Στο Memorial Institute (MIPT) των Ηνωμένων Πολιτειών στα πλαίσια υποστήριξης των προσπαθειών αντιμετώπισης της τρομοκρατικής λαίλαπας, δημιουργήθηκε ένα, πολύ καλά ενημερωμένο, διεθνές αρχείο τρομοκρατικών οργανώσεων, αλλά και των μελών που τις στελεχώνουν, κάτι που αποδείχθηκε σπουδαίο βοήθημα σε όλους τους ερευνητές παγκοσμίως.
Για περιοχές του κόσμου, με μεγάλο ιστορικό ταραχών και συγκρούσεων η πρωτοβουλία αυτή του MIPT βοήθησε αρκετά ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα από άποψη τρομοκρατίας και να διαχωριστούν τρομοκρατικά, κινήματα από εθνικές απελευθερωτικές οργανώσεις αλλά και απλούς μαχητές.
Έτσι και στη περίπτωση των Βαλκανίων με τη βοήθεια του γνωστικού αυτού αρχείου πολλά πράγματα ξεκαθάρισαν, όχι όμως όλα, σχετικά με τη δράση τρομοκρατικών ομάδων, ιδίως από τότε που κάποια έθνη-κράτη στα Βαλκάνια άρχισαν να χρησιμοποιούν επαναστατικές/τρομοκρατικές ομάδες προκειμένου να προωθήσουν τις δικές τους επιδιώξεις.Επειδή πολλά σχετικά προβλήματα έχουν δημιουργηθεί στα ταραγμένα Βαλκάνια, ήδη από το προηγούμενο αιώνα, και τα οποία έχουν προέλθει από τη δράση της οργάνωσης ΒΜΡΟ, αναζητήσαμε σχετικές πληροφορίες από το γνωστικό αρχείο του Memorial Institute. Στη αμερικανική αυτή τράπεζα δεδομένων ανακαλύψαμε ότι υπάρχει καταγεγραμμένη τρομοκρατική οργάνωση με τίτλο Macedonian Revolutionary Organization (VMRO) και η οποία δρα στη Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως και επίσης στην Ελλάδα. Σε μας ίσως είναι γνωστή και με το όνομα Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ).
Πρόκειται για μια ρατσιστική και εθνικιστική τρομοκρατική οργάνωση, όπως αναφέρει το MIPT, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Πράγματι η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση, ή Вътрешна македонска революционна организация (ΒΜΡΟ) στα βουλγαρικά, ιδρύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1893 στην Θεσσαλονίκη, από ομάδα Βουλγαρόφωνων κατοίκων της τότε Οθωμανικής Μακεδονίας στα πρότυπα των καρμπονάρων της Ιταλίας-οι καρμπονάροι ήταν μια μυστική οργάνωση στα τέλη του 19ου αιώνα που σκοπό είχε την πολιτική ένωση των ιταλικών κρατιδίων σε μια ενιαία δημοκρατία. Μέλος της BMPO μπορούσε να γίνει, όπως έλεγε το καταστατικό της, «κάθε κάτοικος της Ευρωπαϊκής Τουρκίας χωρίς διάκριση γένους, εθνικότητας, θρησκείας και ιδεολογίας».Δεν πέρασε πολύς καιρός από την ίδρυσή της και η ΒΜΡΟ είχε εξελιχθεί σε μυστική επαναστατική κυβέρνηση με δικούς της διοικητές, παράνομη αστυνομία, δικαστήρια, ταχυδρομεία και στρατό. Τα μέλη τους προέρχονταν από εθελοντές οργανωμένους σε μικρές και ευέλικτες συμμορίες και σύντομα, ξεκίνησε τη τρομοκρατική της δράση με αιματηρά χτυπήματα και πολιτικές δολοφονίες, αποκτώντας ερείσματα κυρίως στις αγροτικές περιοχές. Κόμμα του απόλυτου μίσους χαρακτηρίζεται τόσο στη Δύση όσο και από σλαβόφωνα πολιτικά κόμματα, οι οποίοι πιστεύουν ότι το ΒΜΡΟ έχει την οργάνωση ή τουλάχιστον θυμίζει αρκετά τη Μαφία. Κατά το ΒΜΡΟ τόσο το ΝΑΤΟ και ΗΠΑ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρούνται κάτι περισσότερο από "κτήνη", με τη βιβλική τους έννοια, όπως και φασίστες εχθροί της χώρας τους, επειδή έχουν πάει για να αρπάξουν τα πλούτη της χώρας του.
Αυτές οι "κραυγές" μίσους θυμίζουν έντονα τη ρητορική του Μπιν Λάντεν και τη διακήρυξη του προς τους πιστούς μουσουλμάνους με την οποία τους καλούσε σε ιερό πόλεμο, να εξεγερθούν, να πολεμήσουν τον άπιστο αμερικανό που ήρθε στη Σαουδαραβια.
Το μοτίβο θυματοποίησης των διακηρύξεων του ΒΜΡΟ αποσκοπεί στο να ξεσηκώσει σε επαναστατικές ενέργειας τον απλό ανίδεο κόσμο αλλά και να τον αναγκάσει να υποστηρίξει τις τρομοκρατικές του ενέργειες. Έννοιες όπως "ξεχασμένο έθνος", "καταληστευμένο έθνος", "στέρηση του αληθινού ονόματος της χώρας" και η απαρίθμηση ενός πολύ μεγάλου κατάλογου εχθρών (γειτονικά έθνη, δυτικές χώρες, ΝΑΤΟ...) κ.λπ. πιστεύει πως βοηθούν προς το σκοπό αυτό. Το ΒΜΡΟ, διαλαλεί ότι η οργάνωση του, ταυτίζεται με τον θρύλο και ότι είναι το αρχαιότερο πολιτικό κόμμα του κόσμου! Ο επαναστατικός πυρήνας της τρομοκρατικής αυτής οργάνωσης στοχεύει πάντα στην απόσπαση περιοχών της βαλκανικής ενδοχώρας χρησιμοποιώντας γι' αυτό το σκοπό το φανατισμό των ακραίων ισλαμιστών θυμίζοντας στο σημείο αυτό τη διακήρυξη του Μπιν Λάντεν περί απελευθέρωσης των "κατεχόμενων αραβικών εδαφών από τους διαβολικούς αμερικανούς", όπως εκείνος τους αποκαλεί.
Όμως τρομοκρατικό κόμμα χωρίς ηγέτες δεν υπάρχει πουθενά στο κόσμο. Έτσι από το START , ένα άλλο αρχείο τρομοκρατικών οργανώσεων στην Αμερική, αυτό της Homeland Security το οποίο φιλοξενείται στο πανεπιστήμιο του Maryland, πληροφορηθήκαμε ότι, ο αρχηγός της τρομοκρατικής οργάνωσης BMΡO είναι κάποιος ονόματι Ljupco Mircevski-Trepet, του οποίου τα ίχνη χάνονται κάπου στη Σουηδία και κανείς δεν έχει ακούσει, λέει το START, νέα του από το 2001 και μετά. Δεν είναι έτσι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα.
Ο κύριος αυτός δεν είχε αποτραβηχτεί από την «ενεργό δράση», αλλά συνεχίζει με άλλους μεθόδους, απτόητος το επαναστατικό το έργο του ΒΜΡΟ, εκτοξεύοντας αυτή φορά λίβελους εναντίον της «φασιστικής και ρατσιστικής Δύσης», όπως εκείνος την αποκαλεί. Πράγματι ο «τρομοκράτης», κατά τους αμερικανούς, Ljupco Mircevski-Trepet με προσφυγές του ενώπιον διεθνών οργανισμών καταγγέλλει τη Σουηδία, τη χώρα η οποία τον φιλοξενεί, θυμίζοντας σε αρκετά πράγματι το παραλογικό των ενεργειών του ομοϊδεάτη του στο ΒΜΡΟ πρωθυπουργού των Σκοπίων Γκρουέφσκι με τις δικές του προσφυγές ενώπιον των ίδιων οργανισμών εναντίον της Ελλάδας.
Ο Ljupco Mircevski-Trepet, που καταγγέλλουν οι αμερικανοί, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση "τρομοκράτη" σε καμιά όμως περίπτωση δεν πιστεψαμε ότι αυτός είναι και ο αρχηγός της τρομοκρατίας του ΒΜΡΟ, και ότι δρα μόνος του και ανεξάρτητα. Οπότε το ερώτημα που έπρεπε να απαντήσουμε είναι ποιοι άλλοι, εκτός του Mircevski-Trepet, ευρίσκονται στην ηγεσία της ΒΜΡΟ και πως σχεδιάζουν όλοι μαζί τη τρομοκρατική δράση του; Η καταγγελτική δραστηριότητα του Mircevski-Trepet άρχιζε να μας θυμίζει, σε πολλά σημεία, αυτή του σκοπιανού προέδρου, αλλά τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε!
Επειδή η επαναστατική συλλογιστική των μελών του ΒΜΡΟ από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα μαζί με τη τρομοκρατική διάσταση της πολιτικής της ομάδας αυτής συνεπάγεται ένα συγκεκριμένο μοντέλο δράσης ακολουθήσαμε τα ίχνη της προκειμένου να ανακαλύψουμε τα πραγματικά σχέδια της αλλά και την ηγεσία της. Μια από τις χώρες, μέσα στην οποία απλώνεται και δρα το ΒΜΡΟ ειναι και η Βουλγαρία, για την οποία υπήρχαν πολλές πληροφορίες. Το ένστικτο μας δεν μας ξεγέλασε και ευτυχως η έρευνα μας εκει δεν πήγε χαμένη, γιατι σε κάποια στιγμή, προς μεγάλη μας έκπληξη, αλλά δυστυχώς για το Κο Γρουεφσκι, ανακαλύψαμε αυτό που κρυβόταν εδώ και καιρό πολύ καλά.
Σε συγκεκριμένη ιστοσελίδα, στην οποία περιγράφονται με μεγάλη υπερηφάνεια τα κατορθώματα του ΒΜΡΟ, από τη στιγμή που αυτό δημιουργήθηκε το 1893 στη Θεσσαλονίκη, και έχει επίσης χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από του αμερικανούς, αναφεραται και η έδρα του η οποία ευρίσκεται κάπου στη Βουλγαρία. Αν και η τρομοκρατική ιστορία του ήταν πολύ "ενδιαφέρουσα" αποκαλύφθηκε το εξής εκπληκτικό: ένα από τα κορυφαία ηγετικό στελέχη του ΒΜΡΟ με έδρα τη Βουλγαρία είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός των Σκοπίων Γκρούεφσκι! Δηλαδή με άλλα λόγια η ιστοσελίδα μας πληροφορεί ότι ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ είναι ηγέτης τρομοκρατικής ομάδας που έχει την έδρα της στη Βουλγαρία!
Μπορεί μεν για το τρομοκρατικό ΒΜΡΟ να είναι τίτλος τιμής, το να έχει δηλαδή στη τριανδρική ηγεσία του έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό, δημιουργούνται όμως τεράστια προβλήματα στην ίδια τη ΠΓΔΜ από τη στιγμή που αυτή θέλει να σταθεί ενώπιον της δύσεως και να ορθώσει ένα στοιχειώδες έστω δημοκρατικό ανάστημα. Επειδή οι πληροφορίες που περιέχονται στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα τελικά σε κατηγορίες μετατρέπονται για τον Γκρούεφσκι τη στιγμή που ενώ σκοπεύει να ενσωματώσει τη χώρα του πΓΔΜ στο αντιτρομοκρατικό αγώνα της δύσεως περιγράφεται ο ίδιος στην ιστοσελίδα σαν αρχιτρομοκράτης!Έτσι στο σκηνικό όπως διαμορφώθηκε, μετά τις αδιάψευστες ακόμα, πληροφορίες ή ισχυρισμούς, οι οποίες αναρτήθηκαν στο διαδυκτυο για συμμετοχή του πρωθυπουργού Γκρούεφσκι σε τρομοκρατική οργάνωση, η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχεται αντιμέτωπη για πρώτη φορά στην ιστορία της με την εκπληκτική περίπτωση ένα επαναστατικό κόμμα (βλέπε ΒΜΡΟ) να χτυπά τη πόρτα της, ένα κόμμα που φαίνεται να έχει ισχυρές διασυνδέσεις με τη τρομοκρατία.
Επειδή μεν πολλοί στα Σκόπια δεν κατάλαβαν πόσο σοβαρό είναι κάτι τέτοιο για την δημοκρατική Ευρώπη δεν συνέβη το ίδιο και στην Ευρώπη. Ας αναρωτηθούμε, είπαν όσοι πληροφορήθηκαν τα περί τρομοκρατικής δράσης του ΒΜΡΟ, τι θα γινόταν εάν κόμμα στην Ιταλία με τίτλο «Ερυθρές Ταξιαρχίες» κέρδιζε εκεί τις εκλογές ή εάν ένα άλλο κόμμα με τίτλο «Μπάαντερ Μάινχοφ» κέρδιζε τις αντίστοιχες στη Γερμανία!
Οι παραλληλισμοί δίνουν και παίρνουν, με αδιάψευστες δυστυχώς μέχρι στιγμής τις πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν. Προκειμένου λοιπόν να καταλαγιάσουν οι ολοένα και αυξανόμενες ανησυχίες ανάμεσα στο δημοκρατικό κόσμο της Ευρώπης και να μην απομονωθεί η πΓΔΜ από τη διεθνή κοινότητα και αντιμετωπίσει ο πρωθυπουργός των Σκοπίων τις συνέπειες του αντιτρομοκρατικού νόμου καλείται αυτός και το κόμμα του να προχωρήσουν άμεσα στις παρακάτω ενέργειες.
ΝΑ δηλώσουν κατηγορηματικά πρώτον ότι αποκρούουν την επαναστατική και τρομοκρατική ιδεολογία του ΒΜΡΟ, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τη στιγμή της δημιουργίας του μέχρι σήμερα, δεύτερο να καταγγείλουν όλα τρομοκρατικά σχέδια του ΒΜΡΟ, με όσα περί επιθέσεως στην Ελλάδα και τους υπόλοιπους γείτονες της πΓΔΜ περιγράφονται, και τρίτο ότι θα συνεργαστούν στενά και αποφασιστικά σε θέματα τρομοκρατίας με όλες τις γειτονικές χώρες, οι οποίες ευρίσκονται ήδη στο στόχο του ΒΜΡΟ, προκειμένου να εντοπισθούν τα στελέχη εκείνα που χρησιμοποιούν το έδαφος της πΓΔΜ για να σχεδιάζουν τα τρομοκρατικά τους σχέδια εναντίον τρίτων βαλκανικών κρατών.
Αφού ο Γκρούεφσκι και το κόμμα του στα Σκόπια, εφόσον δεν έχουν σχέση με όσα δημοσιεύτηκαν περί συμμετοχής τους ή υποστήριξης της τρομοκρατία, αποκηρύξουν, διαψεύσουν και καταγγείλουν τα δημοσιεύματα αυτά, και προκειμένου να κάμψουν τελικά και τις τελευταίες αντιρρήσεις περί δημοκρατικότητας και συμμετοχής τους στην ευρωπαϊκή ένωση θα ΠΡΕΠΕΙ να προχωρήσουν σε μετονομασία του «επαναστατικού» ΒΜΡΟ, όπως λέει εξάλλου το όνομα του, χρησιμοποιώντας ένα καινούργιο ευρωπαϊκό «χριστιανοδημοκρατικό» ίσως, επειδή κάτι τέτοιο ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύει την ιδεολογία του.
Δεν φτάνουν όμως αυτά.
Επειδή υπάρχει έντονη φημολογία ότι, ένα βουλγαρικό κέντρο μυστικά κατευθύνει τις εξελίξεις μέσα στο ΒΜΡΟ, έχοντας ήδη αποφασίσει ο πρωθυπουργός Γκρούεφσκι να εγκαταλείψει την πΓΔΜ, όπως επίσης έκανε ο πρώην πρωθυπουργός Γκεοργκιέφσκι και να γίνει και αυτός Βούλγαρος, καλείται ο Γκρούεφσκι να δηλώσει ότι αποτάσσει κάθε τι βουλγαρικό στα σχέδια του και ότι επίσης δε υπάρχει σχέδιο μετάβασης του πληθυσμού της πΓΔΜ υπό βουλγαρική σημαία.
Η Ευρώπη αναμένει τόσο από τη κυβέρνηση της πΓΔΜ όσο και από τον πρωθυπουργό Γκρούεφσκι τις κατάλληλες και προπάντων πειστικές διαψεύσεις, χωρίς όμως μισολογα, υπεκφυγές και ανούσιες καταγγελίες αλλά και αντιπερισπασμούς, προκειμένου να αποδείξει αυτή ότι αξίζει να συμμετέχει, σαν δημοκρατικό μέλος, στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια.
Έπεται συνέχεια...!
Πηγή

