Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουν 2013

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας

Το τελευταίο χρονικό διάστημα η τουρκο-ισλαμική κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν καλείται να αντιμετωπίσει ένα νέο ιδεολογικό μέτωπο που απαιτεί περισσότερη δημοκρατία και δεν αποδέχεται την παρέμβαση του κράτους στον καθημερινό τρόπο ζωής των πολιτών.

Σύμφωνα με Τούρκους αναλυτές, οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία ακολουθούν τις ακόλουθες φάσεις:
- 1η Φάση: Άρνηση. Ήδη και οι δύο πλευρές (διαδηλωτές και κυβέρνηση) στην αρχή αρνήθηκαν ο ένας τα αιτήματα του άλλου.
- 2η Φάση: Θυμός και Οργή. Τούτο φαίνεται χαρακτηριστικά από τα επεισόδια που πραγματοποιήθηκαν και τη σκληρή στάση της αστυνομίας.
- 3η Φάση: Διαπραγμάτευση. Η αρχική έκκληση για διαπραγμάτευση έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ και στη συνέχεια ακολούθησε η συνάντηση του πρωθυπουργού Ερντογάν με αντιπροσωπεία διαδηλωτών.
- 4η Φάση: Απογοήτευση-Κατάθλιψη.
- 5η Φάση: Αποδοχή.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, αρχικά, προσπάθησε να επιβληθεί των εξεγερμένων με κατασταλτικά μέτρα. Ωστόσο, η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας από τη μία πλευρά και η εξάπλωση των διαδηλώσεων σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Τουρκίας από την άλλη, ανάγκασαν τον Ερντογάν να μετριάσει τη στάση του και να διαπραγματευθεί, από τη θέση του ισχυρού, με εκπροσώπους των εξεγερμένων. Τούτο επιβεβαιώνεται από την ομιλία που πραγματοποίησε ο Ερντογάν, στις 16-6-2013, στην πλατεία Kazlıçeşme της Κων/πολης στο πλαίσιο των συγκεντρώσεων του κόμματος του με τίτλο: «Σεβασμός στη Βούληση του Έθνους», καλώντας τους πολίτες να πειθαρχήσουν με τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, κατηγορώντας παράλληλα τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους, τα ΜΜΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το λόμπι των κερδοσκόπων. Τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του ήταν τα εξής:
- Δεχθήκαμε μια ομάδα (διαδηλωτών) και τους είπα το εξής: Να πράξουμε αυτό που θα αποφασίσει η δικαιοσύνη. Όμως εάν ο λαός επιθυμεί κάτι άλλο, τότε να πάμε σε δημοψήφισμα.
- Εμείς είμαστε υπομονετικοί και σιωπούμε. Ωστόσο, θα έρθει η μέρα που θα ζητήσουμε το λογαριασμό στις κάλπες. Πριν από τον αείμνηστο Ερμπακάν, έκαναν ενάντια σε αυτό το έθνος το πραξικόπημα της 28 Φεβρουαρίου. Όμως αυτό το πλήρωσαν στις κάλπες.
- Τα ΜΜΕ θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η Τουρκία είναι ένα κράτος που ζουν ισότιμα 76 εκατομμύρια άνθρωποι.
- Η Τουρκία δεν αποτελεί ένα κράτος πάνω στο οποίο θα μπορούν να παρεμβαίνουν τα διεθνή ΜΜΕ. Μάλιστα αυτά, χωρίς να ντρέπονται λένε το εξής: Η Αραβική Άνοιξη έγινε και στην Τουρκία αρχίζει η Τουρκική Άνοιξη. Κύριε αδαή, η Τουρκία αντίκρισε την Τουρκική Άνοιξή σας στις 3-11-2012.
- Το ευρωπαϊκά κοινοβούλιο πήρε μια απόφαση. Ποιοι είστε εσείς που αποφασίζετε για εμάς; Εμείς την εν λόγω απόφαση τους την επιστρέψαμε χωρίς καμία τροποποίηση. Αφού είστε τόσο ανεπιφύλακτοι, για πέστε μου: Στην Ελλάδα έγιναν τόσα πράγματα, εσείς τι απόφαση πήρατε; Στην Αγγλία έγιναν τόσα επεισόδια, στη Γερμανία έγιναν τόσα επεισόδια. Εσείς τι απόφαση πήρατε; Καλώ την Ευρώπη και τα τοπικά ΜΜΕ που συμβαδίζουν: Να είστε έντιμοι, έντιμοι.
- Καλώ τα έντυπα και τηλεοπτικά ΜΜΕ. Να είστε έντιμοι, να είστε αξιοπρεπείς και αδωροδόκητοι. Γράψτε αυτές τις αλήθειες. Γελιέστε εάν περιμένετε από τον Ταγίπ Ερντογάν να μην είναι έντιμος. Αυτά (σ.σ. εννοεί τα ΜΜΕ) εθίσθηκαν από την ηγεμονία και τις εξουσίες που ποιμένονται μέχρι σήμερα. Ανέβαζαν και κατέβαζαν τις κυβερνήσεις που ήθελαν. Μερικοί δημοσιογραφικοί οργανισμοί είναι μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Όλοι εμφανίζονται όπως ο Χάρτης του Ηλιοτρόπιου. Το λόμπυ των κερδοσκόπων εμφανίσθηκε πολύ ωραία.
- Πριν από 10,5 έτη η αστυνομία είχε δικαίωμα να χρησιμοποιεί την ισχύ της χωρίς όρια. Εμείς αυτήν (την ισχύ) την οριοθετήσαμε. Δείξαμε μηδενική ανοχή στα βασανιστήρια.
- Αυτή την χώρα δεν θα την αφήσουμε στα χέρια των τρομοκρατών.
- Μερικοί διευθυντές σχολείων καλούν τους μαθητές να μην πάνε στα σχολεία. Εγώ δεν αποδέχομαι αυτού του είδους τα άτομα να είναι διευθυντές σχολείων.
- Σε κανένα κράτος του κόσμου δεν θα βρείτε πρωθυπουργό σαν εμένα.

Τέλος, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μετά τη λήξη των διαδηλώσεων, ο Ερντογάν θα κινηθεί εκδικητικά εναντίον όλων εκείνων που συντόνισαν τις διαμαρτυρίες και θα τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη. Για το λόγο αυτό η ΜΙΤ και η Γενική Διεύθυνση Ασφαλείας συλλέγουν αποδεικτικό υλικό προκειμένου να στοιχειοθετηθούν κατηγορίες.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα βαθύτερα αίτια που προκάλεσαν τις εν λόγω κοινωνικές αναταραχές στην Τουρκία και για τις επόμενες κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης παρουσιάζονται στην ακόλουθη συνέντευξη που έδωσε ο Χρήστος Μηνάγιας στο TV KOSMOS στις 26-6-2013:




Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Μέχρι του παρόντος, η κρίση στη Συρία καταγράφει μεγάλο αριθμό νεκρών, συνεχή αύξηση των προσφύγων προς γειτονικά κράτη και εκτοπισμένων εντός της χώρας, ενίσχυση των αποσχιστικών τάσεων με κίνδυνο κατάρρευσης του κράτους ως γεωγραφικής οντότητας. Το πιο επικίνδυνο, όμως, για την Συρία είναι η αύξηση της επιρροής περιφερειακών δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας, όπως του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, η συριακή κρίση άρχισε ως τοπική και μετετράπη ταχύτατα σε περιφερειακή και η έκβαση της οποίας πολύ πιθανόν να έχει συνέπειες στον επαναπροσδιορισμό του γεωστρατηγικού τοπίου στη Μέση Ανατολή. Εντός αυτής της στρατηγικής λογικής εγγράφεται και το γεγονός ότι Ουάσιγκτον και Μόσχα επικεντρώνουν ολοένα και περισσότερο το στρατηγικό τους ενδιαφέρον στη Συρία προσδοκώντας σε οφέλη.

Από την Άνοιξη του 2001, οπότε άρχισε η κρίση στη Συρία, οι ΗΠΑ δεν απέδειξαν ότι διαθέτουν στρατηγική για στρατιωτική νίκη. Οι επιλογές της αμερικανικής κυβέρνησης εκπέμπουν σύγχυση, τόσο σε συμμάχους όσο και σε αντιπάλους, αφού χαρακτηρίζονται από αντιφάσεις και παλινδρομήσεις.

Εφόσον μία διεθνής στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, όπως και στο Ιράν, δεν παρουσιάζεται σήμερα ως επιλογή, οι ΗΠΑ ήταν λογικό να αναζητούν διπλωματική διευθέτηση της κρίσης, παρά το ότι αυτή η επιλογή φαινόταν αρχικώς ως μη ρεαλιστική. Συνεπώς, η ρωσική παρουσία καθώς επίσης και οι αντιρρήσεις της Μόσχας για διεθνή επέμβαση λειτουργούν περισσότερο ως ευπρόσδεκτο άλλοθι για την κυβέρνηση Ομπάμα.
Όταν άρχισε η κρίση, οι ΗΠΑ έστελναν διεθνώς το μήνυμα ότι η κρίση ήταν παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος, δηλαδή ότι κερδίζει η μία πλευρά το χάνει κατ’ ανάγκην η άλλη. Πρακτικώς αυτό σήμαινε ότι η κρίση έπρεπε να τελειώσει με την ανατροπή του Άσαντ. Δύο χρόνια μετά, η πραγματικότητα διαψεύδει τους αμερικανούς και τυχόν συνέχιση προβολής αυτής της επιλογής ενισχύει περισσότερο την αναποτελεσματικότητα της αμερικανικής στρατηγικής.

Η αρχική επιλογή των ΗΠΑ στηρίχθηκε στην εξής στρατηγική εξίσωση: Με την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, η Συρία, όπως και ο Λίβανος, θα απαγκιστρωνόταν από την επιρροή του Ιράν, επιλογή την οποία ευνοούσε αρχικώς και το Ισραήλ. Απούσης όμως της προοπτικής διεθνούς στρατιωτικής επέμβασης, η επιλογή για την Ουάσινγκτον ήταν να μετατρέψει τη μετά-Άσαντ Συρία σε προτεκτοράτο της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ.

Τα δύο αυτά αραβικά κράτη είχαν κάθε λόγο να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας, γιατί τους ενώνει η προκλητική στρατιωτική υπεροχή και ο ηγεμονισμός του Ιράν. Ενόσω όμως περνούσε ο χρόνος άλλο τόσο οι αμερικανοί, όπως και το Ισραήλ, συνειδητοποιούσαν ότι η αντικατάσταση του καθεστώτος Άσαντ από ένα σουννιτικό συντηρητικό καθεστώς, προστατευόμενο από τους Ουαχαμπιστές της Σαουδικής Αραβίας και συνεργαζόμενο με τα διεθνή παρακλάδια της Αλ Κάιντα θα ήταν προοπτική χειρότερη από το υφιστάμενο μπααθικό κοσμικό καθεστώς. Συνεπώς, η επικράτηση της μίας ή της άλλης πλευράς δεν ήταν προς το μακροχρόνιο συμφέρον των ΗΠΑ και η αναζήτηση μίας πιο ισορροπημένης πολιτικής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη.

Προσφάτως, ο αμερικανός πρόεδρος εξήγγειλε ότι θα εξοπλίσει τους αντάρτες. Στην πραγματικότητα αυτό υπηρετεί την επιλογή της διπλωματικής λύσης, αν και πρόκειται για εξαγγελία τακτικής που δημιουργεί σύγχυση. Πιο συγκεκριμένα, ο Ομπάμα θέλει να ενισχύσει τις μετριοπαθείς δυνάμεις της αντιπολίτευσης υπό τον στρατηγό Σαλίμ Ιντρίς, o οποίος αποσκίρτησε το 2012 από το συριακό στρατό στους αντάρτες, έως ότου γίνουν αρκετά ισχυρές ώστε να διαπραγματευτούν τη συγκρότηση μιας μεταβατικής κυβέρνησης.

Σε πρώτο στάδιο, οι αμερικανοί επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις της Χιζμπολλάχ και των άλλων δυνάμεων που υποστηρίζονται από το Ιράν και οι οποίες βοηθούν τον Άσαντ και παραλλήλως να αποτρέψουν τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ από το να πάψουν να στηρίζουν τον Ιντρίς και να αρχίσουν να εξοπλίζουν πιο εξτρεμιστικές ισλαμικές ομάδες. Οι αμερικανοί ανησυχούν μην να βρεθούν ενώπιον του σεναρίου δημιουργία κενού ισχύος με την κατάληψη της Δαμασκού από τους αντάρτες, εντός των οποίων θα επικρατούν οι εξτρεμιστές ισλαμιστές. Έτσι, η ενίσχυση του Ιντρίς αποτελεί μονόδρομο.

