Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

23 Μαρ 2018

Μπορούν να υπάρξουν στην Ελλάδα υγιείς πολιτικές δυνάμεις;


Δεν αποτελεί καμιά έκπληξη το διαπιστούμενο από έρευνες που διενεργούνται, ότι τα κόμματα βρίσκονται σε απαξίωση, και όχι μόνον στην Ελλάδα

Είχα γράψει κάποτε ένα άρθρο σε ημερήσια εφημερίδα σχετικά με την ανυπαρξία αυθεντικού κόμματος της Δεξιάς στην Ελλάδα, μετά τον πόλεμο, πλην της περιπτώσεως του Λαϊκού Συναγερμού του Παπάγου, και το περίεργο της υπόθεσης στο κεντροδεξιό κόμμα εξουσίας να προεδρεύουν πάντα κεντρώοι πολιτικοί, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, έως τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Και με κεντρώα τα περισσότερα προβεβλημένα στελέχη.

Ζήτησε να με δει κάποιος υπέργηρος εφοπλιστής, από τους κατά συνείδηση Έλληνες, με μεγάλη προσφορά στον τόπο, για να του διευκρινίσω κάποια σημεία του άρθρου. Κατά την συζήτηση, τον ρώτησα, γιατί το ελληνικό κεφάλαιο δεν υποστηρίζει την ίδρυση κάποιου ακραιφνούς πατριωτικού κόμματος, μη εξαρτώμενο από εξωθεσμικά κέντρα, για να ωφεληθούν και οι ίδιοι οι κεφαλαιούχοι, λόγω της εθνικής πολιτικής που θα ασκούσε.

Μου απάντησε πικρόχολα: «Δεν υπάρχει παιδί μου, ισχυρό ελληνικό κεφάλαιο, που να αναλάβει αυτό το χρέος προς την πατρίδα». Μα, τόσους πλούσιους έχει η Ελλάδα, του αντέτεινα. Πλούσιοι είναι μού απάντησε, αλλά διαχειριστές ξένων κεφαλαίων. Και μου ανέφερε τους τρόπους με τους οποίους κάποιοι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες απέκτησαν αυτόν τον πλούτο, και με ποιες υποχρεώσεις.

Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί καμιά έκπληξη το διαπιστούμενο από έρευνες που διενεργούνται, ότι τα κόμματα βρίσκονται σε απαξίωση, και όχι μόνον στην Ελλάδα. Σε παλαιότερη έρευνα που διενεργήθηκε σε 86 χώρες, με συμμετοχή 90.000 ατόμων, αρκετά μεγάλο δηλαδή το δείγμα και αξιόπιστο, επιβεβαιώνει τα ανωτέρω. Το δείχνουν άλλωστε τα μεγάλα ποσοστά αποχής κατά τις εκλογές, τα οποία ναι μεν στέλνουν μήνυμα απαξίωσης της πολιτικής, ταυτόχρονα όμως εξυπηρετούν το σύστημα, το οποίο θέλει αδιάφορους πολίτες.

Εδώ και χρόνια πάψαμε να μιλάμε για κυβέρνηση και κάνουμε λόγο για διακυβέρνηση. Αυτό από μόνο του δημιουργεί παρεξηγήσεις, διότι στην ελληνική γλώσσα (την οποία αγνοούμε) η πρόθεση "δια" σημαίνει "δια μέσου". Δηλαδή η χώρα δεν κυβερνάται από την κυβέρνηση, αλλά από άλλους "δια μέσου" της κυβέρνησης; Από ποιους;