Για μία ακόμη φορά στις 28 Οκτ 2009 «σοκαρισθήκαμε»-όπως σχεδόν κάθε χρόνο- βλέποντας στο τηλεοπτικό σταθμό ΑΛΦΑ νεαρές κοπέλες να δηλώνουν, ότι δεν έχουν ακούσει ποτέ για την Σοφία Βέμπο(!!!) και να νομίζουν, ότι εορτάζουμε το ΟΧΙ που είπε ο Μεταξάς... στους τούρκους!!!
Απογοητευτική βέβαια ήταν και η παρουσία εκπροσώπου της ΟΛΜΕ, ο οποίος θα ήθελε διαφορετικό τρόπο εορτασμού, που θα κυριαρχεί το «αντιφασιστικό πνεύμα», λές και οι παππούδες και πατεράδες μας αντιμετώπισαν τους φασίστες Ιταλούς με αξίνες και εργατικές φόρμες και όχι φορώντας το τιμημένο στρατιωτικό χακί και φωνάζοντας «Αέρα» με την λόγχη στο όπλο τους.
Από την άλλη πλευρά η παρουσία στον τηλεοπτικό σταθμό νεαρών μαθητών-μαθητριών, που μερικοί (...αρκετά συνεσταλμένοι και όχι ιδιαίτερα μαχητικοί) δήλωναν υπερήφανοι για την συμμετοχή τους στην παρέλαση προς τιμή των ηρώων Ελλήνων μαχητών, ενώ άλλοι (…μαχητικοί, λαλίστατοι και αναιδέστατοι κατά την ταπεινή μας γνώμη ), δήλωναν, ότι η παρέλαση αποτελεί επίδειξη κομμώσεων και ρούχων(!!!) ή προσπάθεια μαζικοποιήσεως και υποταγής της μαθητιώσας νεολαίας(!!!), μας ανάγκασε να προσφύγουμε στις απόψεις νεαρών ατόμων μέχρι 30 ετών, που τελείωσαν το σχολείο πριν μερικά χρόνια. Η γνώμη τους λοιπόν είναι ότι, εάν εξαιρέσουμε την ευθύνη μερικών γονέων, οι κυρίως υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης είναι οι καθηγητές –καθηγήτριες, που ανέχονται τα πάντα, που έχουν «γίνει ένα» με τους μαθητές, που κάνουν «χαβαλέ», που μερικοί είναι ενδεδυμένοι σαν εργάτες οικοδομών κλπ.κλπ και ασφαλώς αρκετές προσωπικές θέσεις των καθηγητών και καθηγητριών σε διάφορα κοινωνικά και παιδείας θέματα είναι απαράδεκτες, αντιπαιδαγωγικές και εθνικά επιζήμιες, με αποτέλεσμα να μη χαίρουν του επιβαλλόμενου σεβασμού και εκτιμήσεως από τους μαθητές.
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι –και συμφωνούμε και εμείς απόλυτα μαζί τους - ότι υπεύθυνοι ΔΕΝ είναι οι μαθητές αλλά οι καθηγητές και ασφαλώς δεν είναι άμοιροι ευθυνών και οι αρμόδιοι του « Υπουργείου Παιδείας, δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων» (… νέα ονομασία του Υπουργείου μας «μάρανε» τώρα!!!), που πριν αποκαλείτο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Πάντως κάποιος «πονηρός», θα μπορούσε να υποστηρίξει, ότι ίσως αυτή η συμπεριφορά των καθηγητών είναι μεθοδευμένη, διότι έτσι μπορούν με μεγαλύτερη «άνεση» να κάνουν φροντιστήρια (…που απαγορεύονται) στους μαθητές τους ή αλλαχού και να πηγαίνουν στο σχολείο μία ή δύο ώρες την ημέρα και τις υπόλοιπες να την «κοπανάνε», χωρίς να έχουν τον φόβο μίας οποιασδήποτε καταγγελίας από μαθητές, λόγω κάποιας κακής προς αυτούς αντιμετώπισης. Τι θλίψη !!! ΖΗΤΩ Η 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. ΖΗΤΩ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ’40.
Αντ/γος Ναούμ Νικόλαος

Σχόλιο ιστολογίου: Άραγε σήμερα η πολιτική ηγεσία θα έλεγε και πάλι ΟΧΙ σε αυτούς που εποφθαλμιούν την χώρα μας; Θα βρισκόταν αυτοί οι άνθρωποι που θα γινόντουσαν μπροστάρηδες και που θα λειτουργούσαν ως μέντορες μέσα στην κοινωνία και ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους; Έχει μεταλαμπαδευτεί και σε ποιό βαθμό η γνώση του ελληνισμού, της ιστορίας και των μεγαλουργημάτων αυτού του μικρού έθνους; Αξίζουν σήμερα οι δάσκαλοι να αποκαλούνται έτσι; Έχουν κατανοήσει εκεί στο υπουργείο (μη εθνικής) Παιδείας πως η λησμοσύνη της ιστορίας αποτελεί και την απαρχή του αφανισμού ενός έθνους; Η μήπως, τελικά, η πολυπραγματοσύνη των δασκάλων και των λοιπών ταγών της Παιδείας, οδηγεί στην ηθική και ιστορική υποδούλωση ενός λαού που έχει προσφέρει στην ιστορία, ακόμη και αυτό το ίδιο το όνομά της; Έχουν κατανοήσει αυτοί οι δάσκαλοι πως καίγοντας ή εξαφανίζοντας την ιστορία, αυτό που κάνουν είναι να αυτο-αναιρούνται; Είναι πράγματι αξιοπερίεργο, την στιγμή που οι άλλοι λαοί προσπαθούν να σκάψουν για να βρούνε την ιστορία τους ή προσπαθούν να κλέψουν από την ιστορία άλλων για να γίνουν ιστορικές οντότητες οι ίδιοι, στην χώρα μας οι αρμόδιοι σκάβουν μετά μανίας για να θάψουν την ιστορία!!!

Αλήθεια, έχουν καταλάβει όλοι οι συμπατριώτες μας τον τρόπο με τον οποίο το ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να περάσει μέτρα όπως η νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών, η παροχή της ελληνικής ιθαγένειας, του δικαιώματος ψήφου και αμέτρητων προνομίων σε αυτούς;
Η κυβέρνηση θα κάνει ότι διστάζει, για να ελαχιστοποιεί το πολιτικό κόστος, αλλά θα βγαίνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, οι Οικολόγοι, διάφορα εγχώρια ή ξένα think-tanks (ιδρύματα, παρατηρητήρια, οργανώσεις κλπ) ή κουλτουριάρικοι θεσμοί όπως ο Συνήγορος του Πολίτη και άλλες ανεξάρτητες αρχές και θα πιέζουν προς την κατεύθυνση αυτή.
Τότε η κυβέρνηση θα σπεύδει να ικανοποιήσει τα αιτήματα των θολοκουλτουριάρηδων, ισχυριζόμενη ότι δήθεν ανταποκρίνεται σε απαίτηση της κοινωνίας και των φορέων της.
Ένα από τα ιδρύματα που θα έχουν τον παραπάνω ρόλο είναι το ΙΣΤΑΜΕ – Ανδρέας Παπανδρέου. Να δούμε λοιπόν ποιες ήταν οι πρόσφατες προτάσεις του ιδρύματος αυτού για την πολιτική στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης; Να δούμε τη φρίκη που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει για τους Έλληνες;
Λοιπόν: Την απλοποίηση των διαδικασιών απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας και το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ζητεί το ΙΣΤΑΜΕ «Ανδρέας Παπανδρέου», βάσει των προτάσεων για αναμόρφωση της μεταναστευτικής πολιτικής, που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν ως θέσεις του ΠΑΣΟΚ.
- Απόδοση ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα
- Δυνατότητα απασχόλησης μεταναστών στη δημόσια διοίκηση.
- Διαμονή ενός έτους στην Ελλάδα είναι αρκετή προκειμένου ο αλλοδαπός να ζητήσει οικογενειακή επανένωση.
- Κριτήριο επαρκούς εισοδήματος πρέπει να τεθεί ο κατώτερος μισθός ανειδίκευτου εργάτη.
- Εφάπαξ καταβολή ενός παραβόλου για όλη την οικογένεια, μόνο κατά την αρχική αίτηση.
- Δικαίωμα αυτόνομης άδειας διαμονής, ύστερα από τρία χρόνια διαμονής της συζύγου και των παιδιών.
- Ανήλικοι που βρίσκονται πέντε χρόνια στην Ελλάδα να αποκτούν με την ενηλικίωση άδεια επί μακρόν διαμένοντος ή μόλις συμπληρωθούν πέντε χρόνια μετά την ενηλικίωση. Η σύζυγος αλλοδαπού επί μακρόν διαμένοντος να τίθεται στο ίδιο καθεστώς με τον πρώτο χρόνο επανένωσης.
- Οσοι μετανάστες κατοικούν δύο τουλάχιστον χρόνια σε κάποιον δήμο και έχουν συμπληρώσει πενταετή νόμιμη παραμονή στη χώρα, να απολαμβάνουν το δικαίωμα ψήφου, αλλά και συμμετοχής στην ανάδειξη δημοτικών και κοινοτικών Αρχών.
Είναι σαφές ότι αν αυτά τα μέτρα περάσουν, τότε τέλειωσαν η Ελλάδα και ο Ελληνισμός. Είμαστε σίγουροι ότι οι Έλληνες πολίτες δεν θα ανεχτούν αυτό το φριχτό μέλλον που θέλουν να δημιουργήσουν γι' αυτούς ο Γιωργάκης και η υπόλοιπη θολοκουλτουριάρικη και νεοταξίτικη παρέα του. Το ιστολόγιό μας καλεί κάθε Έλληνα και Ελληνίδα με πατριωτικά αισθήματα, σε ένα διαρκή αγώνα αντίστασης σε αυτά τα ανθελληνικά σχέδια. Για να μην είμαστε οι τελευταίες γενιές Ελλήνων που κατοικούν στην πολυαγαπημένη μας πατρίδα…
Στον αντίποδα, η επιχειρηματολογία που παρατίθεται, είναι η φασίζουσα αντίληψη και ο ρατσισμός των Ελλήνων πολιτών. Αλήθεια, έχει σκεφτεί κάποιος από τους "λαμπρούς εγκεφάλους" των εκάστοτε κυβερνήσεων ή εκείνων που συμβουλεύουν "καταλλήλως" τους υπουργούς και τους πρωθυπουργούς, πως ο ξεδιάντροπος φασισμός κατά των Ελλήνων είναι κάτι που θα έπρεπε να απασχολήσει -συν τοις άλλοις- τις ευαισθησίες και τον "ανθρωπισμό" τους; Ή μήπως ο Έλληνας πολίτης αποτελεί πλέον μη παραγωγικό υλικό, οπότε πρέπει τάχιστα να ανταλλαχθεί με περισσότερο "εύκαμπτα πολιτικά υλικά";
Οι ευαισθητούληδες των σαλονιών, οι αριστεροναζίδες των ΜΜΕ και οι καμμένοι εγκέφαλοι (λόγω υπεροβολικής κατανάλωσης κόκας) μήπως θα έπρεπε να σκεφτούν πως αυτό που προτείνουν είναι ο εξαφανισμός των Ελλήνων;
Απορία καταθέτω, απάντηση δεν περιμένω, γιατί πολύ απλά, η επιχειρηματολογία (εκείνων που εναγκαλίζονται θερμώς τις μεταμεσονύκτιες ώρες με τους λαθρομετανάστες) δεν μπορεί να περάσει από τη λογική παρά μόνο από το "πάθος" και τις "ανάγκες" που κατακλύζουν τις κρεβατοκάμαρες αυτών των ψυχοπονιάρηδων προοδευτικών δουλικών της νέας τάξης...

Οι ενέργειες των νεο­τρο­μοκρατών θυμίζουν περισσότερο μαφιόζικες επιθέσεις, ενώ και η επιχει­ρηματολογία τους παραπέμπει σε πεζοδρόμιο

