Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Φεβ 2012


Την ίδια στιγμή που δικός μας συνταγματολόγος Ευάγγελος Βενιζέλος, στον νέο του ρόλο ως υπουργός οικονομικών, προσπαθεί να μας πείσει ότι το Ευρώ αποτελεί πανάκεια, έρχεται ο συνάδερφός του από την Γερμανία, ο καθηγητής Βίλχελμ Χάνκελ, να δηλώσει κατηγορηματικά πως «Ο αγώνας για το Ευρώ χάθηκε».

Ο γνωστός ευρωσκεπτικιστής Βίλχελμ Χάνκελ ανήκει στην ομάδα των ακαδημαικών, οι οποίοι είχαν κάνει την προσφυγή στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας κατά της παροχής διμερούς βοήθειας προς την Ελλάδα.

Στη συνέντευξη που έδωσε στην Sabine Gusbeth από το γερμανικό FINANZEN.NET (βλέπε εδώ), δήλωσε τα εξής:

Κύριε Hankel, πώς εκτιμάτε τις προσπάθειες διάσωσης για το ευρώ;

Wilhelm Hankel: Αν η Μέρκελ, συνεχίσει έτσι, τότε η Ευρώπη θα βυθιστεί σε έναν στασιμοπληθωρισμό (Stag­flation). Στις χώρες/σωτήρες υπάρχει περισσότερο πληθωρισμός (Inflation) στην οικονομία τους, ενώ στις σωζόμενες εμφανίζεται ένας καταστροφικός αποπληθωρισμός (Deflation). Μέσα σε μια νομισματική ένωση δεν μπορεί να λυθεί αυτό το δίλημμα. Ούτε καν με ένα Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις ή θα διαλυθεί ανεξέλεγκτα, η ζώνη του ευρώ, ή η Μέρκελ θα βρει τελικά την εναλλακτική λύση που μέχρι στιγμής απέκλειε.

Τότε έξοδος της Ελλάδας;

Hankel: Όχι, υπάρχουν πολλοί άλλοι σαν την Ελλάδα, ενδεχομένως μέχρι και δώδεκα, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και του Βελγίου. Ο κίνδυνος τους ανεξέλεγκτου τέλους της ζώνης του ευρώ παραμένει.

Τι προτείνεται αντ’ αυτού;

Hankel: Η μάχη για το € είναι χαμένη. Η μόνη λογική λύση είναι μια ομαλή ρευστοποίηση, η εκκαθάριση της νομισματικής ένωσης. Αυτό έχει τη λιγότερη δαπάνη και υπάρχουν ιστορικά καθώς και σύγχρονα μοντέλα σχετικά με αυτό. Στα Βαλκάνια, η Αλβανία, για παράδειγμα, έχει ένα εθνικό νόμισμα και το ευρώ ως ένα παράλληλο νόμισμα. Η αγορά καθορίζει την αναλογία ανταλλαγής. Ακόμα και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, εισήχθηκαν εθνικά νομίσματα και το παλιό νόμισμα, η κορώνα, συνέχισε για λίγο να υπάρχει παράλληλα.

Είστε δηλαδή υπέρ της επαναφοράς του Μάρκου, του Φράνκου και της Λίρας;

Hankel: Ναι, ειδικά για την επιστροφή του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος, το οποίο ήταν στην πραγματικότητα ένα σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το Ευρώ δεν ήταν μια αφηρημένη υπολογιστική μονάδα, όπως το ECU, ήταν χρήμα παράλληλης κυκλοφορίας. Ως εκ τούτου, η κάθε χώρα θα έχει το δικό της νόμισμα με μία ευέλικτη συναλλαγματική ισοτιμία έναντι του Ευρώ.

Τι θα φέρει αυτό;

Hankel: Οι χρεωμένες χώρες θα μπορούσαν να προβούν σε σημαντική υποτίμηση, για να ενισχύσουν έτσι την ανταγωνιστική και πιστοληπτική τους ικανότητα. Αντί να εξαρτώνται έτσι από κρατικά κεφάλαια, θα μπορούσαν να στραφούν και πάλι στην αγορά. Αυτή είναι επίσης η καλύτερη θεραπεία έναντι μελλοντικών υπερβολών χρέους. Εάν οι χώρες αυτές συνεχίσουν με την παλιά πολιτική και τον συνεχή κίνδυνο υποτίμησης, δεν πρόκειται να λάβουν χρήματα από το εξωτερικό. Κανένας επενδυτής δεν θα διακινδυνεύσει, λόγω υποτίμησης, να χάσει μέρος του επενδυτικού του κεφαλαίου.

Έτσι θα υπάρξει όμως ανατίμηση του Μάρκου, και οι Γερμανικές εταιρείες φοβούνται συρρίκνωση στις εξαγωγές τους.

Hankel: Αυτή η φασαρία υπήρξε πάντα πριν από κάθε ανατίμηση του Μάρκου – αλλά στη συνέχεια ακολουθούσε σιωπή. Οι γερμανικές εξαγωγές δεν έχουν υποστεί ποτέ καμία ζημιά από την ανατίμηση του Μάρκου, στην πραγματικότητα βελτιώνονταν. Η εξήγηση είναι απλή, τότε και τώρα: Στο γερμανικό εξαγωγικό φάσμα υπάρχει μέχρι και 50 τοις εκατό εισαγωγή προεργασίας, πρώτων υλών, ενέργειας, προκατασκευασμένα τμήματα. Αυτά γίνονται αυτομάτως φθηνότερα σε μια ανατίμηση. Γι αυτό η ανατίμηση αυξάνει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας αντί να την μειώνει. Ο μεγάλος νικητής θα ήταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών: θα μπορούσε να εξοφλήσει φθηνά τα παλιά Ευρώ-χρέη του με το ανατιμημένο Μάρκο.

(Μετάφραση: Άλκιμος)

Σχόλιο: Οι αντικειμενικές και ρεαλιστικές λύσεις απαιτούν και ανάλογη πολιτική βούληση, κάτι το οποίο δεν βλέπουμε δυστυχώς να υπάρχει ούτε από ελληνικής πλευράς, αλλά ούτε και από γερμανικής. Πλησιάζουμε όμως ως φαίνεται στην γενική πλέον διαπίστωση πως το πρόβλημα δεν είναι δημοσιονομικό, αλλά γεωπολιτικό.


Την άποψη ότι οι Έλληνες, αν δεν τους δοθεί άμεσα μια ρεαλιστική προοπτική για την τόνωση της ανάπτυξης, θα στραφούν μαζικά στις επικείμενες εκλογές προς τα κόμματα που απορρίπτουν την πολιτική λιτότητας, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την έξοδο της χώρας από τη ζώνη του ευρώ, εκφράζει ο ιστορικός, καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης Τίμοθι Γκάρτον Ας, σε άρθρο του, που δημοσιεύεται στη βελγική, φλαμανδόφωνη, εφημερίδα «Ντε Στάνταρντ».



Όπως σημειώνει, μπορεί μια ελληνική έξοδος από τη ζώνη του ευρώ να μην είναι επιθυμητή, εντούτοις είναι εξαιρετικά πιθανή, καθώς το αληθινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες («υπερβολικά μεγάλο χρέος και μικρή ανάπτυξη») δεν επιλύεται από τη νέα δανειακή συμφωνία. 



Η εναλλακτική λύση, υποστηρίζει, θα ήταν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί που εμπλέκονται στην ελληνική διάσωση να εκπονούσαν «εδώ και τώρα» μια στρατηγική, που θα κατατείνει στην τόνωση της βραχυπρόθεσμης και μεσοπρόθεσμης ανάπτυξης για την Ελλάδα και δεν θα επικεντρώνεται αποκλειστικά στις προσπάθειες επίτευξης δημοσιονομικής πειθαρχίας και προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. 



Ο καθηγητής επισημαίνει επίσης ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι εκρηκτική και υποστηρίζει ότι θα είναι δύσκολο για τους Έλληνες να παραμείνουν θιασώτες της ευρωζώνης, αν και τους επόμενους μήνες συνεχίσουν να υποβάλλονται σε σκληρές θυσίες. Παράλληλα, περιγράφει ένα πολύ ζοφερό σκηνικό στην Ελλάδα, με χιλιάδες άστεγους να κοιμούνται στους δρόμους, την ανεργία να καλπάζει, το βιοτικό επίπεδο να έχει υποχωρήσει δραματικά, χιλιάδες επιχειρήσεις να έχουν βάλει λουκέτο και χιλιάδες νέους να στρέφονται μαζικά προς το εξωτερικό αναζητώντας εργασία. 

 Σύμφωνα με τον καθηγητή, υπαίτιοι για την εξαθλίωση αυτή του ελληνικού πληθυσμού, είναι αφενός το διεφθαρμένο και κλεπτοκρατικό ελληνικό πολιτικό σύστημα και αφετέρου οι εμπνευστές του ελληνικού σχεδίου διάσωσης που- κατά την άποψή του- στοχεύει κυρίως στο να σώσει τις τράπεζες.



Καταλήγοντας, επισημαίνει ότι η αιτία των προβλημάτων που ταλανίζουν την ευρωζώνη είναι η εγγενής αντίφαση που υπάρχει μεταξύ του ευρωπαϊκού οράματος από τη μια μεριά, που, όμως, προϋποθέτει την υπέρβαση των εθνικών συμφερόντων και της ανάγκης, από την άλλη, να ληφθούν υπόψη εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, όπως πχ οι επικείμενες εκλογές στην Γερμανία. 



Ως εκ τούτου, προσθέτει, το επόμενο διάστημα η ευρωζώνη θα βρεθεί εν μέσω μιας διελκυστίνδας και θα χρειαστεί να βρει ένα νέο σημείο ισορροπίας μεταξύ του «μέγιστου πόνου», που είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν οι Έλληνες και του «μέγιστου κόστους» που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι για τη διάσωση της Ελλάδας.





Έχουμε ξαναπεί ότι ο Νίκος Χουντής είναι ένας από τους ευρωβουλευτές που τιμά την Ελληνική παρουσία στο ευρωκοινοβούλιο.

Σήμερα δεν δίστασε να κάνει σκληρή επίθεση στον ανεκδιήγητο Γιούνκερ, ο οποίος πριν λίγες ώρες είχε κάνει μια πρωτόγνωρη παρέμβαση για το πολιτικό σκηνικό της χώρας μας…

Για την ακρίβεια ο Νίκος Χουντής έβαλε ..στη θέση του τον Πρόεδρο του Eurogroup, o oποίος προσπάθησε – χωρίς επιτυχία – να ανασκευάσει τα λεγόμενά του.

Τί είπε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ προς τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ; «Είστε άξιος εκπρόσωπος της αυταρχικής Γερμανικής Ευρώπης, του κοινωνικού και εργασιακού Μεσαίωνα».

Μέσα στην συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που έγινε με την παρουσία του προέδρου του Eurogroup, ο Ν. Χουντής είπε:

«Κύριε Γιούνκερ, σε συνέντευξή σας σε γερμανική εφημερίδα δηλώσατε ότι εάν στην Ελλάδα ενισχυθούν ακραία κόμματα σε βαθμό που το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία δεν μπορούν να φτιάξουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, και αυτοί που θα κυβερνήσουν, θελήσουν να αποχωρήσουν από το πρόγραμμα σωτηρίας, θα αποχωρήσει και η Ευρώπη. Σε άλλη συνέντευξη συμπληρώσατε ότι χρειάζεται ένας Επίτροπος για την Ελλάδα.

Θέλω να σας πω ότι ο εκβιασμός σας είναι για τους Έλληνες προφανής. Τι μας λέτε;

Πρώτον: Ή ψηφίζετε τα κόμματα που στηρίζουν σήμερα το μνημόνιο, που δεν είχαν το θάρρος, δεν είχαν την αντοχή να υπερασπιστούν τον ελληνικό λαό από την ταπείνωση ή τώρα που εξασφαλίσαμε τις τράπεζες, τώρα που εξασφαλίσαμε την επικυριαρχία με επιτρόπους και γκαουλάιντερ, τώρα που σας έχουμε σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας, να ξέρετε ότι δεν μπορείτε να ψηφίσετε την κυβέρνηση και το κόμμα που σας αρέσει. Δηλαδή, μας υπόσχεστε επιλεκτική δημοκρατία. Και που το λέτε αυτό; Στην χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία.

Πριν λίγους μήνες θα έλεγα στον πρόεδρο της ευρωζώνης ότι η θέση του δεν του επιτρέπει να κάνει τέτοιες ‘αγενείς’ δηλώσεις. Θα του έλεγα ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα να χαρακτηρίζει ακραίο κάθε άλλο ελληνικό κόμμα εκτός από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία. Θα του έλεγα ότι δεν έχει τη δυνατότητα και το δικαίωμα να μας επιβάλει ποια κυβέρνηση θα έχουμε στην Ελλάδα.

Δεν σας τα λέω αυτά, όμως, γιατί αναγνωρίζω στο πρόσωπό σας έναν άξιο εκπρόσωπο μιας Ευρώπης που έχει διαμορφώσει ένα τραπεζικό και δημοσιονομικό ‘Νταχάου’, έναν κοινωνικό και εργασιακό Μεσαίωνα. Μιας Ευρώπης της σιδηράς πειθαρχίας, μιας Γερμανικής Ευρώπης. Γι’ αυτό κ. Γιούνκερ δε σας ρωτάω από πού αντλείτε το δικαίωμα να κάνετε αυτές τις ‘αγενείς’ δηλώσεις για την πατρίδα μου».




Σύμφωνα με σημερινά Ισπανικά δημοσιεύματα το έλλειμμα της Ισπανίας διπλασιάστηκε από το 4% στο 8%. Και μιλάμε για μία χώρα που σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζουν Μερκοζί και Τροϊκανοί ακολουθεί πιστά τα όσα δεσμεύτηκε να υλοποιήσει. Στην Ιρλανδία σύμφωνα με εκεί δημοσιεύματα συζητείται το ενδεχόμενο να πέσει στο «τραπέζι» η λύση του δημοψηφίσματος. Εδώ θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τη στάση της Γερμανίδας Καγκελάριου Μέρκελ. Για την Πορτογαλία η οικονομική κατάσταση επίσης δεν είναι καλή, ενώ για εμάς ούτε λόγος.

Οι προαναφερθείσες χώρες μαζί με την Ιταλία έχουν δεσμευτεί να υλοποιήσουν ένα πρόγραμμα που ουσιαστικά σχεδιάστηκε σε πολύ μεγάλο ποσοστό από την Γερμανία. Την ίδια στιγμή, σημερινή δημοσκόπηση του ινστιτούτου Forsa για λογαριασμό του γερμανικού περιοδικού Stern, έδειξε ότι η δημοτικότητα της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της από το 2009.

Οι πολίτες του Ευρωπαϊκού Νότου που κυρίως βάλλονται από τα παιχνίδια των κυβερνήσεων τους, αλλά και εκείνα της Γερμανικής οικονομικής πολιτικής, διαβάζοντας ότι οι Γερμανοί πολίτες ούτε λίγο ούτε πολύ συμφωνούν με την εξαθλίωση που τους επιβάλλεται μόνο με συμπάθεια δεν θα δουν τα αποτελέσματα των Γερμανικών δημοσκοπήσεων. Αν και οι πρώτες αντιδράσεις ήδη ξεκίνησαν όλα δείχνουν ότι είναι θέμα χρόνου οι αντιδράσεις κατά της Γερμανίας να πληθύνουν σε Ευρωπαϊκό πια επίπεδο. Αν γυρίσουμε την σελίδα του χρόνου θα δούμε ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει συσπείρωση των πολιτών στο εσωτερικό της Γερμανίας.