Συμπερασματικώς, οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν την ταχίστη κατάρρευση του Άσαντ, προτού ο στρατηγός Ιντρίς αποκτήσει περισσότερη ισχύ και γίνει ο κυρίαρχος στο στρατόπεδο των ανταρτών. Ταυτοχρόνως δε, επιδιώκουν να μη διαλυθούν ούτε οι σημερινές ένοπλες δυνάμεις ούτε η αστυνομία και να μην καταρρεύσει η σημερινή δημοσία διοίκηση προκειμένου να αποτελέσουν τη βάση επί της οποίας θα στηριχθεί η αλλαγή του καθεστώτος χωρίς να καταρρεύσει και να βυθιστεί η χώρα στο χάος. Η πολιτική αυτή βεβαίως, διαθέτει το βασικό μειονέκτημα της στρατηγικής που εφήρμοσαν και στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν το 2003. Επιδιώκουν αλλαγή καθεστώτος στηρίζοντας δυνάμεις με περιορισμένη ισχύ και πενιχρή λαϊκή υποστήριξη οι οποίες δεν μπορούν να αντέξουν σε βάθος χρόνου. Κατά συνέπεια, για να υλοποιηθεί το σενάριο, παρά το μεγάλο ρίσκο που εμπεριέχει, είναι αναγκαίο για τις ΗΠΑ να εξασφαλίσουν τη συναίνεση και συνεργασία της Ρωσίας.

Πηγή
Mπορεί η Τουρκία του Ερντογάν να έχει αυξήσει την ιδία συμμετοχή της στα εξοπλιστικά της στο 40% (με στόχο το 2023 να φτάσει το 80%!!!), μέσω ενός παραγωγικού μοντέλου 70 και πλέον ανθηρών εγχώριων τουρκικών βιομηχανιών στρατιωτικού υλικού, στην μνημονιακή Ελλάδα όμως Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας έχουν άλλη άποψη: Μαζί με την άσχετη περί τα στρατιωτικά νέα αναπλ. υπουργό άμυνας Φώφη Γεννηματά, βάζουν τέλος στην ελληνική αμυντική βιομηχανία. Σε λίγους μήνες, ούτε σφαίρα δεν θα φτιάχνεται στην Ελλάδα. Είναι η νέα απαίτηση των έξωθεν ''αφεντικών''.
Ώστε τα πάντα να εισάγονται! Ένα απίστευτο έγκλημα κατά της εθνικής ασφάλειας διαπράττει σήμερα ο εντολοδόχος υπουργός οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας, αφήνοντας γυμνές τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Ο Στουρνάρας εμφανίζεται αδιαπραγμάτευτος και αρνείται να δώσει 30.000.000 ευρώ για να αγοραστούν πρώτες ύλες, προκειμένου τα ΕΑΣ (Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα) να βάλουν στη γραμμή παραγωγής τις παραγγελίες που έχουν από το εξωτερικό.

Μιλάμε για παραγγελίες αξίας 250.000.000 ευρώ, οι οποίες μέσα στο 2013 θα αποφέρουν στο κρατικό ταμείο μεγάλα κέρδη. Την ώρα μάλιστα που η Ελλάδα αποζητά επενδύσεις και ανάπτυξη, ο κατά τα άλλα υπουργός οικονομικών αφήνει στον αέρα παραγγελίες από τη Κίνα και αφρικανικές χώρες.

Στην εικόνα αυτή της πλήρους διάλυσης που μεθοδευμένα οδηγούνται τα ΕΑΣ, προστίθεται η διακοπή του φυσικού αερίου λόγω απλήρωτου λογαριασμού, ενώ οι εργαζόμενοι σε αυτά παρακαλούν καθημερινά τη ΔΕΗ να μην τους κατεβάσει το διακόπτη και μείνουν στο σκοτάδι οι μονάδες που έχουν σε ολόκληρη τη χώρα. Παράλληλα είναι έτοιμη να αποχωρήσει σε λίγα εικοσιτετράωρα και η ιδιωτική εταιρία φύλαξης των εγκαταστάσεων (και αποθηκών πυρομαχικών) από τον Υμηττό και το Λαύριο, καθώς είναι απλήρωτη και αυτή, με κίνδυνο να γίνει πλιάτσικο με ότι δραματικές συνέπειες μπορεί να υπάρξουν για ολόκληρη τη χώρα καθώς θα μπορέσουν να οπλιστούν οποιεσδήποτε ομάδες (αναρχικοί, λαθρομετανάστες) εάν απλά το θελήσουν.

Η αναπληρώτρια υπουργός Άμυνας Φώφη Γεννηματά δεν άσκησε βέτο στον Γ. Στουρνάρα. Αρκέστηκε απλά στο να μεταφέρει στον υπουργό οικονομικών ότι απόφαση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του υπουργού Εθνικής Άμυνας Δ. Αβραμόπουλου είναι να υπάρξει εξυγίανση της εταιρίας ενώ αυτή θα λειτουργεί. Μήπως τελικά ο Γιάννης Στουρνάρας μεθοδεύει την πλήρη απαξίωση των ΕΑΣ (γνωστή μέθοδος...) ώστε να πωληθούν στην κυριολεξία για ένα «κομμάτι ψωμί» σε ξένα συμφέροντα;

Θυμίζουμε πως μόνο η ακίνητη περιουσία που διαθέτουν τα ΕΑΣ είναι αξίας δισεκατομμυρίων, τα μηχανήματα με τα οποία η ελληνική πολιτεία τα έχει εξοπλίσει είναι πανάκριβα, οι πιστοποιήσεις που διαθέτει στην κατασκευή προηγμένων όπλων είναι υψηλοτάτης αξίας, ενώ οι παραγγελίες που αναμένονται αποτελούν μία τεράστια προίκα. Και δεν χρειάζεται να πούμε πως στο Πεντάγωνο οι αξιωματικικοί είναι ανάστατοι...

Ερώτημα ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α:
Προτίθεται κάποιος, έστω σε αυτή την εξαρτημένη κυβέρνηση των μνημονίων, να "μαζέψει'' τον Στουρνάρα; Πριν τα επόμενα Ίμια;

Πηγή ΕΛΚΕΔΑ
Σύμφωνα με ισραηλινό άρθρο αναφέρεται ότι παρά την απόφαση για αποστολή νέων πρεσβευτών μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ , η Τουρκία δεν έχει ακόμη αποστείλει πρεσβευτή στο Ισραήλ – και αυτό είναι μόνο η αρχή των προβλημάτων (Hat tip:Joshua I). Η Τουρκία δεν έχει πράξει τίποτα από αυτά που είχε υποσχεθεί ο Πρόεδρος Ομπάμα ότι θα «έπραττε» τον Μάρτιο, και συνεχίζει να εγείρει εμπόδια στη προσπάθεια συμφιλίωσης με το Ισραήλ, με αποτέλεσμα ένας Ισραηλινός αξιωματούχος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «ήρθε η ώρα για την Τουρκία να πληρώσει ένα τίμημα».

Μια δήλωση που εκδόθηκε από το γραφείο του Τούρκου Πρωθυπουργού υπογράμμισε ότι οι 2 χώρες συμφώνησαν στην εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων, συμπεριλαμβανομένης και της ανταλλαγής πρεσβευτών.

Ο Ερντογάν, σύμφωνα με την ανακοίνωση, δήλωσε ότι η Τουρκία θα τερματίσει όλες τις νομικές διαδικασίες που κινήθηκαν κατά των Ισραηλινών στρατιωτών που συμμετείχαν στην επιδρομή και θα αποτρέψει παρόμοιες νομικές ενέργειες στο μέλλον.
Ωστόσο, μετά την απολογία του Νετανιάχου, οι Τούρκοι φαίνεται «να μην βιάζονται καθόλου» να εκπληρώσουν αυτή την συμφωνία. Το Ισραήλ συμφώνησε να αποζημιώσει τα θύματα της επίθεσης του Μαβί Μαρμαρά με 5 εκατομμύρια δολάρια, ενώ η Άγκυρα ζητούσε 40 εκατομμύρια δολάρια. Κατά τη διάρκεια συνομιλιών που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών οι Τούρκοι έχουν εκφράσει την σύμφωνη γνώμη τους να δεχθούν 24.000.000 εκατ δολάρια από το Ισραήλ, ενώ η ισραηλινή πλευρά αύξησε την προσφορά της στα 14 εκατομμύρια δολάρια – μια τακτική που θυμίζει τούρκικό παζάρι.

Και αν αυτό δεν ήταν αρκετό για « τορπιλίσει» τις ήδη προβληματικές σχέσεις , οι Τούρκοι ανακοίνωσαν ότι δεν μπορούσαν να εγγυηθούν ότι οι Ισραηλινοί στρατιώτες και οι αξιωματικοί που συμμετείχαν στην επιδρομή, του Μαβί Μαρμαρά συμπεριλαμβανομένου και του πρώην ΑΓΕΕΔ του Ισραήλ Αντιστρατήγου Γκάμπι Ασκενάζι, δεν θα διωχθούν ποινικά , υποστηρίζοντας ότι στην Τουρκία η «εκτελεστική εξουσία δεν μπορεί να επηρεάσει την δικαστική .»

Σύμφωνα με τους Τούρκους, ο Ερντογάν δεν δύναται να δράσει για να σταματήσει τις νομικές διαδικασίες (ενατίον των Ισραηλινών ) , ενώ αντικυβερνητικές διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα, επειδή δεν θέλει ψηφοφόρους του να τον βλέπουν ως «φιλο-ισραηλινό».
Ο Ισραηλινός αξιωματούχος ανέφερε ότι «After they fed us smelly fish and ran us out of town, it’s time that the Turks pay a price for their nasty behavior,» .

Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών
Πηγή
Τα συριακά στρατεύματα περικύκλωσαν τα τελευταία προπύργια των ανταρτών στην πόλη Χομς (165 χιλιόμετρα βόρεια της Δαμασκού).
Οι ειδικές δυνάμεις του στρατού και ομάδες των Δυνάμεων Λαϊκής Άμυνας πραγματοποιούν σήμερα εκκαθάριση των παλιών γειτονιών της πόλης.
Οι αντάρτες σε ορισμένα σημεία προβάλλουν σφοδρή αντίσταση.
Τα ελικόπτερα και το πυροβολικό έπληξαν το Σάββατο τις θέσεις των παράνομων ένοπλων σχηματισμών στη Χαλαντίγια, στη Χαμιντίγια και στο Μπουστάν αλ Ντιβάν.
Οι περισσότεροι από τους κατοίκους εγκατέλειψαν αυτές τις περιοχές πριν την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.
Σε μία ακόμα διαδήλωση διαμαρτυρίας συγκεντρώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη χιλιάδες διαδηλωτές. Οι άνθρωποι βγήκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του δολοφονημένου Κούρδου νεαρού στη διάρκεια της διάλυσης μιας αυθόρμητης διαδήλωσης στα νότια της χώρας.

Περίπου 10000 διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς την πλατεία Ταξίμ, που ήταν το κέντρο των διαδηλώσεων στη διάρκεια αρκετών εβδομάδων, αλλά οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας δεν άφησαν το πλήθος να εισέλθει στην πλατεία.
Μετά από λίγη ώρα οι περισσότεροι διαδηλωτές εγκατέλειψαν το σημείο, ενώ τους υπόλοιπους η αστυνομία απομάκρυνε από την πλατεία. Δεν έγινε χρήση αντλιών νερού ή δακρυγόνων.
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Σε πρόσφατη παρέμβασή του σε συνέδριο στο Εδιμβούργο και σε συνέντευξη του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου υποστήριξε ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι του έδωσαν -τον Απρίλιο του 2010 στις Βρυξέλλες- δέκα λεπτά για να αποδεχθεί ή μή το πρώτο Μνημόνιο.

Επίσης υπογράμμισε στην συνέντευξή του στη Le Monde, αλλά και παλαιότερα σε διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ότι προσπάθησε να πείσει τους Ευρωπαίους συναδέλφους του για την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, δηλαδή πριν την ένταξη της χώρας μας στο Μνημόνιο, αλλά δεν τα κατάφερε.

Οι δύο αυτοί ισχυρισμοί του κ. Παπανδρέου που προβάλλει με καθυστέρηση τριών ετών είναι σαφώς ανακριβείς. Πρώτον ο πρώην πρωθυπουργός είχε επανειλημμένα υποστηρίξει στην ελληνική Βουλή και με δηλώσεις του στο διεθνή και ελληνικό Τύπο ότι είχε διαπραγματευθεί σκληρά τους όρους του πρώτου Μνημονίου. Αλλά πως είναι δυνατόν σήμερα να συμβιβάσει τη δήθεν διαπραγματευτική τότε επιτυχία του με την πρόσφατη παραδοχή του ότι είχε μόνο δέκα λεπτά για να υιοθετήσει ή να απορρίψει τους αυστηρούς όρους του πρώτου Μνημονίου.