Tρόπος επίθεσης που παραπέμπει στον «Επαναστατικό Αγώνα», αγριότητα που «δείχνει» «Σέχτα Επαναστατών». Οι θεωρίες περί συγκοινωνούντων δοχείων επανέρχονται σε σχέση με την ταυτότητα του πρόσφατου τρομοκρατικού χτυπήματος εναντίον του Α.Τ. Αγίας Παρασκευής. Κοινός παρονομαστής παραμένει το μίσος για την αστυνομία, που εκφράστηκε τόσο στο πρόσφατο χτύπημα με τους 100 πυροβολισμούς εναντίον του Α.Τ. Αγίας Παρασκευής όσο και σε προηγούμενα χτυπήματα και προκηρύξεις των δύο τρομοκρατικών ομάδων.
Η νέα γενιά τρομοκρατών από την πρώτη στιγμή έδειξε ότι δεν έχει καμία σχέση με ό,τι μέχρι σήμερα είχαμε υπόψη μας από τη «17 Νοέμβρη» και τον ΕΛΑ.
Αδίστακτοι, χυδαίοι και χωρίς ιδεολογία.
Σε αντίθεση με τους στόχους των παλαιότερων ομάδων, που ήταν «προσωπικοί» και συγκεκριμένοι (όπως στις περιπτώσεις των βασανιστών της χούντας Μάλλιου και Μπάμπαλη), οι νέες αυτές τρομοκρατικές ομάδες είναι πολύ πιο βίαιες και αδίστακτες και πυροβολούν αδιακρίτως σε βάρος αστυνομικών στόχων. Οι ενέργειές τους περισσότερο μοιάζουν πια με μαφιόζικες επιθέσεις και με «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών», πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον στο εκτελεστικό τμήμα υπάρχει επικοινωνία με ένα κομμάτι που κινείται στα όρια του κοινού εγκλήματος. Σύμφωνα με τους ειδικούς αναλυτές, η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη λεγόμενη «παλαιά» από τη «νέα» τρομοκρατία είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο των καθοδηγητών. Ακόμα και στην 17Ν και τον ΕΛΑ υπήρχε ένα διακριτό «ηθικό - αξιακό» πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνταν οι τρομοκράτες και με βάση στο οποίο επέλεγαν τους στόχους. Υπήρχε κάτι σαν «κώδικας», ο οποίος έθετε κάποιους φραγμούς στη δράση, με βάση τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία.
Εκδικητική μανία. Στις νέες τρομοκρατικές οργανώσεις που εμφανίστηκαν μετά το 2002 δεν είναι δυνατό να εντοπιστεί κάποια ιδεολογία και επομένως τα χτυπήματα αποκτούν απλώς χαρακτήρα τιμωρίας και εκδίκησης χωρίς διακρίσεις και φραγμούς. «Εχθροί» είναι οι πάντες, από τους αστυνομικούς και τους δημοσιογράφους - «γυμνοσάλιαγκες της εξουσίας», μέχρι τους μικροαστούς που «κοιτούν τη δουλειά και το σπίτι τους». Με επιχειρηματολογία «πεζοδρομιακού τύπου» επιχειρείται να αιτιολογηθούν οι επιθέσεις, με προκηρύξεις που δεν έχουν καμιά σχέση με τα «πολιτικά κείμενα» των παλιότερων οργανώσεων.
Σε προκήρυξη του «Επαναστατικού Αγώνα», που δημοσιεύτηκε στις 10/05/2007, αναφερόταν χαρακτηριστικά ότι «αν στο μέλλον οξυνθεί το κλίμα αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας θα εντείνουμε αναλόγως τη δράση μας.
Αν οι μπάτσοι έχουν ευαίσθητο νευρικό σύστημα κατά την καμουφλαρισμένη απειλή Πολύδωρα με την οποία νομιμοποιεί ακόμα και τις εν ψυχρώ εκτελέσεις, τότε να γνωρίζουν εμείς έχουμε ευαίσθητα συνειδησιακά αντανακλαστικά και αντιδρούμε έντονα μπροστά στις εγκληματικές προκλήσεις των φρουρών του καθεστώτος».
Οφθαλμός αντί οφθαλμού
«Στις σφαίρες απαντάμε με σφαίρες»
Τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου φαίνεται ότι «σημάδεψαν» τη δράση της νέας γενιάς τρομοκρατικών οργανώσεων. Η πρώτη ένοπλη επίθεση σε βάρος αστυνομικών, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στα Εξάρχεια, έγινε από τον «Επαναστατικό Αγώνα». Ξημερώματα της 23ης Δεκεμβρίου του 2008, 16 μέρες μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή από αστυνομικούς, μέλη της οργάνωσης πυροβόλησαν επτά φορές κλούβα των ΜΑΤ, που ήταν σταματημένη στη συμβολή των οδών Κοκκινοπούλου και Κατεχάκη, στου Γουδή και μετέφερε 20 άνδρες. Με το ίδιο Καλάσνικοφ και ένα υποπολυβόλο ΜΡ5 μέλη του «Επαναστατικού Αγώνα» εξαπέλυσαν, τα ξημερώματα της 5ης Ιανουαρίου 2009, καταιγισμό πυρών σε βάρος αστυνομικής δύναμης των ΜΑΤ, που εκτελούσε υπηρεσία φύλαξης στο υπουργείο Πολιτισμού, στη διασταύρωση των οδών Κουντουριώτη και Ζαΐμη. Από την επίθεση τραυματίστηκε σοβαρά ο 21χρονος αστυφύλακας των ΜΑΤ Διαμαντής Μαντζούνης, ο οποίος βγήκε από το νοσοκομείο στις 9 Φεβρουαρίου. «Στις σφαίρες απαντάμε με σφαίρες», ανέφεραν στην προκήρυξη με την οποία αναλάμβαναν και τις δύο επιθέσεις. «Είχαμε προειδοποιήσει τον Μάιο του 2007 όταν με προκήρυξή μας αναλαμβάναμε την επίθεση στο Β’ Αστυνομικό Τμήμα Ν. Ιωνίας ότι θ’ απαντήσουμε δυναμικά αν οι δολοφόνοι τραβήξουν όπλο και πυροβολήσουν».
Απειλές και τελεσίγραφα με γλώσσα ...αγοραία
Στις 3 Φεβρουαρίου του 2009 η «Σέχτα Επαναστατών» έβαλε στόχο το Αστυνομικό Τμήμα Κορυδαλλού. Στην προκήρυξη που άφησαν στον τάφο του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, προειδοποιούσαν: «(...) μέσα απ’ την ενέργειά μας αυτή, ξεκινάμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, χρησιμοποιώντας την τακτική της μόνιμης απειλής. Οι σφαίρες εναντίον ανώνυμων αστυνομικών μεταφέρουν ένα τελεσίγραφο σε όλες τις βαθμίδες των Σωμάτων Ασφαλείας. Τώρα ο κάθε απρόσωπος μπάτσος πρέπει να γνωρίζει πως ίσως να είναι ο επόμενος στόχος της ΣΕΧΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ. Αρχίστε να υποβάλλετε παραιτήσεις γιατί αλλιώς θα ξεκινήσετε να μετράτε τάφους».
Και στις 17 Ιουνίου υλοποίησαν το τελεσίγραφό τους. Εκτέλεσαν με 24 σφαίρες τον υπαρχιφύλακα της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας Νεκτάριο Σάββα, ο οποίος ήταν ο πρώτος νεκρός αστυνομικός από τρομοκρατική ενέργεια ύστερα από 15 χρόνια και ο μόνος που υπηρετούσε στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.
«Η εν λόγω υπηρεσία αυτοπαρουσιαζόταν ως η υπερελίτ του αστυνομικού σώματος παρ’ όλο που έχει μηδαμινές επιτυχίες στο ενεργητικό της. Ολη την ώρα μας «ακουμπάνε», μας «γνωρίζουν», μας «παρακολουθούν» και όταν παρουσιαζόμαστε οικειοθελώς σ’ ένα από τα στελέχη τους, όπως αυτό στα Πατήσια, «γκρινιάζουν» ότι τους χτυπάμε πισώπλατα κι άνανδρα. Δηλαδή τι θέλουν; Να τους παίρναμε τηλέφωνο να τους ενημερώσουμε για την «επίσκεψή» μας; Εμείς φταίμε που δεν είμαστε ακατάδεκτοι και αποδεχόμαστε τις προ(σ)κλήσεις τους. Πόλεμο έχουμε μαλάκες, όχι πάρτι για να μας κατηγορείτε ότι ήρθαμε ακάλεστοι», ανέφεραν στην προκήρυξή τους.
Πηγή

Οι ΗΠΑ σκεπάζουν εγκλήματα...

H χώρα εξαγωγέας «δημοκρατίας» εισάγει πρόταση στη βουλή για καταδίκη της Έκθεσης Golstone, του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ…
Αν υπήρχε έστω και ένας καλόπιστος απέναντι στη «νέα» πολιτική Ομπάμα, σήμερα θα πρέπει να προβληματιστεί…
Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ψήφισε την Έκθεσης Golstone, που καταδικάζει το Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.
Σήμερα, η “Washington Post”, μας ενημερώνει για την πρόταση νόμου των Howard L. Berman και Ileana Ros-Lehtinen, μελών της αμερικανικής «βουλής» και της επιτροπής "House Foreign Affairs Committee", όπου χαρακτηρίζουν μεροληπτική την Έκθεση, λόγω επιρροής της Χαμάς και συνεπώς παράνομη!
Και φυσικά αυτή η παρανοϊκή, μιας και καταγγέλλει μια απόφαση του ΟΗΕ και νταβατζίδικη πρόταση «νόμου» στη βουλή των δολοφόνων των λαών, έχει την πλήρη υποστήριξη της dall'Aipac (American Israel Public Affairs Committee).
Θα ήταν παράδοξο οι εξαγωγείς της «δημοκρατίας» τους να σεβόταν μια απόφαση του ΟΗΕ που καταδικάζει το ναζιστικό καθεστώς που υπηρετεί ως πιστός χωροφύλακας τα συμφέροντα των αμερικανικών πολυεθνικών.
Όμως, δίνει την ευκαιρία να κατανοήσουν όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι του πλανήτη πως η νέα διοίκηση Ομπάμα δεν είναι τίποτα το διαφορετικό από την προηγούμενη.
Κι αυτό θα πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους ορισμένες σοσιαλδημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις της Ευρώπης, που πρόσβλεπαν σε έναν νέο πρόσωπο των ΗΠΑ.
Τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνταχθεί με την απόφαση του ΟΗΕ ή με τη θέληση του μαύρου πλανητάρχη;
Η Παλαιστινιακή Αντίσταση θα δίνει καθημερινά απαντήσεις στην ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και το ναζιστικό ισραηλινό καθεστώς, μέχρι την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μέχρι να υψωθεί η Παλαιστινιακή σημαία στην πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ!

Του Δημήτρη Παπαχρήστου
Από ένα σύμβολο αναιρείται η συμβολικότητα, όταν μένει κενό γράμμα και δεν συνδέεται με την πραγματικότητα. Για πολλούς γίνεται άλλοθι, για άλλους έμπνευση, εκκίνηση και συνέχεια του αγώνα.
Ζούμε σε μια εποχή που απομυθοποιούνται τα πάντα και ταυτοχρόνως εξισώνονται, ισοπεδώνονται και αποσυμβολοποιούνται. Οταν ο μύθος εκλαμβάνεται ως αληθινό γεγονός βλάπτει το γεγονός, δημιουργεί σύγχυση, αλλοιώνει και αποπροσανατολίζει. Συνεπώς διαστρεβλώνει και βλάπτει την ιστορία. Οταν όμως έρχεται να δώσει ομορφιά και φαντασία που εξάπτει την επιθυμία να ξεπεραστεί το σύμβολο και η συμβολικότητα να γίνει ανάγκη και τέχνη, τότε ο μύθος παίζει καταλυτικό και ανατρεπτικό ρόλο.
Στη χώρα του μύθου και της ιστορίας η κουκούλα έχει αρνητικό πρόσημο, είναι σύμβολο απωθητικό, δεν μπορεί να περιβληθεί με φωτοστέφανο, καθότι συνδέεται με τους κουκουλοφόρους προδότες της κατοχής που έδειχναν τους συμπολίτες, τους συμπατριώτες, τους πατριώτες και τους αγωνιστές, αντιστασιακούς στους Γερμανούς κατακτητές για να τους εκτελέσουν.
Ο κομαντάντε Μάρκος έχει δηλώσει πως η μάσκα - μαύρη κουκούλα που φοράω είμαστε εσείς και θα τη βγάλω όταν νικήσουμε. Στο Μεξικό και στη Λατινική Αμερική έχει θετικό συμβολισμό. Οποιος κρύβει το πρόσωπό του, και οι αστυνομικοί το κρύβουν θεσμοποιημένα, το κάνουν είτε από φόβο είτε γιατί εν δυνάμει με το όπλο στο χέρι γίνονται υποψήφιοι δολοφόνοι. Είναι επικίνδυνοι και οπλίζονται από την ατιμωρησία. Φοράνε κουκούλες και κάποιοι κινηματίες διαδηλωτές, οι δήθεν αντιεξουσιαστές σε αντιδιαστολή ευρισκόμενοι, για να πολεμήσουν την εξουσία, το κράτος και το σύστημα. Ο φαύλος κύκλος της βίας γίνεται το παιχνίδι της εξουσίας που το εκμεταλλεύεται και έτσι το φοβικό θέαμα - σύνδρομο καθηλώνει τους ανθρώπους στους καναπέδες τους, για να το παρακολουθήσουν από τα ηλεκτρονικά τους μέσα. Ομως η οθόνη θολώνει και βουλιάζει παρασύροντας στον πνιγμό την ελευθερία και την όποια ορμή και δυνατότητα αντίστασης.
Ποικίλες κουκούλες, συμβολικά, μεταφορικά και πραγματικά κυκλοφορούνε και τις φοράνε αυτοί που ζούνε στο ψέμα, στην απάτη και στο σκοτάδι, εκμεταλλευόμενοι, προς ίδιον όφελος τους πάντες και τα πάντα.
Η ομορφιά λειτουργεί επαναστατικά. Ξεσκεπάζει την ασχήμια και εξημερώνει τον άνθρωπο, τον γαληνεύει. Οσο θα κρυβόμαστε θα ζούμε μέσα στην υποκρισία και στον φόβο, θα εκτρέφουμε και θα στηρίζουμε τις πολλαπλές και πολύμορφες εξουσίες. Χρειάζεται να εκθέτουμε ξεκάθαρα τους εαυτούς μας, σε περισσότερους κινδύνους, για να είμαστε ασφαλείς.
Εξάλλου όποιος δεν φοβάται και δεν λογαριάζει τον θάνατο αφοπλίζει και τρομοκρατεί αυτούς που θέλουν να τον σκοτώσουν ακόμα κι όταν φοράνε κουκούλες. Το ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, δεν είναι απλώς ένα ρητό, είναι το άρρητο φως που αποκαλύπτει και τιμωρεί.
Τα σύμβολα συμβάλλουν, ως ζώσα μνήμη, να αλλάξουμε την πραγματικότητα, τη σκληρή και απάνθρωπη που δεν μας αρέσει, με αγώνες και όνειρα και να την αντικαταστήσουμε με αυτή που επιθυμούμε.
Τα σύμβολα και τη συμβολικότητα άμα δεν μπορούμε να τα υπερασπιστούμε χάνουν την αξία τους και καταντάνε σκέτη γελοιότητα.

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Tα πάντα είναι ξεκάθαρα πλέον. O «δραματικός» από πολιτική σκοπιά Δεκέμβρης (καθώς τότε η Σύνοδος Kορυφής της EE θα εξετάσει την ενταξιακή πορεία της Tουρκίας και θα την αξιολογήσει, ενώ θα αποφασίσει και αν θα δεχτεί ή όχι την πρόταση της Kομισιόν να αρχίσουν συνομιλίες ένταξης της ΠΓΔM στην EE) δεν κρύβει πλέον κανένα μυστικό σε ό,τι αφορά τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης.
Tόσο ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου όσο και ο αναπληρωτής υπουργός Eξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας έχουν καταστήσει σαφέστατες τις θέσεις της Aθήνας, με σωρεία δημόσιων και επίσημων δηλώσεών τους.
Tο βέτο κατά των Σκοπίων είναι βέβαιο και απολύτως προσδιορισμένο στις πολιτικές του λεπτομέρειες. Δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσουν ενταξιακές διαπραγματεύσεις EE - ΠΓΔM, δεν πρόκειται να επιτρέψει η Eλλάδα να αρχίσουν, αν προηγουμένως δεν έχει λυθεί το πρόβλημα της εξεύρεσης αμοιβαία αποδεκτής ονομασίας. O Δ. Δρούτσας, με αλλεπάλληλες δηλώσεις του, δεν έχει αφήσει την παραμικρή σκιά αμφιβολίας επ’ αυτού. H ελληνική κυβέρνηση δεν προτίθεται επίσης να αρχίσει απευθείας διάλογο με τα Σκόπια. Συζητεί αποκλειστικά μία και μόνη σύνθετη ονομασία για όλες τις χρήσεις. Tελεία και παύλα.
Tο βέτο αποκλείεται, αντιθέτως, από ελληνική και κυπριακή σκοπιά στην περίπτωση της Tουρκίας. Δεν εννοούμε φυσικά τη λήψη απόφασης από τους «27» ότι διακόπτονται οι ενταξιακές συνομιλίες της EE με την Aγκυρα. Aυτό είναι αδύνατον να συμβεί γιατί απαιτεί ομόφωνη απόφαση όλων των ηγετών. Oύτε κατά διάνοια δεν υπάρχει πλειοψηφία για μια τέτοια απόφαση. Δεν είναι μόνο ότι η Bρετανία και η έντονα φιλοτουρκική σουηδική προεδρία δεν θα συναινούσαν ποτέ στην υιοθέτηση μιας τέτοιας γραμμής. Eίναι πρωτίστως το γεγονός ότι ελάχιστες χώρες είναι κατά της τουρκικής ένταξης στην EE.
H μονομερής διακήρυξη εκ μέρους της Aθήνας και της Λευκωσίας ότι όσο η Aγκυρα δεν ανοίγει τα λιμάνια και τα αεροδρόμιά της σε πλοία και αεροπλάνα υπό κυπριακή σημαία, η Eλλάδα και η Kύπρος δεν πρόκειται να επιτρέψουν το άνοιγμα κανενός καινούργιου κεφαλαίου στις ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις, είναι η μορφή του «βέτο» που είναι εφικτή για τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Xριστόφια.
Γαλλία και Γερμανία θα ήταν πρόθυμες να συμπαρασταθούν στην Eλλάδα και την Kύπρο και να υιοθετήσουν ανάλογη στάση, μαζί με την Aυστρία και λίγες ακόμη χώρες. O Nικολά Σαρκοζί και η Aνγκελα Mέρκελ δεν θέλουν σε καμιά περίπτωση την πλήρη ένταξη της Tουρκίας. Yπό το πρίσμα αυτό είναι έτοιμοι να αξιοποιήσουν την απαράδεκτη στάση της Aγκυρας έναντι της Kυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να μπλοκάρουν και να παγώσουν τις ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις, ως πρώτο βήμα στην προσπάθεια πλήρους εκτροχιασμού τους.
O Γ. Παπανδρέου διαφωνεί με αυτή τη γραμμή των Σαρκοζί και Mέρκελ. Mε τον πιο επίσημο τρόπο, κατά τη διάρκεια της βαρυσήμαντης ομιλίας του ενώπιον του κυπριακού Kοινοβουλίου, χαρακτήρισε επικίνδυνη για τα ελληνικά και τα κυπριακά συμφέροντα τη γραμμή απόρριψης της τουρκικής πλήρους ένταξης στην EE. Aντιθέτως, διακήρυξε ότι αποτελεί «στρατηγική επιλογή» του η ένταξη της Tουρκίας στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Kαμία συμμαχία της Aθήνας με το Παρίσι και το Bερολίνο στο θέμα αυτό δεν είναι επομένως εφικτή. H Aθήνα δηλώνει φυσικά ότι επιθυμεί την αυστηρή και αντικειμενική αξιολόγηση της τουρκικής ενταξιακής πορείας τον Δεκέμβριο. Eίναι ηλίου φαεινότερον όμως ότι οποιαδήποτε κύρωση κατά της Tουρκίας εκ μέρους της EE που θα συνεπάγεται το πάγωμα των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων, αντίκειται στη στρατηγική της Aθήνας! Aρα ο Γ. Παπανδρέου αποκλείεται να υποστηρίξει κυρώσεις τέτοιου είδους που θα ακυρώνουν τη δική του στρατηγική.
O «Oδικός Xάρτης» που πρότεινε για τις υποχρεώσεις και τα οφέλη της Tουρκίας μετά τον Δεκέμβριο και μέχρι την ένταξη στην EE σηματοδοτεί έμμεσα αλλά με σαφήνεια ότι ο Eλληνας πρωθυπουργός προεξοφλεί πως αποκλείεται το πάγωμα των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων. Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει πως η Aγκυρα «θα τη βγάλει καθαρή» τον Δεκέμβριο. Δεν θα υποστεί καμία σοβαρή κύρωση για τη στάση της.
Πηγή