Μπορεί ολόκληρος ο πλανήτης να κοιτάζει αυτή τη στιγμή προς τη Μέση Ανατολή ή εναλλακτικά να παρακολουθεί με αγωνία τη διαμάχη μεταξύ ΗΠΑ και BRICS (Βραζιλία, Ινδία, Κίνα, Ρωσία), στην ουσία όμως ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει στον Ευρωπαϊκό Νότο και αν ακόμη δεν έχει γίνει ευρέως γνωστό, είναι γιατί στην παρούσα φάση αντί να πέφτουν σφαίρες, πέφτουν …τόκοι! Το ενδεχόμενο να κηρύξει μια οποιαδήποτε χώρα πόλεμο με στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον της Γερμανίας λόγω της οικονομικής πολιτικής της, φυσικά και αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας και δεν θα το δούμε ποτέ. Αυτό όμως που είναι πολύ πιθανό να δούμε, είναι το ενδεχόμενο να ξεκινήσουν να πέφτουν μια μέρα σφαίρες αντί τόκους στον Ευρωπαϊκό Νότο μιας και οι επώδυνες για την κοινωνία αποφάσεις αυξάνονται σε γοργούς ρυθμούς.

Τα επόμενα χρόνια υπάρχει κίνδυνος να βρεθούμε μπροστά στο εφιαλτικό σενάριο να αντιληφθούμε ότι οι γνωστοί σε όλους πόλεμοι δεν έχουν καμία διαφορά από τις κοινωνικές εξεγέρσεις με την παράλληλη προσπάθεια καταστολής αυτών. Ακόμη πιο εφιαλτικό είναι το ενδεχόμενο το συγκεκριμένο σενάριο να πάρει μορφή ντόμινο ανάμεσα σε χώρες και ουσιαστικά να βρεθούμε μπροστά σε μια νέα «άνοιξη», την Ευρωπαϊκή. Σε μια «άνοιξη» που οι σύμμαχοι δεν θα μιλούν απαραίτητα την ίδια γλώσσα και το κοινό χαρακτηριστικό τους θα είναι τα χνώτα πείνας!

Αν σε όλα τα πιο πάνω συνυπολογίσει κανείς ότι εκτός Ευρώπης και πιο συγκεκριμένα Ανατολικά της Ελλάδας οι διαμάχες μεταξύ των κρατών δεν φαίνεται να μπορούν να λυθούν απαραίτητα μέσω αντίστοιχων σχεδιασμών παρά μόνο με πόλεμο μέχρις εσχάτων, ο καθένας αντιλαμβάνεται που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε, όχι ως χώρα, αλλά και ως πλανήτης!



“Η κρίση στην Ελλάδα μετασχηματίζεται από οικονομική σε πολιτική”,υποστηρίζει σε ανάλυσή του το αμερικανικό think tank Stratfor, προβλέποντας μεγάλες αλλαγές.

Σύμφωνα με τους συντάκτες της ανάλυσης από το 2008 οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν με κάθε κόστος να κρατήσουν την Ελλάδα ώστε να αποφύγουν κατάρευση του Ευρώ και της Ευρωζώνης.” Ωστόσο, αυτό θα μπορούσε τώρα να αλλάξει, μαζί με τις σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη και μεταξύ των πολιτικών ελίτ στην Ελλάδα και τον ελληνικό λαό”, υποστηρίζουν.

Η Ευρώπη είχε τον χρόνο να απομονώσει την Ελλάδα και να ενισχύσει τις άμυνές της…Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει λάβει άνευ προηγουμένου μέτρα τα τελευταία δύο χρόνια για να τη μείωση της απειλής από την Ελλάδα… Μετά από τρία χρόνια δύσκολων μεταρρυθμίσεων, η ελληνική κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Η Ελλάδα εισέρχεται στο πέμπτο έτος της ύφεσης, με περίπου 25% της ανεργίας. Τα οφέλη της αποφυγής χρεοκοπίας και της παραμονής στην ευρωζώνη είναι λιγότερο προφανή για τον μέσο Έλληνα, όπως και τα μακροπρόθεσμα οφέλη από την αύξηση λιτότητας. Οι συζητήσεις-ταμπού για μιας ελληνική χρεοκοπία είναι όλο και πιο συχνές στην Ελλάδα και στην Ευρώπη”, γράφει το Stratfor.
Εκτίμηση του Stratfor για την ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική κρίση είναι ότι πρόκειται για πολιτική κρίση κι όχι για οικονομική.

“ Η ευρωπαϊκή οικονομική κατάσταση θα επιδεινωθεί, και η διαφορά των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ θα συνδυαστεί με μια (θεωρητική ή πραγματική) απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, επιδεινώνοντας το εθνικιστικό συναίσθημα, φέρνοντας πιο ριζοσπαστικές ιδεολογίες και τελικά οδηγώντας σ΄ένα θεμελιώδες σπάσιμο του συστήματος που επέφερε πολιτικές κι όχι οικονομικές, διαφορές”,αναφέρουν οι συντάκτες του Stratfor που αναμένουν κοινωνικές αλλαγές σε χώρες της Ευρώπης.Αλλαγές που έχουν ξεκινήσει από την Ελλάδα όπως γράφουν:

“Αυτές οι αλλαγές φαίνεται να αρχίζουν στην Ελλάδα: βία στην κοινωνική διαμαρτυρία, αύξηση υποστήριξης εναλλακτικών πολιτικών ιδεολογιών και μια φθίνουσα παρουσία των πιο μετριοπαθών στοιχείων της κοινωνίας, καθώς περισσότεροι άνθρωποι αφήνουν τις αστικές περιοχές ή μεταναστεύουν σε αναζήτηση της απασχόλησης. Αυτά τα γεγονότα θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν τη μετάβαση από μια κατά κύριο λόγο οικονομική σε πολιτική κρίση στην Ελλάδα, μια τάση που αναμένεται να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη”.

Η ανάλυση του Stratfor κάνει δραματικές αναφορές στο κύμα βίας που υπήρξε στην Αθήνα κατά της διάρκεια της ψηφοφορίας στη Βουλή για το μνημόνιο και κάνει αναδρομή σ΄ όλες τις διαδηλώσεις που έχουν γίνει αυτά τα δύο χρόνια,για να περάσει στο κεφάλαιο που οι συντάκτες της έχουν τιτλοφορήσει:“Η άνοδος της άκρας αριστεράς”.Κάτι που χαρακτηρίζουν ως “ανωμαλία”.


“Ιστορικά, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν κυριαρχήσει στην ελληνική πολιτική σκηνή, εναλλασσόμενα στην εξουσία κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αρκετών δεκαετιών. Στις τελευταίες εκλογές, το 2009, τα δύο κόμματα αντιπροσώπευαν το 77% του συνόλου των ψήφων, μια απόδειξη για τη σχετικά περιορισμένη επιρροή των μικρότερων, πιο ριζοσπαστικών κομμάτων.
Η δημόσια καταδίκη των νέων μέτρων λιτότητας από τη ΝΔ την τροφοδότησαν με μια δραματική αύξηση στην υποστήριξη του κόμματος, η οποία έφτασε μέχρι και 30% πριν από την έγκριση του πακέτου μέτρων στις 12 Φεβρουαρίου.

Ωστόσο, μόλις ψήφισαν το πακέτο λιτότητας, και τα δύο κόμματα είδαν τα ποσοστά τους στις σε ιστορικά χαμηλά νούμερα. Η ΝΔ φθάνει το 19% σε ορισμένες δημοσκοπήσεις . Οι ίδιες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι τα τρία αριστερά κόμματα,συγκεντρώνουν περίπου 37%”.

Σύμφωνα με το Stratfor,μέχρι τώρα οι Έλληνες πολιτικοί που ήταν υπέρ των μέτρων λιτότητας που επέβαλαν ΔΝΤ και ΕΕ ,είχαν την υποστήριξη των Ευρωπαίων που τους επέτρεπε να παρακάμπτουν την εσωτερική αντίδραση.Αυτή την υποστήριξη τώρα που οι Ευρωπαίοι αρχίζουν να αισθάνονται πιο ασφαλείς σε μια πιθανή ελληνική χρεοκοπία,θα τη χάσουν ,όπως και την όποια επιρροή τους έχει απομείνει.

Η ανάλυση του Stratfor επισημαίνει ακόμη ότι “μαζί με τις βίαιες διαμαρτυρίες και την αυξανόμενη δημοτικότητα των ελληνικών ακροαριστερών πολιτικών κομμάτων, η μετεγκατάσταση ελληνικών τμημάτων πληθυσμού έχει συμβάλει στην αλλαγή των αναδυόμενων κοινωνικών τάξεων στην Ελλάδα. Τα μετριοπαθή στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας εγκαταλείπουν την Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις, και κάποιοι φεύγουν από τη χώρα . Τρέχουσες εσωτερικές στατιστικές για τη μετανάστευση από την Ελλάδα είναι δύσκολο να βρεθούν, αλλά υπάρχει αφθονία ανεπίσημων στοιχείων που δείχνουν ότι οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τις πόλεις ή τη χώρα με όλο και πιο ταχείς ρυθμούς. Η Ελλάδα έχει ισχυρή παράδοση στη μετανάστευση σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας”.

Τα στοιχεία που παραθέτει το Stratfor για το κύμα φυγής νέων ανθρώπων από την Ελλάδα είναι συγκλονιστικά:

“Έλληνες που έχουν τη δυνατότητα στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν στο εξωτερικό. Δεδομένου ότι το ποσοστό ανεργίας για τα άτομα κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα είναι σχεδόν 50%, φαίνεται ότι λίγοι νέοι άνθρωποι επιστρέφουν από το εξωτερικό. Τον Σεπτέμβριο του 2011, οι υπεύθυνοι ενός προγράμματος για μετανάστευση στην Αυστραλία, που είχε προσελκύσει μόνο 42 άτομα το 2010, συγκλονίστηκαν όταν περισσότεροι από 12.000 άνθρωποι εκδήλωσαν ενδιαφέρον”.

Εξίσου ενδιαφέροντα είναι και τα στοιχεία για την επιστροφή στην επαρχία:

“Όσοι δεν μπορούν να εγκαταλείψουν τη χώρα έχουν αρχίσει να επιστρέφουν από τα αστικά κέντρα στην επαρχία… Ο πληθυσμός της Αθήνας είναι 4 εκατομμύρια. Σύμφωνα με την Ένωση Ελλήνων αγροτών, μεταξύ 2008 και 2010 - ακόμη και πριν από τις μεταρρυθμίσεις λιτότητας - περίπου 38.000 άνθρωποι που απολύθηκαν ή εγκατέλειψαν τις εργασίες τους επέστρεψαν στην ύπαιθρο.

Μετά από τέσσερα χρόνια από την ύφεση χωρίς ορατό τέλος και μια κυβέρνηση να χάνει τον έλεγχο όλο και περισσότερο οι Έλληνες που παραμένουν στις πόλεις είναι εκείνοι των οποίων οι επιλογές είναι περιορισμένες...

Όλα αυτά δημιουργούν περισσότερο χώρο για τις εξτρεμιστικές απόψεις. Αυτό, σε συνδυασμό και με άλλες εγχώριες αλλαγές αλλά και με τις θεμελιώδεις αλλαγές που συμβαίνουν στη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη,μετατρέπουν τη κρίση σε πολιτική.


Θα αποφύγουμε τη χρεοκοπία και θα μείνουμε στο ευρώ. Αυτό ήταν/είναι το επιχείρημα που η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Σόρος υπό τον Παπαδήμο χρησιμοποιεί για να δικαιολογήσει το πρόγραμμα νομικού αφοπλισμού και εν συνεχεία οικονομικής καταστροφής του ελληνικού έθνους, λαού και κράτους, που συνιστά το ακόμα ανολοκλήρωτο, μη ανεπίστρεπτο πακέτο PSI-Μνημόνιο-Δανειακή. Λέμε μη ανεπίστρεπτο γιατί, παρά την ψήφιση του νομοσχεδίου την Κυριακή ακόμα ούτε τα ομόλογα έχουν υπαχθεί στο αγγλικό δίκαιο, ούτε έχει υπερψηφισθεί από τη Βουλή η επονείδιστη νέα Δανειακή, σταθμός ακόμα και για τα παγκόσμια δεδομένα της αποικιοκρατίας. ‘Οσοι λοιπόν έχουν συνείδηση του τι σημαίνουν αυτά τα κείμενα οφείλουν να κάνουν τα πάντα που μπορούν για να σταματήσουν το πρόγραμμα. Δεν αρκεί να λέμε ότι αγωνιζόμαστε, πρέπει να αγωνιζόμαστε.

Υπογραμμίσαμε επανειλημμένως ότι το παραπάνω επιχείρημα είναι ένα ψέμα μεγαλύτερο, μια απάτη πιο καταστροφική από το «λεφτά υπάρχουν» του Γιωργάκη. Το πακέτο δεν αποτρέπει τη χρεοκοπία και δεν διασφαλίζει τη συμμετοχή στο ευρώ. Μετατρέπει μια σοβαρή οικονομική κρίση σε εθνική καταστροφή. Οργανώνει τη μετάβαση σε μια «Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες», μαζική μετανάστευση Ελλήνων από την Ελλάδα και περιθωριοποίηση όσων μείνουν εντός, μακροχρόνια ανάλογη προς τον διωγμό των Εβραίων από τον Τίτο το 79. ‘Ένα κοινωνικό (τουλάχιστο) ολοκαύτωμα του ελληνικού λαού.

Αυτό δεν είναι Βαϊμάρη ή ’29, είναι χειρότερο!

Οι οικονομικές στατιστικές της χώρας είναι ήδη τρομακτικές, συγκρίσιμες με το κραχ του 1929 και τη Βαϊμάρη, οδηγούσες κανονικά σε αναρχική αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού, εμφύλιο ή εξωτερικό πόλεμο, αν δεν μεσολαβήσει σοβαρή διόρθωση. Το χειρότερο είναι άλλο. ‘Οπως επισημαίνει ο οικονομολόγος Δ. Γεωργόπουλος, οι στατιστικές δείχνουν κάτι πολύ παράξενο. Μετά από τέσσερα χρόνια ύφεσης, το φαινόμενο ακολουθεί ακόμα ανοδική τροχιά. Αν αυτό επιβεβαιωθεί στο επόμενο τρίμηνο/εξάμηνο, δεν ακολουθούμε την κανονική κατανομή μιας βαριάς οικονομικής κρίσης, αλλά πηγαίνουμε σε καταστροφή όλης της δομής. Η καμπύλη δεν οδηγείται σε επαναφορά, αλλά σε ταλάντωση στο άπειρο, απροσδιόριστου αποτελέσματος. Θα μπορούσε να οδηγήσει π.χ. σε μείζονα ανθρωπιστική κρίση στην Αττική. 250.000 άνθρωποι ήδη σιτίζονται στα συσσίτια (ενώ ο Σκάι, σε ένα ιστορικό ρεκόρ θράσους, υποκρισίας και κυνισμού, βοηθάει να επιζήσουν τα θύματα της πολιτικής που υποστήριξε με φανατισμό). ‘Ισως ο Παπαδήμος έχει επίγνωση του κινδύνου, αλλά συμπεριφέρεται ως πυρομανής, όπως και η ΕΕ, συνεχίζοντας την πολιτική που προκαλεί το φαινόμενο.

Εν πάσει περιπτώσει, μια τέτοια εικόνα, αν δεν μεσολαβήσει σοβαρή διόρθωση, οδηγεί είτε σε πλήρη δημοσιονομική κατάρρευση, είτε σε κοινωνική έκρηξη μεγάλης κλίμακας στους επόμενους τρεις με έξη μήνες. ‘Ότι από τα δύο συμβεί θα επιταχύνει τη διαδικασία αποσύνθεσης.

Οι Γερμανοί θέλουν προτεκτοράτο και οι τράπεζες καταστροφή

Σε ότι αφορά την εξωτερική πτυχή το πακέτο Παπαδήμου-Σαμαρά δεν διασφαλίζει την παραμονή στο ευρώ, οργανώνει την αποβολή μας από την ευρωζώνη, χωρίς κόστος για τους πιστωτές και προς όφελος των γενικότερων παγκόσμιων σχεδίων τους. Υποστηρίξαμε επανειλημμένως, εμείς αλλά και το αμερικανοεβραϊκό Stratfor, ότι, αυτό που δεν έχει αντιληφθεί η ελληνική άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό είναι ότι η Αυτοκρατορία των Τραπεζών χρειάζεται τώρα περισσότερο την καταστροφή της Ελλάδας, ένα κοινωνικό αρχικά, εθνικό ίσως μετά ολοκαύτωμα, από ότι την απλή μετατροπή της σε κάπως σταθερό προτεκτοράτο, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Ούτε και εμείς όμως δεν περιμέναμε να επιβεβαιωθούμε τόσο γρήγορα, μια μέρα μόλις μετά την ψήφιση του κειμένου της ντροπής από τους 199.

Περιμένει κανείς όταν οι δούλοι κάνουν τη δουλειά τους, προσφέροντας χώρα και λαό στο πιάτο, τα αφεντικά να τους επιβραβεύουν με φιλικό χτύπημα στην πλάτη και κάποιες ενθαρρυντικές φράσεις. Εδώ συνέβη το πρωτοφανές να αρχίσουν να τους βρίζουν, να τους φτύνουν και να τους κλωτσάνε προτού καλά-καλά τελειώσουν τη δουλειά. Να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, είστε αναξιόπιστοι κλπ. Νέα προσκυνήματα στις Βρυξέλλες, νέα γράμματα από τους «ηγέτες» με διαβεβαιώσεις ότι δεν είναι ψεύτες και θα παραμείνουν σε όλη τους τη ζωή δούλοι και ραγιάδες.

Προς έξοδο από το ευρώ

H έξοδος από το ευρώ, υπό τις συνθήκες που οργανώνεται, είναι το πρώτο μόνο βήμα μιας πορείας που κινδυνεύει να οδηγήσει σε αναίρεση του από τριών αιώνων βασικού προσανατολισμού του ελληνικού έθνους προς την Ευρώπη και τις αξίες του Διαφωτισμού, μιας στρατηγικής κατεύθυνσης που, εκτός των άλλων, ταιριάζει με αυτό που είναι και θέλει να είναι ο ‘Ελληνας από τη στιγμή που παύει να ‘ναι Ραγιάς, με την ιστορία, την πολιτιστική-συμβολική ισχύ και το συμφέρον ενός μικρού λαού στο μεταίχμιο του σλαβικού, μεσανατολικού και δυτικοευρωπαϊκού κόσμου.

Ο γράφων ανήκει στην εξαιρετικά ολιγάριθμη ομάδα σχολιαστών στην Ελλάδα που επέκριναν εγκαίρως το Μάαστριχτ, δεν ανήκει σε εκείνους που, αφού υποστήριξαν τη συνθήκη ή και την ψήφισαν, ξαφνικά ανακάλυψαν τα αγαθά μιας δήθεν, φαντασιακής πορείας προς την εθνική ανεξαρτησία, που κινδυνεύει εν τοις πράγμασι να καταλήξει σε κάτι χειρότερο από την Ελλάδα του Πιουριφόι. Το επιχείρημα του Παπαδήμου και του ΚΚΕ είναι ταυτόσημο στον πυρήνα του: να είσαι Ευρωπαίος, λένε αμφότεροι, σημαίνει να κάνεις αυτά που σου λένε. Η διαφορά είναι ότι ο Παπαδήμος λέει ας τα κάνουμε για να μείνουμε, το ΚΚΕ λέει ας φύγουμε για να μη τα κάνουμε. Ευρωπαίος κατά τη δική μας κατανόηση, σημαίνει αυτεξούσιος και κυρίαρχος, δηλαδή ικανός να πει όχι. Σημαίνει ότι όταν βρίσκεσαι ήδη στη λέσχη δίνεις αγώνα υπέρ των εθνικών συμφερόντων σου και στο όνομα της Ευρώπης.

Το Μάαστριχτ είναι ήδη νεκρό και το 4ο Ράιχ δεν θα πετύχει. Το πραγματικό ζήτημα που ο ελληνικός και οι υπόλοιποι ευρωπαϊκοί λαοί αντιμετωπίζουν είναι μέσα από ποιά πορεία θα ενώσουν τις δυνάμεις τους εναντίον του νέου χρηματοπιστωτικού φασισμού, που θέλει να διαλύσει κράτη και έθνη στην Ευρώπη, πως θα αποφύγουν τον πόλεμο ενός ευρωπαϊκού λαού εναντίον του άλλου, ή, αν δεν τον αποφύγουν, πως θα συγκροτήσουν μέτωπο υπεράσπισης των εθνών, του πολιτισμού και της δημοκρατίας στην ήπειρο.

Η Αθήνα ως πράκτωρ χάους για λογαριασμό της Goldman Sachs

Η ΕΕ είναι «ατελής» συγκρινόμενη με κράτος. Δεν διαθέτει αυτόματο μηχανισμό υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων, τον ρόλο αυτό καλούνται να παίξουν οι εθνικές κυβερνήσεις. Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά-Βενιζέλου-Παπαδήμου, αμφότερες υπό τον άμεσο έλεγχο του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, μη υπερασπιζόμενες τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη διασπορά χάους στην Ευρώπη, στην εκδήλωση της ευρωπαϊκής κρίσης και, ακόμα σπουδαιότερο, στον τρόπο που αντιμετωπίστηκε.

Η Goldman Sachs, μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο και πανταχού παρούσα στις οικονομικές κρίσεις του τελευταίου αιώνα, βοήθησε να φτιαχτεί η φούσκα του χρέους και, με τη συμφωνία των swaps, το μασκάρεμα του χρέους, δημιούργησε δηλαδή, εδώ και μια δεκαετία, τόσο τον μηχανισμό δημιουργίας της φούσκας, όσο και τον μηχανισμό διάρρηξής της, με την Ελλάδα όμως και όχι την ίδια κατηγορούμενη και καταβάλλουσα το κόστος. Η ίδια οργάνωσε την κερδοσκοπική επίθεση κατά της Ελλάδας, οι άνθρωποί της στην ελληνική κυβέρνηση και το κράτος τη διευκόλυναν και ο φίλος της George Soros άπλωσε το δίχτυ των ανθρώπων του γύρω από τον Παπανδρέου και αργότερα τους Σαμαρά και Λαζαρίδη, προσδιορίζοντας έτσι το πώς η Ελλάδα θα απαντήσει στην επίθεση. Μετά ήρθαν διεθνώς οι άνθρωποι της Goldmnan και οι φίλοι τους, Ρουμπινί, Σόρος, Φρίντμαν του Στράτφορ, ‘Ισσινγκ να μας εξηγήσουν πόσο καλά για Ελλάδα και Ευρώπη είναι να φύγει η χώρα από το ευρώ. Τέτοιος πόνος για την Ελλάδα και την Ευρώπη!

Οι ίδιες δυνάμεις πίσω και από Αθήνα και από Βερολίνο!

Οι ίδιες δυνάμεις που προκάλεσαν την κρίση και προσδιόρισαν την ελληνική απάντηση σε αυτή, προσδιόρισαν και την γερμανική απάντηση! Φρόντισαν να βγάλουν στους ‘Ελληνες τον Ραγιά και στους Γερμανούς τον Φύρερ, με αμφότερες δυνατότητες βαθιά ενσωματωμένες στον εθνικό χαρακτήρα των δύο εθνών και ιδίως των ελίτ τους! Ο ‘Ισσινγκ, σύμβουλος της Goldman Sachs Europe είναι ο αρχιτέκτονας του ευρώ και ο σημαντικότερος ειδήμων σε θέματα νομισματικής πολιτικής της Γερμανίας. Να μη βοηθήσουμε τους ‘Ελληνες, ήταν το μότο του άρθρου του στους Financial Times Deutschland, την άνοιξη του 2010, να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, υποστήριζε τον Σεπτέμβριο του 2011 στην ίδια εφημερίδα, με ένα άρθρο που έθετε την ΕΕ προ του διλήμματος είτε να γίνει δικτατορία των αγορών είτε να διαλυθεί. H Goldman Sachs δεν ελέγχει μόνο τον ‘Ισσινγκ στη Γερμανία. Οι άνθρωποί της ετοιμάζουν τις αποφάσεις των συνόδων κορυφής της ΕΕ για λογαριασμό της γερμανικής καγκελαρίας και της γαλλικής προεδρίας και άνθρωπός της διευθύνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα!

Στην Ελλάδα οι άνθρωποι του Χρήματος οργάνωσαν προς το συμφέρον τους τη βασική ιδιότητα των Ελλήνων πολιτικών, την υποτέλεια. Στο Βερολίνο πέταξαν το δόλωμα του 4ου Ράιχ, επάγοντας την τόσο συνήθη κυριαρχική διάθεση των γερμανικών ελίτ, που οδήγησε δύο φορές την Ευρώπη και την ίδια τη Γερμανία στην καταστροφή. Το αποτέλεσμα είναι ένας άνευ προηγουμένου θρίαμβος για την αυτοκρατορία του Λόιντ Μπλανκφέιν και όσους θέλουν να διαλύσουν το ευρώ, γιατί δεν τους αρέσουν μεγάλα κράτη και γιατί χωρίς το παγκόσμιο μονοπώλιο του δολαρίου δεν θάναι εύκολη η μελλοντική χρηματοδότηση της αμερικανικής οικονομίας και γιατί δεν βλέπουν τον λόγο η Ευρώπη να ζει καλύτερα από την Ουγκάντα.

Ο θρίαμβος του Χρήματος

Το 2008 είχαν όλοι αγριέψει με τις τράπεζες. Σήμερα, οι Γερμανοί ρίχνουν την ευθύνη στους ‘Ελληνες και το αντίστροφο, οι Βούλγαροι λένε τι καλά που τη παθαίνετε κι εσείς, οι Γάλλοι βγάζουν τον Γλέζο στην τηλεόραση να μιλήσει για τις σφαγές του Διστόμου. Κανείς δεν θυμάται πια τον ρόλο των τραπεζών, κανείς δεν σκέφτεται να πάρει μέτρα εναντίον τους. Οι τράπεζες, δια των οίκων αξιολόγησης, ρυθμίζουν πλέον τα κράτη, αντί να ρυθμίζονται από αυτά. Η κρίση της ΕΕ, με τον τρόπο που εξελίσσεται, είναι ο μεγαλύτερος θρίαμβος του καπιταλισμού της καταστροφής και του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ.

Πριν από είκοσι χρόνια εξαφάνισαν ότι απέμενε από την κληρονομιά της Ρωσικής Επανάστασης, τώρα επιχειρούν να κατεδαφίσουν ότι απομένει από την κληρονομιά της Γαλλικής. Το σχεδιαζόμενο κοινωνικό ολοκαύτωμα στην Ευρώπη και το πυρηνικό στη Μέση Ανατολή, με τον κίνδυνο μιας νέας “Χιροσίμα” στο Ιράν, κινδυνεύουν, αν δεν αποτραπούν εγκαίρως, να εγκαινιάσουν έναν αιώνα καταστροφών.

Υπάρχει πάντως μια αρχή ελπίδας στην όλο και μεγαλύτερη τάση της κοινωνικής βάσης να αυτό-οργανωθεί κοινωνικά, οικονομικά κα πολιτικά, με πρωτοβουλίες όπως αυτή του Κοινωνικού Ιατρείου στο Ελληνικό, των «Πολιτών κατά του Χρέους» στο Ηράκλειο, του «Αντικατοχικού Μετώπου» στα Χανιά. Αλλά και στις διεθνείς κινητοποιήσεις υπέρ του ελληνικού λαού με το σύνθημα «Είμαστε όλοι ‘Έλληνες» και στη θέση που υιοθέτησε ο Ολλάντ στη Γαλλία.


Πριν δύο χρόνια, όταν ξεκινούσε η περιπέτεια με την τρόϊκα, αλλά και μετέπειτα, η λέξη χρεοκοπία φάνταζε ως μπαμπούλας και εξορκισμένη λέξη, η οποία απαγορευόταν ακόμα και να την προφέρεις. Με τον εκβιασμό «μνημόνιο ή χρεοκοπία», το ελληνικό πολιτικό σύστημα κατάφερε να φοβίζει και να εκβιάζει τον ελληνικό λαό, προκειμένου να παραμένει ανενόχλητο στη νομή της εξουσίας, μέχρι σήμερα. Αν και η χώρα είχε πτωχεύσει στην πραγματικότητα, εντούτοις το πολιτικό σύστημα απέκρυπτε την αλήθεια, αλλά ταυτόχρονα και σταδιακά, με την “μέθοδο του σαλαμιού”, μας προετοίμαζε για την ημέρα της επίσημης χρεοκοπίας.

Για όσους λοιπόν ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί, αυτή η μέρα ήρθε. Από προχθές το βράδυ η χώρα μας τέθηκε και επίσημα σε καθεστώς χρεοκοπίας. Αυτή η χρεοκοπία έχει προς το παρόν την μορφή της επιλεκτικής χρεοκοπίας. Δηλαδή μπορεί να εξέλθει από την κατάσταση της χρεοκοπίας η χώρα, μπορεί όμως και να μην εξέλθει ποτέ. Κανείς όμως δεν το εξηγεί αυτό…. στους πολίτες. Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα έχει κρατήσει την αναπνοή του και περιμένει.

Η ΕΚΤ σταμάτησε από χθες το πρωϊ να δέχεται ως εγγύηση τα επισήμως χρεοκοπημένα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και έτσι σταμάτησε και η χορήγηση ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες, την οποία ρευστότητα ανέλαβε η Τράπεζα της Ελλάδος.

Η Ελλάδα τελικά, δεν θα μπορέσει να βγει από την κατάσταση της επιλεκτικής χρεοκοπίας και η χρεοκοπία θα καταστεί οριστική, σε δύο κυρίως περιπτώσεις:

Α) Αν απόψε, σε λίγη ώρα ο ISDA, αποφασίσει ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε αμετάκλητα και ότι συνεπώς θα πρέπει να πληρωθούν οι κάτοχοι των ανάλογων CDS. Όμως μια τέτοια απόφαση την βλέπουμε σχεδόν αδύνατη, καθόσον από εκείνη τη στιγμή και μετά θα αρχίσει ένα ντόμινο καταρρεύσεων στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Β) Αν μέσα στις επόμενες 15 ημέρες αποτύχει το PSI, λόγω χαμηλής συμμετοχής ή αν κάποια ισχυρά Funds, αρνηθούν να μπουν στο PSI και απαιτήσουν την εξόφληση των ομολόγων τους.

Στις δύο αυτές περιπτώσεις η χώρα μας θα μείνει μόνιμα σε κατάσταση χρεοκοπίας και φυσικά θα πάψουν να ισχύουν οι συμφωνίες με την τρόϊκα για το PSI και την δεύτερη δανειακή σύμβαση.

Έχουμε άραγε καταλάβει, σε τι ακριβώς χρονικό σημείο είμαστε;

Φυσικά το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να παραστήσει το αδιάφορο ενώ, όπως είπαμε, κρατάει την αναπνοή του.…



Εχουν χάσει κάθε έννοια μέτρου οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι αξιωματούχοι των οργάνων της Ευρωζώνης και της ΕΕ, όταν μιλούν για θέματα που αφορούν την Ελλάδα. Εκμεταλλευόμενοι την απροθυμία ή την ανικανότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού να υπερασπιστεί στις συζητήσεις και στις διαπραγματεύσεις μαζί τους την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια της χώρας μας, προβαίνουν οι υποτιθέμενοι εταίροι της κυβέρνησης σε αλλεπάλληλες προκλήσεις, πολλές των οποίων είναι όχι μόνο ταπεινωτικές για τους Ελληνες, αλλά και αχρείαστες από πολιτική σκοπιά.

Υφίσταται ούτως ή άλλως ένα κολοσσιαίο πρόβλημα με την εξοντωτική πολιτική λιτότητας που επέβαλαν οι Γερμανοί μέσω ΕΕ και ΔΝΤ στη χώρα μας, καθώς δεν έχει απομείνει πλέον κανένας οικονομολόγος σχεδόν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ που να υποστηρίζει ότι αυτή η οικονομική καταβαράθρωση θα οδηγήσει ποτέ στην οικονομική ανάκαμψη.

Αυτό το «δημοσιονομικό Νταχάου» είναι βεβαίως η ουσία του προβλήματος. Σαν να μην έφτανε όμως αυτό, έχουμε τους Γερμανούς και τους άλλους αξιωματούχους της ΕΕ να απαιτούν δημοσίως από την Ελλάδα πράγματα που δικαίως προκαλούν θύελλα αντιδράσεων.

Μερικές φορές απορεί κανείς αν είναι όντως τόσο αλαζόνες και εγωπαθείς ή αν έχουν κάποιο σχέδιο εξευτελισμού των Ελλήνων πολιτικών που... προωθούν τη γερμανική γραμμή!

Τελευταίο κρούσμα αυτής της κατηγορίας οι δηλώσεις του Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ στην τοπική γερμανική εφημερίδα «Χάνοφερσε Αλγκεμάινε Τσάιτουνγκ». Ο Λουξεμβουργιανός πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ευρωζώνης δήλωσε απαντώντας σε ερώτηση για τις ελληνικές εκλογές: «Αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό που το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε και εμείς»!

Πρόκειται για επίδειξη απίθανου πολιτικού θράσους εκ μέρους του Γιουνκέρ. Είναι πρόεδρος της Ευρωζώνης, δεν είναι πολιτικός σχολιαστής που μπορεί να κάνει ό,τι εκτιμήσεις θέλει. Η θέση του δεν του επιτρέπει τέτοιες δηλώσεις.

Από πού κι ως πού κάνει λόγο για «πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό ΠΑΣΟΚ και ΝΔ»; Ρώτησε τα δύο κόμματα αν θέλουν να συνεχίσουν και μετεκλογικά την κυβερνητική συνεργασία τους; Αυτός θα το καθορίσει ή οι ηγεσίες τους; Εν πάση περιπτώσει, ακόμη και αν η γερμανική κυβέρνηση του έχει πει ότι αυτό έχει αποφασίσει ως μετεκλογική διακυβέρνηση της Ελλάδας, η θέση του επιβάλλει να μην το αποκαλύψει - τουλάχιστον δημοσίως.

Δεύτερον, ποιος του έδωσε το δικαίωμα να αποφασίσει ότι πέραν του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ κάθε άλλο ελληνικό κόμμα είναι «ακραίο»; Ο Γιουνκέρ μπορεί να έχει οποιαδήποτε άποψη θέλει, αλλά οφείλει να την κρατήσει για τον εαυτό του όσο είναι πρόεδρος της Ευρωζώνης.

Τρίτον, ποιος τον εξουσιοδότησε να διακηρύξει ότι αν η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν είναι της αρεσκείας του, η ΕΕ θα αποχωρήσει από το «πρόγραμμα βοήθειας»; Χρειάζεται δηλαδή να του υπενθυμίσουμε ότι την ελληνική κυβέρνηση την εκλέγει ο ελληνικός λαός και από εκεί και πέρα η κυβέρνηση αυτή διαπραγματεύεται με τους εταίρους της στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ ως προς το τι θα γίνει;

Μια κυβέρνηση μπορεί να είναι περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου υποτελής. Ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ είναι προφανές βεβαίως ότι προτιμά την πρώτη κατηγορία, αλλά ως εκ της θέσεώς του είναι υποχρεωμένος να διαπραγματευτεί και με τις άλλες δύο κατηγορίες, αν του προκύψουν από τις κάλπες.

Ούτως ή άλλως οι ηγέτες των κρατών της Ευρωζώνης θα αποφασίσουν και τότε τι δέον γενέσθαι και φυσικά όχι ο πρωθυπουργός του συμπαθέστατου κατά τα άλλα Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου με τους 500.000 κατοίκους του που πληθυσμιακά καταλαμβάνει τη 16η θέση στα 17 κράτη της Ευρωζώνης και την 26η στα 27 κράτη της ΕΕ.

ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ -Σχέδιο εκλογικού... εκφοβισμού μας!

ΑΝΟΗΤΗ πολιτικά είναι η εμφανής προσπάθεια του προέδρου της Ευρωζώνης να... επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα (!) απειλώντας τους ψηφοφόρους ότι αν δεν δώσουν στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τότε η ΕΕ θα πάψει να παρέχει οποιαδήποτε βοήθεια στην ελληνική οικονομία. Μπορεί ο Γιουνκέρ να έχει ήδη κλείσει δεκαέξι (!) συνεχή χρόνια ως πρωθυπουργός, αλλά η Ελλάδα δεν είναι Λουξεμβούργο. Εδώ συχνά οι απόπειρες εκλογικού εκβιασμού των ψηφοφόρων φέρνουν το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Δεν φτάνει ο Σόιμπλε που ήθελε να μας υπαγορεύσει πότε να κάνουμε εκλογές, πρέπει να μας πει και ο Γιουνκέρ τι να ψηφίσουμε;

Του Γιώργου Δελαστίκ από το ΕΘΝΟΣ

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Διαβάστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941

Διαβάσαμε τις αράδες του δωσίλογου δημοσιογράφου της εποχής και παγώσαμε, ανατριχιάσαμε.

Ίδιο ύφος, ίδια επιχειρηματολογία με τα σημερινά ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια, που χυδαία προπαγανδίζουν υπέρ μνημονίων και άλλων «σωτήριων» μονόδρομων. Διαβάστε και μόνοι σας, είστε θεωρούμε άπαντες ικανοί να κάνετε τις συγκρίσεις με τις μέρες μας…

Ο γερμανοτσολιάς δημοσιογράφος του 1941 έγραφε:

«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…

» Είπομεν: Υποφέρομεν και από κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται, πέφτει…

» Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και, κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν καταστροφήν.

» Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής: Η Ελλάς του κ. Μέχρις Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να ζήσωμεν…

» Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα. Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν, αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων, χάριν της κοινής σωτηρίας;

» Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν;

Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»



Το ψηλό παιδί από τη Μινεσότα, όπως ξέρετε είναι πολύ απασχολημένο. Δεν ευκαιρεί να κουμαντάρει το πάλαι ποτέ Κίνημα, που έχει γίνει στήλη άλατος, γιατί γύρισε και κοίταξε κατάματα το ΔΝΤ και το κιμπάρικο βλέμμα του Ντομινίκ Στρος Καν, που ‘χει πάλι κάτι ντράβαλα με το Ηθών. Ο Γιώργος, αδέρφια είναι πολύ busy. Όπως θα διαβάσατε, αγόρασε δυο ποδήλατα πολύ μέγκλα και χάϊ τέκ κι εκπαιδεύεται. Έχετε δει στα ροντέο που βγαίνει ένας καουμπόϋ και ιππεύει δυο άλογα ταυτόχρονα, όρθιος, πατώντας στην σέλα του καθενός; Ο Γιώργος, που μετέχει των παραδόσεων του Μίντγουεστ, θα μάθει να το κάνει με ποδήλατα. Θα βάλει την κολλητή στολή του Μπάτμαν και το αεροπλανικό γυαλί του Μαραθώνιου κι όσο εσείς θα βογκάτε με την κολοβωμένη επιταγή της σύνταξης ή του μισθού στο χέρι, αυτός θα κάνει ζογκλερικά στην κατηφόρα του Διονύσου με τα καινούργια παιχνίδια του. Ποδηλατικός βαλκανικός σοσιαλισμός.

Επειδή λοιπόν το οικογενειακό «μαγαζί» έχει συρρίκνωση της πελατείας κι είναι ακέφαλο, σκάσανε μύτη οι μουστερήδες. Ο ένας πιο καλός από τον άλλο. Ο βοηθός κούριερ, ο Βενιζέλος, είναι χρόνια στην αφετηρία κι όλο σκιάζει την γραμμή εκκίνησης με την γαστέρα του. Του έκανε ένα μικρό κατενάτσιο στην φιλοδοξία ο καφές του Ρέλλου αλλά τώρα είναι η ώρα. Ο Λοβέρδος λίγο παρά πίσω, όταν δεν αμολάει τορπίλες για μακελειά (σιγά τα αίματα) χάριν προστασίας του κωπηλάτη, ποδηλάτη κι «ατζέντη» του ΔΝΤ, πίνει ισοτονικά ποτά, που βοηθούν να χωνεύεις και τους συνταξιούχους. Ξέρετε το γέρικο κρέας σφίγγει, στρίβει κι είναι δύσπεπτο. Υπάρχουν κι οι αυτόμολοι, όπως η Λούκα, αλλά όλο το Έθνος κρατάει την ανάσα του για το τι θα κατεβάσει η πολύστροφος κάρα του Χάρη Καστανίδη. Κανένα δημοψήφισμα ίσως, για το αν επιθυμούμε την εξακολούθηση της ισχύος του νόμου της βαρύτητας ή αν πρέπει το σουβλάκι με πίτα να εξακολουθούν στην Τούμπα να το λένε σάντουιτς με σουβλάκι. Ο Μιχάλης από την άλλη διαβάζει με κερί το Μνημόνιο, γιατί οι γερμαναράδες ελεγκτές, που θα πλακώσουν οσονούπω, μετά το μεσημεριανό τους με βουρστ και ξυνολάχανο, θα βγαίνουν παγανιά κι όποιον Υπουργό σβερκώνουν, θα του κάνουν τεστ multiple choice για το Μνημόνιο και τον Εφαρμοστικό. Φήμες λένε ότι οι ελεγκτές θα κυκλοφορούν με κατοχικές BMW με καλάθι, που στο πλάϊ θα έχουν το σήμα του Ευρώ και από πάνω ημικυκλικά θα γράφει Memorandum Zwei. Τα δε τεστ θα γίνονται στην οδό Μέρλιν. Αν οι φήμες αληθεύουν, αναμένεται η ανάκαμψη να ξεκινήσει από την βιομηχανία κολωνών πάγου. Και βραστών αυγών, θα προσέθετα, για τις απείθαρχες μασχάλες. Διαψεύδεται πάντως ότι το μανικούρ – πεντικιούρ θα γίνεται με τον παραδοσιακό τευτονικό τρόπο της τανάλιας.

Στην γραμμή εκκίνησης κάνει «ζυγείτε επ’ αριστερά» κι ο επιφανής μέτοχος της «Ανωνύμου Εταιρείας Ηρώων Πολυτεχνείου». Ο Χρήστος Παπουτσής, που έχει πλάκα τα γαλόνια και τα εύσημα. Ο ευσταλής παραστάτης της σημαίας του Πολυτεχνείου στις μεταπολιτευτικές πορείες της 17ης Νοεμβρίου, έχει στο στήθος καρφιτσωμένο το Σάμινα, ως Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κι εσχάτως το μπουρλότο που βάλανε στην Αθήνα οι γνωστοί – άγνωστοι. Διότι και στην Προστασία του Πολίτη διέπρεψε.

Όλοι αυτοί και κάποιοι άλλοι, θα διεκδικήσουν, αν όχι την προεδρία του καταστήματος, την διάσωση τους στην εκλογική τους περιφέρεια. Διότι και στην Α΄ Αθηνών, αναμένεται εκλογικώς να κλάψουνε πράσινες μανούλες. Οπότε το επίδοξο προεδριλίκι εξασφαλίζει μια επιπλέον και διαρκή προβολή για να μην είσαι στους χαροκαμμένους, που θα βλέπουν την Βουλή από το roof garden της Μεγάλης Βρεταννίας.

Πόσο αφορά την Πατρίδα όλο αυτό; Όσο και το αν ο Γιώργος θα μάθει να ισορροπεί σε δυο ποδήλατα. Το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το νεκροταφείο των πολιτικών ελεφάντων. Ο σκληρός γραφειοκρατικός πυρήνας θα συρθεί ακόμη λίγο αλλά πάντως ιδεολογικά είναι ένα κουφάρι. Ότι υγιές υπήρχε, στη βάση, φεύγει κατά κύματα. Αποδημητικά πουλιά, χωρίς επιστροφή την Άνοιξη. Δεν χαίρομαι γι’ αυτό αλλά ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι το πάλαι ποτέ δημιούργημα του Ανδρέα Παπανδρέου θα γινόταν τελικά και μάλιστα τόσο γρήγορα, ένας μεταλλαγμένος νεοφιλελεύθερος μηχανισμός παρακμής, ρουσφετολογίας, λεηλασίας της χώρας. Και υπογραμμίζω ότι οι πιο Αγανακτισμένοι των Αγανακτισμένων είναι όσοι αγόρασαν το 2009 τις χάντρες και τα καθρεφτάκια του «λεφτά υπάρχουν». Αυτοί δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Θα πάνε να εκδικηθούν.

Τα ζόρια τα μεγάλα όμως θ’ αρχίσουν, όταν θα φτάσουν οι πρώτες επιταγές με τους μισθούς και τις συντάξεις, που θα έχουν τις τελευταίες περικοπές. Η πραγματικότητα θα ρίξει γροθιά στο στομάχι των απλών ανθρώπων, που αδυνατούν να καταλάβουν πως κάποιοι έχουν αυτή τη στιγμή καταθέσεις 600 δις στην Ελβετία. Δηλαδή δυο φορές το χρέος. Μεταξύ μας, ούτε οι Γερμανοί φορολογούμενοι και πολιτικοί το καταλαβαίνουν. Δίκιο έχουν.

Εκεί στη χώρα της Χάϊντι, με δυο τεράστιες συνεισφορές στον ανθρώπινο πολιτισμό, το ρολόϊ με κούκο και το τυρί με τρύπες, έχει καταλήξει ο λουφές, τα πλιάτσικα από την επί δεκαετίες λεηλασία της χώρας. Σίγουρα κάποια είναι νόμιμα, χρήματα εφοπλιστών, μεγαλοεπιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται εκτός Ελλάδος αλλά σίγουρα μεγάλο μέρος τους είναι μίζες, λαδώματα, προϊόν φοροδιαφυγής ή αυτά που έδιωχνε κατά κύματα από τις ελληνικές τράπεζες ο Γιώργος ο Έσχατος και Φαρμακερός, κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του κι έπαιζε με τα «κουμπούρια». Χλωμό το βλέπω να γίνει κίνημα, να συλληφθούν οι εν λόγω καταθέτες των Άλπεων και να απειληθούν με τυφεκισμό αν δεν τα φέρουν πίσω σε λίγες μέρες.

Αυτό όμως που μπορεί να γίνει, είναι με κίνητρα αφορολόγητου να τα φέρουν πίσω οι νόμιμοι για να τα επενδύσουν. Π.χ. αν τα φέρεις πίσω κι επενδύσεις σε επιχειρήσεις, στην οικοδομή και σε έργα μέσα σε ένα χρόνο, χαμηλό και σταθερό φόρο για την επιχείρηση που θα ανοίξεις για δέκα χρόνια, αφορολόγητη η επένδυση κι αφορολόγητες και οι μεταβιβάσεις που θα κάνεις μετά σ’ ότι χτίσεις. Εκατό επαγγέλματα θα δουλέψουν και το κράτος θα μαζέψει αληθινό χρήμα από εισόδημα και ΦΠΑ, γιατί ο κόσμος θα δουλέψει, θα πληρωθεί κι όχι από δανεικά. Θα είναι ένα δημιουργικό αναπτυξιακό σοκ.

Αυτοί δε που έβγαλαν έξω το προϊόν φοροδιαφυγής να τα επαναπατρίσουν με γενναίο φόρο αλλιώς να βγουν λεζάντα και να τους τα πάρουν μέχρι φόδρα.

Όσοι δε έβγαλαν έξω τα κλεψιμέϊκα, τα ρέστα από δάνεια, ΜΟΠ, μίζες, έργων και προμηθειών, όχι μόνο να διαπομπευθούν, όχι μόνο να τους τα πάρουν και τα δόντια με τανάλια αλλά να κυνηγηθούν όπως οι αλεπούδες από τους Άγγλους.