Η αλήθεια είναι ότι οι διαπραγματεύσεις για το Μνημόνιο είχαν πολύμηνη διάρκεια. Ο κ. Παπανδρέου είχε όλο το χρόνο στη διάθεσή του για να διαπραγματευθεί καλύτερους όρους για την Ελλάδα. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο τότε γενικός διευθυντής του, Ντομινίκ Στρος Καν τον είχαν προειδοποιήσει έγκαιρα όπως προκύπτει όχι μονο από το βιβλίο του εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτη Ρουμελιώτη, αλλά και από την πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ για τα λάθη του πρώτου Μνημονίου. Του υπογράμμισαν ότι οι όροι του Μνημονίου ήταν μη ρεαλιστικοί και δυσβάστακτοι για την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα όπως αποκαλύπτει το ΔΝΤ στην έκθεση αυτή, ο φιλόδοξος στόχοςος της μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος 4-3-3 (δηλαδή μείωση του ελλείμματος κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΠΕ το 2010, 3 μονάδες το 2011 και 3 μονάδες το 2012), αντανακλούσε τη νομικίστικη προσέγγιση της συνθήκης του Μάαστριχτ όσον αφορά το υπερβολικό έλλειμμα (βλέπε σελίδα 49 της έκθεσης) και θα είχε σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία. Επίσης, όπως υποστηρίζει το ΔΝΤ, το επιτόκιο δανεισμού της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ήταν πολύ ψηλό δημιουργώντας αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα του χρέους.

Επομένως το ερώτημα που τίθεται στον κ. Γιώργο Παπανδρέου είναι το εξής: Εφόσον εγνώριζε τις απόψεις αυτές του ΔΝΤ γιατί δεν αντιστάθηκε και δεν κατήγγειλε τους Ευρωπαίους εταίρους του ότι με τις αποφάσεις τους οδηγούσαν την Ελλάδα σ’ ένα επικίνδυνο και ολισθηρό δρόμο, όπως δυστυχώς αποδείχθηκε στη συνέχεια; Γιατί δεν στηρίχθηκε στις απόψεις αυτές του ΔΝΤ για να υπερασπιστεί σθεναρά τις ελληνικές θέσεις;

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Παπανδρέου δεν διαπραγματευθηκε τίποτα. Ο ισχυρισμός του ότι οι εταίροι του έδωσαν μόνο 10 λεπτά για να αποφάσίσει, υποκρύπτει -αλλά στην ουσία αποκαλύπτει- το πολύμηνο διαπραγματευτικό του έλλειμμα. Αλλά ο ψευδής αυτός ισχυρισμός του αποκαλύπτεται και από ένα άλλο γεγονός που επεσήμαναν στο τελευταίο τους τεύχος τα Επίκαιρα. Δηλαδή ότι τον Απρίλιο του 2010 δεν πραγματοποιήθηκε καμία σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες για να μπορεί να ισχυρίζεται ο κ. Παπανδρέου ότι δεν του δόθηκε αρκετός χρόνος για να υπερασπιστεί τη χώρα του. Η αλήθεια είναι ότι οι τελικές διαπραγματεύσεις για το ελληνικό Μνημόνιο πραγματοποιήθηκαν στις 28 Απριλίου του 2010 στην Αθήνα, ενώ η τελική συμφωνία επιτεύχθηκε στις 2 Μαίου. Την ίδια ημέρα συνεδρίασαν οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης και αφού διαπίστωσαν ότι η Ελλάδα είχε χάσει πλέον την πρόσβαση στις αγορές αποφάσισαν να την στηρίξουν χρηματοδοτικά.

Αλλά και ο δεύτερος ισχυρισμός του κ. Γιώργου Παπανδρέου ότι δεν μπόρεσε να πείσει τους εταίρους του για την άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι αναληθής. Οπως αποκαλύπτει στην πρόσφατη έκθεση του το ΔΝΤ, η ίδια Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι της ήταν αντίθετοι με την αναδιάρθρωση του χρέους λόγω του εσωτερικού πολιτικού κόστους και του κινδύνου επιμόλυνσης της Ευρωζώνης (βλέπε σελίδα 49 της έκθεσης). Αλλά ανεξάρτητα από αυτό, ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να διευκρινίσει γιατί αφού είχε προσπαθήσει να πείσει τους εταίρους του για την ανάγκη άμεσης αναδιάρθρωσης του χρέους δήλωσε στις 28 Ιανουαρίου του 2011 σε κορυφαίους δημοσιογράφους απ’ όλο τον κόσμο ότι αν ήταν η Ελλάδα να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους ή κούρεμα θα το είχε κάνει από την αρχή της κρίσης (Real News Online).

Είναι αυταπόδεικτα τα μεγάλα ψέματα του κ. Γιώργου Παπανδρέου. Αλλά και ο υπουργός των Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, στις 25 Απριλίου του 2010 στην Ουάσιγκτον δήλωνε αναληθώς, όπως προκύπτει από το τελευταίο έγραφο του ΔΝΤ (βλέπε σελίδα 27) ότι ούτε η Ελλάδα αλλά ούτε και η Ευρώπη έθεσαν προς συζήτηση το θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους. Είναι φανερό ότι ο κ. Παπανδρέου αφού απέφυγε την παραπομπή του σε δίκη για τις ολιγωρίες του κυρίως, λόγω του εύθραυστου κυβερνητικού συνσπισμού επιχειρεί σήμερα εκ του ασφαλούς να περασπιστεί την υστεροφημία του με καταφανείς αναλήθειες. Δυστυχώς όμως η ιστορία θα είναι αμείλικτη γι’ αυτόν και τους κηπουρούς του…

Πηγή "Επίκαιρα"
Οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών ληστεύουν τους ομολογιούχους, τους καταθέτες, όλους τους πολίτες αυξάνοντας διαρκώς τους φόρους που επιβάλλουν!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Δύο υπουργοί σφράγισαν ακαριαία στη συνείδηση του ελληνικού λαού το ποιον της «νέας» κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου. Ο πρώτος είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ανέλαβε υπουργός... Απολύσεων στον δημόσιο τομέα. Ο δεύτερος είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος ανέλαβε υπουργός... Διάλυσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Συνεπικουρούμενοι από τον ακάματο Γιάννη Βρούτση, τον υπουργό... Κατεδάφισης κάθε εργασιακού δικαιώματος, ο οποίος παρέμεινε αμετακίνητος στη θέση του, έχουν μεγάλες πιθανότητες να ολοκληρώσουν με επιτυχία την αποστολή που τους ανατέθηκε και η οποία συνίσταται στην εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Μείωση συντάξεων σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα είναι ο πρώτος στόχος και της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Αυτήν τη φορά Σαμαράς και Βενιζέλος έβαλαν στο στόχαστρο τις συγκριτικά καλύτερες συντάξεις των μηχανικών, των δικηγόρων, των εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, των δημοσιογράφων και άλλων. Θέλουν να κάνουν δραστικές μειώσεις σε τρεις μήνες στις συντάξεις αυτές, ως τις 30 Σεπτεμβρίου!

Κάτω 20%-40% οι μισθοί για τουλάχιστον 400.000 έως και 600.000 εργαζομένους - και μάλιστα με εγκύκλιο του υπουργείου Εργασίας που διευκρινίζει τι γίνεται μετά τη λήξη της μετενέργειας και την υπογραφή ατομικών συμβάσεων: μισθός 586 ευρώ μεικτά (ένα πεντακοσάρικο καθαρά) για δουλειά... έξι (!) ημερών την εβδομάδα. Αυτά τα λεφτά για τους μεγαλύτερους, γιατί κάτω των 25 ετών ο μισθός είναι 511 ευρώ μεικτά. Οπως υπολογίζει το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, από το 2010 μέχρι σήμερα οι μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα είχαν μείωση των εισοδημάτων τους κατά μέσο όρο 40% ως 45%. Αν μάλιστα προστεθεί και η αυξημένη φορολογία, η μείωση του εισοδήματος των μισθωτών στα τρία χρόνια της μνημονιακής πανούκλας είναι 55%! Πρωτοφανής συμφορά σε καιρό ειρήνης.

Υπό κατάρρευση και το δημόσιο σύστημα υγείας. Καταστροφική αποδεικνύεται η ίδρυση του ΕΟΠΥΥ. Το σύνολο των χρεών του υπερέβη τα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ, από τα οποία τα 600 εκατομμύρια αφορούν την τρέχουσα χρήση του 2013. Τελευταία ο ΕΟΠΥΥ μπαίνει μέσα 300 εκατομμύρια τον μήνα - με άλλα λόγια δηλαδή ο ΕΟΠΥΥ δημιουργεί νέα χρέη... 10 εκατομμυρίων ευρώ κάθε μέρα! Στο μεταξύ οι απολύσεις λόγω της κρίσης μειώνουν συνεχώς τα έσοδα του οργανισμού! Στην αρχή υπολόγιζαν τα έσοδα του ΕΟΠΥΥ γύρω στα 4,3 δισ. ευρώ. Αναθεώρησαν τον στόχο στα 4 δισεκατομμύρια και ετοιμάζονται να τον μειώσουν και πάλι στα 3,6 δισ. ευρώ.

Θα φάνε τις καταθέσεις του κοσμάκη, ετοιμάζονται! Σε ολόκληρη την Ευρώπη, όχι μόνο στην Ελλάδα ή την Κύπρο. Αυτό ουσιαστικά αποφάσισαν την Πέμπτη οι υπουργοί Οικονομικών της ΕΕ. Οταν μια τράπεζα χρεοκοπεί, θα τρώνε τα λεφτά των μετόχων αλλά και των καταθετών! Οχι μόνο όσων έχουν πάνω από 100.000 ευρώ, αλλά και κάτω από το... «εγγυημένο» όριο σε «έκτακτες περιπτώσεις». Εκτακτα

«Ευρω-λησταρχία» είναι το νέο πολίτευμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης! Οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών ληστεύουν τους ομολογιούχους. Ληστεύουν τους καταθέτες. Ληστεύουν όλους τους πολίτες αυξάνοντας διαρκώς τους φόρους που επιβάλλουν! Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;

Οι κοινωνίες βράζουν σε όλη την Ευρώπη. Το σύστημα έχει χάσει την ικανότητα ενσωμάτωσης των πολιτών μέσω της βελτίωσης της ζωής τους. Μια σπίθα αρκεί για να τα τινάξει όλα στον αέρα. Είμαστε βέβαιοι ότι θα γίνουμε μάρτυρες μεγάλων γεγονότων πολύ σύντομα. Συγκλονιστικές αλλαγές άγνωστης πορείας κυοφορούνται.
  • Απαθής ο τούρκος ΥΠΕΞ Αχμέτ Νταβούτογλου στο θέμα της λαθρομετανάστευσης που του έθεσε στην Κωνσταντινούπολη ο βουλευτής επικρατείας και τομεάρχης εξωτερικών των Ανεξάρτητων Ελλήνων
  • Τέρενς Κουίκ: «Ο τούρκος ΥΠΕΞ δεν θέλησε καν να συζητήσει το θέμα που του έθεσα. Σε κάθε σύνοδο του ΟΑΣΕ θα βάζω το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Ούτε η Άγκυρα μπορεί να σιωπά, ούτε να αδιαφορεί η ευρωπαϊκή και η διεθνής κοινότητα»
Λύση του προβλήματος των λαθρομεταναστών από την πλευρά της Τουρκίας, δεν θα πρέπει να περιμένει η Ελλάδα.

Η Άγκυρα θα «σφυρίζει αδιάφορα» σε κάθε διπλωματική προσπάθεια των Αθηνών, αφού το ίδιο πεισματικά αδιάφορα αντιμετωπίζει και τις συνεχείς παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή είναι η εκτίμηση του Βουλευτή Επικρατείας και Τομεάρχη Εξωτερικών των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, μετά τη σημαδιακή συνομιλία που είχε με τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, στα περιθώρια της ετήσιας Συνόδου των κοινοβουλευτικών ομάδων του ΟΑΣΕ, που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Τέρενς Κουίκ ήταν ο μόνος από τους Έλληνες Βουλευτές που είχε αυτή την ολιγόλεπτη συνάντηση με τον Τούρκο ΥΠΕΞ, μετά την οποία έκανε την εξής δήλωση:

«Όταν συστήθηκα στον Αχμέτ Νταβούτογλου και του είπα ότι είμαι Βουλευτής από την Ελλάδα, έδειξε ιδιαίτερα φιλικός.

Χωρίς πολλές περιστροφές, γιατί ο χρόνος μου ήταν ελάχιστος, του έθεσα το θέμα της λαθρομετανάστευσης, που είναι και ένα από τα θέματα του Συνεδρίου λόγω των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ξενοφοβίας που συζητάμε.

Του είπα το προφανές. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να σηκώσει άλλο στην πλάτη της αυτό το πρόβλημα και ότι η Τουρκία είναι εκείνη που πρέπει να δώσει τις λύσεις.

Σε απάντηση ο Αχμέτ Νταβούτογλου μου είπε ότι προχθές είχε μιλήσει τηλεφωνικά με δύο Υπουργούς της ελληνικής κυβέρνησης. Πρώτα με το Δημήτρη Αβραμόπουλο και μετά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Δεν θέλησε να μου μιλήσει για το περιεχόμενο των τηλεφωνημάτων, αλλά οι πληροφορίες μου από την Αθήνα είναι ότι επρόκειτο για ευχαριστήριο Νταβούτογλου για τη συνεργασία του με το Δημήτρη Αβραμόπουλο και συγχαρητήριο Νταβούτογλου για την ανάληψη του ΥΠΕΞ από τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Αντιλαμβανόμενος ότι η απάντηση του Τούρκου ΥΠΕΞ στο θέμα της λαθρομετανάστευσης που του έθεσα ήταν ένα ευγενικό «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» του το έθεσα για δεύτερη φορά με ιδιαίτερη έμφαση.

Εκείνος, με αυτό το μόνιμο χαμόγελο που έχει, προτίμησε να με …συστήσει στον επικεφαλής της Τουρκικής Αντιπροσωπείας στον ΟΑΣΕ, για να κάνει νόημα στο συνοδό του αστυνομικό, ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσει από την αίθουσα του συνεδρίου.

Οφείλω, πάντως, να τονίσω ότι τόσο ο Αχμέτ Νταβούτογλου όσο και ο Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Κεμίλ Τσιτσέκ, στις ομιλίες τους στην έναρξη του Συνεδρίου ήταν εξαιρετικά προσεκτικοί στις διατυπώσεις τους και δεν έθεσαν το οποιοδήποτε ζήτημα που να έχει σχέση με τα γνωστά που απασχολούν την Ελλάδα με την Τουρκία.

Έχουμε ακόμα τρεις μέρες Συνεδρίου μπροστά μας, όπου θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε διάφορα ψηφίσματα, ανάμεσα στα οποία είναι και αυτό που αφορά την κατάσταση στη Συρία και τη διαχείριση των προσφύγων της πόσο μάλλον των χριστιανών.

Η Ελληνική Αντιπροσωπεία είναι πολύ καλά προετοιμασμένη.

Τέλος, οφείλω να τονίσω, ότι ως μέλος της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΟΑΣΕ, το θέμα της λαθρομετανάστευσης το έθεσα και στα Τίρανα πέρυσι, στη Φθινοπωρινή Σύνοδο του ΟΑΣΕ και στη χειμερινή, τον περασμένο Φεβρουάριο στη Βιέννη και θα το θέσω τώρα και στην Ολομέλεια.

Ούτε η Τουρκία μπορεί να κρύβεται, η οποία μας «σπρώχνει» όλους αυτούς τους μουσουλμάνους εποίκους, αλλά ούτε η ευρωπαϊκή ή η παγκόσμια κοινότητα μπορεί να σιωπά στην αναγκαιότητα χαλάρωσης της συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ».
Γράφει ο Γεώργιος Ε. Σέκερης

Μετά υπερδεκαετή αδιατάρακτη σχεδόν κυριαρχία στην τουρκική πολιτική σκηνή, ο πρωθυπουργός Ερντογάν αντιμετωπίζει σοβαρή εσωτερική αμφισβήτηση. Η αντίληψη εν τούτοις ότι πρόκειται για «τέλος βασιλείας» ή και για «καθεστωτική ανατροπή» είναι τουλάχιστον πρόωρη και πιθανότατα ανακριβής. Ασφαλώς, οι λαϊκές εκδηλώσεις εκφράζουν τη δυσφορία σημαντικού τμήματος της τουρκικής κοινής γνώμης για ορισμένες από τις επιλογές, αλλά και για την «ηγεμονική» συμπεριφορά, του κ. Ερντογάν. Όλα όμως δείχνουν ότι ο τελευταίος αυτός εξακολουθεί να υποστηρίζεται από μια πλειοψηφική μερίδα του τουρκικού λαού – και ότι, εκτός απροόπτου, το κόμμα του θα επικρατήσει εκ νέου κατά τις δημοτικές εκλογές του επόμενου Μαρτίου. [i]Ωστόσο, εάν περιορισθεί στο να αντιτάξει στους αμφισβητίες την αλαζονεία της εξουσίας, το πιθανότερο είναι ότι το ήδη διαγραφόμενο ρήγμα στο τουρκικό πολιτικό σώμα – σε γνωστό αμερικανικό περιοδικό διαπιστώνεται η ύπαρξη «δύο Τουρκιών» –  [ii] θα διευρυνθεί, με αρνητικές επιπτώσεις, τόσο στην προώθηση του κυβερνητικού του έργου, όσο και στην ευόδωση των διαφαινόμενων προεδρικών του φιλοδοξιών.

Προ πενταετίας, με αφορμή την εκλογή του κ. Γκιουλ στην προεδρία της δημοκρατίας, ο Τούρκος πρωθυπουργός ενεπλάκη σε ένα κρίσιμο μπρα-ντε-φερ με το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο – και, απροσδόκητα για πολλούς, μεταξύ των οποίων και ο συντάκτης του παρόντος, εξήλθε νικητής κατά κράτος. Με την αποφασιστική εκείνη δοκιμασία να καταδεικνύει ότι ο κ. Ερντογάν και το υπ’ αυτόν Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εξέφραζαν μια, εν πολλοίς σιωπηρά έως τότε, λαϊκή πλειοψηφία, συγκροτούμενη ως επί το πολύ από θιασώτες μιας μετριοπαθούς εκδοχής του πολιτικού Ισλάμ - μεταξύ των οποίων συγκατελέγετο και ο κορμός του επιχειρηματικού κόσμου που συνέβαλε στην εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη της γείτονος κατά τα τελευταία έτη. Χάρις στην οποία ανάπτυξη η τουρκική οικονομία, σε περίοδο μάλιστα βαθιάς οικονομικής κρίσης στην κοινοτική Ευρώπη και όχι μόνο, ανεδείχθη στη δεκάτη εβδόμη κατά το μέγεθος θέση παγκοσμίως, με ένα ΑΕΠ $786 δισεκατομμυρίων, και δημόσιο χρέος και ανεργία μόλις 37% και 9.4 αντιστοίχως. [iii]
Ωστόσο, η βαθμιαία διάβρωση του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, παρά τις περί του αντιθέτου κυβερνητικές διαβεβαιώσεις · η αυταρχική αντιμετώπιση, όχι μόνο των εχθρικώς τοποθετημένων έναντι του πολιτικού Ισλάμ στρατιωτικών (βλ. δίκη Βαριοπούλας/Ergenekon), αλλά και πολλών επικριτικών της εξουσίας δημοσιογράφων · η αγνόηση των ιστορικο-θρησκευτικών ευαισθησιών των αποτελούντων το ένα δέκατο του τουρκικού πληθυσμού Αλεβιτών · και οι συχνά αντιφατικοί χειρισμοί του Κουρδικού, προκάλεσαν την αύξουσα δυσφορία πλειόνων κοινωνικών ομάδων. Όπως προκύπτει και από τη συμμετοχή στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στοιχείων τόσο ετερόκλιτων, όσο οι προοδευτικοί ευρωπαϊστές, οι δεξιόστροφοι συντηρητικοί, οι ακραίοι εθνικιστές, οι μειονοτικοί Αλεβίτες και Κούρδοι, και οι πολιτικά περιθωριακοί μαρξιστές και αναρχικοί. Ένα δε από τα επακόλουθα της βίαιης, αρχικά τουλάχιστον, κυβερνητικής αντίδρασης στις εκδηλώσεις αυτές είναι η ενίσχυση του επικοινωνιακού οπλοστασίου του κατά τα άλλα αποδυναμωμένου – ελλείψει ηγεσίας ικανής να αντιπαραταχθεί αποτελεσματικά στον χαρισματικό Ερντογάν – κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος·
στο οποίο, κατά μία παράδοξη εναλλαγή θέσεων, προσφέρεται τώρα η ευκαιρία να καταγγείλει για αντιδημοκρατική νοοτροπία και συμπεριφορά τους πάλαι ποτέ θύματα της κεμαλικής κρατικής βίας και νυν κυβερνώντες ισλαμιστές.

Πέραν όμως των εσωτερικών αυτών πολιτικών αντιπαραθέσεων και κυρίως της διελκυστίνδας μεταξύ κοσμικών και ισλαμιστών, οι πολιτικές τύχες του Τούρκου πρωθυπουργού, αλλά και η σταθερότητα του παρόντος τουρκικού καθεστώτος, είναι στενά συνυφασμένα και με το Κουρδικό και την τουρκική εξωτερική πολιτική. Και ως προς μεν το πρώτο, ο κ. Ερντογάν, αφού επιχείρησε, με μερική μόνο επιτυχία, να πατάξει την κουρδική ανταρσία διά των όπλων, προήλθε σε ειρηνευτική συμφωνία με το ΡΚΚ, μέσω της οποίας εκτιμάται ότι, εκτός από την εξυπηρέτηση των εκλογικών του σκοπιμοτήτων, επιδιώκει : να ικανοποιήσει τον Στρατό, στο μέτρο κυρίως που προβλέπεται η αποχώρηση των Κούρδων ανταρτών από το τουρκικό έδαφος·  να διευκολύνει την οικονομική και ιδιαίτατα την ενεργειακή συνεργασία με το Ιρακινό Κουρδιστάν – με το οποίο, κατά έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες, η Άγκυρα, αγνοώντας τις ενστάσεις της Βαγδάτης και της Ουάσιγκτον, έχει συνάψει κρυφή σχετική συμφωνία· [iv] και να δυσχεράνει την προσπάθεια του προέδρου Ασάντ να χρησιμοποιήσει τους Κούρδους της Συρίας ως μοχλό πίεσης στην αναμέτρησή του με τον - πρώην «φίλο» και τώρα ορκισμένο εχθρό του - Τούρκο ομόλογό του. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσον η κουρδική του αυτή πολιτική θα αποδώσει στον κ. Ερντογάν τα προσδοκώμενα.
Σε ό,τι, εξ άλλου, αφορά στις σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση, η σκληρή γραμμή, που, σε μια προσπάθεια αναβάθμισης του τουρκικού ρόλου στον μουσουλμανικό χώρο, ο Τούρκος ηγέτης εγκαινίασε τον Δεκέμβριο 2008 έναντι του Ισραήλ, έχει προκαλέσει, όπως έπρεπε να αναμένεται, την έντονη δυσαρέσκεια ισχυρών δυτικών - αμερικανικών ιδίως - κύκλων.  Και ως εκ τούτου δεν αποκλείεται να αληθεύει σε κάποιο βαθμό ο ισχυρισμός του κ. Ερντογάν, ότι στις εναντίον του λαϊκές εκδηλώσεις αναμίχθηκε και ξένος – ανάγνωθι δυτικός - δάκτυλος. Όμως, η Αραβική Άνοιξη και ιδίως η συριακή της συνιστώσα έχουν καταστήσει εκ νέου προφανή την κρίσιμη σημασία του τουρκικού παράγοντα για την προώθηση της όποιας δυτικής πολιτικής στον μεσανατολικό χώρο · και συνεπώς το πιθανότερο είναι, οι μεγάλες δυτικές πρωτεύουσες, παρά τις όποιες επιφυλάξεις τους για συγκεκριμένες επιλογές της Άγκυρας, να απεύχονται την αποσταθεροποίηση του Τούρκου στρατηγικού τους συμμάχου.
Ο βίαιος, ωστόσο, τρόπος με τον οποίο οι τουρκικές αρχές αντιμετώπισαν τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις είχε δυσμενέστατο για την εικόνα της τουρκικής ηγεσίας αντίκτυπο στη δυτική, και όλως ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή, κοινή γνώμη. Το διατυμπανιζόμενο από πολλούς ως «τουρκικό μοντέλο» για τον μουσουλμανικό κόσμο - ο αρμονικός δηλαδή συγκερασμός του πολιτικού Ισλάμ με τη λειτουργία γνήσιων δημοκρατικών θεσμών κατά το πρότυπο, υποτίθεται, της ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας - υπέστη δεινό επικοινωνιακό πλήγμα. Ενώ η αβεβαιότητα περί την κοινοτική ένταξη της γείτονος επετάθη έτι περαιτέρω · με όσους κοινοτικούς εταίρους την απεύχονται την ένταξη αυτή να αντλούν από τα διαδραματιζόμενα στη γείτονα πρόσθετα επιχειρήματα για να την αποκλείσουν.

Μια τελευταία επισήμανση σχετική με τα ελληνικά συμφέροντα: Οι τρέχουσες εσωτερικές τουρκικές διεργασίες, στο μέτρο που επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά την τουρκική ισχύ και τη διεθνή επιρροή του τουρκικού παράγοντα και ειδικότερα τις σχέσεις της Άγκυρας με τη Δύση, παρουσιάζουν για τη χώρα μας προφανές, πλην έμμεσο, ενδιαφέρον. Ευθεία επίδρασή τους στα υπό ευρεία έννοια Ελληνοτουρκικά δεν φαίνεται πιθανή. Ας μη μας διαφεύγει άλλωστε, ότι και μετά την οιονεί επαναστατική μετάβαση από το κεμαλικό καθεστώς στη ισλαμική διακυβέρνηση οι θέσεις της Άγκυρας για το Αιγαίο και το Κυπριακό παρέμειναν ουσιαστικά αμετάβλητες.


[i] Το παρόν κείμενο αποτελεί προδημοσίευση από το προσεχές τεύχος του περιοδικού «Ιππικό-Τεθωρακισμένα», τριμηνιαίας έκδοσης του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών Ιππικού-Τεθωρακισμένων.
[ii] Steven A. Cook, The Strong Man at his Weakest, Foreign Policy, 20-6-2013
[iii] Ilan Berman, Turkey’s Kurdish Arithmetic, Forbes, 29-5-2013
[iv] Daniel Dombey, Turkey agrees energy deal with Kurdish north Iraq, Financial Times, 13-5-2013

Πηγή "Διπλωματικό Περισκόπιο"
Του Σεμπαεδήν Καραχότζα 
 
Το «Προξενείο-Στοπ» αναδημοσιεύει σήμερα από το τρέχον τεύχος του «Αντιφωνητή» (17-6-2013) ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του γνωστού Πομάκου αγωνιστή και καλού μας φίλου, με το οποίο τεκμηριώνονται ακόμη περισσότερο όλα όσα έχουμε και εμείς κατά καιρούς γράψει για τη φθίνουσα πορεία της αναχρονιστικής μειονοτικής εκπαίδευσης σήμερα στη Θράκη, καθώς ουσιαστικά ούτε οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι τη στηρίζουν πια…

Η μειονοτική εκπαίδευση στη Θράκη είναι ένα θέμα ανεξάντλητο, για το οποίο τα τελευταία χρόνια έχουν ακουστεί πολλές γνώμες, έχουν γίνει αρκετές παρεμβάσεις αλλά η ουσία παραμένει η ίδια: εξακολουθεί να καταδικάζει τα παιδιά των μουσουλμάνων στην αμάθεια και στην αγραμματοσύνη. Το μόνο ευχάριστο κατά την τελευταία δεκαετία είναι πως αυτό έχουν αρχίσει να το καταλαβαίνουν όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι οι οποίοι και απορρίπτουν το μειονοτικό δημοτικό σχολείο και στέλνουν πλέον τα παιδιά τους σε ελληνόφωνο. Αυτό τεκμηριώνει απόλυτα κι ο αριθμός των μουσουλμανοπαίδων που φοιτούν σε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία της Ξάνθης. Σήμερα οι μουσουλμάνοι μαθητές που φοιτούν σε ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία της πόλης είναι μερικές εκατοντάδες και χρόνο με το χρόνο ο αριθμός αυτός μεγαλώνει. Μάλιστα η αύξηση αυτή είναι τόσο μεγάλη ώστε να χρειαστεί οδηγία από τη διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης ώστε οι μουσουλμάνοι μαθητές να μοιράζονται και στα 22 δημοτικά σχολεία της πόλης, για να μην παρατηρηθεί το φαινόμενο μετατροπής ελληνόφωνων σχολείων σε μειονοτικά εξαιτίας της παρουσίας πολλών μουσουλμάνων, κάτι δηλαδή που σχεδόν έχει γίνει στο 1ο δημοτικό σχολείο Ξάνθης.

Ποια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κανείς;
Πρώτον ότι το πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων (Δραγώνα – Φραγκουδάκη) έχει αποτύχει εντελώς, διαφορετικά κανένας μουσουλμάνος δεν θα είχε λόγο να επιλέξει το ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο για το παιδί του. Κι όμως μιλάμε για ένα πρόγραμμα που στοίχισε πολλά εκατομμύρια και στην ουσία δεν πρόσφερε τίποτα στα παιδιά των μουσουλμάνων. Το περίεργο είναι πως κάποιοι εξακολουθούν να λένε πως το εν λόγω πρόγραμμα έχει συμβάλει τα μέγιστα για την καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη μόρφωση των μουσουλμανοπαίδων.
Και δεύτερον, δικαιωθήκαμε απόλυτα όλων όσοι από χρόνια ζητήσαμε με τον πλέον επίσημο τρόπο την ίδρυση ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων (αν όχι σε όλα τουλάχιστον) σε κάποια πομακοχώρια. Αν υπήρχαν αυτά τα σχολεία οι μουσουλμάνοι γονείς της ορεινής Ξάνθης θα είχαν πραγματικά το δικαίωμα της επιλογής αναφορικά με το σχολείο των παιδιών τους και κυρίως εκείνοι που τελικά επιλέγουν το ελληνόφωνο, δεν θα χρειαζόταν να μετακομίσουν στην πόλη ή να πηγαινοφέρνουν καθημερινά το παιδί τους σε δημοτικό σχολείο της πόλης.
Αν στα πομακοχώρια υπήρχαν δημόσια σχολεία είναι παραπάνω από σίγουρο πως θα ήταν πολύ περισσότεροι οι μουσουλμάνοι που θα έστελναν εκεί τα παιδιά τους, ακόμη κι αν αυτό δεν γινόταν από την πρώτη χρονιά. Θυμίζω τι έγινε με τα πρώτα γυμνάσια στα πομακοχώρια: ενώ αρχικά ήταν σχεδόν άδεια, διότι κανένας μουσουλμάνος δεν έστελνε στο γυμνάσιο το παιδί του (και κυρίως αν ήταν κορίτσι) τώρα τα γυμνάσια αυτά δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών και χρειάζονται κι άλλα! Κάτι ανάλογο θα γινόταν και τώρα αν το ταλαίπωρο αυτό κράτος αποφάσιζε να ιδρύσει ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στα πομακοχώρια.

Η αλήθεια είναι πως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης μαζί με τον Άγγελο Συρίγο επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή είχαν κάνει μια πολύ σημαντική προσπάθεια για την ίδρυση τεσσάρων ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων σε ισάριθμα πομακοχώρια της ορεινής Ξάνθης αλλά η προσπάθεια αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ κυρίως επειδή δεν ήθελαν την ολοκλήρωση της οι τοπικές πολιτικές αρχές – όπως για παράδειγμα η τότε νομαρχία και όχι μόνο. Γιατί οι ντόπιοι πολιτικοί δεν ήθελαν και δεν θέλουν την ίδρυση ελληνόφωνων δημοτικών σχολείων στα πομακοχώρια; Μα φυσικά γιατί η πολιτική τους καριέρα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.

Παρόλα αυτά, και παρά την προσπάθεια που καταβάλουν ορισμένοι ώστε οι μουσουλμάνοι της περιοχής μας να μείνουν αμόρφωτοι, οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι δίνουν τη δική τους απάντηση στρεφόμενοι προς το ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο. Σ’ αυτό θέλω να πιστεύω πως συνέβαλα κι εγώ αφού ύστερα από δική μου (δημοσιογραφική) παρέμβαση, η διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ξάνθης κάνει δεκτές τις εγγραφές μουσουλμανοπαίδων χωρίς να είναι απαραίτητο να προσκομίσουν διεύθυνση κατοικίας ή φιλοξενίας μέσα στην πόλη. Να θυμίσω πως πριν την παρέμβασή μου αυτή, για να γίνει δεκτό ένα μουσουλμανόπαιδο σε δημόσιο σχολείο της Ξάνθης έπρεπε να παρουσιάσει μια διεύθυνση μέσα στην πόλη στην οποία είτε κατοικεί είτε φιλοξενείται, ενώ τώρα η προσκόμιση τέτοιου στοιχείου δεν είναι απαραίτητη και πλέον μπορεί κάθε μουσουλμανόπαιδο, ακόμα κι αν ζει σε κάποιο από τα πομακοχώρια, να φοιτήσει σε ένα από τα ελληνόφωνα σχολεία της πόλης.

Στην παρέμβαση μου αυτή φυσικά δεν αναφέρθηκα για να περιαυτολογήσω, αλλά για να γίνει ευρύτερα γνωστό στους μουσουλμάνους το ότι πλέον μπορούν να στείλουν το παιδί τους σε ελληνόφωνο δημοτικό σχολείο της Ξάνθης χωρίς να είναι απαραίτητο να ζουν μέσα στην πόλη. Όσο για τη μεταφορά του παιδιού τους από και προς το σχολείο, αυτή μπορεί να γίνεται μέσω των μαθητικών δρομολογίων χωρίς την παραμικρή επιβάρυνση των γονέων. Είναι μια από τις λίγες δυστυχώς σωστές κινήσεις της ελληνικής πολιτείας η οποία από τη στιγμή που δεν παρέχει ελληνόφωνα δημοτικά σχολεία στους μουσουλμάνους στον τόπο διαμονής τους, φροντίζει τουλάχιστον να μεταφέρει τα μουσουλμανόπαιδα με κρατικά έξοδα εκεί όπου υπάρχουν τέτοια σχολεία. Από το τίποτα κάτι είναι κι αυτό…

Πηγή Προξενείο Στοπ
Νέες κατηγορίες βγαίνουν στο φως για την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών NSA. 

Το γερμανικό περιοδικό Spiegel υποστηρίζει, επικαλούμενο γνώση απόρρητων εγγράφων που έχει στην κατοχή του ο διαβόητος Έντουαρντ Σνόουντεν, πως οι πράκτορες της υπηρεσίας παρακολουθούσαν συστηματικά τις επικοινωνίες της διπλωματικής αποστολής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ουάσινγκτον.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όχι μόνο είχαν τοποθετεί κοριοί στο κτίριο της αντιπροσωπείας, αλλά η NSA είχε παρεισφρήσει και στο εσωτερικό δίκτυο υπολογιστών.

Αυτό δεν έδινε πρόσβαση μόνο στις τηλεφωνικές επικοινωνίες των υπαλλήλων της αντιπροσωπείας, αλλά και στις ηλεκτρονικές τους επικοινωνίες και σε αρχεία των υπολογιστών τους, σύμφωνα με τις αναφορές.

Με ανάλογο τρόπο, υποστηρίζει επιπλέον το γερμανικό περιοδικό, θύμα παρακολούθησης είχε πέσει και η αποστολή της ΕΕ στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη.

Στο μεταξύ, σε ό,τι αφορά το άσυλο του Έντουαρντ Σνόουντεν, ο πρόεδρος του Ισημερινού, Ραφαέλ Κορέα δήλωσε ότι η "λύση" για μια μεταφορά του αμερικανού φυγά, ο οποίος έχει εγκλωβιστεί στη Μόσχα μετά το αίτημά του για χορήγηση πολιτικού ασύλου στο Κουίτο, είναι "στα χέρια των ρωσικών αρχών".

"Για να εξετάσουμε αυτό το αίτημα χορήγησης ασύλου, ο Σνόουντεν πρέπει να βρίσκεται σε έδαφος του Ισημερινού. Επί του παρόντος, η λύση, ο προορισμός του Σνόουντεν, είναι στα χέρια των ρωσικών αρχών", δήλωσε ο Κορέα, σε συνέντευξη που παραχώρησε χθες στο τηλεοπτικό δίκτυο Oromar του Ισημερινού.

Ο Σνόουντεν, ο οποίος έκανε σοβαρές αποκαλύψεις για τα αμερικανικά προγράμματα παρακολούθησης, έχει εγκλωβιστεί εδώ και μια εβδομάδα στην ζώνη διαμετακόμισης της Μόσχας, προερχόμενος από το Χονγκ Κονγκ, το διαβατήριό του έχει ακυρωθεί από τις ΗΠΑ όπου κατηγορείται για κατασκοπεία, οι οποίες και ζητούν την έκδοσή του.

