Το νέο σχέδιο για τη μεταρρύθμιση της Δικαιοσύνης ανακοίνωσε πρόσφατα ο αρμόδιος τούρκος υπουργός, με προφανή στόχο τη βελτίωση της θέσης της χώρας στην πορεία προς την εναρμόνισή της με τα κεκτημένα της ΕΕ. Οι αλλαγές που προτείνονται, ωστόσο, φαίνεται να προωθούν την περαιτέρω πολιτικοποίηση της δικαστικής εξουσίας, παρά την ενίσχυση της ανεξαρτησίας της.
Προτού ωριμάσει η συζήτηση περί του «κουρδικού ανοίγματος» που εξαγγέλθηκε στις αρχές του μήνα, και με τους στρατηγούς να υποδεικνύουν στον πρωθυπουργό της χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τις «κόκκινες γραμμές» που πρέπει να τηρήσει, η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ επιχειρεί να προωθήσει νέες μεταρρυθμίσεις, προφανώς στο πλαίσιο των προσπαθειών βελτίωσης της εικόνας της χώρας κυρίως στην Ευρώπη.
Την εβδομάδα που κύλησε ανακοινώθηκαν στην τουρκική κοινή γνώμη η νέα στρατηγική για τη μεταρρύθμιση της Δικαιοσύνης και το σχετικό σχέδιο δράσης, καθώς και το σχέδιο για τη μεταρρύθμιση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, που αποσκοπούν να αμβλύνουν το υφιστάμενο χάσμα μεταξύ της τουρκικής Δικαιοσύνης και του ευρωπαϊκού δικαιικού συστήματος, εν όψει της κρίσιμης εξέτασης προόδου της Άγκυρας ως υποψήφιας για ένταξη χώρας στο προσεχές Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Δεκέμβρη.
Σε μια περίοδο που η ανεξαρτησία και η ουδετερότητα της τουρκικής Δικαιοσύνης αμφισβητείται απ' όλους, ο τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης, Σαντουλάχ Εργκίν, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Άγκυρα, ανακοίνωσε το σχέδιο νόμου με τις μεταρρυθμίσεις που επιδιώκει να πραγματοποιήσει η κυβέρνησή του. Εφόσον αυτό εγκριθεί στις αρμόδιες επιτροπές και ψηφιστεί στην Εθνοσυνέλευση, προβλέπεται να υλοποιηθεί την περίοδο 2010-2013.
Η μεταρρύθμιση αγγίζει δομικά και λειτουργικά ζητήματα της τουρκικής Δικαιοσύνης και, όπως αναφέρεται στο προοίμιο του εγγράφου, στοχεύει στην «ισχυροποίηση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης», στην «ανάπτυξη της ουδετερότητάς της», στην «αύξηση της εμπιστοσύνης σε αυτήν» κ.λπ.
Μία από τις κυριότερες μεταρρυθμίσεις που προτείνονται, αφορά το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαστών και Εισαγγελέων (ΗSΥΚ), που έχει θέση-κλειδί στο σύστημα της τουρκικής Δικαιοσύνης. Η αλλαγή που προτείνεται είναι προς την κατεύθυνση της επαναφοράς του συστήματος εκλογής των μελών του συμβουλίου όπως περίπου ίσχυε στο Σύνταγμα του 1961. Συγκεκριμένα προτείνεται ένα 21μελές συμβούλιο, αντί του επταμελούς που είναι σήμερα, τα μέλη του οποίου θα εκλέγονται από τον τουρκικό Άρειο Πάγο (Γιαργκιτάι), το Συμβούλιο της Επικρατείας (Ντανιστάι), το δικαστικό σώμα, την Εθνοσυνέλευση και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το συμβούλιο προβλέπεται να έχει τουλάχιστον δύο επίπεδα και να δέχεται μέλη εκτός του δικαστικού επαγγέλματος, από τις τάξεις της ακαδημαϊκής κοινότητας. Το τελευταίο αυτό στοιχείο, σε συνδυασμό με το δικαίωμα του Προέδρου να διορίζει, αποτελεί και την «αχίλλειο πτέρνα» του νομοσχεδίου, που προδίδει το πνεύμα μέσα στο οποίο κινείται η κυβέρνηση. Θα πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι στο συμβούλιο προβλέπεται να συμμετέχουν και ο υπουργός Δικαιοσύνης με τον γενικό γραμματέα. Το γεγονός αυτό κάνει εντονότερη την τάση «πολιτικοποίησης» της Δικαιοσύνης και επισκιάζει την προσπάθεια σύστασης αυτόνομης γραμματείας του συμβουλίου, η οποία προβλέπεται να αναλάβει ορισμένες από τις αρμοδιότητες που κατείχε μέχρι πρότινος το υπουργείο Δικαιοσύνης.
Τα υπόλοιπα σημεία της μεταρρύθμισης προβλέπουν τον επαναπροσδιορισμό των αρμοδιοτήτων του Συνταγματικού Δικαστηρίου και το δικαίωμα της ατομικής προσφυγής σε αυτό, την ίδρυση Εφετείων στην περιφέρεια, τον έλεγχο των στρατιωτικών δικαστών, τη διεξαγωγή της δίκης σε χώρο εκτός στρατιωτικών εγκαταστάσεων, την ίδρυση νέου δικαστικού σωματείου (Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων Τουρκίας) ανεξάρτητου από το υπουργείο Δικαιοσύνης, την αύξηση του χρόνου φοίτησης στις νομικές σχολές σε πέντε χρόνια, την παρουσία διερμηνέων της κουρδικής και της αραβικής γλώσσας στα δικαστήρια για τις ανάγκες των μειονοτήτων, καθώς και τη θέσπιση της θέσης ακολούθου νομικών θεμάτων που θα υπηρετεί στις διπλωματικές υπηρεσίες στο εξωτερικό για τη διευκόλυνση των τούρκων μεταναστών!
Η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ, επιδιώκοντας να βελτιώσει την εικόνα της διεθνώς, διέπραξε το ολίσθημα να προωθήσει τη διευθέτηση πολλών και κρίσιμων ζητημάτων ταυτοχρόνως. Η μεταρρύθμιση της τουρκικής Δικαιοσύνης, που είναι ένα από αυτά και χρήζει άμεσης προσοχής, έχει μετατραπεί σε πεδίο έντονης αντιπαράθεσης μεταξύ Ισλαμιστών και Κεμαλιστών. Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνει το ΑΚΡ, όπως εκείνη του Ανωτάτου Συμβουλίου Δικαστών και Εισαγγελέων, έχουν στόχο μάλλον τη διείσδυση των Ισλαμιστών στο δικαστικό σύστημα και τον «εξοβελισμό» των Κεμαλιστών στο άμεσο μέλλον. Η προτεινόμενη μεταρρύθμιση, τελικά, παραβλέπει σημαντικά ζητήματα που ταλαιπωρούν την τουρκική Δικαιοσύνη, όπως η απουσία «ουδέτερου» χαρακτήρα, γεγονός που εξανεμίζει και την όποια ελπίδα απέμενε για την «ανεξαρτησία» της.
Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος

Μετά την κρίση των Ιμίων η τότε , μη εκλεγμένη από τον λαό ελληνική ηγεσία (ως γνωστών ο εκλεγμένος πρωθυπουργός κος Α. Γ. Παπανδρέου είχε αποβιώσει, βρέθηκε ενώπιον ενός σημαντικού ελλείμματος ισχύος στο αμυντικό ισοζύγιο με την γείτονα χώρα κυρίως λόγω ενός ανεξήγητου αυτοεμπάργκο το οποίο είχε ακολουθήσει το διάστημα 1993-1996.