Έτσι δεν είναι μόνο ότι θα δεχθεί η χώρα ένα σοκ επενδύσεων και ρευστότητας. Θα αποδοθεί και δικαιοσύνη. Διότι την μεγαλύτερη οργή, είπαμε, δεν θα την φέρει η φτώχεια. Θα την φέρει η ατιμωρησία. Όπως λένε λοιπόν οι Γιάνκηδες: follow the money.

Δημοσιεύθηκε στην “Δημοκρατία”



Επιστροφή στη δράση: μετά από απουσία αρκετών εβδομάδων από το γραφείο του λόγω και της δεύτερης χειρουργικής επέμβασης στο έντερο, στην οποία υπεβλήθη στις 12 Φεβρουαρίου, ο Τούρκος πρωθυπουργός Tayyip Erdogan ανακοινώθηκε ότι θα επισκεφθεί στις 8 Μαρτίου την πόλη του Μάρντιν (κοντά στα σύνορα με τη Συρία και το Ιράκ) για την Ημέρα της Γυναίκας, ενώ στις 17 Μαρτίου θα μεταβεί στο Μπόχουμ της Γερμανίας για να παραλάβει, από κοινού με τη βασίλισσα Silvia της Σουηδίας και το Γερμανό πρώην πρόεδρο της Δημοκρατίας Horst Köhler το διεθνές βραβείο Der Steiger.

Η περίσταση συνδυάζεται ταιριαστά με το όλο κλίμα αποκατάστασης των ευρω-τουρκικών σχέσεων, όπως αυτό εικονογραφείται από τις πρόσφατες εκκλήσεις Σοσιαλιστών ευρωβουλευτών για άνοιγμα νέων κεφαλαίων στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. (το τελευταίο άνοιξε τον Ιούνιο του 2010) και, κυρίως, την απόφαση που έλαβε την Τρίτη το 11μελές Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας να απορρίψει το νομοσχέδιο περί ποινικοποίησης της Αρμενικής Γενοκτονίας. Το Δικαστήριο (στο οποίο συμμετέχουν και (οι πρώην πρόεδροι Valery Giscard d’ Estaing και Jacques Chirac) έκανε δεκτή την προσφυγή 77 γερουσιαστών και 65 μελών της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης από όλο το πολιτικό φάσμα κρίνοντας ότι οι περιορισμοί στην ελευθερία της έκφρασης οφείλουν να θεσπίζονται για την προστασία της ιδιωτικότητας και της δημόσιας τάξης, να εξυπηρετούν προφανή αναγκαιότητα και διακρίνονται από αναλογικότητα.

Για το Γάλλο πρόεδρο Nicholas Sarkozy, ο οποίος δίνει την προεκλογική του μάχη με το βλέμμα στραμμένο και στην ψήφο των 500.000 Γάλλων αρμενικής καταγωγής, το πλήγμα είναι μεγάλο – εξ ου και η εντολή του να συνταχθεί εκ νέου το νομοθέτημα με τρόπο που να λαμβάνει υπ’ όψιν την απόφαση του Δικαστηρίου. Για την Τουρκία, ωστόσο, η ετυμηγορία αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποκαταστήσει ικανοποιημένη τις διπλωματικές και στρατιωτικές της σχέσεις με τη Γαλλία και να απεμπλακεί από μία δυναμική η οποία αποτελούσε ωρολογιακή βόμβα στην ευρωπαϊκή της προοπτική.

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ ανταποκρίνονται στην απόφαση της Τουρκίας να στεγάσει τμήμα της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας μεσολαβώντας μεταξύ άλλων σε συνομιλίες «back channel» για την αποκατάσταση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων. Άλλωστε ο Erdogan αποτελεί κατά δήλωση του Barack Obama τον έναν από τους πέντε ξένους ηγέτες με τους οποίους διατηρεί τη στενότερη συνεργασία.

Σε κάθε περίπτωση, η «Δύση», προς την οποία κοιτούν όλοι οι ανδριάντες του Κεμάλ Ατατούρκ, αποδεικνύεται ασφαλέστερος προσανατολισμός, από την Ανατολή στην οποία φιλοδοξούσε να ηγεμονεύσει η τουρκική ηγεσία, καθώς η διπλή κρίση της Συρίας και του Ιράν θέτει την Άγκυρα ενώπιον δυσάρεστων διλημμάτων. Η προοπτική μονομερούς πλήγματος του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, σημαντικού εμπορικού και πολιτικού εταίρου της Τουρκίας και βασικού τροφοδότη της σε φυσικό αέριο, οπωσδήποτε δεν εμπνέει παρά ανησυχία – το αυτό όμως ισχύει και για την προβολή της ιρανικής ισχύος στο Ιράκ, όπου η κυβέρνηση του Nuri al Maliki ακολουθεί σεκταριστική πολιτική περιθωριοποίησης του σουνιτικού στοιχείου.

Ομοίως, η τουρκική στρατιωτική ηγεσία εμφανίζεται απολύτως απρόθυμη να αναλάβει μονομερή δράση στη Συρία και η πρόταση δημιουργίας «ασφαλών καταφυγίων» για τους διωκόμενους πληθυσμούς εντός της συριακής επικράτειας διαρκώς εκκρεμεί. Αντιθέτως, το ισχυρό κίνημα του εξόριστου στις ΗΠΑ ιεροκήρυκα Fetullah Gulen, προωθεί μια πιο ακτιβιστική αντίληψη για την αραβική κρίση, επικρίνει τη διάρρηξη των σχέσεων με το Ισραήλ και επιφυλάσσει στον Erdogan και τον κύκλο του ολοένα και περισσότερα φίλια πυρά.



Προσπαθώντας να καταλάβει και να λύσει κάποιος ένα πρόβλημα, είναι πολύ σημαντικό να μην έχει περιορισμένο πεδίο σκέψης, περιορισμένα δεδομένα, στενό «χώρο» να κινηθεί και πάνω απ όλα να μην προσπαθεί να το καταλάβει και να το λύσει με τον τρόπο και τα δεδομένα που το δημιούργησαν.

Τον τελευταίο καιρό σ' αυτή τη χώρα κάτι τέτοιο συμβαίνει.

Στενότητα και περιορισμένα μυαλά…

Πολλοί και για διαφορετικούς λόγους προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στις μέρες μας αφορούν κυρίως εμάς σαν άτομα και την Ελλάδα σαν χώρα.

Μιλούν για τον κακό εαυτό μας, την κακή διαχείριση από τους πολιτικούς κλπ.

Μια τέτοια οπτική φορτίζει συναισθηματικά αλλά και πραγματικά, στην καθημερινότητα, όλους αυτούς που προσπαθούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να βρίσκονται μπροστά σε «τεράστια» διλλήματα για το τι πρέπει να γίνει.

Είναι όμως πράγματι έτσι;

Προτείνω να ανοίξουμε για τα καλά το «οπτικό» μας πεδίο για να καταλάβουμε ίσως καλύτερα τι συμβαίνει.

Ζούμε σ' ένα κόσμο, σ' ένα κοινωνικό περιβάλλον, στις αρχές του 21ου αιώνα, όπου αν θεωρήσουμε σαν δεδομένο ότι τα σημαντικότερα ζητήματα για την επιβίωσή μας είναι το νερό, η τροφή, η στέγη, η περίθαλψη και η ασφάλεια, για όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους αυτής της γης, τότε εύκολα και γρήγορα διαπιστώνουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι πρόσβαση σ' αυτά τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους αγαθά και παροχές με πολλαπλά αρνητικά αποτελέσματα στην καθημερινότητα και την υγεία τους.

Η στέρηση είναι μια κατάσταση την οποία βιώνουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο.

Ζούμε επίσης σ' ένα κόσμο κατακερματισμένο από ένα σωρό διαχωρισμούς και συμφέροντα τα οποία δημιουργούν διαρκής διεκδικήσεις, πολέμους, βία και εγκληματικότητα, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ο ισχυρότερος επιβάλλει τη θέλησή του σε βάρος των άλλων.

Σ' αυτό τον κόσμο έχουνε γίνει αμέτρητοι πόλεμοι και επαναστάσεις, έχει χυθεί ατελείωτο αίμα αθώων ενώ η βία δεν σταμάτησε ποτέ.

Είναι ατελείωτος ο σοβαρότατος κατάλογος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι στην σύγχρονη εποχή, μα το συμπέρασμα απ' όλα αυτά είναι ένα και πολύ σοβαρό και σημαντικό.

Κανένα σύστημα εξουσίας, πολιτικό, θρησκευτικό, οικονομικό ή οτιδήποτε άλλο, δεν κατάφερε ποτέ να εξαλείψει όλα αυτά τα προβλήματα ριζικά, ολοκληρωτικά και για πάντα.

Γιατί άραγε;

Δεν υπάρχει η γνώση, η κατανόηση, οι δυνατότητες και τα δεδομένα;

Αν δούμε απλά από τη μια μεριά το σύστημα αξιών το οποίο επικρατεί και υποστηρίζει πάρα πολλά χρόνια το κοινωνικό κατεστημένο μοντέλο στον κόσμο μας και από την άλλη το οικονομικό μοντέλο πάνω στο οποίο βασίζεται όλο αυτό το οικοδόμημα που λέμε ανάπτυξη και πρόοδος τότε θα καταλάβουμε γιατί όλα αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν ακόμα να εξαλειφθούν.

Οι αξίες μας και το μοντέλο με το οποίο προοδεύουμε και εξελισσόμαστε είναι κατά τη γνώμη μου οι κυρίαρχοι παράγοντες μιας κοινωνίας.

Από τα δύο αυτά δεδομένα προκύπτει και ερμηνεύεται το πολιτιστικό μοντέλο μέσα στο οποίο όλοι οι άνθρωποι της γης ζουν, ο πολιτισμός μας.

Το σύστημα αξιών με το οποίο σχεδόν όλοι μας διαμορφωθήκαμε, μέσα από την εκπαίδευση και το ευρύτερο κοινωνικό status μετέπειτα είναι εγωκεντρικό και ατομικιστικό. Προβάλει και υποστηρίζει ένα μοντέλο ανθρώπου ο οποίος έχει σαν σκοπό να συγκεντρώνει γύρω του και για το δικό του, πρώτα απ' όλα, όφελος τα πάντα.

  • Να καταναλώνει τα πάντα, να κατέχει όσα περισσότερα μπορεί.
  • Να κατέχει όσο περισσότερα υλικά αγαθά, να διαθέτει πλούτο, να έχει όσο μεγαλύτερη πρόσβαση γίνεται σε πρόσκαιρες απολαύσεις.
  • Να μην τον νοιάζει τίποτε άλλο ιδιαίτερα.
  • Να ανταγωνίζεται σε όλους τους τομείς της ζωής και να προσπαθεί να υπερισχύει πάντα και με κάθε τρόπο απέναντι στους άλλους.

Μέσα σ' αυτό το αξιακό περιβάλλον πλούσιοι και φτωχοί, δυνατοί και αδύνατοι αναπνέουν τον ίδιο αέρα, πίνουν το ίδιο νερό, ζουν στον ίδιο ανασφαλή κόσμο και κυρίως οι περισσότεροι νοιώθουν πολύ μεγάλη μοναξιά και εσωτερική θλίψη.

Ποτέ δεν μάθαμε μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα τι είμαστε, που βρισκόμαστε, τι δυνατότητες και δεδομένα υπάρχουν στον κόσμο και στον πλανήτη μας.

Δεν μας έμαθαν ποια είναι η σχέση μας με το περιβάλλον, η αλληλεξάρτησή μας, η σύνδεσή μας με τα πάντα.

Ζούμε στον κόσμο του «εμείς» κι «εσείς».

Το σύστημα αξιών μας λοιπόν υποστηρίζει τους διαχωρισμούς μεταξύ των ανθρώπων, πολιτικούς, θρησκευτικούς, εθνικούς κλπ, υποστηρίζει το ατομικό όφελος, τους ισχυρούς, προσφέρει πάρα πολλά αγαθά για κατανάλωση αλλά και τεράστια ανασφάλεια και θλίψη.

Ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης και προόδου είναι απόλυτα απαραίτητο στις κοινωνίες μας. Οικονομία με απλά λόγια είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να πάρεις από τη γη και να μοιράσεις σε ΟΛΟΥΣ αυτά που έχουν ανάγκη κάθε εποχή και παράλληλα να διατηρείς την περιβαντολλογική ισορροπία και δυναμική αναπλήρωσης ώστε να έχεις και στο μέλλον όσα χρειάζεσαι.

Το οικονομικό μοντέλο με βάση το οποίο έχει οικοδομηθεί ο κόσμος μας είναι το μονεταριστικό, χρηματοπιστωτικό.

Κύριος στόχος και κίνητρο του μοντέλου αυτού είναι το ΚΕΡΔΟΣ και η συγκέντρωση πλούτου.

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα υποστηρίζεται από οργανισμούς, τράπεζες και πανίσχυρους ιδιώτες ανά τον κόσμο οι οποίοι καθορίζουν όλο το «παιχνίδι».

Το μέσον το οποίο έχει εφευρεθεί είναι το χρήμα το οποίο για να αποκτηθεί από κάποιον χρειάζεται να χρεωθεί.

Χωρίς χρέος δεν υπάρχει χρήμα.

Για να χρεωθεί κάποιος χρειάζεται να έχει καταναλωτικές ανάγκες ώστε το χρήμα να «κινηθεί».

Για να κινείται το χρήμα σ ένα τέτοιο μοντέλο οι «ειδικοί» δημιουργούν «ανάγκες» στον κόσμο… καταλαβαίνετε…

Οι αξίες των προϊόντων και των αγαθών επίσης ως προς το χρήμα που πρέπει να δώσει κάποιος για να τα αποκτήσει δεν έχει καμία σημασία.

Το χρήμα είναι μια σύμβαση, μια συμφωνία ανάμεσα σε αυτούς που το αποδέχονται ως μέσο πρόσβασης στα αγαθά, ανάμεσα σ αυτόν που πουλά και σ αυτόν που αγοράζει.

Το χρήμα δεν είναι φυσικός πόρος.

Οι τράπεζες για να υπάρχουν χρειάζεται να δανείζουν χρήματα σε φυσικά πρόσωπα αλλά και έθνη και να τα παίρνουν πίσω με τόκο.

Οι τράπεζες έχουν εφεύρει τρόπους ώστε τα χρήματα να πολλαπλασιάζονται για λογαριασμό τους.

Για να υπάρχει και να λειτουργεί το σύστημα αυτό χρειάζεται να καταναλώνονται διαρκώς αγαθά.

Γι αυτό το λόγο τα αγαθά που παράγονται και καταναλώνονται πρέπει να είναι χαμηλής ποιότητας ώστε να μην σταματά η κατανάλωσή τους.

Φυσικά κανέναν δεν ενδιαφέρει τι κόστος έχει αυτό στις δυνατότητες του πλανήτη σε πρώτες ύλες και στα παραγόμενα από τις βιομηχανίες σκουπίδια.

Δυνατός σε αυτό το σύστημα είναι αυτός που κατέχει και εμπορεύεται πρώτα απ όλα τους φυσικούς πόρους ώστε να μπορεί να διαθέτει τα προϊόντα στις αγορές και να βγάζει χρήματα.

Οι περισσότεροι πόλεμοι στον κόσμο γίνονται για την κατοχή φυσικών πόρων.

Οι ατελείωτες διεκδικήσεις ανάμεσα στα έθνη αφορούν τους πόρους.

Πετρέλαιο, ορυκτός πλούτος, πρώτες ύλες κλπ είναι οι στόχοι των δυνατών του συστήματος αυτού.

Η γη διαθέτει και προσφέρει τα αγαθά της και ο άνθρωπος τα διαχειρίζεται με αυτό τον τρόπο.

Για όσο αυτό το σύστημα θα υπάρχει στον κόσμο, το χρέος, η ανεργία, ο πληθωρισμός, οι στερήσεις και η φτώχεια, οι ανισότητες, οι διακρίσεις, ο ρατσισμός, οι πόλεμοι, η βία και η εγκληματικότητα δεν μπορεί να εκλείψουν ποτέ.

