Ο στρατιωτικός επικεφαλής των Λίβυων εξεγερμένων είναι ένας παραδοσιακός εθνικιστής άραβας αντάρτης, ορκισμένος εχθρός του Μουάμαρ Καντάφι, ο οποίος είχε υποστηριχθεί στο παρελθόν από την αμερικανική CIA, αναφέρει αμερικανικό ινστιτούτο μελετών.

Πρόκειται για τον Χαλίφα Χέφτα, πρώην στρατιωτικό διοικητή που υποστήριξε το 1969 το κίνημα που έφερε στην εξουσία τον Καντάφι και έγινε μέλος του Επαναστατικού Συμβουλίου Διοίκησης που καθόριζε την πολιτική της χώρας, και παρέμεινε μέχρι το 1987, οπότε διέκοψε τις σχέσεις με τον συνταγματάρχη Καντάφι, ανέφερε σε έγγραφό του το αμερικανικό Ίδρυμα Jamestown.

Τα 20 τελευταία χρόνια έζησε στην Αμερική, αναφέρεται στο έγγραφο του Ιδρύματος που μεταφράζει το όνομά του ως Χάφταρ.

“Σήμερα που ο συνταγματάρχης Χάφταρ τελικώς επέστρεψε στα πεδία των μαχών στη βόρεια Αφρική με στόχο του να ανατρέψει τον Καντάφι, πρώην συν-συνωμότη του στο πραξικόπημα του 1969, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως η καλύτερη επαφή για τις ΗΠΑ και τις συμμαχικές Νατοϊκές δυνάμεις για την καλύτερη συνεργασία με τους πλήρως ανοργάνωτους αντάρτες”, επισημαίνεται στο έγγραφο.

“Η πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο συνταγματάρχης Χάφταρ είναι το πώς θα μπορέσει να μεταφέρει την πείρα και την πολεμική και ιδεολογική τεχνογνωσία του σε ένα νεαρό κίνημα εξεγερμένων ατάκτως ερριμμένων.

Εκπρόσωπος των εξεγερμένων δήλωσε από τη Βεγγάζη ότι ο συνταγματάρχης Χέφτα ανέλαβε από τις 24 Μαρτίου επικεφαλής του στρατού τους.

Το πρακτορείο Reuters επιδιώκει επιμόνως μια συνέντευξη μαζί του αλλά μέχρι στιγμής δεν κατέστη δυνατή η επαφή μαζί του, ενώ για τον Χαλίφα Χέφτα δεν έχει προβεί σε οποιοδήποτε σχόλιο η CIA ως σήμερα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στον αριθμό 133 της οδού Φλίτ στο Λονδίνο, άντρες με σκουρόχρωμα κοστούμια και γυναίκες με ακριβά ταγέρ και ακόμη πιο ακριβές γόβες, περνούν την γυάλινη περιστρεφόμενη πόρτα και χάνονται στο εσωτερικό του κτηρίου.

Είναι ένα πέτρινο κτήριο με δωρικούς κίονες και ένα ρολόι στην πρόσοψη.

Δεν υπάρχουν πινακίδες, δεν υπάρχουν διακριτικά. Είναι ένα από τα πολλά κτήρια (το κεντρικό) της Goldman Sachs στο Λονδίνο Στέκομαι απέναντι και παρατηρώ, αυτούς που μπαινοβγαίνουν στο κτήριο.

Καλοσιδερωμένοι γιάπηδες, με υπεροπτικό βλέμμα που κάλλιστα θα μπορούσες να μπερδέψεις με εκείνους τους ιεραπόστολους των νέων θρησκειών που κυκλοφορούν στο δρόμο με κοστούμι και ένα ταμπελάκι που λέει το όνομα και την θέση τους στην πεφωτισμένη κλίμακα της φιλεύσπλαχνης αλλά πάντα τιμωρητικής θρησκείας.

Η ομοιότητα δεν είναι τυχαία. Είναι και οι ίδιοι, ιεραπόστολοι του χρήματος. Προφήτες των αγορών.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για αυτούς τους ταλιμπάν του εξτρεμιστικού καπιταλισμού. Για τους εκπροσώπους της αγοραίας σωτηρίας. Και το «αγοραίας» δεν προκύπτει από το αγορές αλλά από το αγορασμένος. Δουλεύουν ασταμάτητα, η συλλογική τους συνείδηση είναι απλωμένη πάνω στο αόρατο δίκτυο της εταιρείας, καθοδηγούν υπουργούς και οικονομίες, και όταν μετά από μερικά χρόνια φεύγουν από την Goldman Sachs προωθούνται σε κυβερνήσεις και κρατικούς μηχανισμούς.

Μια κανονική σκοτεινή σέχτα που φωτίζεται μόνο από τη λάμψη του χρήματος...

Μέχρι πριν από τριάντα χρόνια, τα κέρδη από τις επενδύσεις, επενδύονταν και πάλι για να δημιουργήσουν νέο κέρδος. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία του καπιταλισμού. Ξαφνικά οι επένδυση του χρήματος έπαψε να είναι παραγωγική. Έγινε αεριτζίδικη. Τράπεζες όπως η Goldman, δημιούργησαν προϊόντα τα οποία προσέφεραν κέρδος, χωρίς καμιά παραγωγική επένδυση. Μπορούσες να αγοράσεις ένα τραπεζικό προϊόν, το οποίο μπορούσε να είναι απλώς ένα στοίχημα για το αν θα χρεοκοπήσει μια χώρα και να κερδίσεις απ αυτό. Η οικονομία έγινε από παραγωγική, ιπποδρομιακή. Και ονομάστηκε αγορά (βλέπετε οι όροι «ιππόδρομος» και «στοίχημα» ήταν πιασμένες από τον ΟΠΑΠ).

Τα καλοντυμένα κοράκια τραπεζών όπως η Goldman, άρχισαν να πουλούν αέρα, -ευνοϊκούς ανέμους τους παρουσίαζαν- που κάποια στιγμή θα γινόταν θύελλες. Το σύστημα λειτουργεί απλά. Οι «τραπεζίτες» της Goldman, είναι σύμβουλοι κυβερνήσεων και επιχειρήσεων. Αυτοί που αποφασίζουν να αγοραστούν τα προϊόντα και οι συμβουλές τους, είναι πρώην στελέχη της Goldman Sachs και νυν υπουργοί. Όταν ολοκληρωθεί η «παροχή υπηρεσιών», ένας οίκος αξιολόγησης αφού πληρωθεί πάλι από τις κυβερνήσεις, συμπεραίνει πως όλα είναι καλά. Η μικρή λεπτομέρεια είναι πως οι μέτοχοι αυτού του νταβατζή της αγοράς που λέγεται αξιολογητής, είναι και μέτοχοι της Goldman Sachs. Οπότε αν πληρώσεις όλα θα πάνε καλά.

Ταυτόχρονα όμως η Τράπεζα, έχοντας όλες τις πληροφορίες για ένα κράτος, την κυβέρνηση και την οικονομία της, μπορεί να δημιουργήσει ένα προϊόν (ένα στοίχημα δηλαδή) το οποίο θα διαθέσει στην αγορά. Θα κερδίσει και απ αυτό, και αν θέλει μπορεί να χειραγωγήσει την οικονομία της χώρας. Ακούγεται τρομακτικό, αλλά είναι ακόμη χειρότερο
Το 2001, η κυρία Αντιγόνη Λουδιάδη, ένα στέλεχος της Goldman στο Λονδίνο, πρότεινε στα αφεντικά της, να πλησιάσουν την ελληνική κυβέρνηση και να της προτείνουν να αποκρύψουν το ελληνικό χρέος για να καταφέρει να μπει στην ΟΝΕ. Η κυβέρνηση Σημίτη δέχτηκε. Tμήμα των δαπανών Άμυνας, μετατράπηκαν σε ένα swap και μέσω της Εθνικής Τράπεζας, πουλήθηκαν και αγοράστηκαν. Με έναν πολύπλοκο τρόπο το χρέος εμφανίστηκε μικρότερο.

Μπήκαμε στην ΟΝΕ με όλες τις ψεύτικες προυποθέσεις και τους ούριους ανέμους της Goldman Sachs και σήμερα θερίζουμε θύελλες. Η Goldman πήρε 330 εκατομμύρια αμοιβή. Κανένας δεν γνωρίζει όμως τι υποθήκες μπήκαν για τα swaps. Τι ξεπουλήσαμε δηλαδή προκειμένου να «εξυπηρετηθούμε». Η Goldman από την άλλη,όταν ξεκίνησε η κρίση, δημιούργησε στο Λονδίνο τον πρώτο λογαριασμό όπου κάποιος μπορούσε να ποντάρει υπέρ της χρεωκοπίας της Ελλάδας. Τρελά κέρδη. Και το μήνυμα σαφές: «ο πρώην πελάτης καταρρέει, εμείς ξέρουμε καλύτερα».

Τον Νοέμβριο του 2009, η Goldman, έστειλε ένα από τα πιο ισχυρά στελέχη της, να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό και να προτείνει την αγορά ενός νέου προιόντος για να βοηθηθούμε στην κρίση. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε και μετά από μέρες το βασικότερο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας με συνέντευξή του παρουσίασε την οικονομία της Ελλάδας υπό κατάρρευση. Το στέλεχος αυτό της Ευρωπαϊκής Τράπεζας ήταν βέβαια πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, απ αυτά που προωθούνται στις κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς εξουσίας. Οι οίκοι αξιολόγησης, με πρώτο την Moodys, του οποίοι οι μέτοχοι είναι και μέτοχοι της Goldman, άρχισαν στη συνέχεια, την υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας.

Τα υπόλοιπα μάλλον είναι γνωστά. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πως ο χρηματιστής της Goldman, Πέτρος Χριστοδούλου, στέλεχος της Εθνικής την εποχή που έγινε η απόκρυψη χρέους με τα swaps, είναι σήμερα διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους.

Η Goldman Sachs βεβαίως είναι μία από τις τράπεζες που διαμορφώνουν την αγοραία αντίληψη για τις αγορές. Και ο κύριος Χριστοδούλου δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μοναδικός, που σχετιζόμενος με αυτές τις ομάδες βρέθηκε σε καίρια θέση στην Ελλάδα.

ΥΓ: Ενδεικτικά και μόνο, ο Χένρυ Πόλσον, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ όταν ξεκίνησε η κρίση, -ο οποίος «έσωσε» τις τράπεζες εκτός από τον βασικό αντίπαλο της Goldman Sachs,- ήταν πρόεδρος της Goldman. Επίσης στελέχη της ήταν ο Ρομάνο Πρόντι πρωθυπουργός της Ιταλίας και επικεφαλής της Κομισιόν, ο Ότμαρ Ίσινγκ νούμερο 2 στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,ο διοικητής της Τράπεζας του Καναδά και άλλοι πολλοί που χαράσσουν πολιτική, εμφανίζοντάς την ως ανάπτυξη,αναγκαία πολιτική, νόμο των αγορών και άλλα εύηχα. Τους αντίστοιχους έλληνες δεν είναι δύσκολο να τους βρείτε. Αρκεί να παρακολουθήσετε στην τηλεόραση αναλύσεις για την κρίση.

Ισχυρή σεισμική δόνηση σημειώθηκε πριν από λίγο στην Κρήτη, μεταξύ Καρπάθου και Κρήτης. Πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για δόνηση κοντά στα 6,2 ρίχτερ, ενώ αναφέρουν ότι είχε και μεγάλη διάρκεια.

Η ειρωνία της τύχης, είναι ότι τις προηγούμενες μέρες υπήρχε πανευρωπαϊκή άσκηση ετοιμότητας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από ένα μεγάλο σεισμό και ενδεχόμενο τσουνάμι, που θα πραγματοποιηθεί στα νότια του νομού Χανίων τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Ο σεισμός έγινε ιδιαίτερα αισθητός σε ολόκληρη την Κρήτη και στο σύνολο των νησιών του νοτίου Αιγαίου.

Δεν υπάρχουν πληροφορίες για καταστροφές κτιρίων ή τραυματισμούς στην Κρήτη, ενώ σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, έχουν αναφερθεί ρωγμές σε σπίτια σε Κάρπαθο και Ρόδο.

Με δηλώσεις του ο δήμαρχος Καρπάθου, Μιχάλης Χανιώτης, τόνισε ότι ο σεισμός ήταν πολύ δυνατός και προκάλεσε πανικό στους κατοίκους ιδιαίτερα της Ολύμπου. Στις ορεινές κοινότητες του νησιού επικράτησε αναστάτωση καθώς οι κάτοικοι είχαν πολλά χρόνια να νιώσουν τόσο δυνατό σεισμό.

Στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, που δεν είναι συνηθισμένη σε σεισμικές δονήσεις, κάποιοι κάτοικοι που διαπίστωσαν το σεισμό βγήκαν αμέσως στους δρόμους, αλλά χωρίς ανησυχία, καθώς σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία δεν υπήρξαν ζημιές.

Ο σεισμός έγινε αισθητός και από πολλούς κατοίκους της Μάλτας. Εκατοντάδες πολίτες επικοινώνησαν το απόγευμα με τις αρχές ενημερώνοντας ότι ένιωσαν ένα «ταρακούνημα».

Καθησυχαστικοί εμφανίζονται Έλληνες σεισμολόγοι καθώς θεωρούν ότι ο κίνδυνος από τη δόνηση έχει ξεπεραστεί. Οι επιστήμονες του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου στην Αθήνα και του Εργαστηρίου Γεωφυσικής στη Θεσσαλονίκη εντάσσουν τον σεισμό στη συνήθη σεισμική δραστηριότητα της περιοχής.

Η δόνηση εντοπίστηκε σε βάθος 80 χιλιομέτρων και όπως λέει στο «Βήμα» ο διευθυντής ερευνών του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου κ. Γεράσιμος Παπαδόπουλος, οι σεισμοί ενδιάμεσου βάθους έχουν λίγους ή καθόλου μετασεισμούς. «Οπότε, κατά πάσα πιθανότητα, επρόκειτο για τον κύριο σεισμό. Δεν είναι περίεργο ότι είχαμε ισχυρή δόνηση ενδιάμεσου βάθους στην περιοχή. Είχε σημειωθεί και τον Ιανουάριο του 2002, λίγο βορειότερα, σεισμός 6,3 Ρίχτερ», λέει ο κ. Παπαδόπουλος.

Αντιθέτως, το ενδεχόμενο ο μεγάλος σεισμός στην Ιαπωνία να επιτάχυνε την εκδήλωση του σημερινού σεισμού στο νότιο Αιγαίο, άφησε ανοικτό ο διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, καθηγητής Σεισμολογίας, Κων. Μακρόπουλος.

«Το χαμε πει από την Αρχή. Τέτοιοι τεράστιοι σεισμοί όπως της Ιαπωνίας επιταχύνουν την εκδήλωση κάποιων ρηγμάτων που είναι έτοιμα να εκδηλωθούν» τόνισε ο κ. Μακρόπουλος. «Είναι σαν ένα ποτήρι που είναι έτοιμο να ξεχειλίσει και άμα το κουνάς χύνεται» πρόσθεσε.

Όπως είπε ο καθηγητής, τέτοιος σεισμός σαν τον σημερινό είχε τρία χρόνια να εκδηλωθεί και προσδιόρισε το εστιακό του βάθος στα 50 χιλιόμετρα, για αυτό έγινε και αισθητός σε τόσο μεγάλη έκταση.

Εάν υπήρχε νόμπελ ψέματος, είναι σίγουρο ότι ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του θα το κέρδιζαν δια βίου και χωρίς συναγωνισμό.

Είναι τόσα πολλά τα ψέματα της κυβέρνησης δεκαοκτώ μήνες τώρα που αν τα απαριθμούσα θα κατέρρεε ο server από τον όγκο!

Το ψέμα έχει γίνει δεύτερη φύση των κυβερνώντων. Βέβαια όπως όλοι ξέρουμε το ψέμα έχει «κοντά ποδάρια». Καθημερινώς, η αλήθεια έρχεται στο φως, διαψεύδοντας την υπερπροσπάθεια που κάνει ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του να μας πείσουν με τα ψέματα τους για το θεάρεστο έργο που κάνουν ξεπουλώντας τη χώρα, τους πολίτες ακόμη και τα όργανά τους.

Και μη νομίζεται ότι τα λέω εγώ. Δεν κάνω τίποτα παραπάνω από το να «αντιγράφω» τα λεγόμενα του Λοβέρδου.

Είναι εντυπωσιακό, ότι ακόμη και ο Λοβέρδος, κορυφαίος υπουργός της κυβέρνησης, καταγγέλλει τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση στην οποία είναι μέλος, ότι είναι ψεύτες και δε λένε την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

Μπράβο στον Υπουργό. Έξυπνος άνθρωπος είναι προσπαθεί να γλιτώσει τα γιαουρτάκια…

Ακούμε κάθε μέρα, ότι θα γίνει φοροεπιδρομή, θα πιάσουν τους φοροφυγάδες, θα, θα, θα. Απειλούν τους πολίτες με φυλάκιση για ένα ευρώ χρέος, και εκβιάζουν όσες φωνές αντιδρούν στην «σοσιαληστική λαίλαπα».

Ταυτόχρονα, ψάχνουν εναγωνίως να βρουν τρόπους να γλιτώσουν τον Άκη, τους μιζαδόρους εξοπλιστικών προγραμμάτων, τον υπουργό της ΝΔ με τα 178 δις ευρώ καταθέσεις, τους μιζαδόρους της ziemens, τα αρπακτικά των νοσοκομείων, τόμοι ολόκληροι γράφονται για τις ανομίες των πολιτικών.

Αυτό είναι το πολιτικό σύστημα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Βρώμα, μπόχα και δυσωδία. Πολιτικοί; απατεώνες, φιλάργυροι, αδίστακτοι και καταστροφείς της χώρας δεκάδες χρόνια τώρα…

Ψέμα ψέμα αλλά και ξύλο ξύλο. Το Υπουργείο Προστασίας των εργολάβων έκανε ξανά επιδρομή στην Κερατέα και χωρίς κανένα λόγο μπήκε μέσα σε χώρο που βρίσκονταν κάτοικοι της κερατέας και τους ξυλοκόπησαν ανηλεώς. Στο όνομα, όχι της δικαιοσύνης αλλά στο όνομα, των εργολάβων.
Άξιος ο μισθός των υπαλλήλων των εργολάβων.

Τα πλοκάμια του κρατικού παρακράτους έχουν ξεσαλώσει. Εχθές απολύθηκε ο Άρης Χατζηστεφάνου (infowar) από τον ΣΚΑΪ, με δικαιολογία την άρνησή του να αποδεχθεί μείωση μισθού.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου έγινε γνωστός στο κοινό που ενδιαφέρεται για τα διεθνή θέματα ως ανταποκριτής του BBC στην Κωνσταντινούπολη, ως συγγραφέας δύο σημαντικών βιβλίων (το ένα για την Τουρκία και το άλλο για τον καυτό Δεκέμβρη του 2008) και ως μαχόμενος δημοσιογράφος που κάλυψε με κίνδυνο της ζωής του την περσινή αποστολή του «Στόλου της Ελευθερίας» στη Γάζα, οπότε συνελήφθη και κακοποιήθηκε από τους Ισραηλινούς επιδρομείς στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», όπου έχασαν τη ζωή τους οκτώ ακτιβιστές. Το τελευταίο διάστημα, πρωτοστάτησε στις πρωτοβουλίες εναντίον του μνημονίου και υπέρ του δημόσιου, λογιστικού ελέγχου του ελληνικού χρέους και είναι βασικός συντελεστής του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ Debtocracy (ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ).

Όπως αναφέρεται στην αρχική σελίδα του ντοκυμαντέρ: «το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης»

Το εν λόγω ντοκιμαντέρ, στο οποίο χορηγοί του είναι οι θεατές, φαίνεται ότι τρόμαξε την αρμάδα της κυβερνητικής προπαγάνδας, και έστειλε στην ανεργία ένας από τους αξιολογότερους δημοσιογράφους της νέας γενιάς.

Η επιτροπή λογοκρισίας έκανε καλά τη δουλειά της, όμως προς λύπην τους, το ντοκιμαντέρ θα δημοσιοποιηθεί παρόλο το άγχος των καθεστωτικών παπαγαλακίων...

Στάθης Διομήδης

Είναι απορίας άξιο αλλά το ερώτημα που πλανάται εδώ και πολλούς μήνες είναι γιατί ενώ έχουν συμβεί τόσα, η Ελλάδα έχει προσπαθήσει η Ευρώπη έχει βοηθήσει, το ΔΝΤ έχει υποστηρίξει τα CDS το ασφάλιστρο έναντι ρίσκου χώρας παραμένει στις 1020 μονάδες βάσης.

Με βάση πληροφορίες οι συνολικές θέσεις σε CDS Ελλάδος ανέρχονται σε 6,5 δις δολάρια.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ κάποια γνωστά μεγάλα hedge funds όπως το Paulson έκλεισε εδώ και καιρό τις θέσεις του στα CDS της Ελλάδος επιτυγχάνοντας ένα εντυπωσιακό κέρδος συνεχίζουν να παραμένουν σε επικίνδυνα επίπεδα, επίπεδα που χαρακτηρίζουν χώρες προς χρεοκοπία.

Στελέχη της Barclays Capital αναφέρουν και ορθά ότι οι βασικές αιτίες που δεν έχουν υποχωρήσει τα CDS είναι δύο

• Γιατί οι κάτοχοι τους έχουν κρατήσει τις θέσεις τους ποντάροντας ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο σε χρεοκοπία. Προφανώς και τους εξυπηρετεί και η τεχνική χρεοκοπία αλλά η ουσία είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί στα μάτια των διεθνών επενδυτών το πρώτο υποψήφιο θύμα προς χρεοκοπία.
• Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο τα CDS της Ελλάδος και ομοίως και των άλλων χωρών δεν κλείνουν είναι ότι μερίδα επενδυτών που έχουν θέσεις σε ελληνικά ομόλογα διατηρούν μεγάλες θέσεις για προστασία σε CDS.

Μια ξένη τράπεζα π.χ. θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να πληρώνει ακριβά την προστασία της επένδυσης της στα ελληνικά ομόλογα παρά να ρισκάρει μια αναδιάρθρωση χρέους στην ελληνική οικονομία.
Δηλαδή και οι κερδοσκόποι που χτυπούν την Ελλάδα μέσω των CDS αλλά και αυτοί που στηρίζουν την Ελλάδα μέσω ομολόγων συντηρούν τις μεγάλες θέσεις στα CDS στα παράγωγα των ομολόγων στο Credit Default Swaps.

Tα CDS δεν θα υποχωρήσουν αν η Ελλάδα δεν απαλλαγεί από τον μανδύα της χρεοκοπίας που αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα των ξένων δανειστών της χώρας.

Τα 10 μεγαλύτερα hedge funds το 2011

1. Bridgewater Associates: 58.9 δις δολάρια
2. JPMorgan Asset Management: 45.5 δις δολ
3. Paulson & Co: 36 δις δολ
4. Soros Fund Management: 27.9 δις δολ
5. Och-Ziff Capital Management: 27.6 δις δολ
6. BlackRock: 26.6 δις δολ
7. Baupost Group: 23.4 δις δολ
8. Angelo, Gordon & Co: 22 δις δολ
9. Farallon Capital Management: 21.5 δις δολ
10. King Street Capital Management: 19.9 δις δολ.

• Της Αντωνίας ∆ήµου*

Τα επιχειρησιακά αποτελέσµατα της διεθνούς αεροπορικής επέµβασης στη Λιβύη και η αποτίµηση της εφαρµογής των ψηφισµάτων 1970 και 1973 του Συµβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι απαραίτητα προκειµένου να υπάρξει ενιαία και συντονισµένη δράση για την αντιµετώπιση της εν εξελίξει πολιτικής κρίσης στη Λιβύη.

Σε αυτό το πλαίσιο εκτιµάται ότι εντάσσεται και η διεθνής διάσκεψη για την κατάσταση στη Λιβύη που είναι προγραµµατισµένη να διεξαχθεί στο Λονδίνο στις 29 Μαρτίου 2010 µε κεντρικά ζητήµατα στην ατζέντα των συνοµιλιών την επιβολή της διεθνούς νοµιµότητας, τον τερµατισµό της βίας και την εξεύρεση πολιτικής λύσης που θα επιτρέψει την έξοδο από την κρίση.

Η παρούσα εσωτερική χαοτική κατάσταση στη Λιβύη κρούει τον κώδωνα του κινδύνου τόσο στα µέλη του διεθνούς συνασπισµού όσο και σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος όσον αφορά στη δυναµική επανεµφάνιση και δραστηριοποίηση εντός της χώρας ισλαµιστικών οργανώσεων που υποστηρίζουν τη διεξαγωγή διεθνούς ιερού πολέµου µε προεξέχουσες την οργάνωση αλ-Κάιντα, και του περιφερειακού της βραχίονα την αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ (AQIM). Συγκεκριµένα, η όποια χρονική επιµήκυνση της εσωτερικής αστάθειας στη Λιβύη εκτιµάται ότι είναι σε θέση να ευνοήσει την άκρα ανάπτυξη του ισλαµικού φονταµενταλισµού και της τροµοκρατίας αναδεικνύοντας στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας ισλαµιστικές δυνάµεις οι οποίες κατ’ ελάχιστον αντιστρατεύονται την περιφερειακή σταθερότητα.

Η αβεβαιότητα για την επόµενη ηµέρα στη Λιβύη έχει πυροδοτήσει τη διεξαγωγή διαλόγου και παρασκηνιακών µεσολαβητικών διεργασιών από τις συµµαχικές χώρες για την εξεύρεση πολιτικής λύσης η οποία φαίνεται να περιλαµβάνει την προσωρινή κυβέρνηση της Βεγγάζης, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται – στην παρούσα τουλάχιστον φάση – η διατήρηση και όχι η αλλαγή του υπάρχοντος καθεστώτος ως εγγυητή σε συνεργασία µε την προσωρινή κυβέρνηση, εκείνων των πολιτικών διαδικασιών που αναµένεται να οδηγήσουν στο όποιο νέο σύστηµα διακυβέρνησης.

1. Ισλαµιστική ∆ράση στη Λιβύη – Οι Βασικοί ∆ρώντες

Η ισλαµιστική απειλή στην Λιβύη είναι περισσότερο ορατή από ποτέ. Η οργάνωση αλ-Κάιντα έχει µακροχρόνια στρατηγικά συµφέροντα στη Λιβύη και επιδιώκει την κεφαλαιοποίηση των εξεγέρσεων στη Βόρεια Αφρική προκειµένου να εξυπηρετήσει ειδικότερα συµφέροντά της, ενώ αποσκοπεί στην θρησκευτική εκµετάλλευση της διεθνούς αεροπορικής επέµβασης ώστε να συσπειρώσει τους πολίτες της Λιβύης ενάντια στη ∆ύση.

Γεγονός είναι, ότι ο βασικός στρατηγικός σχεδιαστής της αλ-Κάιντα Αϊµαν αλ-Ζαουάχρι παραδοσιακά εκλαµβάνει την δηµιουργία µίας ενεργούς πτέρυγας της οργάνωσης στην Λιβύη ως βασικό πυλώνα της διαµορφούµενης περιφερειακής στρατηγικής της αλ-Κάιντα. Συγκεκριµένα, ο Ζαουάχρι ∆ΕΝ θεωρεί την Λιβύη ως τον «τελικό προορισµό» άσκησης επιρροής και ανάληψης δράσης της αλ-Κάιντα, αλλά ως µία «ασφαλή» περιοχή την οποία η οργάνωση θα χρησιµοποιήσει για να επεκταθεί σε γειτονικές χώρες όπως η Αίγυπτος και η Αλγερία, οι οποίες διαθέτουν µεγάλους πληθυσµούς. Με διαφορετική διατύπωση, ο Ζαουάχρι εκλαµβάνει την Λιβύη ως την πιθανή «πίσω πόρτα» µέσω της οποίας η αλ-Κάιντα είναι σε θέση να διεισδύσει στην Αίγυπτο, η οποία αποτελεί ηγέτιδα χώρα στον αραβικό κόσµο. Αξιοσηµείωτο είναι ότι οι µηχανισµοί ασφάλειας και ελέγχου του καθεστώτος Καντάφι είχαν κατορθώσει να αποτρέψουν την εδραίωση της παρουσίας της αλ-Κάιντα στην χώρα.

Η αλ-Κάιντα συνεργάστηκε ενεργά καθ’ όλη τη δεκαετία του ’90 και τις αρχές του 2000 µε την αποκαλούµενη σε ελεύθερη µετάφραση Ισλαµική Λιβυκή Στρατιωτική Οργάνωση (LIFG: Libyan Islamic Fighting Group) και τερµατίστηκε η όποια συνεργασία όταν η τελευταία προσήλθε σε διάλογο µε το καθεστώς του Καντάφι στοχεύοντας στην εθνική συµφιλίωση. Στο πλαίσιο της αγαστής συνεργασίας αµφοτέρων εντάσσεται η προαγωγή του Αµπου Γιάχια αλ-Λίµπι πρώην ανώτατου µέλους της LIFG στην ιεραρχία της αλ-Κάιντα.

Η διεθνής αεροπορική εκστρατεία σε βάρος της Λιβύης εκτιµάται ότι δίδει τη χρυσή ευκαιρία στην οργάνωση προκειµένου αυτή να επανακάµψει στο εσωτερικό πολιτικό και ισλαµικό τοπίο της χώρας. ∆εν είναι καθόλου τυχαίο ότι τις τελευταίες εβδοµάδες, η αλ-Κάιντα εξέδωσε σειρά ανακοινώσεων για τα γεγονότα στη Λιβύη όπως αυτή του Λίβυου ανώτατου µέλους της αλ-Κάιντα από το 1989, του σεΐχη Ατιγιατουλάχ, ο οποίος βρίσκεται στην περιοχή µεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν και ο οποίος µε µία εκτενή ανακοίνωση στις 16 Φεβρουαρίου 2011, επιχείρησε να θέσει τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική υπό την αιγίδα της αλ-Κάιντα. Συγκεκριµένα, η ανακοίνωση χαρακτήρισε τις εξεγέρσεις ως «ξεκάθαρο σηµείο καµπής στην ιστορία της περιοχής» αποκηρύσσοντας τις παλαιές κυβερνήσεις ως απολυταρχικές και αστυνοµοκρατούµενες, ενώ περιέγραψε τον Καντάφι ως «τρελό είδωλο».

Η αλ-Κάιντα µάλιστα επιχειρηµατολογεί, ότι η Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη και οι διεθνείς αεροπορικές επιδροµές αποτελούν τµήµα µίας ευρύτερης συνωµοσίας της ∆ύσης σε βάρος του Ισλάµ, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να επιτίθεται στον Καντάφι ως «αντι-ισλαµικό τύραννο». Σε αυτή τη βάση, η οργάνωση εκτιµάται ότι επιχειρεί να εµφανισθεί ως η µοναδική βιώσιµη επιλογή για τους Λίβυους οι οποίοι αφενός αντιτίθενται στην εκκοσµικευµένη δικτατορία του Καντάφι και αφετέρου δεν επιθυµούν την κατάληψη της Λιβύης από τη ∆ύση. Καθίσταται προφανές ότι η Λιβύη είναι σηµαντική για την αλ-Κάιντα τόσο ως εργαλείο στρατολόγησης όσο και ως ευκαιρία για τη δηµιουργία µίας νέας περιφερειακής βάσης η οποία δυνητικά θα λειτουργήσει ως εφαλτήριο για τη διείσδυση της οργάνωσης στην Αίγυπτο και την Αλγερία.

Η εν πολλοίς παρελθούσα αποτυχία της αλ-Κάιντα να δραστηριοποιηθεί άµεσα στη Λιβύη ώθησε την οργάνωση το 2005 να οικοδοµήσει την οργάνωση «αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ» (AQIM) ως περιφερειακό της βραχίονα. Αν και αρχικά η AQIM ηγήθηκε από Αλγερινούς, σταδιακά συµπεριέλαβε σηµαντικό αριθµό Λίβυων, ο οποίος ανέρχεται περί τους 40, σε ηγετικές θέσεις. Η βασική στρατηγική της AQIM παραδοσιακά εστιάζει στη διεξαγωγή επιχειρήσεων εντός λιβυκού εδάφους υπό την προϋπόθεση ότι το καθεστώς Καντάφι επιδεικνύει σηµάδια αδυναµίας. Οι αναταραχές στη γειτονική Τυνησία τον ∆εκέµβριο 2010 προσέφεραν το έναυσµα για την επαναδραστηριοποίηση και δυναµική επανεµφάνιση της AQIM στη Λιβύη. Στις αρχές Ιανουαρίου 2011, δύο Λίβυοι µέλη της AQIM, εισήλθαν στη Λιβύη από το Βόρειο Μαλί και ταξίδεψαν µέσω της Νότιας Αλγερίας στη Λιβύη και συγκεκριµένα στην νοτιοδυτική πόλη Γατ της λιβυκής ερήµου, όπου και ενεπλάκησαν σε εχθροπραξίες µε τις τοπικές λιβυκές δυνάµεις ασφαλείας, σκοτώνοντας έναν αστυνοµικό. Αυτή είναι η πρώτη καταγεγραµµένη ένοπλη επιχείρηση της AQIM στη Λιβύη, όπως προβλήθηκε στον αραβικό τύπο. Η εξέγερση των Λίβυων ανταρτών της 15ης Φεβρουαρίου ενάντια στο καθεστώς Καντάφι οδήγησε την AQIM να κλιµακώσει περαιτέρω τις προσπάθειες να δραστηριοποιηθεί ενεργά στη Λιβύη. Αξιοσηµείωτο είναι ότι η προπαγάνδα της AQIM εστίασε στην Λιβύη αγνοώντας επιδεικτικά τις εξεγέρσεις στην Τυνησία. Συγκεκριµένα, η AQIM προέβαλε βίντεο - προπαγάνδα στο οποίο παρουσιάζονταν τέσσερα τζιπ φορτωµένα µε όπλα µε προορισµό την Λιβύη, ενώ µία ηµέρα µετά τις διεθνείς αεροπορικές επιδροµές σε βάρος της Λιβύης, ο ηγέτης της AQIM σεΐχης Αµπού Μούσαµπ Αµπντέλ-Ουαντούντ προέβη σε µαγνητοσκοπηµένη δήλωση, µεταφέροντας θερµούς χαιρετισµούς στους Λίβυους αντάρτες και επικρίνοντας τον Λίβυο ηγέτη Καντάφι, χαρακτηρίζοντας τον επί λέξει ως «Φαραώ της Λιβύης», αλλά και αποκηρύσσοντας την ξένη επέµβαση ως «σύγχρονη σταυροφορία». Και κατέληξε λέγοντας επί λέξη ότι «οφείλουµε να συνεχίσουµε τον αγώνα µας έως ότου επιτύχουµε την πλήρη απελευθέρωση, εκτοπίζοντας τους σταυροφόρους κατακτητές και τους τυραννικούς Άραβες δούλους τους».

Καθίσταται προφανές ότι η αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ εκλαµβάνει τις διεθνείς αεροπορικές επιχειρήσεις αλλά και τις επιδροµές του Καντάφι ενάντια στους αντάρτες ως ευκαιρία, προκειµένου να τοποθετήσει εαυτόν ως βιώσιµη και ελκυστική εναλλακτική επιλογή, τόσο έναντι του διεθνούς παράγοντα όσο και έναντι του καθεστώτος Καντάφι. Συγκεκριµένα, η AQIM προβάλλει το όραµα ενός ισλαµικού κράτους ως εναλλακτική επιλογή έναντι του καθεστώτος Καντάφι αλλά κυρίως έναντι της προσανατολισµένης προς τη ∆ύση ∆ηµοκρατίας, την οποία προτείνει η Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη.

Στο κεφάλαιο που αφορά την Λιβυκή Ισλαµική Στρατιωτική Οργάνωση (LIFG), την περίοδο 2007-2011, εκατοντάδες µαχητές της οργάνωσης απελευθερώθηκαν αφού προηγουµένως έλαβαν αµνηστία από το καθεστώς Καντάφι καθώς και κυβερνητικές εγγυήσεις για οικονοµική, ιατρική και επαγγελµατική στήριξή τους προκειµένου να ενταχθούν πλήρως στο κοινωνικό λιβυκό σύστηµα. Ως γνωστόν, καθ’ όλη τη δεκαετία του ΄90, το καθεστώς του Καντάφι είχε κληθεί να αντιµετωπίσει διεξαγόµενο σε βάρος του ιερό πόλεµο από την λιβυκή ισλαµική αντιπολίτευση µε επικεφαλής την LIFG και µόλις πρόσφατα ο πόλεµος αυτός «τυπικά» τερµατίστηκε µε την επίτευξη ενός είδους συµµαχίας ανάµεσα στη λιβυκή κυβέρνηση και την ισλαµική αντιπολίτευση. Συγκεκριµένα, έξι ηγετικές φυσιογνωµίες της λιβυκής ισλαµικής στρατιωτικής οργάνωσης, µεταξύ των οποίων οι Αµπντελ Χακίµ αλ-Μπάλχαζ, ανώτατος ερµηνευτής της ισλαµικής νοµολογίας της οργάνωσης και ο Αµπντελ Ουαχάµπ αλ-Κάγεντ αδερφός ηγετικού στελέχους της οργάνωσης αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ οι οποίοι είχαν συλληφθεί, εξέδωσαν ένα έγγραφο 417 σελίδων αποτάσσοντας τη χρήση βίας, προβάλλοντας ένα νέο κώδικα διεξαγωγής ιερού πολέµου και καταδικάζοντας την επί δεκαετίες διεξαγωγή ιερού πολέµου σε βάρος του καθεστώτος Καντάφι. Τα κύρια σηµεία του εγγράφου µε τίτλο «Αναθεωρηµένες Μελέτες για τις Έννοιες του Ιερού Πολέµου, Επαλήθευση και Λαϊκή Κρίση» εστίαζαν στην καθιέρωση νέου κώδικα διεξαγωγής ιερού πολέµου, την απόρριψη της βίας ως µέσο για αλλαγή πολιτικών καταστάσεων σε µουσουλµανικές χώρες των οποίων ο ηγέτης είναι µουσουλµάνος, καταδίκαζαν την θανάτωση γυναικόπαιδων και ηλικιωµένων καθώς και έθετε άµεση πρόκληση στην οργάνωση αλ-Κάιντα αναιρώντας την προηγούµενη συνεργασία σε επίπεδο οργανωτικό και ιδεολογικό. Η αναθεωρηµένη στάση της ισλαµικής λιβυκής οργάνωσης που οδήγησε στη συµµαχία ανάµεσα στην κυβέρνηση και την ισλαµική λιβυκή αντιπολίτευση υπήρξε αποτέλεσµα διετούς πρωτοβουλίας της οποίας προΐστατο ο υιός του Καντάφι Σάιφ αλ-Ισλάµ χρησιµοποιώντας ως όχηµα το Ίδρυµα Ανάπτυξης Καντάφι και απέσπασε την υποστήριξη τόσο του στρατού όσο και των σωµάτων ασφάλειας. Η συγκεκριµένη µάλιστα πρωτοβουλία προβλήθηκε στον τοπικό και διεθνή Τύπο ως µοντέλο ισλαµικής από-ριζοσπαστικοποίησης το οποίο η λιβυκή κυβέρνηση επιχείρησε να εκµεταλλευτεί διπλωµατικά ως µία νέα επαναστατική µέθοδο για την καταπολέµηση της τροµοκρατίας και της επιρροής της αλ-Κάιντα στην περιοχή.

Η Λιβυκή Στρατιωτική Οργάνωση έχει έκτοτε ουσιαστικά διαλυθεί και αξιοσηµείωτο είναι ότι πρώην ηγετικές φυσιογνωµίες, εκµεταλλευόµενες το υφιστάµενο έλλειµµα διακυβέρνησης και το χάος στη Λιβύη, προέβησαν στη δηµιουργία µίας νέας πολιτικής οργάνωσης, µε την επωνυµία Ισλαµικό Κίνηµα για Αλλαγή (αλ-χάρακα αλ-ισλαµίια λιλ-ταγίρ). Ο εκπρόσωπος τύπου του νέου κινήµατος µάλιστα εµφανίσθηκε στο αραβικό δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι Al Jazeera και εξέφρασε υποστήριξη για τη διεθνή επέµβαση προκειµένου να εκδιωχθεί ο Καντάφι, καθώς και την αλληλεγγύη προς την Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη.

Υπάρχουν ωστόσο εκτιµήσεις σύµφωνα µε τις οποίες πρώην µέλη της Ισλαµικής Στρατιωτικής Οργάνωσης είναι πιθανό να προβούν στην διεξαγωγή ιερού πολέµου εντός της Λιβύης µε σκοπό την δηµιουργία ισλαµικής κυβέρνησης χωρίς να αναµένεται ότι θα υιοθετήσουν αντιδυτική πολεµική, καθώς η οργάνωση ουδέποτε στο παρελθόν κατέφυγε στη χρήση βίας ενάντια στη ∆ύση ή ενάντια σε πολίτες. Το γεγονός ότι πολλά µέλη της οργάνωσης είναι άρτια εκπαιδευµένα σε στρατιωτικές τεχνικές όπως συναρµολόγηση βοµβών, ανταρτοπόλεµο και ενέδρες, τους καθιστά δυνητικά µήλο της έριδος για οργανώσεις όπως η αλ-Κάιντα ή/και η αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ οι οποίες επιδιώκουν τόσο την υιοθέτηση σκληροπυρηνικής ισλαµικής ιδεολογίας όσο και την ιδεολογία περί διεξαγωγής διεθνούς ιερού πολέµου.

Επιπρόσθετα, την τελευταία δεκαετία έχει αναδυθεί στη Λιβύη σηµαντικός αριθµός ανεξάρτητων σαλαφιστών µαχητών. Η λιβυκή πόλη ∆ίρνα της Ανατολικής Λιβύης είναι γνωστή ως κέντρο στρατολόγησης για τη διεξαγωγή ιερού πολέµου τόσο εντός της Λιβύης όσο και εκτός, όπως στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Προκειµένου να γίνουν πλήρως κατανοητοί οι λόγοι που οδήγησαν στην αύξηση του αριθµού των ανεξάρτητων σαλαφιστών µαχητών, αξίζει να επισηµανθεί ότι η οικονοµική εξαθλίωση ευνόησε την καλλιέργεια της πεποίθησης στους Λίβυους πολίτες και ειδικότερα στη νεολαία του ανατολικού τµήµατος της χώρας, ότι δεν έχουν τίποτα να απολέσουν µε το να συµµετάσχουν σε ισλαµιστικές οργανώσεις και να υιοθετήσουν την ακραία βία τόσο εντός των τειχών όσο και εκτός, όπως στο Ιράκ. Η προοπτική της οικονοµικής αποζηµίωσης δια βίου µελών των οικονοµικά ασθενών οικογενειών τους στην περίπτωση που οι ίδιοι προέβαιναν σε πράξεις αυτοθυσίας στο όνοµα της θρησκείας στο Ιράκ ή αλλού, αποτέλεσε ισχυρό κίνητρο σε ένα γεωγραφικό κοµµάτι της Λιβύης όπου η πλειονότητα της νεολαίας µεταξύ 18 και 35 ετών είναι άνεργοι. Υπάρχουν µάλιστα αναφορές σύµφωνα µε τις οποίες ισλαµιστικά δίκτυα προσέφεραν ως κίνητρο σε νεαρά άτοµα προκειµένου αυτά να προβούν σε πράξεις αυτοθυσίας µηνιαία χρηµατική αποζηµίωση προς τις οικογένειες τους που κυµαίνεται µεταξύ 150 και 200 λιβυκών δηναρίων τη στιγµή που ο µέσος µισθός στη χώρα ανέρχεται σε 250 µε 330 λιβυκά δηνάρια. Το κίνητρο της νεολαίας να συµµετέχει σε πράξεις αυτοθυσίας στο Ιράκ και αλλού δεν είναι µόνο οικονοµικό καθώς υπάρχει µία προεξέχουσα φιλοσοφία που διακατέχει το σκέπτεσθαι της νεολαίας την Ανατολική Λιβύη και η οποία εδράζεται στην ιστορική παρακαταθήκη σύµφωνα µε την οποία ο ηγέτης της λιβυκής αντίστασης ενάντια στην ιταλική κατοχή στις αρχές του 20ου αιώνα, ο εθνικός ήρωας Οµάρ Μουχτάρ, κατάγονταν από το χωριό Ζανζούρ της Ανατολικής Λιβύης. Αξιοσηµείωτο δε είναι ότι το ανατολικό τµήµα της χώρας έχει µία µακρά παράδοση αντίστασης σε αντίπαλες κατοχικές δυνάµεις. Η ανατολική Λιβύη κυριαρχείται από το ιδεώδες του ιερού πολέµου στο Ιράκ και αλλού ως περιφερειακό ζήτηµα υψίστης εθνικής σηµασίας. Την πεποίθηση περί διεξαγωγής ιερού πολέµου έχουν καλλιεργήσει στη νεολαία της ανατολικής Λιβύης, Λίβυοι µαχητές οι οποίοι πολέµησαν στο Αφγανιστάν, καθώς και άλλοι παράγοντες όπως η επιρροή που ασκείται µέσω της τηλεοπτικής εικόνας από δορυφορικά αραβικά κανάλια, τη χρήση του διαδικτύου για την ανταλλαγή πληροφοριών και το συντονισµό ενεργειών, καθώς και η ευκολία µετάβασης από την Λιβύη στο Ιράκ. Η δεύτερη µάλιστα µεγαλύτερη οµάδα ξένων µαχητών στο Ιράκ προέρχονται από την Λιβύη και συγκεκριµένα από την ανατολική πόλη ∆έρνα, όπως ταυτοποιήθηκε στα περίφηµα «έγγραφα Σινζάρ» που εµπεριέχουν λίστα της αλ-Κάιντα η οποία περιλαµβάνει την ταυτότητα ξένων µαχητών στο Ιράκ και κατασχέθηκαν στη διάρκεια επιχείρησης που πραγµατοποιήθηκε κατά µήκος των κοινών συνόρων Συρίας-Ιράκ το Σεπτέµβριο 2007.

Με βάση τα προαναφερθέντα, καθίσταται προφανές ότι ο όποιος κίνδυνος ασφάλειας για τη ∆ύση µεσοπρόθεσµα είναι πιθανό να προέλθει από ανεξάρτητους σαλαφιστές µαχητές, την οργάνωση αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ καθώς και από τους εκ νέου ριζοσπαστικοποιηµένους µαχητές, αποµεινάρια της διαλυµένης Ισλαµικής
Λιβυκής Στρατιωτικής Οργάνωσης, που είχαν απελευθερωθεί από το καθεστώς Καντάφι. Επιπρόσθετα, το γεγονός ότι ισλαµιστικές δυνάµεις στην περιοχή έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν από τις αποθήκες οπλισµούς των λιβυκών Ενόπλων ∆υνάµεων και σηµαντικό αριθµό αντιαεροπορικών και άλλων (οπλικών) συστηµάτων, σε συνδυασµό µε τον εξοπλισµό των ανταρτών όπως επιβεβαίωσε και ο µέχρι πρότινος πρέσβης των ΗΠΑ στην Τρίπολη, Τζιν Κρετζ, συνιστούν πράγµατι εκρηκτικό µίγµα. Και τούτο διότι η ποσότητα όπλων που φθάνει στη Λιβύη αποτελεί δυνητική απειλή, καθώς µπορεί να χρησιµοποιηθούν εντός της Λιβύης εναντίον φιλο-δυτικών πολιτικών και µετριοπαθών µουσουλµάνων κληρικών, αλλά και εκτός της Λιβύης σε γειτονικές χώρες όπως η Αλγερία ή ακόµα και στην Ευρώπη. Επίσης, ο οπλισµός είναι πιθανό να χρησιµοποιηθεί για την αποσταθεροποίηση της όποιας µελλοντικής κυβέρνησης στη Λιβύη εν καιρώ, θέτοντας τις βάσεις για τη δηµιουργία κατάστασης παρόµοια µε αυτή που απαντάται στο Ιράκ από το 2003 και εντεύθεν.

Η αλ-Κάιντα και ο περιφερειακός της βραχίονας, η αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ, έχουν θέσει τα γεγονότα στη Λιβύη στο επίκεντρο της προπαγάνδας τους. Η αλ-Κάιντα επιχειρεί να εµφανίσει τις εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική ως δικαίωση της αντίστασης της οργάνωσης ενάντια στα µακροχρόνια εγκατεστηµένα καθεστώτα, ενώ ταυτόχρονα προβάλλει τη διεθνή στρατιωτική επέµβαση ως απόδειξη µίας νέας σταυροφορίας ενάντια στο Ισλάµ και τους απανταχού µουσουλµάνους. Προς αντίκρουση του πυρήνα της συγκεκριµένης επιχειρηµατολογίας, η διεθνής κοινότητα οφείλει να συνεχίσει να διατυπώνει εµφατικά ότι σκοπός των αεροπορικών επιδροµών είναι η προστασία των Λίβυων πολιτών.

Η αλ-Κάιντα και η αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ επιχειρούν να απεικονίσουν το καθεστώς του Καντάφι και την Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη ως ΑΝΕΠΑΡΚΩΣ ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ και ως εργαλείο της ∆ύσης. Στο πλαίσιο της διαµορφούµενης πραγµατικότητας, η διεθνής κοινότητα οφείλει να κατανοήσει ότι η προσωρινή κυβέρνηση προκειµένου να επιβιώσει πολιτικά είναι απαραίτητο να εµφανισθεί ως υπέρµαχος των ισλαµικών αρχών και παραδόσεων χωρίς να κινδυνεύει να καταγγελθεί ως ισλαµιστική. Σε αυτή τη βάση, η Προσωρινή Κυβέρνηση οφείλει να είναι περιεκτική και να συµπεριλάβει οµάδες από όλο το πολιτικό φάσµα της χώρας συµπεριλαµβανόµενης και της Μουσουλµανικής Αδελφότητας αποκλείοντας ωστόσο τη συµµετοχή µελών που ιδεολογικά πρόσκεινται στην αλ-Κάιντα και τον περιφερειακό της βραχίονα την αλ-Κάιντα στην Ισλαµική Μαγρέµπ που υποστηρίζουν τη διεξαγωγή διεθνούς ιερού πολέµου.

Επιπρόσθετα, η ύπαρξη ή µη επιθέσεων εκ µέρους της αλ-Κάιντα στη Λιβύη δεν συνιστά σε καµία περίπτωση δείκτη του επιπέδου δραστηριότητας και βαθµού διείσδυσης της οργάνωσης στη χώρα. Και τούτο διότι η αλ-Κάιντα είναι πιθανό να επιλέξει την παρούσα αστάθεια στο εσωτερικό της Λιβύης προκειµένου µεσοπρόθεσµα να περιχαρακωθεί και εδραιωθεί στην αραβική χώρα στοχεύοντας ωστόσο µακροπρόθεσµα στην υπονόµευση των όποιων µελλοντικών κυβερνήσεων στη Λιβύη ή/και την Αίγυπτο.

2. Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη και το Καθεστώς Καντάφι

Επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης στη Βεγγάζη είναι ο Μαχµούντ Ζιµπρίλ
υπέρµαχος των νεοφιλελεύθερων οικονοµικών µεταρρυθµίσεων στη Λιβύη ο οποίος διατηρεί στενούς δεσµούς µε τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Υπήρξε µέχρι πρότινος στενός συνεργάτης του Καντάφι ως υπουργός Εθνικού Προγραµµατισµού και ως επικεφαλής του λιβυκού ερευνητικού κέντρου µε την επωνυµία Επιτροπή για την Εθνική Οικονοµική Ανάπτυξη το οποίο υπάγεται άµεσα στον πρωθυπουργό της χώρας και το οποίο δηµιουργήθηκε µε χρηµατοδότηση που έλαβε από βρετανικές και αµερικανικές εταιρίες συµβούλων µε σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση των αµερικανο-βρετανικών επενδύσεων και εµπορικών συµφερόντων στη Λιβύη. Αξιοµνηµόνευτη είναι η συνεργασία της Επιτροπής µε την βρετανική κυβέρνηση και το εγνωσµένης διεθνούς φήµης πανεπιστηµιακό ίδρυµα London School of Economics σε πρόγραµµα ανταλλαγών για την αποστολή 400 µελλοντικών Λίβυων ηγετών για διοικητική και διπλωµατική εκπαίδευση, όπως επίσης και η συνεργασία µε τη βρετανική πρεσβεία για την αποστολή 70 Λίβυων δικαστών στην Βρετανία προκειµένου να εκπαιδευτούν σε βρετανικές δικαστικές διαδικασίες. Εξίσου σηµαντική είναι η συνεργασία της Επιτροπής µε αµερικανικές εταιρίες ειδικευµένες στην πώληση τεχνολογίας σε τοµείς όπως η εξ’ αποστάσεως µάθηση (distance learning / e-learning) µε σκοπό τη διασύνδεση λιβυκών και αµερικανικών πανεπιστηµιακών ιδρυµάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιτροπή υλοποίησε πρόγραµµα ψηφιακής βίντεο-διάσκεψης σε συνεργασία µε τα αµερικανικά πανεπιστηµιακά ιδρύµατα Georgetown, Princeton, Harvard και Yale, ενώ το 2006 ο Λίβυος πρόεδρος Καντάφι προέβη σε βίντεο-διάσκεψη µε το πανεπιστήµιο Columbia.

Η Προσωρινή Κυβέρνηση στη Βεγγάζη απαρτίζεται από νομικούς και διανοούµενους που επιδιώκουν την εδραίωση πολιτικού συστήµατος στη Λιβύη που να διέπεται από δηµοκρατικές αρχές. Η πλειονότητα των µελών της προσωρινής κυβέρνησης δεν διαθέτει πολιτική εµπειρία εγείροντας αµφιβολίες σχετικές µε την ικανότητα να ασκήσουν αποτελεσµατική διακυβέρνηση στη µετά-Καντάφι εποχή. Και τούτο διότι στη γειτονική Αίγυπτο ο εκδιωχθείς πρόεδρος Μουµπάρακ είχε επιτρέψει την λειτουργία πολιτικών κοµµάτων, εµπορικών ενώσεων, οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωµάτων, ελεύθερου Τύπου, καθώς και τη διεξαγωγή κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών παρέχοντας µε αυτό τον τρόπο πολιτική εκπαίδευση στις αντιπολιτευόµενες οµάδες. Αντίθετα, στη Λιβύη δεν υπάρχουν επαρκείς πολιτικοί θεσµοί καθώς ο Καντάφι είχε απαγορεύσει την λειτουργία πολιτικών κοµµάτων και µη-κυβερνητικών οργανώσεων, ενώ είχε φιµώσει κυριολεκτικά τον Τύπο. Η µεγάλη πρόκληση που τίθεται στην προσωρινή κυβέρνηση αφορά στην ικανοποίηση της οµόφωνης απόφασης των έντεκα µελών της να ασκήσει δηµοκρατική διακυβέρνηση, να θέσει σε κίνηση τις διαδικασίες για τη θέσπιση Συντάγµατος, καθώς αντί συντάγµατος από το 1979 και εντεύθεν ίσχυε η Πράσινη Βίβλος του Καντάφι, να προβεί σε σαφή διαχωρισµό των εξουσιών, να επιτρέψει την λειτουργία πολιτικών κοµµάτων και ελεύθερου τύπου καθώς και να ενθαρρύνει τη διεξαγωγή κοινοβουλευτικών εκλογών. Αξιοσηµείωτο είναι ότι η προσωρινή κυβέρνηση στη Βεγγάζη οραµατίζεται ένα κοινοβουλευτικό αντί του υφιστάµενου προεδρικού συστήµατος διακυβέρνησης το οποίο προσοµοιάζει µε τη συνταγµατική µοναρχία του Ιντρίς Σανούσι που υπήρχε στην περίοδο πριν το 1969, οπότε και ο Καντάφι εκδίωξε την µοναρχία µε ένα αναίµακτο πραξικόπηµα. Συγκεκριµένα, πάγιο αίτηµα των πολιτών κυρίως της Ανατολικής Λιβύης αποτελεί η προώθηση των πολιτικών µεταρρυθµίσεων προς την κατεύθυνση της δηµιουργίας οµοσπονδιακού συστήµατος διακυβέρνησης που υπήρχε στη διάρκεια της µοναρχίας πριν το ΄69 µε σκοπό να αποκτηθεί µεγάλος βαθµός αυτονοµίας εντός βέβαια των υφιστάµενων εθνικών γεωγραφικών ορίων.

∆εν είναι καθόλου τυχαίο ότι η 11µελής οµάδα που απαρτίζει την προσωρινή κυβέρνηση στη Βεγγάζη περιλαµβάνει -µεταξύ άλλων- συγγενή του εκδιωχθέντα µονάρχη, όπως επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο διάδοχος της βασιλικής οικογένειας, Σέγεντ Ιντρίς αλ-Σανούσι, που γεννήθηκε στη Βεγγάζη είναι επικεφαλής του κινήµατος Σανούσι και υποστηρίζεται από την πλειονότητα των φυλών της Λιβύης. Αξιοµνηµόνευτο είναι το γεγονός ότι το 2003 κατά τη διάρκεια του πολέµου στο Ιράκ, ο Λίβυος πρόεδρος Καντάφι πρότεινε στον Σέγεντ Ιντρίς τη θέση του πρωθυπουργού της Λιβύης, αφενός αναγνωρίζοντας τα λαϊκά ερείσµατα του βασιλικού διαδόχου και αφετέρου σε µία προσπάθεια να ενισχύσει τη νοµιµότητα του καθεστώτος του. Φθάνοντας στη σηµερινή έκρυθµη και βίαιη συγκυρία, ο διάδοχος της εξόριστης βασιλικής οικογένειας Σέγεντ Ιντρίς δήλωσε παρόν και εξέδωσε ανακοίνωση σύµφωνα µε την οποία «προσφέρει την αµέριστη στήριξη του προς την Προσωρινή Κυβέρνηση της Βεγγάζης και είναι έτοιµος να επιστρέψει στη Λιβύη».

Ο επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης στη Βεγγάζη Μαχµούντ Τζιµπρίλ εκτιµάται ότι αποτελεί προσωπική επιλογή του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί ως πολιτικού της Λιβύης ο οποίος καλείται να διαδραµατίσει ρόλο αντί-Καντάφι παρά το γεγονός ότι στην πραγµατικότητα ο ίδιος υπήρξε στενός συνεργάτης, ένθερµος υποστηρικτής και εκφραστής των οικονοµικών και πολιτικών µεταρρυθµίσεων που την πρόσφατη πενταετία επιχείρησε να εισάγει ο Καντάφι σε µία προσπάθεια σταδιακής αλλά αργής µετεξέλιξής του λιβυκού καθεστώτος. Συγκεκριµένα, ο Μαχµούντ Ζιµπρίλ ως υπουργός Εθνικού Προγραµµατισµού στην κυβέρνηση Καντάφι επιχείρησε να υλοποιήσει το πρόγραµµα που αφορούσε στην κυβερνητική αναδιάρθρωση και τις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ ορίστηκε επικεφαλής, πέραν της Επιτροπής για την Εθνική Οικονοµική Ανάπτυξη, µίας άλλης υπερ-επιτροπής που συντόνιζε πέντε επιτροπές οι οποίες ήταν επιφορτισµένες µε την υλοποίηση του περίφηµου «Λιβυκού Οράµατος» του Καντάφι για την προώθηση πολιτικών και οικονοµικών µεταρρυθµίσεων προς την κατεύθυνση –µεταξύ άλλων – και της ανακατανοµής του εθνικού πλούτου. Η εκπεφρασµένη θέση του Ζιµπρίλ για την γεωπολιτική σηµασία της Λιβύης µε την ιδιότητα, µέχρι πρότινος, του υπουργού στην κυβέρνηση Καντάφι συµπυκνώνεται στο γεγονός ότι η χώρα την προσεχή δεκαετία αναµένεται να κατασταθεί άκρως σηµαντική λόγω των ανεκµετάλλευτων υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο λιβυκό υπέδαφος, της γεωγραφικής εγγύτητας µε την Ευρώπη και της αποστροφής του λιβυκού πολιτικού συστήµατος στην υιοθέτηση ακραίων ισλαµικών εκφάνσεων, ενώ αντίθετα, η περιοχή του Περσικού αναµένεται να βιώσει ακόµη µεγαλύτερη αστάθεια λόγω δηµογραφικών πιέσεων, αύξησης του ισλαµικού εξτρεµισµού, ανάδειξης µίας νέας γενιάς λιγότερο ικανών ηγετών καθώς και µεγαλύτερου ανταγωνισµού για το πετρέλαιο ανάµεσα σε Κίνα, Ρωσία και Ινδία.

Η διεθνής αναγνώριση της Προσωρινής Κυβέρνησης στη Βεγγάζη ως επίσηµης λιβυκής κυβέρνησης, εκτιµάται ότι θα επιτρέψει την αυτόµατη πρόσβαση σε περιουσιακά στοιχεία της Λιβύης που υφίστανται στο εξωτερικό, τον έλεγχο των εσόδων πετρελαίου όπως επίσης την ανάληψη νοµικής και πολιτικής δράσης ενάντια στον Καντάφι. Σε καµία περίπτωση βέβαια δεν πρέπει να εκλαµβάνεται ως δεδοµένη η a priori υποστήριξη της αµερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή δεδοµένου ότι µέλη της προσωρινής κυβέρνησης έχουν επανειληµµένα εκφράσει την αντίθεση στις αµερικανικές πολιτικές έναντι του Παλαιστινιακού, του Ιράκ και του Αφγανιστάν.

Ο διεθνής συνασπισµός των Ευρωπαίων και των ΗΠΑ εκτιµάται ότι υποστηρίζουν την προσωρινή κυβέρνηση στη Βεγγάζη και τους εξεγερθέντες στην Ανατολική Λιβύη, σε καµία περίπτωση όµως δεν προκρίνουν την χερσαία στρατιωτική επέµβαση µε δεδοµένη την αποκτηθείσα εµπειρία στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Η βιολογική απώλεια του Λίβυου προέδρου Καντάφι δεν φαίνεται επίσης να κατέχει κυρίαρχη θέση στην ατζέντα του διεθνούς συνασπισµού. Αντίθετα, σενάρια περί µετάβασης του Καντάφι και µελών της οικογένειάς του σε τρίτη χώρα µε εγγυήσεις για την προσωπική ασφάλεια και την οικονοµική εξασφάλιση δια βίου έχουν κυριαρχήσει παρασκηνιακά στο τραπέζι των όποιων συζητήσεων. Και τούτο διότι είναι ακόµη νωπή στη διεθνή µνήµη η αποτυχηµένη επιχείρηση που ενέκρινε τον Απρίλιο του 1986 ο τότε Αµερικανός Πρόεδρος Ρέιγκαν για την βιολογική απώλεια - «εξουδετέρωση» – του Λίβυου προέδρου µε την εκτόξευση 36 κατευθυνόµενων βοµβών λέιζερ εναντίον της στρατιωτικής βάσης Μπαµπ αλ-Αζιζία η οποία αποτελούσε το αρχηγείο του Καντάφι. Ο Ρέιγκαν επικρίθηκε έντονα τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και εκτός για την προσπάθεια εξουδετέρωσης πολιτικού ηγέτη καθώς και χλευάστηκε για την αποτυχηµένη αποστολή. Η επανάληψη του ιδίου σεναρίου απορρίπτεται συλλήβδην από το σύνολο των χωρών που συµµετέχουν είτε άµεσα είτε έµµεσα στον αεροπορικό αποκλεισµό της Λιβύης συµπεριλαµβανοµένου και του Αραβικού Συνδέσµου.

Η σηµερινή κατάσταση παρουσιάζεται ως εφιαλτική για το διεθνή συνασπισµό καθώς η µεγάλη πρόκληση έχει αναδυθεί ΜΕΤΑ την επιτυχή επιβολή της ζώνης για την απαγόρευση της εναέριας κυκλοφορίας στη Λιβύη. Και τούτο διότι εάν ο διεθνής συνασπισµός του οποίου ηγούνται η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ αποφασίσουν να περιθωριοποιήσουν την παρουσία τους, τότε επί της ουσίας σιωπηρά αποδέχονται την εξουσία του Καντάφι και την κατάπνιξη των εξεγερθέντων. Εάν αποφασίσουν να αναµιχθούν ενεργά στρατιωτικά, τότε µε µαθηµατική ακρίβεια θα εµπλακούν σε επιχειρήσεις φθοράς και απώλειας άµαχου πληθυσµού επί µακρόν προσφέροντας µε αυτό τον τρόπο την αιτιολογική βάση στην οποία ενδέχεται να στηριχθούν ισλαµιστικές οργανώσεις όπως η αλ-Κάιντα για τη διεξαγωγή διεθνούς ιερού πολέµου µε ό,τι αυτό µπορεί να σηµαίνει. Εάν αποφασίσουν να αναζητήσουν νέες βάσεις, τότε απαιτείται ο καθορισµός συγκεκριµένης στρατηγικής εξόδου και απεµπλοκής. Η εµπειρία της ∆ύσης όσον αφορά στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων σε χώρες όπως το Ιράκ, έχει αποδείξει ότι απούσας της όποιας πολιτικής λύσης η κατάσταση δύναται να εκτροχιασθεί. Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Ιράκ όπου η επιβολή από τις ΗΠΑ της ζώνης για απαγόρευση απαγόρευσης πτήσεων στις κουρδικές περιοχές του Βορείου Ιράκ και τις σιιτικές περιοχές στον Νότο, χωρίς µάλιστα και να έχει προηγηθεί η λήψη σχετικής απόφασης από το Συµβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, σηµείωσε εξαιρετικά περιορισµένη επιτυχία καθ’ όλη την περίοδο από 1991 έως και το 2003. Κι αυτό γιατί υπό την προστασία των αµερικανικών δυνάµεων οι οποίες κατέστρεψαν ολοσχερώς την αντιαεροπορική άµυνα του Ιράκ και τις στρατιωτικές βάσεις στο έδαφος, οι Κούρδοι εδραίωσαν de facto την αυτονοµία στο Βόρειο Ιράκ (αυτή τη στιγµή βέβαια που οι συσχετισµοί έχουν αλλάξει αυτό ευνοεί τον σχεδιασµό της ∆ύσης), ενώ το νότιο τµήµα της χώρας εξακολουθεί έκτοτε να βρίσκεται υπό καθεστώς παντελούς έλλειψης ασφάλειας και καθηµερινών ένοπλων αντιπαραθέσεων µε δεδοµένη πλέον και τη διείσδυση µαχητών ισλαµιστικών οργανώσεων όπως της αλ-Κάιντα.

Το εύλογο ωστόσο ερώτηµα που αναδύεται αφορά στην επόµενη ηµέρα και τη µορφή της όποιας νέας κυβέρνησης στην περίπτωση που το καθεστώς Καντάφι δεν καταρρεύσει άµεσα αλλά δεχθεί να συνεργαστεί σε µία µεταβατική περίοδο µε την προσωρινή κυβέρνηση της Βεγγάζης προκειµένου να αναδειχθεί µέσα από εθνικές εκλογές το όποιο νέο σύστηµα διακυβέρνησης της χώρας. Σε αυτό µήκος κύµατος κινήθηκε η µεσολάβηση της Τουρκίας στο παρασκήνιο για τη διευθέτηση της πολιτικής κρίσης στη Λιβύη πριν µάλιστα την έναρξη των διεθνών αεροπορικών επιδροµών, όπως επίσης και η ανάληψη εκ µέρους αυτής της εκπροσώπησης των αµερικανικών συµφερόντων (διπλωµατική εκπροσώπηση δι’ αντιπροσώπου) στη Λιβύη. Επί της ουσίας δηλαδή η Τουρκία έχει κατορθώσει να γίνει αποδεκτή ως έντιµος διαµεσολαβητής (honest broker) αφενός από το καθεστώς του Καντάφι, που συνιστά το ένα από τα δύο µέρη που πρέπει να συνεννοηθούν για να προκύψει η όποια πολιτική λύση στο πρόβληµα την επαύριον των αεροπορικών επιδροµών, και αφετέρου από τις ΗΠΑ.

Στην περίπτωση που οι παρασκηνιακές διεργασίες οδηγήσουν σε πολιτική λύση που θα περιλαµβάνει και δεν θα αποκλείει τον στενό οικογενειακό κύκλο του Καντάφι –αν και η συγκεκριµένη πιθανότητα εµφανίζεται πλέον εξαιρετικά περιορισµένη- τότε σηµαντικό ρόλο εκτιµάται ότι θα διαδραµατίσει ο δευτερότοκος υιός του Σαιφ Αλ-Ισλάµ.

Ο Σάιφ αλ-Ισλάµ ως πρόεδρος του Ιδρύµατος Ανάπτυξης Καντάφι αποτέλεσε το δηµόσιο πρόσωπο του καθεστώτος που εµφανίζονταν ως υπέρµαχος των πολιτικών και οικονοµικών µεταρρυθµίσεων και είχε αντιληφθεί ότι ο οποιοσδήποτε κίνδυνος αποσταθεροποίησής ήταν περισσότερο πιθανό να προέλθει από το ανατολικό κοµµάτι της χώρας, όπερ και εγένετο. Τοιουτοτρόπως, αποφάσισε να βγάλει στο διεθνές ειδησεογραφικό προσκήνιο την Ανατολική περιοχή της Λιβύης µε τη διοργάνωση του ∆ιεθνούς Φόρουµ Νεολαίας επί δύο συναπτά έτη, το 2006 και το 2007, στη Βεγγάζη. Μεταξύ των προγραµµάτων που αποφασίστηκε να υλοποιηθούν στο πλαίσιο του διεθνούς φόρουµ συγκαταλέγονταν πρόγραµµα ύψους 1 δις. δολαρίων µε σκοπό την ανάπτυξη µίας τουριστικής και επιχειρηµατικής ζώνης φιλικής προς το περιβάλλον στην πόλη Κυρήνη κοντά στη Βεγγάζη. Επίσης εξίσου σηµαντική υπήρξε η απόφαση για ανακαίνιση του λιµανιού της Βεγγάζης στοχεύοντας στην αύξηση του όγκου των παρεχόµενων υπηρεσιών στη ναυτιλία και τη δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Ο Σάιφ αλ-Ισλάµ είχε οικοδοµήσει το προφίλ του προσεκτικά αποβλέποντας στην όποια διάδοχη κατάσταση ως φιλάνθρωπος, µεταρρυθµιστής και υπέρµαχος των ανθρωπίνων δικαιωµάτων και η πλειονότητα της νεολαίας στην Λιβύη τον θεωρούσε µέχρι πρότινος ως την ελπίδα της Λιβύης του αύριο (Λίµπια αλ-γάντ) υπό την προϋπόθεση ότι η διαδοχή του Καντάφι θα περιορίζονταν εντός των στενών οικογενειακών ορίων. Σε αυτό το πλαίσιο κατά το πρόσφατο παρελθόν, το Ίδρυµα Ανάπτυξης Καντάφι συνέδραµε ενεργά στην ανακούφιση των πληγέντων της Αϊτής στέλνοντας εκατοντάδες τόνους προµηθειών. Επιπρόσθετα, από τα τέλη του 2009, το επιτελείο του Σάιφ αλ-Ισλάµ επέκτεινε τους τοµείς δραστηριότητάς του επιδεικνύοντας έντονο ενδιαφέρον σε ζητήµατα που άπτονταν της άµυνας και ασφάλειας της χώρας. Η ενεργός εµπλοκή µάλιστα του επιτελείου του Σάιφ αλ-Ισλάµ στις αρχικές συζητήσεις και µετέπειτα διαπραγµατεύσεις για την απόκτηση από την χώρα σηµαντικών οπλικών συστηµάτων, θεωρήθηκε ότι αντανακλούσε τα ευρύτερα σχέδια του ιδίου να εδραιώσει θέµατα άµυνας και ασφάλειας στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου του ως γενικού συντονιστή του κυβερνητικού έργου. Επιπρόσθετα, η ενεργός ανάµιξη του Σάιφ αλ-Ισλάµ στην εθνική συµφιλίωση τη λιβυκής κυβέρνησης µε την λιβυκή ισλαµική αντιπολίτευση, καθώς και η επίβλεψη της διαδικασίας για την κατάρτιση Συντάγµατος από τον ίδιο ως επικεφαλής της επιτροπής που κατέληξε σε ένα αρχικό κείµενο, παρότι δεν προχώρησε θεσµικά, κατέδειξαν την πρόθεση για την οικοδόµηση του δηµόσιου προφίλ του στοχεύοντας στην επόµενη ηµέρα. ∆εν είναι καθόλου τυχαίο ότι το πρώτο εθνικό διάγγελµα από την ηµέρα της κρίσης πραγµατοποίησε όχι ο Καντάφι αλλά ο υιός Σάιφ αλ-Ισλάµ ως οιονεί υπέρµαχος των πολιτικών µεταρρυθµίσεων ο οποίος απευθυνόµενος στους διαδηλωτές της Ανατολικής Λιβύης δήλωσε ότι είναι πλήρως κατανοητά και αποδεκτά τα αιτήµατα και η πολιτική ατζέντα πολιτικών οργανώσεων, εµπορικών ενώσεων, και δικηγόρων που βρίσκονται πίσω από τα γεγονότα στην Ανατολική Λιβύη, ενώ δεν παρέλειψε να τονίσει ότι υπάρχουν ισλαµιστικές οµάδες οι οποίες εκµεταλλεύονται τα δίκαια αιτήµατα των πολιτών προκειµένου να εγκαθιδρύσουν ισλαµικό εµιράτο στην Ανατολική Λιβύη.

Αντί Επιλόγου

Τετραγωνίζοντας τον πολιτικό κύκλο ισχύος ανάµεσα στο αναδυόµενο σύστηµα µετριοπαθούς ισλαµικής διακυβέρνησης και στην παλαιά τάξη πραγµάτων η οποία στηρίζει την διαφύλαξη του status quo απέναντι στον κίνδυνο ανάδειξης ισλαµιστικών πολιτικών δυνάµεων, η µεγάλη πρόκληση την επόµενη ηµέρα της κρίσης αφορά στη διατήρηση µίας λεπτής ισορροπίας ανάµεσα στους αντίπαλους πόλους πολιτικής ισχύος ώστε η χώρα να µπορέσει να ανασυγκροτηθεί και να τεθεί σε τροχιά ανάπτυξης, καθώς επίσης και την πορεία των όποιων οικονοµικών και πολιτικών µεταρρυθµίσεων προς όφελος πρωτίστως της Λιβύης και της περιοχής γενικότερα.

* Η Αντωνία ∆ήµου είναι επικεφαλής του τοµέα Μέσης Ανατολής και Περσικού Κόλπου στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Άµυνας και Ασφάλειας (IAAA), εταίρος στο Κέντρο Στρατηγικών Σπουδών (CSS) του πανεπιστηµίου της Ιορδανίας και στο Κέντρο για την Ανάπτυξη στη Μέση Ανατολή (CMED) του Πανεπιστηµίου της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες.

• Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ακόμη βαθύτερα στον κάδο των «σκουπιδιών» έριξε την Ελλάδα ένας από τους οίκους αξιολόγησης των απατεώνων κερδοσκόπων. Αδικα διαμαρτύρεται ο πρωθυπουργός ότι «δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πρόοδο που έχει γίνει» και προσπαθεί να εκδικηθεί υπενθυμίζοντας ότι οι οίκοι αυτοί «είναι οι ίδιοι που αξιολογούσαν με ΑΑΑ επιχειρήσεις και τράπεζες που είναι τοξικές και υπεύθυνες για την παγκόσμια οικονομική κρίση». Οργανα της διεθνούς κερδοσκοπίας είναι οι οίκοι αυτοί, δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος στον πλανήτη που να θεωρεί ότι οι ενέργειες των οίκων αυτών καθορίζονται από αυστηρή επιστημονική ανάλυση και κίνητρα.

Αλλού είναι το πρόβλημα της υποβάθμισης για την κυβέρνηση, όχι στην επιστημονικότητα της ανάλυσης που κάνουν για την ελληνική οικονομία: η υποβάθμιση αυτή υποδηλώνει με σαφήνεια την απόφαση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος να μη δανείσει την κυβέρνηση Παπανδρέου με λογικά επιτόκια στο ορατό μέλλον. Τινάζει στον αέρα δηλαδή τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών ότι δήθεν η κυβέρνηση θα μπορέσει να βγει και να δανειστεί από τις αγορές από τις αρχές του 2012 (αρχικά έλεγαν από το 2011, αλλά το απέσυραν μόλις είδαν την κατάσταση).

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως η κυβέρνηση Παπανδρέου θα προσφύγει οπωσδήποτε στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ - ΔΝΤ για να δανειστεί δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ίσως και 40 δισεκατομμύρια, μέσα στο 2012. Παρά τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς που σίγουρα θα ακούσουμε, το νέο αυτό δάνειο θα συνοδευτεί με ακόμη σκληρότερους όρους λεηλασίας των εισοδημάτων των Ελλήνων εργαζομένων, με μαζική ανεργία ανάλογη εκείνης της δεκαετίας του 1950 και του 1960 και με ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού (υποβάθμιση παρεχόμενης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, συνθηκών εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες, πολιτιστικών δραστηριοτήτων κ.λπ.).

Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου παρέλαβε τη χώρα με δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ. Ισχυρίστηκε ότι αυτό το χρέος μας οδηγεί στη χρεοκοπία. Μας έβαλε λοιπόν στο Μνημόνιο, υποτίθεται για να μας σώσει, αλλά το 2013, όταν θα λήξει η θητεία του, θα έχει εκτοξεύσει το δημόσιο χρέος μέσω Μνημονίου στο... 160% του ΑΕΠ τουλάχιστον!

Μα αν οι αγορές δεν δάνειζαν την κυβέρνηση Παπανδρέου επειδή παρέλαβε δημόσιο χρέος 115% του ΑΕΠ, ποιος θα δανείσει την επόμενη κυβέρνηση, που θα παραλάβει από τον Γ. Παπανδρέου δημόσιο χρέος άνω του 160% του ΑΕΠ; Προφανώς, κανένας.

Ακούγεται έτσι εντελώς κούφιος και άσχετος με την πραγματικότητα ο ισχυρισμός του Γ. Παπανδρέου προχθές στη σύνοδο των ευρωβουλευτών της σοσιαλιστικής ομάδας, που έγινε στην Αθήνα, ότι δήθεν «η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί να μπει στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ μετά το 2013».

Το εντελώς αντίθετο θα συμβεί. Η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου στο πλαίσιο που της υπαγορεύει το Μνημόνιο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα μας κατευθείαν στον μόνιμο μηχανισμό της ΕΕ - δηλαδή σε καθεστώς Μνημονίου για πάντα!

Ενδεχόμενη υπαγωγή της χώρας από το καλοκαίρι του 2013 και μετά στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ σημαίνει ένταξή της σε έναν μηχανισμό ο οποίος εμπεριέχει ήδη τις πρώτες ρυθμίσεις γενικού ακόμη χαρακτήρα για τη «συντεταγμένη χρεοκοπία κρατών».

Εχοντας προφανώς αυτά κατά νου, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Λοβέρδος άρχισε να προετοιμάζει το κλίμα ως προς το τι μέλλει γενέσθαι. «Πρέπει να βγούμε μπροστά, αφού πούμε ολόκληρη την αλήθεια για τα οικονομικά στοιχεία της χώρας στον κόσμο. Πρέπει να ειπωθεί ολόκληρη και επιτόπου και τώρα. Δεν υπάρχει περιθώριο για αναβολές» δήλωσε στο Ράδιο 9.

Σε ανάλογο πνεύμα κινήθηκαν και οι δηλώσεις του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νάσου Αλευρά στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ. Ενδέχεται να μας πουν οι δανειστές μας ότι αποτύχαμε στη μείωση του ελλείμματος και έτσι έχουμε δύο επιλογές: επιστροφή στη δραχμή ή «απολύσεις, περικοπές του δημόσιου τομέα τέτοιες ώστε οι δαπάνες να είναι αντίστοιχες με τα έσοδα».
Εκποιήσεις

Αντέχει το ΠΑΣΟΚ τέτοια πολιτική;

Η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ από σοσιαλιστικό σε ακραία νεοφιλελεύθερο κόμμα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που κύλησε από τότε που σχηματίστηκε η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακή. Το γεγονός δε ότι αυτή η ριζική πολιτική και ιδεολογική αναδιαμόρφωση συνετελέσθη χωρίς καθόλου κραδασμούς εκ μέρους των βουλευτών και στελεχών του, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Γ. Παπανδρέου δεν θα αντιμετωπίσει καμιά ουσιαστική εσωκομματική αντίσταση, όσο αντιλαϊκά μέτρα και αν πάρει, όσες δημόσιες υπηρεσίες και αν ιδιωτικοποιήσει.

Υπάρχει πάντως μια μικρή απορία ακόμη, αν η εκχώρηση του νερού, του ηλεκτρικού ρεύματος, των συγκοινωνιών κ.λπ. σε ιδιώτες θα αφυπνίσει κάποια αντανακλαστικά του παρελθόντος στο κυβερνών κόμμα.

• Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Άκουσα από επίσημα Κυβερνητικά χείλη, χτες, αλλά σας το μεταφέρω σήμερα ότι οσονούπω τελειώνει η ύφεση και αρχίζει η πολυπόθητη… ανάκαμψη!

Πώς θα επιτευχθεί αυτός ο ευγενής στόχος; Διαβάστε:

Ακούγεται, αλλά ΔΕΝ επιβεβαιώνεται επισήμως (καθότι ανασχηματισμοί και υποτιμήσεις ΠΟΤΕ δεν ανακοινώνονται αλλά προκύπτουν αιφνιδιαστικά), ότι στον επικείμενο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ο κ Παπανδρέου, με στόχο επιτέλους η Κυβέρνησή του να αποκτήσει την δυναμική «φυγή προς το αύριο» με κατεύθυνση το... χτες, θα αναθέσει στον πρώην Πρωθυπουργό κ Καραμανλή και στον εξάδελφό του κ Λιάπη τα ίδια ακριβώς Υπουργεία που τους είχε αναθέσει ως Πρωθυπουργός ο κ Μητσοτάκης!

Επίσης ακούγεται ότι ο κ Σαμαράς θα μοιραστεί το Πρωθυπουργικό Γραφείο με τον κ Παπανδρέου (εις ανάμνηση της συγκατοίκησης των δύο ανδρών που τώρα ΔΙΟΙΚΟΥΝ την Ελλάδα από τις θέσεις του Αρχηγού της Κυβέρνησης ο ένας και του Αρχηγού της Αντιπολίτευσης ο άλλος όπως είχαν κάνει και ως φοιτητές στο Amherst, Massachusetts…)

Οι Υπουργοί (και καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου) κκ Βενιζέλος του Αμύνης και Λοβέρδος του Υγείας ήδη συνέταξαν και θα δημοσιεύσουν από κοινού σε ελληνικά και διεθνή journals εμπεριστατωμένη μελέτη με βαθιά θεμελιωμένα, ατράνταχτα επιστημονικά επιχειρήματα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ πανηγυρικά τα όσα ο επίσης Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ Κασιμάτης είχε πει στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη αναφερόμενος στην «Κατάλυση Συνταγματικής Τάξης και Εκχώρηση Εθνικής Κυριαρχίας» που συντελέστηκε όταν υπεγράφη στην Δανειακή Σύμβαση με την ΤΡΟΙΚΑ…

Τι άλλο να πω στην «μπλογκόσφαιρα» για τις ενδο - ΠΑΣΟΚικές τις ενδο – Νέο- Δημοκρατικές, τις ενδο-ΣΥΡΙζικές ΚΟΝΤΡΕΣ; Ότι το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ… ενωμένο δυνατό), η ΝΔ «ψάχνει τον παλιό της εαυτό, ως πάλαι ποτέ Κόμμα Εξουσίας» βλέποντας απέναντί της και Καρατζαφέρη και Μπακογιάννη, ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη βλέπει απέναντί του του τον κ Κουβέλη!

Σήμερα το πρωί άκουσα ότι υπάρχει, λένε, η πιθανότητα η ΕΛΛΑΔΑ να μπει «υπό επιτήρηση» κάποιας ΤΡΟΙΚΑ, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είναι ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!

Καλημέρα, καλό μήνα, καλές αντοχές καθότι…

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ….

• Μεταφέρουν στην Αθήνα τα Κέντρα Νεοσυλλέκτων μεγαλώνοντας ήδη υπάρχοντα προβλήματα στην Θράκη

Κλείνουν τα Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Σταυρούπολη Ξάνθης και στο Παρανέστι Δράμας. - Συνεχίζεται το “γδύσιμο” της περιοχής από Δημόσιες Υπηρεσίες και Οργανισμούς. - Γιατί άραγε; - Στο μεταξύ, αυτοί που διοικούν την Περιφέρεια Ανατ. Μακεδονίας – Θράκης συνεχίζουν να σιωπούν. - Διαλύονται οι δομές της τοπικής οικονομίας.

Ο κατάλογος των «καλλικρατικών» και λογιστικών λουκέτων της μνημονιακής πολιτικής στην Περιφέρειά μας, είναι μακρύς και βαρύς: ΔΟΥ, Σχολεία, Πυροσβεστικές υπηρεσίες, σιδηροδρομικοί σταθμοί, δρομολόγια τρένων, Στρατολογικά γραφεία, Στρατιωτικά νοσοκομεία, κολυμβητήρια. Πωλήσεις με απρόβλεπτες εξελίξεις, όπως Ελληνική βιομηχανία Ζάχαρης, Ζαχαρουργεία, ΕΛΒΙΖ, ΣΕΚΑΠ, κλπ.

Ακολουθούν λιμάνια, ακίνητα φιλέτα του Δημοσίου και όχι μόνον.

Τώρα μας προετοιμάζουν - σύμφωνα με δημοσιεύματα- για το κλείσιμο στα Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Παρανεστίου Δράμας και Σταυρούπολης Ξάνθης.

Με κριτήρια μόνο επίπεδα, ρηχά λογιστικά, χωρίς τις αναπόσπαστες κοινωνικές και γεωγραφικές παραμέτρους.

Ο Γιώργος Παυλίδης, για τον συνδυασμό, δήλωσε:

«Η Περιφέρειά μας οπισθοδρομεί αναπτυξιακά. Ισχυρίζονται ότι θα εξοικονομήσουν πόρους. Δεν είναι έτσι. Λάθος και σε βάρος μας λογαριασμούς κάνουν.

Ούτως ή άλλως τους νεοσυλλέκτους θα τους εκπαιδεύουν. Απλώς επιλέγουν άλλες, προνομιούχες περιοχές.

Καμιά σοβαρή προσέγγιση δεν περιορίζεται να υπολογίζει υπεραπλουστευμένα, χωρίς όλες τις κοινωνικές και προσθετικές τοπικά παραμέτρους.

Δεν κατανοώ τι είδους αποφάσεις λαμβάνουν.

Τα χιλιάδες παιδιά μας που εκπαιδεύονται εδώ, θα οδηγηθούν αλλού, με τεράστια ταλαιπωρία για τις οικογένειες τους και όχι μόνο.

Παρατηρούμε όλα να επανέρχονται στην ευρύτερη περί την Αττική προνομιούχα περιοχή.

Εκεί οικονομικά είναι επικερδής η εγκατάστασή τους;

Στο μεταξύ, αυτοί που έχουν την εντολή και διοικούν την Περιφέρεια μας, συνεχίζουν να σιωπούν ή να συσκέπτονται χωρίς αποτέλεσμα, ή να αντιδρούν μόνο για τις εντυπώσεις».

Εδώ και πολλούς μήνες παρακολουθούμε την προσπάθεια της κυβέρνησης να αποδείξει ότι “μαζί τα φάγαμε”, επομένως οι θυσίες είναι δικαιολογημένες και πρέπει να τις δεχθούμε ασμένως. Και δεν ήταν καθόλου τυχαία η φράση του Θ. Πάγκαλου, καθώς αυτό ήταν το σχέδιο. Να αποδειχθεί ότι για όλα φταίνε οι πολίτες κι έτσι η κυβέρνηση απρόσκοπτη να χαράξει την πολιτική της τρόικας. Είδαμε λοιπόν τα εξής τους τελευταίους μήνες:

• Το περασμένο καλοκαίρι με τις απεργίες των φορτηγατζήδων έφταιγαν κατά την κυβέρνηση αυτοί διότι τόσα χρόνια έπαιρναν άδειες και τις εκμεταλλεύονταν κάνοντας περιουσία. Ειπώθηκε κάτι για το ποιοι και πότε έφτιαξαν αυτό το ευνοϊκό καθεστώς;
• Αργότερα έφταιγαν οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ και κυρίως ο ΟΣΕ για το μαύρο χάλι και τα τεράστια ελλείμματα. Ακούσατε τίποτε για τις λάθος επιλογές των διορισμένων διοικήσεων; Για τις απίστευτες σπατάλες στελεχών και τις ρεμούλες στις προμήθειες;
• Στη συνέχεια φταίνε οι καθηγητές για το χάλι της παιδείας, οι γιατροί και νοσοκόμοι για τη διάλυση του ΕΣΥ, όλοι οι δημοσιογράφοι γιατί κάποιοι συνάδελφοί τους τα παίρνουν και είναι παπαγαλάκια της εξουσίας.
• Έπειτα σειρά πήραν οι ναυτεργάτες γιατί είχαν προνόμια, οι δημόσιοι υπάλληλοι γιατί τόλμησαν να έχουν επίδομα κομπιούτερ ή παραγωγικότητας ή οποιοδήποτε άλλο επίδομα που κάλυπτε τις αυξήσεις στους μισθούς που δεν γίνονταν ποτέ.
• Φτάσαμε λοιπόν σήμερα στους εργαζόμενους στα Ελληνικά Πετρέλαια. Σχεδόν 1,5 χρόνο στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ και η διορισμένη διοίκηση τώρα αντιλήφθηκε ότι κάποιοι ή όλοι έπαιρναν τρελούς μισθούς. Ασφαλώς το να παίρνει κάποιος 18 μισθούς το χρόνο, 100 επιδόματα και επίδομα… αγαμίας είναι κατακριτέο. Αν και οι εργαζόμενοι βγήκαν και αμφισβήτησαν τα στοιχεία που ξαφνικά βγήκαν στη δημοσιότητα. Μα καλά, δεν ήξερε η κυβέρνηση τι μισθούς έδινε; Ή ακόμη καλύτερα: Ο βασικός μέτοχος, ο Λάτσης και η Πετρόλα δεν ήξεραν τίποτε και δεν έκαναν απολύτως τίποτε; Πολύ ύποπτο μας φαίνεται όλο το σκηνικό.

Μήπως λοιπόν εντάσσεται στο οργανωμένο σχέδιο στοχοποίησης όλων των άλλων προκειμένου να λειτουργήσει ο κοινωνικός αυτοματισμός; Κάθε φορά και μια τάξη εργαζόμενων δηλαδή που συγκρούεται με τους υπολοίπους και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Η υποκρισία της κυβέρνησης έχει όρια, όπως και η θεωρία του “μαζί τα φάγαμε”. Ας κοιταχτούν κατ’ αρχάς όλοι οι πολιτικοί στον καθρέφτη για να δουν ποιοι έδωσαν όλα αυτά τα προνόμια.

Αλλά εν πάση περιπτώσει πόσο βάρος έχουν τα επιδόματα και πόσο οι μίζες, τα σκάνδαλα και οι λαμογιές;

Πηγή

Αξιωματούχος του ΔΝΤ μόλις με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους αναμένεται από ώρα σε ώρα.

Το ποσοστό του κούρεμα είπε ότι θα είναι ένα γενναιόδωρο 75%, για να μπορεί να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός και να μην χρειαστεί να είμαστε υπό καθεστώς μνημονίου .

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες κανουν λόγο ότι η Ελληνική πολιτική ηγεσία είναι πολύ ευχαριστημένη με την εξέλιξη, καθώς από ανεπαρκείς που είναι, τώρα θα φανούν σαν εθνικοί ήρωες.

Οι δε συνδικαλιστές τρίβουν τα χέρια τους, διότι εκτιμούν ότι υπαρχει μπόσικο στον προϋπολογισμό έτσι ώστε να συνεχίσουν με τις παλιές τους συνήθειες.

Σύντομα, με βεβαιώσαν αξιωματούχοι του υπουργείου οικονομικών, η Ελλάδα θα επιστρέψει στην προ μνημονίου περίοδο!.

• Γράφει η Κύρα Αδάμ

Διλήμματα και ερωτηματικά τέθηκαν από την κυβέρνηση για τη στάση της στις επιχειρήσεις εναντίον της Λιβύης, κατά την προχθεσινή σχετική συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής. ΔΕΝ απαντήθηκε το βασικό ερώτημα: ποιο θα είναι «το κέρδος» από αυτή την ενεργό ανάμειξη της χώρας.

Αντ' αυτού η κυβέρνηση ακροβάτησε στις επιλογές ανάμεσα στις εθνικές προτεραιότητες και τις διεθνείς υποχρεώσεις της, αφήνοντας ή δημιουργώντας «γκρίζες ζώνες».

Ο υπουργός Αμυνας στήριξε εν πολλοίς την επιχειρηματολογία του στην υποχρέωση της Ελλάδας «ως φιλοξενούσας χώρας» να διαθέσει ελληνικό έδαφος και διευκολύνσεις προκειμένου να υλοποιηθεί η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Είναι άγνωστο αν ο ίδιος και η κυβέρνηση στο σύνολό της αισθάνονται ικανοποιημένοι από αυτή τη «λεκτική φόρμουλα», προκειμένου να βγουν από μια εξόχως δυσάρεστη πολιτικά κατάσταση. Και τούτο γιατί το ΠΑΣΟΚ, ως αντιπολίτευση, το 2009 είχε καταψηφίσει καταγγέλλοντας για «παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας» την προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., η οποία κύρωσε στη Βουλή συμφωνία, με την οποία η χώρα υποχρεούται να παραχωρεί στο ΝΑΤΟ τις ελληνικές βάσεις όταν αυτό τις χρειαστεί, ως καλή και φρόνιμη «φιλοξενούσα χώρα».

ΗΤΑΝ πολύ λογικό από την πλευρά τής παρούσας αξιωματικής αντιπολίτευσης της Ν.Δ. να μην εγείρει θέμα στη Βουλή του 2011 για μια δική της επικίνδυνη απόφαση το 2009, αλλά παράλογο (;) από την πλευρά των κομμάτων της Αριστεράς να μην αναφερθούν στο θέμα αυτό ακόμα και για την τιμή των όπλων.

ΑΠΟ τη στιγμή, λοιπόν, που η κυβέρνηση κάθισε εκεί ακριβώς όπου έφτυνε πριν από δύο χρόνια, επιχείρησε μια συνολική στρέβλωση της εικόνας της εμπλοκής της χώρας στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη.

ΤΟΝΙΣΤΗΚΕ ότι η κυβέρνηση επέλεξε «τον υποστηρικτικό» ρόλο της στις επιχειρήσεις αντί «της ενεργού συμμετοχής», που θα έφτανε μέχρι του σημείου «να ασκούμε την αεροπορική διεύθυνση των επιχειρήσεων». Γι' αυτό και είναι ικανοποιημένη που ο ρόλος αυτός ανατέθηκε στο 5CAOC στην Ιταλία και όχι στο 7CAOC στη Λάρισα.

Η «δυστυχής» πραγματικότητα είναι ότι τόσο το 5CAOC όσο και αυτό της Λάρισας ανήκουν μόνο στο ΝΑΤΟ και οι διοικητές τους (εν προκειμένω ο Ελληνας) δεν υπάγονται στο ΥΕΘΑ, αλλά στον αμερικανό Διοικητή του Στρατηγείου της Σμύρνης και μόνον.

ΜΕΣΑ σ' αυτό το πλαίσιο, εξάλλου, το 5CAOC στην Ιταλία (που ασκεί τον τακτικό έλεγχο) ελέγχει κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων την ελληνική κυριαρχία, αλλά και το FIR Αθηνών, και όχι το ΝΑΤΟϊκό κέντρο στη Λάρισα.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι τα συμμαχικά αεροσκάφη (αμερικανικά, βελγικά και νορβηγικά), που απογειώνονται από ελληνικά αεροδρόμια για επιχειρήσεις στη Λιβύη, καταθέτουν σχέδια πτήσης.

ΟΣΑ όμως διέρχονται από το FIR Αθηνών για επιχειρήσεις στη Λιβύη (όπως τα τουρκικά, τα βρετανικά και τα γαλλικά από το αεροπλανοφόρο «Ντε Γκολ») δεν καταθέτουν σχέδια πτήσεων -κάτι που θα γινόταν αυτοδικαίως αν τον ΝΑΤΟϊκό έλεγχο τον είχε η Λάρισα.

ΕΙΝΑΙ άγνωστο ακόμα αν και ποιες ελληνικές βάσεις (π.χ. Καλαμάτα) θα παραχωρηθούν στους Αμερικανούς, που έχουν ήδη προβεί στα σχετικά αιτήματα.

ΠΟΙΟ το όφελος, αλήθεια;

Ενισχύεται σημαντικά ο ρόλος των επιτρόπων του Δημοσίου στα διοικητικά συμβούλια των τραπεζών, με δικαίωμα βέτο σε στρατηγικής σημασίας αποφάσεις, σε μία προσπάθεια η κυβέρνηση να έχει προνομιακό ρόλο στις κρίσιμες αλλαγές που αναμένεται να γίνουν το προσεχές διάστημα στον τραπεζικό κλάδο...

Πρόκειται, ωστόσο, για εξέλιξη που -αν τελικά επιδιωχθεί η υλοποίησή της-εκτιμάται ότι θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από την πλευρά των τραπεζιτών.

Μεγάλο ερώτημα επίσης είναι και η αντίδραση που θα έχουν οι αγορές σε ένα τέτοιο εγχείρημα έμμεσου ελέγχου των τραπεζικών εξελίξεων. Κι αυτό γιατί επί της ουσίας θα αλλοιώσει την αυτόνομη λειτουργία τους και θα δημιουργήσει θηλιά στη λήψη αποφάσεων, ακόμη και σε θέματα που προκαθορίζουν το μέλλον τους, με όπλο τις προνομιούχες μετοχές με τις οποίες έχουν ενισχυθεί κεφαλαιακά.

Όλη η φιλολογία για τις κακές Τράπεζες τώρα δείχνει τους σκοπούς της. Κακές είναι οι Τράπεζες, αλλά έχουν και τα τελευταία ίχνη Ελληνικού Κεφαλαίου.

Βασικά το ΠΑΣΟΚ, σε συνέχεια της αποστολής που ξεκίνησε το 1981 και στης παγίδας στην οποία ξεπούλησε την Ελλάδα μεταξύ 1996 και 2004, τώρα πάει για το τελευταίο μη Γερμανικό κομμάτι. Τις Τράπεζες.

Μπορώ να καταλογίσω τα χίλια μύρια κατά τους Ελληνικού τραπεζικού συστήματος, αλλά τώρα τα κάνω όλα γαργάρα, και λέω ότι μία ή δύο τράπεζες και μία ή δύο βιομηχανίες είναι το τελευταίο Ελληνικό κεφάλαιο μέσα στην χώρα. Επειδή δεν μπορούμε ΟΛΟΙ να μπαρκάρουμε.

Μπορείτε να βρείτε χίλια κακά για το Κακό Ελληνικό Κεφάλαιο. Αν νομίζετε ότι το Ξένο θα νοιάζεται περισσότερο για την Ελλάδα… Το Ελληνικό Κεφάλαιο ζει εδώ, αλλά υπάρχει μία ανίερη συνομοταξία που φρόντισε να το κάνει «Κακό»… Η ίδια συνομοταξία έδωσε την ΑΓΕΤ, έδωσε τον ΟΤΕ, δίνει την ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ, και μας φόρτωσε Ευρωπαϊκή σαβούρα με δανεικά.

Η θέση μου για τις Τράπεζες είναι απλή: Τα σαπάκια να διαλυθούν σε όποιον και εάν ανήκουν. Τα υγιή κομμάτια να αφεθούν στην ησυχία τους. Εάν η Άλφα θέλει «Επίτροπο» να τον έχει. Εάν δεν τον θέλει, να τον πετάξει έξω. Το ίδιο και με τις άλλες. Ξέρω ότι υπεραπλοποιώ και ότι όλοι έχουν πρόβλημα, αλλά δεν είναι όλοι ίσια και όμοια. Αν ο ιδιώτης θέλει να παραδώσει το πνεύμα, να το κάνει. Να μην το επιβάλουμε και να μην το ανεχθούμε εμείς.

Τα πρωτογενή ελλείμματα, οι σοσιαλιστικές παροχές, η ανώμαλη φορολογία, το προσκύνημα αυτών που μας λαδώνουν για να μας βιάζουν, μας στοιχίζουν την χώρα μας.

Υπογραφή

Έχω αρχίσει να θυμώνω

• Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Τίθεται το ερώτημα αν τα καταφέραμε. Δεν ξέρω. Εκείνο που κατορθώσαμε είναι να συγκρατήσουμε μια ιδιαίτερα εκρηκτική κατάσταση». Η δήλωση αυτή ανήκει στον υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου και έγινε προχθές ενώπιον της σύναξης των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών στην Αθήνα. Παρουσιάστηκε στο βραδινό δελτίο του Mega από τον δημοσιογράφο Ιορδάνη Χασαπόπουλο με το σχόλιο: «Δηλαδή έχουν αρχίσει να μην επενδύουν στην προσδοκία»!

Η βραδινή ομήγυρις του καναλιού – παρότι μέχρι πρότινος η κυβέρνηση επαιρόταν για τη δημιουργία του ελληνικού και των άλλων ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης των υπό χρεοκοπία χωρών – άφησε την αίσθηση πως κάτι φαίνεται να αλλάζει.

Ο υπουργός, στην ομιλία του στο ίδιο συνέδριο, είπε κάτι ακόμη: «Νομίζω ότι ακόμα μένουν πάρα πολλά μέχρι να θεωρήσουμε πως έχει κλείσει ο κύκλος και έχουν τελειώσει οι προσπάθειές μας». Ενδιαφέρουσα δήλωση ύστερα από αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις ότι η Ελλάδα έχει πράξει το 90% των όσων απαιτούνται ώστε, αν χρειαστεί, να μπορεί να ενταχθεί και στους άλλους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης.

Όμως ο Γ. Παπακωνσταντίνου είπε κάτι ακόμη με τεράστιο ενδιαφέρον: απέκλεισε και την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και την ένταξη της χώρας στον μόνιμο Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ESM) από το 2013 και μετά – ως γνωστόν, η ένταξη στον ESM προϋποθέτει την αναδιάρθρωση (ελεγχόμενη πτώχευση) για χώρες με μη διαχειρίσιμο χρέος.

Επιπλέον, ο ίδιος επέκρινε το ευρωπαϊκό σύμφωνο ανταγωνιστικότητας, ως μη ισορροπημένο και ατελές, παρότι η Ελλάδα το ψήφισε.

Κάτι φαίνεται να συμβαίνει – και μάλιστα πολύ σοβαρό – στη σχέση της κυβέρνησης με το ευρωσύστημα. Τόσο λίγο μάλιστα μετά τον... «θρίαμβο» που η κυβέρνηση υπερηφανευόταν ότι κατήγαγε στις συνόδους κορυφής της ευρωζώνης στις 11 Μαρτίου και της Ε.Ε. στις 24-25 Μαρτίου. Τόσο λίγες μέρες αφότου ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωνε υπερηφάνως ότι οι αποφάσεις που ελήφθησαν αποτελούν καρπό των άοκνων προσπαθειών της κυβέρνησης και ότι κατοχυρώνουν πλήρως τα ελληνικά συμφέροντα.

«Μπορείτε να χρεοκοπήσετε χωρίς κόστος για την Ευρώπη»

Το σοβαρό πρόβλημα των σχέσεων της κυβέρνησης με το ευρωσύστημα ήλθε χθες να επιβεβαιώσει ο επικεφαλής του προσωρινού ταμείου χρηματοπιστωτικής στήριξης της ευρωζώνης (ΕFSF) Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung, δήλωσε:

«Όλες οι αρμόδιες αρχές – το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν – προϋποθέτουν προς το παρόν ότι η Αθήνα θα μπορέσει να αποπληρώσει όλο της το χρέος». Ωστόσο συμπλήρωσε: «Υπάρχουν βεβαίως κίνδυνοι».

Τι είδους κίνδυνοι; Δεν είναι και πολλά αυτά που μπορεί να εννοεί ο πολύς κύριος Ρέγκλινγκ: αν μια χώρα δεν μπορεί να αποπληρώσει ολόκληρο το χρέος της, τότε – με κάποιον τρόπο και κάποιο μοντέλο – χρεοκοπεί. Έχει δε σημασία ότι αυτό μας λέει ο επικεφαλής ενός μηχανισμού από τον οποίο, λίγες μόνον ημέρες πριν, ο ίδιος ο Γ. Παπακωνσταντίνου διαβεβαίωνε ότι θα δανειζόταν η Ελλάδα, αν χρειαστεί, χωρίς μάλιστα... νέο Μνημόνιο.

Αν πάλι καταλήξουμε να λέμε ότι επρόκειτο για ένα ακόμη χονδροειδές ψέμα, υποθέτω ότι δεν θα μπορούμε να κατηγορηθούμε για... κακοπιστία.

Μα, είναι δυνατόν να χρεοκοπήσουμε (έστω: να αναδιαρθρώσουμε το χρέος μας) χωρίς να συνταραχθεί το ευρωπαϊκό πιστωτικό σύστημα – όπως συνεχώς προειδοποιεί ο πρωθυπουργός μας – και χωρίς να γίνουμε η απαρχή ενός ντόμινο, όπως συχνά ακούμε απ’ όσους αποκλείουν ως εξωπραγματικό αυτό το ενδεχόμενο; Ας αφήσουμε άλλους ν’ απαντήσουν για λογαριασμό μας:

1. Κατ’ αρχάς τον Κλάους Ρέγκλινγκ – ένα από τα κεντρικότερα πρόσωπα στην υπόθεση της διαχείρισης του χρέους των προβληματικών χωρών της ευρωζώνης –, ο οποίος, αφού επεσήμανε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει «κίνδυνο», έσπευσε να σημειώσει:

«Ο κίνδυνος πως μια χώρα που βρίσκεται σε κρίση θα επηρεάσει κάποια άλλη είναι σημαντικά μικρότερος απ' ό,τι ήταν πριν από έξι μήνες».

2. Έπειτα την κυρία Μegan Greene, οικονομολόγο - αναλύτρια του Economist Ιntelligence Unit και υπεύθυνη για τη χώρα μας, την Ιρλανδία και τη Γερμανία, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή της στις 29.3 στο Euro2day, η οποία, αφού σημείωσε ότι «η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους εξακολουθεί να είναι πολύ πιθανή», ρωτήθηκε από τον δημοσιογράφο Γ. Σαββάκη:

«Μόλις πριν από λίγο καιρό ο Έλληνας πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι αναδιάρθρωση στο ελληνικό χρέος θα προκαλούσε την κατάρρευση όχι μόνο ελληνικών, αλλά και γερμανικών τραπεζών. Υπάρχει κάποιος εναλλακτικός τρόπος αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που δεν θα προκαλούσε σημαντικά προβλήματα στους ισολογισμούς των ευρωπαϊκών τραπεζών;».

Ιδού η απάντησή της, ταυτόσημη με την παραπάνω επισήμανση του Ρέγκλινγκ:

«Συμφωνώ ότι η αναδιάρθρωση στο ελληνικό χρέος θα οδηγήσει στην κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών και επίσης θα επιφέρει καίριο πλήγμα στα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά ταμεία της χώρας. Ως εκ τούτου η ελληνική χρεοκοπία θα έχει άμεση επίπτωση στον ελληνικό λαό. Αναφορικά με τις γερμανικές αλλά και τις γαλλικές τράπεζες, είχαν περίπου έναν χρόνο μέχρι τώρα να προετοιμαστούν, να αυξήσουν τις προβλέψεις τους και να απομειώσουν το ελληνικό χρέος.

Πριν από έξι μήνες υποστήριξα ότι η ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να προκαλέσει συστημική δημοσιονομική κρίση στην Ευρώπη και ενδεχομένως παγκόσμια κρίση. Τώρα όμως πιστεύω ότι οι τράπεζες έχουν προετοιμαστεί για ελληνική ή ιρλανδική χρεοκοπία. Μπορεί να απαιτηθούν νέα κεφάλαια για τις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες, ωστόσο δεν θα προκληθεί σημαντική τραπεζική κρίση σε ολόκληρη την ευρωζώνη».

Με απλά λόγια: «Τώρα που η Ευρώπη θωρακίστηκε και δεν την απειλείτε, μπορείτε να χρεοκοπήσετε ελεύθερα»...

Το ΔΝΤ... καραδοκεί

Και η κυβέρνηση; Πώς σκοπεύει να διαχειριστεί την πλήρη αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής θέσης της έναντι κυρίως των Ευρωπαίων, οι οποίοι μέχρι σήμερα απαξίωσαν να της προσφέρουν την άνευ σημασίας πολιτική διευκόλυνση της «επιμήκυνσης» του δανείου της τρόικας και της κατ’ ουσίαν εικονικής μείωσης του επιτοκίου του;

Στο μυαλό των κατ' εξοχήν αρμόδιων της κυβέρνησης είναι ομολογουμένως δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να μπει κάποιος – για... τεχνικούς κυρίως λόγους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ενδείξεις για την τελική επιλογή τους, και μάλιστα πολύ σοβαρές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με μια σειρά, για να μπορέσουμε να δούμε τι σκέπτεται η άλλη πλευρά της επιτήρησης: η πέραν του Ατλαντικού, δηλαδή το ΔΝΤ.

Κατ' αρχάς στο χθεσινό φύλλο του «Π», στην ανάλυση του Δημήτρη Καζάκη, παρατίθεται ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από την έκθεση του ΔΝΤ που δημοσιεύθηκε με πολύ μεγάλη καθυστέρηση στις 16 Μαρτίου. Διαβάστε το με προσοχή:

«Η διοίκηση και το προσωπικό (του ΔΝΤ) έχουν την άποψη ότι παροχή χρηματοδότησης προς την Ελλάδα υπό την ΕΧΔ (Εκτεταμένη Χρηματοδοτική Διευκόλυνση) είναι δικαιολογημένη στη βάση των σοβαρών αναγκών του ισοζυγίου πληρωμών της Ελλάδας, η επίλυση των οποίων απαιτεί ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Η διεύθυνση προτίθεται να προτείνει στο Διοικητικό Συμβούλιο μια εκτεταμένη διευθέτηση, μετά την ακύρωση της υπάρχουσας συμφωνίας από τις αρχές, από την στιγμή που θα επιτευχθούν ρυθμίσεις με τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. και των Ευρωπαίων σχετικά με την παράταση της διάρκειας των δανείων τους.

Μια εκτεταμένη διευκόλυνση υπό την ΕΧΔ θα προμηθεύσει την Ελλάδα με ένα χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής 10 ετών σχετικά με τις νέες εκταμιεύσεις (το πενταετές χρονοδιάγραμμα απόσβεσης για τις υπάρχουσες εκταμιεύσεις της βραχυπρόθεσμης διευκόλυνσης δεν θα αλλάξει)».

Αμέσως έπειτα απ' αυτή την παράγραφο, ο Δ. Καζάκης σημειώνει:

«Με άλλα λόγια το ΔΝΤ είναι έτοιμο να μετατρέψει την υπάρχουσα συμφωνία βραχυπρόθεσμης διευκόλυνσης σε μεσοπρόθεσμο μηχανισμό χρηματοδοτικής επέμβασης. Αυτό συνήθως γίνεται με νέο δάνειο και νέους όρους. Η διάρκεια αυτού του νέου μηχανισμού διευκόλυνσης υπολογίζεται για 10 χρόνια. Ο μηχανισμός αυτός έχει σχεδιαστεί για να οδηγεί τις χώρες υπό χρεοκοπία σε επίσημη πτώχευση, αφού πρώτα εξασφαλίσει την εκποίηση του δημόσιου πλούτου».

Ο Τόμσεν τα έλεγε από τον Νοέμβριο...

Ας πάμε τώρα μερικούς μήνες πίσω. Για την ακρίβεια στην Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010.. Την ημέρα εκείνη, στο διαδικτυακό περιοδικό του ΔΝΤ IMF Survey Magazine, δημοσιεύεται συνέντευξη του εκπροσώπου του Ταμείου στην τρόικα Πολ Τόμσεν, ο οποίος, μεταξύ άλλων, λέει:

«Ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ είπε ότι είναι διατεθειμένος να προτείνει στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΝΤ τη μετατροπή της υπάρχουσας Διευθέτησης Ετοιμότητας Παροχής της Ελλάδος σε Διευρυμένο Πιστωτικό Μηχανισμό. Αυτή η διευθέτηση θα παρέτεινε την περίοδο αποπληρωμής του δανείου από 5 σε 10 χρόνια. Για να είναι κάτι τέτοιο αποτελεσματικό, θα πρέπει οι χώρες - εταίροι της περιοχής του ευρώ να συμφωνήσουν για μια παρόμοια παράταση της περιόδου αποπληρωμής για το δικό τους μερίδιο των δανείων προς την Ελλάδα».

Την αμέσως επόμενη Δευτέρα 20 του μηνός το επισημαίνουμε σε άρθρο μας στο pontiki.gr σημειώνοντας ότι στην ίδια συνέντευξη ο Τόμσεν προανήγγελλε το σύνολο της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης για την επόμενη περίοδο.

Στο αμέσως επόμενο φύλλο του «Π», στις 23 Δεκεμβρίου 2010., ο Δ. Καζάκης εξηγεί γλαφυρά τι σημαίνει αυτή η μετάβαση από τον βραχυπρόθεσμο μηχανισμό του ΔΝΤ στον μακροπρόθεσμο:

«(...) γίνεται όταν η προσωρινή δυσκολία εξυπηρέτησης των δανείων έχει μετατραπεί σε πλήρη αδυναμία πληρωμής. Κι αυτό σημαίνει πτώχευση, είτε το δηλώνει ανοιχτά η χώρα είτε όχι. Προκειμένου η αδυναμία πληρωμής να μην μετεξελιχθεί σε επίσημη αθέτηση πληρωμών και οι δανειστές χάσουν τα λεφτά τους, το ΔΝΤ επεμβαίνει με τον μηχανισμό EFF, με βάση τον οποίο παρέχει μακροπρόθεσμο δάνειο τμηματικά ή άπαξ και αναλαμβάνει τα ηνία της χώρας. Το ΔΝΤ με τον μηχανισμό αυτόν δεν είναι πλέον τυπικά “σύμβουλος” της χώρας, αλλά επίσημα κηδεμόνας της. Σαν τον εκκαθαριστή μιας πτωχευμένης επιχείρησης».

Την ίδια μέρα, σε άλλο άρθρο μας στην ιστοσελίδα του «Π» συμπληρώναμε ότι «ο EFF είναι ο μηχανισμός που διαθέτει το ΔΝΤ για ελεγχόμενες πτωχεύσεις των υπό χρεοκοπία χωρών, τον οποίο μάλιστα "χρησιμοποίησε το ΔΝΤ και την περίοδο 1998-2000 στην Αργεντινή, για να οδηγηθεί η χώρα στην καταστροφική πτώχευση του 2001"».

Ποια ήταν η απίστευτη ειρωνεία; Ότι, όπως γράφαμε σε εκείνο το άρθρο, η συνέντευξη του Τόμσεν δεν δημοσιεύθηκε τυχαία τη 17η Δεκεμβρίου 2010:

«Επελέγη να γίνει την ημέρα που η ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής αποφάσισε τη δημιουργία του ευρωμηχανισμού πτώχευσης για τις χώρες με "υπερβολικό" έλλειμμα και χρέος. Ενώ προηγουμένως η ίδια αυτή σύνοδος δεν είχε βάλει καν στην ατζέντα της το δημοσίως διατυπωμένο αίτημα του Γ. Παπανδρέου και του ΔΝΤ για επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ ή μέρους αυτού».

Για κάποιον... περίεργο λόγο, η επαναφορά του ίδιου ακριβώς σεναρίου γίνεται με έκθεση του ΔΝΤ μεταξύ των δύο τελευταίων ευρωσυνόδων, στις οποίες οι Ευρωπαίοι πάλι αρνούνται (έστω: αναβάλλουν) να προσφέρουν στον Γ. Παπανδρέου την ίδια... επιμήκυνση. Εκπληκτικό, αν μη τι άλλο!

«Η κυβέρνηση γνωρίζει και συμφωνεί»!

Όμως ο Τόμσεν φαίνεται πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να προαναγγέλλει διάφορα πράγματα, κατά τρόπο σχεδόν... προφητικό. Τρεις περίπου εβδομάδες πριν από τη συνέντευξή του στο περιοδικό του ΔΝΤ, στις 24 Νοεμβρίου 2010., είχε δώσει μια άλλη συγκλονιστική συνέντευξη στην οικονομική ιστοσελίδα Euro2day και την Αγγελική Παπαμιλτιάδου.

Σ' εκείνη τη συνέντευξη είχε πει, εμμέσως πλην σαφέστατα, ότι στην επέκταση της συνεργασίας του Ταμείου με την Ελλάδα έχουν ήδη συμφωνήσει τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας. Τι ακριβώς είχε πει ο ανθύπατος του ΔΝΤ;

«Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά και καταλαβαίνει ότι υπάρχουν επιλογές και συμφωνεί πως, εάν τον επόμενο χρόνο αντιληφθούμε ότι μπορεί μεν να γυρίσει στις αγορές, αλλά θεωρείται πολύ αισιόδοξη η πιθανότητα να αποπληρωθούν τα 110 δισεκατομμύρια, τότε πρέπει να το κάνουμε. Δεν υπάρχει διαφωνία επί του θέματος, υπάρχει πλήρης επίγνωση».

Ποιο ήταν το σχέδιο που εκόμιζε τότε ο Τόμσεν; Ιδού:

«Μπορούμε να πούμε ότι θα δώσουμε άλλο ένα δάνειο. Αυτό δεν κάνουν οι τράπεζες εδώ; Ή να πούμε ότι θα δοθεί το υπόλοιπο της πίστωσης, από το 2011 μέχρι το μέσο του 2013, σε μακρύτερο χρονικό διάστημα. Διότι έχουμε αυτήν την επιλογή, να δώσουμε δηλαδή την πίστωση σε χρονικό ορίζοντα 11 χρόνων αντί σε 5 - 6 έτη. Εάν πειστούμε ότι αυτό χρειάζεται, θα εφαρμόσουμε μια τέτοια επιλογή».

Χαρακτηριστικά είχε σημειώσει, ερωτώμενος εάν η πρότασή του περί επιπλέον δανείου από το ΔΝΤ και επιμήκυνσης αφορά μόνο το ΔΝΤ ή και την Ε.Ε.:

«Αυτό που μπορώ να σας πω, απ' ό,τι ξεκάθαρα γνωρίζω, είναι πως αυτό δεν θα είναι θέμα. Όσον αφορά το πώς ακριβώς θα το χειριστούμε, σας είπα ότι υπάρχουν αρκετές επιλογές. Για μένα είναι σχεδόν τεχνικό το θέμα».

Λίγο παρακάτω, ο Τόμσεν ερωτάται: «Σε περίπτωση που η Ευρωζώνη διαφωνήσει, είναι έτοιμο το ΔΝΤ να προχωρήσει σε διμερή συμφωνία με την Ελλάδα;». Αρχικά απαντά: «Αυτό είναι υποθετικό». Ερωτάται πάλι: «Ήδη όμως συζητείται στις αγορές». Και δίνει την ουσιαστική απάντηση:

«Δεν γνωρίζω κάποιον που να τον ανησυχεί αυτό το θέμα. Οι αγορές γνωρίζουν ότι, εάν προκύψει θέμα με τα κονδύλια του ΔΝΤ, τότε μπορούμε να το χειριστούμε τάχιστα».

● Την επομένη εκείνης της συνέντευξης, στις 25 Νοεμβρίου 2010., το «Π» αποκάλυπτε ότι το ΔΝΤ είχε έτοιμα 50 δισ. ευρώ προκειμένου να «στηρίξει» την Ελλάδα αν κριθεί οριστικά ότι δεν μπορεί να δανειστεί από τις «αγορές» και να εξυπηρετήσει το χρέος της.

● Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου 2010., το «Π» έγραφε: «Με δάνειο ύψους 65 δισ. ευρώ... υπό μάλης κατέφθασε στη χώρα μας ο Ντομινίκ Στρος Καν, σφραγίζοντας έτσι την απόλυτη πρόσδεση της κυβέρνησης από το ΔΝΤ, τόσο σε οικονομικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο».

● Μια εβδομάδα αργότερα ο Τόμσεν διατύπωνε πρώτη φορά την πρόταση για μεταφορά της Ελλάδας στον μηχανισμό πτωχεύσεων του ΔΝΤ.

Την ίδια πρόταση που επανέρχεται τώρα, με τον πιο επίσημο τρόπο...

• Νεκρός με τρεις σφαίρες στο κεφάλι βρέθηκε ο Χαλούκ Ακτέρ, παλιό στέλεχος της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ)

Ο Χαλούκ Ακτέρ ήταν ένας από τους συντάκτες της έκθεσης "Η Υπόθεση του Τραπεζίτη Μπάκο-Οι Εσωτερικές Αντιπαραθέσεις στην Τουρκική Αστυνομία και οι Σχέσεις Μαφίας-Αστυνομίας-Πολιτικών και Κρατικών Αξιωματούχων", που συντάχτηκε το 1987, κατόπιν εντολής του τότε πρωθυπουργού, Τουργκούτ Οζάλ και είναι γνωστή ως 1η Έκθεση της ΜΙΤ. Ο Φερντί Ταμέρ, στενός φίλος και συνεργάτης του δολοφονηθέντος, είχε δολοφονηθεί επίσης το 1990 στην Κωνσταντινούπολη.

Ο 63χρονος Ακτέρ βρέθηκε νεκρός στο μπάνιο του σπιτιού του, στην Αλικαρνασσό (Μπόντρουμ). Στην αρχή θεωρήθηκε ότι αυτοκτόνησε, κατά τη διάρκεια της αυτοψίας όμως εξακριβώθηκε ότι δολοφονήθηκε, αφού βρέθηκαν τρεις σφαίρες στο κεφάλι του.

Ο Ακτέρ, μετά τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Σόζ και στο περιοδικό Νοκτά, ενώ εδώ και μερικά χρόνια είχε εγκατασταθεί και ζούσε μόνος στην κωμόπολη Γιαλίκαβακ (Yalıkavak), στη Χερσόνησο της Αλικαρνασσού, ακριβώς απέναντι από την Κω.

Η περίφημη έκθεση της ΜΙΤ, που απεκάλυπτε τις βρώμικες σχέσεις της Αστυνομίας με τη μαφία και τους πολιτικούς, είχε προκαλέσει σεισμό στην Τουρκία, και αποτελούσε μέρος του μακροχρόνιου ακύρηκτου πολέμου μεταξύ Αστυνομίας-ΜΙΤ-Στρατού, ένας πόλεμος που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και αποσκοπεί στον έλεγχο του μαύρου χρήματος που προέρχεται από λαθρεμπόριο ναρκωτικών, όπλων, ανθρώπων (μεταναστών), εκβιασμούς, λαθροχειρίες κλπ.

• Είστε Ελληνες. Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της!!!

Αργεντινός Οικονομολόγος Καθηγητής Πανεπιστημίου: Απαλλαγείτε από τους τοκογλύφους!

Συνομιλώντας με τον μελετητή της κρίσης της Αργεντινής, οικονομολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες, Κλαούντιο Κατς, αποκομίζει κανείς την πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή μετά τον (οικονομικό) θάνατο.

Ο Κατς ήρθε στην Αθήνα της μιζέριας, της οικονομικής ασφυξίας και της αυτομαστίγωσης για να μας θυμίσει ότι όσα ζούμε, τα έζησαν κι άλλοι. Και επιβίωσαν…

Ότι μπορούμε να βγούμε από το τέλμα πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε.

Οτι η οικονομία της Αργεντινής είδε άσπρη μέρα μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι της ζητούσαν οι πιστωτές.Όπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει.

«Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια. Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο. Η κυβέρνηση Μένεμ τους τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται» λέει, χειρονομώντας ζωηρά.
«Μας έστυψαν όσο μπορούσαν, το ίδιο κάνουν τώρα μ’ εσάς. Ηξεραν ότι η αποπληρωμή είναι αδύνατη, αλλά η στρατηγική τους ήταν μη σκέφτεστε, δώστε».

Ο Kατς είναι οικονομολόγος, αλλά θεωρεί ότι σε προβλήματα όπως αυτά, τον πρώτο λόγο έχει η πολιτική. «Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό», επισημαίνει. «Πρέπει πρώτα να ληφθεί μια θεμελιώδης πολιτική απόφαση και εν συνεχεία υπάρχουν δύο – τρεις εναλλακτικές λύσεις στο πεδίο της οικονομίας».Η απόφαση αυτή είναι ότι η χώρα σταματά να εξοφλεί τους διεθνείς πιστωτές, είτε προχωρώντας σε στάση πληρωμών, όπως η Αργεντινή, είτε αρχίζοντας λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως το Εκουαδόρ.

«Το Εκουαδόρ δημιούργησε διεθνή επιτροπή ειδικών που προχώρησε σε λογιστικό έλεγχο του χρέους και κατέληξε ότι το πραγματικό χρέος ήταν μικρότερο από το ονομαστικό χρέος», υπογραμμίζει.

Ρωτώ πόσο επίπονη ήταν η στάση πληρωμών για την Αργεντινή. «Εκμεταλλευθήκαμε την περίοδο 2002-2005 για την οξυγόνωση της οικονομίας», απαντά.

«Είχαμε χρήματα για τα λογικά πράγματα, για μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία, για κάποιες επενδύσεις».Το λάθος της Αργεντινής είναι ότι περίμενε έως ότου χρεοκοπήσει, δεν προχώρησε στη στάση πληρωμών οργανωμένα και συντεταγμένα.

«Το πρώτο και κύριο πράγμα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν να αναλάβει έγκαιρα η κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δεν μιλώ για εθνικοποίηση, μιλώ για προσωρινό πλήρη έλεγχο. Αυτό θα εμπόδιζε τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δημιούργησε πολλά προβλήματα», λέει.

«Για να διαπραγματευθεί όμως μια κυβέρνηση με τις τράπεζες σε μια τέτοια στιγμή, πρέπει να βάλει στο τραπέζι το διάταγμα της εθνικοποίησής τους, ως απειλή, προκειμένου αυτές να συμφωνήσουν να δώσουν προσωρινά τον έλεγχο».Ενώ η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τα πάντα για να την αποτρέψει , περιλαμβανομένης της δέσμευσης των καταθέσεων της μεσαίας τάξης προκειμένου να πληρωθούν οι πιστωτές.

«Αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος, καθώς η μεσαία τάξη ενώθηκε με τους φτωχούς που είχαν αρχίσει πραγματικά να πεινάνε», λέει. Δέκα μήνες διαδηλώσεων κορυφώθηκαν στην εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001, που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να φύγει με ελικόπτερο από το πολιορκούμενο προεδρικό μέγαρο και τον διάδοχό του να κηρύξει στάση πληρωμών και να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο.

Ελεγχος του ευρώ «Καμία κυβέρνηση δεν αποφασίζει μόνη της κάτι τέτοιο, πρέπει να υποχρεωθεί από κάτω», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι απαιτείται και εθνικός έλεγχος της νομισματικής πολιτικής. «Συνειδητοποιείτε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ;» ερωτώ.

«Μπορείτε να αποφασίσετε να μείνετε στο ευρώ, να φύγετε ή να επιλέξετε μια μέση λύση. Πρώτα οι Ελληνες θα αναλάβουν τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Μετά απ’ αυτό, θα μπορέσετε να συζητήσετε για το μέλλον του ευρώ με άλλους όρους».Και η άποψή του για τις τρομακτικές αντιδράσεις που θα προέκυπταν;

«Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Ότι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία.
Ότι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Ότι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου».

Ο Κατς τονίζει ότι η οικονομική διαφορά ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, τη Βολιβία ή το Εκουαδόρ.

«Όμως, όλες αυτές οι μικρές χώρες μπόρεσαν να διαπραγματευθούν με τη μεγάλη δύναμη. Στη Λατινική Αμερική δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Είστε Ελληνες», λέει και δείχνει με πάθος την γκραβούρα του Παρθενώνα, που συμπτωματικά κρέμεται πάνω από το τραπέζι μας. "Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της".