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη
Συζητούσα με έναν φοιτητή Μαθηματικών, αριστούχο απόφοιτο καλού ιδιωτικού σχολείου, με διακρίσεις σε μαθηματικούς διαγωνισμούς. Από την τρέχουσα πολιτική ζωή ξεκινήσαμε, στις απαρχές του φιλελευθερισμού και τον Διαφωτισμό φτάσαμε.
Καθώς είχαμε πια μπει στο πεδίο της Ιστορίας, αντιλήφθηκα ότι ο αριστούχος είχε πέσει σε τρικυμία: τοποθετούσε τον Διαφωτισμό περίπου μαζί με την Αναγέννηση, λίγο μετά τον Μεσαίωνα, και σε διερευνητικές ερωτήσεις αποκαλυπτόταν διαρκώς ότι η γνώση του των αδρών ιστορικών περιόδων ήταν συγκεχυμένη, γεμάτη ανακολουθίες και πρωθύστερα.
Οι περίοδοι ήταν απλώς ονόματα σκόρπια μες στον χρόνο, μάλιστα ονόματα κενά, χωρίς περιεχόμενο, χαρακτηριστικά, φυσιογνωμία. Ελαφρώς σοκαρισμένος, ο φοιτητής ομολόγησε ότι Νεότερη Ιστορία είχε διδαχθεί δυο-τρεις φορές στον σχολικό του βίο, και «τότε» τα ήξερε, έπαιρνε 18άρια και 19άρια, αλλά τώρα τα μπερδεύει. Καλά, Γεωγραφία δεν έμαθα ποτέ, αλλά Ιστορία νόμιζα ότι ξέρω, ψέλλισε εξομολογητικά. Τον παρηγόρησα λέγοντάς του, ότι η άγνοιά του δείχνει μάλλον την αποτυχία του σχολείου. Δεν του αρκούσε· ζήτησε κανένα καλό βιβλίο Ιστορίας. Δεν δεχόταν ότι το σχολείο του απέτυχε.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, με δική του πρωτοβουλία ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ανοιχτής μας συζήτησης. Αφορμή, ο Εμφύλιος και η ταινία του Π. Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά», την οποία του είχα συστήσει «χαλαρά» να την δει. Αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε να δούμε την ταινία, άρχισε να λέει. Πώς κι έτσι; Να, προχθές είχαμε μαζευτεί μια παρέα, παλιοί συμμαθητές, και μιλούσαμε για ταινίες. Ηρθε η κουβέντα και στην «Ψυχή βαθιά». Ενα παιδί, της Νομικής, είπε ότι ο Εμφύλιος είναι μια πολύ παλιά υπόθεση, προπολεμική. Μάς είπε ότι ήταν επί Βενιζέλου, τον μπέρδευε με τον Διχασμό... Δεν ήξερε ότι είχε τόσο πολλούς νεκρούς και ότι κράτησε μέχρι το ’49. Καταλαβαίνεις τώρα, ο φίλος της Νομικής είναι άσος στην Ιστορία, 19.200 μόρια στις πανελλήνιες, 19,8 Ιστορία, δεν λέω για τους άλλους των Καλών Τεχνών, του Πολυτεχνείου και των Οικονομικών.
Και δεν ήξερε πότε έγινε ο Εμφύλιος; Ε, δεν το ήξερε, μας είπε ότι δεν το διάβασε ποτέ, ο Εμφύλιος δεν είναι στα θέματα SOS, δεν μπαίνει ποτέ στις εξετάσεις...
Αναχώνευα όσα μου διηγήθηκε ο νεαρός μαθηματικός περί Ιστορίας και μέσης εκπαίδευσης. Εμεινα περισσότερο στην κοινότοπη διαπίστωση περί αποτυχίας του σχολείου, ότι αυτό το τυπολατρικό σχολείο, ο διάδρομος για τα ΑΕΙ, έχει καταντήσει να παράγει ημιμαθείς και αγράμματους, να στραβώνει ακόμη και τα πιο προικισμένα παιδιά. Μήπως είμαι υπερβολικός;
Θυμήθηκα όσα μου λένε κατά καιρούς φίλοι εκπαιδευτικοί, λαμπροί επιστήμονες και έμπειροι δάσκαλοι. Η Δ., χημικός με μάστερ επιστημολογίας, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα σχολικά εγχειρίδια: Τα περισσότερα είναι για πολτοποίηση, γραμμένα στο πόδι, ή από ανθρώπους που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε σχολική αίθουσα, απευθύνονται σε 13χρονα, ενδεχομένως αλλοδαπά με ελλιπή γνώση ελληνικών, και τους μιλάνε σαν να είναι φοιτητές πανεπιστημίου... Η Δ. περιφρονεί το αναλυτικό πρόγραμμα και εφαρμόζει το δικό της: Πέντε πράγματα, να τους μείνουν, μήπως και μάθουν να σκέφτονται...
Πέντε πράγματα... Ναι, αυτά που δεν κατορθώνουν να διδάξουν σε έξι χρόνια τα καλά ιδιωτικά σχολεία, πότε πέφτει η Αναγέννηση, πότε ο Διαφωτισμός, και γιατί φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης, πώς διαβάζεται ο χάρτης, πού βρίσκεται η Βιρμανία και πού τα Γιαννιτσά.
Ο Θ., πτυχιούχος του Φιλοσοφικού-Παιδαγωγικού-Ψυχολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής, μου έλεγε πως τον έβαζαν να διδάσκει Αρχαία Ελληνικά στο γυμνάσιο που υπηρετεί. Καταλαβαίνεις τώρα, εγώ δεν έχω διδαχτεί Αρχαία στο πανεπιστήμιο, και πρέπει να διδάξω Ομηρο και Θουκυδίδη στο πρωτότυπο, με συντακτικό, αναγνωρίσεις και λοιπά. Στα Νέα τουλάχιστον επιστρατεύω τις γνώσεις μου και το ψώνιο μου για τη λογοτεχνία...
Ο φιλόλογος Δ., διδάκτωρ νεοελληνιστής του Καποδιστριακού, μεταφέρει τη δική του εμπειρία από τα ακριβά σχολεία των βορείων προαστίων αλλά και από τα εσπερινά των λαϊκών συνοικιών. Το μέγα ζητούμενο είναι να αποκτήσουν τα παιδιά γλωσσικό αίσθημα, να συνδέσουν το κείμενο που διδάσκεται με τη γλώσσα που μιλάνε, να δώσουν ονόματα στη σκέψη τους, στα αισθήματά τους. Είναι απαισιόδοξος: Κάθε χρονιά βλέπω ότι μπορώ να προσφέρω λιγότερα. Και κανείς δεν μου ζητά να είμαι καλύτερος, κανείς δεν αξιολογεί την εργασία μου, ο θεσμός του επιθεωρητή έχει καταργηθεί, οι σχολικοί σύμβουλοι δεν έχουν αποφασιστικό ρόλο, η επιμόρφωση είναι ανύπαρκτη ή μαϊμού, οι καθηγητές βαριούνται ή απλώς είναι ανεπαρκείς...
Ο Δ., ο Θ., η Δ., άνθρωποι βαθιά καλλιεργημένοι, αφοσιωμένοι στα γράμματα και την επιστήμη, λόγιοι, με κοινωνική συνείδηση του ρόλου τους, δάσκαλοι εξ επιλογής, είναι όλο και πιο σκεπτικιστές καθώς περνούν τα χρόνια. Μιλούν με πόνο για το δημόσιο σχολείο, και περιγράφουν μια ιστορική καταστροφή: για μία και δύο γενιές παιδιών ημιμαθών, χωρίς εγκύκλια παιδεία, χωρίς στοιχειώδη εγγραμματοσύνη.
Σκεφτόμουν: Ο Δ., ο Θ., η Δ. είναι στα σαράντα ή τα πενήντα. Μήπως γκρινιάζουν, μήπως είναι υπερβολικά απαιτητικοί, υπερβολικά απαισιόδοξοι; Οχι, τους ξέρω χρόνια πολλά, είναι άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι, δοτικοί, διεισδυτικοί, επιεικείς, ουσιαστικά κοινωνικοί και μοντέρνοι. Αλλωστε, η διερώτηση και η αμφισβήτηση φωλιάζουν πια στους φρεσκοαπόφοιτους των λυκείων, αυτοί ανακαλύπτουν ότι έξι χρόνια αποστήθιζαν μόνο εξεταστέα ύλη. Και τώρα ανακαλύπτουν εμβρόντητοι ότι η γνώση δεν ήταν ποτέ στα SOS.
Πηγή

Του Μιχάλη Ιγνάτιου
Παρά το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι των αμερικανικών αρχών ασφαλείας έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στις ικανότητες του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί με μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν, εν τούτοις επιθυμούν άμεση εμπλοκή στις έρευνες, καθώς πιστεύουν ότι έχουν τις δυνατότητες να βοηθήσουν αποτελεσματικά.
Ελπίδα τους είναι ότι θα αναβιώσει η στενότατη συνεργασία που είχαν με τον Ελληνα υπουργό στις αρχές της δεκαετίας που οδήγησε στην εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και άλλων συγγενών οργανώσεων.
Η επίθεση στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής, που πιστεύουν ότι πρέπει να πραγματοποιήθηκε από έμπειρους και αδίστακτους, όπως τους χαρακτηρίζουν, τρομοκράτες, ανησύχησε τα ανώτερα κλιμάκια της CIA και του FBI και τους αρμοδίους των υπηρεσιών που ασχολούνται με την τρομοκρατία στην Ευρώπη. Πιστεύεται πάντως ότι η αναβίωση της εσωτερικής τρομοκρατίας δεν θα επηρεάσει το θέμα της βίζας, που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο κατάργησής της για τους Ελληνες πολίτες. Πριν από την τελευταία επίθεση, το τελικό «πράσινο φως» ήταν ζήτημα ολίγων ημερών.
Σκληρή καταδίκη
Η αμερικανική κυβέρνηση καταδίκασε με σκληρό τρόπο την τελευταία τρομοκρατική επίθεση, και εξέφρασε την ευχή για ταχεία ανάρρωση των τραυματισθέντων αστυνομικών. Ταυτόχρονα, αξιωματούχος που ασχολείται με θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος τόνισε στο «Εθνος» ότι η Ουάσιγκτον «είναι πανέτοιμη να συνεργαστεί και να βοηθήσει εφόσον της ζητηθεί».
Στην αμερικανική πρωτεύουσα συμφωνούν ότι η οργάνωση «17 Νοέμβρη» δεν έχει εξαρθρωθεί πλήρως, ενώ θεωρούν πως οι νέες ομάδες που εμφανίστηκαν είναι πιο επικίνδυνες. Ενας διπλωμάτης ισχυρίστηκε ότι τα μέλη των οργανώσεων «Επαναστατικός Αγώνας» και «Σέχτα Επαναστατών» είναι πιο σκληροί και αδίστακτοι, πιο βίαιοι αλλά και πιο έμπειροι στη χρήση όπλων. Στην Ουάσιγκτον ομιλούν για ένα νέο είδος τρομοκρατίας που δεν είναι ακριβώς «αντάρτικο πόλεων». Είναι, λένε, μία νέα μορφή αντάρτικου που διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι δεν δίνουν καμία σημασία στην ανθρώπινη ζωή και οι οποίοι πιθανότατα έχουν σχέση και με εγκληματίες. Δεν έγινε λόγος για σχέση των τρομοκρατών με ομοίους τους στο εξωτερικό.
Οι Αμερικανοί επιδιώκουν συνεργασία σε όλα τα επίπεδα καθώς, όπως υποστηρίζουν, αποτελούν τον βασικό στόχο των τρομοκρατικών ομάδων. Υπενθυμίζουν ότι δεν έχει συλληφθεί κανείς για την επίθεση με ρουκέτα εναντίον του κτιρίου της αμερικανικής πρεσβείας τον Ιανουάριο του 2007, ούτε για άλλες επιθέσεις που στόχευαν Αμερικανούς πολίτες ή εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων.
Οδηγίες
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Αμερικανοί διπλωμάτες που εργάζονται στην Ελλάδα έλαβαν οδηγίες να είναι προσεκτικοί και να αποφεύγουν χώρους πραγματοποίησης διαδηλώσεων και περιοχές που χαρακτηρίζονται επικίνδυνες, όπως τα Εξάρχεια.
Στην ιστοσελίδα της αμερικανικής πρεσβείας συμπεριλαμβάνεται η υπενθύμιση ότι ακόμα και οι ειρηνικές διαδηλώσεις μπορούν να μετατραπούν σε αντιπαραθέσεις και πιθανότατα να εξελιχθούν σε εκδηλώσεις βίας.
Καλούνται δε οι πολίτες των ΗΠΑ να αποφεύγουν περιοχές όπου διεξάγονται διαδηλώσεις και να είναι προσεκτικοί στην περίπτωση που βρεθούν σε τέτοιες εκδηλώσεις.
Πάντως, με τα σημερινά δεδομένα οι αξιωματούχοι των αρμοδίων υπηρεσιών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν σκέφτονται να εγκρίνουν οδηγίες που πιθανότατα θα προκαλούσαν οικονομική ζημιά στην Ελλάδα.
Οι Αμερικανοί επιθυμούν να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον το συντομότερο δυνατόν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αν και αντιλαμβάνονται πως οι τελευταίες εξελίξεις καθιστούν απαγορευτική κάθε σκέψη απουσίας του κ. Χρυσοχοϊδη από το υπουργείο του.
Σημειώνεται ότι οι σχέσεις των Αμερικανών με την προηγούμενη κυβέρνηση της Ελλάδας δεν ήταν οι καλύτερες στο θέμα της τρομοκρατίας και σε αρκετές περιπτώσεις εκφράστηκαν παράπονα για την αναποτελεσματικότητα, όπως τη χαρακτήριζαν, της ελληνικής αστυνομίας.