Μετά τις εκλογές που έγιναν τον Σεπτέμβριο του 1996 η εκλεγμένη πλέον κυβέρνηση με την τοποθέτηση στο ΥΠΕΘΑ ξεκίνησε ένα φιλόδοξο εξοπλιστικό πρόγραμμα για την ενίσχυση των Ε.Δ.
Τα βασικότερα προγράμματα αποτελούν:
• Η παραγγελία 60 F-16C/D B50/52 , 20 από τα οποία Missionized διθέσια με δυνατότητες μακράς κρούσης.
• Η παραγγελία 4 Αεροσκαφών ΑΣΕΠΕ Erieye
• Την προμήθεια του καλύτερου άρματος μάχης του κόσμου 170 Leopard 2A6HEL
• Την προμήθεια 4 υποβρυχίων U214 κλάσης Παπανικολής.
• Την απόφαση για την απόκτηση σε μεταγενέστερο χρόνο 60+30 EF 2000
• 4 Αερόστρωμνα ZUBR για την εφαρμογή του περιβόητου Ισοδύναμου τετελεσμένου και την ταχεία ενίσχυση των νήσων του Αιγαίου
Δεν είναι φυσικά οι μόνες αλλά είναι μερικές από τις κυριότερες προμήθειες εκείνης της εποχής.
Έχουν περάσει δέκα περίπου χρόνια και η είναι τραγελαφικό πως σε κάθε μια από τις παραπάνω προμήθειες επικρατούν συνθήκες οι οποίες μπορούν να χαρακτηριστούν επιεικώς τραγικές.
• Τα αεροσκάφη F-16 έχουν έρθει κανονικά χωρίς όμως ακόμη και σήμερα δέκα χρόνια μετά το σύστημα αυτοπροστασίας τους και μέχρι πρόσφατα χωρίς έναν ικανό αριθμό οπλικών συστημάτων που μπορούσαν να φέρουν δίνοντας τους ένεκα της τεχνολογικής τους υπεροχής με τα απέναντι πλεονεκτήματα στην εναέρια μάχη.
• Τα ιπτάμενα ραντάρ πέρασαν από πολλές δυσκολίες διασύνδεσης των επί μέρους συστημάτων , έχουν όμως εδώ και λίγο καιρό ξεπεράσει αρκετά από τα προβλήματα και τείνουν να ενσωματωθούν πλήρως στο σύστημα αεράμυνας.
• Τα Leopard 2 έχουν παραληφθεί μετά από αρκετές παλινωδίες που αφορούσαν τις πληρωμές της κατασκευάστριας αλλά το κωμικοτραγικό είναι πως δεν έχουν πυρομαχικά νέας γενιάς τα οποία μπορούν να εκμεταλλευτούν το σύνολο των δυνατοτήτων της κάνης που φέρουν κυρίως σε βεληνεκές. Το ακόμη τραγικότερο είναι πως δεν υπάρχει αυτή την στιγμή ούτε παραγγελία σε εξέλιξη. Πάλι καλά που υπάρχουν μερικά από τα παλιά βλήματα και δεν τα έχουμε μόνο για τις εθνικές επετείους.
• Τα EF-2000 ως γνωστών δεν παραγγέλθηκαν ποτέ και ενδεχομένως να αγοραστούν στα πλαίσια του προγράμματος του ΝΜΑ αλλά σε μικρότερους αριθμούς (40?)
• Τα αερόστρωμνα τα τελευταία έτη ήταν απαξιωμένα στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Μόλις πριν λίγο καιρό υπήρξαν ενέργειες με το ρωσικό ναυτικό για την υποστήριξή τους και την επαναχρησιμοποίηση τους .
• Το θέμα των υποβρυχίων είναι γνωστό, την μία έγερνε, την άλλη έχανε την τρίτη έμπαζε την τέταρτη είχε πολλά μποφόρ. Είναι προφανές πως σε ένα οπλικό σύστημα το οποίο είναι στα χαρτιά το πρώτο σκάφος θα έχει όλες τις παιδικές ασθένειες μιας νέας σχεδίασης,είναι σαφές πως υπήρξαν προβλήματα τα οποία καλώς το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό δεν θέλησε να αποδεχθεί και να καταπιεί. Το ερώτημα είναι απλό: ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΥΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ και αν ναι πόσο σκανδαλώδες είναι για ένα κράτος και τους λειτουργούς του ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ 85-90% της αξίας της παραγγελίας ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ,βέβαια ακόμη και αν αύριο το πρωί αποφασίζαμε να τα παραλάβουμε θα ήταν μάλλον ευνουχισμένα διότι απλά δεν έχουμε παραγγείλει… τορπίλες.!!!
Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ μια σημαντική λεπτομέρεια δημοσιονομικού χαρακτήρα , η εγγραφή των αμυντικών δαπανών ως έξοδο γίνεται την στιγμή της παραλαβής του οπλικού συστήματος και όχι της παραγγελίας έστω και αν έχεις πληρώσει το 100% πχ δέκα χρόνια πριν.
Η συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων προκαλεί εύλογα ερωτηματικά, σίγουρα υπάρχουν πολιτικοδιπλωματικές προεκτάσεις αλλά ένας απλός παρατηρητής μόνο ένα συμπέρασμα μπορεί να βγάλει... κάποιοι δεν επιθυμούν την διατάραξη της ισορροπίας δυνάμεων με την γείτονα.
Έχουμε τα πλέον σύγχρονα άρματα μάχης χωρίς πυρομαχικά! Aπό τις πλέον σύγχρονες εκδόσεις F-16 χωρίς σύστημα αυτοπροστασίας και δεν παραλαμβάνουμε απλά το ικανότερο μη πυρηνικό υποβρύχιο του πλανήτη το οποίο αν παραλάβουμε αύριο θα το έχουμε ξεδοντιασμένο.
Έτσι απλά έχουμε πετάξει στο καλάθι των αχρήστων μια υπεροχή της τάξεως των 3-5 ετών.
Δεν θέλω να μπω σε καμία περίπτωση σε αφορισμούς και κραυγές αγωνίας και φωνές για προδοσίες αλλά θα επιθυμούσα μια απάντηση γιατί αυτές οι επιλογές, διότι κε Βασιλάκο το "δεν θα γίνει πόλεμος αρχηγέ" που είπατε στον τέως Α/ΓΕΕΘΑ κο Γράψα θα είχε βάση αν και τα δυο μέρη δεν επιθυμούσαν την σύγκρουση.
Για την Ελλάδα είστε σίγουρος κε Βασιλάκο για την Τουρκία είστε σίγουρος πως δεν την επιθυμείq
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας
Casius

Ακύρωσε αιφνιδιαστικά, σύμφωνα με πληροφορίες, την επίσκεψή της στη Σουηδία, που είχε προγραμματιστεί για το τέλος της εβδομάδας, η υπουργός Εξωτερικών, Ντόρα Μπακογιάννη.
Η κ. Μπακογιάννη θα λάμβανε μέρος στην άτυπη σύνοδο «Ginmich» των υπουργών εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Συνεργάτες της Ντόρας Μπακογιάννη επισήμαιναν από το πρωί της Δευτέρας πως η υπουργός εξαρτούσε τη μετάβασή της στη Σουηδία από τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό μέτωπο, κυρίως όσον αφορά την κήρυξη πρόωρων εκλογών ή τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης...
Υπενθυμίζεται πως ο πρωθυπουργός αναμένεται την Πέμπτη να απευθύνει διάγγελμα, καλώντας τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε συναινετική διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας.
Την Πέμπτη το βράδυ, ο κ. Γ. Παπανδρέου θα απευθύνει ομιλία από το Θησείο για τα 35 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ που θα σηματοδοτεί, κατά την Ιπποκράτους, και την πορεία του κινήματος προς τις εκλογές.
Κυβερνητικοί κύκλοι εξαρτούν την τελική απόφαση του πρωθυπουργού για το εάν ή όχι θα προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, από το περιεχόμενο της απάντησης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πρόσκληση Καραμανλή για συναινετική εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.
Όμως, σύμφωνα με την ακύρωση του ταξιδιού της Ελληνίδας ΥΠΕΞ φαίνεται πως ο πρωθυπουργός έχει πάρει τις αποφάσεις του και μάλιστα κατά κάποιον τρόπο η κυρία Μπακογιάννη γνωρίζει ήδη ποιές θα είναι αυτές. Έτσι, η ακύρωση του ταξιδιού συνδέεται άμεσα και με πιθανότατη (σχεδόν σίγουρη) μετακίνηση της κυρίας Μπακογιάννη από το ΥΠΕΞ. Πού θα μεταφερθεί; Άγνωστο... Πάντως, η δυναμική που αναπτύσσεται τις τελευταίες ώρες από το Μαξίμου, μάλλον έχει να κάνει με βαθύ ανασχηματισμό και πορεία με ένα επιθετικό υπουργικό σχήμα μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου.
Εάν κατάφεραν οι σύμβουλοι του Κώστα Καραμανλή να τον πείσουν για το βαρίδιο "Μπακογιάννη" (η οποία μάλλον με μεγάλη ευχαρίστηση αποχωρεί από το ΥΠΕΞ αφού θα αποφύγει και οποιαδήποτε άσχημα αποτελέσματα των ανοιχτών τρεχόντων θεμάτων) αλλά και για το έτερο "βαρίδιο" Παυλόπουλο. Είναι γνωστό πως τα δύο αυτά πρόσωπα προκάλεσαν ιδιαίτερη δυσφορία τόσο για το υπουργικό τους έργο (πόσο θα θέλαμε να έχουμε μία καταγραφή αυτού του... έργου) που κατά πολλούς χαρακτηρίστηκε ως ανύπαρκτο, όσο και για την εσωκομματική τους συμπεριφορά που κατάφερε και έδιωξε, κυριολεκτικά, μεγάλο αριθμό νεοδημοκρατών ψηφοφόρων οι οποίοι πολύ δύσκολα θα πεισθούν πλέον να επιστρέψουν στο κόμμα.
Στελέχη του κόμματος δεν διστάζουν να απευθύνουν βαρύτατους χαρακτηρισμούς για τους χειρισμούς των δύο υπερ-υπουργών, που τελικά όχι μόνο πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Κώστα Καραμανλή αλλά κατάφεραν να εκθέσουν το κόμμα, την κυβέρνηση αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό ανεπανόρθωτα. Εάν ο πρωθυπουργός "πετάξει" εκτός υπουργικού συμβουλίου και κάποιες άλλες "προσωπικότητες" που βρίσκονται στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και που κωλυσιεργούν βασικές προμήθειες του ελληνικού στρατεύματος έχοντας δημιουργήσει τεράστια προβλήματα, ίσως τελικά να καταφέρει να μειώσει μέχρι τα Χριστούγεννα την σημερινή διαφορά των 6 ποσοστιαίων μονάδων και στη συνέχεια να ελπίζει σε ένα θαύμα. Ένα θαύμα που θα έχει να κάνει με την αίσθηση ασφάλειας που έχει εξαφανιστεί από τον Έλληνα πολίτη, αλλά και με την αίσθηση κατανόησης των τεράστιων οικονομικών προβλημάτων που περνούν οι πολίτες εξαιτίας κάποιων "ποντικών" που κατάφεραν και εξέθεσαν την κυβέρνηση σε αφάνταστο βαθμό.
Μία πιθανή συνεργασία με το ΛΑΟΣ, που δείχνει να ανεβαίνει σταθερά (αν και σε αρκετές περιπτώσεις ακροβατεί πολύ επικίνδυνα), θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη εφόσον ο Δεκέμβριος φέρει μία διαφορά της τάξης του 3-3,5% από το ΠΑΣΟΚ. Με Μπακογιάννη και Παυλόπουλο όμως, μέσα στην κυβέρνηση, ο Κώστας Καραμανλής καλά θα κάνει να αρχίσει να σκέφτεται για την προσωπική του υστεροφημία (και τόσο η κυρία Μπακογιάννη όσο και ο κύριος Παυλόπουλος έχουν αποδείξει πως γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως να μεταθέτουν τις δικές τους ευθύνες...)

Δεν περνάει μέρα πλέον που να μην αποκαλύπτεται άλλο ένα τουρκικό έγκλημα στην Κύπρο. Αυτή τη φορά, αποκαλύφθηκε η στυγερή δολοφονία το 1974 από τους «συντρόφους» του Χριστόφια τούρκους (του μετέχοντα σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» κατά Ελλήνων Ταλάτ), των τεσσάρων μελών ελληνοκυπριακής οικογένειας στην (κατεχόμενη σήμερα) Λάπηθο.
Τα λείψανά τους ταυτοποιήθηκαν με τη μέθοδο του DNA και η κηδεία τους τελέστηκε την Τετάρτη το απόγευμα στη Λευκωσία, προϊσταμένου του μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου.
Ο λόγος για το ζεύγος Μελή και Μαρίας Μέτσιου, 43 χρόνων όταν δολοφονήθηκαν το 1974, και των δυο παιδιών τους Κύπρου, 12 ετών και Παναγιώτας, 10 ετών, από την κατεχόμενη σήμερα κωμόπολη της Λαπήθου.
Οι σοροί των τεσσάρων Ελλήνων, βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο. Θα φρίξετε: τα δύο παιδιά ήταν παραπληγικά και πυροβολήθηκαν στα κρεβάτια τους. Ανδραγαθήματα...
Χριστόφιας υπέρ τουρκικών θέσεων (ως συνήθως)
Ο Δημήτρης Χριστόφιας, σε μια εμφανή προσπάθεια να αναστρέφει το αντιτουρκικό κλίμα που δημιουργείται, από το βήμα του συνεδρίου των αποδήμων Κυπρίων, προχώρησε στην παρακάτω κατάπτυστη δήλωση, υιοθετώντας όλα τα τουρκικά επιχειρήματα για την εισβολή:
«Στρώσαμε όμως το χαλί εμείς οι ίδιοι στην Τουρκία να εισβάλει και να κατακτήσει και να μην φεύγει από την Κύπρο. Αυτό δεν το ακούω να αναφέρεται από διάφορα βήματα. Και πρέπει επιτέλους να το λέμε και αυτό εάν θέλουμε να κερδίζουμε και συμπάθειες στη διεθνή κοινότητα».
«Εξισώσαμε το 18% με το 82%!», λέει ο Αρχιεπίσκοπος
Την απάντησή του ο Δημήτρης Χριστόφιας την πήρε «πληρωμένη» από τον εθνοπρεπή Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, ο οποίος μιλώντας άφοβα στο συνέδριο, τόνισε τα εξής:
«Έχω την αίσθηση ότι συρθήκαμε σε ατραπούς σκοτεινές και σε λαβύρινθους δαιδαλώδεις από τους οποίους μόνο με αποφασιστικά άλματα μπορούμε να ξεφύγουμε κι όχι με τις συνηθισμένες συμβατικές κινήσεις. Το πρόβλημά μας ήταν και είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής. Είναι πρόβλημα εδαφικής επέκτασης μιας χώρας έναντι άλλης. Κι ενώ στην αρχή έτσι το αντιμετωπίζαμε, αρνούμενοι την προσέλευση σε συνομιλίες χωρίς την τήρηση κάποιων θεμελιωδών προϋποθέσεων, σιγά - σιγά διολισθήσαμε στις θέσεις των Τούρκων. Δεχθήκαμε δικοινοτική ομοσπονδία, όταν ακόμα δεν υπήρχε ούτε ένας έποικος, περάσαμε στη διζωνική, δεχόμαστε την παραμονή κάποιων εποίκων, κι όμως καμιά πρόοδος. Εξισώσαμε το 18% με το 82%, προτείναμε την εκ περιτροπής προεδρία, κι όμως δεν παρατηρήθηκε μετακίνηση των τουρκικών αδιάλλακτων θέσεων... Δεν πρέπει να θωπεύουμε αλλά να εκθέτουμε τον κατακτητή σε κάθε προσφερόμενο βήμα και για κάθε ενέργειά του».
Στην γειτονική Τουρκία, χθες, μετά την αποκάλυψη της σφαγής των 320 Ελλήνων αιχμαλώτων, από τούρκους στρατιώτες, τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ (και οι τηλεοράσεις) ανέδειξαν το θέμα ως κυρίαρχο, κατακρίνοντας την συμπεριφορά του στρατού. Φυσικά, αυτό έγινε μέσα στα πλαίσια της σύγκρουσης του ισλαμιστή πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν με τους Κεμαλιστές στρατηγούς και το βαθύ κράτος, μέσα στα πλαίσια ενός παιχνιδιού εντυπώσεων, στο οποίο ο κύριος Ερντογάν ευελπιστεί να κερδίσει, προκειμένου να πάρει με το μέρος του τον τουρκικό λαό. Οι γνωρίζοντες περί της Τουρκίας, βέβαια, ξέρουν πάρα πολύ καλά πως πολιτική και στρατιωτική ηγεσία είναι άκρως συνυπεύθυνες τόσο για το Κυπριακό και τις τουρκικές θηριωδίες, όσο και για την γενικότερη εξωτερική πολιτική που ασκείται από την Άγκυρα. Δεν υπάρχει (τουλάχιστον μέχρι τώρα) κανένας διαχωρισμός, παρά μόνο εκείνος της επικράτησης στην εξουσία του ενός ή του άλλου στρατοπέδου.
Αλλά η "αποδοκιμασία" των τουρκικών ΜΜΕ κατάφερε να εκθέσει ακόμη περισσότερο τον κύριο Χριστόφια, ο οποίος συνεχίζει να κλείνει τα μάτια και να μην ζητά την τιμωρία τόσο των εγκληματιών-δολοφόνων, όσο και των ηγετών τους τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η Άγκυρα καταφέρνει να εξουδετερώνει οποιαδήποτε κίνηση αποφασίσει να κάνει ο Κύπριος Πρόεδρος. Μόνο που μέχρι να αντιληφθεί ο κύριος Χριστόφιας περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς συμβαίνει, η τουρκική πλευρά καταφέρνει πανέξυπνα να διώξει τις ευθύνες της εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την ελληνοκυπριακή πλευρά. Μάλιστα, ο Τούρκος πρωθυπουργός καταφέρνει να το κάνει αυτό, χωρίς καν να ζητήσει συγνώμη...
Μήπως τελικά κύριε Χριστόφια χρειάζεστε κάποια σεμινάρια από τον κύριο Ερντογάν, για το πως να διαχειρίζεστε εγκαίρως καταστάσεις οι οποίες σας ωφελούν (άσχετα με την τραγικότητά τους...);
Πηγή

Οι κώδικες τα μυστικά και το παρασκήνιο της εφόδου στη Σουλεϊμανίγια, που είχε ως σκοπό την απομάκρυνση των Δυνάμεων Ανορθοδόξου Πολέμου (T.Ö.K) της Τουρκίας από το Β. Ιράκ...

4 Ιουλίου 2003 ώρα 14:00… στο δρομάκι που βρίσκονται οι ομάδες επαφής των T.Ö.K στη Σουλεϊμάνιε υπάρχει μια ασυνήθιστη κινητικότητα. Η κινητικότητα αυτή έλαβε τέλος στις στρατιωτικές φυλακές της Βαγδάτης, όπου μεταφέρθηκαν ως όμηροι 11 τούρκοι στρατιωτικοί, 3 αξιωματικοί και 8 υπαξιωματικοί, αφού πρώτα οι αμερικανοί τους πέρασαν πλαστικές χειροπέδες στα χέρια και τσουβάλια στο κεφάλι.
Το γεγονός αυτό προκάλεσε τόσο έντονη στεναχώρια στον τουρκικό λαό που άλλαξε ακόμη και η έννοια της λέξης «τσουβάλι». Εκατόν είκοσι αμερικανοί στρατιώτες των επί 60 χρόνια συμμάχων μας ΗΠΑ, συνεπικουρούμενοι από 100 πεσμεργκά, συνέλαβαν και πήραν όμηρους 11 στρατιώτες μας. Κάθε απάντηση που δινόταν στα ερωτήματα προκαλούσε καινούρια στεναχώρια.
Οι Αμερικανοί ένιωθαν ανησυχία με την παρουσία στο Β. Ιράκ ομάδων των τουρκικών T.Ö.K. και σε αυτό συνέβαλλαν φυσικά οι καταγγελίες και οι προτροπές του Ταλαμπανί. Ήταν γνωστό ότι με τα φορτηγά που έστελνε ανθρωπιστική βοήθεια η Τουρκία στο Μέτωπο των Τουρκομάνων του Ιράκ, μετέφερε και όπλα για τον εξοπλισμό τους. Επίσης ήταν αλήθεια ότι οι T.Ö.K. είχαν αναλάβει αποστολές συνοδείας και διανομής του οπλισμού στις ομάδες των Τουρκομάνων. Όμως οι ομάδες των τούρκων δεν ήταν οι μόνες στην περιοχή, αφού στο Β. Ιράκ δρούσαν οι υπηρεσίες πληροφοριών 14 χωρών. Μήπως το Ισραήλ δε δρούσε φανερά; Μήπως συνέβαινε κάτι άλλο; Το μίσος των Αμερικανών για την άρνηση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης την 1 Μαρτίου να εγκρίνει το ψήφισμα για τη διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων από το τουρκικό έδαφος ήταν τόσο έντονο, ώστε να προκαλέσει τα γεγονότα με το «τσουβάλι»; Αλήθεια ο Paul Wolfowitz είχε αποφασίσει να τιμωρήσει τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις για την άρνησή τους αυτή;
Τα γεράκια των ΗΠΑ είχαν αποφασίσει να τιμωρήσουν τον τουρκικό στρατό άλλά δεν είχαν και σκοπό να ανοίξουν ένα πραγματικό πόλεμο. Η διοίκηση στην Washington γνώριζε πολύ καλά την ένταση των αντιδράσεων που θα προκαλούσε η επιχείρηση. Έτσι στην αρχή ξεκίνησε τεχνική παρακολούθηση και παρατήρηση (τηλεφωνικές υποκλοπές και παρακολούθηση με κάμερες και δορυφόρους σ.τ.μ.) των τουρκικών ομάδων ανορθοδόξου πολέμου (μπορντό μπερέ) που υπηρετούσαν στην περιοχή. Το Διεθνές Πρακτορείο Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) που είναι γνωστό και ως «το μεγάλο αφτί των ΗΠΑ που ακούει όλο τον κόσμο» άρχισε να παρακολουθεί στενά τις επικοινωνίες των Τούρκων στρατιωτών στο Β. Ιράκ. Και μετά, με τη βοήθεια των ντόπιων (Κούρδων) καταδοτών και στρατιωτικών πληροφοριοδοτών, έμαθαν τον ακριβή αριθμό και την κατάσταση των τούρκων στρατιωτών που υπηρετούσαν στην Ερμπίλ, τη Σουλεϊμανίγια και το Ντοχούκ. Η επιχείρηση συνέπεσε επιμελώς με την ημέρα ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, 4 Ιουλίου, και μέρα Παρασκευή. Προγραμματίζοντας την επιχείρηση τα «γεράκια» σε αυτή την ημερομηνία είχαν σχεδιάσει να κερδίσουν τουλάχιστον 3 μέρες και για το λόγο αυτό οι τουρκικές αντιδράσεις να βρουν μπροστά τους επί ένα ολόκληρο τριήμερο όλες τις πόρτες κλειστές.
Οι στόχοι μιας επιχείρησης που είχε οργανωθεί με τόση ακρίβεια θα πρέπει να είχαν μελετηθεί καλά. Θα έπρεπε να αποδειχθεί ότι οι τούρκοι στρατιώτες που δρούσαν στην περιοχή έκαναν πράγματα τα οποία, με βάση τις αποδείξεις, θα μπορούσαν να θεωρηθούν «εγκληματικά». Οι αμερικανοί απελευθέρωσαν τους Τούρκους ομήρους 2 μέρες μετά. Αλλά οι έρευνες στους υπολογιστές και τα μηχανήματα κωδικοποιημένης επικοινωνίας που χρησιμοποιούσαν οι τουρκικές ομάδες ανορθοδόξου πολέμου και κατασχέθηκαν από τους αμερικανούς συνεχίστηκαν για κάποιο διάστημα. Οι αμερικανοί ήλπιζαν στα μηχανήματα αυτά να βρούνε πληροφορίες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αποδείξεις την εγκληματικής δράσης των τούρκων.
Το γεγονός ότι οι Αμερικανοί κατάσχεσαν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα δεν ήρθε στην επικαιρότητα στις θερμές εξελίξεις εκείνων των ημερών. Αλλά η αποκάλυψη νέων πληροφοριών σε σχέση με εκείνη τη μέρα έφερε στο προσκήνιο και το θέμα αυτό. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των αμερικανών στους υπολογιστές που κατασχέθηκαν υπήρχαν σχέδια για απόπειρες δολοφονίας και πληροφορίες για τους υποψήφιους στόχους. Ο δημοσιογράφος Ερχάν Μπάσγιουρτ υποστηρίζει ότι οι τοπικές κουρδικές πηγές ευθύνονται για αυτές τις σκέψεις και την καχυποψία των Αμερικανών: «το βιβλίο ‘Losing Iraq’ του David L. Phillips, που πριν και μετά τον πόλεμο στο Ιράκ δούλευε ως σύμβουλος στο υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ και ήταν συνδεδεμένος με τον Marc Grossman, έχει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για εκείνη την περίοδο. Τότε ο Μεσούτ Μπαρζανί, ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρακινού Κουρδιστάν (IKDP) καταγγέλλει την Τουρκία στον Phillips. Ισχυρίζεται ότι η Τουρκία προσπαθεί να αποσταθεροποιήσει την περιοχή χρησιμοποιώντας και εξοπλίζοντας το Μέτωπο των Τουρκομάνων. Ισχυρίζεται ότι η δράση και οι επιχειρήσεις των δυνάμεων ανορθοδόξου πολέμου της Τουρκίας στο Β. Ιράκ δεν έχουν ως στόχο την εξουδετέρωση του ΡΚΚ, αλλά την απόκτηση επιρροής και τον έλεγχο της Μοσούλης, της Έρμπιλ και του Κιρκούκ, που είναι πλούσιες σε κοιτάσματα πετρελαίου. Ο Μπαρζανί κάνει ένα βήμα παραπέρα και δείχνει στον Phillips μια βιντεοκασέτα που έχει γυριστεί κρυφά. Στην κασέτα υπάρχουν πλάνα που δείχνουν τους αξιωματικούς των τουρκικών ειδικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται στο Ιράκ να δίνουν χρήματα σε έναν εκτελεστή. Ο Μπαρζάνι δηλώνει ότι τα λεφτά δόθηκαν για τη δολοφονία ενός Τουρκομάνου που συνεργάστηκε με τους κούρδους και πήρε μέρος στην κουρδική κυβέρνηση ως υφυπουργός. Δηλαδή οι ισχυρισμοί του Μπαρζανί για δολοφονία ξεκίνησαν πολύ πριν τα γεγονότα με το «τσουβάλι» που έλαβαν χώρα στις 4 Ιουλίου του 2003. Επίσης ο Μπαρζανί κατηγορεί ότι, με ευθύνη των τούρκων, θα πραγματοποιηθεί δολοφονική επίθεση στον αντινομάρχη του Κιρκούκ και σε έναν Τουρκομάνο υφυπουργό».
ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΑΡΑΞΕ ΤΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Οι Τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο Βόρειο Ιράκ από το 1995 με σκοπό να εμποδίσουν τις διαμάχες μεταξύ των κουρδικών ομάδων στην περιοχή, λειτουργούσαν ταυτόχρονα και ως μια καθαρά επιχειρησιακή δύναμη. Οι ομάδες της Διοίκησης Ανορθοδόξου Πολέμου (ÖKK) του τουρκικού ΓΕΕΘΑ, που παρακολουθούσαν από κοντά τις δραστηριότητες των τρομοκρατών του ΡΚΚ, ήρθαν σε άμεση επαφή με όλες τις κουρδικές ομάδες της περιοχής και ταυτόχρονα οργάνωσαν τους Τουρκομάνους. Η δράση τους αυτή εξυπηρετούσε τα εθνικά μας συμφέροντα και δεν αντιμετωπίστηκε θετικά από τις ΗΠΑ-Αγγλία και Ισραήλ. Ένας υψηλόβαθμος στρατιωτικός αναφέρει το εξής παράδειγμα:
«η επιχείρηση στην Κύπρο το 1974 ήταν η πρώτη σοβαρή κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών. Η δεύτερη ήρθε με το de facto κουρδικό κράτος που εμφανίστηκε στο Β. Ιράκ μετά τον πρώτο πόλεμο του κόλπου (1991). Η ανακοίνωση του ΟΗΕ ότι δεν θα απομακρυνθεί από την περιοχή «μέχρι να δοθούν εγγυήσεις για την ασφάλεια των κούρδων της περιοχής» και η παραμονή στην περιοχή της δύναμης που ονομαζόταν «δύναμη σφυρί» προκάλεσε την ένταση των τουρκικών ανησυχιών. Το πρώτο γεγονός που επιβεβαίωσε τους φόβους ότι η ιστορική σύμμαχος Αμερική ήθελε να ιδρύσει ένα κουρδικό κράτος στο Βόρειο Ιράκ ήταν οι εκλογές το Μάιο του 1992 και το ότι οι κουρδικές ομάδες εδραίωσαν την τοπική τους κυριαρχία. Επίσης το γεγονός ότι μετά από λίγο διάστημα το KDP και το KYP (κόμματα των Μπαρζανί και Ταλαμπανί αντίστοιχα, σ.τ.μ.) έκαναν τα πρώτα βήματα για να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να ιδρύσουν τον «Κουρδικό Στρατό» και το ότι το κοινοβούλιο ανακοίνωσε την ίδρυση του «Ομοσπονδιακού Κράτους του Κουρδιστάν» προκάλεσε την οργή της Τουρκίας. Η Τουρκία όχι μόνο δεν αναγνώρισε αυτό το νεοσύστατο κράτος αλλά αξιολόγησε την εξέλιξη αυτή ως επικίνδυνη για την περιφερειακή ειρήνη και την εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ. Και μετά, παίρνοντας στο πλευρό της και τις άλλες χώρες της περιοχής, το Ιράν και τη Συρία, ανακοίνωσε δημόσια ότι είναι ενάντια στις προσπάθειες που έχουν ως σκοπό να αλλάξουν την εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ. Λίγο μετά από αυτό το γεγονός το ελικόπτερο που μετέφερε τον τότε αρχηγό της στρατοχωροφυλακής Εσρέφ Μπιτλίς παρενοχλήθηκε στην πτήση του προς το Ζάχο. Μετά, κατά τη διάρκεια άσκησης χτυπήθηκε από «λάθος» με αμερικανικό βλήμα το τουρκικό αντιτορπιλικό Muavenet. Το μήνυμα ήταν ολοφάνερο: οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να αναμειχθεί η Τουρκία σε ότι συνέβαινε στο Β. Ιράκ. Με την έφοδο στην Σουλεϊμάνιε και το τσουβάλι το μήνυμα αυτό εκφράστηκε ξεκάθαρα».
Ο υψηλόβαθμος στρατιωτικός αναφέρεται και σε μια άλλη διάσταση του γεγονότος, η οποία δεν ήρθε ποτέ στην επικαιρότητα:
«το ότι κατασχέθηκαν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα μηχανήματα κρυπτογράφησης και επικοινωνιών των ομάδων ανορθοδόξου πολέμου κατά τη διάρκεια της εφόδου των αμερικανών στη Σουλεϊμανίγια είναι πολύ σημαντικό. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν συσκευές κρυπτογράφησης για πρώτη φορά το 1992, όταν κατάλαβαν ότι οι ομάδες της «Δύναμης Σφυρί» βοηθούσαν το ΡΚΚ. Διαπιστώθηκε ότι τα μηχανήματα κρύπτο ελβετικής κατασκευής αποκωδικοποιήθηκαν από τους συμμάχους μας και δόθηκαν πληροφορίες στο ΡΚΚ. Μετά από αυτό η Τουρκία θεώρησε το θέμα της ασφαλούς επικοινωνίας μεταξύ των μονάδων της ως μείζον θέμα ασφάλειας. Στα πλαίσια του TÜBİTAK (Υπηρεσία Επιστημονικών Ερευνών Τουρκίας) ιδρύθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής κα Κρυπτολογικής Έρευνας (UEKAE). Το UEKAE κατάφερε να δημιουργήσει το 1997 τον πρώτο εθνικό κώδικα και παρέδωσε το σύστημα στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) μετά από διάφορες δοκιμές. Το εθνικό σύστημα κρύπτο ήταν πολύ επιτυχημένο. Με τον τρόπο αυτό είχαμε μια ασφαλή επικοινωνία, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των δυνατοτήτων μας για επιχειρήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος της κατάσχεσης των μηχανημάτων μας από τους Αμερικανούς».
Ο Prof. Dr. Sıdık Yarman, που ήταν διευθυντής της ΜΙΤ στον τομέα ηλεκτρονικών και τεχνικών πληροφοριών την περίοδο 1993-99, θεωρεί ότι είναι σημαντική η κατάσχεση των μηχανημάτων. Ο Γιαρμάν, που αναφέρει ότι η Τουρκία έκανε σημαντικές επενδύσεις για την ασφάλεια των επικοινωνιών την τελευταία δεκαετία, σκέφτεται ότι το γεγονός αυτό δεν θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ασφάλεια των επικοινωνιών της Τουρκίας και πως ο σκοπός ήταν να δοθούν ψυχολογικά μηνύματα:
«σε περίπτωση κατάσχεσης μηχανημάτων κωδικοποιημένης επικοινωνίας αποκωδικοποιείται το συγκεκριμένο μηχάνημα και τα τμήματα που είναι συνδεδεμένα με αυτό. Κατά συνέπεια το γεγονός ότι χάθηκε ένα μηχάνημα δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί όλες οι πληροφορίες. Από άποψη ασφάλειας θα προκύψουν κάποια ρίσκα αλλά είναι δυνατή η επίλυση του προβλήματος».
Σε ένα σημείο καμπής στις εξηντάχρονες αμερικανοτουρκικές σχέσεις, «η «έφοδος της Σουλεϊμανίγια» δεν είναι το πρώτο γεγονός που οι δύο χώρες ήρθαν αντιμέτωπες λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων. Το γεγονός αυτό, όμως, τυπώθηκε στη μνήμη όλων ως ένα «γεγονός που μας ντρόπιασε». ο χρόνος θα δείξει πως θα βελτιωθούν οι διαταραγμένες σχέσεις Τουρκίας ΗΠΑ.
Μετάφραση-Επιμέλεια: Σάββας Καλεντερίδης
Πηγή

Η Ελλάδα του 2009 είναι μια χώρα στην οποία η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων της έχουν καταντήσει να είναι ενσυνείδητοι υπάλληλοι των τυράννων τους. Είναι τόσο μεγάλη η ηθική διάβρωση και η ψυχική κενότητα αυτού του λαού που φαντάζει τραγικά ανίκανος να αντισταθεί στον νομοτελειακό θάνατό του. Σκληρά αυτά που γράφονται;
Ενδεχομένως ναι, αλλά ας έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε την ωμή πραγματικότητα αυτού του τόπου, των συνάνθρωπων μας, των ίδιων μας των εαυτών. Για έναν μεγάλο αριθμό συνάνθρωπων μας η καθημερινότητά τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ακόμη φρικτή υπενθύμιση της αποτυχίας τους. Μιας αποτυχίας την οποία δημιούργησε ο σύγχρονος τρόπος ζωής, το life style, η πλήρης και εξαναγκαστική υποδούλωση του ανθρώπου των μεγαλουπόλεων στην φθορά της ύλης.
Ζούμε στην εποχή του «καταναλώνω άρα υπάρχω», σε έναν κόσμο μέσα στον οποίο η αποτυχία της ζωής συνυφαίνεται με την ικανότητα στην κατανάλωση. Οι άνθρωποι πείθονται ότι επιτυχία σημαίνει κατανάλωση κι ύστερα νιώθουν οι ίδιοι αποτυχημένοι, που δεν μπορούν να καταναλώσουν και να αποκτήσουν όλα αυτά που βλέπουν να διαφημίζονται, όλα αυτά που ο γυάλινος κόσμος της τηλεόρασης και του υπολογιστή υποδεικνύει ως προϋποθέσεις της επιτυχίας στο σύγχρονο κόσμο. Έναν κόσμο εφιάλτη. Έναν κόσμο στον οποίο ο άνθρωπος αντικαταστάθηκε από τον μαζάνθρωπο, το πρόσωπο αντικαταστάθηκε από το άτομο. Ακόμη χειρότερα φαίνεται πως γι' όλα αυτά τα οποία έχουν καταδικάσει την ελληνική κοινωνία σε ένα βούρκο παρακμής, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε την δυνατότητα θεραπείας.
Έχουμε ξαναγράψει πως τα ΜΜΕ και ειδικά η τηλεόραση είναι ο απολυτός κυρίαρχος της δημοσίας ζωής, αλλά και κάτι πολύ σημαντικότερο. Είναι ο μοναδικός ρυθμιστής της ανθρώπινης συνείδησης. Μιας συνείδησης η οποία έχει φυλακιστεί μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο εφιάλτες, μέσα σε μια κατάσταση υποσυνείδητης δουλείας, στην οποία το λογικό μέρος της ανθρώπινης φύσης φαίνεται να αντιδρά , αλλά το θυμικό δεν το επιτρέπει.
Η θεωρεία της «κοινής γνώμης» εδράζεται στην ανικανότητα της αντίδρασης, Η φράση «όλοι έτσι κάνουν» η οποία δικαιολογεί την ατομική ανικανότητα της αντίδρασης έχει καταστεί η κολυμβήθρα του Συλωάμ του σύγχρονου ανθρώπου.
Τα ΜΜΕ κατέχοντας το μονοπώλιο της αλήθειας, έχουν επιβάλλει τον ολοκληρωτισμό της «κοινής γνώμης», και αυτό φαίνεται περισσότερο όχι τόσο στα εκφυλισμένα τηλεοπτικά προγράμματα «ψυχαγωγίας» όσο στα δελτία ειδήσεων, τα οποία κυριολεκτικά αποτελούν την πρώτη, αν όχι και τη μοναδική, εξουσία αυτού του τόπου. Η απόλυτη δικτατορία.
Ολόκληρη η ζωή αυτού του κράτους περιφέρεται γύρω και μέσα από τα δελτία ειδήσεων των οποίων οι απαρουσίαστες είναι οι μεγάλοι ιεροεξεταστές του καιρού μας. Γρανάζια ενός συστήματος το οποίο μεταμόρφωσε τον άνθρωπο σε δούλο, αλλά με μια ουσιώδη διαφοροποίηση. Ο αρχαίος δούλος είχε πολλούς τρόπους να αποκτήσει την ελευθερία του, διότι η σκλαβιά του ήταν σωματική, ενώ ο σύγχρονος δούλος έχει σκλαβωμένη την ψυχή του, την ίδια την ύπαρξη του. Και από αυτή τη σκλαβιά είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει, διότι είναι δελεαστική, είναι ηδονική, βασίζεται στην ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Ο άνθρωπος νομίζει πως ορίζει τα «θέλω» του, φαντάζεται πως ελέγχει τα «πρέπει» του, αλλά στη πραγματικότητα η αλλοτρίωση της ψυχής του και η κυριαρχία της δύναμης του υποσυνείδητού του, δεν τον αφήνουν να δει πέρα από τα γυάλινα σύνορα της τηλεόρασης. Ενός γυάλινου κόσμου που αρχικά θεοποίησε τον άνθρωπο, για να τον τοποθετήσει ως μοναδική αξία έναντι των κατακρημνισμένων αξιών και στη συνέχεια τον οδήγησε στο μίσος για τον ίδιο του τον εαυτό.
Η τηλεόραση είναι ο καθρέπτης μέσα στον οποίο ο καταναλωτικός άνθρωπος αρνείται να δει την δυστυχία του, στην οποία τον οδήγησε το σημερινό πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Βλέπει μια εικόνα του εαυτού του έτσι όπως την φαντάζεται για να αποκτήσει μια θέση στο σύγχρονο life style.
Γι' αυτό τον λόγο είναι πρόθυμος να ξεχάσει τα πάντα, να αδιαφορήσει για τον βιασμό της ψυχής του και για την υποδούλωση της σκέψης του, να θυσιάσει έναντι πινακίου φακής την καταστροφή της περιουσίας του και της χώρας του, να αρνείται να δει την πραγματικότητα (ίσως και να μη μπορεί πλέον) αλλά να ηδονίζεται με την περιγραφή των πυρκαγιών από την τηλεόραση. Πυρκαγιές οι οποίες ωφέλησαν και χαροποίησαν όλους τους «managers» του συστήματος. Τα δελτία ειδήσεων διότι τους έδωσαν τροφή προπαγάνδας και φυσικά διαφημιστικά πακέτα, τους εργολάβους δημοσίων έργων και εμπορικών καταστημάτων που θα αναλάβουν την «ανοικοδόμηση» των καμένων, τους πολιτικάντηδες που δημαγωγούν.
Και τέλος τον μαζάνθρωπο τηλεθεατή, που για άλλη μια φορά έζησε μια τηλεοπτική περιπέτεια ενημέρωσης...
Όσοι απομένουν είναι αυτοί που μαζί με το μίσος τους για το σύστημα αυτό, έχουν προτάξει και την απόλυτη άρνηση στον εφιάλτη του. Τη μόνη οδό ελευθερίας.
Ευάγγελος Χ. Χανιώτης
Πηγή

Για επαναφορά του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν κατηγόρησε τον κ. Χριστόφια ο αντιπρόεδρος του (συγκυβερνώντος) ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος. Κατά τον κ. Παπαδόπουλο, η επαναφορά αυτή παραβιάζει τους όρους της συμφωνίας των τεσσάρων κομμάτων (ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ-Οικολόγοι) που επέτρεψε την εκλογή του Κυπρίου Προέδρου το 2008.
Η δήλωση Παπαδόπουλου έγινε λίγο πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου (15.9). Κατά ορισμένους παρατηρητές, προαναγγέλλει ενδεχόμενη αποχώρηση των συγκυβερνώντων ΔΗΚΟ και της σοσιαλιστικής ΕΔΕΚ από την κυβέρνηση. Οι σύμμαχοι του κ. Χριστόφια τον εγκαλούν για υποχωρητικότητα στο κυπριακό και διαχείριση των διαπραγματεύσεων εν αγνοία τους και του λαού.
Για πρώτη φορά όμως, ο κ. Χριστόφιας δέχεται τώρα πυρά για «υποχωρητικότητα» και από τον ΔΗΣΥ, που υποστήριξε το 2004 το σχέδιο Ανάν και που, αν και αντιπολίτευση, τον στήριζε μέχρι τώρα στο κυπριακό, εμμένοντας στην ανάγκη γρήγορης λύσης.
Οι κριτικές αντανακλούν την εξέλιξη της κοινής γνώμης. Σχεδόν τα δύο τρίτα των Ελληνοκυπρίων κρίνουν αρνητικά στις δημοσκοπήσεις του Ιουνίου τους χειρισμούς του Προέδρου στο κυπριακό, ενώ η σχέση ήταν περίπου αντίστροφη πριν ένα χρόνο. Στις πιο πρόσφατες δημοσκοπήσεις, μια σαφής πλειοψηφία πολιτών διαφωνεί με τα κεντρικότερα σημεία των προτάσεων Χριστόφια στις διαπραγματεύσεις, όπως αίφνης η ελληνική πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία από ‘Ελληνα και Τούρκο Πρόεδρο, που απορρίπτει το 56% των Ελληνοκυπρίων και εγκρίνει μόνο το 36%! Ακόμη και μεταξύ των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ, μόνο το 44% την αποδέχεται.
Η στάση των πολιτών (και των εφημερίδων «Φιλελεύθερος» και «Σημερινή») ανησυχεί τον επονομάζόμενο «δυτικό παράγοντα», που εξήγησε απερίφραστα, δια στόματος του Βρετανού Αρμοστή Μίλετ, στους πολιτικούς της νήσου (την ανεξαρτησία της οποίας ουδέποτε απεδέχθη στην πραγματικότητα), ότι είναι δουλειά τους «να πουλήσουν τη λύση» στον κόσμο. Ενώ ο κ. Ταλάτ συνέστησε δημόσια στον Δημήτρη Χριστόφια να μη χρονοτριβεί και να αρχίσει την «προετοιμασία» των πολιτών για την έγκριση μιας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν!
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται οι ανθελληνικές δηλώσεις του προεδρεύοντος του Συμβουλίου της ΕΕ Καρλ Μπιλντ και του Γκίντερ Φερχόιγκεν, ενώ η Κυρία Κλίντον, ήδη από τις αρχές του χρόνου, έκανε λόγο για ανάγκη «άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων». Ακριβώς για να ενθαρρύνουν το ασθενικό «momentum», οι Αγγλοαμερικανοί επιδιώκουν μια τριμερή συνάντηση Μπαν Κι Μουν, Χριστόφια, Ταλάτ, πιθανώς τον Οκτώβριο στη Λευκωσία. Και για όσους επιμένουν να μην ... καταλαβαίνουν τι τους λένε, ο (φιλο-ανανικός) «Πολίτης» της Λευκωσίας υιοθετεί πιο ... «τρομοκρατικές» αποχρώσεις στο πρωτοσέλιδό του ενόψει Δεκεμβρίου και τουρκικής αξιολόγησης: «Λύση ή κρίση!»
Η ρητορεία αυτή φαίνεται όμως μέχρι τώρα να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ. Το 70% των Ελληνοκυπρίων πιστεύει ότι η Κύπρος πρέπει να ανακόψει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, αν η ‘Αγκυρα δεν εκπληρώσει τις ανειλημμένες υποχρεώσεις της για άνοιγμα αεροδρομίων και λιμανιών. Και από αυτό το ποσοστό, το 63% πιστεύει ότι πρέπει να το κάνει ούτως ή άλλως, ακόμη κι αν μείνει μόνη της, χωρίς ούτε καν την υποστήριξη της Αθήνας στην ΕΕ!
Το ΑΚΕΛ απαντά στις επικρίσεις υπογραμμίζοντας ότι θα ήταν «καταστροφή» τυχόν αποχώρηση από τις συνομιλίες (εκτίμηση που δεν κάνει μετριπαθέστερο τον Ταλάτ) και τονίζοντας ότι μη λύση του κυπριακού μπορεί να σημάνει διχοτόμηση του νησιού. Παρά την έντονη συναισθηματική-ιδεολογική φόρτιση αυτού του επιχειρήματος-ταμπού, η συχνή χρήση του μπορεί τελικά να οδηγήσει στο αντίθετο αποτέλεσμα. Σημαντικός αριθμός Ελληνοκυπρίων πολιτικών κατ’ ιδίαν και ακόμα περισσότεροι πολίτες βλέπουν πια τη διχοτόμηση ως λύση, προκειμένου να μη χάσουν το κράτος που διαθέτουν και να μην μπλέξουν σε άγνωστης κατάληξης πείραμα. Παρά τις επίσημες διακηρύξεις, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μάλλον απομακρύνονται ψυχολογικά παρά πλησιάζουν. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλοιώς αν σκεφτεί κανείς τον απίθανο δικολαβισμό που χαρακτηρίζει τις συνομιλίες ακόμα και για ασήμαντα θέματα. Είναι μάλλον στη σφαίρα του γελοίου το γεγονός ότι οι δύο πλευρές κουβεντιάζουν σχεδόν δύο χρόνια για το άνοιγμα του οδοφράγματος Λημνίτη, πολύ περισσότερο δηλαδή από όσο χρειάστηκε για να λυθεί το ζήτημα της γερμανικής ενοποίησης. Πως θα συνεννοηθούν αύριο στη διαχείριση κοινών κρατικών υποθέσεων; διερωτώνται φυσιολογικά οι πολίτες!
Για την εκ περιτροπής προεδρία το ΑΚΕΛ υποστηρίζει ότι προτάθηκε στο παρελθόν από τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αρνείται όμως να μπει στη συζήτηση του κατά πόσον η λύση συμβιβάζεται με τη βιωσιμότητα του κράτους – κατ΄ιδίαν στελέχη του υποστηρίζουν ότι οι πρεδρικές εξουσίες θα είναι πολύ μειωμένες. Οι επικριτές όμως υπενθυμίζουν ότι τέτοιες ρυθμίσεις δεν έχουν εφαρμοσθεί σε κανένα από τα 200 κράτη με μειονότητες (πόσο μάλλον όταν οι ‘Ελληνες είναι 82% του πληθυσμού!) και θέτουν το ερώτημα τι θα συνέβαινε αν ήταν Τούρκος ο Πρόεδρος της Κύπρου στις κρίσεις του 1963 ή 1974, αν δηλαδή θα τον ακολουθούσε η διεθνής αναγνώριση και νομιμότητα, με τον ίδιο τρόπο που ακολούθησε τον Μακάριο τότε. Η εκ περιτροπής προεδρία δεν είναι άλλωστε η μόνη «περίεργη» ρύθμιση – το νέο κράτος π.χ. θα είναι το μοναδικό στον κόσμο όπου οι ψήφοι των πολιτών θα μετράνε διαφοιρετικά ανάλογα με την εθνικότητά τους!!! Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ο κυπριακός λαός δεν έχει ουδέποτε κληθεί να αποφασίσει τι είδους λύση επιθυμεί και αν συμφωνεί με όσα προτείνουν οι ηγέτες του.
Πηγές προσκείμενες στον κ. Χριστόφια, που έχουν γνώση των διαλαμβανόμενων στις συνομιλίες, εκφράζουν πάντως απαισιοδοξία εκτιμώντας ότι δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα κατάληξης. Πολιτικοί αναλυτές στη Λευκωσία υπενθυμίζουν όμως ότι οι ίδιες εκτιμήσεις γίνονταν και το 2004, ότι η Τουρκία δηλαδή θα πει όχι και διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Εν πάσει περιπτώσει, η κυπριακή κυβέρνηση δεν φαίνεται να διαθέτει εναλλακτικό «σχέδιο Β’», γεγονός που κινδυνεύει να την εγκλωβίσει σε «μονόδρομο» οδηγώντας είτε σε αποδοχή απαράδεκτων ρυθμίσεων, είτε σε νέα διεθνή «ενοχοποίηση» της Λευκωσίας.
Προκειμένου «να μη διαταραχθεί» το κλίμα, η Κυπριακή Δημοκρατία αποφεύγει συστηματικά κάθε υπενθύμιση των τουρκικών ευθυνών για το κυπριακό, περιορίζει κατά το δυνατόν τις διεθνείς καταγγελίες των εγκλημάτων του τουρκικού στρατού και την εκμετάλλευση ευνοϊκών αποφάσεων όπως η πρόσφατη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την υπόθεση ‘Οραμς. Η πολιτική αυτή όμως δεν βρίσκει ανταπόκριση στην άλλη πλευρά, που επιμένει να παρουσιάζει διεθνώς επιχειρήματα και κατηγορίες κατά των Ελληνοκυπρίων και της Ελλάδας, δημιουργώντας κλίμα που θα συντελέσει να ... καταδικασθεί η Κύπρος και όχι η Τουρκία τον Δεκέμβριο. Το μόνο που δεν έχουμε διαβάσει μέχρι τώρα στον ευρωπαϊκό τύπο ή δεν έχουμε ακούσει από Ευρωπαίους πολιτικούς είναι ότι η ... Κύπρος εισέβαλε στην Τουρκία. Ενώ ταυτόχρονα, η ‘Αγκυρα, ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος, εγκολπώνεται τις παραχωρήσεις που κάνει τώρα η Λευκωσία και που θα είναι πολύ δύσκολο να αρνηθεί σε οποιαδήποτε μελλοντική διαπραγμάτευση.
Πηγή