Ο πρώην συνεργάτης της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) των ΗΠΑ ζήτησε από την ρωσική πρωτεύουσα πολιτικό άσυλο στον Ισημερινό, χώρα που χορήγησε ήδη άσυλο πριν από ένα χρόνο στην πρεσβεία της στο Λονδίνο στον ιδρυτή του ιστοτόπου WikiLeaks Τζούλιαν Ασανζ, ο οποίος επίσης κατηγορείται στις ΗΠΑ γιατί διέρρευσε μέσω του ιστοτόπου του εκατοντάδες χιλιάδες εμπιστευτικά αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα.

"Δεν επιδιώξαμε αυτή την κατάσταση. Ο Σνόουντεν είναι σε επαφή με τον Ασανζ, ο οποίος του συνέστησε να ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Ισημερινό", πρόσθεσε ο Κορέα.

"Αν φθάσει σε έδαφος του Ισημερινού, θα εξετάσουμε το αίτημά του όπως κάναμε για τον Ασανζ", πρόσθεσε.

Νωρίτερα το Σάββατο ο Κορέα είχε αποκαλύψει ότι ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν του είχε τηλεφωνήσει την προηγουμένη για να του ζητήσει την έκδοση του 30χρονου Αμερικανού.


Πηγή: News.gr


Δεν φτάνει που θησαύρισαν τόσα χρόνια στις πλάτες του ελληνικού λαού από τα εξοπλιστικά πάρτι στην Ελλάδα, θέλουν και αποζημιώσεις!

Συγκεκριμένα, επικαλούμενοι νομικίστικες λεπτομέρειες ζητούν να τους πληρώσει η Ελλάδα τόκους ύψους 120 εκατομμυρίων ευρώ για τα άρματα μάχης Leopard που μας πούλησαν.

Σφυρίζουν αδιάφορα όμως για τις ρωγμές και τα άλλα προβλήματα που είχαν παρουσιάσει!

Σύμφωνα με κυριακάτικη εφημερίδα, οι Γερμανοί της KMW απαιτούν κοντά στα 120 εκατομμύρια από το ελληνικό δημόσιο.

Κατά τη διάρκεια της παράδοσης των Leopard παρατηρήθηκαν σοβαρά προβλήματα με ρωγμές και φθορές στα πυροβόλα των αρμάτων. Το ΓΕΣ υποστήριξε ότι όλα αυτά οφείλονταν στην χρησιμοποίηση από τους γερμανούς κατασκευαστές υλικών χαμηλότερης αξίας και ποιότητας.

Οι Γερμανοί απρόθυμα και μετά από αρκετή καθυστέρηση ανέλαβαν να διορθώσουν τα προβλήματα αλλά μέχρι το 2011 οι επιδιορθώσεις δεν είχαν ολοκληρωθεί. Το ΓΕΣ είχε αρνηθεί να προχωρήσει σε οριστική παραλαβή σε εννέα από τα 170 άρματα. Συνέπεια όλων αυτών των καθυστερήσεων ήταν να υπάρξουν καθυστερήσεις και σε κάποιες πληρωμές.

Εκμεταλλευόμενοι τη γνωστή ελληνική αδιαφορία οι Γερμανοί από «κατηγορούμενοι» αποφάσισαν να εμφανιστούν ως «κατήγοροι».

Προσέφυγαν στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους στις 21 Δεκεμβρίου 2012 και ζήτησαν να αναγνωριστεί η απαίτησή τους για καταβολή τόκων υπερημερίας 117.991.547 ευρώ λόγω μη πληρωμής εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου του 69% της αξίας τιμολογίων «παραδοθέντων συμβατικών ειδών».

Πηγή: Newsbomb 

Η απόφαση θεωρείται ειλημμένη...

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αλλαγής , επικύρωσε ουσιαστικά ο Αντώνης Σαμαράς, στην ομιλία του στο συνέδριο. Η αλλαγή της παράταξης και η αμφίπλευρη διεύρυνση, θα γίνει κάτω και από κανούργιο όνομα, που δεν είναι άλλο από το "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ".

Σε αυτή την νέα παράταξη της κεντροδεξιάς, ο Σαμαράς προανήγγειλε , ότι δεν θέλει μόνο τους δεξιούς, τους σοσιαλιστές, τους φιλελεύθερους ή τους κεντρώους. Ούτε την αριστερά, που ζητά να αλλάξει κάτι σε αυτό τον τόπο. Το νέο προσκητήριο απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες.Όλους όσοι θέλουν να γυρίσει σελίδα η χώρα, όπως είπε ο πρωθυπουργός και θέλουν να μείνει πίσωμια και καλή πίσω την διεφθαρμένη μεταπολίτευση.

Στο πλαίσιο αυτό η Νέα Ελλάδα, η νέα κεντροδεξιά, που οραματιζεται ο Σαμαράς,θα έχει χαρακτήρα μιας πανεθνικής και παλλαικής προσπάθειας για την ανασυγκρότηση της χώρας, καθώς όπως είπε ο πρωθυπουργός "όταν οι Έλληνες ενώνονται κάνουν θαύματα".


Εν όψει των εκλογών -τέλος του Ιουλίου- στα Κατεχόμενα, υπήρξαν καταγγελίες, που πρέπει να ανησυχήσουν σφόδρα την ελληνική πλευρά

Γράφει ο Μακεδών

Βρήκαν ευκαιρία οι Τούρκοι πολιτικοί -φίλοι κάποιων ιθαγενών ομολόγων τους και οικονομικών συμφερόντων- από την δραματική κατάσταση στην οποία βρίσκονται Κύπρος και Ελλάδα, και συνεχίζουν ακάθεκτοι την εποίκηση των Κατεχομένων με Τούρκους πολίτες.

Ο σκοπός είναι σαφής. Όταν επιβληθεί «λύση» στο κυπριακό, ακόμη και με κατά πολύ καλύτερο σχέδιο από αυτό του λόρδου Χάνεϊ (με το ψευδώνυμο Σχέδιο Ανάν), η τουρκοποίηση του νησιού θα είναι θέμα λίγων δεκαετιών. Η αλλαγή των πληθυσμιακών συσχετισμών έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Κάποτε, μιλούσαμε για 80% Ελληνοκυπρίους και 20% Τουρκοκυπρίους (εξισλαμισμένους Έλληνες δηλαδή, γι’ αυτό και υπήρχε ειρηνική συνύπαρξη). Σήμερα, ο αριθμός των κατοίκων των Κατεχομένων πλησιάζει τον αριθμό των Ελληνοκυπρίων.

Εν όψει των εκλογών -τέλος του Ιουλίου- στα Κατεχόμενα, υπήρξαν καταγγελίες, που πρέπει να ανησυχήσουν σφόδρα την ελληνική πλευρά. Η λεγόμενη «υπουργός εσωτερικών», κ. Γκιουλσιούν Γιουτζέλ, αποκάλυψε ότι η ψευτοκυβέρνηση Κουτσιούκ πρόφερε κατά εκατοντάδες υπηκοότητες σε Τούρκους εποίκους. Να σημειωθεί, πως οι Τουρκοκύπριοι, μη μπορώντας να ζήσουν υπό το καταπιεστικό τουρκικό καθεστώς, εγκατέλειψαν την Κύπρο σε ποσοστό που υπολογίζεται σε 40%!

Επίσημα, οι Τούρκοι ανακοινώνουν ότι σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, που έγινε στα Κατεχόμενα, ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται σε 294.906. Ο αριθμός αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, και αμφισβητείται ακόμη και από Τουρκοκύπριους, οι οποίοι χαρακτηρίζουν την εικόνα που επιχειρείται να δοθεί ως παραπλανητική.

Είναι προφανές -γράφει ο «Φιλελεύθερος»- πως στόχος της Άγκυρας και του κατοχικού καθεστώτος, είναι να αποκρύψουν τους πραγματικούς αριθμούς, πρωτίστως το σχέδιο μεταφοράς πληθυσμού από την Τουρκία στο ψευδοκράτος. Και τούτο διότι, όταν -και εάν- σχηματισθεί ενιαίο κυπριακό κράτος, τότε η σύνθεση μουσουλμάνων και χριστιανών, θα αλλάξει δραματικά υπέρ των πρώτων. Και με δεδομένη την υπογεννητικότητα των χριστιανών, είναι σαφές πως σε λίγα χρόνια η πλειοψηφία του νησιού θα ελέγχεται από την Άγκυρα.

Το ψεύδος της Τουρκίας -για το οποίο κανείς Έλληνας πολιτικός δεν κάνει λόγο στις συναντήσεις με Τούρκους αξιωματούχους, παρά αρκείται να χασκογελά- διαπιστώνεται εύκολα από την δημοσιογραφική έρευνα. Πριν από λίγα χρόνια, δημοσιογράφοι της εφημερίδας της Λευκωσίας «Σημερινή», έκαναν μια έρευνα στα Κατεχόμενα, που έδωσε εκπληκτικά αποτελέσματα, επειδή οι Τούρκοι δεν αντελήφθησαν τον πραγματικό σκοπό της.

Ζήτησαν στοιχεία από το Εμπορικό Επιμελητήριο των Κατεχομένων, σχετικά με την δραστηριότητα των Αρτοποιείων. Διαπιστώθηκε, ότι καθημερινά ψήνονται 700.000 κιλά ψωμιού. Αν υπολογίσει κάποιος, ότι ένας αριθμός από αυτά διοχετεύεται παράνομα στον ελεύθερο τομέα, τα υπόλοιπα καταναλώνονται από κατοίκους των Κατεχομένων. Δεν μπορεί λοιπόν μια τόσο μεγάλη ποσότητα να καταναλώνεται μόνον από 250.000 ανθρώπους (τόσοι έλεγαν, ότι υπήρχαν τότε).

Υπάρχει και άλλο στοιχείο. Όταν μελετήσει κάποιος τους αριθμούς που έρχονται κατά καιρούς στην δημοσιότητα, διαπιστώνει πως μέχρι το 2005 οι Τούρκοι ανακοίνωναν αύξηση του πληθυσμού κατά 1%, ενώ το 2006 το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 16.9%. Τι συνέβη το 2006 και παρατηρείται τόσο έντονη ερωτική δραστηριότητα στους Τουρκοκυπρίους;

Παρόμοια ανακολουθία υπάρχει και στην είσοδο ασθενών στα νοσοκομεία. Τι συνέβη και σε λίγα χρόνια από 100.000 ασθενείς που είχαν καταγραφεί, έφτασαν τις 700.000; Λέμε βέβαια, πως οι αριθμοί δεν ανταποκρίνονται πάντα στην πραγματικότητα, όταν όμως γνωρίζει κάποιος να τους διαβάζει, βγάζει χρήσιμα συμπεράσματα.

Η Τουρκία διαθέτει ασιατική υπομονή. Δεν χρειάζεται άλλος Αττίλας. Η τουρκοποίηση του νησιού, μπορεί να γίνει με «ειρηνικούς» τρόπους, όσο τα αρμόδια υπουργεία της Ελλάδας γίνονται εργαλείο κομματικών ισορροπιών (για την αδιαφορία προς την ελληνική κοινότητα της Αλβανίας, γράψαμε χθές).


Πηγή: Βόρεια

Tου Philip Stephens

Kατά 1 δισ. άτομα θα αυξηθεί η μεσαία τάξη και θα φτάσει τα 3 δισ. μέχρι το 2020. Αυτοί οι πολίτες θα είναι πιο απαιτητικοί από τους κυβερνώντες. Θα ζητούν αλλαγές όπως γίνεται τώρα σε Τουρκία και Βραζιλία. Ποιοι πολιτικοί θα επιβιώσουν.

Στην Κωνσταντινούπολη, οι διαδηλωτές θέλουν χώρο πρασίνου και το δικαίωμα να απολαύσουν ένα ποτήρι κρασί. Στο Σάο Πάολο, το αίτημα των διαδηλωτών είναι οι αξιοπρεπείς δημόσιες συγκοινωνίες και η καταστολή της πολιτικής διαφθοράς. Τα πανό μπορεί να διαφέρουν, αλλά οι δυνάμεις που βρίσκονται σε εξέλιξη σε αυτές τις διαταραχές ήταν λίγο πολύ οι ίδιες. Η πολιτική στις αναπτυσσόμενες χώρες έχει μείνει πίσω από τον ταραχώδη ρυθμό της οικονομικής και κοινωνικής αλλαγής. Οι εντάσεις όμως, δεν θα εξαφανιστούν σύντομα.
Καλώς ήρθατε στην εποχή των αναταραχών.

Με την πρώτη ματιά, ελάχιστα ενώνουν τους διαδηλωτές στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα μαζί με τα εξαγριωμένα πλήθη στο Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο. Στην πρώτη περίπτωση είναι οργή ενάντια στον απολυταρχισμό, καθώς ο πρωθυπουργός, αν και εκλεγμένος, αμφισβητεί τις κοσμικές ελευθερίες. Ο Ισλαμισμός του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συγκρούεται με το κοινωνικό φιλελευθερισμό της μεσαίας αστικής τάξης.

Στον αντίποδα, ο καταλύτης για τις αστραπιαίες διαδηλώσεις στη Βραζιλία ήταν η αύξηση των τιμών των εισιτηρίων λεωφορείων – και το χάσμα ανάμεσα στην επιδείνωση των υπηρεσιών που προσφέρονται για τους Βραζιλιάνους και τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Δεν φαίνεται επίσης να υπάρχει ένας σύνδεσμος μεταξύ αυτών των διαδηλώσεων και του ξεσηκωμού ενάντια στα απολυταρχικά καθεστώτα του Αραβικού κόσμου. Τουρκία και Βραζιλία είναι δημοκρατίες. Μέχρι πρότινος, η Τουρκία χαρακτηριζόταν μάλιστα πρότυπο για τον αραβικό κόσμο, για το πώς ενώνεται ο πλουραλισμός και η οικονομική δραστηριότητα με το Ισλάμ. Η δε Βραζιλία, μετά από έναν αιώνα ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, πέρασε τη διαχειριστική γραμμή μεταξύ πιθανής και πραγματικής εξουσίας. Στις δυο χώρες, δεκάδες εκατομμύρια άτομα βγήκαν από την φτώχεια.

Αυτό που ενώνει τους διαδηλωτές όμως, είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα πολιτικά συστήματα των αναδυόμενων χωρών – δημοκρατικά και απολυταρχικά – όταν έρχονται αντιμέτωπα με την κοινωνική αλλαγή.

Όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Στη Δύση, η αναταραχή της βιομηχανικής επανάστασης διήρκεσε έναν αιώνα. Οι πολιτικοί είχαν χρόνο να προσαρμοστούν στα αιτήματα της ανερχόμενης μπουρζουαζίας και σε μία πιο επιθετική εργατική τάξη. Ακόμη και τότε, υπήρξαν αναταραχές, επαναστάσεις και πόλεμοι.

Οι αναδυόμενες δυνάμεις στη σημερινή εποχή είδαν εντυπωσιακές προόδους να συντελούνται μέσα σε δύο δεκαετίες. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που κάποτε ήταν αποκλεισμένα από την πολιτική απελευθερώθηκαν με την οικονομική ανάπτυξη, την αστικοποίηση και την ψηφιακή τεχνολογία. Η άμεση επικοινωνία - από τα μηνύματα στα social media – έδωσε στους μορφωμένους και συχνά άνεργους νέους ένα πολύτιμο εργαλείο για την κινητοποίηση της δυσαρέσκειας.

Η δημοκρατία δεν θα δώσει στους πολιτικούς ασυλία από την αναταραχή. Οι πιέσεις από τις εξελίξεις στους δρόμους πιθανότατα θα ενισχυθούν στα απολυταρχικά κράτη – είναι αξιοσημείωτο πως σχεδόν κάθε διαδήλωση οπουδήποτε εντείνει το φόβο του Πεκίνου. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία των διαδηλώσεων στην Τουρκία και τη Βραζιλία όμως, ήταν η αποσύνδεσή τους από οικείες, πολιτικές, διαχωριστικές γραμμές. Οι διαδηλωτές προκαλούν το σύστημα – την πολιτική ελίτ, το διεφθαρμένο δημόσιο τομέα, τους πλούσιους επιχειρηματίες – και δεν κρατούν σημαίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Ο κοινός παρονομαστής είναι η αυξανόμενη μεσαία τάξη, ο νέος πληθυσμός που συνωστίζεται στα αστικά κέντρα, οι φτωχές δημόσιες υπηρεσίες, η ανεργία, η τεράστια εισοδηματική ανισότητα και η ευρεία διαφθορά. Τα συστατικά αυτού του εκρηκτικού μίγματος υπάρχουν, σε διαφορετικές αναλογίες, από χώρα σε χώρα και από ήπειρο σε ήπειρο. Υπάρχουν από το Κάιρο στο Πεκίνο και από την Τζακάρτα στο Μπουένος Άιρες. Υπάρχει όμως, και η άμεση ψηφιακή επικοινωνία που μπορεί να μετατρέψει μία σπίθα σε πυρκαγιά.

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις για τις κυβερνήσεις που θέλουν να αποφύγουν αυτές τις διαμαρτυρίες. Τα απολυταρχικά καθεστώτα και κυρίως η Κίνα, παραδοσιακά θεωρούν ότι η απάντηση είναι η ανάπτυξη. Κάνουν λάθος. Κατ’ αρχήν, όπως είδαμε τους τελευταίους μήνες, τα αναδυόμενα κράτη δεν έχουν ανοσία στους οικονομικούς κύκλους. Η ανάπτυξη προς Ανατολάς και Νότο επιβραδύνεται. Η ευημερία ήταν ανέκαθεν ανεπαρκής απάντηση.

Η ενίσχυση της επιρροής αυτών των χωρών εντείνει αντί να κατευνάσει τις κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις. Όσο υψηλότερα ανεβαίνουν οι άνθρωποι στη διαχωριστική γραμμή της φτώχειας, τόσο περισσότερο δυσανασχετούν με τη διαφθορά και την ανισότητα και τόσο περισσότερο ζητούν καλύτερη δημόσια φροντίδα. Η έννομη τάξη δεν έχει την ίδια αξία για όσους βρίσκονται εκτός πολιτικού συστήματος λόγω φτώχειας.

Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στην καταστολή, όπως θα πρέπει να έχει αντιληφθεί ο κ. Ερντογάν. Οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στο Πάρκο Γκεζί και την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης μπορεί να είχαν περιοριστεί εάν η αστυνομία δεν αντιδρούσε με βία και εάν ο πρωθυπουργός δεν απαντούσε μα σειρά αβάσιμων θεωριών για απειλές από μεγάλες συνωμοσίες. Η Ντίλμα Ρουσέφ, η πρόεδρος της Βραζιλίας, φαίνεται πως έχει καταλάβει, τουλάχιστον μερικώς, αυτό το μάθημα αναγνωρίζοντας ότι οι διαδηλωτές είχαν επιχειρήματα.

Το πιθανότερο είναι ότι θα υπάρξουν πολλές τέτοιες αναταραχές στις αναπτυσσόμενες χώρες. Υπό τις παρούσες τάσεις, η παγκόσμια μεσαία τάξη θα αυξηθεί ακόμη κατά 1 δισ. άτομα, στα 3 δισ. μέχρι το 2020. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί οι πολίτες, που πλέον ενισχύονται από το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, θα είναι πιο απαιτητικοί από τους κυβερνώντες. Οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο θα πρέπει να βρουν τρόπους να συμφιλιωθούν μαζί τους.

Οι νέες δυνάμεις παγκοσμίως καλούνται να προχωρήσουν σε ένα δύσκολο δρόμο. Οι πολιτικοί ηγέτες που θα ξεπεράσουν τις διαδηλώσεις, πιθανότατα θα είναι εκείνοι που θα κάνουν κάτι για την πάταξη της διαφθοράς, θα μειώσουν την ανισότητα και θα απαντήσουν στα αιτήματα για εκσυγχρονισμό των δημόσιων υπηρεσιών. Ακόμη κι έτσι όμως, η πρόοδος πιθανότατα δεν θα είναι ομαλή.

Όποιος πιστεύει το αντίθετο, καλά θα κάνει να μελετήσει λίγο τη δεκαετία του 1840.

29 Ιουν 2013

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Έχετε μήπως «μπερδευτεί» με όλα όσα ακούτε ή διαβάζετε αναφορικά με τον Αμερικανό φυγά Edward Snowden και για τις κατηγορίες εναντίον του; Ότι αποκάλυψε πως λειτουργεί το αμερικανικό σύστημα παρακολούθησης , συλλογής και αποθήκευσης όλων των ηλεκτρονικών δεδομένων του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου και των εντός Αμερικής, δηλαδή αυτών που ανταλλάσσονται αναμεταξύ Αμερικανών πολιτών; Για το τι ακριβώς συμβαίνει και γιατί συμβαίνει; Και τι σημαίνει για τον καθένα μας προσωπικά όταν χρησιμοποιούμε το σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα για να επικοινωνούμε, να αγοράζουμε, να πουλάμε, να αγαπιόμαστε; Όταν για παράδειγμα οδηγούμε με τα σύγχρονης τεχνολογίας αυτοκίνητα που διαθέτουν το «δικό» τους σύστημα ελέγχου και οδήγησης – το δικό τους δηλαδή «μυαλό» που μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τη βούληση αυτού που κρατά το τιμόνι;

Χωρίς να θέλω να μεταφέρω κάποιο αίσθημα υστερίας ή παράνοιας θα αρχίσω από το τελευταίο. Το σύγχρονης τεχνολογίας αυτοκίνητο μπορεί να λειτουργήσει εκτός βούλησης του οδηγού! Μπορεί δηλαδή να ελεγχθεί ηλεκτρονικά από κάποιον τρίτο εξ’ αποστάσεως και να το κάνει αυτός ό,τι θέλει, ρίχνοντάς τα ακόμα και στον γκρεμό!

Τις μέρες αυτές στην Αμερική μια σημαντική μερίδα περιθωριακών ΜΜΕ ασχολούνται εντόνως με το θάνατο από αυτοκινητιστικό ατύχημα ενός πολύ σημαντικού δημοσιογράφου, του Michael Hastings. Το ατύχημα συνέβη στις 18 Ιουνίου στις τέσσερις το πρωί σε δρόμο του Λος Άντζελες. Ο Hastings οδηγούσε μόνος του ένα καινούριο Mercedes, έχασε τον έλεγχο, το αυτοκίνητο καρφώθηκε στο περιτοίχιο, ακολούθησε μια τρομακτική έκρηξη και μόνο μέσω DNA μπορούσε να διαπιστωθεί η ταυτότητα του νεκρού. Τις προηγούμενες μέρες ο Hastings, του οποιου η διερευνητική δημοσιογραφία τον είχε καταστήσει «στόχο» του συστήματος, έστειλε μηνύματα σε φίλο του ότι η FBI τον είχε παρακολουθήσει και ότι θα ήθελε για κάποιο χρονικό διάστημα να περιορίσει τα γραφόμενά του και να λειτουργήσει «εκτός ραντάρ».

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα τεκμήριο ότι ο Hastings δολοφονήθηκε. Μόνο εικασίες. Αλλά με αφορμή το γεγονός υπήρξαν δημοσιεύματα και αναφορές σε σοβαρές επιστημονικές μελέτες ότι το σύγχρονο αυτοκίνητο είναι δυνητικά εξαιρετικά επικίνδυνο για τον οδηγό και τους επιβάτες του, διότι μπορεί να ελεγχθεί εξ΄αποστάσεως από αυτοκίνητοπειρατές. Και αυτό τεκμηριώνεται από πολύ υψηλού επιπέδου επιστημονικές μελέτες και πειράματα (οι άπιστοι Θωμάδες παραπέμπονται στο κείμενο του Andrew Leonard “Hacking a car is way too easy” στο ηλεκτρονικό περιοδικό Salon.com, 25 Ιουνίου 2013 και στα links , ειδικά στα κείμενα “Experimental Security Analysis of a Modern Vehicle” και “Comprehensive Experimental Analyses of Automotive Attack Surfaces”.

Επανέρχομαι όμως στο βασικό ερώτημα που έθεσα. Τι σημαίνουν και τι σηματοδοτούν οι αποκαλύψεις Edward Snowden; Καταρχάς όλα όσα λέει ο Snowden δεν είναι καινούρια, έχουν την ιστορία τους και ανάγονται στη μεταπολεμική εποχή. Ως τέτοια αφορούν στην στρατηγική των ΗΠΑ να διαμορφώσουν και να ελέγξουν το μεταπολεμικό κόσμο με το λιγότερο για αυτούς κόστος. Μια από τις μεθόδους που επέλεξαν ήταν η συστηματική παρακολούθηση όλων των επικοινωνιών όλου του κόσμου, με επίκεντρο τον κύριο ανταγωνιστή και δυνητικό αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση.

Αρχίζοντας από τη Σοβιετική Ένωση και ανάλογα με την τεχνολογική πρόοδο, οι παρακολουθήσεις διευρύνονταν συνεχώς και σήμερα καλύπτουν όλο τον κόσμο. Παλιά, επί Ψυχρού Πολέμου, οι τεχνολογικές ικανότητες των υπολογιστών δεν επέτρεπαν την αποθήκευση όλων των δεδομένων. Έτσι, πολλά καταστρέφονταν. Σήμερα αυτό δεν ισχύει και για αυτό όλα αποθηκεύονται.

Όλα άρχισαν το 1947 με την αμερικανική νομοθεσία, γνωστή ως National Security Act of 1947. Τότε δημιουργήθηκε η CIA, και η NSA – National Security Agency που σήμερα είναι ο κυρίαρχος θεσμός παρακολούθησης των πάντων. Είναι τα αρχεία και μυστικά της NSA που διέρρευσε ο φυγάς Snowden.

Το 1947 οι ΗΠΑ υπέγραψαν μια συμφωνία με Αγγλο-σαξονικές χώρες, την Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία (γνωστή ως UKASA) που αποτέλεσε το βασικό κορμό του παγκόσμιου συστήματος παρακολούθησης. Θεωρητικά, αυτή ήταν μια συμμαχία ισότιμων εταίρων. Στην πράξη, οι υπόλοιποι λειτουργούσαν ως υποτελείς της Ουάσινγκτον και σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ακόμα και αυτοί υφίσταντο παρακολούθηση από την Ουάσιγκτον. Και όπως αποκάλυψε ο Snowden η παρακαλούθησή τους συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας.

Αρχικά η παρακολούθηση λάμβανε χώρα σε τρία επίπεδα. Αυτά ήταν το επίπεδο ELINT (Electric Intelligence), RADINT (Radar Intelligence) και COMINT (Communication Intelligence). Τα πρώτα δύο αφορούσαν στο σπάσιμο των κωδικών των αντιπάλων (της Σοβιετικής Ένωσης) και τη δημιουργία αντιμέτρων. Το τρίτο, το COMINT, ήταν το πιο σημαντικό και αφορούσε το 95% της όλης παρακολούθησης. Μέσω του COMINT οι Αμερικανοί γνώριζαν όλο το σύστημα άμυνας των Σοβιετικών (αλλά και του υπόλοιπου κόσμου συμπεριλαμβανομένων όλων των συμμάχων τους) καθώς και όλα τα «προσωπικά» της εκάστοτε ηγεσίας του Σοβιετικού Πολιτπιούρο. Γνώριζαν μέχρι και τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις.

Ο υπόλοιπος κόσμος άρχισε να μαθαίνει τις δυνατότητες των Αμερικανών λόγω κυρίως διαρροών από αμερικανούς αντιφρονούντες, όπως τον σημερινό Snowden. Καταλυτικό γεγονός για τις αποκαλύψεις ήταν ο Αμερικανικός πόλεμος στο Βιετνάμ που δίχασε την αμερικανική κοινωνία. Η πρώτη καθοριστική διαρροή ήταν αυτή που έγινε από τον αξιωματούχο του Πενταγώνου Daniel Ellsberg που μας έδωσε τη μυστική ιστορία της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ, τα γνωστά Pentagon Papers (διαθέσιμα στο διαδίκτυο). Η διαρροή Ellsberg εξέθεσε την αμερικανική κυβέρνηση ως μαζικά και συνειδητά ψευδόμενη έναντι του λαού.

Η δεύτερη διαρροή, εμπνευσμένη από τον Ellsberg, υπήρξε μια καταπληκτική και για τα σημερινά δεδομένα συνέντευξη ενός κατασκόπου της NSA στο περιοδικό Ramparts τον Αύγουστο του 1972, «US- Electronic Espionage: A Memoir”. Εδώ θα βρείτε τα πάντα και θα κατανοήσετε ακριβώς τι έκανε ο Snowden . Το κείμενο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και το συστήνω ανεπιφύλακτα. Δεν χρειάζεται να διαβάσετε τίποτα άλλο.

Για την ιστορία, όμως, χρειάζονται δυο ακόμη αναφορές. Η μια είναι οι Ακροάσεις (Hearings) στο αμερικανικό Κογκρέσο που έλαβαν χώρα το 1975-76 κυρίως από το μακαρίτη Γερουσιαστή Frank Church. Αυτές ασχολούνται μεταξύ άλλων με την NSA, την CIA και τη δράση τους εντός και εκτός Αμερικής και την παρακολούθηση των πάντων. Και πάλι, όσα αποκαλύπτει ο Snowden θα τα βρείτε στα πρακτικά των Ακροάσεων.

Τέλος αναφορά πρέπει να γίνει και στο συγγραφέα James Bamford του οποίου τα δύο έργα για την NSA (The Puzzle Palace, 1982 και Body of Secrets, 2001) αποτελούν το άλφα και το ωμέγα επί του θέματος.

Με αφορμή και δικαιολογία την 11η Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο σήμερα. Η παρακολούθηση των πάντων έγινε δυνατή λόγω της γεωμετρικής εξέλιξης της τεχνολογίας. Και στο τρίπτυχο ELINT, RADINT, COMINT οι Αμερικανοί προσέθεσαν και το RUMINT, Rumor Intelligence, ό,τι δηλαδή λέγεται και γράφεται ηλεκτρονικά σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων και του κάθε ξεκατινιάσματος. Όλα πλέον είναι αναγκαία για τον καθολικό έλεγχο. Έχουμε εισέλθει για τα καλά στην εποχή της ηλεκτρονικής αυτοκρατορίας.

Παλιά ο αυτοκράτορας έπρεπε να γνωρίζει για το πέταγμα της κάθε πεταλούδας στην επικράτεια του ως δείγμα και απόδειξη της ισχύος του και τον έλεγχο που εξασκούσε επί των υποτακτικών του. Σήμερα πρέπει να γνωρίζει και για το κάθε ξεκατίνιασμα που γίνεται με τη βούληση όλων ημών. Έχουμε ως άτομα και ως κοινωνία αυτοεγκλωβιστεί από τις προσωπικές μας δουλείες και αδυναμίες. Και όλοι δουλεύουμε οικειοθελώς για τον κάθε εξουσιαστή Αμερικάνο ή μη και για την κάθε μορφή εξουσίας. Έχουμε καταντήσει ανδράποδα.
Γιατί οι ΗΠΑ στέλνουν όπλα στους αντάρτες της Συρίας και τι μέλει γενέσθαι

Ξεκάθαρο στόχο να αλλάξουν τα σύνορα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής φαίνεται πως έχουν βάλει οι ΗΠΑ, με τα πρώτα σχέδια και χάρτες να έρχονται στην επιφάνεια.

Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιείται η γνωστή τακτική των διαρροών μέσω ημιεπίσημων φορέων, τα οποία λειτουργούν ως προάγγελοι των τελικών κινήσεων.

Στην περίπτωση αυτή, επιτελείς της Ουάσιγκτον, κρίνουν πως η παρούσα διάταξη κρατών και λαών, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Αμερικής, συνεπώς πρέπει με κάθε τρόπο να αλλάξει. Την ευθύνη να ανοίξει την κουβέντα για μία τακτική «ματωμένων συνόρων ανέλαβε ο απόστρατος αντισυνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Ραλφ Πήτερς, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί σε έναν εκ των κορυφαίων αναλυτών στρατηγικής στις ΗΠΑ.

Ο Πήτερς, με συνεργασίες με το σύνολο του αμερικανικού Τύπου, συνιστά τον ιδανικό φορέα διάδοσης των αμερικανικών διαθέσεων και για το σκοπό αυτό, το περιβόητο άρθρο του "Blood Borders: How a Middle East Would Look" («Ματωμένα σύνορα: Πως θα μπορούσε να μοιάζει μία καλύτερη Μέση Ανατολή») και κυρίως οι χάρτες που χρησιμοποιήθηκαν, προκάλεσαν αλυσιδωτές αντιδράσεις ακόμα και στην Τουρκία.

Πιο συγκεκριμένα, ο χάρτης της «Νέας Μέσης Ανατολής» που παρουσιάστηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία του ΝΑΤΟ στη Ρώμη, άναψε κόκκινο στην Άγκυρα και το στρατιωτικό κατεστημένο, γεγονός που οδήγησε σε αποχώρηση τους Τούρκους αξιωματικούς που ήταν παρόντες. Αξίζει να σημειωθεί, πως πριν ο χάρτης αυτός παρουσιαστεί, είχε εγκριθεί από την Ακαδημία Πολέμου των ΗΠΑ, γεγονός που ανάγκασε την τότε τουρκική ηγεσία να υποστηρίξει πως οι απόψεις του συγγραφέως δεν αποτελούν αναγκαστικά και θέση της επίσημης Ουάσιγκτον, προκειμένου να μην υπάρξει δημόσια, ευρεία κρίση στις σχέσεις των δύο πλευρών.

Το μείζον πρόβλημα αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή, διαγράφεται γύρω από τη Συρία. Με τον εθνικό στρατό του Μπασάρ Αλ Άσαντ να διαλύει τις δυνάμεις των ανταρτών - μισθοφόρων και το Λευκό Οίκο να χρειάζεται να επιστρατεύσει σενάρια χρήσης χημικών όπλων από το συριακό στρατό προκειμένου να ξεκινήσει να καλλιεργείται το έδαφος για ξεκάθαρη βοήθεια των ανταρτών με όπλα. Με τον τρόπο αυτό και την ενδεχόμενη πτώση του Άσαντ, ανοίγει ο δρόμος για τη δημιουργία μίας νέας τάξης πραγμάτων στη Ευρύτερη Μέση Ανατολή, δεδομένου πως τα εδαφικά σύνορα είναι δεδομένο πως θα μεταβληθούν πάνω στο αίμα χιλιάδων ανθρώπων.

Τα σχέδια που επεξεργάζονται οι ΗΠΑ, μιλούν για τριχοτόμηση του συριακού κράτους, από το οποίο θα προκύψουν τρία καντόνια-κρατίδια (Αλευητικό - Χριστιανικό, Σουνιτικό και Σιιτικό).

Η σπίθα της Συρίας όμως, αναμένεται να βάλει φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή και να ανοίξει το δρόμο προκειμένου τα 64 εκατομμύρια Κούρδων που βρίσκονται διάσπαρτα σε Τουρκία και Ιράκ, να αποκτήσουν πλέον χώρα, σε εδάφη που ορίζονται από τις τρεις μεγάλες πόλεις του Κιρκούκ, του Ντιγιάρμπακιρ και της Ταυρίδας. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα ακόμα αμερικανικό προτεκτοράτο στο κέντρο της Ασίας.

Η απόσχιση όμως περιοχών της σημερινής Τουρκίας προς όφελος της δημιουργίας κουρδικού κράτους έχει προκαλέσει πανικό στα στρατιωτικά επιτελεία της γειτονικής χώρας, οι οποίοι κατηγορούν ευθέως τις ΗΠΑ για διπλό παιχνίδι στην περιοχή.

Αλώβητο από τις εξελίξεις δε θα βγει ούτε το Ιράκ, το οποίο αναμένεται να χωριστεί σε «Σουνιτικό Ιράκ» και σε «Σιϊτική Αραβική Πολιτεία» που θα απλώνεται και σε περιοχές της Σαουδικής Αραβίας γύρω και κάτω από το Κουβέιτ. Μέσα από αυτή την κατάσταση, αναμένεται να βγει ωφελημένος ο Λίβανος, ο οποίος θα αυξήσει τα σύνορα του, όπως και να εκπληρωθεί το όραμα του «Μεγάλου Αζερμπαϊτζάν». Τεράστιες απώλειες πάντως θα έχει και το Πακιστάν, το οποίο θα χάσει τις δυτικές επαρχίες του και θα αποκοπεί ολόκληρο το νότιο τμήμα του (μαζί με τις νοτιοδυτικές επαρχίες του Ιράν) προκειμένου να εγκαθιδρυθεί το ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν με πρωτεύουσα την Γκάνταρ.

Η ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ πάντως στο διαμελισμό της Συρίας, μοιάζει προαναγγελθέν γεγονός, μιας και πριν από ένα χρόνο ο κ. Μπαράκ Ομπάμα είχε διαμηνύσει ότι η χρήση χημικών όπλων στη Συρία θα αποτελούσε την αδιαπραγμάτευτη «κόκκινη γραμμή», η υπέρβαση της οποίας θα επέφερε «σοβαρές συνέπειες στη συριακή κυβέρνηση». Ειδικοί στρατηγικοί αναλυτές μάλιστα, είχαν προβλέψει πως η αφορμή αυτή θα χρησιμοποιηθεί αν χρειαστεί προκειμένου να δοθεί στρατιωτική ισχύ εναντίον του Άσαντ.

Πηγή NewsBomb