Είναι τόσο πληκτικό το θέατρο που παίζεται στη Ν.Δ. που σε κοιμίζει. Δεν σου κεντρίζει ούτε μια χορδή ενδιαφέροντος για να γράψεις, ούτε καν το κίνητρο της περιέργειας.
Και δεν είναι μόνο η υποκρισία, η ψευτιά και η αερολογία που προκαλούν. Αυτά αποτελούν το πάγιο και σταθερό ντεκόρ τέτοιων πολιτικών θεατρικών παραστάσεων.
Αυτό που προκαλεί την ανία και την πλήξη είναι ότι η Ν.Δ. ούτε τέτοιου είδους παραστάσεις δεν μπορεί να τις παίξει με κάποια ζωντάνια, με κάποια εσωτερική φόρτιση.
Και αυτή η ανικανότητα των πρωταγωνιστών του θιάσου να δώσουν μια κάποια ζωντάνια και πολιτική ένταση αποτυπώνει ανέκκλητα τούτο: ότι αυτό το κόμμα είναι ξοφλημένο.
Τόσο σιδερωμένο και ανέραστο πολιτικό θέατρο, τόσο ευνουχισμένο πολιτικά και τόσο στερημένο από νεύρο, φαντασία και πνοή δεν συναντάς, ούτε στους ετοιμοθάνατους…
Μόνο σε μηχανισμούς ολοκληρωτικά νεκρούς, που δεν έχουν καμία επαφή, όχι μόνο με την κοινωνία, αλλά και με τους «οπαδούς» τους, μπορεί να υπάρξει μια τέτοια καταθλιπτική πολιτική κενότητα, μια τέτοια δραματική φτώχεια ιδεών και μια τόσο καλοαναθρεμμένη έκφραση πνευματικής ανέχειας και εσωτερικών εντάσεων.
Αυτό το κόμμα είναι τόσο μακριά από την ελληνική κοινωνία, τόσο έξω και μακριά από τα προβλήματα του ελληνικού λαού, που δεν έχει να πει τίποτα, έστω και σαν πολιτικός έμπορας. Ούτε να εμπορευτεί τις αγωνίες του λαού δεν μπορεί πλέον. Ούτε σαν πολιτικός απατεώνας δεν μπορεί πλέον να εμφανιστεί, όπως τα άλλα κόμματα. Έχει αποξενωθεί και απονεκρωθεί τελείως από την ελληνική κοινωνία.
Και όταν είσαι τόσο δραματικά αποκομμένος και αποξενωμένος δεν μπορεί να έχεις και καμία ιδέα, ούτε και την ελάχιστη ζωντάνια. Γιατί οι ιδέες, η ζωντάνια και η πολιτική πνοή, αποτελούν συνάρτηση των δεσμών και επαφών σου με τον έξω κόσμο, με την κοινωνία και το λαό.
Αυτοί της Ν.Δ. φαίνεται ότι είναι τελεσίδικα φυλακισμένοι μέσα στα στεγανά της εξουσιαστικής παχυσαρκίας και παχυδερμίας τους και δεν έχουν πάρει χαμπάρι τίποτα.
Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει γυρίζει την πλάτη στα κόμματα και το σύστημά τους.
Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι τους, πρώρα και κύρια μούντζωσαν τους ίδιους.
Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι αυτή η γιγάντια λαϊκή απόρριψη προς ΟΛΟΥΣ και ιδιαίτερα προς τη Ν.Δ. δεν οφείλεται σε τακτικά λάθη και εκλογικές επικοινωνιακές ατέλειες, αλλά διότι ΟΛΟΙ (και η Ν.Δ. ως κυβέρνηση περισσότερο) βρίσκονται έξω από τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού λαού, μακριά από τους εφιαλτικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.
ΟΤΑΝ βρίσκεσαι μακριά από τα ιστορικά προβλήματα και τους κινδύνους της εποχής σου, και το χειρότερο αποτελείς τον «μηχανισμό» αυτών των προβλημάτων και των κινδύνων, ΤΟΤΕ δεν έχεις να πεις ΤΙΠΟΤΑ.
Θα αραδιάζεις γενικόλογες αοριστίες και νωθρές, ρητορικές επαναλήψεις, σαν και αυτές που, οι σιδερωμένοι πρωταγωνιστές, αράδιαζαν στην Κ.Ε.
Θα μιλάς στον αέρα, με ένα λόγο-γουργουρητό, όμοιο με τη μηχανική κίνηση ενός τροχού.
ΚΑΝΕΝΑΣ από του διεκδικητές του «τίτλου» δεν είπε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ στον ελληνικό λαό.
Ξαφνικά, λες και ήρθαν από το φεγγάρι, μίλαγαν για ιδεολογικές ανασυγκροτήσεις, πολιτικές και οργανωτικές αποδομήσεις, για «αλλαγή των πάντων»!!!
ΤΟΣΑ χρόνια τι έκαναν;
Μια νοσηρά ξύλινη και φλύαρη γλώσσα, αφυδατωμένη από κάθε ιδέα και κυρίως ΕΞΩ και ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΙΑ από τις αγωνίες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.
ΟΙ άνθρωποι εξαπατούν και τους εαυτούς τους. Γιατί οι «ανατροπές» και οι «αλλαγές» προϋποθέτουν ζωντανές ιδέες (ιδέες βγαλμένες μέσα από τα προβλήματα που βιώνει ζωντανά ο λαός), ΡΗΞΕΙΣ και ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ και προπαντός λαϊκά στηρίγματα.
Αλλά τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που στηρίζεται μόνο στις «ιδέες» των ισχυρών οικονομικών μηχανισμών, ντόπιων και ξένων;
Τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα κόμμα που δεν μπορεί να προβεί ούτε στην ελαχιστότατη ΡΗΞΗ με τον «αμερικανοτσιλιά», την ΝΤΟΡΑ;
Και προχωρεί, συντεταγμένα, να την αναδείξει στην αρχηγία του κόμματος;
Ο Ελληνικός λαός, βεβαίως, δεν είναι τόσο ηλίθιος, όσο νομίζουν όλοι αυτοί οι καλοσιδερωμένοι κύριοι. Η δική τους βλαβερή ηλιθιότητα δεν τους αφήνει να δούνε την ευφυΐα του ελληνικού λαού και το φτύσιμο που τους έκανε και, το μεγαλύτερο, που τους επιφυλάσσει στο μέλλον…
Πηγή

Δεύτερο πλήγμα για το «βαθύ κράτος»

Του Σταύρου Λυγερού
Η υποβόσκουσα μάχη των δύο πόλων εξουσίας στην Τουρκία, από τη μία πλευρά της κυβέρνησης κι από την άλλη του Γενικού Επιτελείου, μπορεί να μην έχει λήξει ακόμα, αλλά το πολιτικό πλεονέκτημα έχει για τα καλά περάσει στα χέρια του Ταγίπ Ερντογάν.
Μετά τις αποκαλύψεις για την παρακρατική οργάνωση Εργκένεκον, αυτές τις ημέρες ήλθαν οι αποκαλύψεις ότι το 2007 ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ Γιασάρ Μπουγιούκανιτ και άλλοι ανώτατοι αξιωματικοί σχεδίαζαν προβοκάτσιες με σκοπό την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Χρησιμοποιώντας την ευρωπαϊκή προοπτική σαν εμβρυουλκό και εκμεταλλευόμενος την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του, ο Τούρκος πρωθυπουργός αποδυνάμωσε τον πολιτικό ρόλο των στρατηγών. Το κεμαλικό κατεστημένο κατηγορεί το ισλαμογενές κυβερνών κόμμα ότι έχει μυστικό σχέδιο να καταργήσει τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους.
Η κατηγορία αυτή, όμως, δεν ήταν πειστική και το ευρωπαϊκό όραμα λειτουργούσε σαν ένα είδος πολιτικής ασπίδας για την κυβέρνηση Ερντογάν. Οι Τούρκοι στρατηγοί, άλλωστε, δεν ήταν ποτέ τυχάρπαστοι πραξικοπηματίες. Εχουν μάθει να τους θεωρούν θεματοφύλακες και εγγυητές του κράτους.
Οπως αποκαλύφθηκε από το ημερολόγιο του πρώην αρχηγού Ναυτικού Οζντέν Ορνέκ το 2004 συζητούσαν στο Γενικό Επιτελείο το ενδεχόμενο πραξικοπήματος. Στο ίδιο ημερολόγιο αναφέρεται ότι επειδή η συγκυρία ήταν δυσμενής για ανοικτό πραξικόπημα, η στρατιωτική ηγεσία είχε αποφασίσει να προκαλέσει κοινωνική αναταραχή και χάος, που θα της έδινε το αναγκαίο πρόσχημα για πραξικόπημα. Τελικώς, το σχέδιο δεν εφαρμόσθηκε, λόγω των αντιρρήσεων του τότε αρχηγού ΓΕΕΘΑ Χιλμί Οζκιόκ.
Το 2007 η υποβόσκουσα διαμάχη της κυβέρνησης Ερντογάν με τη στρατογραφειοκρατία προσέλαβε μορφή ανοικτής σύγκρουσης. Την αφορμή έδωσε η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Το κυβερνών κόμμα διέθετε την αναγκαία κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να εκλέξει δικό του Πρόεδρο. Το Γενικό Επιτελείο προσπάθησε να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη, απειλώντας δημοσίως. Ελέγχοντας την Προεδρία και τους κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς, το κεμαλικό κατεστημένο εγκλώβιζε σε μεγάλο βαθμό την κυβέρνηση. Ο Ερντογάν προωθούσε στην Προεδρία τον Αμπντουλάχ Γκιούλ για να σπάσει ακριβώς αυτόν τον εγκλωβισμό. Το κεμαλικό κατεστημένο αντεπιτέθηκε σε τρία επίπεδα: Πρώτον, διοργάνωσε ογκώδη συλλαλητήρια, με σκοπό να προσδώσει στις κινήσεις του λαϊκή νομιμοποίηση. Δεύτερον, έστησε προβοκάτσιες (εκρήξεις βομβών κλπ.) για να καλλιεργήσει κλίμα ανασφάλειας. Τρίτον, προχώρησε σε δικαστικό πραξικόπημα. Το Συνταγματικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι για να εκλέξει Προέδρο Δημοκρατίας η Εθνοσυνέλευση έπρεπε να έχει απαρτία δύο τρίτων!
Για λόγους πολιτικής επιβίωσης ο Ερντογάν αμφισβήτησε την ουσία του μετακεμαλικού καθεστώτος. Προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τον Ιούλιο 2007 και δρομολόγησε την αναθεώρηση του Συντάγματος. Το δικαστικό πραξικόπημα, οι τρικλοποδιές και οι προβοκάτσιες του «βαθέος κράτους» συνέβαλαν στο να επιτύχει σαρωτική εκλογική νίκη με 47% (το 2002 είχε αποσπάσει 34%). Κατόπιν αυτού, το Γενικό Επιτελείο συνωμότησε για να ανατρέψει τη νεοεκλεγμένη κυβέρνηση. Τον περασμένο Ιούνιο η Ταράφ δημοσίευσε φωτοτυπία πεντασέλιδου εγγράφου με το σχέδιο πραξικοπήματος, που φέρει την υπογραφή του πλοιάρχου (και υπόδικου στην υπόθεση Εργκένεκον) Ντουρσούν Τσιτσέκ.
Πρωτότυπο έγγραφο
Το Γενικό Επιτελείο χαρακτήρισε τη φωτοτυπία πλαστή. Το ζήτημα φάνηκε να κλείνει. Πριν από λίγες ημέρες, όμως, ξανάνοιξε, όταν ο εισαγγελέας που διερευνά την υπόθεση Εργκένεκον έλαβε το πρωτότυπο έγγραφο. Ο ανώνυμος αποστολέας (πιθανότατα αξιωματικός του Γενικού Επιτελείου) έδωσε στοιχεία για τη συμμετοχή στη συνωμοσία του τότε αρχηγού ΓΕΕΘΑ Γιασάρ Μπουγιούκανιτ και άλλων στρατηγών. Αποκάλυψε, επίσης, ότι η στρατιωτική ηγεσία όχι μόνο γνώριζε, αλλά και διέταξε την καταστροφή όλων των αποδεικτικών στοιχείων. Πέντε στρατιώτες έχουν ήδη μαρτυρήσει ότι συμμετείχαν στην καταστροφή εγγράφων στο Γενικό Επιτελείο.
Το σχέδιο προέβλεπε δυσφήμηση του κυβερνώντος κόμματος, πρόκληση εσωκομματικού ρήγματος και ενίσχυση της αντιπολίτευσης. Κυρίως, όμως, προέβλεπε προβοκάτσιες. Μία απ’ αυτές ήταν η τοποθέτηση όπλων σε σπίτια στελεχών του θρησκευτικο-πολιτισμικού κινήματος Φετουλάχ Γκιουλέν, το οποίο διατηρεί στενούς δεσμούς με την κυβέρνηση Ερντογάν. Στόχος των πραξικοπηματιών ήταν να ασκηθούν μαζικές διώξεις για συνωμοσία εναντίον στελεχών του κυβερνώντος κόμματος και να καλλιεργηθεί το έδαφος για την ανατροπή της κυβέρνησης Ερντογάν.
Πράγματι, τον Μάρτιο 2008, ο γενικός εισαγγελέας Αμπντουραχμάν Γιαλτσίνκαγια ζήτησε από το Συνταγματικό Δικαστήριο να απαγορεύσει αφ’ ενός την λειτουργία του κυβερνώντος κόμματος κι αφ’ ετέρου την πολιτική δράση 71 στελεχών του. Μεταξύ αυτών του Προέδρου της Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού! Ας σημειωθεί ότι πολύ πριν κατατεθεί η προσφυγή, ο απόστρατος στρατηγός Σιλαχτσίογλου είχε δημοσιεύσει άρθρο στην κεμαλική Τζουμχουριέτ, με το οποίο ζητούσε την απαγόρευση του κυβερνώντος κόμματος για να σταματήσει η άλωση του κράτους από το πολιτικό Ισλάμ.
Δίκες Εργκένεκον
Οι αποκαλύψεις έχουν φέρει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση το Γενικό Επιτελείο και ειδικά τον αρχηγό του Ιλκέρ Μπασμπούγ, που τον Ιούνιο είχε χαρακτηρίσει τη φωτοτυπία «κουρελόχαρτο». Η στρατογραφειοκρατία είχε ήδη τραυματισθεί από την υπόθεση Εργκένεκον. Υπενθυμίζουμε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη δύο μεγάλες δίκες με 54 και 108 κατηγορούμενους, οι οποίοι ως μέλη της παρακρατικής οργάνωσης δικάζονται μεταξύ των άλλων για σχεδιασμό πραξικοπήματος και ανάμειξη στις περίπου 17.000 δολοφονίες με άγνωστο δράστη στο διάστημα 1995-2003.
Η τροπή που έχουν πάρει οι εξελίξεις στην Τουρκία αναμφισβήτητα ευνοούν τον Ερντογάν. Το Γενικό Επιτελείο έχει πολιτικά εξουδετερωθεί. Η ασυλία που απολάμβανε μέχρι τώρα από τα ΜΜΕ έχει αρθεί. Ο αρχηγός του Μπασμπούγ πιέζεται να ξηλώσει όσους κατηγορούνται για συνωμοσία. Το μόνο που μένει στους στρατηγούς είναι ή να αποδεχθούν την ήττα τους ή να κατεβάσουν τα τανκς σε συνθήκες πολιτικής απομόνωσής τους. Ουσιαστικά, η Τουρκία βαδίζει ολοταχώς προς μία μεταπολίτευση.
Πηγή

Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πώς η Ελλάδα κέρδισε την αυτοκρατορία των ονείρων της ερήμην της και πώς την απέρριψε όταν ξύπνησε»

Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μια υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης με την αναγνώριση αγώνων και δικαίων.
Στις 31 Ιουλίου 1920 (με το παλαιό ημερολόγιο) η «Κ» έφερε στην πρώτη σελίδα της κύριο άρθρο του εκδότη της, Γεωργίου Α. Βλάχου, με τίτλο «Η Συνθήκη των Σεβρών». Στις 28 Ιουλίου 1920 (10 Αυγούστου με το νέο ημερολόγιο), ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπέγραφε στο δημαρχείο του παρισινού προαστίου τις Συνθήκες των Σεβρών, καθώς από τις οκτώ συνολικά συμφωνίες, τέσσερις αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα.
Στις Σέβρες το ελληνικό κράτος αποκτούσε τη μεγαλύτερη έκταση που θα κατελάμβανε ποτέ. Το 1832, την Ελλάδα όριζαν η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Εύβοια, οι Σποράδες και οι Κυκλάδες. Το 1864 οι Βρετανοί μας εκχώρησαν τις Ιονίους Νήσους. Το 1881, ήρθε η σειρά της Θεσσαλίας και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους τα σύνορα μεγάλωσαν για να περιλάβουν τη νότια Ηπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου (τα οποία, όμως, οι Τούρκοι δεν είχαν ακόμη αναγνωρίσει ως ανήκοντα στην ελληνική επικράτεια). Οι Συνθήκες των Σεβρών αποτελούσαν μιαν υπέρτατη στιγμή διπλωματικής νίκης για την Ελλάδα, που μόλις το 1897 έκειτο εν διαλύσει, ταπεινωμένη από την Τουρκία.
Οι σκληροί αγώνες των Ελλήνων από το 1909 ανταμείβονταν με την επίσημη διεθνή αναγνώριση των δικαίων του Ελληνισμού και την αποδοχή μεγάλου μέρους των διεκδικήσεών του, ένα άλμα προς την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας. Μέχρι και στην «Κ», που ήταν παγίως αντιβενιζελική, ο Βλάχος αναγνώριζε πως η τουρκική συνθήκη αποτελούσε «σημαντικώτατον κεφάλαιον της ελληνικής πολιτικής ιστορίας». Τα ελληνικά σύνορα που ορίστηκαν στις Σέβρες, όμως, δεν έμελλε να κρατήσουν για πολύ.
Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του Νοεμβρίου, ο ελληνικός στρατός θα εισχωρούσε στα βάθη της Μικράς Ασίας, σε μια καταδικασμένη πορεία. Τρία χρόνια μετά, τα σύνορα της χώρας και ο πληθυσμός της θα άλλαζαν ξανά, αυτή τη φορά με την άφιξη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ισως η μοίρα της τουρκικής συνθήκης στις Σέβρες, που δεν επικύρωσε ποτέ κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη, να συνοψίζεται με τον πλέον κατάλληλο τρόπο στα γραφόμενα του Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πώς η Ελλάδα κέρδισε την αυτοκρατορία των ονείρων της ερήμην της και πώς την απέρριψε όταν ξύπνησε».
Ο μεγαλύτερος θρίαμβος του Ελληνισμού
Του Νικου Πετσαλη-Διομηδη
Στο δημαρχιακό μέγαρο των Σεβρών, στην όχθη του Σηκουάνα πέντε χιλιόμετρα από το κέντρο των Παρισίων, υπογράφηκαν στις 10 Αυγούστου 1920 οκτώ συνολικά συνθήκες ή συμφωνίες, τέσσερις από τις οποίες αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα. Σημαντικότερη από αυτές, η συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, που συνέπεσε με την έβδομη επέτειο της συνθήκης του Βουκουρεστίου, κάτι που ο Βενιζέλος ανέφερε με πρόσθετη υπερηφάνεια στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό. Το μέγεθος του ελληνικού θριάμβου ήταν όντως τεράστιο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαμελιζόταν, τιθέμενη υπό συμμαχική απαγόρευση, ενώ η Ελλάδα αποκτούσε -χωρίς υπολογισμό τής υπό εντολήν ακόμα ζώνης στη Μικρά Ασία- πληθυσμό 5.531.474 και έκταση 150.833 τ. χλμ, τη μεγαλύτερη στην ιστορία της. Προσαρτούσε όλη τη Θράκη, σχεδόν ώς την Τσατάλτζα, τα νησιά του βορείου Αιγαίου (Ιμβρο, Τένεδο, Λήμνο, Σαμοθράκη, Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία), και -από την Ιταλία, στην οποία τα παραχωρούσε η Τουρκία- το Καστελλόριζο και τα Δωδεκάνησα εκτός της Ρόδου, που θα έχαιρε ευρείας αυτονομίας ώσπου η Αγγλία να παραχωρήσει στην Ελλάδα την Κύπρο, και εν πάση περιπτώσει όχι πριν από 15 χρόνια. Η Σμύρνη και σημαντική ενδοχώρα -22.936 τ. χλμ. με πληθυσμό 960.000- παρέμεναν υπό τουρκική επικυριαρχία (suzerainty), αλλά μόνο για πέντε χρόνια, αφού δημοψήφισμα που θα διεξαγόταν το 1925 σίγουρα θα ενέκρινε την προσάρτησή τους στην Ελλάδα. Τότε, η έκτασή της θα έφθανε τις 174.000 τ. χλμ. και ο πληθυσμός της τα 6.500.000.
Η συνθήκη για τη Θράκη μεταβίβαζε τη Δυτική Θράκη από τους εγγυητές και θεσμοφύλακες Συμμάχους στην Ελλάδα. Εξασφάλιζε το διαμετακομιστικό εμπόριο της Βουλγαρίας, παραχωρώντας της δικαιώματα -προς μελλοντική ρύθμιση- στα λιμάνια του Αιγαίου που προσαρτούσε η Ελλάδα, ενώ η Αλεξανδρούπολη κηρυσσόταν λιμάνι «διεθνούς συμφέροντος». Η ελληνο-ιταλική συνθήκη για τα Δωδεκάνησα όριζε βασικά ότι η Ιταλία παραιτείτο από τα δικαιώματά της επί των νησιών και νησίδων που κατείχε στο Αιγαίο, εκτός της Ρόδου, στην οποία θα διενεργείτο δημοψήφισμα το 1935. Η τέταρτη συνθήκη των Σεβρών που αφορούσε την Ελλάδα, ρύθμιζε θεμελιώδη ζητήματα των μειονοτήτων της, και -μαζί με τη συνθήκη για τη Δυτική Θράκη- επρόκειτο να επιζήσει της Συνθήκης της Λωζάννης, το 1923. Σύμφωνα με αυτήν και με την εγγύηση της Κοινωνίας των Εθνών, η Ελλάδα αναγνώριζε ως Ελληνες υπηκόους τους Βούλγαρους και τους Οθωμανούς ή Αλβανούς -μόνη έμμεση μνεία του βορειοηπειρωτικού ζητήματος- που κατοικούσαν εδάφη τα οποία είχαν γίνει ελληνικά από το 1913.
Ηδη από τη στιγμή του θριάμβου, οι αντιπολιτευόμενοι κύκλοι των Αθηνών και ο πιστός στη βασιλική παράταξη Τύπος μείωναν την αξία του επιτεύγματος, διακηρύσσοντας πως η Βρετανία είχε υπογράψει τη συνθήκη «ατενίζοντας μετ’ ελπίδων» όσα δεν είχε ακόμα πετύχει στη Μέση Ανατολή, δι’ ίδιον δηλαδή καθαρά συμφέρον, όργανα του οποίου ήταν η βενιζελική Ελλάδα και ο Βενιζέλος προσωπικά. Επίσης, ότι η Γαλλία και η Ιταλία προσέβλεπαν ήδη στην επαναφορά του τουρκικού ζητήματος «επί τάπητος». Τα αόριστα αυτά, αλλά όχι αβάσιμα, στηριγμένα σε δημοσιεύματα του γαλλικού και ιταλικού Τύπου και στις επαφές των εκτός Ελλάδος βασιλικών, θα επεκαλούντο αργότερα και οι βασιλικές κυβερνήσεις, για να δείξουν πως η «απόπειρα αναθεωρήσεως» της Συνθήκης των Σεβρών, ήδη τον Φεβρουάριο του 1921, δεν ήταν αποτέλεσμα «της επελθούσης ταύτης ή εκείνης εν Ελλάδι μεταβολής», αλλά «η ιδέα της αναθεωρήσεως υφίστατο κατ’ αυτήν ακόμα την υπογραφήν αυτής». Επιχείρημα ευφυές μεν, και ισχυρό ίσως ως προς τη στάση της Γαλλίας, αλλά πολύ αδύναμο για να αιτιολογήσει -πόσω μάλλον να δικαιολογήσει- τα κατά συρροήν σφάλματα και την προοδευτικά παθητική πώρωση αυτών που θα κυβερνούσαν από τα μέσα Νοεμβρίου του 1920.
Για να μειώσει την εντύπωση του βενιζελικού θριάμβου, η βασιλική παράταξη πρόβαλε τότε και το γεγονός ότι τα σύνορα της Ελλάδος θα εκτείνονταν σε 1.270 χλμ. πίσω από τα οποία καιροφυλακτούσαν η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Γιουγκοσλαβία και η Τουρκία, και σε άλλα 337 χλμ. στη Μικρά Ασία, συνολικά δηλαδή 1.607 χλμ., η φρούρηση των οποίων θα απαιτούσε τρεις ηλικίες κληρωτών. Επίσης, ότι περίπου 850.000 κάτοικοι της νέας Ελλάδος θα ήταν Τούρκοι ή Βούλγαροι και λιγότεροι από 4.700.000 Ελληνες, ενώ στην ελληνική ζώνη της Μικράς Ασίας μόνο οι μισοί κάτοικοι θα ήταν Ελληνες. Η μεν Βουλγαρία θα είχε πληθυσμό ανάλογο της Ελλάδος, αλλά η Γιουγκοσλαβία και η Τουρκία μεγαλύτερο, ενώ και η εχθρική γειτνίαση της Ιταλίας δεν μπορούσε να αγνοηθεί. Εκ των υστέρων ιδίως, οι απολογητές των μετανοεμβριανών κυβερνήσεων θα προσέθεταν και τα επιχειρήματα ότι, ενώ οι Τούρκοι θα αγωνίζονταν υπέρ βωμών και εστιών, οι Ελληνες θα πολεμούσαν σε άγνωστα εδάφη εν μέσω εχθρικών πληθυσμών και «υπό το κράτος της διχοστασίας», η οποία παρέλυε τις δυνάμεις του έθνους. Τα δύο τελευταία ευσταθούν αναντίρρητα, χωρίς ωστόσο και να συνηγορούν υπέρ της βασιλικής παράταξης, αφού αυτή τα γνώριζε καλά όταν αποφάσιζε να διεκδικήσει την εξουσία, και ιδίως να συνεχίσει την εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου, υπό προφανώς δυσμενέστερες συγκυρίες.
Ως προς τον πληθυσμό της ελληνικής ζώνης στη Μικρά Ασία, από τις 960.000 οι 562.000, δηλαδή το 58,5%, ήταν Ελληνες, στους οποίους θα έρχονταν να προστεθούν περίπου 350.000 πρόσφυγες που θα επέστρεφαν στις εστίες τους. Οσο για την εχθρότητα των γειτόνων της, αυτή ήταν δεδομένη και η Ελλάδα την αντιμετώπιζε από καιρό με επιτυχία, την οποία θα εξασφάλιζε στο μέλλον η πολύπλευρη ισχυροποίησή της. Φυσικά τα σύνορά της θα ήταν εκτεταμένα και σε ορισμένα σημεία ευάλωτα, αλλά δίπλα στο μέγα επίτευγμα της Ελλάδος «των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών» ο κίνδυνος ήταν ασύγκριτα μικρός και η κινδυνολογία υστερόβουλη. Αλλά η πλήρης αποσιώπηση του γεγονότος ότι τα πάντα οφείλονταν στη διπλωματική δεινότητα του Βενιζέλου -ολιγόψυχη άρνηση επαίνου για τον μεγαλύτερο θρίαμβο της ελληνικής ιστορίας, παρά τις όποιες εκκρεμότητες- αποδυνάμωνε την όποια κριτική μιας πολιτικής την οποία, άλλωστε, η βασιλική παράταξη έμελλε να συνεχίσει, σφετεριζόμενη τον βενιζελικό άθλο.
Μετά την υπογραφή...
10.08.1920: Στο δημαρχείο των Σεβρών, υπογράφτηκαν οκτώ συνολικά συνθήκες, τέσσερις από τις οποίες αφορούσαν άμεσα την Ελλάδα, με σημαντικότερη τη συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία.
08.1920: Ο Βενιζέλος επέβαλε ελληνική στρατιωτική αδράνεια, επαύριο των θριάμβων της πρώτης εκστρατείας, όταν το κεμαλικό κίνημα βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Ταυτόχρονα, οι μπολσεβίκοι επετίθεντο κατά των Αρμενίων.
09.1920: Οι κεμαλικοί επετίθεντο κατά των Αρμενίων από το νότο, εδραιώνοντας την απευθείας επαφή μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας.
1925: Θα διεξαγόταν δημοψήφισμα στην ελληνική ζώνη της Μικράς Ασίας, που σίγουρα θα ενέκρινε την προσάρτηση της Σμύρνης και σημαντικής ενδοχώρας στην Ελλάδα.
1935: Θα διενεργούνταν δημοψήφισμα στη Ρόδο, που θα αποφάσιζε την ένωση με την Ελλάδα.
Τι υποτίμησε ο Ελ. Βενιζέλος
Δύο πράγματα, ωστόσο, στα οποία όντως ο Βενιζέλος δεν απέδωσε τότε τη δέουσα βαρύτητα, ήταν οι εφεδρείες του εθνικισμού των Τούρκων, ιδίως όταν αυτοί θα αγωνίζονταν για την εθνική επιβίωσή τους, και η διαφαινόμενη στήριξη των εθνικιστών από τους μπολσεβίκους. Του πρώτου η υποτίμηση φαίνεται από αυτά που θα υποστήριζε απαντώντας στον Lloyd George στις 5 Οκτωβρίου 1920, περί «κοπώσεως» των Τούρκων και ελπιζόμενης κατά βάθος και από αυτούς επιβολής της ειρήνης από τις προελαύνουσες ελληνικές δυνάμεις. Η υποτίμηση του δεύτερου, δηλαδή των καθοριστικών συνεπειών που θα είχε η ανταπόκριση της Μόσχας στο τολμηρό άνοιγμα του Κεμάλ –κυρίως για την οργάνωση αξιόμαχου εθνικιστικού στρατού– αποτελεί και ιστορικό παράδοξο: Είναι όντως ανυπολόγιστο το πόσο διευκόλυνε την ευνοϊκή για την Ελλάδα εξέλιξη των επεκτατικών της βλέψεων η απουσία της τσαρικής Ρωσίας από τη διεθνή σκηνή το 1918 - 1920, αλλά και το πόσο έμελλε να συμβάλει στην καταστροφή του βενιζελικού επιτεύγματος η συμμαχία της σοβιετικής Ρωσίας με την κεμαλική Τουρκία τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Ηδη τον Αύγουστο του 1920, οι μπολσεβίκοι επετίθεντο κατά των Αρμενίων, και τον Σεπτέμβριο το ίδιο θα έκαναν οι κεμαλικοί από το Νότο, εδραιώνοντας την απευθείας επαφή μεταξύ Αγκυρας και Μόσχας. Και αυτό καθιστά ακόμα βαρύτερο το σφάλμα του Βενιζέλου να επιβάλει ελληνική στρατιωτική αδράνεια από τον Αύγουστο του 1920, την επαύριο των θριάμβων της πρώτης εκστρατείας, όταν το κεμαλικό κίνημα βρισκόταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Σε συνδυασμό με την παρορμητική του απόφαση και την εμμονή στη διεξαγωγή εκλογών, θα στοίχιζε στον Βενιζέλο την απώλεια της εξουσίας, και στην Ελλάδα αυτήν του μικρασιατικού Ελληνισμού. Φυσικά, ήταν αδύνατον –αλλά και δεν θέλησε– να υπολογίσει τον φανατισμό και την πολιτική αγνωμοσύνη των τότε Ελλήνων. Ούτε μπορούσε, φυσικά, να διανοηθεί την καταστροφική πολιτική των παντελώς ακατάλληλων για τις περιστάσεις διαδόχων του. Εν πάση περιπτώσει, όπως γράφηκε πρόσφατα σε εξάτομη ιστορία του τουρκικού εθνικιστικού κινήματος, που εκδόθηκε από την Τουρκική Ιστορική Εταιρεία –μαρτυρία βαρύνουσα διπλά δηλαδή– γεγονός παραμένει ότι οι συνθήκες των Σεβρών, «όπως υπογράφηκαν, συνιστούσαν έναν τρομερό θρίαμβο για την Ελλάδα, μια κορύφωση που άρμοζε στις πονηρές και δόλιες, αλλά λαμπρές και εύστοχες μεθόδους (deceitful but brilliant wheeling and dealing) που ο Βενιζέλος είχε μετέλθει τα προηγούμενα δύο χρόνια. Αν είχαν πλήρως εφαρμοσθεί, η Ελλάδα θα είχε αναδειχθεί η κυριότερη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου, όπως είχαν σχεδιάσει και ελπίσει ο Lloyd George και ο Βενιζέλος».*

* St. J. Shaw, From Empire to Republic, the Turkish War of National Liberation, 1918 - 1923, Αγκυρα (T­rk Tahri Kumuru Basimevi) 2000, III, 1, 1149.
Πηγή

Η «Υψηλή Πύλη», τα «Οθωμανικά Βαλκάνια» και η πορεία προς την Ευρώπη. Η τριανδρία Ερντογάν- Γκιουλ- Νταβούτογλου οραματίζεται για την Αγκυρα τον ρόλο της περιφερειακής υπερδύναμης

Ο ΡΟΛΟΣ της περιφερειακής υπερδύναμης, η οποία θα έχει κομβικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις, είναι ο μεγάλος στόχος της τριανδρίας Ερντογάν- Γκιουλ- Νταβούτογλου στην Τουρκία.
Η πρόσφατη αποστροφή του τούρκου πρωθυπουργού ότι η Δύση «δεν συμπεριφέρεται δίκαια στο Ιράν», οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών για τα «Οθωμανικά Βαλκάνια» και η επίσκεψη Γκιουλ στη Σερβία, η πρώτη τούρκου προέδρου μετά το 1986, υπήρξαν τα τρία νεότερα επεισόδια της υπερκινητικής διπλωματίας που ακολουθεί η «Υψηλή Πύλη» από τότε που ανήλθε στην εξουσία το ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), το 2002.
Η νέα εξωτερική πολιτική της Αγκυρας, την οποία έχει σχεδιάσει ο ίδιος ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου από την εποχή που εργαζόταν στο γραφείο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποτελεί μείγμα του μεταπολεμικού δυτικού της προσανατολισμού και της οθωμανικής κληρονομιάς της. Αυτός ο συνδυασμός τής προσδίδει «στρατηγικό βάθος» (ο ομώνυμος τίτλος του βιβλίου του Νταβούτογλου), επιτρέποντάς της να διεκδικεί ρόλο γέφυρας Δύσης- Ανατολής και να προπαγανδίζει την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες. Η τουρκική κυβέρνηση αισθάνεται επίσης αναβαθμισμένη μετά και την επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα τον περασμένο Απρίλιο. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση θεωρεί την Τουρκία «κομβικό κράτος» για τους σχεδιασμούς της. Για αυτό και αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον η επίσκεψη Ερντογάν στον Λευκό Οίκο στις 7 Δεκεμβρίου.
Πώς συμβιβάζεται η νεοοθωμανική αντίληψη με τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Αγκυρας; «Είναι δύσκολο να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα» σχολιάζουν διπλωματικοί παράγοντες. «Αυτό που μάλλον είναι σίγουρο», προσθέτουν, «είναι ότι η Αγκυρα πείθεται όλο και περισσότερο ότι αρκετές ευρωπαϊκές χώρες,κυρίως η Γαλλία και η Γερμανία, δεν επιθυμούν να ενταχθεί πλήρως στην ΕΕ.Και επιχειρεί να ισχυροποιηθεί εν όψει ενδεχομένου ειδικής σχέσης για να συνομιλήσει με τις Βρυξέλλες ως ίσος προς ίσον».
«Αναρωτιέται κανείς πώς συνδυάζονται τα Οθωμανικά Βαλκάνια με τη διακηρυσσόμενη φιλοδοξία της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση» σχολίαζαν προσφάτως διπλωματικές πηγές, ερωτώμενες για τα όσα δήλωσε προσφάτως ο κ. Νταβούτογλου σε διάλεξή του στο Σαράγεβο της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών παραδέχθηκε ότι «επιθυμούμε μια νέα Βαλκανική που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, την οικονομική αλληλεξάρτηση,τη συνεργασία και την πολιτιστική αρμονία.Ολα αυτά εξασφαλίζονταν στα Οθωμανικά Βαλκάνια. Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή».
Εκμεταλλευόμενη και την προεδρία που ασκεί το τρέχον έτος στο φόρουμ της Διαβαλκανικής Συνεργασίας (SΕΕCΡ), η Αγκυρα έχει επιστρέψει δυναμικά στην περιοχή. Αυτός ο διπλωματικός οργασμός δεν έχει διαφύγει της νέας ελληνικής κυβέρνησης και ήδη ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου έχει δώσει το στίγμα ότι η Αθήνα πρέπει να ενεργοποιηθεί. Η πρότασή του για έναν «οδικό χάρτη» αναθέρμανσης της ευρωπαϊκής προοπτικής των Βαλκανίων εντάσσεται και στο πλαίσιο ανάσχεσης της δραστηριότητας της Αγκυρας. Τρία είναι τα σημεία στα οποία έχει εστιάσει η Αγκυρα την προσοχή της στα Βαλκάνια. Κατ΄ αρχήν, η ενίσχυση των διμερών σχέσεων Τουρκίας και πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΓΔΜ) είναι εντυπωσιακή. Ο σκοπιανός πρόεδρος Γκεόργκι Ιβανόφ επισκέφθηκε πρόσφατα την Τουρκία και του επιφυλάχθηκε εντυπωσιακή υποδοχή. Ο άξονας Αγκυρας- Σκοπίων, ιδιαίτερα σε οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, ισχυροποιείται. Πριν από μερικούς μήνες ο τούρκος Α/ΓΕΕΘΑ στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ επισκέφθηκε τα Σκόπια, ενώ η Αγκυρα είναι ο βασικότερος - μετά τις ΗΠΑ- υποστηρικτής της ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ.
Αυξημένη ευαισθησία δείχνει η Αγκυρα για τη Βοσνία, λόγω και του μουσουλμανικού της πληθυσμού. Μάλιστα, η Τουρκία έχει ήδη υποβάλει υποψηφιότητα για να αναλάβει την ηγεσία της ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης στη χώρα. Σημειωτέον, ότι η Τουρκία δεν είναι μέλος της ΕΕ! Υπήρξε επίσης μία από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, κατανοώντας προφανώς ότι η συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε μελλοντικά να την ευνοήσει στην περίπτωση της Κύπρου. Με άγρυπνο μάτι παρακολουθεί επίσης την κατάσταση της τουρκικής μειονότητας στη Βουλγαρία και βέβαια της μουσουλμανικής στη Θράκη.
Η Μέση Ανατολή είναι το έτερο μείζον πεδίο όπου η Αγκυρα πρωταγωνιστεί. Τα όσα δήλωσε ο κ. Ερντογάν για το Ιράν (με το οποίο υπογράφτηκε σειρά συμφωνιών κυρίως στον ενεργειακό τομέα) είναι το λιγότερο. Η Τουρκία έχει αναβαθμίσει ραγδαία τις σχέσεις της με τη Συρία, με την οποία ήδη πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας και προγραμματίζονται κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Το γεγονός αυτό, συνδυαζόμενο με την πρόσφατη διαμάχη με το Ισραήλ σχετικά με τη συμμετοχή του τελευταίου στην πολυεθνική στρατιωτική άσκηση «Αετός της Ανατολίας» επιβεβαίωσε, σύμφωνα με διπλωματικούς κύκλους, «την πάγια τακτική της Αγκυρας να προβαίνει σε απρόβλεπτες κινήσεις τις οποίες αργότερα εξαργυρώνει» . Και υπενθύμιζαν την άρνησή της το 2003 να συναινέσει στη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων προς το Ιράκ.
Μεταξύ των... ανταλλαγμάτων που έλαβε από τους Αμερικανούς για τη στάση της αυτή ήταν η υποστήριξή τους στον αγώνα κατά των Κούρδων του ΡΚΚ που εδρεύουν στο Βόρειο Ιράκ. Η υποστήριξή της στην εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ της επέτρεψε να προσεγγίσει κυρίως τους σουνίτες της χώρας, ενώ στις 15 Οκτωβρίου ο κ. Ερντογάν επισκέφθηκε τη Βαγδάτη και υπέγραψε περίπου 40 συμφωνίες. Το Ιράκ αποτελεί «Ελντοράντο» για τις τουρκικές επιχειρήσεις σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων οι κατασκευές, η ενέργεια και η διαχείριση των υδάτινων πόρων.
Στον Καύκασο, η υπογραφή των πρωτοκόλλων με την Αρμενία για αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων και άνοιγμα των συνόρων χαιρετίστηκε ως συνεισφορά στην περιφερειακή σταθερότητα. Παράλληλα, η Αγκυρα είναι πολύ προσεκτική σε ό,τι αφορά τη Ρωσία. Οι οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις των δύο χωρών σημειώνουν μεγάλη άνθηση. Ωστόσο, έμπειροι παράγοντες υπενθυμίζουν ότι «οι ΗΠΑ εξακολουθούν να θεωρούν την Τουρκία ανάχωμα της ρωσικής επιρροής στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Οι Ρώσοι το γνωρίζουν. Η τουρκοαρμενική προσέγγιση δεν θα γινόταν χωρίς τη σιωπηρή συγκατάθεσή τους. Η επιρροή τους στο Ερεβάν διατηρείται. Και την ίδια στιγμή, το Αζερμπαϊτζάν τους έχει προσεγγίσει επειδή θεωρεί ότι η Τουρκία το εγκατέλειψε στη διαμάχη με την Αρμενία για το Ναγκόρνο- Καραμπάχ».
Πηγή

Το μεγάλο κόλπο των ΗΠΑ που για πρώτη φορά χρησιμοποιεί πράκτορα – κράτος και προσπαθεί να αποκτήσει σοβαρά ερείσματα στον ισλαμικό κόσμο για να αποκομίσει κυρίως οικονομικά οφέλη αλλά ταυτόχρονα και για να πλησιάσει ακόμη περισσότερο στον μεγάλο αντίπαλο του μέλλοντος που λέγεται Κίνα.
Ο Ερντογάν προσπαθεί να τοποθετήσει την Τουρκία ως τον μοναδικό και πλέον βασικό κρίκο σύνδεσης των μουσουλμανικών κρατών με την «άπιστη» δύση. Στα πλαίσια αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου που απαιτεί την δημιουργία ενός κράτους – πράκτορα, έγινε και η σύγκρουση του Ερντογάν με τον πρόεδρο του Ισραήλ Σιμόν Πέρες στην προηγούμενη Παγκόσμια Οικονομική Σύνοδο (γνωστό ως «επεισόδιο του Νταβός»), στην οποία για πρώτη φορά ο –μέχρι τότε μη αξιόπιστος στο Ισλάμ- τούρκος πρωθυπουργός κατάφερε να αποσπάσει θετικά σχόλια κλείνοντας ένα μεγάλο μέρος της ψαλίδας που τον χώριζε από τα δεινά του Ισλάμ εξαιτίας της «άπιστης» δύσης.
Η προγραμματισμένη εκείνη σύγκρουση συμπληρώνεται στις ημέρες μας μέσω μίας νέας καθαρά τεχνητής πόλωσης μεταξύ της Τουρκίας και του Ισραήλ –του μόνιμου μεγάλου εχθρού του αραβικού και του εν γένει ισλαμικού κόσμου-, η οποία και αποσκοπεί στην περαιτέρω διείσδυση και στην μεταφορά θέσεων της δύσης στον ισλαμικό κόσμο.
Ο Ερντογάν δέχτηκε να συμμετάσχει στο μοναδικό αυτό σχέδιο, αφού εξασφάλισε την βοήθεια των ΗΠΑ για την είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. Οι προοπτικές όμως της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθημερινά μειώνονται κι έτσι η Άγκυρα αυξάνει ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον της προς τις μουσουλμανικές χώρες και με μοναδικό ζήλο –που δεν είχε επιδείξει ποτέ πριν- δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την στροφή της και την απομάκρυνσή της από την Ευρώπη. Άλλωστε, όποτε ο κύριος Ερντογάν ανέφερε πως η Ευρώπη δεν είναι η μοναδική λύση για την Τουρκία, γνώριζε πολύ καλά πως έχει τη δυνατότητα οποιαδήποτε στιγμή να συνεχίσει την προσέγγιση των μουσουλμανικών χωρών, χρησιμοποιώντας την θρησκεία, δηλαδή το ίδιο το ισλάμ, το οποίο αναβιώνει στην Τουρκία και πολεμά το κοσμικό κράτος που επιθυμεί την προσέγγιση και την συνεργασία με την δύση.
Όπως επισημαίνεται στους «New York Times», όταν ο αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα επισκέφθηκε τον περασμένο Απρίλιο την Τουρκία, υπογραμμίζοντας με αυτόν τον τρόπο την γεωστρατηγική σημασία της, εξήρε τον ρόλο που παίζει η χώρα ως γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αναγνωρίζοντας τον εξισορροπητικό ρόλο της στη διένεξη μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών και στάθηκε στο πλευρό της για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ουσιαστικά, ο κύριος Ομπάμα επισκέφθηκε την «αιχμή του δόρατος» της νέας πολιτικής των ΗΠΑ στην κεντρική Ασία και την Μέση Ανατολή και άνοιξε έναν κύκλο ενεργειών του τούρκου πρωθυπουργού, που άλλοτε προκαλούν απορίες και άλλοτε δημιουργούν την αίσθηση πως η τουρκική πολιτική διέπεται από σχιζοφρένεια (η περίπτωση συστάσεων προς την Κίνα, είναι ενδεικτικό παράδειγμα).
Έξι μήνες αργότερα, οι Βρυξέλλες αναρωτιούνται αν μπορούν να στηριχθούν στην Τουρκία ως σύμμαχο και ταυτόχρονα πολλοί τούρκοι διερωτώνται αν πρέπει να απορρίψουν την προοπτική της Ευρώπης πριν καν τους απορρίψει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι φόβοι πως η Τουρκία εγκαταλείπει την ευρωπαϊκή της πορεία εντάθηκαν μετά την ακύρωση των στρατιωτικών ασκήσεων με το Ισραήλ, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο της ήδη τεταμένες σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ των δύο χωρών μετά την Ισραηλινή στρατιωτική παρέμβαση στην Γάζα.
Ανώτεροι τούρκοι αξιωματούχοι, που παίζουν εντέχνως το παιχνίδι της Άγκυρας, αφήνουν να εννοηθεί ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος διαμεσολαβούσε μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, αισθάνθηκε προδομένος από την ισραηλινή επιθετικότητα και για τον αναίτιο θάνατο αθώων μουσουλμάνων!!!
Ταυτόχρονα, δυτικοί διπλωμάτες και παρατηρητές διαπιστώνουν την τουρκική προσέγγιση απέναντι στο Ιράν, σε μία προσπάθεια του τούρκου πρωθυπουργού να πείσει τον Ιρανό πρόεδρο πως «εάν είσαι εχθρός του εχθρού μου, τότε είσαι δικός μου φίλος»… Έτσι, όταν το επίσημο αποτέλεσμα των ιρανικών προεδρικών εκλογών έγινε γνωστό –τον περασμένο Ιούνιο-, η Τουρκία ήταν μία από τις πρώτες χώρες που έτρεξε να συγχαρεί τον επανεκλεγέντα πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ για το υπέρ του νικηφόρο αποτέλεσμα.
Κατά την εβδομάδα που πέρασε, ο κύριος Ερντογάν επισκέφθηκε το Ιράν και σε δηλώσεις του υπογράμμισε ότι η Δύση εφαρμόζει την τακτική «δύο μέτρα και δύο σταθμά», επιλέγοντας να πιέσει το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα. «Όσοι κάνουν λόγο για πυρηνικό αφοπλισμό, ας ξεκινήσουν τον αφοπλισμό από τη χώρα τους», είπε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν, θέλοντας να πλησιάσει ακόμη περισσότερο το Ιράν και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του Ιρανού προέδρου αλλά και των μουλάδων που δεν παύουν να ασκούν πολιτική και να κινούν πολλά –ίσως τα περισσότερα- από τα νήματα διοίκησης της χώρας.
Ταυτόχρονα και η οικονομική σημασία της επίσκεψης του Ερντογάν στο Ιράν δεν είναι διόλου αμελητέα. Οι εμπορικές συναλλαγές των δύο χωρών έχουν φτάσει ήδη τα 12 δισ. δολάρια τον χρόνο και τόσο η Τουρκία όσο και το Ιράν επιθυμούν να τις αυξήσουν πάνω από τα 20 δισ. δολάρια ετησίως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, ιδίως στους κλάδους των κατασκευών, των τηλεπικοινωνιών και των τροφίμων.
Αλλά, και στην ενέργεια, στον τόσο κρίσιμο ρόλο και κλάδο για τη νέα «αυτοκρατορική» Τουρκία, οι τουρκοϊρανικές σχέσεις πηγαίνουν ολοένα και καλύτερα. Ήδη τουρκικές επιχειρήσεις αντλούν φυσικό αέριο από το γιγαντιαίο πεδίο του νοτίου Παρς, ενώ οι δύο πλευρές υπέγραψαν πέρυσι προκαταρκτική συμφωνία για τη μεταφορά στην Ευρώπη, μέσω τουρκικών αγωγών, περσικού αερίου αξίας 3,5 δισ. δολαρίων ετησίως.
Τόσο ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, όσο και η Γερμανίδα Καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ, έχοντας καταλάβει τον ρόλο της Τουρκίας και την απειλητική αίτηση εισόδου της στην Ε.Ε., έχουν ταχθεί κατά της τουρκικής ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που η πλειονότητα των Τούρκων έχει εκλάβει ως απόρριψη της υποψηφιότητάς τους επειδή η Τουρκία είναι μουσουλμανική χώρα!!!
Ακόμη και μερική κατάρρευση των συνομιλιών της Τουρκίας με την Ε.Ε. μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες της αντιμετώπισης του ισλαμικού κόσμου προς την Ευρώπη και γενικότερα προς την Δύση. Η Τουρκία είναι σύμμαχος των ΗΠΑ αλλά και της Ε.Ε.. Συνορεύει με το Ιράν, το Ιράκ και την Συρία και συνεχίζει να παραμένει ένα ισχυρό σύμβολο του καπιταλισμού, του «εκδημοκρατισμού» και του Ισλάμ. Μεταξύ Μέσης Ανατολής και πρώην Σοβιετικής Ένωσης έχει μεγάλη στρατηγική σημασία και βρίσκεται σε σημείο που αποτελεί πέρασμα για το φυσικό αέριο. Έχει –λόγω θρησκείας-Ισλάμ- την δυνατότητα να παίξει ρόλο στις ό,ποιες εξελίξεις υπάρξουν στο Αφγανιστάν και είναι ένας περιφερειακός ηγέτης στον Καύκασο (μέσα από ένα πλήθος εκβιαστικών τοποθετήσεων απέναντι σε νεοσύστατες χώρες). Παρ’ όλα αυτά, οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο, κυρίως λόγω της μη επίλυσης του Κυπριακού (όπου η φασίζουσα συμπεριφορά της Τουρκίας αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο).
Τούρκοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τη Δύση και ας έχει ενοχληθεί από τις συνεχείς απορρίψεις. Αναλυτές επισημαίνουν ότι αντί να ανησυχεί η Ευρώπη και η Αμερική ότι η Τουρκία μετακινείται προς την Ανατολή, η Δύση θα έπρεπε να ανησυχεί εάν η τραυματισμένη(;) Τουρκία κινείται προς την Ρωσία. Με τις τοποθετήσεις αυτές οι «αναλυτές» επιδιώκουν έναν μεγαλύτερο εκβιασμό προς την Ευρώπη και παραγνωρίζουν ηθελημένα τον ρόλο του «πορθητή» της πολιτικής της Άγκυρας προς τις ισλαμικές χώρες όπου η ενέργεια αποτελεί τεράστιο πλούτο προς διάθεση. Το κράτος – πράκτορας κινείται μεθοδικά προς διευκόλυνση του/των εργοδοτών του (ΗΠΑ – Ισραήλ), αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και όλες τις προϋποθέσεις για μία πιθανή απεξάρτησή του προς έναν δρόμο που –εάν όλα της πάνε καλά- θα την μετατρέψει σε υπερδύναμη ενέργειας –φυσικά ως διαμεσολαβητή- και ρυθμιστή της πολιτικής στην δύση. Δηλαδή, το πιθανότερο είναι πως οι ΗΠΑ έχουν εκθρέψει ένα κράτος – τέρας που πολύ σύντομα θα στραφεί εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων, αφού εξασφαλίσει μία καλή αμυντική θέση μέσα από εμπορικές συμμαχίες με την Ρωσία ή μέσα από τη δημιουργία ενός στρατιωτικού μηχανισμού μουσουλμανικών κρατών στον οποίο φυσικά και θα ηγείται…
Προς την κατεύθυνση των «τρελών ισορροπιών», στις οποίες έχει αποφασίσει να κινηθεί η Τουρκία, διαπιστώνουμε πως τα πολλαπλά ταμπλό είναι πολύ επικίνδυνα για την συνέχιση της ύπαρξής της (στην περίπτωση που αποφασίσει να μην βάλει το δάχτυλο στο μέλι, αλλά να κρατήσει όλο το μέλι για την ίδια). Βλέπουμε την Άγκυρα να συναλλάσσεται με την ίδια άνεση απέναντι στον Μπάρακ Ομπάμα αλλά και στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και με τους μουλάδες του Ιράν, αλλά και με την υπερεθνικιστική κυβέρνηση του Νετανιάχου στο Ισραήλ (παρά τις επιφανειακές τους κόντρες). Επιδιώκει ειρήνη με τους Αρμένιους, αλλά και συνεχή ανοίγματα με τους Αζέρους, τους Τουρκμένους κα τους υπόλοιπους «αδελφούς λαούς» της Κεντρικής Ασίας, από τον Καύκασο έως τα βάθη της Κίνας! Είναι μία στρατηγική υπερ-φιλόδοξη και εξαιρετικά δημοφιλής στην τουρκική κοινή γνώμη.
Κι ενώ ο Ερντογάν έχει ανοίξει πολλά –και παράξενα- μέτωπα στο εξωτερικό, ο μεγαλύτερος εχθρός του, που μπορεί να τον καταστρέψει εν μία νυκτί, βρίσκεται μέσα στην Τουρκία και λέγεται στρατός, δικαστές και μεγαλοπιχειρηματίες τύπου Αϊντίν Ντογάν. Αυτούς τους πιέζει αφόρητα και κάποια στιγμή θα λειτουργήσουν οι κανόνες της απλής φυσικής. Η δράση θα φέρει αντίδραση και δυστυχώς η αντίδραση θα ρίξει την ταφόπλακα σε ολόκληρη την Τουρκία και όχι μόνο στα σχέδια του τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν και του ικανότατου υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου. Το βαθύ κράτος της Τουρκίας δείχνει πως περιμένει να κινηθεί τη στιγμή που θα προξενήσει την μικρότερη δυνατή ζημιά στην χώρα. Και ο Ερντογάν συνεχίζει να πιέζει… αποζητώντας μανιωδώς να καταστρέψει τους εσωτερικούς τους ή να καταστραφεί ο ίδιος και να οδηγήσει την χώρα του στην πλήρη διάλυση…
Τελικά, στην περίπτωση της Τουρκίας, πιθανότατα θα ισχύσει η λαϊκή ρήση: «όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα…» και η μη είσοδος στην Ευρώπη θεωρείται πλέον παρελθόν για την Τουρκία που ασφυκτιά και για τους τούρκους πολίτες που περιμένουν να πραγματοποιηθούν όλα εκείνα που ο μεγαλοϊδεατισμός του σύγχρονου νέο-οθωμανισμού τους έχει υποσχεθεί…

Βρώμικα παιχνίδια παίζει η Άγκυρα

Μεγάλες αντιδράσεις προκάλεσαν στην Ευρώπη οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίεφ, που έσπασε τη διετή σιωπή του, δημοσιοποιώντας τα εμπόδια που βάζει η Τουρκία στις εξαγωγές φυσικού αερίου της χώρας του προς την Ευρώπη.
Η πολιτική της Άγκυρας είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει περαιτέρω καθυστερήσεις στα σχέδια της Ε.Ε., όσον αφορά τους αγωγούς Nabucco και Southern Corridor, οι οποίοι στηρίζονται στο Αζερμπαϊτζάν ως χώρα «κλειδί» στην προμήθεια αερίου για τη λειτουργία τους. Το αέριο των Αζέρων θα είναι βασικός προμηθευτής για τον Nabucco, που υποστηρίζεται από τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον και αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2014-15.
Επίσης, το Αζερμπαϊτζάν αποτελεί κόμβο μεταφοράς για το φυσικό αέριο από το Τουρκμενιστάν, που θα περάσει από τον Nabucco με κατεύθυνση την Ευρώπη. Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση της Τουρκίας θέτει απίστευτους όρους για την τιμή διόδου του αζέρικου αερίου. Η στάση αυτή υποσκάπτει την αξιοπιστία της Άγκυρας απέναντι σε χώρες παραγωγής αερίου πιο ανατολικά, όπως το Τουρκμενιστάν, οι οποίες αναζητούν μία αξιόπιστη δίοδο μεταφοράς του αερίου τους προς την Ευρώπη.
Ψίχουλα
Σύμφωνα με τον κ. Αλίεφ, η Άγκυρα πληρώνει περίπου το ένα τρίτο της μέσης τιμής αζέρικου αερίου που πληρώνει η Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Η τελευταία πρόταση της Άγκυρας προς το Μπακού είναι λίγο καλύτερη, αλλά παραμένει κατά 50% χαμηλότερη από την τιμή που πληρώνει η Τουρκία για το ρωσικό αέριο. Οι Αζέροι θα δεχθούν μία τιμή που θα είναι 10% λιγότερο από αυτό που οι Τούρκοι πληρώνουν στους Ρώσους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να δεχθούν την προκλητική προσφορά της Άγκυρας, σύμφωνα με τον Αζέρο πρόεδρο.
Σύμφωνα με διμερή συμφωνία του 2002, το Αζερμπαϊτζάν πουλάει αέριο στην Τουρκία για 120 δολάρια τα 1.000 κυβικά μέτρα. Η τιμή αυτή ίσως να ήταν αποδεκτή το 2002, αλλά είχε ήδη χάσει τη βάση της με την λήξη της συμφωνίας τον Απρίλιο του 2007. Από τότε μέχρι σήμερα η Άγκυρα βρίσκει δικαιολογίες και καθυστερεί τις διαπραγματεύσεις για τη νέα τιμή, συνεχίζοντας να πληρώνει με την παλαιά τιμή, παζαρεύοντας αύξηση πολύ χαμηλότερη της ευρωπαϊκής αγοράς και αποκομίζοντας τεράστια κέρδη στο μεσοδιάστημα. Το Αζερμπαϊτζάν πουλάει περίπου 7 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου τον χρόνο στην Τουρκία σε πολύ μειωμένες τιμές, χάνοντας πολλά χρήματα στην πορεία.
Η κυβέρνηση Ερντογάν προβάλλει επίσης εμπόδια στην συμφωνία μεταφοράς φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας προς την Ευρώπη. Χωρίς την ολοκλήρωση αυτής της συμφωνίας, η διακυβερνητική συμφωνία για τον Nabucco δεν είναι δυνατόν να καταστεί ενεργός στο τουρκικό έδαφος. Σύμφωνα με τον πρόεδρο Αλίεφ, η τουρκική κυβέρνηση προτείνει αμοιβή μεταφοράς κατά 70% μεγαλύτερη από αυτή που χρεώνουν άλλες χώρες, με αποτέλεσμα να αμφισβητεί το πνεύμα της διακυβερνητικής συμφωνίας για τον Nabucco, η οποία μιλάει για αμοιβή βασιζόμενη στο κόστος.
Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα δεν γνωστοποιεί την ποσότητα αερίου που πρόκειται να εισάγει από το Αζερμπαϊτζάν τα επόμενα χρόνια. Τα μεγέθη αυτά, μαζί με την τιμή και την αμοιβή μεταφοράς, είναι απαραίτητα ώστε το στρατηγικής σημασίας Shah Deniz Consortium να προχωρήσει από τη φάση 1 στη φάση 2. Η φάση 2 αποτελεί την βασική πηγή προμήθειας του πρώτου μέρους του αγωγού Nabucco.
Η εκκίνηση της εμπορικής παραγωγής αερίου της φάσης 2 του Shah Deniz έχει ήδη καθυστερήσει δύο χρόνια, κυρίως λόγω της τακτικής της Άγκυρας. Η φάση 2 θα αυξήσει την παραγωγή από 9 δισ. σε 16 δισ. κυβικά μέτρα τον χρόνο. Η εκκίνησή της είναι εφικτή μέχρι το 2015 και το Consortium έτοιμο για επένδυση 20 δισ. δολαρίων μέχρι το 2010, με δεδομένο ότι η Άγκυρα θα συνεργαστεί καλή τη πίστει. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ανησυχία και ίσως, εάν η Τουρκία συνεχίσει τα τερτίπια της, το Consortium θα αναζητήσει εναλλακτικές διαδρομές μεταφοράς. Οι έξι χώρες που συμμετέχουν στον Nabucoo και η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ελβετία, εκφράζουν ενδιαφέρον για την αγορά αζέρικου αερίου.
Εναλλακτικές
Το Αζερμπαϊτζάν δεν στερείτε εναλλακτικών λύσεων για την εξαγωγή του αερίου του. Στις 14 Οκτωβρίου η κρατική εταιρεία πετρελαίου υπέγραψε συμφωνία με την Gazprom για εξαγωγή στη Ρωσία αρχικά 500 εκ. κυβικών μέτρων τον χρόνο, με προοπτική αύξησης. Επίσης, εξετάζεται η εξαγωγή μικρών ποσοτήτων αερίου προς το Ιράν στις αρχές του 2010. Αγωγοί προς την Ρωσία και το Ιράν είναι ήδη διαθέσιμοι με δυνατότητα 10 δισ. κυβικών μέτρων τον χρόνο.
Περαιτέρω, για πρώτη φορά ο κ. Αλίεφ αναφέρθηκε στον προτεινόμενο αγωγό White Stream, ο οποίος σχεδιάζεται να μεταφέρει αζέρικο αέριο μέσω της Γεωργίας και της Μαύρης Θάλασσας στη Ρουμανία και μετά στην Ε.Ε. Ο κύριος Αλίεφ συζήτησε τον αγωγό αυτό με τον πρόεδρο της Ρουμανίας Τράιαν Μποσέσκου στα τέλη Σεπτεμβρίου στο Βουκουρέστι, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Στρατηγικής Συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο πρόεδροι. Ο White Stream αποτελεί ένα μέρος του Southern Corridor της Ε.Ε. Αυτή η επιλογή δίνει τη δυνατότητα στους παραγωγούς αερίου της Κασπίας να καταδείξουν ότι η Τουρκία δεν κατέχει το μονοπώλιο μεταφοράς αερίου προς την Ευρώπη.