Από τη μια λοιπόν «κατασκευάζεις» άτομα με ατομικιστικές, εγωκεντρικές και συγκεντρωτικές αξίες, διαχωριστική αντίληψη και κατανόηση για τον κόσμο και από την άλλη τους προσφέρεις ένα οικονομικό περιβάλλον, με εναν τόσο περιορισμένο στόχο (ΚΕΡΔΟΣ) μέσα στο οποίο, θέλουν δε θέλουν θα αναπτύξουν τον ανταγωνισμό, τη δύναμη, τις φιλοδοξίες, την απληστία, τη διαφθορά, τα προσωπικά συμφέροντα, την κτητικότητα, τη ματαιότητα….

ΟΛΑ αυτά, με μια λέξη αν θέλετε, ονομάζονται ΒΙΑ.

Άραγε τι συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κάποιος, χωρίς προκαταλήψεις και προσωπικές επιρροές παρά μόνο κοιτώντας καθαρά, από όλα τα παραπάνω;

Πόσο μεγάλο ρόλο για τη διαμόρφωση των αξιών και τη ζωή μας παίζει το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε;

Υπάρχει ποτέ περίπτωση μέσα σ αυτό το περιβάλλον να λυθούν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν κοινωνίες;

Για όσο αυτό το σύστημα θα υπάρχει στον κόσμο, είναι δυνατόν το χρέος, η ανεργία, ο πληθωρισμός, οι στερήσεις και η φτώχεια, οι ανισότητες, οι διακρίσεις, ο ρατσισμός, οι πόλεμοι, η βία και η εγκληματικότητα να εκλείψουν ποτέ;

Υπάρχει ποτέ περίπτωση να επικρατήσει στον κόσμο μας δικαιοσύνη, ειρήνη, ισότητα και ασφάλεια;

Μέσα σ' ένα τέτοιο πολιτιστικό αξιακό μοντέλο μπορεί να περιμένει κανείς να αναπτύξουν οι άνθρωποι αξίες σεβασμού, αλληλεγγύης, αδερφικότητας, δικαιοσύνης, αποδοχής κλπ;

Χρειαζόμαστε τελικά χρήματα για να επιβιώσουμε ή άμεση πρόσβαση σε ΟΛΑ;

Τι χρειάζεται να γίνει;

Ο κόσμος μας βρίσκεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την παραπέρα πορεία του.

Δυστυχώς το οικονομικοπολιτικό μοντέλο που ακόμα σήμερα, στον 21ο αιώνα, ζούμε δεν διορθώνεται, αναπαράγεται διαρκώς σε ατελείωτους φαύλους κύκλους με καταστροφικές συνέπειες για τους ανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον.

Είναι δε εξαιρετικά σημαντικό να καταλάβουμε ότι ΔΕΝ χρειάζεται να το πολεμήσουμε με τη γνωστή βία αλλά να το προσπεράσουμε αντικαθιστώντας το.

Η επιλογή που σήμερα θα κάνουμε θα μας οδηγήσει είτε σε μια επαναλαμβανόμενη καταστροφική πορεία ή στο άλμα της ανθρωπότητας σ ένα μέλλον όπου το αυτονόητο θα μπορεί να βιωθεί από ΟΛΟΥΣ ανεξαίρετα.

Είναι μια επιλογή ανάμεσα στο φόβο και την αγάπη, ανάμεσα στη γνώση και την άγνοια.

Τι χρειάζεται να αλλάξουμε ριζικά αν πραγματικά μας ενδιαφέρει σε τι κόσμο θα ζήσουνε τα παιδιά και οι επόμενες γενιές, το τι θα απομείνει σ' αυτό τον πλανήτη;

Τάσος Πετρίδης




Πριν λίγες ημέρες άκουσα ότι έφθασαν τα χρόνια του Αντιχρίστου. Είναι αλήθεια; Και αν ναι, πόσο σύντομα;

Το θέμα που αφορά γύρω από το πρόσωπο του Αντιχρίστου έχει τεράστιο εύρος αλλά και μεγάλη επικινδυνότητα αφού πρόκειται για κάτι μελλοντικό , το οποίο έχει προφητευθεί μέσω πολλών συμβόλων, και έτσι ο καθένας είναι εύκολο να πλάσει την δική του ερμηνεία.

Αυτή είναι η αιτία που μας κάνει να θέτουμε ως πρώτο και έσχατο λόγο κάθε τέτοιας απαντήσεως την προσοχή και την προσκόλληση προς την θέση της Εκκλησίας(και τούτη δεν την εκφράζει ο κάθε παπάς ή θεολόγος αλλά οι Άγιοι και όσοι ακολουθούν πιστά την Παράδοσή τους).

Κατανοούμε την αγωνία σας όχι τόσο από πνευματικής οπτικής γωνίας αλλά από άποψη «κοσμική». Να είστε βεβαία πως ό,τι αναφέρεται στην Αγία Γραφή και στις προφητείες των Αγίων (και μόνον) θα πραγματοποιηθούν αναμφίβολα. Κατόπιν αυτής της πρότασης πάντοτε έπεται η ερώτηση «πότε;». Και αυτή η αγωνιώδης αναμονή εντείνεται όταν μερικοί δημοσιεύουν πομπώδη και πολυδιαφημισμένα έντυπα και βιβλία όπου θέτουν μάλιστα και συγκεκριμένες ημερομηνίες εκπληρώσεως των προφητευομένων. Αυτοί οι άνθρωποι προφανώς δεν έχουν διαβάσει ούτε επί τροχάδην το Ιερό Ευαγγέλιο. Αυτό το τονίζουμε ιδιαιτέρως διότι απαντά με δύο λέξεις ο ίδιος ο Κύριος στο ερώτημά σας. Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιον ο Χριστός αποκρίνεται στους μαθητές Του, τους οποίους απασχολεί η ίδια απορία με εσάς: «Για την ημέρα εκείνη και για την ώρα κανείς δεν γνωρίζει, ούτε οι Άγγελοι στον ουρανό, ούτε ο Υιός, εκτός από τον Πατέρα.Προσέχετε, μείνετε άγρυπνοι και προσεύχεσθε. Διότι δεν γνωρίζετε πότε είναι ο καιρός» (Μρκ. 13, 32-33). Βέβαια, για να ακριβολογούμε, στο χωρίο αυτό ο Κύριος αναφέρεται στην ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας Του, την οποία όμως συνδέει με την πρότερη έλευση του Αντιχρίστου («βδέλυγμα της ερημώσεως» Μρκ. 13, 14, όπως τον αποκαλεί).

Εκτός τούτου μας διδάσκει και η ιστορία. Υπήρξαν πολλοί αιρετικοί αλλά και Ορθόδοξοι- οι οποίοι έθεσαν συγκεκριμένες ημερομηνίες για την εγκαθίδρυση της βασιλείας του Αντιχρίστου ή για την δεύτερη έλευση του Θεανθρώπου, οι οποίες όλες έπεσαν στο κενό. Και ενεοί ερωτούμε: Αυτοί οι άνθρωποι- που θέτουν ημερομηνίες- και αν ακόμη δεν εμπιστεύονται τα λόγια του Κυρίου μας (φευ! της πλάνης), τουλάχιστον δεν φοβούνται μήπως γίνουν περίγελος όπως τόσοι προηγούμενοι ψευδοπροφήτες;

Για να μην παρεξηγηθούν όμως τα λόγια μας πρέπει να διευκρινίσουμε κάτι ακόμη. Λέγοντας όλα τα παραπάνω δεν υποστηρίζουμε σε καμμία περίπτωση ότι δεν βρισκόμαστε στα χρόνια του Αντιχρίστου ή ότι είμαστε μακριά από αυτά. Και πάλιν θα αρκεσθούμε στους λόγους του Ιησού μας (Μτθ. 24, 3-51 και Μρκ. 13, 4-37). Στα κεφάλαια που σημειώνουμε ο Κύριος μας πληροφορεί πως τα έσχατα χρόνια θα χαρακτηρίζονται από έξαρση της αμαρτίας και της αποστασίας από το θέλημα του Θεού αλλά και από πλήθος αποτρόπαιων καταστροφικών γεγονότων. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί πως αυτά ήδη τα ζούμε, ούτε όμως, από την άλλη μεριά, μπορεί κάποιος να μας βεβαιώσει πως θα υπάρξουν και χειρότερα αυτών για αρκετά έτη ακόμη ή όχι.

Με όλα όσα είπαμε προσπαθήσαμε να δώσουμε μια συνοπτική απάντηση. Το θέμα είναι πλατύ και πολύπλοκο. Επιτρέψτε μας όμως δύο λόγια ακόμη διότι πρέπει οπωσδήποτε να τοποθετήσουμε την απάντησή μας σε ορθή πνευματική βάση.

Είναι γεγονός πως στις ημέρες μας συναντάς ευκολότερα ανθρώπους να ενδιαφέρονται περισσότερο για τον Αντίχριστο (ποιος θα είναι, πότε θα έρθει, πόσα χρόνια θα κυβερνήσει κλπ.) παρά για τον Χριστό και για το τι ακριβώς ζητά από τον καθένα μας. Διότι αν υποθέσουμε πως ο ερχομός του Αντιχρίστου και η Δευτέρα Παρουσία πραγματοποιηθούν μετά από 20, 30 ή και 100 χρόνια τότε πόσο άμεσα μας ενδιαφέρουν; Αντιθέτως το τέλος μας- ό,τι πιο σίγουρο στη ζωή του ανθρώπου- μπορεί να φτάσει αιφνίδιο και την επομένη στιγμή. Αλήθεια, αναλογιστήκαμε ποτέ πόσο έτοιμοι είμαστε για την συνάντηση με τον Δίκαιο Κριτή; Η ζωή μας είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού; Ακολουθούμε με ακρίβεια τις εντολές τις Εκκλησίας μας; Αγωνιζόμαστε να καθαρθούμε από τα πάθη και τις αδυναμίες μας ώστε να ενωθούμε με τον Χριστό μας;
Εάν λοιπόν μας απασχολήσουν όλα τα παραπάνω θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε ορθά κάθε πρόβλημα και κάθε δυσκολία της ζωής μας. Ακόμη και αυτά τα δύσκολα χρόνια του Αντιχρίστου. Όποιος ουσιαστικά ενωθεί με τον Θεό πληρώνεται όλη του η ύπαρξη από την Θεία Χάρη Του και τότε η δύναμη του διαβόλου και κάθε «παιδιού του» (ακόμη και του Αντιχρίστου) αποδεικνύεται μηδενική!

Κλείνοντας το γράμμα μας συνοψίζουμε στα εξής: Ο Αντίχριστος και η Δευτέρα Παρουσία θα έρθουν οπωσδήποτε. Το πότε όμως το γνωρίζει μόνον ο Θεός (άσχετα αν τα γεγονότα και οι διαστάσεις του κακού μας δείχνουν πως βρισκόμαστε στα χρόνια της Αποκαλύψεως). Από την μεριά μας πρέπει να αγωνιζόμαστε ώστε να πράττουμε το θέλημα του Κυρίου και να προετοιμαζόμαστε κάθε στιγμή για την συνάντηση μαζί Του. Ας έχουμε πίστη ακράδαντη πως Αυτός είναι ο Νικητής και ας δεχόμαστε το κάθε τι στην ζωή μας σαν να το λαμβάνουμε από τα χέρια Του.

Μετ' ευχών
Ο Καθηγούμενος
† Αρχιμ. Κύριλλος
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης




Όλοι ήταν επιλεκτικά τυφλοί: έβλεπαν μόνο ότι τους υπεδίκνυε ο "ανώτερος στρατηγικός σχεδιασμός". Όλοι ήταν πειθήνεια όργανα αλλοδαπών δυνάμεων και κέντρων.
Για χρόνια όλοι οι αρμόδιοι πολιτικοί και υπηρεσιακοί παράγοντες αρνούνταν να δουν την πραγματικότητα.
Σύσσωμοι οι "αναλυτές" χαρακτήριζαν γραφικό όποιον τολμούσε να εκφέρει με επιχειρήματα μια στρατηγική θεώρηση διαφορετική από το είναι μάταιο, αφέσου στην αγκαλιά της υποσχόμενης αλλοδαπής προστασίας: “άλλοι δρουν υπέρ μας και θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά μας, αν και όταν χρειαστεί – που δε θα χρειαστεί γιατί έχουν φροντίσει να μη χρειαστεί.”

Κάποιοι άκουγαν αλλά δεν αξιοποιούσαν την ανάλυση που λάμβαναν δωρεάν με σκοπό την προστασία και προώθηση των πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και εν γένει εθνικών στρατηγικών συμφερόντων της Χώρας, ούτε την πρόληψη και αντιμετώπιση δραστηριοτήτων που συνιστούν απειλή της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής ασφάλειας του Ελληνικού Κράτους, καθώς και του εθνικού πλούτου της Χώρας.
Απλά πουλούσαν πληροφόρηση ως ενημέρωση σε πολιτικούς φίλους για ιδίον όφελος.

Δεν υπάρχει δικαιολογία για κανέναν απολύτως.

Όπως είχε πει και ένας σοφός:
“Πολύ συχνά δε γίνεται η επίκληση της αναγκαιότητας λήψης άμεσης απόφασης λόγω "ειδικών συνθηκών", μια εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι η παροχή δικαιώματος ερευνών εντός της Ελληνικής ΑΟΖ από την Τουρκία σε εταιρία τρίτων συμφερόντων. Η υπεράσπιση της Ελληνικής ΑΟΖ θα προκαλέσει πόλεμο. Αλλά αυτό δεν θα είναι πόλεμος. Αυτό θα είναι ντροπή”.

Οι πράξεις και οι παραλείψεις πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων ήταν τραγικές και για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Ο χρόνος όμως τελείωσε: η πραγματικότητα δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις.
Η Shell ήδη ξεκίνησε, όπως ακριβώς είχε πει ο σοφός.

Υπάρχει de facto κρίση.


Δίκτυο «αράχνη» σε Συρία και Λίβανο

Το «παιγνίδι» της στρατηγικής εμπλοκής της Ρωσίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής δείχνει να παίρνει όλο και πιο ευρύτερες – αλλά και απρόβλεπτες- διαστάσεις με την αποκάλυψη ότι οι Ρώσοι έχουν εγκαταστήσει δύο βάσεις ηλεκτρονικής υποκλοπής σε Συρία και Λίβανο.

Σύμφωνα με αναλυτές το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την «αποκαθήλωση» του καθεστώτος του Bashar Al Assad στη Συρία εδράζεται κύρια εξαιτίας της παρουσίας της Ρωσίας η εμπλοκή της οποίας είναι πολυεπίπεδη με αντιαεροπορικά συστήματα S-300, πυραύλους κατά στόχων επιφανείας P-800 Yakhnot που εδρεύουν στα Μεσογειακά παράλια και τώρα με την αποκάλυψη της ύπαρξης των δύο σταθμών ηλεκτρονικής παρακολούθησης.

Η Ρωσία από την πλευρά της φαίνεται πως δεν είναι διευθετημένη να επιτρέψει μια ακόμη περίπτωση Λιβύης στο «μαλακό υπογάστριο» της και όσο οι πιέσεις των Αμερικανών για την απομάκρυνση του Bashar Al Assad εντείνονται άλλο τόσο εντείνεται και η ρωσική αντίδραση.

Παράλληλα η ύπαρξη των αντιαεροπορικών συστοιχιών S-300 δείχνει ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την επανάληψη επιδρομών στο έδαφος της Συρίας από την ισραηλινή Αεροπορία όπως αυτή που πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 2007 με την ονομασία Orchard όπου ισραηλινά μαχητικά βομβάρδισαν πυρηνικού αντιδραστήρα της Συρίας στην περιοχή Deir ez-Zor. Οι σταθμοί ηλεκτρονικής παρακολούθησης της Ρωσίας θα έχουν τη δυνατότητα ελέγχου μιας μεγάλης περιοχής στη Μ. ανατολή.

Πιο συγκεκριμένα την ύπαρξη δύο ρωσικών βάσεων ηλεκτρονικής επιτήρησης και ραντάρ στην Συρία και στο Λίβανο αποκάλυψε η γνωστή ιστοσελίδα Debka. Σύμφωνα με πληροφορίες της ισραηλινής ιστοσελίδας οι Ρώσοι έχουν κατασκευάσει εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα μία βάση ραντάρ και συλλογής ηλεκτρονικών πληροφοριών στην περιοχή Jabal Al Harrah νότια της Δαμασκού μερικά χιλιόμετρα από την γραμμή κατάπαυσης του πυρός στα υψώματα του Γκολάν.

Η βάση αυτή μπορεί να παρακολουθεί οτιδήποτε κινείται και εκπέμπεται στην ευρύτερη περιοχή του βόρειου Ισραήλ μέχρι το Τελ Αβίβ, την βόρεια Ιορδανία κα το δυτικό Ιράκ. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα ο εξοπλισμός της βάσης πρόσφατα αναβαθμίστηκε και τώρα πλέον οι Ρώσοι μπορούν να παρακολουθούν οτιδήποτε συμβαίνει σε ολόκληρο το Ισραήλ, την Ιορδανία τον κόλπο της Άκαμπα και την βόρεια Σαουδική Αραβία.

Εκτός από αυτή την βάση οι Ρώσοι έχουν κατασκευάσει και μία ακόμη στο όρος Sannine το οποίο βρίσκεται στο κεντρικό Λίβανο και φτάνει τα 2600 μέτρα. Από την βάση αυτή οι Ρώσοι μπορούν να επιτηρούν ολόκληρη της Αν. Μεσόγειο, παρακολουθώντας τις κινήσεις του αμερικανικού και ισραηλινού Ναυτικού καθώς και των αεροσκαφών που ίπτανται στην περιοχή.

Πρόσφατα οι δύο βάσεις απέκτησαν διασύνδεση και μπορεί να γίνει ανταλλαγή δεδομένων ολοκληρώνοντας έτσι το ρωσικό σύστημα επιτήρησης της Μέσης Ανατολής. Όπως αναφέρει η ισραηλινή ιστοσελίδα η πρόσφατη επίσκεψη του ρωσικού αεροπλανοφόρου στην Συρία αποσκοπούσε να καλύψει το κενό που είχε δημιουργηθεί από τις εργασίες αναβάθμισης των εγκαταστάσεων στις δύο βάσεις. Επιπλέον την περίοδο της επίσκεψης του πλοίου στην Συρία η βάση στο Jabal Al Harrah είχε επικεντρώσεις τις δραστηριότητες της στην συλλογή πληροφοριών για τους εξεγερθέντες και των ξένων δυνάμεων που επιδιώκουν να παρέμβουν στις εξελίξεις στην Συρία.

Τέλος οι βάσεις αυτές όπως αναφέρει η ιστοσελίδα αποτελούν εκτός από τα μάτια και τα αυτιά της Ρωσίας στην περιοχή και το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης του Ιράν σε περίπτωση ισραηλινής ή αμερικανική επίθεσης, αφού οι Ρώσοι παρέχουν μέσω αυτών των σταθμών της αναγκαία ενημέρωση στην Τεχεράνη για τις κινήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πιστέψτε το ή όχι, η λαϊκή σοφία ξέρει πολύ καλύτερα από τους περισσότερους από εμάς (και ειδικά έμενα) τι πρέπει να γίνει για το καλό μας.

Η λαϊκή σοφία είναι έως ένα βαθμό σαν την αγορά. Όταν λειτουργεί σωστά η αγορά, τότε όλοι είναι κερδισμένοι από την σοφία της. Το ίδιο και με την δημοκρατία. Όταν λειτουργεί σωστά η δημοκρατία, όλοι είναι κερδισμένοι από την σωστή καθοδήγηση των πολιτών.

Το ερώτημα όμως είναι αν λειτουργεί σωστά η αγορά και αν λειτουργεί σωστά η δημοκρατία. Διότι αν δεν λειτουργεί σωστά, τότε η έκβαση του αποτελέσματος δεν θα είναι προς το συμφέρον όλων, διότι θα υπάρχουν στρεβλώσεις. Και όταν το τελικό πόρισμα είναι στρεβλό, το αποτέλεσμα δεν είναι η σωστή επιλογή.

Και εδώ τώρα ερχόμαστε στο επίμαχο ερώτημα: Έχουμε ή δεν έχουμε δημοκρατία; Εκφράζει το εκλογικό αποτέλεσμα την λαϊκή βούληση και κατ΄ επέκταση τη λαϊκή σοφία;

Ένας τρόπος να το δούμε αυτό στην πράξη είναι από τις διάφορες δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό.

Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατη πανελλαδική έρευνα της GPO, το 77,2% των Ελλήνων είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδος στο ευρώ. Μάλιστα υπέρ της παραμονής στο ευρώ τάσσεται και το 60% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 45% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Από την άλλη όμως, οι δημοσκοπήσεις μας δείχνουν ότι περίπου το 40% της επόμενης βουλής (αν όχι παραπάνω, διότι ξεφυτρώνουν καινούργια μπουμπούκια κάθε μέρα) θα αποτελείται από κόμματα που είναι ανοιχτά κατά του ευρώ, ή έχουν αντιευρωπαϊκές θέσεις ή γενικά δεν ξέρουν τι θέλουν, αλλά είναι γενικά και αόριστα κατά της Ευρώπης.

Για ποιο λόγο υπάρχουν άραγε αναντιστοιχίες των ψηφοφόρων του ΚΚΕ με το ίδιο το κόμμα;

Για ποιο λόγο κάποιος που ψηφίζει το ΚΚΕ να είναι υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ, όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ, η διοίκηση του ΚΚΕ φωνάζει έξω από το ευρώ, έξω από την Ευρώπη και θέλει να κάνει κατάληψη σε όλα τα εργοστάσια της χώρας (ό,τι έχει απομείνει) για να εκπληρωθεί το όνειρο της λαϊκής κυριαρχίας;

Και αν πράγματι το 45% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ είναι υπέρ του ευρώ, λογικό δεν είναι να μην συμμερίζεται ο μέσος ψηφοφόρος του ΚΚΕ και τις άλλες ακραίες θέσεις αυτού του κόμματος;

Και αν πράγματι αυτό το ποσοστό των ψηφοφόρων του ΚΚΕ θέλει να παραμείνουμε στην Ευρώπη, θα εκπληρωθεί η λαϊκή σοφία και κυριαρχία, όταν (χτυπάτε ξύλο) μπουν στη βουλή όλα τα ακραία αντιευρωπαϊκά στοιχεία και με την βοήθεια του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, αποφασίσουν μια από αυτές τις μέρες να βγούμε από την Ευρώπη; Είναι άραγε αυτή η θέληση του Ελληνικού λαού;

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η απάντηση είναι όχι. Που με κάνει να πιστεύω ότι όταν θα έρθουν οι εκλογές, το πιο πιθανό είναι ο ελληνικός λαός να μην ψηφίσει τα κόμματα που σήμερα δείχνουν ότι θα πάρουν περίπου το 40% της βουλής, αλλά πολύ λιγότερο.

Αλλά αν πράγματι επιβεβαιωθούν οι σημερινές δημοσιοποιήσεις -και δούμε τις αναλογίες των σημερινών δημοσκοπήσεων σε μια μελλοντική βουλή- αυτό σημαίνει ότι έχουμε στρέβλωση μεταξύ του τι θέλει ο λαός (βάσει δημοσκοπήσεων) και την αναλογία των κομμάτων που θα μπουν στην επόμενη βουλή (βάσει ιδεολογίας).

Που επίσης σημαίνει (κατ΄ εμέ) ότι τα πολιτικά πρόσωπα που εκλέγονται, δεν εκφράζουν αναλογικά τον λαό. Κάτι που σημαίνει ότι δεν έχουμε αρκετή δημοκρατία, έτσι ώστε η λαϊκή σοφία να μπορεί να επιβληθεί, διότι υπάρχει στρέβλωση από την ανώτατη διοίκηση μέσα σε κάθε κόμμα.

Και αν ισχύει αυτό τότε εγώ τουλάχιστον, βγάζω το συμπεράσματα ότι δεν έχουμε δημοκρατία, ή τέλος πάντων, ότι δεν έχουμε αρκετά καλής ποιότητας δημοκρατία, έτσι ώστε να μπορεί να εκφραστεί η λαϊκή σοφία που θα καθοδηγήσει σωστά τη χώρα.

Πως τα αλλάζουμε όλα αυτά είναι ένα καλό ερώτημα, αλλά το σίγουρο είναι ότι αλλαγές θα πρέπει να γίνουν σε κάθε επίπεδο. Το άλλο πρόβλημα είναι ότι για να γίνουν πολλές από αυτές τις αλλαγές, θα πρέπει να τις θέλουν να τις κάνουν οι πολιτικοί μας. Θα πρέπει δηλαδή να υπάρχει αναγνώριση ότι οι περιστάσεις απατούν αλλαγές Και με το συμπάθιο, αλλά αυτό το σχέδιο του κυρίου Πάγκαλου μόνο δημοκρατικό δεν είναι και μόνο τη λαϊκή σοφία δεν μπορεί να αναδείξει.

Η κατάληξη είναι ότι μέχρι να ενδυναμωθούν οι δημοκρατικοί μας θεσμοί και να μπορούν να εκφράζουν καλύτερα τη θέληση αυτού του λαού - και κατ΄ επέκταση τη λαϊκή σοφία - το μπάχαλο που επικρατεί σε αυτή τη χώρα θα συνεχιστεί.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι μας έχει τελειώσει ο χρόνος και δεν έχουμε άλλο καιρό για χάσιμο και για ιδεολογικά παιχνίδια. Ας ελπίσουμε ότι η λαϊκή σοφία θα εκφραστεί σωστά στην επόμενη βουλή και ας ελπίσομε ότι θα καθοδηγήσει σωστά τη χώρα. Διότι άλλη ευκαιρία δεν θα έχουμε.



Σε δύο τέρμινα, κ. Ρέσλερ. Σε δύο τέρμινα!
Χωρίς αμφιβολία, ο επικεφαλής των Γερμανών Φιλελευθέρων Φίλιπ Ρέσλερ πραγματοποιεί τις εναντίον της Ελλάδας επιθέσεις του με το μάτι του στις δημοσκοπήσεις και στον καταποντισμό του κόμματός του, στις 18 του περασμένου Σεπτεμβρίου, στις περιφερειακές εκλογές του Βερολίνου.

Μια Κυριακή πριν από εκείνη την καταστροφική εκλογική αναμέτρηση, ο Ρέσλερ είχε δημοσιεύσει το περίφημο άρθρο του στην εφημερίδα «Ντι Βελτ», όπου υποστήριζε ότι η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε συντεταγμένη χρεοκοπία – γεγονός που είχε προκαλέσει δημόσιες διαφωνίες στον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό, με τον Σόιμπλε να εκφράζει τη διαφωνία του, την Μέρκελ να παρεμβαίνει, αλλά τον πρόεδρο των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU) και πρωθυπουργό της Βαυαρίας Χορστ Ζεεχόφερ να υπερασπίζεται τον Ρέσλερ και να αφήνει κι’ αυτός ανοιχτό το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Οι αρνητικές δηλώσεις συνεχίστηκαν, μέχρι την πρόσφατη σύγκρουση με δημόσιες αντεγκλήσεις μεταξύ Ρέσλερ και Χρυσοχοΐδη, τον οποίο έσπευσαν να υπερασπιστούν και εγχώριοι δημιουργοί του χάους, της αναποτελεσματικότητας, της ανικανότητας, της ρουσφετολογίας και της κολοτούμπας.

Ως γνωστόν, λίγες μέρες μετά τις «ιστορικές» αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, ο Ρέσλερ, ως υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, είχε συγκαλέσει στο Βερολίνο την περίφημη «Σύνοδο Επενδύσεων για την Ελλάδα», από την οποία δεν προέκυψε τίποτε, διότι όλοι οι Γερμανοί επιχειρηματίες αναφέρθηκαν στην γραφειοκρατία, στην φορολογική σχιζοφρένεια και στην γραφειοκρατία (με τις γνωστές συνέπειες της διαφθοράς) που επικρατούν στην Ελλάδα.

«Η κατάσταση της Ελλάδας είναι παρόμοια με αυτήν που επικρατούσε στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού», είχε αποφανθεί ο Ρέσλερ.

Παρ’ όλα αυτά, εδόθησαν υποσχέσεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, ενώ η κ. Μέρκελ συνέχισε να δείχνει την εμπιστοσύνη της στον κ. Παπανδρέου.

«Τον ξέρω καλά. Γνωρίζω και το γνωρίζουν και όλοι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί μου ότι διακατέχεται από υψηλό αίσθημα ευθύνης. Ζήτησε και θα πάρει τεχνική βοήθεια για την υλοποίηση του προγράμματός του. Η Ελλάδα κάνει μεγάλες προσπάθειες. Και εγώ θα τις στηρίξω με όλη μου τη δύναμη», είχε δηλώσει η καγκελάριος σε μια έξαρση πολιτικής οξυδέρκειας, υπενθυμίζοντας ότι με τον Παπανδρέου έχει σχεδιάσει ήδη από το 2010 ένα «Σχέδιο Μάρσαλ» για την Ελλάδα.

Λίγο αργότερα ο Ρέσλερ ανακοίνωνε πρόγραμμα 16 σημείων «για μια επενδυτική και αναπτυξιακή επίθεση στην Ελλάδα» και το οποίο είχε σχεδιαστεί, όπως μας είπαν, βάσει των μέχρι τότε προτάσεων Μέρκελ-Παπανδρέου, αλλά και των προτάσεων του υπουργού Ανάπτυξης Μ. Χρυσοχοΐδη!

Ως γνωστόν, μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, τα χειροκροτήματα και τους επαίνους, στην Ελλάδα πήγαν όλοι για μπάνιο.

Φτάσαμε στον Οκτώβριο και ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!

Δεν ήξεραν ούτε με ποιον υπέγραψαν!

Στις αρχές Οκτωβρίου, ο Ρέσλερ κατέφθασε στην Αθήνα, συνοδευόμενος από ομάδα εβδομήντα Γερμανών επιχειρηματιών, που έλαβαν μέρος σε Ελληνογερμανικό Επιχειρηματικό Φόρουμ, όπου ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας παρέδωσε μαθήματα πατριωτισμού στους Έλληνες επιχειρηματίες – γιατί να έλθουμε να επενδύσουμε εμείς, όταν δεν το κάνετε εσείς; - και ο ΣΕΒ δεν έκρυψε τη δυσφορία του.

Εκείνες τις μέρες, οικοδεσπότης ήταν ο κ. Χρυσοχοΐδης (που σημειωτέον δεν μπορούσε να ξεναγήσει τον Ρέσλερ στο υπουργείο του, λόγω των καταλήψεων)!

Δεν έλειψαν, όμως, τα χαμόγελα, οι όρκοι πίστεως, η υπογραφή μνημονίου και η κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο υπουργών (στις 7 Οκτωβρίου).

Αν θυμάμαι καλά, εκείνες τις ηρωικές ημέρες τα ψαράκια δεν έβγαλαν άχνα. Κιχ δεν έκαναν! Ως από μηχανής θεό έβλεπαν και μας παρουσίαζαν τον Ρέσλερ!

Μίλησε (ο Ρέσλερ) για ειδικές επενδυτικές ζώνες αλά Πολωνία, θριαμβολόγησε επειδή αποφασίστηκαν επενδύσεις ύψους 1,5 δις ευρώ και μια γερμανική επένδυση 2,5 εκ ευρώ γερμανικής εταιρίας στην Μεσσηνία που θα έφερνε… πενήντα θέσεις εργασίας (σιγά τα λάχανα, δηλαδή) και παραδέχθηκε πως το διεθνές περιβάλλον είναι δυσμενές.