Αλλά πάλι εδώ και χρόνια, δεν μιλάμε για κυβερνήτες, αλλά για διαχειριστές της εξουσίας. Μακάρι, αυτός που ανέθεσε τη διαχείριση να ήταν ο λαός, όπως άλλωστε προβλέπει το Σύνταγμα. Ποιος το πιστεύει; Και ποιος δεν χαμογελά πικρά στον όρο "κυρίαρχος λαός" ή στο σύνθημα της δεκαετίας του ’80 "ο λαός στην εξουσία", που ήταν μεν υπόσχεση και θεωρείτο επιδίωξη, σήμερα όμως προκαλεί ειρωνικά σχόλια!
Θα πει κάποιος, ότι αυτές οι επαναλαμβανόμενες κατά καιρούς διαπιστώσεις δεν οδηγούν κάπου, αν δεν συνοδεύονται από υλοποιήσιμες προτάσεις ανατροπής της αρνητικής κατάστασης. Αλλά, αυτό είναι το πρόβλημα. Οι όποιες προτάσεις ανατροπής, βελτίωσης ή και "επιδιόρθωσης", δεν είναι υλοποιήσιμες, αφού προσκρούουν στη δύναμη του συστήματος, που διακαώς επιθυμεί να παραμείνει ως έχει. Και τούτο, διότι εξυπηρετεί συμφέροντα ισχυρότερα από τη λαϊκή βούληση.

Μπορεί να είναι υλοποιήσιμη η πρόταση περί αλλαγής του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, με νέες δυνάμεις; Με νέα πρόσωπα και νέες ιδέες; Μπορούν να εμφανιστούν στον ελληνικό λαό, χωρίς την ανιδιοτελή στήριξη του Τύπου; Και μπορεί ο Τύπος να προβάλλει το καινούργιο, όταν έρχεται σε σύγκρουση με το υφιστάμενο, με κίνδυνο να βλαφτούν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών του Τύπου; Υπάρχει πλήρης αλληλεξάρτηση μεταξύ κομμάτων -Τύπου - και ομάδων συμφερόντων. Το επικίνδυνο καινούργιο πρέπει να καταπνιγεί. Την ιστορία με τον Ηρώδη, ας μη τη μελετάμε μόνον από θρησκευτική σκοπιά.

Και βέβαια, επειδή οι του συστήματος δεν είναι κουτοί, τρώγουν αυτοί την μπριζόλα, αλλά αφήνουν σε μας να γλύψουμε το κόκαλο. Κι εμείς, ικανοποιημένοι από την παραχώρηση, κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Ποιος στέλνει στη Βουλή εκείνους που είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να απέκτησαν την περιουσία τους με νόμιμο τρόπο; Εμείς τους στέλνουμε. Για να βρισκόμαστε κοντά στους ισχυρούς. Αν επιλέξουμε τους ικανούς αλλά αδύναμους, ποιος θα μας δώσει το κόκαλο;

Το σύστημα μας κατέστησε συνυπεύθυνους και συνένοχους. Όχι φυσικά στον ίδιο βαθμό. Αλλά η ποιότητα δεν έχει μέγεθος ούτε βάρος. Μόνον η ποσότητα έχει. Ποιοι απαρτίζουν τα κόμματα; Εμείς οι ίδιοι. Ήμαστε μέσα στο σύστημα, το οποίο μας ενοχλεί και το απαξιώνουμε. Για να το ανατρέψουμε όμως, πρέπει να ανατρέψουμε και τον τρόπο της δικής μας ζωής. Κάτι που δεν είναι εύκολο. Γι’ αυτό και το απαξιωμένο σύστημα επιβιώνει.

Μακεδών
Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



0 σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Θα σας παρακαλούσα να είστε κόσμιοι στους χαρακτηρισμούς σας, επειδή είναι δυνατόν επισκέπτες του ιστολογίου να είναι και ανήλικοι.
Τα σχόλια στα blogs υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Τα σχόλια θα εγκρίνονται μόνο όταν είναι σχετικά με το θέμα, δεν αναφέρουν προσωπικούς, προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, καθώς επίσης και τα σχόλια που δεν περιέχουν συνδέσμους.
Επίσης, όταν μας αποστέλλονται κείμενα (μέσω σχολίων ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), παρακαλείσθε να αναγράφετε τυχούσα πηγή τους σε περίπτωση που δεν είναι δικά σας. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας...