Απoψεις

[Απόψεις][bleft]

Ελλαδα

[Ελλάδα][threecolumns]

Ευρωπη

[Ευρώπη][bsummary]

Κοσμος

[Κόσμος][grids]

Η παγκοσμιοποίηση, η ανεργία και οι επιταγές του ανθρωπισμού

Έχει αρχίσει να γίνεται κοινή διαπίστωση - αποδοχή πως αυτή η "ενωμένη Ευρώπη" καταρρέει και διαλύεται, αφού δεν διαθέτει καμία απολύτως πολιτική και αρκείται στην λογιστική διαχείριση κρατών και ανθρώπων.

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Πολλά έχουν γραφτεί για διάφορα σχέδια που λειτουργούν για να επιβάλουν τη "νέα τάξη" και όλως τυχαίως επιβεβαιώνονται. Πολλά περισσότερα έχουν λεχθεί από "ειδικούς επιστήμονες", πολιτικούς και διάφορους "βραβευμένους" για την αναγκαιότητα - μονόδρομο που πρέπει να ακολουθηθεί για να... εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης που θα εξαλείψει ανταγωνισμούς και θα αποτρέψει πολέμους (ή θα κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τα συστήματα αυταρχικότερα...). Παρ' όλα αυτά τα γεγονότα επιβεβαιώνουν πως επίκειται η διάλυση της ηθελημένα βλακώδους και καταστροφικής για τους λαούς της, αυτής της ΕΕ.

Μία ομιλία σταθμός που έδωσε ο Maurice Allais (βραβείο Νόμπελ στην Οικονομία) στην Ουνέσκο στις 10 Απριλίου 1990, κατέγραψε τα επερχόμενα με ψυχρή λογική. Και όμως, κανείς από τους "αρμόδιους", τους "ηγέτες" της εποχής ή τους πολιτικούς "αστέρες" του μέλλοντος δεν φαίνεται να έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον για το περιεχόμενο και την ουσία αυτής της ομιλίας. Μίας ομιλίας που κατεδείκνυε τον δρόμο της καταστροφής που είχε ήδη πάρει η ανθρωπότητα.
Αυτή την ομιλία παραθέτουμε για προβληματισμό, σε όσους έχουν την ειλικρινή διάθεση να αναγνώσουν τα λάθη και να διδαχθούν μέσα από αυτά, εάν επιθυμούν πραγματικά να "κοιτάξουν" στο μέλλον και να διορθώσουν -έστω και τώρα- την καταστροφική πορεία που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο χάος και τον όλεθρο.

"Αλλά αν και έχω γίνει όλο και πιο πεπεισμένος όλα αυτά τα χρόνια για την τεράστια υπεροχή μιας οικονομικά φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας, έχω μια άλλη εξίσου ισχυρή πεποίθηση ότι σήμερα η κοινωνίας μας είναι υπό απειλή, κυρίως λόγω της άγνοιας των θεμελιωδών αρχών του τι συνεπάγεται του η δημιουργία μιας φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας.

Στην πραγματικότητα, το να ζούμε μαζί συνεπάγεται για το σύνολο της κοινωνίας μια βαθιά συναίνεση για το τι είναι απαραίτητο. Εάν η συναίνεση αυτή δεν υπάρχει, η δημιουργία μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας φαίνεται να είναι σε κίνδυνο.

Σε τελική ανάλυση, η οικονομική οργάνωση της ζωής σε μια κοινωνία θέτει πέντε βασικά ερωτήματα.
Πώς μπορούμε να εγγυηθούμε την αποτελεσματικότητα της οικονομίας και ταυτόχρονα μια διανομή εισοδήματος που θα είναι κοινώς αποδεκτή;
  • Πώς μπορούμε να εγγυηθούμε για τον καθένα συνθήκες που είναι ευνοϊκές για την ανεμπόδιστη ανάπτυξη των προσωπικοτήτων μας και να προσφέρουμε σε κάθε επίπεδο, την αποτελεσματική προώθηση των πλέον ικανών, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους;
  • Πώς θα κάνουμε τις αλλαγές που σχετίζονται με τη λειτουργία της οικονομίας κοινωνικά και ανθρώπινα αποδεκτές;
  • Πώς προστατεύουμε την οικονομία από όλες τις εξωτερικές διαταραχές όποιες και αν είναι;
  • Πώς ορίζουμε ένα θεσμικό πλαίσιο που είναι πραγματικά κατάλληλο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο για την επίτευξη των στόχων αυτών;
Η δημιουργία μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας αμφισβητείται σοβαρά εάν η λειτουργία της οικονομίας δημιουργεί πάρα πολλά αδικαιολόγητα κέρδη και προκαλεί ανεργία.
  • Εάν η κοινωνική πρόοδος είναι ανεπαρκής και αν δυσμενείς συνθήκες αντιτίθενται στην ανάπτυξη της ατομικότητας,
  • Όταν το οικονομικό περιβάλλον είναι πολύ ασταθές,
  • Και, τέλος, αν το θεσμικό πλαίσιο της οικονομίας είναι ακατάλληλο.
Μεγάλο ερώτημα σήμερα είναι φυσικά η τεράστια ανεργία (περίπου έξι εκατομμύρια άνθρωποι στη Γαλλία, αν συμπεριλάβουμε εκείνους, που σε αυξανόμενους αριθμούς, επωφελούνται του βασικού κοινωνικού εισοδήματος).
  • Αυτή η μαζική υποαπασχόληση διαστρεβλώνει πλήρως την κατανομή των εισοδημάτων και μειώνει σημαντικά την κοινωνική εξέλιξη και την κοινωνική πρόοδο.
  • Δημιουργεί απαράδεκτη ανασφάλεια, όχι μόνο για εκείνους που δεν έχουν κανονική απασχόληση, αλλά και για εκατομμύρια άλλους των οποίων οι θέσεις εργασίας απειλούνται επικίνδυνα.
  • Ζημιώνει σταδιακά τον κοινωνικό ιστό.
Αυτή η κατάσταση είναι οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτη από όλες τις απόψεις.
Αυτή η ανεργία είναι η αιτία της ανάπτυξης της επιθετικής, βίας και της στασιαστικής εγκληματικότητας παντού και το κράτος δεν φαίνεται πλέον ικανό να εγγυηθεί την ασφάλεια, είτε υλικών αγαθών ή των ανθρώπων, μια από τις σημαντικές υποχρεώσεις του.

Η εξωκοινοτική επίσης μετανάστευση υπονομεύει τα κύρια θεμέλια της κοινωνικής συνοχής, μια σημαντική προϋπόθεση για την αποτελεσματική και απλή λειτουργία της οικονομίας της αγοράς.
Ως σύνολο, η κατάσταση αυτή δημιουργεί βαθιά δυσαρέσκεια παντού και δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις που κάποια στιγμή στο μέλλον, θα θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τη δημόσια τάξη και την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας μας.

Η κατάσταση σήμερα στη Γαλλία είναι σίγουρα πιο σοβαρή από ό, τι το 1968, όταν η ανεργία, η οποία τότε ήταν λιγότερη από 600.000, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά η δημόσια τάξη, ωστόσο, σχεδόν κατέρρευσε.

Η ανεργία είναι ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο και έχει πολλές διαφορετικές αιτίες, οι οποίες όταν αναλυθούν μπορούν να ταξινομηθούν ως επί το πλείστον σε πέντε θεμελιώδεις παράγοντες:
  1. Χρόνια ανεργία που προκαλείται σε εθνικό επίπεδο, ανεξάρτητα από το εξωτερικό εμπόριο, με τις διαδικασίες της κοινωνικής προστασίας
  2. Ανεργία που προκαλείται από την παγκόσμια ελεύθερη ανταλλαγή και ένα διεθνές νομισματικό σύστημα, το οποίο δημιουργεί ανισορροπία
  3. Ανεργία που προκαλείται από εισερχόμενη εξωκοινοτική μετανάστευση
  4. Τεχνολογική ανεργία
  5. Συγκυριακή ανεργία.
Στην πραγματικότητα, η κύρια αιτία της ανεργίας σήμερα είναι η παγκόσμια απελευθέρωση του εμπορίου σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από σημαντικές διαφορές σε πραγματικούς μισθούς.
Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες επιδεινώνονται από το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών, την πλήρη απορρύθμιση των κινήσεων κεφαλαίου, και το "νομισματικό ντάμπινγκ" από πολλές χώρες με την υποτίμηση των νομισμάτων τους.
Αυτή η ανεργία, φυσικά, κατέστη δυνατό να αναπτυχθεί, μόνον εξαιτίας της ύπαρξης χαμηλών μισθών και της έλλειψης ευελιξίας στην αγορά εργασίας.

Οι επιπτώσεις των ελεύθερων ανταλλαγών της παγκοσμιοποίησης δεν περιορίζονται μόνο σε μια μαζική αύξηση της ανεργίας.
Σημαίνουν επίσης μια αύξηση των ανισοτήτων, μια προοδευτική καταστροφή του βιομηχανικού ιστού και μια σημαντική επιβράδυνση στην αύξηση του βιοτικού επιπέδου.

Όλοι οι οικονομικοί παράγοντες που υπονομεύουν σήμερα την επιβίωση της κοινωνίας μας είναι αποτέλεσμα των λανθασμένων πολιτικών, που ακολουθήθηκαν για είκοσι πέντε χρόνια μέσα σε ένα ακατάλληλο θεσμικό πλαίσιο από όλες τις διαδοχικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων.

Η εμπορική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει σταδιακά παρεκκλίνει προς μια πολιτική παγκοσμιοποίησης ελεύθερων συναλλαγών, σε αντίθεση με την ίδια την ιδέα της συγκρότησης μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Όσον αφορά τις σημαντικές διαφορές των πραγματικών μισθών σε διαφορετικές χώρες, η πολιτική της παγκοσμιοποίησης, σε συνδυασμό με το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών και με την πλήρη απελευθέρωση των κινήσεων κεφαλαίων, μπορεί μόνο να προκαλέσει αστάθεια και ανεργία παντού.

Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία γίνεται όλο και περισσότερο παγκοσμιοποιημένη, έχει ίσως συμβάλει στιγμιαία για την ανάπτυξη ορισμένων χωρών, αλλά έχει προκαλέσει την εξαγωγή των εργασιών μας και την εισαγωγή της υποαπασχόλησης.
Η κίνηση αυτή έχει ενισχυθεί από την αυξανόμενη επιρροή όλων εκείνων που έχουν να κερδίσουν από την παράλογη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, και των ισχυρών μέσων μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουν.
Στην πραγματικότητα, η ολική απελευθέρωση των ανταλλαγών και της κίνησης κεφαλαίων, είναι μόνον δυνατή ή επιθυμητή μόνο εντός πλαισίου περιφερειακών οικονομικών ομάδων χωρών που συνδέονται οικονομικά και πολιτικά, με συγκρίσιμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, που ταυτόχρονα εξασφαλίζει μια αγορά αρκετά μεγάλη που να επιτρέπει να αναπτυχθεί αποτελεσματικά και εποικοδομητικά ο ανταγωνισμός

Κάθε περιφερειακή οικονομική ομάδων χωρών, πρέπει να είναι σε θέση να δημιουργήσει, μέσα σε ένα κατάλληλο θεσμικό, πολιτικό και ηθικό πλαίσιο, με εύλογη προστασία από το εξωτερικό. Η προστασία αυτή πρέπει να έχει δύο στόχους:
  1. Να αποφεύγονται οι αδικαιολόγητες στρεβλώσεις του ανταγωνισμού και οι αρνητικές επιπτώσεις των εξωτερικών διαταραχών.
  2. Να κάνει τις ανεπιθύμητες ειδικότητες αδύνατες - ειδικότητες που προκαλούν άσκοπα ανισορροπία και ανεργία, μια κατάσταση που αντιτίθεται πλήρως στην εγκαθίδρυση μιας κατάστασης μέγιστης απόδοσης σε παγκόσμια κλίμακα και τη διανομή διεθνώς του εισοδήματος, που είναι κοινώς αποδεκτή μέσα σε ένα φιλελεύθερο και ανθρωπιστικό πλαίσιο.
Από τη στιγμή που αψηφούνται οι αρχές αυτές, μια παράλογη και άναρχη παγκοσμιοποίηση γίνεται μια καταστροφική μάστιγα όπου κι αν συμβαίνει.

Σωστά διατυπωμένες, οι θεωρίες της μέγιστης αποτελεσματικότητας και συγκρίσιμου κόστους, αποτελούν αναντικατάστατα μέσα για δράση, αλλά, αν είναι παρανοημένες και κακώς εφαρμοζόμενες, μπορεί να οδηγήσουν σε καταστροφή.
Σύμφωνα με την υπάρχουσα παραδοχή, η ανεργία στις δυτικές οικονομίες είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα,
  • των πραγματικών μισθών που είναι πάρα πολύ υψηλοί και ανεπαρκώς ευέλικτοι,
  • της ταχύτητας της τεχνολογικής προόδου στον τομέα των πληροφοριών
  • και στον τομέα των μεταφορών, καθώς και εξ' αιτίας μια νομισματικής πολιτικής που κρίνεται αδικαιολόγητα περιοριστική.
Για όλους τους κύριους διεθνείς οργανισμούς, η ανεργία στις αναπτυγμένες χώρες οφείλεται στην αδυναμία τους να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, οι οποίες αναπόφευκτα τους επιβάλλονται από την παγκοσμιοποίηση.
Η προσαρμογή αυτή απαιτεί μείωση του κόστους των μισθών και ιδιαίτερα των μισθών των λιγότερα ειδικευμένων.

Σύμφωνα με όλους αυτούς τους οργανισμούς, ελεύθερη ανταλλαγή συνδέεται με τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την αύξηση του βιοτικού επιπέδου.
Ο ανταγωνισμός από χώρες όπου οι μισθοί είναι χαμηλοί, δεν θεωρείται ως αιτία της αυξανόμενης ανεργίας και το μέλλον όλων των χωρών εξαρτάται από τη διεθνή ανάπτυξη του γενικευμένου ελεύθερου εμπορίου.

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν συνεχώς και σταθερά διαψευσθεί τόσον από την οικονομική ανάλυση όσον και από τα δεδομένα της παρατήρησης.
Η πραγματικότητα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση είναι η κύρια αιτία της μαζικής ανεργίας και των ανισοτήτων που εξακολουθούν να αναπτύσσονται στις περισσότερες χώρες.

Όλες οι στρατηγικές για την οικοδόμηση της Ευρώπης και όλων των διεθνών οικονομικών συνθηκών, όπως η Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου, του 1947, και το Δεκέμβριο του 1960 η σύμβαση σχετικά με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, αντικρούονται από μια πρόταση που διδάσκεται σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια και αργότερα σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου και γίνεται χωρίς διερεύνηση αποδεκτή:
«Η ελεύθερη και αυθόρμητη λειτουργία της αγοράς οδηγεί σε βέλτιστη κατανομή των πόρων".
Αυτή είναι η βάση όλων δογμάτων ελεύθερων ανταλλαγών, των οποίων η τυφλή εφαρμογή σε παγκόσμια κλίμακα έχει προκαλέσει ανεπιφύλακτα χάος και τη δυστυχία όλων των ειδών σε όλο τον κόσμο.

Ωστόσο, αυτή η πρόταση, η οποία έχει γίνει χωρίς ερωτήματα αποδεκτή, είναι εντελώς λάθος και απλώς δείχνει την πλήρη άγνοια αυτών που την δίδαξαν, ως μια καθιερωμένη θεμελιώδη και οριστική κτήση της οικονομικής επιστήμης.
Η πρόταση αυτή στηρίζεται κυρίως στο συνδυασμό δύο εντελώς διαφορετικών εννοιών:
  • Της έννοιας της μέγιστης αποτελεσματικότητας της οικονομίας 
  • και της έννοιας της βέλτιστης κατανομής του εισοδήματος.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μόνο μία κατάσταση μέγιστης απόδοσης, αλλά αμέτρητες τέτοιες καταστάσεις.

Η οικονομική θεωρία μας επιτρέπει να ορίσουμε, χωρίς αμφιβολία, τους όρους της μέγιστης απόδοσης.
Δηλαδή μια κατάσταση στο μεταίχμιο μεταξύ των δυνατών καταστάσεων και των μη δυνατών καταστάσεων.
Ωστόσο, από μόνη της, δεν μας επιτρέπει σε καμία περίπτωση να καθορίζουμε, μεταξύ όλων των καταστάσεων της μέγιστης απόδοσης, τη μία που θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι είναι η προτιμότερη.

Η επιλογή αυτή μπορεί να γίνει μόνο σύμφωνα με ηθικές και πολιτικές θεωρήσεις που έχουν σχέση με την κατανομή των εισοδημάτων και την οργάνωση της κοινωνίας.
Επιπλέον, δεν είναι καν αποδεδειγμένο ότι μια αρχική δεδομένη κατάσταση ελεύθερης λειτουργίας των αγορών μπορεί να οδηγήσει τον κόσμο σε μια κατάσταση μέγιστης απόδοσης.

Ποτέ στο παρελθόν θεωρητικά λάθη προκάλεσαν τόσες πολλές αρνητικές συνέπειες.
Αντιμέτωποι με την παρούσα εξέλιξη της μαζικής ανεργίας και με έλλειψη οποιασδήποτε δικαιολογημένης διάγνωσης, τα λεγόμενα διαρθωτικά μέτρα συνεχίζουν να χειροτερεύουν την κατάσταση:
Για παράδειγμα, λέγεται ότι είναι αρκετό μόνο να μειωθεί ο χρόνος εργασίας για την καταπολέμηση της ανεργίας.
Αλλά εκτός από το γεγονός ότι οι άνδρες δεν μπορούν τέλεια να αλληλοϋποκαθίστούνται, μια λύση όπως αυτή αγνοεί πλήρως το αναμφισβήτητο γεγονός ότι πάρα πολλές, συχνά πολύ επείγουσες ανάγκες, απαιτείται να μένουν ανικανοποίητες.
Η λύση γι αυτό δεν είναι απλά να εργάζονται λιγότερο.
Η μείωση του χρόνου εργασίας σε κάθε περίπτωση συνεπάγεται μείωση εισοδήματος, η οποία θα πρέπει να αντισταθμίζεται στο κράτος από πόρους που θα προέρχονται από αύξηση των φόρων.

Εξακολουθεί να υποστηρίζεται πως στα διογκωμένα πραγματικά επιτόκια οφείλεται η οικονομική κρίση και η μαζική ανεργία που βιώνουμε.
Αλλά στην πραγματικότητα οι σημαντικές μειώσεις τα τελευταία χρόνια των πραγματικών επιτοκίων δεν έχουν οδηγήσει σε σημαντική ανάκαμψη.
Στην πραγματικότητα, είτε πρόκειται για ανεργία λόγω της παγκοσμιοποίησης ελεύθερων συναλλαγών είτε για ανεργία που οφείλεται στην εισερχόμενη στην ΕΕ μετανάστευση, η κατάσταση δεν μπορεί να διορθωθεί με μέτρα πληθωρισμού.
Το να πολεμούν παραδείγματος χάριν τις επιπτώσεις των ελεύθερων ανταλλαγών της παγκοσμιοποίησης με τη νομισματική επέκταση είναι καθαρή ψευδαίσθηση και είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς άγνοιας των πραγματικών αιτιών της σημερινής κατάστασης.

Λένε, αν θέλουμε να απαλλαγούμε από την ανεργία, απλά πρέπει να μειώσουμε τους μισθούς.
Αλλά κανείς δεν μας λέει πόσο πρέπει να είναι η μείωση αυτή, ή αν θα ήταν πραγματικά εφικτό να γίνει αυτό χωρίς να διακυβεύεται η κοινωνική ειρήνη, ή ποιες πολλές επιπτώσεις της θα υπάρξουν στη παραγωγική διαδικασία.

Ακόμα συνεχίζει να υποστηρίζεται και να συντηρείται η άποψη, ότι η Κίνα, μια χώρα χαμηλόμισθων εργαζομένων, πρόκειται να εξειδικεύεται σε δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας, ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες, όπως η Γαλλία, πρόκειται να εξειδικεύονται όλο και περισσότερο στην υψηλή τεχνολογία.
Όμως, αυτό σημαίνει πλήρη υποτίμηση των δυνατοτήτων εργασίας και της ευφυΐας του κινεζικού λαού.
Που θα αγνοηθούν εντελώς. Αν συνεχίσουμε να ανεχόμαστε αυτούς τους παραλογισμούς, οδεύουμε προς την καταστροφή.

Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τέτοιες συμπεριφορές;

Στην πραγματικότητα και ουσιαστικά, με ότι μπορεί να εξηγηθεί από την επικράτηση και την αδιάκοπη επανάληψη «αποδεκτών αλήθειων», γνωστών ταμπού και εσφαλμένων προκαταλήψεων, που έγιναν αναμφισβήτητα αποδεκτά, των οποίων οι «δυσμενείς επιπτώσεις» έχουν πολλαπλασιαστεί και δημιουργηθεί όλα αυτά τα χρόνια.

Κανείς δεν θέλει να αποδεχθεί αυτό το στοιχείο.
Εάν όλες οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια έχουν αποτύχει, Οφείλεται στο ότι έχουμε συνεχώς αρνηθεί να αντιμετωπίσουμε τη ρίζα του προβλήματος.
Που οφείλεται στην υπερβολική απελευθέρωση ανταλλαγών και στη συνολική απορρύθμιση της κίνησης κεφαλαίων.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα παγκόσμια τάξη για την ολική απελευθέρωση της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, των κεφαλαίων, ακόμη και των ανθρώπων.
Πιστεύεται ότι η ελεύθερη λειτουργία όλων των αγορών θα οδηγούσε αυτόματα στην ευημερία για κάθε χώρα σε έναν κόσμο απελευθερωμένο από οικονομικά σύνορα.
Στην πραγματικότητα, η νέα τάξη πραγμάτων, η οποία προτείνεται σε μας, στερείται οποιουδήποτε πραγματικού ρυθμιστικού συστήματος, Στην ουσία είναι, το laissez-fairism.

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται με την ανάπτυξη των πολυεθνικών εταιρειών, κάθε μία με εκατοντάδες θυγατρικές, απαλλαγμένες από κάθε έλεγχο, και επιδεινώνεται πολύ συχνά μέσα στην ανάπτυξη του άγριου και ανήθικου καπιταλισμού.
Στο όνομα του λεγόμενου φιλελευθερισμού και με την αύξηση των απελευθερώσεων, ένα είδος παγκοσμιοποίημένου laissez-fairist χάους έχει δημιουργηθεί.

Και αυτό σημαίνει ότι έχουμε ξεχάσει ότι η οικονομία της αγοράς δεν είναι απλώς ένα μέσο και ότι δεν μπορεί να διαχωριστεί από το θεσμικό, πολιτικό και ηθικό της πλαίσιο.
Η οικονομία της αγοράς μπορεί να είναι αποτελεσματική μόνον εάν αποτελεί μέρος ενός κατάλληλου θεσμικού, πολιτικού και ηθικού πλαισίου, και μια φιλελεύθερη κοινωνία δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μια αναρχική κοινωνία.

Συχνά μας λένε ότι οι ηθικές προϋποθέσεις είναι ασυμβίβαστες με την αναζήτηση για μέγιστη οικονομική απόδοση. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια.
Στην πραγματικότητα, ο βασικός στόχος κάθε φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας είναι να επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν μαζί σε συνθήκες που διασφαλίζουν τον αμοιβαίο σεβασμό και συνθήκες διαβίωσης που είναι τόσον καλές όσο είναι δυνατόν να είναι.
Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να είναι ασυμβίβαστο με την έρευνα της οικονομικής μέγιστης αποδοτικότητας.

Ο φιλελευθερισμός δεν πρέπει να περιορίζεται στην οικονομική laissez-fairism. Είναι πάνω απ' όλα ένα πολιτικό δόγμα και η οικονομία είναι μόνο ένα μέσο για να επιτρέψει στο πολιτικό αυτό δόγμα να εφαρμοστεί αποδοτικά. Αρχικά, στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε αντίφαση μεταξύ των προσδοκιών του σοσιαλισμού και εκείνων του φιλελευθερισμού.
Η σημερινή σύγχυση του φιλελευθερισμού και του laissez-fairism αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους της εποχής μας.

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας είναι σίγουρα πολύ επικερδής για κάποιες προνομιούχες ομάδες.
Αλλά τα συμφέροντα αυτών των ομάδων δεν μπορεί να ταυτιστούν με αυτά του συνόλου της ανθρωπότητας.
Βιαστική και άναρχη παγκοσμιοποίηση μπορεί να προκαλέσει μόνο ανεργία, αδικία, διαταραχή και αστάθεια παντού, και στο τέλος, αναπόφευκτα θα είναι ένα μειονέκτημα για το σύνολο της ανθρωπότητας.
Δεν είναι αναπόφευκτη, απαραίτητη ή επιθυμητή.
Θα ήταν νοητή μόνον, αν είχε προηγηθεί στην παγκόσμια πολιτική ενότητα, συγκρίσιμη ανάπτυξη των διαφόρων οικονομιών και η δημιουργία ενός κατάλληλου παγκόσμιου θεσμικού και ηθικού πλαισίου, συνθήκες που προφανώς δεν υπάρχουν και δεν απαντώνται σήμερα.

Για δύο δεκαετίες, ένα νέο δόγμα έχει σταδιακά επιβληθεί, το δόγμα της παγκόσμιας ελεύθερης ανταλλαγής, πράγμα που συνεπάγεται την εξαφάνιση όλων των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων.
Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, η εξάλειψη όλων των εμποδίων στις κινήσεις αυτές ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για τη βέλτιστη κατανομή των πόρων σε παγκόσμια κλίμακα. Όλες οι χώρες, και όλες οι κοινωνικές ομάδες σε κάθε χώρα θα έβλεπαν μια βελτίωση της κατάστασής τους.

Για όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες, το πλήρες άνοιγμα τους με τον έξω κόσμο ήταν μια απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο και απόδειξη γι 'αυτό, λεγόταν, ήταν η εξαιρετικά ταχεία πρόοδος των αναδυόμενων χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Για τις αναπτυγμένες χώρες, η κατάργηση όλων των δασμολογικών και άλλων φραγμών θεωρήθηκε ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη, όπως φάνηκε από την αναμφισβήτητη επιτυχία των τεράτων της Ανατολικής Ασίας, και επανελήφθη και πάλι, ότι η Δύση θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά τους, προκειμένου να βιώσει πρωτοφανή ανάπτυξη και πλήρη απασχόληση.
Ειδικότερα, η Ρωσία και οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Ανατολής, Ασιατικές χώρες, και πάνω απ' όλα την Κίνα, ήταν κύριες περιοχές ανάπτυξης, προσφέροντας τις Δυτικές πρωτοφανείς ευκαιρίες για ανάπτυξη και πλούτη.
Αυτό ουσιαστικά ήταν το δόγμα που επιβλήθηκε σταδιακά σε όλο τον κόσμο και θεωρήθηκε ότι είναι η αρχή μιας νέας χρυσής εποχής στην αυγή του 21ου αιώνα.
Αυτό το δόγμα έγινε το αδιαμφισβήτητο θρήσκευμα όλων των μεγάλων διεθνών οργανισμών κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες.
Όλες αυτές οι πεποιθήσεις τελείωσαν και σαρώθηκαν από τη σοβαρή κρίση που αναπτύχθηκε από το 1997 στη Νοτιοανατολική Ασία, στη συνέχεια στη Λατινική Αμερική,
Και, τέλος, στη Ρωσία το 1998, εμπλέκοντας τραπεζικά ιδρύματα και τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά χρηματιστήρια το Σεπτέμβριο του 1998.

Δυο σημαντικοί παράγοντες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο σε αυτήν την παγκόσμια κρίση, η έκταση της οποίας είχε να ιδωθεί από την κρίση του 1929:
  • Η πιθανή αστάθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού και νομισματικού συστήματος και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, τόσο σε νομισματικό όσον και σε και πραγματικό επίπεδο. Και ότι είναι να γίνει θα γίνει.
  • Η παγκόσμια οικονομία, η οποία στερείται οποιουδήποτε πραγματικού κανονιστικού συστήματος και που είχε αναπτυχθεί μέσα σε ένα άναρχο πλαίσιο, θα μπορούσε να οδηγήσει, αργά ή γρήγορα, σε μεγαλύτερες δυσκολίες.
Το νέο δόγμα κατέρρευσε, όπως αναμενόταν να καταρρεύσει. Τα πραγματικά περιστατικά υπερνίκησαν τελικά τα δογματικά ξόρκια.

Η κυρίαρχη σήμερα εχθρότητα ενάντια σε όλες τις μορφές προστατευτισμού στηρίζεται στην εσφαλμένη ερμηνεία των βασικών αιτίων της Μεγάλης Ύφεσης.
Στην πραγματικότητα, η αιτία της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-1934, η οποία από τις Ηνωμένες Πολιτείες ξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, ήταν καθαρά νομισματική και προήλθε από τη δομή και τις υπερβολές του πιστωτικού μηχανισμού.
Ο αλυσιδωτός προστατευτισμός στη δεκαετία του 1930 ήταν μόνο ένα αποτέλεσμα και όχι η αιτία της Μεγάλης Ύφεσης.
Ήταν απλώς μια προσπάθεια εκ μέρους των εθνικών οικονομιών σε όλο τον κόσμο για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τις αποσταθεροποιητικές συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης.

Οι επίμονοι αντίπαλοι σε κάθε προστατευτισμό, όποιος μπορεί να είναι, διαπράττουν ένα δεύτερο σφάλμα:
Δεν βλέπουν ότι η οικονομία της αγοράς μπορεί να λειτουργήσει ορθά μόνο μέσα σε ένα θεσμικό, πολιτικό και ηθικό πλαίσιο που μπορεί να εξασφαλίσει τη σταθερότητα και τη ρύθμιση της.

Καθώς η παγκόσμια οικονομία δεν έχει σήμερα κανένα πραγματικό Ρυθμιστικό σύστημα, αναπτύσσεται μέσα σε ένα άναρχο πλαίσιο, και δεν λαμβάνει υπόψη οποιοδήποτε εξωτερικό κόστος που δημιουργεί, το τυχαίο άνοιγμα των εθνικών αγορών σε διεθνείς οικονομίες ή περιφερειακές ενώσεις.
Όχι μόνον δεν στηρίζεται σε καμιά πραγματική επιβεβαίωση, αλλά μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μεγάλα, ακόμα και ανυπέρβλητα προβλήματα.

Τα πραγματικά θεμέλια του προστατευτισμού, η μεγάλη επιβεβαίωση του και η αναγκαιότητα του, έγκεινται στην ουσιαστική προστασία έναντι διαταραχών και δυσκολιών που προκαλούνται από την έλλειψη οποιουδήποτε ρυθμιστικού συστήματος σε παγκόσμια κλίμακα.
Στην πραγματικότητα, η πραγματική επιλογή δεν είναι μεταξύ της έλλειψης προστασίας και του προστατευτισμού που απομονώνει εντελώς οποιαδήποτε εθνική οικονομία από το εξωτερικό.
Είναι η αναζήτηση για ένα σύστημα που να μπορεί να επιτρέψει σε κάθε περιφερειακή οικονομία να επωφεληθεί από τον αποτελεσματικό ανταγωνισμό και τα πλεονεκτήματα των πολλαπλών ανταλλαγών με τον έξω κόσμο, ένα σύστημα όμως που επίσης να μπορεί να προστατεύσει ενάντια σε όλες τις διαταραχές και δυσλειτουργίες που χαρακτηρίζουν σήμερα κάθε μέρα την παγκόσμια οικονομία.

Αναμφισβήτητα, η πολιτική της παγκοσμιοποίησης των ελεύθερων ανταλλαγών που έχει καθιερωθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι από μακράν η κυριότερη αιτία της μαζικής υποαπασχόλησης που βιώνουμε σήμερα.
Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, ο ευρωπαϊκός κλάδος κατασκευών θα έπρεπε να βασίζεται στην κοινοτική προτίμηση, που είναι μια πραγματική προϋπόθεση για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την ευημερία.
Η αρχή αυτή στην πραγματικότητα ισχύει καθολικά για όλες τις χώρες ή ομάδες χωρών.
Για κάθε περιφερειακή οικονομία, ένας λογικός στόχος θα ήταν ότι, με τα κατάλληλα μέτρα και για κάθε προϊόν ή ομάδα προϊόντων, ένα ελάχιστο ποσοστό της κατανάλωσης της κοινωνίας εξασφαλίζεται από την τοπική παραγωγή,

Με αποκλεισμό μετεγκατάστασης όλων των βιομηχανιών. Το μέσο ποσοστό θα μπορούσε να είναι περίπου 80%.
Αυτό, εν όψει της παρούσας κατάστασης, είναι ένα μέτρο που είναι ουσιαστικά φιλελεύθερο και θα επιτρέψει την αποτελεσματική λειτουργία κάθε οικονομίας χώρας θωρακισμένης από εξωτερικές διαταραχές, ενώ συγχρόνως εξασφαλίζονται εκτεταμένοι και ωφέλιμοι δεσμοί με άλλες χώρες.
Αυτή είναι μια σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη στις ανεπτυγμένες χώρες, αλλά είναι πάνω απ' όλα μια σημαντική προϋπόθεση για την ανάπτυξη στις υπανάπτυκτες χώρες.

Το τυχαίο άνοιγμα της ευρωπαϊκής οικονομίας σε παγκόσμιο πλαίσιο, το οποίο είναι θεμελιωδώς ασταθές, διαστρεβλωμένο από τις σημαντικές διαφορές των μισθών, από το σύστημα των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών και από την απουσία κάθε κοινωνικής και ηθικής μέριμνας, είναι η κύρια αιτία της σοβαρής κρίσης που συνεχίζει να επιδεινώνεται.
Τα πραγματικά περιστατικά, όπως και η θεωρία, μας δείχνουν, ότι αν συνεχιστεί να υπάρχει η πολιτική παγκοσμιοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε η ΕΕ είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Η σημερινή κρίση είναι πάνω από όλα μια κρίση νοημοσύνης. Η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει. Είναι ανώφελο να διορθωθούν μόνο οι επιπτώσεις:
Είναι τα αίτια που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

Χωρίς αμφιβολία, το κύριο ζήτημα σήμερα είναι η ανεργία η οποία, εδώ και χρόνια, έχει αυξηθεί πάνω από ένα αποδεκτό και ανεκτό επίπεδο. Τα κύρια αίτια της οποίας παραμένουν περισσότερο ή λιγότερο εθελοντικά κρυμμένα, ή άγνωστα.
Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξη και θα μπορούσε να απειλήσει ακόμα και την ίδια την επιβίωση της κοινωνίας μας.
Σε τελική ανάλυση, μέσα σε ένα πλαίσιο μιας φιλελεύθερης και ανθρωπιστικής κοινωνίας, είναι ο άνθρωπος και όχι το κράτος που αποτελεί τον τελικό στόχο και είναι το βασικό μέλημα.
Η επιδίωξη αυτή πρέπει να προηγηθεί πριν από οτιδήποτε άλλο.
Μια φιλελεύθερη και ανθρωπιστική κοινωνία δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια laxist, laissez-fairist, κατεστραμμένη, χειραγωγούμενη ή "τυφλή" κοινωνία.

Όσον αφορά την οικοδόμηση της Ευρώπης σήμερα, δεν γίνεται σήμερα σύμφωνα με τις ιδέες του φιλελευθερισμού και του ανθρωπισμού για ικανοποίηση των αναγκών των πολιτών.
Όπως οι ίδιοι τις βλέπουν σύμφωνα με τη δική τους κλίμακα αξιών, με «τις υποτιθέμενες ανάγκες τους" να επιλέγονται από τους άλλους, πολιτικούς, τεχνοκράτες ή οικονομικούς ηγέτες, όσο ισχυροί και αν είναι.
Στην πραγματικότητα, η οικονομία της παγκοσμιοποίησης, που μας την παρουσιάζουν ως πανάκεια, έχει μόνο ένα στόχο: «χρήμα».

Έχει μόνο μία λατρεία: «χρήμα».
Χωρίς να λαμβάνει υπόψη ηθικές, σίγουρα θα καταστρέψει τον εαυτόν της.

Η ιστορία μας έχει δώσει πάρα πολλά παραδείγματα κοινωνιών που έχουν καταρρεύσει, επειδή δεν μπορούσαν να συλλάβουν ή να δημιουργήσουν τις συνθήκες για την επιβίωσή τους.
Η διαφθορά του σοσιαλισμού υπήρξε η αιτία της κατάρρευσης των κοινωνιών στην Ανατολή.
Αλλά η διαφθορά laissez-fairist του λεγόμενου φιλελευθερισμού μας οδηγεί στην κατάρρευση της κοινωνίας μας".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράψτε τα δικά σας σχόλια
  • Blogger Σχόλια για χρήση στο Blogger
  • Facebook Σχόλια για χρήση στο Facebook

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Θα σας παρακαλούσα να είστε κόσμιοι στους χαρακτηρισμούς σας, επειδή είναι δυνατόν επισκέπτες του ιστολογίου να είναι και ανήλικοι.
Τα σχόλια στα blogs υπάρχουν για να συνεισφέρουν οι αναγνώστες στο διάλογο. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές.
Τα σχόλια θα εγκρίνονται μόνο όταν είναι σχετικά με το θέμα, δεν αναφέρουν προσωπικούς, προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, καθώς επίσης και τα σχόλια που δεν περιέχουν συνδέσμους.
Επίσης, όταν μας αποστέλλονται κείμενα (μέσω σχολίων ή ηλεκτρονικού ταχυδρομείου), παρακαλείσθε να αναγράφετε τυχούσα πηγή τους σε περίπτωση που δεν είναι δικά σας. Ευχαριστούμε για την κατανόησή σας...



Ελληνοτουρκικα

[Ελληνοτουρκικά][bleft]

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

[Γεωπολιτική][grids]

διαφορα

[διάφορα][bsummary]

ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

[μυστικές υπηρεσίες][bleft]