα σχέδια να εισέλθει σε μια εμπορική ένωση με την ΕΕ, μια κίνηση που προκάλεσε τις διαδηλώσεις που οδήγησαν στην ανατροπή του, δύο μήνες αργότερα. Μόνο τα 3 δις δολάρια του δανείου παραδόθηκαν. Η Μόσχα δεν θα πληρώσει τώρα το υπόλοιπο.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει υποσχεθεί βοήθεια, όπως και άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου. Αλλά κάθε νέα δόση της ενίσχυσης είναι μόνο πιθανό να υλοποιηθεί μετά τις εκλογές για μια νέα κυβέρνηση το Μάιο. 

Εν τω μεταξύ, η χώρα, που τώρα διοικείται από μια ανομοιογενή, μη δοκιμασμένη ομάδα της αντιπολίτευσης, οδεύει προς τη χρεοκοπία. Ο νέος προεδρεύων Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ έχει δηλώσει ότι η χώρα του χρειάζεται 35 δις δολάρια για τα επόμενα δύο χρόνια για να μην ξεμείνει από μετρητά. «Η Ουκρανία έσπασε και η Ρωσία μπορεί να την χτυπήσει σκληρά» γράφει ο Wilson. «Υπό τις νέες συνθήκες, με τους Ρώσους ηγέτες να αμφισβητούν ήδη τη νομιμότητα των νέων αρχών, οι πιο πιθανός μοχλός της ρωσικής οικονομικής πίεσης –οι υψηλότερες τιμές του φυσικού αερίου, η μείωση δανεισμού, η ανάκληση των δανείων και οι περιορισμοί στις εξαγωγές - μπορεί να προκαλέσει τεράστια ζημιά. Σε αυτό το στάδιο, η Ρωσία ζυγίζει ποιες επιλογές θα χρησιμοποιήσει, αλλά η πίεση είναι βέβαιο ότι θα γίνει αισθητή σύντομα». 

Το πιο σημαντικό όπλο του Κρεμλίνου είναι το αέριο. Δύο φορές, το 2006 και το 2009, η Μόσχα σταμάτησε την παροχή των εξαγωγών φυσικού αερίου προς την Ουκρανία στις άσχημες διαμάχες με την τότε φιλοδυτική ηγεσία της χώρας. Η ρωσική Gazprom θα μπορούσε πλέον να απαιτήσει από την Ουκρανία να διευθετήσει τους εκκρεμείς λογαριασμούς από την εισαγωγή φυσικού αερίου - περίπου 1,6 δις δολάρια μέχρι στιγμής, για το 2014 και το 2013. Θα μπορούσε επίσης να επιμείνει να πληρώσει η Ουκρανία το λογαριασμό άμεσα, ή προκαταβολικά. 

Η Μόσχα θα μπορούσε επίσης δικαιολογημένα να ισχυριστεί ότι το Κίεβο έχει αθετήσει την αμφιλεγόμενη σύμβαση που συμφωνήθηκε από την τότε πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο το 2009, η οποία δεσμεύει την Ουκρανία να πληρώνει για τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου - 34 δις κυβικά μέτρα το χρόνο- είτε τις χρησιμοποιεί είτε όχι. Αυτόν τον χειμώνα έχει χρησιμοποιηθεί πολύ λιγότερο.

Σε αυτό το παιχνίδι μικροπολιτικής, η Ουκρανία έχει κάποια καλά χαρτιά στα χέρια της. Μεταξύ 60 % και 80 % των εξαγωγών φυσικού αερίου της Ρωσίας στην ΕΕ διακινείται μέσω της Ουκρανίας. Ο τελευταίος ενεργειακός πόλεμος το 2009 έπνιξε τον εφοδιασμό σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, βλάπτοντας άσχημα την φήμη της Gazprom με τους έξαλλους πελάτες της ΕΕ. Η Lilit Gevorgyan, ανώτερη οικονομολόγος στην IHS Global Insight, λέει: «Η Ουκρανία δεν είναι απλά ένα θύμα. Μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην Gazprom. Μπορεί να υπάρχουν διακοπές στην παροχή φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση». Μία πιθανή χρεοκοπία της Ουκρανίας θα βλάψει επίσης τις ρωσικές επενδύσεις στην Ουκρανία, προσθέτει. Οι ρωσικές τράπεζες έχουν διοχετεύσει σημαντικά ποσά στους τομείς άμυνας, πυρηνικών και γεωργίας της Ουκρανίας και δεν θα θέλουν να χάσουν το κεφάλαιό τους.

Έτσι, οι νέοι προσωρινοί ηγέτες της χώρας αντιμετωπίζουν μια σειρά από πολύ δύσκολες αποφάσεις. Αν επιδιώξουν φιλικές προς το ΔΝΤ πολιτικές, θα γίνουν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς. Εάν δεν το πράξουν, η οικονομία αντιμετωπίζει την κατάρρευση. «Η κατάσταση είναι δύσκολη. Εάν το ΔΝΤ επιμένει στη λιτότητα θα αποσταθεροποιήσει την χώρα ούτως ή άλλως. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα», λέει η Gevorgyan. «Το ερώτημα είναι αν η χώρα θα το δεχτεί, όταν οι άνθρωποι δεν είναι ενωμένοι. Είναι πραγματικά η κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις;» 

Πηγή  theguardian.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Σαράντου Καργάκου
Ιστορικού - Συγγραφέως

Είμαστε σε μία κατάσταση όπου η καλύτερη περί­πτωση είναι η... χειρότερη περίπτωση! Ζούμε την αρχιτεκτονική των αδιεξόδων. Οι αριστοτέχνες της σύγχρονης ρυμοτομίας από χίλιους δρόμους μας οδήγησαν στη λεωφόρο της απελπισίας. Αλλά και της μωρίας. Ο πιο σίγουρος τρόπος να κάνεις τον άνθρωπο ηλίθιο, είναι να τον αντιμετωπίζεις σαν... ηλίθιο. Κι έτσι μας αντιμετωπίζουν.

Το μόνο πράγμα που μπορούμε να περιμένουμε είναι το... απρόσμενο. Η ελληνική οικονομία, που έδινε μέχρι πρόσφατα την ψευδαίσθηση της ευρωστίας, ήταν ένα τεράστιο χρωματιστό μπαλόνι που ξαφνικά ξεφούσκωσε, όταν του ξέφυγε ο αέρας. Κάναμε οικονομία του αέρα και των αεριτζήδων. Έτσι έγιναν πραγματικότητα και οι χειρότεροι φόβοι μας. Και δεν ήταν δύσκολο να το πάθουμε αυτό, διότι στον παρόντα καιρό η παραπλάνηση επιτηδείως εμφανίζεται σαν μία άλλη εκδοχή της αλήθειας.

Η αλήθεια, η πραγματική αλήθεια, έχει σκεπαστεί από την λάσπη του φόβου. Ο φόβος μπορεί συχνά να γίνει αποτελεσματικό κίνητρο για κάτι θετικό. Συχνό­τερα, όμως, για κάτι αρνητικό, όπως τώρα συμβαίνει στη δική μας χώρα. Φοβόμαστε το φόβο μας!

Σε λίγο όλοι μας, γυναίκες και άνδρες, θα φοράμε μάσκες. Για να κρύψουμε το φόβο μας. Το φόβο, μή­πως ο άλλος ανακαλύψει την αλήθεια μας. Και που η αλήθεια αυτή είναι το ψέμα μας. Δυστυχώς, μόνη αλήθεια μας είναι το ψέμα. Όσα ζήσαμε, όσα κτίσαμε ήταν ένα γιγάντιο ψέμα. Που το θέλαμε για να μη θε­ωρούμαστε φτωχοί. Θεωρούσαμε την έντιμη πενία ξεπεσμό, ατιμία και την άτιμη πλουτομανία τιμή. Όλα στη ζωή μας ήσαν ψέματα. Ακόμη και οι λέξεις φο­ρούσαν και φορούν προσωπείο, για να κρύβεται το πραγματικό νόημά τους.

Έτσι στο χώρο της πολιτικής, στο χώρο της επί­σημης διανοήσεως και της κοινωνικής ζωής η γλώσσα είναι κρυπτογραφημένη. Κι αυτό πέρασε στο λαό με τη μορφή δυσπιστίας και προς ό,τι μπο­ρεί να είναι αλήθεια. Στα μάτια του φιλύποπτου λαού μας μπορεί να πάρει αλληγορική σημασία. Να δηλώνει κάτι το δυσεξιχνίαστο και απειλητικό. Τα χρόνια απάτης και προδοσίας έχουν κάνει αυτό το λαό να μην πιστεύει τώρα πια σε τίποτε. Και πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του. Δύσκολο να ξορκίσουμε το κακό που τρέχει στις φλέβες μας από παλιά.

Κι αν αύριο παρουσιαστεί κάποιος πολιτικός με άλλο όραμα Ελλάδος που θα μας φτερώνει και δεν θα μας πληγώνει, πρέπει να καταφύγει σε άλλα μέσα· πρέπει να επινοήσει μια περισσότερο περίτεχνη αλλά και «μπρατσωμένη» στρατηγική. Να απελευθερώσει το λαό από τη δουλεία του ψέματος, από τις αυταπά­τες και απάτες μιας οικονομίας που τάχα προσφέρει άνεση και ευημερία χωρίς στροφή προς την παραγω­γική εργασία. Να κάνει κρούση στο υπόλειμμα φιλότι­μου που μας έχει απομείνει. Να κολακεύσει –έστω– το περίσσευμα θάρρους και δυναμισμού που εγκλείει μέ­σα του αυτός ο λαός. Η αλήθεια θα ελευθερώσει αυτόν. Όχι γιατί το είπε ο Χριστός, αλλά γιατί με την αλήθεια θα μάθει να ζυγίζει σωστά τον εαυτό του.

Αυτός ο λαός που κάποτε γινόταν οχληρός λόγω του ανυπότακτου χαρακτήρα του, εδώ και καιρό, λόγω ενός εξευτελιστικού και εξευτελισμένου κομματι­σμού, έμαθε να περπατά ομαδικά σαν τις χήνες. Αύριο, αν οι συνθήκες απελπισίας επαυξηθούν, δεν αποκλείεται να περπατά με το «Βήμα της χήνας».

Διάχυτη είναι η διάθεση να στραφούμε προς το παρελθόν. Μακάρι να μπορούσαμε να διδαχθούμε κάτι από αυτό. Αλλά ας μην ξεχνάμε το βασικό: Όταν οι άνθρωποι και τα κράτη στρέφονται υπερ­βολικά στο παρελθόν, τούτο μπορεί να σημαίνει ότι δεν έχουν μέλλον. Το παρελθόν δεν είναι λιμάνι για ν’ αράξουμε σ’ αυτό· είναι φάρος που πρέπει να δείχνει τα λιμάνια του μέλλοντος. Η παθητική ενα­τένιση του παρελθόντος δεσμεύει· η δυναμική ελευθερώνει από πολλά. Ακόμη κι από την ευπι­στία. Γιατί το μέγα δίδαγμα της Ιστορίας δεν είναι μόνο το όποιος πρόδωσε, θα ξαναπροδώσει, αλλά το όποιος προδόθηκε θα ξαναπροδοθεί, αν δεν ανοίξει τα μάτια του ενωρίς. Και ο λαός μας παρα­μένει ή τουλάχιστον παρέμενε «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», όπως το είπε ο Σολω­μός. Και φοβάμαι παρά τη διάχυτη καχυποψία, που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, ότι θα ξαναπροδοθεί. Γιατί κανείς δεν του μιλά για εργασία. Όλοι του μιλούν για θέσεις εργασίας. Να κάθεται!

Η τύχη γίνεται συχνά ο μεγαλύτερος μυθιστοριο­γράφος της Ιστορίας. Μας έπεσαν πολλά λαχεία κα­τά την τελευταία τριακονταετία. Δεν αξιοποιήσαμε τίποτε. Κάναμε πολιτικό και κοινωνικό αρχοντοχωριατισμό. Έτσι η δική μας καλή τύχη έγινε κακοτυχία και πηγή ευτυχίας για άλλους που δεν έχουν τις κα­λύτερες διαθέσεις για μας. Ο λαός μας βαρυστομά­χιασε από το σανό του ψέματος. Οι ηθικολόγοι του λένε: η αλήθεια λυτρώνει. Ας την αναζητήσουμε. Εδώ είναι που κολλάμε.

Η παροχή δανείων δεν θα μας σώσει. Θα μας χαν­τακώσει.Άκουγα τον υπουργό να λέει: «Το νέο δά­νειο έρχεται». Την ίδια στιγμή στην εφημερίδα διά­βαζα: «Απολαύστε τη φιλοξενία μας». Ήταν διαφήμι­ση Γραφείου Κηδειών...!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, τις οποίες με τόσο άτεχνο τρόπο  μεθόδευσαν η Ε.Ε. και η Αμερική, δείχνουν ξεκάθαρα ότι στην Παγκόσμια σκακιέρα της γεωπολιτικής ισχύος, δεν πρέπει επ’ ουδενί να στήνεις τα πιόνια σου επιθετικά εάν δεν πας για το απόλυτο check-mat.

Πριν από 5 περίπου χρόνια, το 2008, οι Δυτικοί προσπάθησαν μέσω της Γεωργίας και τον ανεκδιήγητο πρόεδρο της, Μιχαήλ Σαακασβίλι να απομονώσουν την Ρωσία από το γεωπολιτικό παιχνίδι, ενσωματώνοντας στην σφαίρα επιρροής τους την Ν. Οσετία. Τον Αύγουστο του 2008,  λίγο πριν ξεκινήσει η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο, γεωργιανές δυνάμεις παραβίασαν την εκεχειρία επιτιθέμενες εναντίον του Τσχινβάλι (πρωτεύουσα) της Ν. Οσετίας με την αιτιολογία της αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης.

Με την κίνηση αυτή οι Δυτικοί θέλησαν να φέρουν την Ρωσία, της οποία τότε ηγείτο το δεξί χέρι του Πούτιν, ο Μεντβέντεφ, σε θέση γεωπολιτικής αδυναμίας, αποσπώντας από την επιρροή τους, την κρισιμότατη περιοχή της Οσετίας.

Κανείς από τους Δυτικούς, δεν περίμενε μια επιθετική αντίδραση από πλευράς Ρωσίας, στοιχηματίζοντας ότι σε Διπλωματικό επίπεδο, θα μπορούσαν οι Δυτικοί να στηρίξουν τις κινήσεις του Σαακασβίλι και να παγιώσουν μια Οσετία υπό Γεωργιανό έλεγχο.

Τότε, βρέθηκαν μπροστά στο μη υπολογιζόμενο σενάριο, να εισβάλει η Ρωσία μέσα σε 24 ώρες στην Γεωργία και ενώ οι γεωργιανές δυνάμεις κλιμάκωναν την επίθεση στην Οσετία, ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στο έδαφος της Ν. Οσετίας με την πρόφαση υποστήριξης της Ρωσόφωνης Οσετίας, υποστηριζόμενα από άρματα μάχης, ενώ ρωσικά αεροπλάνα βομβάρδισαν στρατιωτική βάση κοντά στην πρωτεύουσα της Γεωργίας Τιφλίδα.  Μέχρι το απόγευμα, οι Ρώσοι είχαν ελέγξει όλη την Γεωργία, πίνοντας καφέ 70 χλμ έξω από την Τιφλίδα, περιμένοντας την πλήρη αποπομπή του Σαακσβίλι και την επιστροφή στο προηγούμενο status-quo. Η πολυφωνική δύναμη του ΝΑΤΟ βρέθηκε πλήρως ανήμπορη να αντιδράσει σε μια άμεση απάντηση της Ρωσίας και η πρωτοβουλία του ίδιου του Γεωργιανού λαού να αποπέμψει με συνοπτικές διαδικασίες τον Σαακσβίλι, μπροστά στον κίνδυνο να ζήσουν δίπλα σεΡωσικά άρματα μάχης, ήταν πολύ πιο άμεση από όσο χρόνο μπορεί να χρειαζόντουσαν οι ΝΑΤΟικοί για να καθορίσουν τόπο και χρόνο να συναντηθούν, πόσο δε μάλλον να συμφωνήσουν για τις μελλοντικές τους κινήσεις.

Αποτέλεσμα της άστοχης κίνησης των Δυτικών ήταν να δυναμώσουν γεωπολιτικά κι άλλο τους Ρώσους, οι οποίοι, με την στρατιωτική κίνηση ματ που έκαναν εντός 24ωρών, εξασφάλισαν την ανεξαρτησία της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, ενώ λίγες μέρες αργότερα, ακολούθησαν και χώρες – σύμμαχοι της Ρωσίας όπως η Νικαράγουα, ενώ την πρόθεσή τους να κάνουν κάτι ανάλογο εξέφρασαν η Λευκορωσία, η Βενεζουέλα, και ο Λίβανος.

Πέντε χρόνια μετά, οι Δυτικοί επιλέγουν να κάνουν κάτι ανάλογο στο πιο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, την Ουκρανία. Αυτή τη φορά επιλέγουν έναν άλλο δρόμο: Αντί με πολιτικό τρόπο να βάλουν στην εξουσία κάποιο φερέφωνό τους, οργανώνουν Εθνικιστικές και Αποσχιστικές ομάδες εντός της Ουκρανίας οι οποίες παίρνουν τον έλεγχο της χώρας στα χέρια τους και με τη βία οδηγούν εκ των έσω όλη την Ουκρανία στα χέρια του ΝΑΤΟ, της Αμερικής και του ΔΝΤ.

Η Ουκρανία σε σχέση με την Οσετία, είναι ακόμα πιο σημαντική για τους Ρώσους. Μέσω της Κριμαίας έχουν την μία και μοναδική τους πρόσβαση στη θάλασσα της Μεσογείου, ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι της διανομής Φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση περνάει μέσα από την Ουκρανία.

Με τον τρόπο αυτό, οι Δυτικοί, επιδιώκουν βάζουν χέρι στην έξοδο της Ρωσίας στη θάλασσα, σφίγγοντας έως θανάτου το γεωπολιτικό λαιμό ισχύος της Ρωσίας στην Μέση Ανατολή, την Β. Αφρική και στις πετρελαϊκές παραγωγές της Μεσογείου. Επιπροσθέτως, επιδιώκουν να αποκτήσουν έναν στρατηγικό σύμμαχο στην Αμυντική Ομπρέλα του ΝΑΤΟ, καταντώντας την Ρωσία από γεωπολιτική Υπερδύναμη σε αποκλεισμένο κομπάρσο.

Όμως στο παιχνίδι αυτό, οι Δυτικοί κάνουν πάλι το ίδιο λάθος που κάνανε με τη Γεωργία. Δεν υπολογίζουν το Ρωσόφωνο πληθυσμό, κι όχι μόνο αυτό, αλλά δεν κοιτάνε καν που εδρεύει αυτός. Διότι εάν ο Ρωσόφωνος πληθυσμός της Ουκρανίας ήταν στο Κίεβο και όχι στην Κριμαία και τη Σεβαστούπολη, τότε ότι κι αν έκανε η Ρωσία αυτομάτως θα έμενε αποκλεισμένη από τη θάλασσα, ακόμα κι αν οι Δυτικοί έχαναν το Ρωσόφωνο κομμάτι.

Τώρα όμως που το Ρωσόφωνο κομμάτι βρίσκεται στην «καλή» πλευρά της Ουκρανίας, βλέπει θάλασσα, ελέγχει τα λιμάνια και επιπροσθέτως, βρίσκεται και στο πιο παραγωγικό, βιομηχανικό και εμπορικό κομμάτι της Ουκρανίας, η κίνηση των Δυτικών είναι βούτυρο στο ψωμί των Ρώσων.

Η απάντηση της Ρωσίας είναι φωτοτυπία της Γεωργίας: Η Ρωσία επιλέγει να βάλει μπροστά το Ρωσόφωνο κομμάτι της Ουκρανίας και να ζητήσει απόσχιση!

Εάν η απόσχιση επιτευχθεί, τότε η Ρωσία απομονώνει το άχρηστο Ουκρανικό κομμάτι, έχει απόλυτη αυτονομία στην έξοδο προς την θάλασσα, και από πάνω, κερδίζει κατά κράτος το Παγκόσμιο Διπλωματικό παιχνίδι, αφήνοντας Αμερική και Ε.Ε. να επιδοτούν οικονομικά ένα νεκρό οικονομικά Ουκρανικό κομμάτι.

Εάν οι Δυτικοί «επιδοτήσουν» τους δοτούς Ουκρανούς κυβερνήτες να πατάξουν κάθε προσπάθεια απόσχισης και δεν επιτρέψουν στους Ρωσο-Ουκρανούς να επιλέξουν τι θέλουν, τότε η Ρωσία επαναλαμβάνει το σενάριο αλά «Γεωργία»: Εισβάλλει, προστατεύει τους Ομοεθνείς της, και επιβάλλει τον έλεγχό της στα συμφέροντα της. Έχουν ήδη, άλλωστε, κάνει το λάθος αυτή τη φορά οι Δυτικοί να ανατρέψουν νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο, και η Ρωσία, διπλωματικά, μπορεί να «πουλήσει» πολύ πιο εύκολα ότι δεν αναγνωρίζει την Νέα – μη εκλεγμένη – Κυβέρνηση της Ουκρανίας. Πλέον, οι Ρώσοι θα το παίξουν «Αμερικανοί» και θα προστατέψουν τη «Δημοκρατία» με τον ίδιο τρόπο που οι Αμερικανοί και οι Σύμμαχοί τους, το έπραξαν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σε όλο τον πλανήτη.

Με απλά λόγια, μονά – ζυγά υπέρ της Ρωσίας.
Η Ρωσία, αν χρειαστεί, θα εισβάλλει στην Κριμαία, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό!

Οπότε, τι μένει για τους Δυτικούς;
Μόνο τρεις επιλογές:

1) Παραδοχή της Ήττας τους: αν οι Δυτικοί μετά την πατάτα τους, αποφασίσουν να παρατήσουν το παιχνίδι και να χάσουν Σεβαστούπολη και Κριμαία αναίμακτα, θα δημιουργήσουν μια ακόμα δυνατότερη Ρωσία που πλέον, εδαφικά, θα μπορεί με ακόμα πιο ισχυρό τρόπο να παίξει παιχνίδι σε όλο το Αιγαίο, και στις πολύτιμες ΝΑΤΟικές βάσεις στην Τουρκία.

2) Επιλογή της Στρατιωτικής Απάντησης: Πόλεμος στο έδαφος της Ουκρανίας μεταξύ Δυτικών και Ρώσων. Όμως, ποιος είναι αυτός που μπορεί να πει ότι έχουν έστω και την παραμικρή ελπίδα οι Δυτικοί να κερδίσουν έναν τέτοιο πόλεμο απέναντι από μια Ρωσία που έχει ήδη 250.000 στρατό, 1.000 τεθωρακισμένα και 200 αεροπλάνα ακριβώς στα σύνορα με την Ουκρανία. Μια τέτοια αντιπαράθεση, κατά βάση μικρής κλίμακας και κυρίως αεροπορική, θα λήξει υπέρ των Ρώσων, γιγαντώνοντας την αφού θα έχει βγει νικήτρια από μια μάχη με το ΝΑΤΟ και το οποίο, στο εσωτερικό του, θα έχει να αντιμετωπίσει πολιτικά απέραντους κλυδωνισμούς μετά από μια τέτοια ήττα στην Αμερική, κατά πρώτον, και στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία κατά δεύτερον.

3) Να αφήσουν να χαθεί η Κριμαία υπέρ των Ρώσων και να μεταφέρουν τον Γεωπολιτικό στραγγαλισμό της Ρωσίας στις θαλάσσιες «Θερμοπύλες» του Βοσπόρου, εκεί που η συνθήκη του Μοντρέ από το 1936, δίνει ελεύθερη διέξοδο στη Ρωσία από τα Στενά, εκτός κι αν η Τουρκία είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με άλλο Κράτος, όπου τότε και μόνο τότε, η Τουρκία έχει δικαίωμα να κλείσει για όσο χρόνο κρατάνε οι εχθροπραξίες, τα Στενά. Φυσικά, το «άλλο» κράτος με το οποίο θα μπορούσε να κάνει πόλεμο η Τουρκία, δεν είναι παρά μόνο η Ελλάδα.

Κάτι τέτοιο, θα ενδιέφερε πάρα πολύ τους Τούρκους ώστε να πάρουν κομμάτι από το Αιγαίο ενώ ταυτόχρονα, οι Δυτικοί, με μια επιχείρηση αστραπή θα μπορούσαν με τη βοήθεια του Ισραήλ, της Σ. Αραβίας και του Κατάρ, μέσα σε 3-4 ημέρες να λύσουν το γόρδιο δεσμό της Συρίας και του Ιράν, τα οποία δεν θα μπορούσαν να αντέξουν χωρίς την παρουσία των Ρωσικών πλοίων σε Μεσόγειο.

Η επιλογή αυτή των Δυτικών, θα άφηνε μεν την Κριμαία στους Ρώσους, αλλά θα τους εξαφάνιζε από πλευράς Συμμάχων της και διεξόδου της στο Αιγαίο. Η ΝΑΤΟική Τουρκία θα έπαιρνε το μισό Αιγαίο, υπέρ ενός ανεξάρτητου Αμερικανο-καθοδηγούμενου Κουρδιστάν το οποίο θα κουβάλαγε στα σπλάχνα του έναν υπέρ-πολύτιμο, για τους Αμερικανούς, πετρελαϊκό αγωγό, η Συρία θα γινόταν βορά Αμερικανικής επέμβασης ενώ το Ιράν θα ισοπεδωνόταν από το Ισραήλ.

Μέσα σε αυτές τις 3-4 ημέρες, η Ρωσία θα έπρεπε να παρακολουθήσει αποσβολωμένη τα πλοία της να κάθονται στην Κριμαία ή να επιλέξει να επιτεθεί κατά μέτωπο σε ένα κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ όπως είναι η Τουρκία, επιλέγοντας να ξεκινήσει τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο!

 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όταν οι «εθελοντές» και οι «φιλάνθρωποι» πρακτορεύουν