Για δυο μέρες Ρέσλερ και Χρυσοχοΐδης έγιναν αυτοκόλλητοι. Μάλιστα, στο μνημόνιο που υπέγραψαν προβλεπόταν πως η Αθήνα θα προετοίμαζε το έδαφος ώστε η γερμανική επενδυτική τράπεζα, η KfW να δημιουργούσε ένα ειδικό επενδυτικό εργαλείο με το όνομα «Ελλάδα», που θα παρείχε δάνεια σε Γερμανούς επιχειρηματίες ή ελληνογερμανικές κοινοπραξίες που θα αποφάσιζαν να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Επιπλέον, η KfW θα παρείχε τεχνογνωσία, ώστε να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα αντίστοιχη επενδυτική τράπεζα, που θα αξιοποιούσε ευρωπαϊκά κονδύλια.

Τι έγινε; ΤΙΠΟΤΑ! Και πώς να γίνει όταν ο Ρέσλερ και όσοι Γερμανοί επίδοξοι επενδυτές πέρασαν από την Ελλάδα διαπίστωσαν πως οι «σωτήρες» της Ελλάδας όχι μόνο δεν είχαν διαβάσει το Μνημόνιο, αλλά δεν γνώριζαν ούτε… με ποιους το είχαν υπογράψει!

Απολαυστικοί είναι οι διάλογοι κατά τους οποίους οι Γερμανοί αναφέρονταν ξανά και ξανά στην KfW και λάμβαναν απαντήσεις του τύπου «δεν την ξέρω, αλλά γιατί όχι;».

Πώς δεν την ξέρεις, βρε… σωτήρα; Διότι αν δεν την ξέρεις, τότε προφανώς δεν ξέρεις με ποιους έχεις υπογράψει!

Διότι ενώ στο Μνημόνιο η Ελλάδα, ως δανειολήπτης υπογράφει με μία προς μία τις χώρες δανειστές που αναφέρονται με τα ονόματά τους, με την Γερμανία υπογράφει με την KfW, που «υπόκειται στις οδηγίες, τελεί υπό την εγγύηση και ενεργεί προς το δημόσιο συμφέρον της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας».

Πόσο σοβαρά μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς (ακόμη και ο Ρέσλερ) μια χώρα της οποίας η ηγεσία (λέμε τώρα) και κυρίως οι αρμόδιοι για τις επενδύσεις, την ανταγωνιστικότητα και τα λοιπά και τα λοιπά εμφανίζονται να μην έχουν ακουστά την τράπεζα με την οποία έχουν υπογράψει τους όρους δανειοδότησης της χώρας τους;

Και πόσο σοβαρά μπορεί να αντιμετωπίσει ένας Γερμανός αξιωματούχος τη χώρα της οποίας η ηγεσία λέει ναι σε όλα, χωρίς να βγάζει κιχ όταν προβάλλονται απαιτήσεις «τακτοποίησης» παλαιών λογαριασμών και νομικής ασυλίας για το μέλλον;

Διότι στη συμφωνία που είχαν υπογράψει τότε Ρέσλερ και Χρυσοχοΐδης προβλεπόταν και η ρύθμιση των εκκρεμών υποθέσεων (Siemens, Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, Χόχτιφ, Μπάγερν) με τον Ρέσλερ να επιμένει σθεναρά επί του θέματος.

Το είπε ο άνθρωπος ξεκάθαρα: Προκειμένου να έλθουν οι Γερμανοί και να επενδύσουν στην Ελλάδα, πρέπει να εξασφαλιστεί «νομική ασφάλεια» - δηλαδή ατιμωρησία όποιες μεθόδους και αν ακολουθούν!

Μάλιστα, ενώ ο Ρέσλερ βρισκόταν στην Ελλάδα, δημοσιευόταν συνέντευξή του στη «Μπιλντ», όπου δήλωνε ξεκάθαρα πως η Ελλάδα πρέπει να παραδώσει τον έλεγχο της δημοσιονομικής της πολιτικής σε εξωτερικούς θεσμούς αν δεν μπορεί να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που συνδέονται με τα μέτρα στήριξης από την Ευρωζώνη, επιβεβαιώνοντας έτσι και το περίφημο γερμανικό έγγραφο προς το Eurogroup που μόλις είχε διαρρεύσει και σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να οριστεί Επίτροπος υπεύθυνος για την εκτέλεση του ελληνικού προϋπολογισμού, έχοντας μάλιστα το δικαίωμα να θέτει και βέτο σε αποφάσεις της ελληνικής κυβέρνησης επί των δημοσιονομικών.

Φυσικά, ο Ρέσλερ δεν είχε λάβει απαντήσεις. Άλλωστε με τον κ. Χρυσοχοΐδη κόντευαν να γίνουν στενοί φίλοι.

Πήγαιν’ έλα στο Βερολίνο

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2011, είχε προηγηθεί και άλλη επίσκεψη Χρυσοχοΐδη στο Βερολίνο, συνοδεύοντας τον κ. Παπανδρέου (που ως γνωστόν είχε στο μεταξύ επιστρέψει άρον-άρον στην Αθήνα, ενώ πετούσε προς ΗΠΑ), όπου είχε λάβει μέρος στο ετήσιο συνέδριο για την «Ημέρα Γερμανικής Βιομηχανίας».

Και βέβαια είχε ξανασυναντηθεί με τον κ. Ρέσλερ. Στις 13 Δεκεμβρίου είχε και πάλι πεταχτεί μέχρι το Βερολίνο για κλειστή σύσκεψη, την οποία ο ίδιος είχε ζητήσει, με Γερμανούς πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες με στόχο τη χάραξη ενός δεκαετούς σχεδίου για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και την προσέλκυση γερμανικών επενδύσεων.

Στη σύσκεψη είχε και πάλι λάβει μέρος ο Ρέσλερ, ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων (BDI), Χανς-Πέτερ Κάιτελ και Κλάους Κέρμπερ και πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες και επιχειρηματίες.

Στα τέλη Ιανουαρίου 2012, ο Ρέσλερ επανήλθε προτείνοντας πάλι την ίδρυση «Τράπεζας Στήριξης» για την Ελλάδα, η οποία θα χορηγεί δάνεια σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αναλύοντας ξανά την περίπτωση της γερμανικής KfW, η οποία ιδρύθηκε με τα χρήματα του Σχεδίου Μάρσαλ και επαναλαμβάνοντας ότι κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να γίνει και για την Ελλάδα, με την αξιοποίηση κοινοτικών πόρων.

Σε δύο εβδομάδες!

Έναν μήνα μετά – και αφού εξακολουθούσε να μην κινείται τίποτε – δημοσιεύθηκε στη Γερμανία το γνωστό ρεπορτάζ υπό τον τίτλο «Σε δύο εβδομάδες!», με τον Ρέσλερ να επιτίθεται προσωπικώς στον κ. Χρυσοχοΐδη.

Θυμόμαστε όλοι τι είπε ο Ρέσλερ στις 22 Φεβρουαρίου, σε συγκέντρωση των Φιλελευθέρων:

«Έχω κι εγώ την εμπειρία μου. Συνάντησα τον Έλληνα συνάδελφό μου στο Βερολίνο και τον ρώτησα "τι θέλετε να κάνουμε για να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα;". Μου απάντησε: "Σε δύο εβδομάδες θα σου πω πώς θα λύσουμε το πρόβλημα". Ενάμιση μήνα μετά πήγα στην Αθήνα. Η υποδοχή δεν ήταν φιλική, αλλά ήμουν εκεί. Ξαναρώτησα, ξανά η ίδια απάντηση: "Σε δύο εβδομάδες θα λύσουμε το πρόβλημα". Ενάμιση μήνα μετά ήταν ξανά εδώ ο συνάδελφος. Και τώρα προσέξτε ποια ήταν η πρόοδος. Τότε μου είπε: "Όχι σε δύο εβδομάδες αλλά σε μια εβδομάδα θα λύσουμε το πρόβλημα". Ε όχι, έτσι δεν μπορούμε να αυξήσουμε την οικονομική δύναμη της Ελλάδας»!

Το ίδιο βράδυ, μέσω του δελτίου του «Μέγκα», ο κ. Χρυσοχοΐδης διέψευσε τον Ρέσλερ.

Όπως είπε, «δεν έχουμε καμία συζήτηση και διαψεύδω τον κ. Ρέσλερ ότι συζητήσαμε ποτέ για την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας. Δεν έχει καμιά δουλειά με την ανταγωνιστικότητα ο κ. Ρέσλερ και την Ελλάδα. Η Ελλάδα συζητά το συγκεκριμένο θέμα αποκλειστικά με την Τρόικα και την Task Force και με κανέναν άλλον».

Δηλαδή υπάρχει κάποια άλλη συζήτηση που γίνεται στη Γερμανία και στην Ευρώπη εκτός από το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας – άλλο αν η τρόικα ακολουθεί ένα πρόγραμμα που δεν έχει φέρει το παραμικρό αποτέλεσμα;

Αν δεν μίλησαν για την ανταγωνιστικότητα, τότε για τι πράγμα μίλησαν; Για… γυναίκες;

Και τι θα κουβέντιαζε ένας Γερμανός υπουργός με συνάδελφό του που στον τίτλο του υπουργείου του περιλαμβάνεται και η ανταγωνιστικότητα (τρομάρα μας);

Ο κ. Χρυσοχοΐδης υποστήριξε πως με τον Ρέσλερ συζήτησε θέματα γερμανικών ιδιωτικών επενδύσεων.

Και πώς θα έλθουν αυτές σε μια μη ανταγωνιστική χώρα;

Είπε επίσης πως δυο μέρες νωρίτερα είχε ξαναπάει στη Γερμανία, όπου και πάλι συζητήθηκε το θέμα της δημιουργίας μιας Τράπεζας Επενδύσεων, με σκοπό να λυθούν τα προβλήματα ρευστότητας.

(Σημειώστε ότι το θέμα είχε τεθεί τον Ιούλιο και έξι μήνες μετά βρισκόμασταν ακόμη στο pour parler – οπότε δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να μην είναι αλήθεια τα περί «δύο εβδομάδων»!).

Είπε επίσης ο κ. Χρυσοχοΐδης πως με τον κ. Ρέσλερ συζήτησε το θέμα της μεταφοράς τεχνογνωσίας και τεχνικής βοήθειας σε μια σειρά από ζητήματα και μεταξύ αυτών και το επιχειρηματικό περιβάλλον.

Η τεχνογνωσία και η τεχνική βοήθεια δεν αφορούν κυρίως θέματα γραφειοκρατίας και ανταγωνιστικότητας;

Ο κ. Ρέσλερ σήκωσε το γάντι και στις 24 Φεβρουαρίου, μιλώντας στη Νομική Σχολή Buccerius, στο Αμβούργο, είπε πως στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται η φορολογική νομοθεσία και επέμεινε στα περί «δύο εβδομάδων».

Υπενθυμίζω πως στις 20 Φεβρουαρίου, η Ντι Βελτ είχε αποκαλύψει εσωτερικό έγγραφο εργασίας του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας, όπου το Βερολίνο εμφανιζόταν να καταλογίζει στην Αθήνα ανικανότητα και απροθυμία για την υλοποίηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων, υπογραμμίζοντας πως η Ελλάδα δεν είναι ανταγωνιστική, λείπει η σχετική υποδομή, ενώ οι μεταρρυθμίσεις «δεν αποτελούν προτεραιότητα» για την Αθήνα.

Στο ίδιο έγγραφο γινόταν αναφορά στην (οκτωβριάτικη) επίσκεψη του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας Φιλιπ Ρέσλερ στην Ελλάδα, η οποία, όπως επισημαινόταν, δεν είχε τα αποτελέσματα που θα ήθελε η γερμανική πλευρά.

Γινόταν μάλιστα αναφορά στη δημιουργία επενδυτικής τράπεζας στο πρότυπο της γερμανικής KfW, για την οποία όπως αναφερόταν στο έγγραφο, «οι συζητήσεις προχωρούν πολύ αργά».

Στο έγγραφο γινόταν επίσης λόγος για αρνητικά συμπεράσματα από την εξέλιξη της συνεργασίας, παρά το γεγονός, όπως αναφερόταν, ότι το γερμανικό υπουργείο Οικονομίας θεωρεί την ανάπτυξη εξίσου σημαντική με τις προσπάθειες για σταθεροποίηση και έδωσε την συγκατάθεσή του για ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.

Για το λόγο αυτό προτεινόταν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ενταχθεί στον κατάλογο των προϋποθέσεων για το δεύτερο πακέτο στήριξης, η βελτίωση της συνεργασίας με την Ομάδα Δράσης για την Ελλάδα.

Στο ίδιο έγγραφο, η Ελλάδα περιγραφόταν πάντως ως χώρα που μπορεί εύκολα να ανθίσει οικονομικά, καθώς «οικονομολόγοι και επιχειρηματίες διαπιστώνουν σε όλους τους τομείς μεγάλη απόσταση από τις ανεπτυγμένες χώρες, άρα και μεγάλες προοπτικές για ανάπτυξη».

Αναφερόταν επίσης ότι, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, «εάν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις στους τομείς της αγοράς εργασίας, της γραφειοκρατίας, των καρτέλ στα ελεύθερα επαγγέλματα, στους τομείς ενέργειας, μεταφορών και επικοινωνιών και στο φορολογικό και το συνταξιοδοτικό, θα μπορούσε η ελληνική οικονομία εντός πέντε ετών να σημειώσει ανάπτυξη 8%». (Φυσικά, με πολιτικούς που γνωρίζουν τουλάχιστον με ποιον υπογράφουν τα μνημόνια δανειοδότησης).

Το συγκεκριμένο έγγραφο (δημοσιεύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου, υπενθυμίζω) έγινε ευρέως γνωστό στην Αθήνα, αλλά δεν είδαμε να διαμαρτύρεται κανείς, ούτε να διαψεύδονται τα περί ανταγωνιστικότητας.

Δεν ακούσαμε δηλαδή τον κ. Χρυσοχοΐδη να διαψεύδει τα περί ανταγωνιστικότητας και να δηλώνει ότι ο Ρέσλερ δεν… έχει καμιά δουλειά να ασχολείται μ’ αυτήν!

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι τα «δύο τέρμινα» στα οποία αναφέρεται ο Ρέσλερ αποτελούν συνήθη πρακτική.

Άλλωστε, ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε (στις 14 Δεκεμβρίου 2010, πριν από… δύο τέρμινα δηλαδή) ανακοινώσει την εντατικοποίηση των προσπαθειών του υπουργείου, με στόχο τον διπλασιασμό της απορρόφησης τον κονδυλίων από το ΕΣΠΑ και τη «δημιουργία 50.000 νέων επιχειρήσεων» στα επόμενα δύο τέρμινα – ουπς, συγγνώμη, δύο χρόνια είπε ο άνθρωπος.

Και κάτι τελευταίο: Θυμίζω ότι σ’ εκείνη την επίσκεψη Ρέσλερ του περασμένου Οκτωβρίου, ετέθη (από τους δημοσιογράφους, βέβαια), μετά την υπογραφή του περίφημου μνημονίου με τον κ. Χρυσοχοΐδη, το θέμα των γερμανικών οφειλών.

Και ο Ρέσλερ είχε απαντήσει κυνικότατα (αφού προηγουμένως είχε απαιτήσει «νομική ασφάλεια» για τις γερμανικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα - και προφανώς την είχε λάβει, αν κρίνουμε από τις τελευταίες εξελίξεις περί την Ζήμενς,):

«Θα είναι μεγάλο εμπόδιο για τη συνεργασία μας αν συνεχίσετε να διεκδικείτε τις κατοχικές οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα»…

Ούτε αυτό το θέμα ετέθη από τα εγχώρια ψαράκια, έστω ως μέσο πίεσης.

Επομένως, πιστεύω απόλυτα τον κ. Ρέσλερ όταν υποστηρίζει πως το μόνο που ακούει από την Αθήνα είναι… «Σε δύο τέρμινα»!