Γράφει ο Μάνος Ηλιάδης

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δει κανείς τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ). Ο πιο… ευχάριστος είναι μάλλον αυτός που, όπως διαπιστώσαμε στο διαδίκτυο, προσπαθούν να περάσουν στα παιδιά μας οι συγγραφείς του βιβλίου Νεοελληνική Γλώσσα της Γ’ Γυμνασίου (σελ. 116), μέσω της παραθέσεως μίας επιστολής του Νίκου Δήμου που αναφέρεται σε αυτές.
«Κατηγορούμε συχνά την ανθρωπότητα πως ενώ τον τελευταίο αιώνα έχει επιτελέσει τεράστια επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, στον τομέα της ηθικής έχει μείνει πίσω.
Υπάρχει κάτι που αντικρούει αυτή την άποψη: η δημιουργία και παρουσία, στο δεύτερο (σ.σ. ήμισυ) του αιώνα μας, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (NGOs – Non Government Organizations). Πίσω από αυτά τα αρχικά κρύβονται πασίγνωστες κινήσεις όπως η Γκρην Πις, η Διεθνής Αμνηστία, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα και οι Γιατροί του Κόσμου, το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, η Ομάδα για την Προστασία των Μειονοτήτων α.α.(…)
Οι οργανώσεις αυτές λέγονται μη κυβερνητικές, γιατί δεν εξαρτώνται από κυβερνήσεις (ευτυχώς – η ανεξαρτησία είναι προϋπόθεση για την σωστή λειτουργία τους). Οι πόροι είναι από εισφορές μελών, δωρεές, ιδρύματα και διεθνείς οργανώσεις. Η συνολική προσφορά τους είναι εντυπωσιακή: έχουν σώσει εκατομμύρια ζωές, έχουν προστατεύσει πολλές χιλιάδες ανθρώπων από βασανιστήρια και καταπίεση, έχουν βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής (…)
Είμαι υπερήφανος που ανήκω στις περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις. Πιστεύει ότι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, ενιαία και αδιαπραγμάτευτα, είναι η μόνη ιδεολογία που μας απέμεινε, αλλά και η μόνη που μας χρειάζεται.
Φιλικά, Νίκος Δήμου».
Σημ. Το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι ανήκει στον γνωστό υβριστή της Ελλάδας Παναγιώτη Δημητρά. Η σύζυγός του, Ναυσικά Παπανικολάτου, σύμφωνα με την ιστοσελίδα «Berlin Aten», διατηρεί την Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων στην Ελλάδα. Το ζεύγος, λόγω εμπειρίας στον χώρο, ήταν ιδιαίτερα… πολυσυλλεκτικό σε ό,τι αφορά στη λήψη χορηγιών. Σύμφωνα με την ίδια ιστοσελίδα, στους χορηγούς του περιλαμβάνονταν ο Σόρος (σ.σ.: αυτό έλειπε), η Ε.Ε., η Αυστρία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά, το Ίδρυμα Μπέρκχοφ για τη Διερεύνηση των Συγκρούσεων, το Ινστιτούτο Άσπεν του Βερολίνου, η Διεθνής Ομοσπονδία του Ελσίνκι και η δική μας… Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς (έτσι, για να μας βρίζει…).

Η προσέγγιση των ΜΚΟ που επιχειρείται εδώ είναι λιγότερο ευχάριστη, γιατί έχει να κάνει με πτυχές της δράσεως αρκετών ΜΚΟ τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, οι οποίες συνθέτουν μία πραγματικότητα που… αμαυρώνει κάπως την ειδυλλιακή εικόνα που φιλοτέχνησε ο Ν.Δήμου.

Αν αφήσουμε κατά μέρος τον ορισμό τους (σ.σ.: ο καλύτερος είναι αυτός που υιοθέτησε ο ΟΗΕ), θα πρέπει να διευκρινησθεί ότι οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις δεν είναι όλες μόνο ή και πολύ… μη κυβερνητικές. Γιατί, εκτός από τις NGO, υπάρχουν οι GONGO (Govermental Non Government Organizations), οι QUANGO (Quasi Non Government Organizations), δηλαδή σχεδόν ή περίπου Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οι DONGO (Donor – Organized Non Government Organizations), δηλαδή ΜΚΟ οργανωμένες από δωρητή – χορηγό που μπορεί να είναι ιδιώτης, ο ΟΗΕ ή μία κυβέρνηση, οι BINGO (Business Non Government Organizations) ή επιχειρηματικές ΜΚΟ, οι PANGO (Party – affiliated NGO), δηλαδή ΜΚΟ προσκολημμένες σε πολιτικά κόμματα, και μερικές άλλες ακόμη κατηγορίες.

Τα επιχειρήματα που τα μέλη τους επικαλούνται προκειμένου να ενισχύσουν το κύρος και την αξιοπιστία τους είναι αρκετά, με βασικές θέσεις ότι οι ΜΚΟ δεν ενεργούν με ιδιοτελείς σκοπούς, είναι δηκλαδή μη κερδοσκοπικές (ως μη αποβλέπουσες στο κέρδος και στη διανομή κερδών μεταξύ των μελών τους), οι κυβερνητικές ή διακυβερνητικές υπηρεσίες δεν είναι ευαίσθητες σε σχέση με ανθρωπιστικά θέματα, ενώ οι ΜΚΟ είναι, και ότι οι ΜΚΟ δεν είναι ευεπίφορος στη διαφθορά ενώ οι πολιτικοί και οι κρατικοί λειτουργοί (σ.σ.: τι από αυτά ισχύει και τι όχι στην Ελλάδα ή και διεθνώς, είναι ένα θέμα που αφήνεται στην κρίση των αναγνωστών).

Τα αδύναμα σημεία των ΜΚΟ είναι αρκετά. Τα κύρια από αυτά είναι ότι, πρώτον, τα μέλη τους δεν προκύπτουν από εκλογές (αποτέλεσμα του εθελοντικού κατά βάση χαρακτήρα τους) και δεν είναι υπόλογα έναντι ουδενός. δεύτερον, το επιχείρημα που συχνά επικαλούνται, ότι εκφράζυν την «κοινωνία των πολιτών» (σ.σ.: μία έννοια στην ουσία απροσδιόριστη), δεν έχει πραγματική ή δυνάμενη να επαληθευθεί βάση και, τρίτον, η οικονομική τους αυτονομία και ουσιαστικά κα η ανεξαρτησία τους εξαρτώνται από την έξωθεν χρηματοδότηση, κατά κανόνα και μείζονα λόγο κρατική (δεδομένου ότι με τις εισφορές των μελών τους δεν μπορούν να επιζήσουν), με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται ως προς την αυτονομία δράσεώς τους.

Εμπλοκή ΜΚΟ σε πολιτικές δράσεις

Στη χώρα μας η δράση των ΜΚΟ επανήλθε στην επικαιρότητα με αφορμή τις γνωστές υποθέσεις διαφθοράς και καταληστεύσεως κονδυλίων του ΥΠΕΞ, οι οποίες απασχολούν σχεδόν αποκλειστικά τα ΜΜΕ. Αυτό που ουδέποτε όμως ήλθε στο προσκήνιο είναι η δράση και ο ρόλος ορισμένων ΜΚΟ για πολύ σοβαρότερους λόγους και συγκεκριμένως ως προς την απειλή που θέτουν οι οργανώσεις αυτές για την εθνική ασφάλεια και ακόμη την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Πριν επανέλθουμε στην Ελλάδα, αξίζει να ρίξουμε μία ματιά στον ρόλο ορισμένων ΜΚΟ στον κόσμο, με τελευταίο παράδειγμα τα γεγονότα στην Ουκρανία, όπου συντελέστηκε πρόσφατα μία ακόμη πολιτική αλλαγή με βάση τη δράση των προφανώς έξωθεν υποκινούμενων και χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ. Η προ ολίγων ημερών ανατροπή του πρόσφατα εκλεγέντος Προέδρου της Ουκρανίας Β. Γιανουκόβιτς, έχει πολλά κοινά σημεία με την περίφημη «Επανάσταση των Ρόδων», η οποία κατέληξε με την ανατροπή του πρώην Προέδρου της Γεωργίας Έντβαρντ Σεβαρντνάντζε στις 23 Νοεμβρίου 2003. Στην «επανάσταση» μετείχαν πολυάριθμες ΜΚΟ, οι οποίες είχαν σημαντικό ρόλο στην υποκίνηση και οργάνωση μη βίαιων εκδηλώσεων. Σημειώνεται ότι πριν από την επιχείρηση ανατροπής του είχε παρατηρηθεί σημαντική αύξηση του αριθμού των ΜΚΟ, οι οποίες το 2000 ήδη είχαν ξεπεράσει τις 4.000(!), με τις περισσότερες από αυτές να λειτουργούν με ξένη χρηματοδότηση. Σημειώνεται, επίσης, ότι στις 24 Νοεμβρίου 2003 η Wall Street Journal έδωσε με δημοσίευμά της εύσημα στις ΜΚΟ που υποστηρίχθηκαν από τις ΗΠΑ και άλλα δυτικά ιδρύματα για την ανατροπή του Ε. Σεβαρντνάντζε.

Της ανατροπής του Σεβαρντνάντζε είχε προηγηθεί ο οικονομικός στραγγαλισμός της χώρας, με τον δραστικό περιορισμό της οικονομικής της ενισχύσεως από το εξωτερικό. Αντί τούτου, οι δυτικές χώρες παρέσχον άφθονη οικονομική στήριξη σε ΜΚΟ και κόμματα της αντιπολιτεύσεως. Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν τότε σημαντική περικοπή της οικονομικής βοήθειας στη χώρα, η οποία συνέπεσε με την ταυτόχρονη διακοπή της βοήθειας και από το ΔΝΤ. Συμμετοχή στην ενορχηστρωμένη επιχείρηση ανατροπής του Σεβαρντνάντζε είχαν η αμερικανική USAID, αρκετές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και φυσικά η οργάνωση Open Society του Τζ. Σόρος, η οποία υποστήριξε οικονομικώς τον αντίπαλό του, Μιχ.Σαακασβίλι (σύμβουλός του ο περίφημος Άλεξ Ρόντος) και ένα δίκτυο οργανώσεων. Ο Σόρος κατέβαλε επίσης τα έξοδα σε μία ομάδα φοιτητών που μετέβη στη Σερβία και εκπαιδεύτηκε από Σέρβους που είχαν ανατρέψει τον Μιλόσεβιτς σε μεθόδους μη βίαιης αντιστάσεως.

Η εκπαίδευση έγινε από τη γνωστή Μη Κυβερνητική Οργάνωση CANVAS (Center for Applied Nonviolent Action and Strategies), η οποία προέκυψε από δύο μέλη που είχαν μετάσχει στο κίνημα αντιστάσεως της νεολαίας εναντίον του Μιλόσεβιτς τον Οκτώβριο του 2000, τους Srda Popovic και Slobodan Dinovic. Η οργάνωση αυτή, στην οποία έχουμε κάνει παλαιότερα εκτενή αναφορά, «εργάσθηκε» με ακτιβιστές από χώρες όπως το Ιράν, η Ζιμπάμπουε, η Βιρμανία, η Βενεζουέλα, η Ουκρανία, η Γεωργία, η Παλαιστίνη, η Δ. Σαχάρα, η Ερυθραία, η Λευκορωσία, το Αζερμπαϊτζάν, η Τόνγκα και προσφάτως η Τυνησία και η Αίγυπτος.

Η οργάνωση ήταν επιτυχής σε Γεωργία (2003), Ουκρανία (2004), Λίβανο (2005), Μαλδίβες (2008) και Αίγυπτο (ανατροπή Μουμπάρακ το 2011). Η CANVAS έχει κατηγορηθεί ως «εξαγωγέας επαναστάσεων» από τις κυβερνήσεις της Λευκορωσίας και του Ιράν, καθώς και από τον θανόντα Πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Μία ματιά στις διεθνείς εξελίξεις και στα γεγονότα σε διάφορες χώρες, αποκαλύπτει την μόνιμη ύπαρξη και χρήση ΜΚΟ σε καθαρά πολιτική δράση και δη ανατρεπτική συχνά. Σύμφωνα με την άποψη των Ρώσων (και όχι μόνο), κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των εξελίξεων και δράσεων είναι η μαζική προώθηση του ιδεολογήματος της παγκοσμιοποιήσεως, το οποίο έχει δημιουργηθεί και χρηματοδοτείται από υπερεθνικά κέντρα της Δύσεως με στόχο την καθυπόταξη και τον έλεγχο πολιτικών ηγεσιών του κόσμου, για την εφαρμογή των σκοπών των εμπνευστών του.
Στον αγώνα αυτό των παραπάνω κέντρων δεν εμπλέκονται μόνο πολιτικά κόμματα και ακτιβιστές, αλλά και έκατομμύρια ΜΚΟ οι οποίες άρχισαν να φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια από το 1981, όταν ο Ρ. Ρήγκαν ανέλαβε την Προεδρία των ΗΠΑ.

Κατά την παραπάνω άποψη, δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι κάθε φορά που επιχειρήθηκε να τεθεί ένα κανονιστικό πλαίσιο με σκοπό την ρύθμιση της δράσεως των διαφόρων ΜΚΟ από χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Νικαράγουα, η Βολιβία, ο Ισημερινός, η Κούβα, η Λευκορωσία και πιο πρόσφατα η Ρωσία, οι πρωτοβουλίες αυτές προκαλούσαν μία πραγματική υστερία αντιδράσεων, με κατηγορίες περί παραβιάσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των δημοκρατικών ελευθεριών και εν γένει αξιών κ.λ.π.

Μία τέτοια έντονη αντίδραση είδαμε προ τριετίας περίπου στη Βενεζουέλα, όταν η Επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής του Κογκρέσου κατέθεσε πρόταση νομοθετικού περιεχομένου για τη ρύθμιση της δράσεως των ΜΚΟ, οι οποίες, σύμφωνα με τον εκλιπόντα Πρόεδρο Ούγκο Τσάβες, «χρηματοδοτούνται με εκατομμύρια δολαρίων από την αυτοκρατορία των Γιάνκηδων, μαζί με άλλα αντιεπαναστατικά πολιτικά κόμματα και ακτιβιστές που επιδιώκουν την παραβίαση του Συντάγματος και την αποσταθεροποίηση τα χώρας».
Ο Τσάβες χρησιμοποίησε ακόμη ως επιβεβαίωση των ισχυρισμών του τα ευρήματα εργασίας της Αμερικανίδας διανοούμενης Eva Colinger, η οποία αποκάλυψε το 2002 ότι η χώρα της είχε παράσχει οικονομική στήριξη άνω των 40 εκατ. Δολαρίων σε ΜΚΟ εχθρικές προς τον Τσάβες, που λειτουργούσαν υπό το κάλυμμα των υπερασπιστών των ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το μόνιμο και μονότονο πλέον παραμύθι.

Υπό διερεύνηση από τη Δικαιοσύνη της χώρας ήταν ακόμη ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα 140 δημοσιογράφων το οποίο «έτρεξε» το αμερικανικό ίδρυμα National Endowment for Democracy (NED) σε συνεργασία με την οργάνωση USAID (σ.σ.: παρόμοια προγράμματα για επιλεγμένους Έλληνες δημοσιογράφους οργάνωσαν πρόσφατα και οι Γερμανοί).

Για να δοθεί μία εικόνα του είδους των δράσεων των παραπάνω οργανώσεων αρκεί να αναφερθεί η γνωστή δήλωση που έκανε στη δεκαετία του ’90 ο ιδρυτής του προαναφερθέντος NED Mark Feirstein: «Πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα τα έκανε μυστικά πριν από είκοσι πέντε χρόνια η CIA»!!!
Ο ίδιος, ως υποδιευθυντής της οργανώσεως USAID για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική, παραδέχθηκε τον Ιούλιο του 2012 ότι η χώρα του διατηρεί σχέσεις στενής συνεργασίας με ΜΚΟ που συνδέονται με κινήματα της αντιπολιτεύσεως της περιοχής.

Στη Βολιβία, ο Γενικός Εισαγγελέας της χώρας ερευνούσε προ ολίγων ετών μία ομάδα ΜΚΟ για την οποία υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε λάβει περί τα 4 εκατ. Δολάρια από αμερικανικές κυβερνητικές υπηρεσίες.

Στην Αίγυπτο, όπου όπως είδαμε παραπάνω ήταν μία από τις χώρες που εφαρμόσθηκαν με επιτυχία οι τεχνικές της CANVAS (ανατροπή Χ.Μουμπάρακ), η τότε κυβέρνηση κατήγγειλε τοπικές ΜΚΟ για ανατρεπτική δράση.

Στη Λιβύη, η Αγγλική ΜΚΟ Libyan Doctors Relief ανεμείχθη ενεργώς στην ανατροπή του Μ. Καντάφι, οργανώνοντας προγράμματα εκπαιδεύσεως Λίβυων μουτζαχεντίν.

Στο Ουζμπεκιστάν, η αμερικανική ΜΚΟ Mercy Corps, καταγγέλθηκε τον Αύγουστο του 2006 από κυβερνητικά ΜΜΕ ότι συμμετείχε σε ανατρεπτικές δραστηριότητες και για δράση που μοιάζει περισσότερο με κατασκοπεία.

Στην Τουρκία, ο τούρκος πρωθυπουργός, ενήμερος για τις πρακτικές που εφαρμόζονται διεθνώς, απέδωσε –ανακριβώς βέβαια- τις διαδηλώσεις στο πάρκο Γκεζί σε ξένες οργανώσεις κ.λ.π.

Στην Ρωσία υπήρξε μεγάλη αντίδραση στην Κάτω Βουλή το 2012, με αφορμή την κατάθεση σχεδίου νόμου για την επί το αυστηρότερον ρύθμιση της δράσεως των ΜΚΟ, με όσες από αυτές αναμειγνύονται σε πολιτικές δραστηριότητες υπέρ των ξένων χορηγών τους να χαρακτηρίζονται πλέον «πράκτορες». Στην ίδια κατηγορία κατατάσσονται επίσης όσες οργανώσεις λαμβάνουν χρήματα από ξένες χώρες ή ιδρύματα. Η Ρωσία, βέβαια, μία χώρα που στην ουσία κυβερνάται ακόμη από πρώην στελέχη της KGB, δεν ήταν εύκολος αντίπαλος, όπως απεδείχθη από το παραπάνω νομοσχέδιο, το οποίο τελικά εγκρίθηκε, αλλά και από τις παράλληλες αντιδράσεις των Ρώσων, με ανοιχτή καταγγελία της πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον για ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας με την ευκαιρία των προεδρικών εκλογών και ακόμη χειρότερη αντιμετώπιση του νέου αμερικανού πρέσβη Michael McFaul, τον οποίον εξέθεσαν με ασυνήθεις για τα διπλωματικά δεδομένα ταπεινωτικούς χαρακτηρισμούς στην ρωσική τηλεόραση.

Ενδεικτική της μεθοδολογίας και της σκληρότητας με την οποία αντιμετωπίζονται στη Ρωσία τέτοια θέματα, επί εποχής Πούτιν τουλάχιστον, ήταν η καταδίκη σε μακρά φυλάκιση του ρώσου ολιγάρχη Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, ο οποίος είχε τη φαεινή ιδέα να ιδρύσει μία ΜΚΟ, την Open Russian Foundation, με μέλη στο Δ.Σ. τον… Jacob Rothschield και τον Χένρι Κίσιντζερ, με προφανή σκοπό «να τα πάρει όλα».

Στις ΗΠΑ, το θέμα των ΜΚΟ, όπως και των συλλόγων και εταιρειών λόμπι που προωθούν τα συμφέροντα τρίτων χωρών, αντιμετωπίζεται πολύ απλά και φυσικά χωρίς να υπάρξει ποτέ η παραμικρή αντίρρηση ή διαμαρτυρία. Τούτο γίνεται με τον γνωστό νόμο περί καταχωρήσεως ξένων πρακτόρων (US Foreign Agents Registration Act) σε επίσημα αρχεία των κρατικών υπηρεσιών. Οι κατατασσόμενοι σε αυτή την κατηγορία οργανισμοί, ΜΚΟ, εταιρείες λόμπι, σύλλογοι κ.λ.π., υποχρεούνται να δίνουν ανά τρίμηνο λεπτομερείς εκθέσεις, προσδιορίζοντας τις δραστηριότητές τους επακριβώς, τα ποσά που έλαβαν και που ακριβώς τα διέθεσαν κ.λ.π.

Σε μία άλλη χώρα με αυξημένη συνείδηση ασφαλείας, το Ισραήλ, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα ή μάλλον καλύτερα για την ασφάλειά του, λόγω του νόμου περί υποχρεώσεως αποκαλύψεως εκ μέρους του αποδέκτη της (οικονομικής) υποστηρίξεως που έλαβε από φορέα ξένου κράτους. Ο ίδιος νόμος απαγορεύει σε τοπικές ΜΚΟ να λαμβάνουν ξένη βοήθεια άνω των 5.000 δολαρίων και επιπλέον φορολογεί τα ποσά αυτά με συντελεστή 45%! Το ωφέλιμον (για την ασφάλεια της χώρας) μετά του… ωφελίμου, δηλαδή.

Στην Ελλάδα της φαιδράς πορτοκαλέας και πολιτικών, η θεώρηση των ΜΚΟ και των πολυποίκιλων συλλόγων αλλοδαπών και ημεδαπών και μη κερδοσκοπικών σωματείων από απόψεως εθνικής ασφαλείας είναι μάλλον άγνωστη υπόθεση, με την ΕΥΠ να ασχολείται στις περισσότερες περιπτώσεις περιστασιακά και με βάση προηγούμενες σχετικές πληροφορίες.

Ιδιαίτερα την περίοδο αυτή, που έχει προηγηθεί η προετοιμασία για την άλωση της χώρας μέσω των εξουθενωτικών μέτρων που της έχουν επιβληθεί για τη διάσωση της οικονομίας της, οι ύποπτες ΜΚΟ φυτρώνουν σαν (δηλητηριώδη) μανιτάρια, η Ελλάδα έχει γεμίσει ξένα think tans ή stiftung (για να μην ξεχνάμε και τους Γερμανούς… φίλους μας), έχει κατασυκοφαντηθεί κατά τρόπο που θυμίζει ψυχολογικές επιχειρήσεις πριν από την τελική επίθεση, βασικοί πυλώνες και εθνικοί ιδεολογικοί θεσμοί βάλλονται βάναυσα και, ενώ η ανάμνηση από τον τεράστιο ρόλο των ΜΚΟ στην προσπάθεια να επιβάλλουν το 2004 το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν είναι ακόμα πρόσφατη, ο περιορισμός της δημόσιας συζητήσεως για τις ΜΚΟ με βάση μόνο τον εντοπισμό οικονομικών ατασθαλιών και σκανδάλων, είναι τουλάχιστον απογοητευτικός.

Το θέμα της Ελλάδας από την άποψη αυτή είναι τεράστιο και θα επανέλθουμε.

Πηγή «Επίκαιρα»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


  • Εμφανίστηκε ρωσική μοίρα ελικοπτέρων πάνω από την Σεβαστούπολη όπου σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες μεταφέρει τον Β. Γιανουκόβιτς
  • Διπλωματικός πόλεμος λίγο πριν την διαίρεση της Ουκρανίας;

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών 

Σήμερα το μεσημέρι εμφανίσθηκαν στον ουρανό της Κριμαίας και σε εξαιρετικά χαμηλό υψόμετρο ρωσικά στρατιωτικά ελικόπτερα πάνω από το αεροδρόμιο Belbek στην Σεβαστούπολη. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, στον ουρανό πετούσαν τουλάχιστον οκτώ ελικόπτερα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είχαμε άφιξη στο αεροδρόμιο της Σεβαστούπολης βαρέων μεταφορικών ελικοπτέρων Mi-8, υπο την «συνοδεία» επιθετικών ελικοπτέρων Mi–24.

Σύμφωνα με τον ηγέτη των Τατάρων Refat Chubarov, επιβεβαιώνεται η άφιξη στην Κριμαία των οκτώ ρωσικών ελικοπτέρων. Σύμφωνα με τον ίδιο, σε ένα από τα ελικόπτερα «πιθανόν βρίσκεται και ο πρώην ηγέτης της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς», πληροφορία η οποία δεν δύναται να επιβεβαιωθεί και αυτή τη στιγμή είναι υπό διερεύνηση.

Στον διπλωματικό τομέα τώρα, η νέα ηγεσία της Ουκρανίας παρέδωσε ψήφισμα στον ΟΗΕ με σκοπό την πρόκληση σύγκλησης του Συμβουλίου ασφαλείας του οργανισμού, με σκοπό να εξετασθεί η κατάσταση στην Κριμαία. Το ψήφισμα αυτό όπως αναφέρει και το πρακτορείο RIA Novosti, εγκρίθηκε στις 28 Φεβρουαρίου από το ουκρανικό κοινοβούλιο (Verkhovna Rada).

Μιλώντας σε συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, ο αναπληρωτής πρόεδρος της ουκρανικής Δημοκρατίας Alexander Turchinov ζήτησε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ όχι μόνο για να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την κατάσταση στην Κριμαία, αλλά και «να αναλάβει δράση σε περίπτωση παραβίασης της κυριαρχίας της Ουκρανίας»!

Σχόλιο: Οι κινήσεις της Ουκρανίας στον διπλωματικό τομέα έχουν σκοπό την σύγκληση του ΣΑ του ΟΗΕ για την Κριμαία και την ψήφιση μια καταδικαστικής απόφασης εναντίον των ρωσικών κινήσεων στην χερσόνησο. Από την άλλη πλευρά οι Ρώσοι μέσω του Γιανουκόβιτς, επιθυμούν να νομιμοποιήσουν τις έως τώρα ενέργειες τους, μη αναγνωρίζοντας όμως και αυτοί με την σειρά τους την «κυβέρνηση» του Κιέβου. Ο «διπλωματικός πόλεμος» μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας για την Ουκρανία μόλις άρχισε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Οι πραγματικά άνεργοι στην χώρα έφτασαν ήδη τα 2.300.000. 
Μπράβο!

Οι έλληνες που πλησιάζουν τα όρια της φτώχειας είναι 2.500.000. 
Μπράβο!
 
Οι ανασφάλιστοι λόγω οικονομικής δυσπραγίας είναι περίπου 2.000.000, και ανεβαίνουν. 
Μπράβο!
Συζητούν βέβαια, πόσους ακόμα θα απολύσουν
Έντεκα χιλιάδες; Δεκατέσσερεις χιλιάδες; Εικοσιπέντε χιλιάδες;
 
Συζητούν ποιούς ακόμα φόρους θα εφεύρουν. Πόσο θα αυξήσουν τους παλιούς.
Κι όλα αυτά, μαζί ακόμα με την κυριολεκτική διάλυση της Δημόσιας Υγείας, για έναν και μόνον σκοπό: να μειώσουν τα έξοδα του κράτους και ν' αυξήσουν τα έσοδα, για νά 'χουν να δίνουν στους τοκογλύφους!
Όχι για ανάπτυξη (λέμε τώρα!).
Όχι για τον λαό.
Για τους τοκογλύφους!

Η χλιδή, η σπατάλη όμως κι η κακοδιαχείριση σε όλα τα κλιμάκια της εξουσίας παραμένει. Το Κράτος είναι εδώ για να ξοδεύει και να απομυζά τόσους πόρους για την εσωτερική του λειτουργία, που θα μπορούσαν να αποφευχθούν τόσο η μείωση συντάξεων και μισθών, όσο και διάλυση του κοινωνικού κράτους.
 
Χώρια οι μίζες που δεν έχουν ούτε ένα λεπτό σταματήσει να πηγαιονοέρχονται...
Χώρια οι εξυπηρετήσεις συμφερόντων "δικών μας", με τις σκανδαλώδεις παραχωρήσεις και πωλήσεις της δημόσιας περιουσίας...
Χώρια το συνεχές "βύζαγμα" κράτους και πολιτών από Εθνικούς εργολάβους, Εθνικούς προμηθευτές, Εθνικούς καναλάρχες, προνομιακές εταιρείες, στημένους και "φωτογραφικούς" δημόσιους διαγωνισμούς...

Έχουμε ήδη  ως χώρα υποβιβαστεί σε μία, προ 40ετίας, θλιβερή και διεφθαρμένη Ουγκάντα του Ίντι Αμίν Νταντά!

Οι θλιβερές, απαθείς, και εν τέλει απάνθρωπες φυσιογνωμίες των δικτατορίσκων που μας κυβερνούν,  δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από την "ευφυϊα", την παράνοια και προπαντός την ηθική του ημιπαράφρονα εκείνου αφρικανού τύραννου!

Κι αν στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα...
Στην Τυραννία υπάρχει μόνον μία διέξοδος...